“Η ΑΛΛΗ Πλευρά” Τευχος 3ο

View this document on Scribd

Πατήστε More->Save Document για να αποθηκευσετε το τεύχος (~13ΜΒ)

Ψηφίζουμε για ένα ενιαίο μέτωπο κοινωνικών αγώνων

Το ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ σε φάση ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗΣ ΑΠΟΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ

Καραμανλής: «ΕΓΩ»  η  «Καρατζαφέρης και ΕΓΩ»

Το ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ  σε φάση  ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗΣ ΑΠΟΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ

Η πολιτικά μεθοδευμένη σε διαδικασίες και περιεχόμενο ΛΗΞΗ της παρούσας ΣΥΝΟΔΟΥ της ΒΟΥΛΗΣ (ΔΙΑΚΟΠΗ εργασιών μπορούσε να υπάρξει χωρίς λήξη της ΣΥΝΟΔΟΥ, π.χ. ΠΑΣΧΑ) από την Βοναπαρτική εξουσία του Μαξίμου με την έκδοση προεδρικού διατάγματος τη νύχτα της παρασκευής  χωρίς να ερωτηθεί έστω και τυπικά η Βουλή, συνιστά:

·         Πράξη θεσμικής  εκβίασης της ανώτατης πολιτειακής αρχής την οποία εκθέτει ανεπανόρθωτα ως μπαίγνιο των επικίνδυνων πολιτικών σχεδιασμών του αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα ότι η Προεδρία της Δημοκρατίας ενσωματώθηκε άμεσα στο πολιτικό σύστημα του δικομματισμού ειδικά μετά το 1994 (Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-πρόεδρος δεξιός, κυβέρνηση Ν.Δ.-πρόεδρος ΠΑΣΟΚ).

·         Κατάργηση πλήρως του πολιτικού χαρακτήρα της Βουλής και των πολιτικών λειτουργιών της ως ανώτατου αντιπροσωπευτικού νομιμοποιητικού οργάνου και ελέγχου των εξουσιών

·         Παραμερισμό και αχρήστευση προκαταβολικά των συνταγματικών λειτουργιών   της δικαστικής εξουσίας που αναγκαστικά και αναπόφευκτα θα οδηγούσαν στην πλήρη πολιτική αλλά και τυπικά θεσμική απονομιμοποίηση της κυβέρνησης.

·         Καταστρατήγηση κάθε στοιχειώδους αρχής και λειτουργίας της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Για όλους αυτούς τους λόγους η πραξικοπηματική λήξη της συνόδου της Βουλής συνιστά καθ’ ολοκληρίαν ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ και σωστά καταγγέλθηκε ως τέτοια.

Όμως συνταγματική εκτροπή είναι δυνατή είτε με όρους άμεσης και ωμής δικτατορίας, είτε με όρους εξαιρετικά ευρείας συναίνεσης  από το πολιτικό σύστημα και τις πολιτειακές αρχές ή τουλάχιστον αδρανοποίησής τους. Μια ολόκληρη κοινωνία και ένα πολιτικό σύστημα αιχμαλωτίζονται από έναν υπόδικο κατά τη πλειοψηφία της βουλής κυβερνητικό βουλευτή, που μπλοκάρει όλους τους θεσμούς και τις λειτουργίες του αστικοκοινοβουλευτισμού. Η κατάσταση γίνεται γελοία και ταυτόχρονα επικίνδυνη!

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ  ΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΑ;

1.Τα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης και ειδικά η αριστερά έπρεπε έγκαιρα (νωρίτερα και από την υπόθεση ΠΑΥΛΙΔΗ) να είχαν προειδοποιήσει την Προεδρία της Δημοκρατίας καλώντας και καλύπτοντας την να εξαντλήσει τις θεσμικές της αρμοδιότητες για την υπεράσπιση της συνταγματικής και δημοκρατικής τάξης.

Να καλέσουν το λαό σε αγώνα για την δημοκρατική τάξη και ομαλότητα μετά τη πολιτική απονομιμοποίηση της κυβέρνησης μέσα στην ίδια τη Βουλή στην υπόθεση Βατοπεδίου, με την αποχώρηση της κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Αντί γι’ αυτά οχυρώθηκαν αμυνόμενοι στην ψευδεπίγραφη ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ που ουσιαστικά επιστράτευσε και εξουσιοδοτούσε την ποινική διαδικασία για να λύσει κορυφαία κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα. Διάλεγαν εισαγγελείς για να τους εκχωρήσουν τις δικές τους πολιτικές αρμοδιότητες!!!

2. Η προεδρία της δημοκρατίας μέσα στις συνθήκες αυτές με την κυβέρνηση καταδικασμένη 4 φορές μέσα στην ίδια τη Βουλή,(τρεις αποχωρήσεις και μια ψηφοφορία ΠΑΥΛΙΔΗ) είχε απόλυτο θεσμικό δικαίωμα πριν την υπογραφή του προεδρικού διατάγματος να ζητήσει (θεσμικά) μέσω της κυβέρνησης την ενημέρωση και την γνώμη της Βουλής για την λήξη της Συνόδου. Αν η κυβέρνηση το αρνιόταν, να καταφύγει ακόμη και στην έσχατη θεσμική του αρμοδιότητα. Να παραιτηθεί με διάγγελμα προς το λαό για την υπεράσπιση του συντάγματος και της Δημοκρατικής τάξης.

3. Ο πρόεδρος και το προεδρείο της Βουλής (εκτός αν καταργήθηκαν και αυτό με το ίδιο διάταγμα!) είχαν θεσμική υποχρέωση να ζητήσουν και να προκαλέσουν σύγκληση της ολομέλειας με το ερώτημα της λήξης της συνόδου ή της απλής διακοπής των εργασιών. Ήταν το ελάχιστο για την υπεράσπιση του ρόλου και της θέσης της Βουλής στα πλαίσια της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας έστω και στην παρακμιακή  αστικοκοινοβουλευτική μορφή της.

4. Όλες οι κορυφαίες κοινωνικές οργανώσεις της εργατικής τάξης και του λαού να καταδικάσουν και να κινητοποιηθούν για την υπεράσπιση των δημοκρατικών συνταγματικών εγγυήσεων που πλήττονται βάναυσα από την πραξικοπηματική τύποις και ουσία λειτουργία της κυβέρνησης.

Η ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΟΥ ΕΚΦΑΣΙΣΜΟΥ

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η πεντάχρονη διαχείριση της κεντροδεξιάς με τελευταία και κορυφαία της πράξη την συνταγματική εκτροπή, έχουν φέρει την χώρα σε κατάσταση ανάλογη της δημοκρατίας της Βαϊμάρης την περίοδο της τελικής εφόδου του εθνικοσοσιαλισμού στην εξουσία.

Μπορεί με την ενέργεια της αυτή να εκτέθηκε και η ίδια η κυβέρνηση ότι αποτελεί  ολοκληρωτικά και αποκλειστικά όργανο του παράκεντρου κράτους της οικονομικοπολιτικής διαπλοκής. Όμως λειτούργησε και λειτουργεί για λογαριασμό ολόκληρου του πολιτικού συστήματος, των θεσμών του και της κρίσης του.

Αυτό ακριβώς επιχειρεί να μετατρέψει σε πολιτική δυναμική του ο Καραμανλής.

Απέναντι σ΄ ένα κοινωνικοπολιτικό σύστημα αναποτελεσματικό, διαβρωμένο και επικίνδυνο, το επιτελείο του Μαξίμου προβάλλει την εικόνα του αποφασισμένου και ακέραιου Βοναπάρτη ο οποίος υπονομεύεται και από το ίδιο το διεφθαρμένο κόμμα του και στον οποίο δεν μένει τίποτε άλλο από την σπάθα του για να αντιμετωπίσει την κρίση από την οποία κινδυνεύει ο λαός και η χώρα!

Ο αιχμάλωτος της διαφθοράς, ο αρχιτέκτονας της κρίσης, ο δημοσιοσχεσίτης πρωθυπουργός επιχειρεί να κάνει την διαλυτικότητα της διαχείρισης του πολιτική δυναμική για τον ίδιο και το πολιτικό μέτωπο «δεξιάς – ακροδεξιάς» που προωθεί για να στηρίξει την όποια πολιτική του πρωτοβουλία μετά τις ευρωεκλογές.

Η άξεστη χυδαιότητα των παπαγάλων της διαπλοκής, οι στρατιές των πρετεντεραίων, η δημοσκοπική βιομηχανία που παράγει μαζικά φασισμό μέσα από το μανιπουλάρισμα της συγκυρίας, σίγουρα είναι το οπλοστάσιο που χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί το δίκοχο του Βοναπάρτη του Μαξίμου.

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ

Όμως ούτε τα παραπάνω θα έφταναν αν δεν είχε τη στήριξη – ενεργητική και παθητική -ολόκληρου του πολιτικού συστήματος που καταγράφεται ως δικομματισμός και ο οποίος στην ολοκληρωμένη παρακμιακή του εξέλιξη μετά το 1994, έχει ενσωματώσει κάθε κοινωνικό και πολιτικό θεσμό του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Όλους αυτούς τους θεσμούς όχι μόνο τους χρησιμοποίησε, αλλά και τους ανάλωσε καθιστώντας την κοινωνία αιχμάλωτη και ανυπεράσπιστη στις επιθέσεις των πιο ακροδεξιών, ρατσιστικών και φασιστικών δυνάμεων που προβάλλουν ηγεμονικές βλέψεις τόσο στο κοινωνικό όσο και το πολιτικό επίπεδο, τροφοδοτώντας την κρίση και την διαλυτικότητα.

Δικομματισμό δεν συνιστούν  μόνο τα δύο κύρια αστικά κόμματα. Ο δικομματισμός έχει διαμορφωθεί σε ολοκληρωμένο κοινωνικοπολιτικό σύστημα που βασίζεται σε δύο αλληλοσυμπληρούμενες προϋποθέσεις:

α. Τον αποκλεισμό της κοινωνίας από την πολιτική

β. Στην έλλειψη εναλλακτικής προοδευτικής διεξόδου διαχείρισης της συγκυρίας   προς ένα ριζοσπαστικό δημοκρατικό κοινωνικό μετασχηματισμό.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

Τουλάχιστον τρεις φορές το εργατικό και λαϊκό κίνημα σαν κοινωνική αντιπολίτευση έθεσε ζήτημα ανατροπής της κεντροδεξιάς, Ασφαλιστικό, άρθρο 16, νέα Δεκεμβριανά).

Και τις τρείς φορές  η κοινωνική αντιπολίτευση υποχρεώθηκε σε αναδίπλωση όχι από την κυβέρνηση, αλλά από την πολιτική αντιπολίτευση που άφησε πολιτικά ακάλυπτο το λαϊκό κίνημα και υπονόμευσε τη συγκέντρωση δυνάμεων στο μέτωπο της πολιτικής του σύγκρουσης με την κυβέρνηση.

Η ανατροπή της κυβέρνησης και η ανάσχεση του νεοφιλελευθερισμού φαίνεται να ήταν ασήκωτο πολιτικό βάρος για την αντιπολίτευση!.

Το ΠΑΣΟΚ αν και αναμασάει επί μια πενταετία την καραμέλα των εκλογών, ούτε μια φορά δεν κάλεσε το λαό να αγωνιστεί για τα δικαιώματά του. Αντίθετα κατάγγελνε τους αγώνες που έβγαιναν έξω από τα κοινοβουλευτικά θέσμια της δημοκρατίας των Βατοπεδινών και της SIEMENS. Με τον Πάγκαλο μάλιστα οπαδό του ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ (Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ) σε κατάσταση αντικομουνιστικού αμόκ, να επιχειρεί να διακόψει τη δυναμική κάθε  όσμωσης του προοδευτικού χώρου όχι μόνο στο πολιτικό αλλά και στο κοινωνικό επίπεδο. Επί πλέον να δημιουργήσει τους ιδεολογικούς και πολιτικούς όρους για μια νέα αποκλεισμένη κοινωνία κατά τα πρότυπα ενός ιδεολογικοπολιτικού προγόνου του Σοφούλη, πρωθυπουργού της εμφυλιακής περιόδου  «καλύτερα 1000 κεντρώοι εξορία, παρά ένας κομμουνιστής ελεύθερος»!!

Ούτε όμως οι συντεταγμένες παρελάσεις, με σφραγίδες πολιτικής ιδιοκτησίας που αποσπούσαν τον θαυμασμό των πρετεντεραίων, και των κυβερνητικών αξιωματούχων, συνιστούσαν κίνηση κοινωνικών μαζών και συμμετοχής τους στην πολιτική.

Αλλά ούτε και η διαχείριση του λαϊκού κινήματος, σαν μέσο δημόσιων σχέσεων για το οποίο απεκδυόμαστε κάθε ευθύνης για τον προσανατολισμό και την έκβαση των αγώνων του, προσδοκώντας απλά να ενθυλακώσουμε σε κοινοβουλευτικοποιημένο επίπεδο ορισμένα συντρίμμια της ήττας, συνιστά πολιτική έξω από το σύστημα του δικομματισμού.

Τόσο η μια όσο και η άλλη κατεύθυνση έχουν αρχή και τέλος την ήττα του λαϊκού κινήματος και την διαχείρισή της. Η προοδευτική, ριζοσπαστική, δημοκρατική διέξοδος απουσιάζει από τέτοιες σχολές ιδεολογικής και πολιτικής σκέψης.

Δεν είναι καθόλου παράξενο λοιπόν που η πολιτικά μεθοδευμένη ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ από το μέγαρο Μαξίμου, πλασάρεται σαν η αναγκαία πολιτική πρωτοβουλία που μόνο το «κύρος» του Καραμανλή μπορούσε να σηκώσει ώστε να επιβληθεί η πολιτική της «σκανδαλολογίας» στην αντιμετώπιση της κρίσης.

Αντιμετώπιση που περιλαμβάνει αποκλειστικά την επίθεση στην εργατική τάξη, τη νεολαία, την κοινωνία της εργασίας, στη ζωή και τα δικαιώματά τους.

Με τη μεθόδευση της συνταγματικής εκτροπής ο Καραμανλής απευθύνεται συνολικά στο καθεστώς της οικονομικοπολιτικής διαπλοκής, τα μεγενθυμένα παρασιτικά στρώματα της χρηματιστηριακής λειτουργίας, της κοινωνίας και της οικονομίας, στον ασύμμετρο καταναλωτισμό τους, για να διαμορφώσουν το κεντρικό σύνθημά του για τις ευρωεκλογές:

«με τον Καραμανλή να σώσουμε την Ευρωπαϊκή Ελλάδα και το ΕΥΡΩ»

Γιατί ένα κεντρικό πολιτικό ζήτημα που βάζει εκβιαστικά η κρίση, είναι ο επανακαθορισμός της θέσης της χώρας στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη.

Επανακαθορισμός που έχει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά μέχρι και την γεωπολιτική ενότητα της χώρας.

Ο Καραμανλής έτσι δεν αναλαμβάνει μόνο να ξεπλύνει την πολιτική του εκσυγχρονισμού της Σημιτικής περιόδου, αλλά να την ολοκληρώσει ανεξάρτητα αποτελέσματος για την χώρα. Σ΄ αυτό μπορεί να θυσιάσει και τον Σημίτη ωσεί παρόντα σε κάποια αίθουσα ποινικού δικαστηρίου. Όμως τι να κάνουμε;

Το σύστημα έχει προτεραιότητα, όχι τα πρόσωπα.!!!

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ  ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών ακόμη και με τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς που θα καταγράψουν, θα οδηγήσουν σε εξελίξεις. Η αντιμετώπιση της κρίσης με τα τεράστια ζητήματα που θέτει, ο προσανατολισμός της άρχουσας τάξης και του συστήματος διαχειρίζεται την κρίση αποκλειστικά σε βάρος της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των δυνάμεων της εργασίας, απαιτούν μια ακόμα πιο αντιλαϊκή επανίδρυση του δικομματισμού που έχει ήδη μπει σε τροχιά.

Ο Καραμανλής βάζει το δίλλημα « ΕΓΩ» ή  «Καρατζαφέρης και ΕΓΩ» με ανοιχτό το δρόμο προς το φασισμό.

Το άλλο μέτωπο του νεοφιλελεύθερου  Πάγκαλου και όχι μόνο, προβάλει το μεγάλο συνασπισμό ¨ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ¨.

Η αριστερά ουδετεροποιημένη στη γωνία με τη ντουντούκα της καταγγελιολογίας έτοιμη να καταγγείλει ότι ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ δεν είναι αρκούντως σοσιαλιστές και αρκετά δημοκράτες!!

Παρά την πνιγηρή ατμόσφαιρα που δημιουργεί το πολιτικό σύστημα και η παρακμιακή σήψη του, ο λαός και η νεολαία μπορούν να δώσουν και στην πολιτική διαδικασία των ευρωεκλογών απάντηση με αναφορά στις αξίες της εργασίας και της δημοκρατίας.

Παρά τις αμφισβητήσεις ακόμη και συγκρουσιακές με τους σχηματισμούς της αριστεράς μικρούς ή μεγάλους, μπορούμε αυτή την φορά να τους χρησιμοποιήσουμε τουλάχιστον άμεσα και συγκυριακά ως ψηφοδέλτια ενάντια στις επικίνδυνες διαδικασίες επανίδρυσης του δικομματισμού και των νέων μετώπων του.

Να δώσουμε έγκυρη ψήφο.

-Άμεσης ανατροπής της κεντροδεξιάς κυβέρνησης.

- Αποφασιστικής άρνησης, αντίθεσης, καταδίκης και πολιτικής απομόνωσης του μετώπου ¨ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑΣ-ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ¨.

- Αντίθεσης και απόκρουσης του μεγάλου συνασπισμού Ν.Δ. -ΠΑΣΟΚ

-  Ψήφο στην αποδέσμευση εξελίξεων που θα οδηγούν στη συγκρότηση ενιαίου κοινωνικού μετώπου αγώνων απόλυτα απαραίτητου για να υπερασπιστεί ο λαός τα δικαιώματα στη ζωή που έχουν μπει από καιρό σε πλήρη αμφισβήτηση.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ

ο δικός μας αποχαιρετισμός στο σύντροφο Κώστα Μπατίκα

Δυο στίχοι του Τάσου Λειβαδίτη από τις ”Βιολέτες για μια εποχή” είναι ο δικός μας αποχαιρετισμός

στο σύντροφο Κώστα Μπατίκα

«Ό, τι κι αν κάνουν θα νικήσουμε – ο κόσμος μας ανήκει.

Το μέλλον είναι μες στην τσέπη μας σαν το κλειδί

του σπιτιού μας».

Έφυγε από τη ζωή ο σ. Κώστας Μπατίκας

Αντίο σύντροφε…

Έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 17 Μαΐου σε ηλικία 64 ετών, ο Κώστας Μπατίκας, εξέχον στέλεχος του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας, από την περίοδο της δικτατορίας μέχρι σήμερα. Ο Κώστας Μπατίκας γεννήθηκε στα Στουρναραίικα Τρικάλων στις 10/3/1945. Η στρατιωτική δικτατορία τον βρίσκει στη Δυτική Γερμανία, όπου εργάζεται και παράλληλα σπουδάζει γεωπόνος. Κατά τη διάρκεια της χούντας αναπτύσσει σημαντική αντιδικτατορική δράση στο φοιτητικό και μεταναστευτικό κίνημα μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ. Μετά την πτώση της χούντας επιστρέφει στην Ελλάδα και προσφέρει τις υπηρεσίες του σαν στέλεχος του ΚΚΕ από διάφορες καθοδηγητικές θέσεις: Μέλος του γραφείου της Κ.Ο. Πειραιά, γραμματέας της Ν.Ε. Αιτωλοακαρνανίας, γραμματέας της επιτροπής περιοχής Δυτικής Πελοποννήσου – Δυτικής Στερεάς – Νήσων, μέλος του εργατικού τμήματος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, μέλος του Αγροτικού τμήματος της Κ.Ε. Υπήρξε μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ από το 10ο συνέδριο (1978) μέχρι το καλοκαίρι του 1989, όταν συγκρούστηκε με τον κυβερνητισμό της ηγεσίας του κόμματος που οδήγησε στη συνεργασία με τη Ν.Δ. και την κυβέρνηση Τζανετάκη. Μαζί με άλλα στελέχη και μέλη του ΚΚΕ που αποχώρησαν την ίδια περίοδο, υπήρξε συνιδρυτής του Νέου Αριστερού Ρεύματος. Αποχώρησε ωστόσο και από το ΝΑΡ το 1991, μαζί με άλλους συντρόφους επειδή διαφώνησε με την εγκατάλειψη της μαρξιστικής – λενινιστικής θεωρίας ως βάση για την κομμουνιστική πολιτική. Το 1992 πρωτοστατεί στην έκδοση του θεωρητικού – πολιτικού περιοδικού «Αριστερή Ανασύνταξη», στο οποίο αρθρογραφούσε μέχρι σήμερα, καθώς και στην ίδρυση της ομώνυμης οργάνωσης. Από τη συνένωση της «Αριστερής Ανασύνταξης» με την οργάνωση «Εργατική Πολιτική», προέκυψε το 2007 η κομμουνιστική οργάνωση ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, της οποίας ο Κώστας Μπατίκας υπήρξε ιδρυτικό μέλος και θεωρητικός νους. Αφιερωμένος στην επανάσταση, ασυμβίβαστος, σκεπτόμενος και μαχόμενος κομμουνιστής σε όλη του τη ζωή, συγκρούστηκε με κάθε τάση συμβιβασμού και οπισθοδρόμησης εντός του κομμουνιστικού κινήματος, υποστήριξε με πάθος τη θεωρητική και πολιτική ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, θεμελιωμένη στην επαναστατική θεωρία του προλεταριάτου, το μαρξισμό – λενινισμό. Συνέβαλε ο ίδιος καθοριστικά στην επεξεργασία μαρξιστικών ταξικών θέσεων για την οργανωτική συγκρότηση και την πολιτική του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, με τις τοποθετήσεις του εντός του ΚΚΕ, με την μετέπειτα αρθρογραφία του στην «Αριστερή Ανασύνταξη» και με το βιβλίο του «Συνδικάτα και Πολιτική» (1994). Παρήγαγε επίσης σημαντικές επεξεργασίες μαρξιστικών θέσεων για ένα ευρύ φάσμα πολιτικών ζητημάτων, όπως το εθνικό ζήτημα, το αγροτικό ζήτημα, το ενιαίο μέτωπο πάλης των εργαζομένων. Ιδιαίτερο έργο του αποτέλεσε η επανανακάλυψη της μαρξιστικής – λενινιστικής θεωρίας για το σοσιαλισμό – κομμουνισμό και της επαναστατικής μετάβασης σ’ αυτόν, καταδεικνύοντας τη θεωρητική συγγένεια της γραφειοκρατικής με την καουτσκική εκδοχή του σοσιαλισμού και διορθώνοντας πολλές παραναγνώσεις της λενινιστικής θεωρίας από τη σοβιετική γραφειοκρατία. Κατάφερε έτσι με επίπονη μελέτη και επίμονη εργασία να ξεδιαλύνει τη μαρξιστική θεωρία από την ιδεολογική σκουριά της σοβιετικής γραφειοκρατίας και άλλες αστικές θεωρητικές διαστρεβλώσεις της. Καρπός της εργασίας του αυτής είναι, εκτός από τα σχετικά άρθρα του και το καινούργιο υπό έκδοση βιβλίο του, το οποίο δεν πρόλαβε δυστυχώς να δει τυπωμένο, ηττημένος από την μοιραία αρρώστια – και μόνο απ’ αυτή. Και την αρρώστια όμως την αντιμετώπισε σαν κομμουνιστής, με λεβεντιά και καρτερικότητα και με το πείσμα να αξιοποιεί κάθε στιγμή υγείας που κέρδιζε στον αγώνα του με το θάνατο για να παράγει επαναστατικό έργο. Ήταν και θα είναι πηγή έμπνευσης για όλους τους συντρόφους του και για όλους τους κομμουνιστές. Θα μείνει αθάνατος, όπως αθάνατη είναι η επαναστατική θεωρία και η στάση ζωής που μας δίδαξε. Το έργο του θα είναι πάντα σημείο αναφοράς και πηγή γνώσης για όλους όσους θελήσουν στο μέλλον να συμβάλουν στον αγώνα για την επαναστατική ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Η κηδεία του Κώστα Μπατίκα θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 19 Μαΐου στις 4 η ώρα στο νεκροταφείο Νέας Σμύρνης. Η νεκρώσιμη πομπή θα ξεκινήσει στις 3 από το σπίτι του στην οδό Άνοιξης 3, Πλατεία Άνοιξης στη Νέα Σμύρνη. Αναδημοσίευση από το site της Κ.Ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗΣ

ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΕ ΑΕΙ ΚΑΙ ΑΤΕΙ

Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΟΧΛΟΣ ΘΕΤΙΚΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ

Οι νεολαιίστικες κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών ανέδειξαν τις δυνατότητες που υπάρχουν για τη συγκρότηση μιας κοινωνικής συμμαχίας για την  υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης στη χώρα, των δημοκρατικών δικαιωμάτων και, το σημαντικότερο, απέδειξαν τη δυναμική των συλλογικοτήτων, το ρόλο τους ως εστία δράσης και πολιτικής πρωτοπορίας μέσα στη λαίλαπα της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας.

Απόδειξη γι’ αυτό στάθηκε τόσο το κίνημα ενάντια στο νόμο πλαίσιο (2006), και κυρίαρχα η τακτική μετατόπιση του ενός σκέλους του αλληλοδιαπλεκόμενου δικομματισμού με τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16 (2007).

Είχαμε ως οργάνωση επισημάνει από τότε πως η ολοκληρωτική προσαρμογή της ελληνικής εκπαίδευσης στα νεοφιλελεύθερα μοντέλα αποτελεί κυρίαρχη επιταγή και  ανάγκη για το σύστημα. Για αυτό η Ν.Δ. δε δίστασε (χέρι- χέρι με τον Καρατζαφέρη) να ψηφίσει το νόμο πλαίσιο αμέσως μετά το στραπατσάρισμα της αναθεώρησης, καθώς και να προχωρήσει στην πραξικοπηματική και αντισυνταγματική  αναγνώριση των ιδιωτικών κολεγίων τον περασμένο Ιούλιο.

Και στα δυο πεδία μάχης, το κίνημα παρά την πρόσφατη λαμπρή σώρευση δυνάμεων, και παρά τις νίκες του, δυστυχώς έμεινε έκθετο: Στην πρώτη περίπτωση, το κίνημα σταμάτησε από φόβο μην κουραστούν οι φοιτητές και το πληρώσει η επαναστατική κατά τ’ άλλα αριστερά στις εκλογές (από εδώ απορρέει και η άποψη- δικαιολογία «δεν υπάρχει πια κλίμα», ή «κουράστηκαν οι φοιτητές»), ενώ στη δεύτερη φάνηκε το κενό της απουσίας της ΕΦΕΕ. (το καλοκαίρι οι φοιτητές δεν έχουν καμιά εκπροσώπηση, ίσως κάποιοι τους αντιλαμβάνονται μεν ως εργαζόμενους, αλλά μάλλον ως εποχιακούς εργαζόμενους).

Ακόμη και στην εξέγερση του Δεκέμβρη (που ήταν μια πιο συνολική από άποψη σώρευσης ετερόκλητων δυνάμεων εξέγερση), η εξεταστική στάθηκε αποφασιστικός παράγοντας για τη μη συνέχιση και κυρίως την μη προσπάθεια για συνολικότερη πολιτικοποίηση του κινήματος.

Ο «ΔΙΑΛΟΓΟΣ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΩΣ ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΕΚΒΙΑΣΤΩΝ

Με σχετική ευκολία λοιπόν, ο νέος υπουργός Σπηλιοτόπουλος προκήρυξε την έναρξη του νέου «διαλόγου» για την παιδεία με τη σύγκλιση του νέου συμβουλίου όπου συμμετέχει πια και το ΠΑΣΟΚ μαζί με την αναδιαταγμένη προς τα δεξιά ΠΟΣΔΕΠ προσδίδοντας αμφότεροι, απλόχερα τους όρους για να φορέσει το νέο όργανο ένα πιο δημοκρατικό άρωμα συναίνεσης.

Φυσικά και δεν πρόκειται για διάλογο εφόσον γίνεται μετά:

α) Την υποβάθμιση εδώ και χρόνια του ρόλου του δημόσιου σχολείου σε συμπλήρωμα των φροντιστηρίων.

β) Τη συντελούμενη προσαρμογή της εκπαίδευσης στην χώρα μας, στα νεοφιλελεύθερα ιδεώδη, που στοχεύουν κυρίως στην αποειδίκευση, με την ουσιαστική κατάργηση της γενικής μόρφωσης και γνώσης, που έχει αντικατασταθεί σε εμπορευματοποιημένη πληροφορία.

γ) Τη θεσμοθέτηση με το τελευταίο ν/σ για τα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ του ταξικού αποκλεισμού των σπουδαστών σε αυτές τις σχολές από την πρόσβαση στα ΑΕΙ για τους απόφοιτους των ΕΠΑΛ, ακόμα κι από τα ΤΕΙ για αυτών των ΕΠΑΣ. Την ίδια στιγμή όλοι αυτοί οι σπουδαστές μένουν δίχως οποιαδήποτε μέριμνα- σπουδαστική ή μαθητική ιδιότητα.

δ) Την ουσιαστική αναγνώριση από την ελεύθερη αγορά των πιστοποιητικών που τα ιδιωτικά μαγαζιά «γνώσης» πουλάνε, ενώ δεκάδες τμήματα ΑΕΙ και κυρίως ΤΕΙ σ’ όλη την χώρα υπολειτουργούν ή έχουν ήδη αναστείλει τη λειτουργία τους.

ε) Την εφαρμογή στην ουσία του νέου νόμου πλαισίου (εκλογή πρυτάνεων- που ολοφάνερα το κυνηγητό της κάλπης δεν εμπόδισε, αφού ήταν μια ξεκομμένη από την κοινωνία διαδικασία και για αυτό εύκολα παρουσιάστηκε από τα γνωστά παπαγαλάκια μέχρι και ως τρομοκρατική ενέργεια), λίστα συγγραμμάτων- βιβλιοκάρτα (ήδη σχηματίζονται ουρές έξω από εκδοτικούς οίκους), πειθαρχικά συμβούλια που στήνονται συχνά, προσπάθεια για τις πρώτες διαγραφές.

Το πρόσχημα της ελεύθερης πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, και ανεξάρτητα τη μορφή που θα του δώσουν εν τέλει, σημαίνει επί της ουσίας και με την εντατικοποίηση των σπουδών στο λύκειο (όπου χωρίς φροντιστήριο απλώς δεν  παρακολουθείται πια), τον ταξικό αποκλεισμό από τη λήψη απολυτηρίου για τη συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών. Γι’ αυτούς βέβαια υπάρχει ήδη η χοάνη των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Ήδη σήμερα, το 15% των μαθητών εγκαταλείπει την εκπαίδευση πριν να τελειώσει το γυμνάσιο.

Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ- ΜΙΑ ΒΑΘΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΜΑΧΗ

Η μανία του αστικού μπλοκ και των διαχειριστών του να καταργήσουν το πανεπιστημιακό άσυλο είναι καταρχήν μια προσπάθεια απονομιμοποίησης της ουσιαστικής του αξίας στη συνείδηση της κοινωνίας. Επειδή βέβαια μπορεί οι νέες λαϊκές εξεγέρσεις να μην αργήσουν, περνούν από τη γκεμπελική προπαγάνδα στην ολοκληρωτική ωμότητα: Ο Καραμανλής, υπό την διεύθυνση του ΛΑΟΣ επισήμανε στη Βουλή στις 8/4 την ανάγκη όχι απλώς να εφαρμοστεί ο νέος νόμος πλαίσιο, μα να αναθεωρηθούν εκ βάθρων τα ισχύοντα στο Σύνταγμα για το άσυλο.

Με άλλα λόγια στοχεύουν να αφήσουν αντίστροφη παρακαταθήκη στο λαό από αυτήν που άφησε το Πολυτεχνείο.

Μαζί με αυτό εξαιρετικά χρήσιμος φαίνεται για άλλη μια φορά ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, με την προκαταρκτική έρευνα που διέταξε για τους χώρους που τελούν υπό κατάληψη στα ιδρύματα, χαρακτηρίζοντας τα μέλη τους συλλήβδην ως τρομοκράτες ή στην καλύτερη περίπτωση έμπορους ναρκωτικών!

Τα ΕΑΑΚ, οφείλουν καταρχήν να απευθυνθούν σε όλες τις αριστερές- προοδευτικές παρατάξεις, ούτως ώστε στη μάχη αυτή να συγκροτηθεί η μεγαλύτερη δυνατή ευρύτητα δυνάμεων μέσα στους συλλόγους. Το πρώτο βήμα είναι αυτό.

Το δεύτερο θα είναι η κοινωνικές συμμαχίες που πρέπει να συγκροτηθούν. Γιατί είναι μια μάχη που αφορά άμεσα το δημοκράτη λαό, κάτι που σημαίνει πως το φοιτητικό κίνημα, εκεί οφείλει να στήσει τις απαραίτητες κοινωνικές συμμαχίες.

Σε αυτήν τη μάχη πρωταγωνιστές, μαζί με τις συλλογικότητες των φοιτητών, πρέπει να μπουν οι εκπαιδευτικοί, οι μαθητές, οι εργαζόμενοι. Αν το άσυλο είναι κοινωνική κατάκτηση, αντιστοίχως και η υπεράσπιση του είναι υπόθεση κοινωνικών δυνάμεων. Επειδή ακριβώς είναι ένας χώρος κοινωνικής και πολιτικής ζύμωσης, είναι ένας χώρος που μπορεί να φιλοξενήσει τους λαϊκούς αγώνες. Υπό αυτήν την έννοια, πρέπει να γίνει σαφές πως δεν χωρά σε μικροκομματικές σκοπιμότητες, βαθιά προδοτικές απέναντι στην υπόθεση της ανασυγκρότησης του λαϊκού κινήματος.

Με μπροστάρηδες και αποκλειστικούς εκφραστές τους συλλόγους, τα σωματεία, τα δεκαπενταμελή, τις επιτροπές κατοίκων, η μάχη όχι μόνο μπορεί να πάρει τη μορφή που αποκρύβει μεθοδικά το σύστημα πως έχει (τη μάχη ανάμεσα στη δημοκρατία και τον πολιτικό και κοινωνικό εκφασισμό του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού), μα και επί της ουσίας να κερδηθεί, αφήνοντας και τις απαραίτητες παρακαταθήκες. Κόντρα στην προσπάθεια να γίνει πλειοψηφική στην κοινωνία η συμμαχία  Μίχαλου – Σανιδά- Καρατζαφέρη και Κυβέρνησης που θέλει το άσυλο άντρο κουκουλοφόρων και γιάφκα τρομοκρατών. Το άσυλο είναι αναγκαία συνθήκη, για τη διατήρηση του χαρακτήρα του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου (αυτοδιοίκητος οργανισμός στα πλαίσια του οποίου παράγεται η μόρφωση και η έρευνα για όλη τη κοινωνία), και του ρόλου του στην κοινωνία, σαν ένα όργανο που μπορεί να λειτουργήσει προοδευτικά για αυτήν. Κι εδώ βέβαια θα είναι ολέθριο εάν το φοιτητικό κίνημα φανεί και πάλι συντεχνιακό στις στοχεύσεις του, αλλά αντίθετα οφείλει  να στοχεύει στην δωρεάν παιδεία για όλους, και στην κατάργηση κάθε ταξικού φραγμού στην εκπαίδευση. Με άλλα λόγια να προτάξει πως η παιδεία μιας χώρας είναι πάντα  ένα κοινωνικό αγαθό (και μπορεί να πάρει την τέλεια μορφή του ως τέτοιο σε ένα άλλο πολτικοοικονομικό σύστημα) που μπορεί να προσφέρει στην κοινωνική εξέλιξη, και όχι εμπόρευμα στα χέρια του κεφαλαίου, ένα μέσο της ιδεολογικής και πολιτικής του επιβολής στο λαό.

Στο ίδιο το φοιτητικό σώμα, το άσυλο πρέπει να γίνει κατανοητό πως είναι και κάτι ακόμη πολύ θεμελιώδες: Στο δημόσιο πανεπιστήμιο κάθε λειτουργία (διοικητική, επιμορφωτική και ερευνητική) πρέπει να καθορίζεται από τα υποκείμενα του, δηλαδή φοιτητές, καθηγητές και εργαζόμενους, έξω από οποιαδήποτε κρατική παρεμβολή με μοναδικό γνώμονα τις ανάγκες της κοινωνίας. Οφείλει να αναφέρεται και να εξυπηρετεί την κοινωνία, γι’ αυτό επιβάλλεται να λειτουργεί και ως χώρος πολιτικής ζύμωσης για την κοινωνία, όπως και συμβαίνει όλα αυτά τα χρόνια και αποτελεί σήμερα το μόνο κοινωνικό χώρο όπου υπάρχουν συλλογικές διαδικασίες και η συνδικαλιστική παρέμβαση δεν έχει ποινικοποιηθεί σε μεγάλο φάσμα (αν και έχουν πέσει οι πρώτες μηνύσεις π.χ στο Πανεπιστήμιο Θράκης- ενώ και  η εφαρμογή του νόμου πλαισίου ξεκίνησε, με το στήσιμο των πειθαρχικών συμβουλίων στην Πάτρα, στα Χανιά κ.α).

Η υπεράσπιση λοιπόν του ασύλου πέρα των άλλων σημαίνει υπεράσπιση όλων των δημοκρατικών λειτουργιών στο εσωτερικό κάθε ιδρύματος, και την αυτονομία άσκησης του κοινωνικού του ρόλου πέρα από το μακρύ χέρι του κάθε εισαγγελέα η υπουργού παιδείας ή δημόσιας τάξης (από αποφάσεις κεντρικής κατεύθυνσης και χαρακτήρα του πανεπιστημίου, έως την πιο παραμικρή απόφαση για το πότε θα δώσουμε εξεταστική, πότε ολοκληρώνεται η παράδοση της ύλης- κανείς έξω από την πανεπιστημιακή κοινότητα και ιδιαίτερα με τη συνδρομή της αστυνομίας δε μπορεί ν’ αποφασίζει για όλα αυτά).

Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗΣ- ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗΣ ΙΔΙΟΤΗΤΑΣ ΩΣ ΒΑΣΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΕΝΟΣ ΜΕΤΩΠΟΥ ΣΥΝΟΛΙΚΗΣ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ

Αποτελεί λοιπόν ζητούμενο η δράση των ΕΑΑΚ στις σχολές από εδώ και έπειτα να είναι τέτοια που να καθορίζει τις κοινωνικές εξελίξεις, στοχεύοντας στη συμβολή για τη συγκρότηση ενός παλλαϊκού μετώπου υπεράσπισης της εργασίας, της μόρφωσης, των δημοκρατικών θεσμών. Μέσα στις σχολές, ένα τέτοιο μέτωπο αντικειμενικά ξεκινάει με το να μπουν στο επίκεντρο οι φοιτητικές- σπουδαστικές ανάγκες, κάτι που μπορεί να συμβάλει στο να ανέβει το επίπεδο πολιτικοποίησης και δράσης και στις πιο «καθυστερημένες» από άποψη δικαιωμάτων και κινηματικών διαδικασιών σχολές και φυσικά στα ΤΕΙ.

Κατά την άποψη μας ο συνδετικός κρίκος, το νήμα που μπορεί να συγκροτήσει αυτό το μέτωπο αποτελεί η πάλη για την φοιτητική- σπουδαστική ιδιότητα και τη μέριμνα. Σήμερα ισοδυναμεί με μια κορυφαία μάχη. Αυτό γιατί είναι ξεκάθαρο πως η επίθεση που η κοινωνία ολόκληρη δέχεται έχει ως περιεχόμενο και κυρίαρχη κατεύθυνση το νεοφιλελεύθερο δόγμα που υποστηρίζει τη διάλυση κάθε κοινωνικής συλλογικότητας, και ειδικότερα κάθε κοινωνικής ιδιότητας. Τη διάλυση κάθε κοινού συμφέροντος ως βάσης αναφοράς. Να διαλύσουν κάθε ψήγμα τάξης ή κοινωνικού σώματος: Να ποιο είναι το όνειρο τους.

Στις αριστερές δυνάμεις μες στις σχολές αντιστοιχεί σήμερα ένα μεγάλο καθήκον: Η υπεράσπιση της φοιτητικής ιδιότητας ως κοινωνικής ιδιότητας, που εξαρτάται από την κοινωνία και την υπηρετεί. Η εκπόνηση ενός σχεδίου έκτακτης ανάγκης για την υπεράσπιση της ιδιότητας αυτής μπορεί και οφείλει να είναι στο επίκεντρο των μαχών από την πιο μικρή ως την πιο μεγάλη σχολή. Δεν νοείται, και δεν πρέπει να αφήνουμε να εννοείται κιόλας, πως οι σπουδαστές πληρώνουν για την μετακίνηση, την στέγαση, τη διατροφή και για τις υλικοτεχνικές  τους ανάγκες, την ίδια στιγμή που χαρίζουν 28 δις στα παράσιτα των τραπεζών.

Η πάλη για την κατάργηση του νόμου πλαισίου και για την επέκταση της δημόσιας παιδείας δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα. Δεν είναι ένα απλό πολιτικό σύνθημα ζύμωσης ούτε και μπορεί να είναι νικηφόρα όταν μένει στο επίπεδο του σχεδιασμού ή της ιδεολογίας ως αντιπαράθεση με το σύστημα, και τις παρατάξεις του. Αντίθετα, είναι η καθημερινή αμφισβήτηση του πρότυπου πρύτανη- Βοναπάρτη, που δήθεν εκπροσωπεί αντικειμενικά το τμήμα του γιατί εκλέχθηκε με τη συμμετοχή όλων των φοιτητών.

Με το κάλεσμα όλων των φοιτητών – σπουδαστών στις διαδικασίες των τμημάτων μπορούμε να καταργήσουμε έμπρακτα το ρόλο αυτό, επιβάλλοντας τα δικαιώματα του φοιτητικού σώματος. Μέσα από αυτήν τη διαδικασία μπορούμε να πιέσουμε στην κατεύθυνση να μην εφαρμοστούν πουθενά οι νέες διατάξεις, ώσπου να καταργηθούν.  Είναι η προάσπιση της φοιτητικής μέριμνας, η κατάκτηση της δωρεάν μετακίνησης, της δωρεάν σίτισης για όλους, η άμεση ανέγερση νέων φοιτητικών εστιών. Είναι η προσπάθεια σε κάθε σχολή να συγκροτηθούν γραφεία φοιτητών. Είναι η ζύμωση της ιδέας καθιέρωσης κοινωνικού μισθού για τους φοιτητές εφόσον το εύρος και ο χαρακτήρας της γνώση σήμερα έχει τόσο εξαρτηθεί από τους όρους παραγωγής.

Αυτή η μάχη είναι απαραίτητη επειδή:

α) Μπορεί να αποτελέσει την απαρχή για τη συγκρότηση πολλών άλλων τέτοιων μετώπων στην κοινωνία που να αναμετρηθούν με το σύστημα σε μια στέρεα πλατφόρμα υπεράσπισης της εργασίας, της κοινωνικής ασφάλισης, της δημοκρατίας .

β) Εξ αντικειμένου μπορεί να συγκροτήσει με τους πλέον δυναμικούς και συμμετοχικούς όρους τη συμμαχία κατ’ αρχήν μέσα στις σχολές μα και έξω απ’ αυτές εν συνεχεία, για την ολομέτωπη αναμέτρηση με τους νόμους που διαλύουν την δημόσια παιδεία, τις ελεύθερες διαδικασίες του φοιτητικού και σπουδαστικού κινήματος ,τα εργασιακά δικαιώματα.

Ακόμη περισσότερο, το φοιτητικό κίνημα με τις πρωτοπορίες του οφείλει να διεκδικεί για το σύνολο της εκπαίδευσης: Οφείλει μια συμμαχία με τους σπουδαστές των ΤΕΙ που απαξιώνονται, και καταργούνται επί της ουσίας εδώ και χρόνια, και σήμερα πιο ολοκληρωτικά (δεκάδες τμήματα σε όλη την χώρα σήμερα κλείνουν, ενώ οι υλικοτεχνικές υποδομές σε όλα τα ιδρύματα της χώρας είναι εξευτελιστικές, η καθηγητική απειλή του κοψίματος είναι πολλαπλάσια πιο υπαρκτή λόγω των αλυσίδων). Οφείλει να συναντηθεί με τους μαθητές (που απέδειξαν το Δεκέμβρη πως αποτελούν το πλέον ελπιδοφόρο κομμάτι της κοινωνίας) πάνω στη βάση της υπεράσπιση των ελευθεριών στα σχολεία, πάνω στη βάση για την κατάργηση της βάσης του 10.

Οφείλει να συναντηθεί με τους σπουδαστές των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, να παλέψει μαζί τους για το δικαίωμα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, για την αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων, της ιδιότητας του σπουδαστή και των ελευθεριών στη συνδικαλιστική δράση.

Να ποιες είναι οι κοινωνικές συμμαχίες της σύγκρουσης, ιδεολογικής και πολιτικής, που μπορούν να προβάλουν μια διέξοδο από τον εκπαιδευτικό, εργασιακό, κοινωνικό μεσαίωνα του νεοφιλελευθερισμού, στο δρόμο προς τη σοσιαλιστική προοπτική! Είμαστε υποχρεωμένοι να παλέψουμε άμεσα σε μια τέτοια κατεύθυνση.

Ένας τέτοιος αγώνας, πρέπει να έχουμε στο νου μας συνέχεια, είναι σε θέση να επιταχύνει εξελίξεις θετικές και κυρίως απαραίτητες για το σύνολο της κοινωνίας. Διανύουμε  μι α χρονική περίοδο όπου ο δικομματισμός έχει επανιδρυθεί με ακόμη πιο δεξιό πρόσημο, και η ακροδεξιά αυξάνει συνεχώς την επιρροή της στις πρωτοβουλίες κινήσεων για το σύστημα με τον κοινωνικό εκφασισμό να γίνεται πια στάτους στη σφαίρα της πολιτικής, της καταστολής, των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

ΠΟΙΟΙ ΞΕΒΟΛΕΥΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΦΕΕ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ;

Το σύνθημα ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΣΤΑ ΑΕΙ-ΤΕΙ, οφείλει να είναι στο επίκεντρο.

Η πάλη μας για τα προαναφερθέντα ζητήματα θα αναδείξει με τον πλέον αποφασιστικό τρόπο τον βαθιά εχθρικό ρόλο της ΔΑΠ που εδώ και χρόνια στηρίζει αποφασιστικά (είτε είναι η Ν.Δ. στην κυβέρνηση ,είτε το ΠΑΣΟΚ) όλες τις κατευθύνσεις διάλυσης της δημόσιας εκπαίδευσης και έχει πρωτοστατήσει ποικιλοτρόπως στην προσπάθεια για την κατάργηση της δημοκρατίας στις σχολές (στάση και προγραμματική της θέση για τις διαδικασίες των συλλόγων, το άσυλο, τη φοιτητική μέριμνα, την αλλαγή καταστατικού της ΕΦΕΕ, τις διαγραφές φοιτητών).

Αυτή η μάχη μπορεί μόνο να ξεσκεπάσει την ΠΑΣΠ που θέλει αλώβητη και με προδοτικό τρόπο να εμφανιστεί σαν αντιπολιτευόμενη δύναμη. Όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν κυβέρνηση στήριξε την νεοφιλελεύθερη πολιτική πιστά. Σήμερα απουσιάζει φυσικά από τις μάχες προσμένοντας σε μια ευχάριστη νηνεμία, ποντάροντας σε ένα απολίτικο φοιτητικό σώμα, και κυρίως στην ήττα του κινήματος (ακριβώς όπως και το ΠΑΣΟΚ)  που θα της επιτρέψει να αυξήσει τις δυνάμεις της. Προσβλέποντας να είναι οι αυριανοί διαχειριστές τάσσονται ανοιχτά υπέρ της αξιολόγησης, της κατάργησης του ασύλου κ.α.  Ας της αφαιρέσουμε το στρατηγικό χαρτί μεταφέροντας το πεδίο δράσης μες στις σχολές, και οξύνοντας την οποιαδήποτε διαπάλη στο εσωτερικό.

Αυτή η μάχη μπορεί να στριμώξει την Π.Κ.Σ. που πρωτοστατεί στη διάσπαση, την υπονόμευση των κινημάτων και των αγώνων, ενώ στην ουσία πολεμά (και παρά τις περί του αντιθέτου πομπώδεις διακηρύξεις) την οποιαδήποτε δυνατότητα σύνδεσης του φοιτητικού κινήματος με τους λαϊκούς αγώνες. Ας πλειοδοτεί σε συνθήματα και προγράμματα: Εμείς θα αποδείξουμε την αντίθεση της στη ζωντάνια και τον αληθινό, χειροπιαστό χαρακτήρα αυτών των διεκδικήσεων.

Αυτή η μάχη μπορεί να πιέσει σ’ ένα ξεκαθάρισμα της στάσης της ΑΡΕΝ που αλλάζει τη γραμμή της στο κίνημα, ανάλογα με τη δυναμική των συλλόγων. Γι’ αυτό και πρέπει ν’ αποδείξει εάν πρόκειται για μια δύναμη που θέλει να συμβάλλει στην ανατροπή ή απλώς καιροφυλακτεί να αποκομίσει από μια ανέξοδη αριστερή αντιπολίτευση. Πολύ δε μάλλον έπειτα από την επαίσχυντη στάση της πλειοψηφικής τάσης του Συνασπισμού στην  ΠΟΣΔΕΠ. Ας αποφασίσουν πια στο εσωτερικό τους με ποιον είναι: Με αυτούς που από τα αριστερά σιγοντάρουν τη νεοφιλελεύθερη επέλαση στην παιδεία, ή με το κίνημα που πάλεψε και θα εξακολουθήσει να παλεύει για δημόσια δωρεάν εκπαίδευση για όλο το λαό;

Τους νέους συσχετισμούς στην ΠΟΣΔΕΠ, δεν πρέπει να τους θεωρούμε παγιωμένους: Το επόμενο διάστημα, με την ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος μπορούμε να οξύνουμε τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της, και να την πιέσουμε να μη γίνει ολοκληρωτικά ένα δεκανίκι της κυβέρνησης (όπως το θέλει η νέα ηγεσία της). Η αρωγή της στο κίνημα στο προηγούμενο διάστημα ήταν πολύ χρήσιμη και σε αυτήν πρέπει να προσβλέπουμε και από εδώ και πέρα.

Η εμφάνιση της παράταξης του ΛΑΟΣ σε μια σειρά από σχολές πρέπει ν’ αντιμετωπιστεί με τη δέουσα προσοχή. Ο Φ.Ο.Σ. πρέπει να αναδειχτεί σα μια παράταξη που από θέσεις «αρχών» δε μπορεί να λογίζεται κομμάτι του φοιτητικού συνδικαλισμού. Ακριβώς επειδή είναι αντίθετος στο πνεύμα του καταστατικού της ΕΦΕΕ, επειδή είναι αντίθετος στην ίδια την έννοια των φοιτητικών συλλόγων, του δικαιώματος αυτών να έχουν όχι καν αποφασιστικό, μα οποιονδήποτε ρόλο στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Γι’ αυτό και απαιτείται η πολιτική του απομόνωση και κατάργηση, και όχι η αντιμετώπιση του με τη βία, πεδίο δόξης λαμπρόν άλλωστε για τους λοβιτούρες των πολιτικών του αφεντικών.

ΣΤΑΘΗΣ ΜΠΑΚΟΥΡΟΣ   -    ΑΝΤΡΕΑΣ  ΜΠΕΝΤΕΒΗΣ

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2009

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2009

View this document on Scribd

ΕΝΙΑΙΟ METΩΠO ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΚΡΙΣΗ και τον ΕΚΦΑΣΙΣΜΟ

ΕΝΙΑΙΟ METΩΠO ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΚΡΙΣΗ και τον ΕΚΦΑΣΙΣΜΟ

Εργάτες, εργάτριες, άνεργοι, νέες και νέοι.

Αντιστεκόμαστε και διαδηλώνουμε ενάντια στη βαθιά κρίση  και σ’ αυτούς που τη δημιούργησαν, την

συντηρούν και την αναπαράγουν.

Αντιστεκόμαστε και διαδηλώνουμε, ενάντια σ’ αυτούς που μεθοδεύουν διέξοδο από τη κρίση με τη μαζική εξαθλίωση των εργαζομένων και της νεολαίας.

Αντιστεκόμαστε και διαδηλώνουμε ενάντια στο καθεστώς του γενικευμένου κοινωνικού και πολιτικού εκφασισμού, που επεκτείνεται και οικοδομείται συνεχώς με γοργούς ρυθμούς, για να καταστείλει τις εργατικές και κοινωνικές εξεγέρσεις που κυοφορεί η διαλυτική οικονομική κοινωνική και πολιτική κρίση της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

Αντιστεκόμαστε και διαδηλώνουμε ενιαία και μαζικά γιατί τόσο η παθητική στάση στις εξελίξεις, όσο και η διάσπαση του κοινωνικού χώρου της εργασίας και των συλλογικοτήτων του, μόνο σαν εφεδρείες επιστρατευμένες μάλιστα των δυνάμεων του κεφαλαίου λειτουργούν.

Εργαζόμενοι , εργαζόμενες, άνεργοι, Η ΚΡΙΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΗ στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού. Η κρίση της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης δεν είναι αναστρέψιμη με τους σημερινούς οικονομικούς και κοινωνικοπολιτικούς όρους.

Η αντίθεση ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ και ΕΡΓΑΣΙΑΣ σε μορφή και σε περιεχόμενο που αντιστοιχεί σ’ αυτούς τους όρους, έχει φτάσει τα όριά της, αντιπαραθέτοντας και αδρανοποιώντας και τους δυο πόλους σαν παράγοντες της  κοινωνικής εξέλιξης.

Τα μεγέθη είναι τρομακτικά και αποκαλυπτικά του είδους και του μεγέθους της κρίσης.

1. Στο εξάμηνο της κρίσης, η αποκεφαλαιοποίηση της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας με χρηματιστηριακή λειτουργική αποτίμηση, φτάνει τα 50 τρις$ δηλ. ίση και πάνω από το ετήσιο παγκόσμιο Α.Ε.Π.

2. 50 εκατομμύρια νέοι  άνεργοι ήδη έχουν δημιουργηθεί, ενώ διπλάσιοι αναμένεται να προστεθούν στο αμέσως επόμενο διάστημα, είτε με τη μορφή του ολοκληρωτικά άνεργου είτε με τη μορφή του ημιάνεργου.

3. Πολλές δεκάδες εκατομμύρια μεσοστρώματα που δημιούργησε η χρηματιστηριακή λειτουργία της οικονομίας και της κοινωνίας, οδηγούνται και απειλούνται με ραγδαία κοινωνική υποβάθμιση με τις ανάλογες επιπτώσεις στην εξέλιξη της κρίσης στο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Συμπερασματικά: το 30%-40% των παραγωγικών δυνάμεων του καπιταλιστικού κόσμου έχει ήδη αδρανοποιηθεί με την απειλή να μεγεθυνθεί ακόμη περισσότερο. Η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση καθηλώθηκε, βυθίζοντας τον καπιταλιστικό κόσμο σε διαρκή και μη αναστρέψιμη κρίση.

Η επανεκκίνηση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, δεν απαιτεί απλά μια χρονική παρένθεση μερικής αδρανοποίησης η μερικής λειτουργικότητας των παραγωγικών δυνάμεων. Απαιτεί καταστροφή τους, πράγμα που οδηγεί σε κοινωνικές συγκρούσεις και εξεγέρσεις, αντίστοιχες επαναστατικών κρίσεων.

Το ζητούμενο είναι η διέξοδος και όχι απλά το βάθεμα της κρίσης που εξελίσσεται από μόνη της ραγδαία και διαλυτικά.

Η εργατική τάξη, η κοινωνία της εργασίας, οι λαοί του κόσμου, καλούνται να σηκώσουν ένα πολύ σημαντικό κόστος για την διέξοδο.

Θα το σηκώσουν για τη διέξοδο του κεφαλαίου που σημαίνει φασισμός και πόλεμος ή  για την προοδευτική δημοκρατική διέξοδο προς ένα συνολικότερο κοινωνικό μετασχηματισμό  με σοσιαλιστικό προσανατολισμό.

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ  ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟ.

ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΤΟΝ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ.

Η νέα κρατική   ιμπεριαλιστική οντότητα που δημιούργησε  ο νεοφιλελευθερισμός  στη θέση του παλιού καπιταλιστικού ’’έθνους κράτους’’,  πρόσφερε με πρωτοφανή συντονισμό σε παγκόσμιο επίπεδο απλόχερα την στήριξη στο οικονομικό και πολιτικό εργαλείο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, την χρηματιστηριακή λειτουργία οικονομίας και κοινωνίας.

Όμως τα 5 τρις δολάρια μέχρι τώρα κρατικής εγγυοδοτικής  ρευστότητας – δανεισμού που διατέθηκαν, όχι  μόνο δεν ανάσχεσαν την κρίση έστω στην χρηματοπιστωτική  της πλευρά, αλλά επιτάχυναν την εκδήλωσή της και ενίσχυσαν τις επιπτώσεις της στις άλλες σφαίρες της οικονομικής, κοινωνικής και  πολιτικής ζωής.

Ο Νεοφιλελευθερισμός ανακαλεί σήμερα από το παλιό Έθνος Κράτος τις εφεδρείες του.

Τον Εθνικισμό, τον ρατσισμό, τον φασισμό για ν’ αντιπαραθέσει την παγκόσμια εργατική τάξη, τις δυνάμεις της εργασίας και τους λαούς μεταξύ τους στο όνομα των ’’Εθνικών αγορών’’.

Στην πραγματικότητα αυτό που συντελείται είναι ότι στις Νεοφιλελεύθερες Αγορές, προστίθεται ένα κεφαλαιώδους σημασίας νέο εμπόρευμα.  ΤΟ ΝΕΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ.   Αυτό μετατρέπεται ουσιαστικά σε χρηματιστηριακό προϊόν  και αξία, εκφράζοντας το νέο επίπεδο κοινωνικοποίησης του κεφαλαίου, το νέο επίπεδο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Το νέο κράτος είναι υποκείμενο και ταυτόχρονα αντικείμενο αυτών των ανταγωνισμών με χρηματιστηριακούς όρους.

ΤΟ ΝΕΟ ΔΟΛΑΡΙΟ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΓΕΜΟΝΙΑ

Στις Αμερικανικές εκλογές το πολιτικό κατεστημένο ξεπερνώντας προκαταλήψεις προώθησε στο προσκήνιο ουσιαστικά, τις κοινωνικές και πολιτικές του εφεδρείες.

Η επανακατάκτηση  και η επέκταση της Αμερικάνικης ηγεμονίας απαιτούσε μια νέα στρατηγική.  Μια στρατηγική που να συνδέει την παγκόσμια ηγεμονία με την  παραγωγική αναδιάρθρωση της Αμερικάνικης αγοράς. Όμως το αποτέλεσμα μιας τέτοιας στρατηγικής, η παγκόσμια ηγεμονία, είναι ταυτόχρονα και προϋπόθεσή της.

Γι’ αυτό και το νέο δολάριο της μαζικής εκτύπωσης (το Αμερικανικό κράτος δεν θα δανείζεται χρήματα, θα τυπώνει χρήματα!!), έκανε την πολιτική του εμφάνιση, διεκδικώντας την στέψη του σε παγκόσμιο νομισματικό ηγεμόνα, μέσα από ένα νέο «ΜΠΡΕΤΟΝ-ΓΟΥΝΤΣ».   Όμως το προηγούμενο  «ΜΠΡΕΤΟΝ-ΓΟΥΝΤΣ» ήταν στην ουσία η τελική συνθήκη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το ΝΕΟ «ΜΠΡΕΤΟΝ-ΓΟΥΝΤΣ» ποιανού άραγε πολέμου θα αποτελεί την ακροτελεύτια συνθήκη;

Το νέο δολάριο της μαζικής παραγωγής, συνιστά την εκδήλωση της πιο  μεγάλης μέχρι σήμερα στην ιστορία του καπιταλισμού οικονομικοπολιτικής επιθετικότητας και απειλή για παγκόσμια  κατάρρευση. Η οικονομικοπολιτική επιθετικότητα θα μετεξελιχθεί ραγδαία σε στρατιωτικοπολιτική επιθετικότητα με μέτωπα προς όλα τα σημεία του ορίζοντα, για να εξασφαλιστούν οι στόχοι του άγριου νομισματικού πολέμου που ήδη ξέσπασε.

Στην μονομερή παραγραφή του μεγάλου ιδιωτικού και δημόσιου χρέους των ΗΠΑ.

Στην εξάλειψη του Αμερικάνικου δημοσιονομικού ελλείμματος.

Στην μείωση της αμοιβής της εργασίας.

Στην υποχρεωτική χρηματοδότηση της Αμερικάνικης αγοράς από όλες τις άλλες χώρες του κόσμου.

Στην επιβολή του δολαρίου σαν μοναδικού γενικού ισοδύναμου στις παγκόσμιες ανταλλαγές και απόλυτο μέτρο των κεφαλαιακών αξιών, τόσο στην πραγματική οικονομία, όσο και  στην χρηματιστηριακή λειτουργία.

Το G 20 στις 2 Απρίλη απλά θα επιβεβαιώσει τη νέα φάση της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης.

ΕΛΛΑΔΑ  και   ΚΡΙΣΗ

Οι οικονομικοί, κοινωνικοί και πολιτικοί όροι μαζί με την διεθνή θέση της χώρας, που επηρεάζουν και καθορίζουν την κρίση και την εξέλιξη της στην Ελλάδα, καθιστούν τη κρίση όχι μόνο μη ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΗ αλλά απόλυτα μη διαχειρίσιμη από κάθε άποψη.

· Το δημόσιο χρέος, το ισοζύγιο πληρωμών και το δημοσιονομικό έλλειμμα παρά τη δημιουργική λογιστική είναι τέτοια, που ακόμη και στο σημερινό τους επίπεδο αντιστοιχούν σε χώρα υπό πτώχευση.

· Η μείωση του Α.Ε.Π. που παρά τις προβλέψεις θα ξεπεράσει το 3%-4% το 2009 και θα συνεχιστεί τουλάχιστον για το 2010.

· Η εξάντληση των ορίων μείωσης του κόστους εργασίας. Μετά  τα τελευταία μέτρα παγώματος μισθών και ημερομισθίων, αυτό που μένει μόνο είναι η ονομαστική μείωση των μισθών και συντάξεων, η ισοπέδωση της κοινωνικής ασφάλισης και η ενοικίαση των θέσεων εργασίας από τους εργάτες και μάλιστα με καταβολή Φ.Π.Α. σε δημόσιους μειοδοτικούς διαγωνισμούς.

· Η εισοδηματική-παρασιτική συνείδηση της ολιγαρχίας και των πολυάριθμων μεσοστρωμάτων κάθε επιπέδου που δημιούργησε η χρηματιστηριακή λειτουργία της οικονομίας και της κοινωνίας που δρουν αποκλειστικά στη κατεύθυνση ληστρικής ΑΠΟΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗΣ της εσωτερικής αγοράς.(Οι καταθέσεις τους στις τράπεζες του εξωτερικού, ως λιμνάζοντα εισοδηματικά κεφάλαια ξεπερνούν τα 200 δις. ΕΥΡΩ=2Α.Ε.Π=5 ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΙ).

· Η κυβέρνηση της κεντροδεξιάς αλλά και συνολικά το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα προσαρμοσμένο στις ανάγκες του παράκεντρου κράτους που αποτελεί την κοινωνική τους βάση, καθοδηγούμενο από τη μαζική-βιομηχανική παραγωγή δημοσκοπήσεων χωρίς τη δυνατότητα καν να παράγει πολιτική έξω από τη καταστολή και το «βλέποντας και κάνοντας»

· Η Ε.Ε. και το ΕΥΡΩ σε διαλυτική ανταγωνιστική κατάσταση να γίνονται αγχόνη για το λαό και τη χώρα, απαγορεύοντας σε όλη την κλίμακα των θεσμών της, την άσκηση οποιαδήποτε πολιτικής έξω από τις νεοφιλελεύθερες προσαρμογές ενάντια στην εργασία.

· Η λειτουργία της χώρας ιστορικά, σαν υπομόχλιο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών Δύσης-Ανατολής, αλλά και των αντίστοιχων εσωευρωπαϊκών ανταγωνισμών:

Όλοι αυτοί οι παράγοντες καθιστούν τη χώρα σαν το πιο αδύναμο κρίκο της ευρωπαϊκής νεοφιλελεύθερης αλυσίδας. Η χώρα τέθηκε ουσιαστικά σε τροχιά επανακαθορισμού της θέσης της στην Ε.Ε και την ΕΥΡΩΖΩΝΗ. Επανακαθορισμό που περιλαμβάνει από την πιο ακραία περίπτωση της αποπομπής μέχρι του εξαναγκασμού σε μερική αποχώρηση, την υπαγωγή της σε οικονομικοπολιτική κηδεμονία από κάποιο ιμπεριαλιστικό κέντρο, η ακόμη την ένταξη της σε κάποια ομάδα χωρών με ειδικό καθεστώς υπό την κηδεμονία του Δ.Ν.Τ. Η απλή οικονομικοπολιτική επιτήρηση της ευρωπαϊκής επιτροπής πρέπει να θεωρείται ανεπαρκής, για την διατήρηση μιας κάποιας θέσης στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη.

Η ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ  ΤΟΥ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ , ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΜΠΛΟΚ ΚΑΙ Ο  ΕΚΦΑΣΙΣΜΟΣ

Παρά την τεράστια πολιτική αποδυνάμωση  του δικομματισμού που κατάφεραν οι αγώνες του λαού και της νεολαίας, ο δικομματισμός φαίνεται να ’χει μπει και πάλι σε τροχιά επανίδρυσης με προσανατολισμό την αναδιαμόρφωση των πολιτικών του μετώπων. Αναδιαμόρφωση που θα είναι ακόμη πιο νεοφιλελεύθερη ,πιο δεξιά, πιο αντιδραστική.

Γι αυτή την επανίδρυση οι δυνάμεις του συστήματος ενεργοποιούν κάθε φοβικό σύνδρομο που φυτρώνει στη γενική, κοινωνική και εργασιακή ανασφάλεια που παράγει ο νεοφιλελευθερισμός.

Η κρίση έγινε όπλο χυδαίας ιδεολογικής και πολιτικής τρομοκρατίας του λαού.

Όμως παρά τη πορεία επανίδρυσης του δικομματισμού μέσα σε συνθήκες πολιτικής ουδετεροποίησης της αριστεράς, δεν μπορεί τουλάχιστον ακόμη  να εγγυηθεί ελάχιστα αξιόπιστη πολιτική λύση. Το κεντροδεξιό μπλοκ και η κυβέρνηση, δεν ανταποκρίνονται σήμερα ούτε στις ανάγκες υπηρεσιακής διακυβέρνησης.

Ο άλλος κύριος πόλος του δικομματισμού σταθερά συνεχίζει να εκπέμπει ελλειμματικότητα, πολιτική αφερεγγυότητα και είναι εξαιρετικά αναλώσιμος.

Το σύστημα κινδυνεύει στο άμεσο διάστημα και μέσα από τις ευρωεκλογές να χάσει και την υπηρεσιακή διακυβέρνηση της Ν.Δ. χωρίς μάλιστα αντικαταστάτη.

Η επανίδρυση του δικομματισμού αναζητά τη πολιτική του δυναμική στην αναδιάρθρωση  των πολιτικών μετώπων , με ζητούμενο την ηγεμονία σ’ αυτά.

ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ-ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ το ένα μπλοκ, ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ-ΠΑΣΟΚ το άλλο μπλοκ(ο μεγάλος συνασπισμός).

Τα μπλοκ ήδη λειτουργούν εν δυνάμει και αποδεσμεύουν εξελίξεις στο κοινωνικό και πολιτικό χώρο του δικομματισμού  με ιδιαίτερη ένταση στη Ν.Δ. και τη σύγκρουση δεξιών και νεοφιλελεύθερων , υπό τη μπαγκέτα του Καρατζαφέρη και την ουδετερότητα προς το παρόν του Καραμανλή.

Οι συσχετισμοί που θα αποτυπωθούν στις ευρωεκλογές θα ’χουν σημαντική επίδραση στην επιλογή του μετώπου από το σύστημα. Γι αυτό ο Καραμανλής θέλοντας να διατηρήσει την πρωτοβουλία και την ηγεμονία στο μπλοκ «ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑΣ-ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ»διερευνά τους όρους διεξαγωγής και των εθνικών εκλογών τον Ιούνιο. Με αυτό όμως κινδυνεύει να τεθεί εκτός πολιτικής σκηνής οριστικά ο ίδιος και με διάσπαση η κεντροδεξιά. Στη περίπτωση που χωρίς εθνικές εκλογές η κεντροδεξιά μέσα από τις ευρωεκλογές χάσει κάθε δυνατότητα πολιτικής διαχείρισης, τότε ή θα ανατραπεί από το λαϊκό κίνημα, ή θα οδηγηθούμε σε ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΚΤΑΚΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΩΝ και με την τυπική συγκρότηση του ΜΠΛΟΚ «ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑΣ-ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ».

Η άρνηση της αριστεράς να αναλάβει την ευθύνη της δίκης της διεξόδου, την οδήγησε να βάλει όχι μόνο παθητικά, πολιτική πλάτη στην επανίδρυση του δικομματισμού με τους χειρότερους όρους για το λαό. Αλλά το χειρότερο, υπονόμευσε την δυνατότητα συγκρότησης ενιαίου κοινωνικού μετώπου αγώνων, ικανού να αντισταθεί στη κρίση και τις συνέπειες της αλλά και στον επελαύνοντα κοινωνικό και πολιτικό εκφασισμό.

Η εργατική τάξη, ο λαός, η νεολαία μόνο σε ένα τέτοιο ενιαίο κοινωνικό μέτωπο αγώνων υπεράσπισης της εργασίας, των δημοκρατικών και λαϊκών ελευθεριών μπορούν να ελπίζουν και μπορούν να συμβάλλουν στη συγκρότηση του.

Μέσα από αυτούς θα κατακτηθεί και το πολιτικό υποκείμενο για οριστική διέξοδο από τη βαρβαρότητα του κεφαλαίου.

Αμτιστεκόμαστε και διαδηλώνουμε για την εργασία και τις δημοκρατικές εγγυήσεις, συνεχίζουμε στα καθημερινά μικρά και μεγάλα μέτωπα με σταθμό την 1^η ΜΑΗ και σύνθημα μας:

ΟΧΙ ΣΤΗ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

ΝΑΙ ΣΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ, ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

ΝΑΙ ΣΤΗ ΔΙΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ

ΕΑΜ                                                       ΕΑΜ νεολαία

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ στις κριτικές της ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Στις 15 Νοέμβρη συνήλθε  στη Ν. Υόρκη το φόρουμ G20 του παγκόσμιου ηγετικού καπιταλιστικού μπλοκ με θέμα την επανίδρυση του «ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ» κατά τον κ. Σαρκοζί.

Ο όρος που χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο από πολιτικούς ηγέτες των ιμπεριαλιστικών  μητροπόλεων, αρκεί από μόνος του για να προσδιορίσει την έκταση, το βάθος αλλά και τις αιτίες της κρίσης που αγκαλιάζει την υφήλιο.

Αν και η σημερινή κρίση περιέχει και εκδηλώνονται στην εξέλιξή της και όλα τα στοιχεία των περιοδικών κυκλικών καπιταλιστικών κρίσεων, όλες οι προσεγγίσεις της με τα παραδοσιακά μοντέλα – θεωρίες της ελεύθερης αγοράς αποδείχνονται ανεπαρκείς και προβληματικές. Είναι φανερό πως δεν βρισκόμαστε μπροστά μόνο σε μια οικονομική κρίση και μάλιστα απλή, αλλά σε μια γενικευμένη οικονομική και κοινωνικοπολιτική κρίση.

Για την διαπίστωση αυτή αρκούν μερικές παρατηρήσεις.

Για πρώτη φορά στην ιστορία του καπιταλισμού, η κρίση προσλαμβάνει τόσο γενικευμένο και παγκόσμιο χαρακτήρα. Δεν αφορά μόνο μια χώρα ή μια ομάδα χωρών, αλλά όλες μαζί ταυτόχρονα.

Εκδηλώνεται με τον ίδιο τρόπο και τα ίδια χαρακτηριστικά σε όλες τις χώρες.

Αν και ενεργοποιήθηκε με πρωτοφανή παγκόσμιο συντονισμό όλο το παραδοσιακό καπιταλιστικό οπλοστάσιο, αυτό στέκεται ανεπαρκές όχι μόνο για μια αποτελεσματική αντιμετώπισή της, αλλά έστω για να μετριάσει τις εκδηλώσεις και τις συνέπειές της.

ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ,

Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΗΓΕΜΟΝΑΣ

Η πορεία της παγκόσμιας κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού, κατέστησε το χρηματιστηριακό κεφάλαιο παγκόσμιο ηγεμόνα της οικονομίας, γιατί έτσι το χρηματιστηριακό κεφάλαιο ανταποκρινόταν και αντιστοιχούσε στους οικονομικούς , κοινωνικούς και πολιτικούς όρους διαμόρφωσης του νεοφιλελευθερισμού σε παγκόσμιο σύστημα.

Στην πορεία αυτή το χρηματιστηριακό κεφάλαιο ουσιαστικά αυτονομήθηκε από τον καθαυτό παραγωγικό κύκλο μιας εθνικής αγοράς και τις δεσμεύσεις της, αναλαμβάνοντας οικονομικές και πολιτικές λειτουργίες παγκόσμιας εμβέλειας.

Ρύθμιζε με πρωτοφανή αυτοματισμό τις διακλαδικές και ενδοκλαδικές σχέσεις της οικονομίας, τη νομισματική κυκλοφορία, την πίστη, διαχειριζόταν τον πληθωρισμό, ρύθμιζε την εκδήλωση των οικονομικών κρίσεων και την μεταφορά τους από περιοχή σε περιοχή, καθόριζε τους όρους σώρευσης, συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου, δημιουργούσε τους όρους λειτουργίας και αναπαραγωγής του κεφαλαίου με βάση το μέγιστο κέρδος, ενεργοποιούσε κάθε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό όρο που μπορούσε να δράσει σαν αντεπιδραστικό αίτιο στην πτωτική τάση του ποσοστού του κέρδους.

Το χρηματιστηριακό κεφάλαιο ενσωματώνοντας και ολοκληρώνοντας τα χαρακτηριστικά του μονοπωλιακού κεφαλαίου και του διεθνικού μονοπωλίου, μπορεί να θεωρηθεί ότι υποκαθιστά το μονοπώλιο και τις λειτουργίες του σαν βασικής οικονομικής μονάδας του ιμπεριαλισμού μέσω της οποίας ασκείται η καπιταλιστική ιδιοκτησία και ρυθμίζεται η καπιταλιστική αναπαραγωγή στη φάση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Σαν τέτοιο  το χρηματιστηριακό κεφάλαιο προσδιορίζει και προσδιορίζεται από εξαιρετικά σοβαρές τροποποιήσεις στην οικονομική βάση (παραγωγικές δυνάμεις και παραγωγικές σχέσεις) αλλά και στο εποικοδόμημα (περιεχόμενο και μορφές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας) στην αστικοκοινοβουλευτική της έκφραση.

Ένας φανταστικός  κόσμος υποκαθιστά τον πραγματικό κόσμο, όπως το άυλο φανταστικό χρήμα της πίστης, υποκαθιστά την μεταμόρφωση των εμπορευμάτων στο πραγματικό κύκλο Χρήμα- Εμπόρευμα-Χρήμα. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν το καπιταλιστικό βαμπίρ του νεοφιλελευθερισμού απαιτεί όχι μια απλή υποκατάστασή , αλλά και την αντικατάσταση του  πραγματικού κόσμου

Συμπερασματικά βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο κοινωνικό καταμερισμό εργασίας σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο όπως και στη διαμόρφωση ενός κοινωνικοπολιτικού ολοκληρωτισμού, που δεν αποτελεί μερική ή συγκυριακή μόνο παρέκβαση από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αλλά άρνηση όλων των βασικών αρχών της.

ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΒΑΘΡΑ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ

ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ

Οι καθημερινές παγκόσμιες γυροβολιές του χρηματιστηριακού  κεφαλαίου στην διάρκεια της κρίσης αποκαλύπτουν ότι η καπιταλιστική αναπαραγωγή στη νεοφιλελεύθερη φάση της, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά μονό με όρους μέγιστου κέρδους!!

Η πραγματοποίησή του όμως δεν οφείλεται στις μαγικές χρηματιστηριακές και τραπεζικές πράξεις των τουρμποκαπιταλιστών – golden-boys – αλλά στην διαμόρφωση αντίστοιχων οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών όρων.

Η διαμόρφωση αυτών των όρων οξύνει όλες τις υπάρχουσες  αντιφάσεις και αντιθέσεις της καπιταλιστικής αναπαραγωγής, αλλά δημιουργεί και νέες, καθώς μ’ αυτούς ο νεοφιλελευθερισμός οδηγεί στα πιο ακραία όρια ισχύος των νόμων της καπιταλιστικής αναπαραγωγής. Ουσιαστικά το κεφάλαιο τείνει ν’ αρνηθεί τον εαυτό του, για να μπορέσει να συνεχίσει να υπάρχει και ν’ αναπαράγεται σαν τέτοιο. Να υπάρχει σαν εκμεταλλευτική κοινωνική σχέση.

Η «ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ» της καταστροφικής δύναμης του κεφαλαίου, που επικαλούνται οι ιδεολόγοι του νεοφιλελευθερισμού, κλείνει το μάτι σ΄ ένα πιο γενικευμένο περιφερειακό ή παγκόσμιο πόλεμο σαν λύση στα προβλήματα της σημερινής κρίσης. Οι πόλεμοι στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, κ.λ.π. δεν φτάνουν να δώσουν απάντηση και διεξόδους στην κρίση.

Η παγκόσμια κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού σ΄όλα τα επίπεδα οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και στην ιδεολογία, βασίστηκε στη δυνατότητά του ν’ απαντήσει στο εικοσαετές τέλμα της καπιταλιστικής αναπαραγωγής που εντεινόταν από τις αρχές της δεκαετίας του ’60, εκδηλωνόταν με ολοένα και πιο συχνές κυκλικές κρίσεις και οφειλόταν στην συνεχώς αυξανόμενη πτωτική τάση του ποσοστού του κέρδους.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 είχαν δημιουργηθεί οι όροι και σ’ επίπεδο διεθνών συσχετισμών και σχέσεων για την μεγάλη έφοδο του νεοφιλελευθερισμού. Οι εξελίξεις  στην Κίνα με την επικράτηση του Τενγκ-Χσιάο-Πινγκ και της πλατφόρμας του, την οδηγούσαν σ’ένα ακραίο νεοφιλελεύθερο μόρφωμα με αλματώδη ανάπτυξη των παραγωγικών της δυνάμεων. Το γεγονός ολοκλήρωνε την περικύκλωση του Σοβιετικού στρατοπέδου, στο οποίο τα κρισιακά φαινόμενα ήταν πολύ πιο έντονα από την ιμπεριαλιστική Δύση. Η αποδιάρθρωση του Σοβιετικού στρατοπέδου που ήταν αναπόφευκτη επιταχύνθηκε ραγδαία επεκτείνοντας τον γεωπολιτικό χώρο του δυτικού ιμπεριαλισμού. Η επανένωση της παγκόσμιας κεφαλαιοκρατικής αγοράς που συντελέστηκε και τυπικά, ολοκλήρωσε μια στρατηγική ήττα του εργατικού κινήματος που παραδόθηκε σχεδόν αφοπλισμένο στην ολοκληρωτική επίθεση του νεοφιλελευθερισμού.

ΟΙ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΗ

Η απάντηση στη μεγενθυμένη πτωτική τάση του ποσοστού του κέρδους που προκαλούσαν οι ρυθμοί αύξησης της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου την εποχή μιας εξαιρετικής επιστημονικοτεχνολογικής έκρηξης, απαιτούσε μια νέα οικονομετρία του κοινωνικού χωροχρόνου. Μέσα απ’ αυτή την οικονομετρία η κεφαλαιοκρατική αναπαραγωγή θα αύξαινε δραστικά πολλαπλασιαστικά την μάζα της παραγόμενης υπεραξίας γενικά και της σχετικής υπεραξίας ειδικά, μεγιστοποιώντας την συστολή του χρόνου και την διαστολή του χώρου και αντίστροφα , για την κεφαλαιοκρατική αναπαραγωγή.

Η νέα οικονομετρία, η πολιτική πλατφόρμα του νεοφιλελευθερισμού θα περιλάμβανε έτσι τρεις βασικού παράγοντες της κοινωνικής αναπαραγωγής που επηρέαζαν και καθόριζαν την λειτουργία των νόμων της καπιταλιστικής αναπαραγωγής.

• Εργασία γενικά και μισθωτή εργασία ειδικά

• Ελευθερία (εκτατική και εντατική) δράσης του κεφαλαίου

• Ηθική υπαξίωση του κεφαλαίου και του κοινωνικού προϊόντος

Η βίαιη και με πολιτικού όρους μέγιστη απόσπαση αναγκαίας εργασίας προς την μεριά της υπερεργασίας περιέχει την πλήρη αμφισβήτηση της εργασίας σαν κοινωνικής σχέσης.

Η νέα οικονομετρία περιθωριοποιεί και ουσιαστικά δεν εντάσσει την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης στους όρους της κοινωνικής αναπαραγωγής άρα και την κατανάλωση της εργατικής τάξης στην διαδικασία της κεφαλαιοκρατικής αναπαραγωγής.

Οι κοινωνικές προσαρμογές στη σφαίρα της μισθωτής εργασίας πρέπει να υπηρετούν αυτή την κατεύθυνση ταυτόχρονα με την ένταξη στο καπιταλιστικό προτσές εργασίας του μέγιστου βιολογικού χρόνου του ανθρώπου, στο χώρο και το χρόνο.

Όλα τα κοινωνικά στάτους που προσδιόριζε η μισθωτή μορφή εργασίας για την κατανάλωση της εργατικής δύναμης, πρέπει να ανατραπούν.

• Σταθερότητα της εργασίας.

• Εργασιακός χώρος,

• Εργασιακός χρόνος,

• Εργασιακή ειδικότητα,

• Εργασιακή και συνταξιοδοτική ηλικία,

• Ασφάλιση,

• Μισθός και ημερομίσθιο,

• Συλλογικές συμβάσεις,

• Συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες.

Η αποειδίκευση  της εργασίας που αντικειμενικά περιέχεται στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, αξιοποιείται από το κεφάλαιο για την απογνωσιολογικοποίηση της εργασίας και την επιβολή μιας χωρίς όρια διαφορικοποίησης στην αμοιβή της εργασίας προς τα κάτω.

Η επιχειρηματικότητα δεν αξιολογεί πια μόνο την εργασία, γίνεται μέτρο του ποσού της εργασίας και της εργατικής δύναμης που καταναλώνεται για αυτή.

Δεν είναι η διάρκεια της εργασίας, δηλαδή ο χρόνος κατανάλωσης της εργατικής δύναμης που μετράει ποσοτικά την εργασία αλλά αντίστροφα. Η εργασία και τ’ αποτελέσματά της με το ρολόι της επιχειρηματικότητας μετρούν τον χρόνο.

Το νεοφιλελεύθερο ρολόι της καπιταλιστικής αναπαραγωγής συστέλλει και διαστέλλει τον κοινωνικό χωροχρόνο τείνοντας στη μετάλλαξη ολόκληρης της αναγκαίας εργασίας σε υπερεργασία αλλά και στην άλωση κάθε θύλακα ελεύθερου χρόνου και ανθρώπινης δραστηριότητας από το καπιταλιστικό προτσές εργασίας. Σχεδόν το σύνολο του κοινωνικά ελεύθερου χρόνου που εμπεριέχεται στους τομείς του αθλητισμού, του πολιτισμού, της γνώσης, της υγείας, εντάσσονται σ’ αυτό το προτσές, με όρους απόλυτης ιδιοποίησης της εργασίας από το κεφάλαιο.

Η μέγιστη δυνατή ποσότητα κεφαλαίου πρέπει να μπαίνει στην σφαίρα της κυκλοφορίας, της οποίας ταυτόχρονα ο χρόνος πρέπει να ελαχιστοποιείται, για ν’ αυξάνεται η μάζα και το ποσοστό του κέρδους. Το χρηματιστηριακό κεφάλαιο με τις διάφορες μορφές του  ανταποκρίνεται και στα δύο, σαν βασική δομική μονάδα της καπιταλιστικής αναπαραγωγής με την οποία ο ιμπεριαλισμός ολοκληρώνεται στην φάση της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης.

Στη θέση της κατανάλωσης (που περιθωριοποιείται) της εργατικής τάξης με την οποία βάζει στην κυκλοφορία την αξία της εργατικής δύναμης που κατανάλωσε στην παραγωγική διαδικασία, μπαίνει η κατανάλωση των στρωμάτων της επιχειρηματικότητας που ασκούν ή διαχειρίζονται την ιδιοκτησία, τα στρώματα που διαμορφώνονται σε καταναλωτικές κάστες μεσαίων έως και μυθικών εισοδημάτων, οδηγώντας ουσιαστικά την γενικότερη κοινωνική αναπαραγωγή σε παραγωγική και καταναλωτική ασυμμετρία.

Η ηθική υπαξίωση του κεφαλαίου και του κοινωνικού προϊόντος αναφύεται βέβαια σαν τάση μέσα από την άνοδο των παραγωγικών δυνάμεων. Αυτή η ηθική υπαξίωση ενεργούσε σαν αντεπιδραστικό  αίτιο στην πτωτική τάση του ποσοστού του κέρδους και ενίσχυε την κινητοποίηση ευρύτερων παραγωγικών δυνάμεων (κεφαλαίου και εργατικής δύναμης), πράγμα που ίσχυε στον προμονοπωλιακό καπιταλισμό αλλά και σε σημαντικά μεγάλη περίοδο του μονοπωλιακού καπιταλισμού.

Αυτή ακριβώς τη λειτουργία της, ο θεμελιωτής ιδεολόγος του νεοφιλελευθερισμού  ΦΡΙΝΤΜΑΝ παρουσίασε σαν «ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ» της καταστροφικής δύναμης (υπαξίωση του κεφαλαίου) του καπιταλισμού. Δημιουργικότητα και καταστροφή που θα ρύθμιζε εξισορροπητικά ο ανταγωνισμός της ελεύθερης αγοράς. Η ηθική υπαξίωση του κεφαλαίου με το νεοφιλελευθερισμό, μεταμορφώθηκε από αντεπιδραστικό αίτιο στην πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους, σε παράγοντα αποκλειστικά πραγματοποίησης του μέγιστου κέρδους, προσαρμόζοντας την κοινωνική αναπαραγωγή μόνο σένα μειοψηφικό πληθυσμό κάθε κοινωνικού σχηματισμού που το ποσοστό του στο συνολικό πληθυσμό συνεχώς και επιταχυνόμενα, μικραίνει.

Η μαζική ηθική υπαξίωση κεφαλαίου και κοινωνικού προϊόντος, υποκαταστάθηκε με την  «παραγωγή»  άυλου φανταστικού πλούτου που η βαμπιρική του ύπαρξη ενσωματώνει και μελλοντικό κοινωνικό χρόνο.

Αυτό το κοινωνικό βαμπίρ ανταλλάσσεται από την κοινωνική μειοψηφία του ασύμμετρου καταναλωτισμού με πραγματικό πλούτο διαμέσου του χρηματιστηριακού κεφαλαίου.

Αυτό το φανταστικό πλούτο ή τον ηθικά κατεστραμμένο πραγματικό πλούτο, αντικατασταίνουν στα χαρτοφυλάκια του χρηματιστηριακού κεφαλαίου τα τρις ευρώ που ανακοινώνονται από τις κυβερνήσεις του καπιταλιστικού κόσμου σαν στήριξη στην αγορά. Με αυτές τις ρυθμίσεις ο κόσμος καλείται να μπει στην επόμενη πιο  τρομακτική φάση της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας και κρίσης

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΕΤΡΙΑΣ

Το κλασικό καπιταλιστικό «έθνος – κράτος» στο οποίο βάθρο και πυλώνας του είναι η αντιθετική ενότητα-συμμαχία «εθνικό κεφάλαιο – μισθωτή εργασία» όχι μόνο δεν  μπορεί ν’ ανταποκριθεί στη νέα οικονομετρία του κοινωνικού  χωροχρόνου, αλλά την αντιστρατεύεται και από τους δύο πόλους της.

Οι προσαρμογές στην οικονομική βάση και το εποικοδόμημα που απαιτεί η νεοφιλελεύθερη διαχείριση, δεν μπορούν να υλοποιηθούν χωρίς την διάσπαση αυτής της ενότητας. Το κεφάλαιο πρέπει ν’ απαλλαχτεί από κάθε δέσμευση που προσδιορίζει η μισθωτή εργασία, αλλά και από οποιοδήποτε άλλο ιστορικά διαμορφωμένο εθνικό χαρακτηριστικό. Η εργασία θα υπάγεται στο κεφάλαιο γενικά και όχι μόνο η κύρια διαμέσου του εθνικού κεφαλαίου. Καμιά συμμαχία κοινωνικών συμφερόντων με εθνικά χαρακτηριστικά που να εδράζεται στο κεφάλαιο και την μισθωτή εργασία δεν είναι πια δυνατή για να διαμορφώνει και την ανάλογη πολιτική ισχύ του καπιταλιστικού κράτους.

Το νέο κράτος οφείλει να διασφαλίζει πλήρως την ιμπεριαλιστική λειτουργία του κεφαλαίου τόσο μέσα  όσο και έξω από τα όρια του εθνικού κοινωνικού σχηματισμού. Απ’ αυτή ακριβώς την λειτουργία του και την αποτελεσματικότητα στην άσκησή της το νεοφιλελεύθερο κράτος αντλεί την πολιτική του ισχύ. Με αυτή την πολιτική ισχύ, το νέο κράτος διεκδικεί μια θέση στην ανταγωνιστική παγκόσμια ιμπεριαλιστική αλυσίδα.

Οι θεσμοί του λειτουργούν με όρους μάνατζμεντ και η πολιτική του ηγεσία ως μάνατζερ . Το εποικοδόμημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας υποκαθίσταται από ένα παράκεντρο κράτος, που διαχειρίζεται την πραγματική εξουσία περιθωριοποιώντας κάθε θεσμό και πολιτικό όργανο εξουσίας για τα οποία κύρια αποστολή έχει απομείνει η διαχείριση της καταστολής στο κοινωνικό, πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο. Η διαχείριση της εργασιακής και κοινωνικής ανασφάλειας που παράγει ο νεοφιλελευθερισμός μαζικά. Η διεθνοποίηση της οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής και πολιτιστικής ζωής έχει αντικειμενικούς όρους. Αναδείχνεται σαν εσωτερική δυναμική της ιστορικής εξέλιξης κάθε κοινωνικού σχηματισμού. Το μπλοκάρισμα της επόμενα με οποιοδήποτε τρόπο αντανακλά στοιχεία και φαινόμενα κρίσης στην ιστορική εξέλιξη του κοινωνικού σχηματισμού. Όμως η διεθνοποίηση δεν είναι μια ουδέτερη καθαρή διαδικασία. Συντελείται  με όρους ταξικούς τους οποίους οφείλει να αναπαράγει, να επεκτείνει και να βαθαίνει τόσο προς τα έξω όσο και προς το εσωτερικό του κοινωνικού σχηματισμού. Η ουσία έτσι βρίσκεται στο περιεχόμενο και τη μορφή της διεθνοποίησης, στο ταξικό της περιεχόμενο. Η άρση της διαλεκτικής αντίθεσης ανάμεσα στο «εθνικό και το διεθνικό» που μπλοκάρει την εξέλιξη και δημιουργεί την κρίση δεν μπορεί παρά να συντελεστεί με ένα ποιοτικό άλμα στον κοινωνικό μετασχηματισμό. Το πισωγύρισμα στο «εθνικό» με τους ίδιους κοινωνικούς, ταξικούς όρους της κρίσης, δεν θαναι παρά μια νέα έκδοση του φασισμού και του ναζισμού. Από την άλλη η συντριβή του «εθνικού» από το «διεθνικό» πόλο της αντίθεσης, δεν θαναι παρά μια πορεία σε ένα παγκοσμιοποιημένο κοινωνικοπολιτικό ολοκληρωτισμό όπως αυτό που βιώνει σήμερα η ανθρωπότητα σε όλα τα επίπεδα με κατάληξη τον πόλεμο.

Το δίλημμα για την ανθρωπότητα που βάζει η κρίση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης είναι:

φασισμός και πόλεμος η σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας.

H ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ

Το βασανιστικό ερώτημα για τους απολογητές του νεοφιλελευθερισμού αλλά και την εργατική τάξη και τους λαούς του κόσμου είναι, το αν και σε ποιες κατευθύνσεις είναι δυνατόν να ξεπεραστεί έστω και μεσοπρόθεσμα, η κρίση της καπιταλιστικής αναπαραγωγής. Υπάρχει κάποιο επόμενο σκαλί κυριαρχίας του χρηματιστηριακού κεφαλαίου που θα εξισορροπεί τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς , θα εξασφαλίζει έστω και μεσοπρόθεσμα μια παγκόσμια οικονομική σταθερότητα ή πρέπει να γυρίσουμε πίσω και πόσο αυτό άραγε είναι δυνατό? Ποιο θα είναι το πέρασμα προς τη καπιταλιστική «επανίδρυση»?

Από όλα όσα εκτέθηκαν στις προηγούμενες ενότητες, κάθε γύρισμα προς τα πίσω ισοδυναμεί με γεωπολιτικές αναδιατάξεις, κοινωνικές προσαρμογές, και καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων σε τέτοια έκταση, που θα έφερναν τον κόσμο στην εποχή του Α΄ παγκοσμίου πολέμου.

Καμιά επιστροφή στον ΚΕΙΝΣ δεν είναι δυνατή, αλλά ούτε ακόμα στον κλασικό νεοφιλελευθερισμό του ΦΡΙΝΤΜΑΝ.

Φυσικά ούτε στην σημερινή κατάσταση είναι δυνατό να παραμείνει ο κόσμος.

Η αγορά των Η.Π.Α απώλεσε σε σημαντικό βαθμό την δυνατότητα να ασκεί την οικονομική ηγεμονία στο κόσμο και το νόμισμά της να παίζει το ρόλο του παγκόσμιου νομίσματος, εξασφαλίζοντας μια σταθερότητα στη παγκόσμια οικονομική τάξη. Ο νεοφιλελευθερισμός αν και αποτέλεσε την αιχμή του δόρατος των Η.Π.Α για την επέκταση του ηγεμονικού ρόλου τους, υπονόμευσε και εξάντλησε την οικονομική δυναμική της αγοράς τους. Μόνο η συνάρθρωση του χρηματιστηριακού κεφαλαίου με την στρατιωτικοπολιτική ισχύ των Η.Π.Α, τους επιτρέπει ακόμη να ασκούν αυτό το ρόλο. Όμως η μεταβατικότητα σε αυτό το ρόλο είναι εμφανής. Οι αδυναμίες άσκησης από τις Η.Π.Α της παγκόσμιας ηγεμονίας οδηγούν τους ανταγωνισμούς για ηγεμονία στην Ευρώπη να παράγουν αποδιαρθρωτικές διαδικασίες για την ιμπεριαλιστική της ολοκλήρωση.

Η στρατηγική απέναντι στη Ρωσία και την Κίνα, οι εσωτερικές διαδικασίες μέσα στην ίδια την Ε.Ε για την λειτουργία της σαν ενιαίος ιμπεριαλιστικός πόλος αντανακλούν τους οξυμένους ενδοιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στο χώρο της Ευρώπης, που ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να ελέγξει αποτελεσματικά. Το ίδιο διαφαίνεται και στις εξελίξεις στην περιοχή της Λατινικής Αμερικής όπου διαμορφώνεται κατάσταση δημιουργίας μετώπου ικανού να κρατήσει ολόκληρη την περιοχή έξω από την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και την αμερικάνικη ηγεμονία. Η στρατηγική γεωπολιτικής κατάκτησης όλου του πρώην σοβιετικού χώρου και ιδιαίτερα των χώρων ενέργειας, έφερε τις Η.Π.Α σε μια μετωπική αντιπαράθεση με την Ρωσία που τελικά αποδυνάμωσε και την επιρροή τους μέσα στην Ε.Ε παρά τις επιτυχίες του με την ένταξη του δυτικού μέρους της πρώην Σοβιετικής ένωσης σε αυτή, ενισχύοντας τον Αγγλοαμερικανικό άξονα.

Αποτυχία φαίνεται τουλάχιστον προς το παρόν να σημαδεύει και την στρατηγική των Η.Π.Α και του δυτικού ιμπεριαλισμού απέναντι στη Κίνα.

Η στρατηγική αυτή επένδυσε και επενδύει σε μια εθνική και κοινωνική της αποδιάρθρωση που θα έδινε την δυνατότητα επέκτασης του νεοφιλελευθερισμού και της αμερικάνικης ηγεμονίας σε ένα κρίσιμο και μεγάλο γεωπολιτικό χώρο, που μόνο με την αποδιάρθρωση του Σοβιετικού στρατοπέδου μπορεί να συγκριθεί. Αντί για αυτό επιταχύνθηκε η συγκρότηση ενός άλλου πόλου της λεγόμενης ομάδας της Σαγκάης με την προσέγγιση Ρωσίας-Κίνας μέσω της οποίας η ΚΙΝΑ μπορεί όχι μόνο οικονομικά, αλλά και πολιτικά να ασκήσει παγκόσμιο ρόλο. Σήμερα η ΚΙΝΑ έχοντας στα θησαυροφυλάκια της, σαν διαθέσιμα κεφάλαια το 30% του δημοσίου χρέους των Η.Π.Α μπορεί να αντικαταστεί με αυτά στη παγκόσμια οικονομικοπολιτική σκηνή τις τεράστιες αδυναμίες της εσωτερικής της αγοράς. Σε κάθε περίπτωση έχουν συσσωρευτεί οι αντικειμενικοί όροι αμφισβήτησης της παγκόσμιας ηγεμονίας των Η.Π.Α  και της μετατόπισης του κέντρου βάρους των παγκόσμιων εξελίξεων. Το ότι δεν υπάρχει διάδοχος ηγεμόνας όχι μόνο δεν εξομαλύνει τα πράγματα, άλλα αυξάνει την αστάθεια οξύνοντας σε όλα τα επίπεδα τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.

Η επανακατάκτηση  και η υπεράσπιση της παγκόσμιας ηγεμονίας των Η.Π.Α έχει σημαδέψει αποφασιστικά και τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στην Αμερική την τελευταία 10ετία όπως και σήμερα που το πιο σημαντικό μέρος του πολιτικού κατεστημένου προωθεί έναν Αφροαμερικανό στο ΛΕΥΚΟ ΟΙΚΟ για τη διαμόρφωση μιας νέας στρατηγικής επανακατάκτησης και υπεράσπισης της παγκόσμιας ηγεμονίας των Η.Π.Α.

Το πρόβλημα είναι αν μπορεί να υπάρξει άλλη στρατηγική. Η γραμμή και τα μέτρα του Μπούς για την αντιμετώπιση της κρίσης, στηρίζουν και ενδυναμώνουν την ισχύ και την κυριαρχία του χρηματιστηριακού κεφαλαίου. Μόνο διαμέσου αυτού και την παραπέρα ένταση της στρατιωτικοπολιτικής επιθετικότητας κρίνεται δυνατό να συνεχίσει να λειτουργεί η παγκόσμια ηγεμονία των Η.Π.Α. έστω και βραχυπρόθεσμα.

ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ

Οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές δεν φαίνεται να αποδέχονται μια τέτοια χωρίς όρους ηγεμονία. Οι προτάσεις τους αν και δεν αμφισβητούν την ηγεμονική κυριαρχία του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, περιέχουν και θέσεις εθνικής αναδίπλωσης, μέτρα προστασίας των εθνικών αγορών τους, καθώς βλέπουν πως και ο ίδιος ο μητροπολιτικός τους χώρος, γίνεται επίδικος των γεωπολιτικών αναδιατάξεων.

Οι ρυθμίσεις που προτείνονται στο επίπεδο των διεθνικών καπιταλιστικών οργανισμών Δ.Ν.Τ., Παγκόσμια τράπεζα . και άλλων που προτείνεται η δημιουργία τους συγκλίνουν στην μετατροπή τους σε επίσημα θεσμικά όργανα του διεθνούς δικαίου και την υπαγωγή τους στον Ο.Η.Ε. ώστε να διεκδικήσουν μέρος της ηγεμονίας από τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο. Για τον Ευρωπαϊκό Ιμπεριαλισμό είναι καθαρό πως η άμεση και ευθεία πολιτική αμφισβήτηση της Αμερικάνικης ηγεμονίας οδηγεί σε πλήρη αποδιάρθρωση την Ευρωπαϊκή Ένωση και όλων των στρατηγικών για περιφερειακή και παγκόσμια ηγεμονία που οικοδομούνται στην εκτατική και εντατική ανάπτυξη της. Όμως και οι τακτικές αντιδράσεις του Ευρωπαϊκού Ιμπεριαλισμού στην κρίση έχουν πολύ περιορισμένο ορίζοντα. Δεν μπορούν παρά να κινούνται στο επίπεδο μιας αυστηρής δημοσιονομικής σταθερότητας καθώς το ευρώ στο χώρο της ευρωζώνης, άλλα και το νομισματικό ευρωκαλάθι (υποκατάστατο του ευρώ)για ολόκληρη την Ε.Ε, λειτουργούν σε ένα χώρο με περιοχές έντονης οικονομικής ανισομετρίας. Χωρίς την αυστηρή δημοσιονομική σταθερότητα και μάλιστα σε περιόδους έντονων κρίσεων τόσο το ΕΥΡΩ όσο και το νομισματικό ευρωκαλάθι δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν και μια επιστροφή στα εθνικά νομίσματα θα ήταν αναπόφευκτη με τις ανάλογες συνέπειες σε όλα τα επίπεδα. Χωρίς τη δημοσιονομική σταθερότητα που φαίνεται να πνίγει σήμερα την Ε.Ε  και να κάνει αδύνατη την άσκηση έστω και περιορισμένα εθνικών πολιτικών, θα ήταν σαν να καθιέρωνε π.χ. η Αργεντινή εθνικό της νόμισμα το αμερικανικό δολάριο! για να ξεπεράσει τη κρίση.

Γενικά ο χώρος του Ευρωπαϊκού Ιμπεριαλισμού χαρακτηρίζεται από τις πιο έντονες αντιθέσεις και αστάθεια. Οι ασθενικοί του κρίκοι είναι πολλοί και σε διάφορα επίπεδα. Οι ανταγωνισμοί για ηγεμονία στην Ευρώπη δεν μπορεί παρά να οξυνθούν μέχρι και τα επίπεδα μερικής ή γενικότερης αποδιάρθρωση της.

ΕΛΛΑΔΑ – ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ – ΚΡΙΣΗ

Την τελευταία εικοσαετία η άρχουσα τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι όχι μόνο αποδέχονται τον όρο και το ρόλο ιμπεριαλιστικής δύναμης, αλλά τον προβάλουν σε κάθε ευκαιρία σαν κατάχτηση για μια καλύτερη θέση στον παγκόσμιο και τον ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας. Αυτό συμφωνεί με τη διαπίστωση ότι η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση – διεθνοποίηση κάνει τον ιμπεριαλισμό εσωτερικό στοιχείο κάθε καπιταλιστικού κοινωνικού σχηματισμού ανεξάρτητα από την ωριμότητα και την πληρότητα της εσωτερικής του αγοράς.

Ο εθνικισμός του ελληνορθόδοξου φονταμενταλισμού έδωσε την θέση του στην «ισχυρή ευρωπαϊκή Ελλάδα» που αναβαθμίζει τον ρόλο της όχι μόνο στη Βαλκανική που τη καθιστά κυρίαρχη, αλλά και στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.

Ο εθνικισμός ανασύρεται για να παγιδεύεται ο λαός και η εργατική τάξη να αναδείχνει σε εχθρούς τους γειτονικούς λαούς, να ενεργοποιεί κάθε είδους ρατσιστικό ένστικτο των καθυστερημένων πολιτικά στρωμάτων, να εντάσσει αυτά τα στρώματα στο πιο αντιδραστικό κοινωνικά και πολιτικά μπλοκ δυνάμεων. Η «ισχυρή  ευρωπαϊκή Ελλάδα» είναι ένα σύμπλοκο προϊόν του ελληνορθόδοξου φονταμενταλισμού και του δορυφορικού ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα της άρχουσας τάξης. Αυτός ο ιμπεριαλισμός έχει καταστήσει τη χώρα από κάθε άποψη τον πιο ασθενικό κρίκο της νεοφιλελεύθερης ευρωπαϊκής αλυσίδας μέχρι του σημείου να την καθιστά άμεσα επίδικο των ιμπεριαλιστικών αναδιατάξεων στη Βαλκανική. Η ένταση και η εξέλιξη της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών ειδικά στο χώρο της Ευρώπης, θα αυξάνουν την επισφάλεια της χώρας, καθώς θα απαιτηθούν αναδιατάξεις εκτατικού και εντατικού χαρακτήρα ευρύτερες.

Αναδιατάξεις που θα συμπεριλαμβάνουν ζητήματα όπως τη χρησιμότητα και τη λειτουργικότητα της ιδίας της Ο.Ν.Ε., το χωρισμό της Ε.Ε. σε αναπτυξιακές ζώνες, την λειτουργία επικυρίαρχων διευθυντηρίων την συγκρότηση διακριτών και αντιπαραθετικών ιμπεριαλιστικών πόλων με αντίστοιχες στρατηγικές. Η αναζήτηση και η κατάχτηση μιας νέας θέσης στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας δεν μπορεί να γίνει ούτε με τους όρους του ελληνορθόδοξου φονταμενταλισμού ,ούτε με τους όρους του δορυφορικού ιμπεριαλισμού που αποτελεί την κοινή συνισταμένη των εκπροσώπων του εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος.

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΩΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΩΝ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Η απαξίωση της εργασίας που περιέχουν οι νεοφιλελεύθερες προσαρμογές, συνιστά και μια σε βάθος ιδεολογική παρέμβαση του νεοφιλελευθερισμού ενάντια σε κάθε εκδήλωση της ταξικής πάλης. Η εργασία από βασική κοινωνική σχέση και διαδικασία διαμέσου της οποίας το άτομο και η κοινωνία διεκδικούν και ανοίγουν το δρόμο της απελευθέρωσης τους μετατρέπεται αποκλειστικά σε όρο υποταγής τους στο κεφάλαιο.

Η εργασία σε όποιο βαθμό δεν μπορεί να «επιχειρηματικοποιηθεί»με τη μισθωτή μορφή της, γίνεται παράγοντας καθυστέρησης της κοινωνικής εξέλιξης και συνακόλουθα αποκλείεται σαν όρος συμμετοχής στη διανομή του κοινωνικού προϊόντος. Η εργασία έτσι γίνεται γενικά αλλά και ειδικά με τη μισθωτή μορφή της, εχθρική προς το άτομο και τη κοινωνία.

Μια εχθρότητα προς την εργασία που αναπτύσσεται ολοένα και περισσότερο τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο, είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της νεοφιλελεύθερης εποχής μας. Μια εξαιρετική αντίθεση έχει ήδη αναδειχθεί ανάμεσα στην εργασία «απελευθερωτή» και την εργασία «υποδουλωτή»,ανάμεσα στην εργασία σαν σχέση «κοινωνικής ανέλιξης» και σαν σχέση «κοινωνικής καθυστέρησης».

Η νεοφιλελεύθερη «επιχειρηματικότητα» έρχεται να λύσει αυτή την αντίθεση με ένα πλαίσιο κοινωνικοπολιτικών προσαρμογών που καθιστούν την ιδιοποίηση της εργασίας του άλλου, κυρίαρχη κοινωνική «προοδευτική» αξία. Ο συντεχνιακός κατακερματισμός της κοινωνίας και ειδικά του εργατικού μαζικού λαϊκού κινήματος αποκτά δυναμική ιδεολογία αλλά και εσωτερική δυναμική. Τα αποτελέσματα μιας τέτοιας ιδεολογικής επίδρασης στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και όχι μόνο είναι φανερά. Είναι φανερά στο προσανατολισμό, στη δράση αλλά και στη οργανωτική έκφραση τους. Η ταξική αναδιάρθρωση του εργατικού κινήματος, ο προοδευτικός προσανατολισμός του μαζικού λαϊκού κινήματος είναι πριν από όλα μια βαθειά ιδεολογική και πολιτική διαδικασία αντιπαράθεσης με το κεφάλαιο και όλες τις νεοφιλελεύθερες προσαρμογές.

Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΚΡΙΣΗ

Η έμπρακτη αναίρεση όλων των νεοφιλελευθέρων προσαρμογών στο κοινωνικό, πολιτικό και ιδεολογικό τομέα, που θα αποκαθιστά την εργασία στη θέση της βασικής κοινωνικής αξίας και απελευθερωτικής διαδικασίας ατόμου και κοινωνίας, συνιστά μια ολοκληρωμένη διαδικασία επαναστατικού κοινωνικού μετασχηματισμού.

Το άνοιγμα του δρόμου και το πέρασμα σε αυτή είναι μια σύνθετη διαδικασία τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνικό επίπεδο. Είναι μια υπόθεση πολύ πιο δύσκολη από προγενέστερες ιστορικές περιόδους, παρά τη μεγαλύτερη συσσώρευση των αντικειμενικών όρων γι’ αυτό το πέρασμα.

Οι δυσκολίες αυτές προσδιορίζονται σε δυο επίπεδα:

1. Η διαστροφική ουσιαστικά ασυμμετρία στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων κάνει αναγκαστική την καταστροφή μεγάλου μέρους αυτών των δυνάμεων για την αποκατάσταση των όρων μιας σύμμετρης ανάπτυξης των αναγκών της κοινωνίας και μιας σύμμετρης κάλυψης τους.

2. οι νεοφιλελεύθερες προσαρμογές καταστρέφουν και αδρανοποιούν κοινωνικά και πολιτικά μεγάλα τμήματα της κοινωνίας που μπορούσαν να συμμετέχουν στη συγκρότηση της συμμαχίας του κοινωνικού μετασχηματισμού.

Η μαζική συσσώρευση της εξαθλίωσης,  της υλικής και πνευματικής μιζέριας, της εργασιακής και κοινωνικής ανασφάλειας δεν είναι επαναστατικοί όροι . Είναι όπλα του καπιταλισμού για την ιδεολογικοπολιτική υποταγή της εργατικής τάξης και των λαών. Σ’ αυτά ο νεοφιλελευθερισμός βασίζει βασικές πλευρές της στρατηγικής του.

Τέτοια συσσώρευση εξαθλίωσης και μιζέριας υπήρξε και άλλοτε στο ιστορικό παρελθόν και οδήγησαν στο φασισμό, το ναζισμό και το πόλεμο.

Η συμμαχία κοινωνικών συμφερόντων που συγκρότησε ο νεοφιλελευθερισμός είναι εξαιρετικά ισχυρή, αδηφάγα και επιθετική και έχει νομιμοποιήσει διαμέσου αυτής την αναίρεση όλων των αρχών και των λειτουργιών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Η αποδιάρθρωση αυτής της συμμαχίας και η συγκρότηση μιας συμμαχίας κοινωνικών συμφερόντων για το κοινωνικό μετασχηματισμό προϋποθέτει να μπουν σε κίνηση ευρύτερες κοινωνικές μάζες και να υπάρξει ουσιαστική διεκδίκηση της κοινωνικής ηγεμονίας από την εργατική τάξη.

Το υποκείμενο μιας τέτοιας δυνατότητας είναι οι ευρύτερες μάζες της κεντροαριστεράς που βέβαια δεν συγκροτούν αυτόματα και εξ ορισμού την πολιτική βάση μιας τέτοιας προοπτικής.

Η κινητοποίηση τους σε μια τέτοια κατεύθυνση και ο απεγκλωβισμός τους από τη σοσιαλδημοκρατία δεν μπορεί να γίνει μέσα από κοινοβουλευτικές ανταγωνιστικές σχέσεις της αριστεράς με τη σοσιαλδημοκρατία. Αυτές οι σχέσεις είναι πολιτικά προνομιακές για τη σοσιαλδημοκρατία καθώς γίνονται έξω και από την σφαίρα της εργασίας αλλά και των αξιών και λειτουργιών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Η μισθωτή εργασία και η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχουν αναιρεθεί και ξεπεραστεί από το νεοφιλελευθερισμό με όρους κοινωνικοπολιτικού ολοκληρωτισμού. Η αποκατάσταση τους με όρους του παρελθόντος δεν είναι δυνατή.

Η αποκατάσταση τους με ριζική μετεξέλιξη τους προς τον ορίζοντα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού είναι και δυνατή και προοδευτική.

Σε τελευταία ανάλυση είναι η μοναδική διέξοδος από τη κρίση.

Η αριστερά όσο μπορεί να εκπροσωπεί μια τέτοια προοπτική είναι υποχρεωμένη να απαντήσει.

Διαφορετικά ο Βαρθολομαίος, ο Ζαχόπουλος, ο Εφραίμ, ο Ρουσόπουλος με την αγία ζώνη κ.λ.π. μαζί με το αμπέχονο του Καραμανλή στις πυρκαγιές του Αυγούστου του2007 σε διάφορες επανεκδόσεις του δικομματισμού θα καθορίζουν τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις.

Μιχάλης Βασιλάκης