ΠΕΡΑΜΑ ΘΑΝΑΤΟΥ ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη

ΝΑΥΠΗΓΟΕΠΙΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΖΩΝΗ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Την ώρα που το παλινορθωμένο προδικτατορικό καθεστώς, γιόρταζε τα 34 γενέθλια της Παλινόρθωσης, ΟΚΤΩ ΦΕΡΕΤΡΑ εργατών αιωρούνταν στα βίντσι του εφοπλιστικού κεφαλαίου στο Πέραμα.

Ανάμεσα σε δυο επείγοντα  ναύλα του «ένδοξου» παγκόσμιου εμπορικού στόλου της ισχυρής Ελλάδας, οκτώ θάνατοι και άγνωστος αριθμός σακατεμένων, δεν είναι παρά ασήμαντες παράπλευρες απώλειες –μικρές βλάβες-στο νεοφεουδαρχικό εργασιακό Γκουαντανάμο του Περάματος, αρμοδιότητας ένορκης διοικητικής εξέτασης κατά τον «λοστρόμο»του εφοπλιστικού κεφαλαίου που κορδώνεται ως υπουργός εμπορικής ναυτιλίας!

Την οργή που ξεχείλισε άλλη μια φορά, τα νεοκαραμανλικά  ΜΑΤ την ανάσχεσαν στα κιγκλιδώματα του λιμανιού. Την έκαναν εμπορευματικό προϊόν υψηλής κερδοφορίας τα κανάλια και ατάκες δημοσίων σχέσεων οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος.

Όμως στο ΠΕΡΑΜΑ κράτος δεν υπάρχει!

Η ελευθερία του κεφαλαίου και του κέρδους είναι ΑΠΟΛΥΤΗ.

Οι γύπες υπεργολάβοι, ιδιοκτήτες ομάδας σκλάβων, τους έμπασαν στα αμπάρια του θανάτου για να μην «προλάβει» δήθεν τη δουλειά άλλη ομάδα σκλάβων που θα έταζε λιγότερο χρόνο και μικρότερο κόστος στον φιλάνθρωπο εφοπλιστή.

Το ΠΕΡΑΜΑ εκπροσωπεί το ιδανικό νεοφιλελεύθερο αναπτυξιακό μοντέλο της σύγχρονης Ευρωπαϊκής Ελλάδας των σκοπιανοφάγων πατριωτών!!!

Εκπροσωπεί το ιδανικό των νεοφιλελεύθερων, νεοκαραμανλικών μεταρρυθμίσεων!!!

Εκπροσωπεί την εξουσία από Κατσιφάρα μέχρι Βουλγαράκη.

Εκπροσωπεί τη διαπλοκή και την διαφθορά στις τελικές τους συνέπειες!

Εκπροσωπεί και την χρεοκοπία του ίδιου του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στην κατεστημένη του έκφραση κάθε απόχρωσης!

Κ. Παπούλια κ. Πρόεδρε της Δημοκρατίας οι 4 νεκροί γίνανε 8, θα γίνουν 16,32 ……….Και οι επισημάνσεις θα είναι πάντα ίδιες!

Όλοι όμως είμαστε υπεύθυνοι.
Ανεύθυνοι θεσμοί και άτομα δεν υπάρχουν.

ΕΡΓΑΤΙΚΟ  ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

ΜΟΝΟ Η ΔΕΞΙΑ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ ΜΕ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΑ

ΜΟΝΟ Η ΔΕΞΙΑ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ ΜΕ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΑ!

Εν μέσω του θέρους, η κυβέρνηση των παράκεντρων και των εξωθεσμικών μηχανισμών προχωρεί από τη δυσωδία των σκανδάλων της, κατευθείαν προς τη χωματερή όπου θέλει να θάψει το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας.

Η κατάθεση στη Βουλή ν/σ για το πλαίσιο λειτουργίας κολλεγίων και εργαστηρίων (νεόφιλ)ελευθέρων σπουδών είναι το δεύτερο βήμα μετά την ψήφιση του τρομο-νόμου πλαισίου των μονοπωλίων και της Ε.Ε. για την πραξικοπηματική και αντιδημοκρατική αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος.

Η αναγνώριση των πιστοποιητικών που τα παραπάνω ιδρύματα-μαγαζιά πουλάνε, προορίζεται για το Σεπτέμβρη μέσω της ενσωμάτωσης στο ελληνικό δίκαιο της Κοινοτικής οδηγίας 36/05.

Τα εκφασισμένα καθεστώτα δεν χρησιμοποιούν μόνο τα τανκ.

Αντίθετα καταστρατηγούν νόμους, τη Βουλή, την έστω αστική αντιπροσώπευση, εκβιάζουν ωμά την κοινωνία και τους εν δυνάμει συσχετισμούς σε αυτήν που οδήγησαν το 2007 στο σπάσιμο της συναίνεσής του διαπλεκόμενου δικομματισμού με την μη αναθεώρηση του Συντάγματος.

Η νεολαία ΕΑΜ είχε χαρακτηρίσει το άρθρο 16, ΣΥΝΟΡΟ ανάμεσα στις προοδευτικές δημοκρατικές δυνάμεις και τις νεοφιλελεύθερες αντιδραστικές συμμαχίες των οποίων ηγείται η κεντροδεξιά διακυβέρνηση. Γι’ αυτό και προπαγανδίσαμε το σύνθημα Πλήρη Εφαρμογή του Άρθρου 16, η υπεράσπιση του οποίου από το κίνημα θα ήταν σε θέση να μπλοκάρει την αντιδραστική επίθεση που εκτυλίσσεται μέσα στο καλοκαίρι.

Συνεχίζουμε να βλέπουμε τα δύο στρατόπεδα ως τέτοια!

Είναι προφανές πως ένα μέρος αυτής της επίθεσης που δυστυχώς προχωράει οφείλεται στη θεωρία της αυτονόμησης των κινημάτων μεταξύ τους αλλά και στο κενό που δημιουργεί η γραφειοκρατική λειτουργία της ΕΦΕΕ (που συνεδριάζει μόνο για τον ορισμό των εκλογών).

Σε μία χώρα με ανολοκλήρωτη εσωτερική αγορά σαν τη δικιά μας, τα δήθεν πτυχία των κάθε λογής ιδιωτικών «ιδρυμάτων» δεν θα είναι παρά μόνο μέσο για τη διάσπαση των επαγγελματικών δικαιωμάτων που παρέχουν τα δημόσια και κατ’ επέκταση την συνολικότερη ισοπέδωση – εξ-αμερικανοποίηση των εργασιακών σχέσεων που σε μεγάλο βαθμό έχει ήδη συντελεστεί.

Γνωστοί και άγνωστοι, ανεξέλεγκτοι επιχειρηματικοί όμιλοι, οργανισμοί που κανένας εργαζόμενος δεν εξουσιοδότησε μοιράζουν εδώ και μερικά χρόνια πιστοποιήσεις, πουλάνε βεβαιώσεις «σπουδών», ρυθμίζουν ένα μέρος της γνώσης και των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

Σαν ολοκλήρωση του νεοφιλελεύθερου αυτού δόγματος η κυβέρνηση το κατοχυρώνει θεσμικά. Επεκτείνεται έτσι στο σύνολο της μεταλυκειακής εκπαίδευσης, διασπώντας την οποιαδήποτε δυνατότητα απελευθέρωσης από ταξικούς εξαναγκασμούς, της γνώσης. Αντίθετα, την προσαρμόζει βίαια στις ανάγκες του νεοφιλελευθερισμού με ότι αυτό συνεπάγεται για τα δημοκρατικά αντανακλαστικά μιας κοινωνίας.

ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΜΕ ΤΗ ΝΕΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ, ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΝΤΑΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ!

Από σήμερα κιόλας οφείλουν οι δημοκρατικές συλλογικότητες να απαντήσουν. Να ενεργοποιήσουν τα όργανα του φοιτητικού συνδικαλισμού άμεσα, να πάρουν αποφάσεις τα ΔΣ των Συλλόγων ακόμα και μέσα στο καλοκαίρι, μαζικής καταδίκης του πραξικοπήματος. Να διασφαλίσουμε πως κανένα δημόσιο ίδρυμα δεν θα λειτουργεί – επικυρώνει το φασιστικής εμπνεύσεως ν/σ.

Στις έξι του Σεπτέμβρη με πρώτη κεντρική μάχη την κινητοποίηση των συνδικάτων στη ΔΕΘ οι σπουδαστικοί-φοιτητικοί σύλλογοι-μαθητές ως οργανική συνιστώσα του εργατικού κινήματος οφείλουν και θα το κάνουν να σταθούν μαζί με την εργατική τάξη απέναντι στις εξαγγελίες της κυβέρνησης και να παλέψουν για την ανατροπής της κεντροδεξιάς και των νόμων που έχει επιβάλλει. Θα παλέψουμε για ένα αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο διαρκούς αγώνα, για δημόσια δωρεάν παιδεία-ασφάλιση για όλους.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!

ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ!

ΕΑΜ ΝΕΟΛΑΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ ΒΟΛΙΒΙΑ ΤΟΥ ΕΒΟ ΜΟΡΑΛΕΣ

Για να υπογράψετε ηλεκτρονικά σε μία διεθνή προσπάθεια έκφρασης αλληλεγγύης στο λαό της Βολιβίας επισκευθείτε το χώρο http://todosconbolivia.org/

Πανεπιστήμια στη… Zητιανιά!

‘Αποψη από ελληνικό Α.Ε.Ι. που χρηματοδοτείται από Ιδιώτες!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

- (Στυλιανίδης) Ευχαριστουμε ιδιώτες για τη μεγάλη σας συμβολή στη δημόσια Παιδεία η οποία δυστυχώς δεν σας αναγνωρίζεται!

- (Φοιτητάκος) Μπαμπά, ακούς? Για σένα λέει!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η Μόρφωση ως Δικαίωμα - Οι Κοινωνίες της Μόρφωσης

Στο χώρο αυτό έχουμε γράψει αρκετές φορές για την τροπή που παίρνουν οι εξελίξεις στα ελληνικά δημόσια Πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Έχουμε αναφέρει πως πρόκειται για μία συνολική πολιτική που κάνει επίθεση στο Πανεπιστήμιο ως αγαθό που θα έπρεπε να δίδεται στην κοινωνία απλόχερα και δωρεάν παρέχοντας έτσι και μια διέξοδο ταξικής και κοινωνικής/οικονομικής αποσυμπίεσης για τα χαμηλότερα στρώματα. Ο δημόσιος χαρακτήρας θα έπρεπε να αφορά ολόκληρο το χρόνο κατά τον οποίο ο νέος εκπαιδεύεται: την ίδια την εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά και τα απαραίτητα για τη διαμονή, σίτηση, στέγαση. Διότι μόνο τότε πραγματικά μπορούμε να μιλάμε για αγαθό που όλοι έχουν πρόσβαση και ίση ευκαιρία για καλύτερο μέλλον.

Άλωστε, οι δυνατότητες για μόρφωση είναι κάτι που μια προοδευτική κοινωνία θα πρέπει να ανέχεται ακόμα και τη σπατάλη από κάποια μέλη της, ελπίζοντας πως πέρα από την ίδια την αποτελεσματικότητα της εκπαιδευτικής διαδικασίας κατά άτομο, πετυχαίνεται μια ειδικού τύπου ένταξη και συμμετοχή του ατόμου στην κοινωνία βάσει των αξιών αλληλεγύης και συντροφικότητας που θα πρέπει να διαπνέεται κάθε μορφωτική διαδικασία. Από εκεί και ύστερα, στις διαφορετικές βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος η κοινωνικοποίηση αυτή λαμβάνει διαφορετικά χαρακτηριστικά που αφορούν και σε διαφορετικές όψεις και επίπεδα της προσωπικότητας κάθε ατόμου. Για παράδειγμα, ενώ ένα νήπιο έχει στόχο να αντιληφθεί τι υπάρχει πέρα από την οικογένειά του, αντίστοιχα ένας νέος έχει στόχο να αντιληφθεί τι υπάρχει πέρα από τον μικρόκοσμό του και μέσα από τις γνώσεις να κρίνει τον κόσμο γύρω του.

Βάσει αυτών θα πρέπει να απαντάται και το ερώτημα που θέτουν κάποιοι: “έως που η μόρφωση; και έως που το δωρεάν;“. Η μόρφωση δεν έχει όρια βαθμίδων. Είναι μία βαθιά κοινωνική διαδικασία που είναι απαραίτητη για κάθε κοινωνία και δε σταματά στο απολυτήριο Λυκείου, στο πτυχίο, ή στο μεταπτυχιακό. Το βασικότερο όλων είναι ότι δεν θα πρέπει ούτε να αμφισβητεί-διαχωρίζει το άτομο, ούτε και να το εξαναγκάζει όσον αφορά δύο βασικούς άξονες: α) τον πρωταρχικό που έχει να κάνει με το ΑΝ επιθυμει να μορφωθεί κάποιος -πέρα φυσικά από τη βασική μόρφωση-, και β) ποιο θα είναι το αντικείμενο της διαδικασίας. Τα δύο αυτά σημεία καθορίζονται ελεύθερα από το ίδιο το άτομο χωρίς να κρίνεται η επιβίωσή του.

Αντίθετα, ο νεοφιλελευθερισμός αντικαθιστά τις “δυνατότητες για ελέυθερη και δωρεάν δια βιου μόρφωση” με την “αναγκαστική δια βίου κατάρτηση“. Η τελευταία περιέχει έντονα χαρακτηριστικά αμφισβήτησης της χρησιμότητας του ατόμου για την κοινωνία της καπιταλιστικής παραγωγής, είναι καταπιεστική και καθορίζει απόλυτα και το πλαίσιο επιμόρφωσης βάσει συγκεκριμένων αναγκών του Κεφαλαίου. Αυτή έχει ως στόχο την ανακύκλωση του εργατικού δυναμικού σε διάφορα επίπεδα απασχολησιμότητας (συμπεριλαμβανομένης της διατήρησης της εφεδρικής στρατιάς ανέργων) και την τεχνική αναβάθμισή του εναποθέτοντας το κόστος στο κοινωνικό σύνολο. Η μεταβίβαση του κόστους της διαδικασίας αυτής δεν είναι τίποτα άλλο από έναν βίαιο εξαναγκασμό της μισθωτής κοινωνίας στο να επαναεπενδύσει τα χρήματα που αποκόμισε από την εργασία ώστε να βοηθήσει στην ανακύκλωση του ίδιου του Κεφαλαίου. Πρακτικά λοιπόν, το Κεφάλαιο δεν πληρώνει τον εργαζόμενο, του δανείζει, τον χρησιμοποιεί και ως καταναλωτή και ως εργαζόμενο για την καπιταλιστική αναπαραγωγή!

Έτσι, η κεφαλαιοκρατία ενώ από τη μία αρνείται τη δωρεάν απεριόριστη πρόσβαση στη γνώση αυθαιρετώντας περί ΟΡΙΟΥ (π.χ μετα το βασικό πτυχίο όλα να είναι επί πληρωμής του ενδιαφερόμενου, όριο που διαφοροποιείται ανάλογως των κοινωνικών συνθηκών και αντιδράσεων) και μάλιστα προσπαθώντας να πείσει ότι δεν αντιλαμβάνεται την υπερβολή αυτή, από την άλλη προκλητικά απαιτεί τη ΔΙΧΩΣ ΟΡΙΑ και ΦΡΑΓΜΟΥΣ ανακύκλωση της εργαζόμενης δύναμης στη ίδια ακριβώς βάση: την ανάγκη συνεχούς προόδου του μορφωτικού επιπέδου της κοινωνίας. Βέβαια, η πρόοδος εδώ εξειδικεύεται σε τεχνική, αποσπασματική, και ευήμερη ώστε να μπορεί άμεσα να κεφαλαιοποιηθεί.

Οι Απορυθμιστικές Αλλαγές στο Πλαίσιο Λειτουργίας των Πανεπιστημίων

Όλες οι προωθούμενες αλλαγές γίνονται με πρόσχημα την ΑΠΟΤΥΧΙΑ των ΕΓΚΑΘΕΤΩΝ του ελληνικού πολιτικού συστήματος στα Πανεπιστήμια του κομπογιαννιτισμού, των διορισμένων καλοφαγάδων που εδώ και χρόνια τρώνε το χρήμα θα έπρεπε να διατίθεται στα παιδιά του λαού και κατά συνέπεια στην ίδια την κοινωνία. Το επιχείρημα αιχμής είναι το ΔΙΚΑΙΩΜΑ του νεόπλουτου για σπουδές όπου γουστάρει και σε ότι αυτός γουστάρει, δικαίωμα που απορρέει αποκλειστικά από την ΤΣΕΠΗ του. ΔΙΚΑΙΩΜΑ που καταστρατηγείται -κατά τη γνώμη του- απο τη στιγμή που βγάζει 12.0 και θέλοντας να γίνει γιατρός ξενιτεύεται εις το Μέγα Βασίλειον!

Για την αποτυχία των ιδίων των εγκάθετων της άρχουσας τάξης θα πρέπει ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ να τσοντάρουμε για τις ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΚΕΣ, αφού οι μόνοι αμετακίνητοι παράγοντες στη μεταρρύθμιση της Ν.Δ είναι η διαπλοκή των κομματικών, οικονομικών και άλλων συμφερόντων στις διοικήσεις των Πανεπιστημίων. Πρόσωπα έκφρασης της κατάστασης αυτής μπορεί να αλλάζουν, η πολιτική κάλυψη όμως της φάμπρικας που δίνει τη δυνατότητα στις κυβερνήσεις να ελέγχουν το δημόσιο Πανεπιστήμιο και τη νεολαία δεν πρόκειται να αλλάξει. Και αυτό γιατί αντί να τίθεται ως όρος το ξήλωμα του “συστήματος ημετέρων” χρησιμοποιεί τους ίδιους “κλέφτες και λωποδύτες” ως δήθεν μεταρρυθμιστική τάση στα Πανεπιστήμια. Ως φωστήρες που θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο! Αυτούς που ευθύνονται για την κατάντια, αυτούς βαφτίζει η δεξιά “επιτελείο κάθαρσης“.

Ο κυρίαρχος όρος της μεταρρύθμισης/μετάλλαξης είναι σταθερά η μεγαλύτερη άνεση του Κεφαλαίου στα Πανεπιστήμια, τα οποία πλέον όχι μόνο θα ΜΠΟΡΟΥΝ να συνεργάζονται με την ιδιωτική χρηματοδότηση, αλλά μάλλον ΘΑ ΑΝΑΓΚΑΖΟΝΤΑΙ να κάνουν θελήματα για ψίχουλα. Έτσι, ακόμα και επιχειρηματικές “υπερδυνάμεις” με 5-10 άτομα προσωπικό θα έχουν πρόσβαση στα ερευνητικά εργαστήρια των τοπικών ιδρύμάτων δίνοντας ελάχιστα χρήματα. Ποίος όμως θα μπορεί να τα αρνηθεί πλέον και με τι επιχειρήματα αφου θα είναι απολύτως απαραίτητα για να βιωσιμότητα των σχολών, για να καλυφθούν ακόμα και τα στοιχειώδη λειτουργικά έξοδα των τμημάτων; Έτσι, οι “κολοσσοί” αυτοί (ξέρετε με την τσάμπα εργασία: Stage, ενοικιαζόμενους, ανασφάλιστους, επιδοτούμενους από τον ΟΑΕΔ, πρακτικές από πανεπιστήμια και ΤΕΙ κ.α.), θα έχουν και RD (Research Department - τμήμα ερεύνας και ανάπτυξης!!). Η έρευνα θα κατευθύνεται πλήρως από τις ανάγκες του κάθε τυχάρπαστου σαλταπήδα για ένα κομμάτι “ψωμί“.

Τελικά, αυτός που δε θα μπορεί να τσοντάρει θα είναι ο φτωχός και ο ταξικός φραγμός τα επόμενα 20 χρόνια μοιραία θα γιγαντωθεί.

Το Τραγικό Φόντο των Αλλαγών

Κάτι το οποίο δε μπορεί να χωνευτεί με τίποτα από αυτους που αντιδρούν στην όλη κατάσταση, είναι ότι στην Ελλάδα βιώνουμε τον “ΠΟΛΕΜΟ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ“. Τον ιδιότυπο πόλεμο με το σουπερμάρκετ, τον μανάβη, τον κρεοπώλη. Η μάχη καταγράφεται καθημερινά στα τεφτέρια του λαού: 2.00 ευρώ η ντομάτα, 1.40 το γάλα! Αυξήσεις πάνω από 30% σε βασικά είδη και καταγράφεται πλέον επίσημα η μείωση της κατανάλωσης στο πρώτο 4μηνο του 2008 κατά 20-30%. Οι πιστωτικές κάρτες τα περασμένα Χριστούγεννα ήταν η πρώτη φορά μετά την εφεύρεση του πλαστικού χρήματος που δεν κατέγραψαν ακόμα περισσότερες οφειλές, ο κόσμος τείνει να αποπληρώνει αντί να καταναλώνει. Πράγμα που η καπιταλιστική ανάπτυξη δεν ανέχεται, αλλά έχει φτάσει στο χτένι ο κόμπος και διακυβέυονται σπίτια και σημαντικές περιουσίες για λίγες χιλιάδες ευρώ!

Σε αυτό ακριβώς το φόντο μιλάει η κυβέρνηση για διδακτρα και μείωση δαπανών για την Παιδεία. Για να καταλάβουμε τα μεγέθη, δε εχουμε να κάνουμε με το 1 και 2 ευρώ της λαϊκής αγοράς αλλά για πολλές χιλιάδες ευρώ. Ήδη, όπως θα αναφερθεί στη συνέχεια, ένα μεταπτυχιακό κοστίζει ετησίως πάνω από 3-4000 ευρώ. Τόσα λίγα… που γιαυτόν που παλέυει με τα μισόευρα φαντάζει περιουσία! Όταν λοιπόν όλοι οι μετρίσιμοι δείκτες δείχνουν μεγαλύτερες απαιτήσεις της Αγοράς εργασίας για επίπεδο σπουδών, όταν η αγορά των μεταπτυχιακών “σφίζει από ενδιαφερόμενους νέους” και ως Κυβέρνηση εσύ κάνεις πίσω και περικόπτεις τη χρηματοδότηση των μεταπτυχιακών προγραμμάτων τότε είναι ξεκάθαρο τι προσπαθείς να πετύχεις…

Παρακάτω παραθέτουμε ένα αρθράκι από το in.gr που επιβεβαιώνει τις ανυσηχίες μας και τις συνδέει με συγκεκριμένες προσεχείς εξελίξεις! Για τι άλλο… για τα Μεταπτυχιακά που τόσο είναι αναγκαία σήμερα για ένα νέο ώστε να διεκδικήσει μία δουλίτσα στην αγορά εργασίας. (το αρθράκι διαμορφώθηκε για να τονιστουν κάποια ουσιαστικότερα τμήματα!)

Τα μεταπτυχιακά νέο πεδίο αντιπαράθεσης στην Ανώτατη Εκπαίδευση

Προτού ακόμη σιγήσει η αναταραχή στα πανεπιστήμια για την εφαρμογή του νέου νόμου-πλαισίου, το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα την κατάθεση στη Βουλή του νομοσχεδίου για τα μεταπτυχιακά. Σύμφωνα με εκτιμήσεις ορισμένων πανεπιστημιακών, αποτελεί το πρώτο βήμα για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων στη χώρα καθώς δίνει τη δυνατότητα και σε ιδιώτες να συνεργάζονται με τα πανεπιστήμια και να χρηματοδοτούν τις μεταπτυχιακές σπουδές τους.

Πρυτάνεις και πρόεδροι των ΤΕΙ τονίζαν στο Βήμα της Κυριακής ότι το νέο νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας για τα μεταπτυχιακά δεν εισάγει κάτι εντελώς καινούργιο στην πανεπιστημιακή κοινότητα, αφού και τώρα ο ιδιωτικός τομέας έχει αισθητή παρουσία στον χώρο των μεταπτυχιακών προγραμμάτων.

Το νομοσχέδιο έρχεται αρχικά να επισφραγίσει αυτή την παρουσία και στη συνέχεια να την επεκτείνει περιορίζοντας την κρατική χρηματοδότηση σε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα ανά πανεπιστημιακό τμήμα και ωθώντας τα ανώτατα ιδρύματα να αναζητήσουν πόρους στον ιδιωτικό τομέα με τη μορφή διδάκτρων, χορηγιών, ιδιωτικών χρηματοδοτήσεων κτλ. Ωστόσο, όπως σημειώνουν πανεπιστημιακοί, υπάρχουν τμήματα τα οποία μπορούν λόγω αντικειμένου να χρηματοδοτηθούν από τον ιδιωτικό τομέα (π.χ., οικονομικές σχολές, πολυτεχνικές κτλ.) και άλλα τα οποία θα δυσκολευθούν, όπως είναι τα τμήματα με θεωρητικές σπουδές (π.χ., Φιλοσοφική, Θεολογία κτλ.). H “Αγορά” των Μεταπτυχιακών στα “Δημόσια” Πανεπιστημιακά Ιδρύματα Σήμερα η αγορά των μεταπτυχιακών προγραμμάτων βρίσκεται σε πλήρη… άνθηση. Σε αρκετά μεταπτυχιακά οι φοιτητές πληρώνουν δίδακτρα για να τα παρακολουθήσουν, σε κάποια άλλα οι ίδιες επιχειρήσεις πληρώνουν τα δίδακτρα για να μπορέσουν στελέχη τους να αποκτήσουν έναν μεταπτυχιακό τίτλο για να εξελιχθούν στην εσωτερική ιεραρχία, ενώ δεν είναι λίγες οι εταιρείες οι οποίες χρηματοδοτούν την έρευνα σε μεταπτυχιακά προγράμματα. Ετσι το ακαδημαϊκό έτος 2007-2008 λειτούργησαν 435 προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών σε 21 ελληνικά ΑΕΙ και ο αριθμός τους αυξήθηκε πάνω από 50% σε σύγκριση με τέσσερα χρόνια πριν, καθώς το 2003 λειτούργησαν 280, το 2004 έφτασαν τα 340 και το 2006 άγγιξαν τα 368. Τα δίδακτρα για ορισμένα τμήματα φτάνουν ακόμη και τα 12.000 ευρώ. Το κόστος για κάθε μεταπτυχιακό διαμορφώνεται ανάλογα με το τμήμα, το γνωστικό αντικείμενο και το πανεπιστήμιο. Αλλα, π.χ., κοστίζουν 7.500 ευρώ, άλλα παρέχονται δωρεάν (π.χ., στο ΕΜΠ) και άλλα με σαφώς χαμηλότερο κόστος. Τις περισσότερες αιτήσεις πάντως δέχονται τα τμήματα οικονομίας, διοίκησης και νέων τεχνολογιών καθώς παρουσιάζουν τα μεγαλύτερα ποσοστά απορρόφησης στην αγορά εργασίας. Από την πλευρά τους, οι επιχειρήσεις δεν διστάζουν να πληρώνουν τα δίδακτρα προκειμένου οι εργαζόμενοί τους να παρακολουθήσουν μεταπτυχιακά μαθήματα. Το νέο νομοσχέδιο δίνει τη δυνατότητα στα ΤΕΙ να διοργανώνουν αυτόνομα μεταπτυχιακά προγράμματα (αφού αξιολογηθούν) ή σε συνεργασία με ελληνικά και ξένα ΑΕΙ, ωστόσο και σήμερα τα ΤΕΙ διοργανώνουν μεταπτυχιακά αλλά με συμπράξεις ελληνικών ή ξένων πανεπιστημίων. Αυτή τη στιγμή περί τα 60 μεταπτυχιακά προγράμματα αναπτύσσονται με συμπράξεις στους χώρους των ΤΕΙ, με τη διαφορά ότι τον τίτλο δεν τον απονέμει το τεχνολογικό ίδρυμα αλλά το πανεπιστήμιο με το οποίο γίνεται η σύμπραξη.

Του Αργύρη Καλογεράτου, αναδημοσιεύση από τη Γαλαριά.

Διαβάστε επίσης:

http://stigalaria.wordpress.com/2008/06/04/metaptyxiaka-me-didaktra/ http://stigalaria.wordpress.com/2008/06/01/mi-kratika-idiwtika-panepisthmia/ http://stigalaria.wordpress.com/2008/05/23/kryfos-exthros/

Η ΠΑΛΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑ

“Σίγουρα οι επιχειρηματίες διαθέτουν εξουσία. Αλλά θα ματώσουν για να περάσουν τα δικά τους σχέδια. Όπως ματώνουν καθημερινά και οι εργαζόμενοι, με τα ψίχουλα που παίρνουν για μισθούς”

Τη διαβεβαίωση ότι δεν θα παρατηθεί εύκολα ο αγώνας για τη μονάδα “Βοσινάκη” παρέχει, μέσω της “Σ”, ο Νίκος Μούσιος, μέλος της διοίκησης του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Πάτρας, με το ΕΑΜ.

Επισημαίνει δε ότι οι φορείς της πόλης δεν θα πρέπει να είναι απλοί συμπαραστάτες, αλλά να δεσμευτούν δημόσια ότι δεν θα χαθεί καμία θέση εργασίας.

“Σ”: Από την αρχή, όταν ξεκίνησε η προσπάθεια για τη διατήρηση της μονάδας παραγωγής “Βοσινάκη” στο Δρέπανο, δεν νιώθατε ότι είναι μάταιη, υπό την έννοια ότι η επιχείρηση δύσκολα θ’ αλλάξει το σχεδιασμό της;
Ν.Μ.: Δεν νομίζω ότι είναι μάταιη. Ίσα - ίσα, κόντρα σε αυτό το κλίμα της ηττοπάθειας, που κάποιοι στον ευρύτερο χώρο της πόλης προσπάθησαν να περάσουν, εγώ δεν το εκτίμησα έτσι. Και τούτο γιατί πιστεύω ότι είναι τελείως παράνομη η ειδοποίηση της εργοδοσίας, ότι μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα θα πρέπει να μεταφερθεί το εργοστάσιο. Ήταν μια τρομοκρατική ενέργεια, που αποδέκτες είχε, εκτός των 65 του “Βοσινάκη”, γενικότερα τους εργαζόμενους της περιοχής. Είναι ένα μήνυμα για την έστω και βίαιη αλλαγή των εργασιακών σχέσεων. Από αυτή την άποψη αν το δει κανείς, δεν μπορεί να περάσει στο “στρατόπεδο” που λέει ότι δεν γίνεται τίποτα. Τι θέλει να κάνει ο Όμιλος Φιλίππου; Μια φθηνή αναδιάταξη της παραγωγής, με συμβασιούχους, ανασφάλιστους κ.ά. και να περάσει ένα μήνυμα, ότι “δεν παίρνουμε χαμπάρι από τίποτα”. Εγώ, από την πλευρά μου, δεν το υιοθετώ και το πολεμάω.

“Σ”: Ωστόσο, το να βγαίνει μια Υφυπουργός και να του συνιστά να κάνει πίσω κι εκείνος να μην αναθεωρεί τις θέσεις του, δεν σας προβληματίζει;
Ν.Μ.: Δεν του είπε η Υφυπουργός “κάνε πίσω”, του είπε ότι δεν υπογράφει μαζικές απολύσεις, γιατί η διαδικασία της διαβούλευσης, με τον τρόπο που ξεκίνησε, εμπίπτει στη νομοθεσία για τις μαζικές απολύσεις. Τελικά, μαζικές απολύσεις δεν γίνονται. Ό,τι και αν γίνεται με τα υπουργεία, δεν σημαίνει πως θα πρέπει να σταματήσει η πάλη των εργαζομένων, των φορέων κ.ά. να ανατρέψουμε μια κατάσταση.

“Σ”: Σήμερα, όμως, στην Ελλάδα οι επιχειρηματίες φαίνεται ότι έχουν μια ιδιόμορφη εξουσία, έτσι δεν είναι;
Ν.Μ.: Σίγουρα και έχουν. Αλλά θα ματώσουν για να περάσουν τα δικά τους σχέδια. Όπως ματώνουν καθημερινά και οι εργαζόμενοι, με τα ψίχουλα που παίρνουν για μισθούς. Δεν θα είναι εύκολη υπόθεση του “Βοσινάκη”, δεν θα παρατηθεί εύκολα ο αγώνας αυτός. Όσο και αν προσπαθούν να μας πουν ότι φταίει το κακό το ριζικό μας και ότι είμαστε κακόμοιροι. Εξάλλου, και η πρόταση των κινήτρων της εργοδοσίας έμοιαζε σαν να απευθύνεται σε τίποτα άπορους. Είναι περήφανοι άνθρωποι. Προσλήφθηκαν για να δουλέψουν εδώ. Δεν υπόγραψαν κάποια σύμβαση να πηγαίνουν από ‘δω κι από ‘κει. Ούτε υιοθετώ διάφορα που ακούγονται, να φύγουν κάποιοι ή να αποδεχθούν τα όσα τους προτείνει. Είναι κίνητρα της ξεφτίλας. Και από εκεί πάνε να “κλέψουν”, τα χρήματα που τους προτείνει δεν αντιπροσωπεύουν ούτε το 1/3 της νόμιμης αποζημίωσης που δικαιούνται.
“Σ”: Το προφίλ της περιοχής και της χώρας έχει αλλάξει, δεν είναι τόσο βιομηχανικό όσο κατά το παρελθόν. Με αυτό το δεδομένο, ποιες κινήσεις μπορούν να γίνουν από την κυβέρνηση ή και τους τοπικούς φορείς;
Ν.Μ.: Ο κάθε επιχειρηματίες σαφώς και σκέπτεται το περιβάλλον στο οποίο δραστηριοποιείται. Εγώ δεν θα μπω στην λογική τι πρέπει να κάνει ο επιχειρηματίας. Αυτό πρέπει να το εξετάσει η κυβέρνηση, που συντονίζεται με αυτούς. Αυτή η διάλυση όλων των εργασιακών σχέσεων, που συντελείται, είναι βέβαιο ότι θα φέρει καινούργια δεινά για τον κόσμο. Οι πολίτες θα πρέπει να καταλάβουν ότι ταξικά και συντεταγμένα δίνουμε τη μάχη.
“Σ”: Από εκεί και πέρα, αν η κατάληξη του “Βοσινάκη” είναι αρνητική, υπάρχει μέριμνα για όσους μείνουν χωρίς δουλειά;
Ν.Μ.: Οι φορείς της πόλης δεν θα πρέπει να είναι απλοί συμπαραστάτες, αλλά ακόμα πιο ενεργοί και να δεσμευτούν δημόσια ότι δεν θα χαθεί καμία θέση εργασίας. Ότι οι εργαζόμενοι δεν θα μείνουν ανυπεράσπιστοι, ότι θα έχουν συνδικαλιστική, πολιτική και νομική κάλυψη. Έτσι μόνο οικοδομείται ένα πραγματικό μέτωπο.

“Σ”: Ωστόσο, υπάρχει και η αίσθηση πως, πλέον, το εργατικό κίνημα, ίσως και όπως εκφράζεται μέσω του Εργατικού Κέντρου, δεν έχει τη δύναμη να βοηθήσει τους νέους ανθρώπους να πάρουν αυτό που δικαιούνται;
Ν.Μ.: Παλιότερα, το εργατικό κίνημα είχε μια άλλη δυναμική. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις καφετέριες το 7 με 10% είναι ασφαλισμένο, ενώ οι υπόλοιποι είναι ανασφάλιστοι, με 400 και 500 ευρώ. Έχουν καταφέρει να επικρατεί αυτή η ανασφάλεια και οι εργαζόμενοι δεν μιλάμε. Οι αρμόδιοι φορείς σαφώς και δεν κάνουν αυτά που ενδείκνυνται. Υπάρχει κι ένα θεσμικό πλαίσιο που έχει αποδυναμωθεί. Δεν υπάρχει κανένας έλεγχος, οι ελλείψεις είναι τεράστιες. Πόσες εισφορές χάνει, π.χ., το ΙΚΑ, έχετε δει καμιά επιτροπή; Που έτσι και περάσει μια γύρα στην πόλη, θα βγάλει μαργαριτάρια. Αν αυτό το έκαναν για δύο μήνες, θα άλλαζαν πολύ τα πράγματα. Έχουν απαξιωθεί πολύ αυτοί οι φορείς. Είναι και οι γενικότερες αδυναμίες του συνδικαλιστικού κινήματος, το οποίο θα μπορούσε να είναι πραγματικά σε άλλο επίπεδο, ώστε να επιβάλλει λύσεις, προς όφελος των εργαζομένων.

Ο Νίκος Μούσιος είναι μέλος της Διοίκησης Εργατικού Κέντρου (ΕΑΜ).

Το σκατό μας… “παξιμάδι-ELBISCO”

Η εποχή που η Ελλάδα είχε μεγάλες βιομηχανικές μονάδες στα σημαντικά της αστικά κέντρα έχει περάσει. Τη μετάβαση αυτή την νιώσαμε καλά όλα αυτά τα χρόνια και ιδιαίτερα οι άνθρωποι που έπεσαν θύματα της. Οι άνθρωποι που έβγαζαν το μεροκάματό τους, ολόκληρες οικογένειες πολλές φορές που ήταν και συνάδελφοι στους χώρους εργασίας, και ξαφνικά αναγκάστηκαν να ψάχνουν δουλειά μετά από δεκαετίες εργασίας.

Πριν από 13 χρόνια (1996) το εργοστάσιο του “ΒΟΣΙΝΑΚΗ” (ανήκε στην Ν.ΒΟΣΙΝΑΚΗΣ Α.Β.Ε.Ε) στην ευρύτερη περιοχή της Πάτρας (περιοχή Δρέπανο), το οποίο παρήγαγε φρυγανιές, αγοράστηκε από την ELBISCO. Για την ακρίβεια εξαγοράστηκε η πλειοψηφία των μετοχών. Το εργοστάσιο δούλευε από το 1977 ενώ περίπου 10 χρόνια μετά είχε εκσυχρονιστεί και είχε πολλαπλασιάσει την παραγωγή του.

Η ELBISCO είναι και αυτή μία μεγαλοεταιρία η οποία έχει άλλο ένα εργοστάσιο στο Πικέρμι. Στις 30/9/2005 η εταιρία απορρόφησε και το υπόλοιπο μετοχικό μερίδιο και έγινε το απόλυτο αφεντικό. Μέχρι πριν λίγες ημέρες το εργοστάσιο δούλευε με 65 υπαλλήλους εξειδικευμένους, με πολλή μεγάλη εμπειρία στον τομέα της φρυγανιάς και όπως λένε οι ίδιοι - προκύπτει από τους δημοσιεύσιμους ισολογισμούς - ήταν κερδοφόρα και υγιής παραγωγική μονάδα, γεγονός που δεν αρνήθηκε ποτέ η εταιρία.

Πριν λίγες ημέρες, λοιπόν, η μεγαλοεταιρία εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση στα πλάισια ενός νέου επιχειρισιακού πλάνου:

Η εταιρία με την επωνυμία “ELBISCO ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ” ενημερώνει το επενδυτικό κοινό ότι η θυγατρική της εταιρία με την ενωμυμία “ELBISCO A.Β.E.E.”, στα πλαίσια του μεσο-μακροπρόθεσμου σχεδιασμού της, μεταφέρει την παραγωγική διαδικασία των φρυγανιών Βοσινάκη και FORMA από τη μονάδα της Πάτρας στο Πικέρμι, βάσει ειδικής μελέτης, με στόχο την εξυγίανση των αποτελεσμάτων της εταιρείας. Η ELBISCO Α.Β.Ε.Ε. με αυξημένο αίσθημα ευθύνης απέναντι στους εργαζομένους στη μονάδα της Πάτρας, έχει ήδη εκπονήσει ένα ολοκληρωμένο και εξατομικευμένο πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου, ενώ πρωτίστως παρέχει στους εργαζομένους τη δυνατότητα απασχόλησης στην παραγωγική μονάδα του Πικερμίου. Ακολουθώντας όλες τις νομότυπες διαδικασίες και στοχεύοντας στη καλύτερη δυνατή διευθέτηση άμεσα, αλλά και μακροπρόθεσμα, η ELBISCO A.B.E.Ε. σκοπεύει να συνεργαστεί με τις αντίστοιχες Νομαρχίες και το Υπουργείο Απασχόλησης.
Επιπλέον, η εταιρεία βρίσκεται σε συνεχή επικοινωνία με το σωματείο των εργαζομένων, μελετώντας κάθε περίπτωση εργαζόμενου ξεχωριστά, παρέχοντας κίνητρα σε όσους επιλέξουν να απορροφηθούν από τη μονάδα του Πικερμίου, και αποζημιώσεις, που ξεπερνούν κατά πολύ τα οριζόμενα από τη νομοθεσία, σε όσους επιλέξουν το σχέδιο εθελουσίας εξόδου.
Η διαδικασία μεταφοράς της παραγωγικής λειτουργίας των φρυγανιών Βοσινάκη και FORMA από τη μονάδα της Πάτρας στο Πικέρμι αναμένεται να ολοκληρωθεί μέσα στο 2008. 2008-05-05

Οι δε εργαζόμενοι δηλώνουν:

«Είναι μια βιώσιμη μονάδα στην οποία οι περισσότεροι εργαζόμενοι απασχολούνται περισσότερο από είκοσι χρόνια και ξαφνικά βρισκόμαστε δίχως δουλειά»

Το ότι η μονάδα ήταν παραγωγική και κερδοφόρα δεν το αρνείται ούτε η εταιρία όπως ειπώθηκε, αλλά περιέργως προφασίζεται μία ιδιότυπη “εξυγίανση των αποτελεσμάτων“. Το ακόμα πιο ειρωνικό είναι το “εξατομικευμένο πρόγραμμα” εθελούσιας εξόδου, που μάλλον εξατομικευμένο πρόγραμμα δίαιτας θα είναι.

Αυτό βέβαια είναι το γενικότερο πλάνο από ότι εκτιμάται, για την εταιρία που έχει πάρει το τράινο: Δρέπανο-Πικέρμι-Μπουρζουαζία. Βάσει πληροφοριών οι εργαζόμενοι στην Πάτρα με πάνω από 20 χρόνια προϋπηρεσίας λάμβαναν μισθούς 1000-1200 ευρώ. Για τον εργαζόμενο τα χρήματα αυτά μπορεί να είναι λίγα, για την μεγαλοεταιρία όμως είναι αγκάθια όταν γνωρίζει ότι μπορεί να έχει εργαζόμενους με 700 ευρώ και να συμμετέχει σε διάφορα προγράμματα απασχόλησης (stage κλπ) τα οποία θα της παρέχουν δωρεάν εργαζόμενους.

Έτσι, ήδη οι πληροφορίες αναφέρουν ότι στην Αθήνα η μεγαλοεταιρία αναζητά με αγγελίες ανθρώπους σε όλες τις ειδικότητες της φρυγανιάς τους οποίους φυσικά θα προσλάβει με μεσαιωνικό καθεστώς απασχόλησης (ωρωμίσθιους και ότι αναφέρθηκε παραπάνω).

ELBISCO και ο φτωχο-όμιλος Φιλλίπου

Να σημειώσουμε ότι η ELBISCO είναι εταιρία του ομίλου Φιλίππου, όμιλος που πρωταγωνίστησε στο Καρτέλ Γάλακτος αλλά και γενικότερα στον κλάδο των τροφίμων καθορίζει τις εξελίξεις. Δε πρόκειται για κάποια εταιριούλα που τη βγάζει-δε-τη-βγάζει! Από τον ιστοχώρο του Fillipou Investments Group διαβάζουμε τα εξής:

O Όμιλος FILIPPOU INVESTMENTS θεωρεί τους ανθρώπους του το σημαντικότερο κεφάλαιό του. Από αυτούς παίρνει δύναμη. Αυτοί τον κάνουν να λειτουργεί και τον αναπτύσσουν.
Ο Όμιλος FILIPPOU INVESTMENTS ΕΙΝΑΙ οι άνθρωποί του. Για αυτό το λόγο αποδίδει βαρύνουσα σημασία στην εκπαίδευση, με προγράμματα που έχουν σκοπό να επιτρέψουν στους εργαζόμενους να ενημερωθούν για τις τελευταίες εξελίξεις στον τομέα τους. [...] Αναγνωρίζοντας την προσφορά όλων των εργαζομένων, ο Όμιλος FILIPPOU INVESTMENTS προσπαθεί να τους το ανταποδώσει με κάθε τρόπο.

Σήμερα στον Όμιλο FILIPPOU INVESTMENTS εργάζονται περισσότεροι από 5.000 άνθρωποι οι οποίοι κατανέμονται στις επιμέρους εταιρίες, συμπεριλαμβανομένων και των θυγατρικών, ως εξής:

ΦAΓE : 1.408
EBΓA : 750
ELBISCO : 2.323
MOPNOΣ : 733
ΠAΛAΣ : 38
ΣYNOΛO : 5.252

Η δομή του Fillippou Investments Group (κάντε κλίκ για μεγένθυνση)

Η αλήθεια πονά δεκαετίες τώρα την εργατική τάξη των χωρών που από αναπτυσσόμενες έγιναν ανεπτυγμένες (υποτίθεται). Το ξεζούμισμα του εργατικού δυναμικού όσο το βιοτικό επίπεδο είναι χαμηλό και τα μεροκάματα είναι της πείνας, και ύστερα η μετανάστευση των επιχειρήσεων σε φτωχότερες χώρες. Όσο δεν υπάρχει οργανωμένη πολιτεία με μηχνισμούς ελέγχου, όσο τα αφεντικά μπορούν να έχουν φτηνούς στρατούς εργαζομένων και φτηνούς βουλευτές είναι όλα καλά.

Στην Πάτρα, μια πόλη που το εργατικό κίνημα ήταν πάντα αρκετά ενεργό, έχουν γίνει ήδη κάποιες συσκέψεις με φορείς οι οποίοι συμφώνησαν ότι δεν πρέπει να γίνει δεκτό το συμφέρον της εταιρίας μπροστά στο κοινωνικό συμφέρον. Το εργοστάσιο πρέπει να παραμείνει με κάθε τρόπο αφού πληροί τους όρους παραγωγικότητας και δε χρειάζεται καμία εξυγίανση. Αποφασίστηκαν να γίνουν τις επόμενες ημέρες διάφορες κινητοποιήσεις. Στις συσκέψεις, οργανώσεις κυρίως της Αριστεράς δίνουν τον τόνο της απάντησης με γενικές απεργίες, ενώ και συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ δείχνουν να συμπαρασύρονται (πάντα στο πνεύμα των χαλεπών ημερών του ΠΑΣΟΚ).

Η Πάτρα είναι μία από τις ιδιαίτερα θιγμένες πόλεις της Ελλάδας. Η ντόπια κοινωνία έζησε πραγματικά στο πετσί της την αποβιομηχάνηση. Θα αναφέρω τις βιομηχανίες: Λαδόπουλου (χαρτικά), Pirelli (ελαστικά), Πειραϊκή Πατραϊκή (ρουχισμός), και πιο πρόσφατα Μίσκο (ζυμαρικά) που απασχολούσαν αθροιστικά δεκάδες χιλιάδες εργαζομένους (αντίστοιχα σε κλίμακα οικογενειών). Υπήρχαν φυσικά και μια σειρά άλλων μικρότερων επιχειρήσεων και βιοτεχνειών που είτε έκλεισαν είτε μεταφέρθηκαν σε υποανάπτυκτες χώρες. Η ύπαρξη ενός πολύ μεγάλου λιμανιού προς την Ευρώπη και ο “εγγυημένα” δυτικός προσανατολισμός της χωρας ήταν κίνητρο κάποτε για να εγκατασταθεί το Κεφάλαιο.

Τι απαντάμε;

Οι απαντήσεις σε όλα αυτά δε μπορεί να είναι καταναλωτικής ή μόνο ηθικής φύσης. Ούτε το μποϊκοτάζ (βλ. ινστιτούτα καταναλωτών επιδοτούμενα από το ίδιο το κράτος) μπορεί να κάνει κάτι ούτε ανοησίες τύπου: “τι συμφεροντολόγος, τι απάνθρωπος;” είναι ο κάθε επιχειρηματίας. Πρέπει να είναι πολιτικές οι απαντήσεις που θα θέτουν το συμφέρον των πολλών εργαζομένων πάνω και πέρα από κάθε επιχείρηση του Κεφαλαίου. Πρέπει να έχουν να κάνουν με τη νομιμοποίηση που απολαμβάνουν τα εγκλήματα του Κεφαλαίου σήμερα. Νομιμοποίηση της εκμετάλλευσης, νομιμοποίηση της ασέβειας προς τους εργαζόμενους, νομιμοποίηση της καταστρατήγησης κάθε δικλείδας εργατικού δικαίου που προστατεύει τον εργαζόμενο. Νομιμοποιησεις στη βάση της ιδιοκτησίας που περιλαμβάνει και το ίδιο το ανθρώπινο δυναμικό.

“Όλα για το Κεφάλαιο” θα μπορούσε να είναι ο τίτλος κάθε ρύθμισης και νομοθετικού πλαισίου των τελευταίων χρόνων που έχει προωθήσει η άρχουσα τάξη με σημαιοφόρους ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και παρατηρητή την κοινοβουλευτική Αριστερά. Πάντα με τις ευλογίες της Ε.Ε και όλων των καπιταλιστικών διεθνών οργανισμών. Ρυθμίσεις που αφορούν την παραγωγή, τη ρύπανση, τις προσλήψεις, τις απολύσεις, την ασφάλιση και όοοολα όσα συνιστούν την κοινωνική συμπεριφορά μίας επιχείρησης.

Το Κεφάλαιο σήμερα παίζει μόνο του χωρίς αντίπαλο. Το ίδιο παράγει, το ίδιο διαμορφώνει και τους όρους παραγωγής. Όλα τα λύνει ο αόρατος Ανταγωνισμός, για κάθε νόσο και κάθε μαλακία. Οι συνέπειες είναι τρομερές και στο βαθμό που κανένας δε μπορεί να μιλά για “κακώς εφαρμοζόμενο καπιταλισμό” τα πράγματα φαντάζουν ακόμα πιο δυσοίωνα για το μέλλον. Αν το δούμε στιγνά οικονομικά, οι κινήσεις αυτές (απολύσεις, μετεγκαταστάσεις, κλείσιμο ακόμα και υγιών παραγωγικών μονάδων) είναι και νόμιμες και “λογικές” βάσει της αρχής της μείωσης του κόστους παραγωγής με οιονδήποτε τρόπο. Η μεγιστοποίηση του κέρδους έγινε νόμος.

Το κοινωνικό συμβόλαιο που εγγυάται την εύρρυθμη λειτουργία του κοινωνικού συνόλου και βοηθά στην κοινωνική πρόοδο με την ευρεία έννοια υπονοείται ότι υπογράφεται για κάθε παραγωγική διαδικάσία. Με το συμβόλαιο αυτό η διαδικασία καθίσταται αποδεκτή, χρήσιμη και νόμιμη για το κοινωνικό σύνολο. Σήμερα, όμως, το συμβόλαιο αυτό περιέχει ελάχιστους όρους. Το πλάνο, δε, είναι να μην περιέχει κανέναν και στο βωμό της υπερκερδοφορίας να διαμορφώνονται τα πλαίσια της εκάστοτε παραγωγικής διαδικασίας.

Ποιος καθορίζει την κοινωνική συμπεριφορά μίας επιχείρησης; Η μεγάλη της η καρδιά! Κανένας άλλος. Η μη ύπαρξη όρων στο κοινωνικό συμβόλαιο αυτό έχει να κάνει με την πλήρη επικράτηση των αναγκών του Κεφαλαίου και την αποτύπωσή τους σε θεσμικό και νομικό επίπεδο. Ταυτόχρονα υποχωρούν τα κινήματα διεκδίκησης απο μέρους των εργαζομένων και των λαϊκών κοινωνικών στρωμάτων.

Δεν προσαρμόζονται οι εταιρίες στις κοινωνικές απαιτήσεις, δε δεσμεύεται το Κεφάλαιο και ο καπιταλισμός για τίποτα που έχει να κάνει με τις συνθήκες ζωής!

Εμείς, οι φτωχοί και μοιραία μικρομεσαίοι που αποτελούμε τον κατεστραμένο κοινωνικό ιστό προσαρμοζόμαστε στις ανάγκες του Κέρδους, αποδεχόμαστε και εγγυόμαστε την κερδοφορία της άρχουσας τάξης!

Αυτό δε πρέπει να περιοριστεί, πρέπει να σταματήσει!

Του Αργύρη Καλογεράτου
[Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε επίσης Στη Γαλαρία]

Πηγές/διαβάστε επίσης:
Indymedia
Agronews
Τα ΝΕΑ
Εξαποδώ
Ανακοίνωση διοίκησης ELBISCO
Δεν καταθέτουν τα όπλα του αγώνα (από την πατρινή εφημερίδα ‘Σημερινή’)
Fillipoy Investments Group - Όμιλος Εκμετάλλευσης Εργαζομένων

ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΒΟΣΙΝΑΚΗ-ELBISCO

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

Εργαζόμενοι , Εργαζόμενες

Ο μεγαλύτερος όμιλος, πυλώνας, του ΚΑΡΤΕΛ γάλακτος και τροφίμων, εξαγόρασε 13 χρόνια πριν το εργοστάσιο «ΒΟΣΙΝΑΚΗ» στο Δρέπανο Αχαΐας για να το επεκτείνει και να το εκσυγχρονίσει!

Την ΔΕΥΤΕΡΑ 5 ΜΑΗ όμως, αντί να βάλει στους φούρνους φρυγανιές και παξιμάδια, τους έκανε κρεματόρια φουρνίζοντας σ’ αυτούς, τις ζωές 65 εργαζομένων και των οικογενειών τους.

Φαίνεται πως στην «ελεύθερη» αγορά των καρτέλ, η ανταγωνιστικότητα εξασφαλίζεται αν στα προϊόντα τους περιέχεται και λίγο από την ζωή και την ανθρώπινη σάρκα των εργατών.

Μ’ ένα έγγραφο της, η εργοδοσία με ότι αιτιάσεις αυτή προβάλλει σ’ αυτό, που ονοματίζεται «ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ», νομιμοποιείται από το κράτος του εκσυγχρονισμού και των μεταρρυθμίσεων, για «ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ»… κλείνοντας μια ολόκληρη παραγωγική μονάδα.

Ο σκοπός είναι προφανής. Οι εργαζόμενοι ν’ αντικατασταθούν με άλλους μικρότερου κόστους, από την πιάτσα της μαύρης ανασφάλιστης, ημιανασφάλιστης, εργασίας, από συμβασιούχους ορισμένου χρόνου, ενοικιαζόμενους…κ.λ.π. για να συμπιεστούν οι αμοιβές και τα δικαιώματα των εργαζομένων και στις άλλες μονάδες του ομίλου.

Η ενέργεια της Εργοδοσίας όχι μόνο είναι άδικη, προκλητική και καταστροφική για τούς εργαζόμενους στο ΒΟΣΙΝΑΚΗ, αλλά και ανοικτή τρομοκρατία απέναντι σε ολόκληρη την εργατική τάξη και την κοινωνία και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Η καταδίκη πρέπει να είναι καθολική από κάθε εργατικό σωματείο και μαζικό φορέα, από κάθε παράγοντα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής.

· Καμιά αρχή και με κανένα τρόπο δεν μπορεί και δεν πρέπει να νομιμοποιήσει αυτή την πράξη τρομοκρατίας και λεηλασίας της ζωής των εργαζομένων.

· Κανείς δεν μπορεί να έχει ουδέτερη στάση, την στιγμή μάλιστα που εξαγγέλλονται από την κυβέρνηση «μεταρρυθμίσεις» για ακόμη μεγαλύτερη ασυδοσία της εργοδοσίας πάνω στους εργαζόμενους.

ΕΑΜ

NA ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΙΣ ΑΠΕΙΛΕΣ ΜΕΪΜΑΡΑΚΗ

NA ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΙΣ ΑΠΕΙΛΕΣ ΜΕΪΜΑΡΑΚΗ

«Εφόσον είναι υποχρεωτική η στράτευση, υποχρεωτική θα πρέπει να είναι κ η ηλικία της». Δε μπορούμε να μη συνδέσουμε τα λόγια του Μεϊμαράκη με το συνολικό πρόσωπο μιας κυβέρνησης που ισορροπεί στα όρια της δημοκρατίας κ’ απειλεί την κοινωνία με τους Ζαχόπουλους, τις πειθαρχικές διώξεις εισαγγελέων, με την μετατροπή της δικαιοσύνης σε ανοιχτό κατασταλτικό μηχανισμό, με τις φασιστικές διώξεις απέναντι στους απεργούς το προηγούμενο διάστημα.

Η παραπάνω απειλή, απευθύνεται σε μια νεολαία που βιώνει ήδη την απειλή της ανεργίας, της υποεκπαίδευσης, της ανασφάλιστης εργασίας, των ναρκωτικών, της κατευθυνόμενης ιδιωτικής και κρατικής παραπληροφόρησης, των προσωπικών αδιεξόδων. Πρόκειται όμως και για μια νεολαία που αγωνίζεται, ακυρώνοντας την αναθεώρηση του άρθρου 16, παγώνοντας τα σχέδια για την άμεση και καθολική ιδιωτικοποίηση της παιδείας. Μία νεολαία που στήνει σωματεία σε εργασιακούς χώρους που ως τώρα θεωρούνταν άβατοι, συσσωρεύει τους όρους ανατροπής των απαξιωτικών για την εργασιακή δύναμη και αξιοπρέπεια των ανθρώπων συνθηκών της νεοφιλελεύθερης απλήρωτης ημιαπασχόλησης. Και φυσικά θα αποτρέψει τα παιδιά του λαού να πηγαίνουν από τα 18 στρατιωτάκια.

Η Ν.Δ. προφασίζεται για την ανεπάρκεια στελέχωσης μονάδων το ζήτημα της αναβολής στράτευσης λόγω σπουδών. Όμως, θα πρέπει να απολογηθεί στους λιγοστούς φαντάρους της παραμεθορίου που παίρνουν έξοδο μια φορά το μήνα εξαιτίας των συνεχών αγγαρειών – υπηρεσιών και τιμωριών. Ενώ η Ν.Δ. ευθύνεται που:

· Χιλιάδες γαλάζια και μη βύσματα υπηρετούν σε μονάδες φαντάσματα όσο αφορά το επιχειρησιακό κομμάτι στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις

· Στο Πολεμικό Ναυτικό και στην Αεροπορία υπηρετούν 5άσιοι από αυτούς που «χρειάζονται».

· Έχει εγκαταστήσει μονάδες στην παραμεθόριο που απλά εξυπηρετούν τους τοπικούς παράγοντες και τίποτα άλλο δεν είναι παρά καταναλωτική όαση σε παρατημένες από το αστικό κράτος περιοχές.

Θα έπρεπε ακόμα η Ν.Δ να απολογηθεί στις οικογένειες δεκάδων νέων που «αυτοκτόνησαν» ή αποπειράθηκαν να «αυτοκτονήσουν» τους τελευταίους δεκαοκτώ μήνες ενώ υπηρετούσαν την στρατιωτική τους θητεία.

Οι αυτοκτονίες όμως συμβαίνουν γιατί:

• Αρνείται να εκδημοκρατίσει το στρατό, να δώσει λόγο και στους στρατιώτες, ουσιαστικό συλλογικό έλεγχο στις δραστηριότητες και τους σκοπούς της καθημερινότητας στο στρατόπεδο
• Οι συνθήκες μέσα στα στρατόπεδα – αγγαριώνες ολοένα και σκληραίνουν μειώνοντας τις απαντοχές όλων των νέων.

Η πρόφαση της υπογεννητικότητας και των σπουδών (αλήθεια οι σπουδές πια θεωρούνται μόρφωση ή αναβολή από το στρατό; Μόνο ο Παττακός θεωρούσε το στρατό την ανώτερη μόρφωση! Εμπρός Μειμαράκη στείλε το παιδί σου για μεταπτυχιακό σε στρατόπεδο στα σύνορα!) προσπαθεί να καλύψει την πραγματική επιδίωξη της Ν.Δ., η οποία συνοψίζεται στα εξής:

• Την ιδεολογική χειραγώγηση σε μία κρίσιμη ηλικιακή καμπή, και σίγουρα προτού ο νέος έρθει σε επαφή με τον κόσμο της μόρφωσης, του αγώνα, της αμφισβήτησης. Στοχεύει επομένως σε συνδυασμό με το νέο νόμο πλαίσιο και στην πλευροκόπηση των φοιτητικών και σπουδαστικών αγώνων.
• Την αξιακή άνοδο του στρατού στην συνείδηση της κοινωνίας. Ως προετοιμασία πια ενός νέου από το σχολείο-χρηματιστήριο να βρεθεί στην ανώτερη βαθμίδα εκπαίδευσης και τις μεταλυκειακές σπουδές. Και σαν φυσική συνέχεια να βρεθεί στα εργασιακά Γκουαντανάμο του νεοφιλελευθερισμού.
• Οπωσδήποτε πολλά παιδιά εργατικών οικογενειών να αυτομολήσουν στις τάξεις των ΕΠΟΠ και επομένως να δημιουργήσει καλύτερους όρους για την δημιουργία του μισθοφορικού στρατού της δορυφορικά ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης. Και βέβαια το ΝΑΤΟ περιμένει πως και πως τους φτωχοδιάβουλους για την κρεατομηχανή των άδικων πολέμων και επεμβάσεων απέναντι στους λαούς.

Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να ζητάει τέτοιες θυσίες από το λαό. Πολύ δε όταν τις κατευθύνσεις και τους σκοπούς του Ελληνικού Στρατού τις χαράζει το ΝΑΤΟ. Πολύ δε όταν ξοδεύει τόσα χρόνια αμύθητα ποσά (και σχεδιάζει να δώσει άλλα 10 δις € ως το 2012 για ρωσικά αερομαχητικά, για να γίνει το στράτευμα από αμυντικού χαρακτήρα αποτρεπτικού) ανάλογα με τις υποχρεώσεις τους στους εκάστοτε ιμπεριαλιστές πωλητές –προστάτες.

Η απάντηση από τη δημοκρατική νεολαία και από τους δημοκράτες οφείλει να είναι άμεση και αποτελεσματική:

· Οφείλει να μιλήσει άφοβα για τον κοινωνικό, δημοκρατικό, λαϊκό έλεγχο και λειτουργία που πρέπει να αποκτήσει ο στρατός.

· Οφείλει να απαιτήσει ΤΗΝ ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΘΗΤΕΙΑΣ που μπορεί να επιτευχθεί με την κατάργηση των ρουσφετολογικών μετατάξεων.

· Η δυνατότητα εναλλακτικής κοινωνικής υπηρεσίας για όσους δεν επιθυμούν να υπηρετήσουν στον τακτικό στρατό όχι ως τιμωρία όπως είναι τώρα αλλά ως θεσμοθετημένο δικαίωμα.

Πλάι στο σύνθημα “ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΣΤΑ 18”, μπορεί να γίνουν και τα παραπάνω αφορμή για την συγκρότηση ενός διεκδικητικού αντινεοφιλελεύθερου νεολαιίστικου κινήματος που θα εδράζεται στους χώρους μόρφωσης και δουλειάς, και που θα φέρει τη νίκη αποδεικνύοντας ότι η νεολαία ξέρει να στρατεύεται και όχι να στρατικοποιείται. Να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας για τη Ν.Δ., να βγει διεκδικητικά στο προσκήνιο η νέα εργατική βάρδια που βιώνει τους ταξικούς φραγμούς, τους κοινωνικούς αποκλεισμούς και τους κατασταλτικούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς, χωρίς ανάσα και δικαιώματα! Η νέα εργατική βάρδια αποτελεί λόγω της θέσης της στην παραγωγή την ελπίδα και την πρόοδο στον τόπο!

· ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗ

· ΟΧΙ ΣΤΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΓΙΑ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΣΤΑ 18

· ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΙΣΘΟΦΟΡΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

· ΚΑΝΕΝΑΣ ΈΛΛΗΝΑΣ ΦΑΝΤΑΡΟΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ

· ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΘΗΤΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΘΗΤΕΙΑΣ

ΕΑΜ νεολαία

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2008

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2008

ΝΑΙ ΣΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΚΦΑΣΙΣΜΟ

ΤΗΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

Εργάτες , εργάτριες , εργαζόμενοι , νέοι και νέες

Στο απόγειο της ιδεολογικής και πολιτικής κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού και εξαιτίας αυτής, ο κόσμος ολόκληρος ,άνθρωπος ,κοινωνία ,περιβάλλον βρίσκεται κάτω από την μεγαλύτερη καταστροφική απειλή που δημιούργησε ιστορικά η κεφαλαιοκρατία και οι κρίσεις της!

Τα φαινόμενα μιας απόλυτα ρευστής μεταβατικής φάσης είναι έκδηλα σε όλα τα επίπεδα τροφοδοτώντας με ανασφάλεια κάθε μικρό ή μεγάλο κοινωνικό σχηματισμό , αλλά και κάθε ατομικό άνθρωπο ξεχωριστά με την αμφισβήτηση του ρόλου του σαν δομικού στοιχείου της κοινωνίας.

Όλα αυτά αποτυπώνονται και αποκρυσταλλώνονται σε μια ολοκληρωτική ιδεολογία που υποκαθιστά τον άνθρωπο και τις ανάγκες του με την έννοια των αφηρημένων καθαρών χρηματιστηριακών αγορών και των λειτουργιών τους σαν δυνάμεων της κοινωνικής εξέλιξης.

Στις συνθήκες αυτές ,η παγκόσμια εργατική τάξη στρέφει το βλέμμα της και το μυαλό της , τις μνήμες της, στη ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ του ΣΙΚΑΓΟΥ το 1886, σε όλους τους μεγάλους ιστορικούς σταθμούς των αγώνων της τον 20ο αιώνα, για να επαναθεμελιώσει σήμερα τον 21ο αιώνα τον κοινωνικό και πολιτικό της ρόλο σαν υποκειμένου της ιστορίας.

Εργάτες , Εργάτριες

Η σημερινή παγκόσμια κατάσταση δεν είναι συγκυριακή, ούτε απλά ανάλογη ιστορικών κρίσεων της κεφαλαιοκρατίας. Έχει ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά ευρύτερα και βαθύτερα απ’ αυτές. Ο ιμπεριαλισμός με την παγκοσμιοποιημένη νεοφιλελεύθερη διαχείριση του , κινείται στα ακρότατα όρια ισχύος των ίδιων των νόμων της καπιταλιστικής αναπαραγωγής, με ανάλογες προσαρμογές στις οικονομικές κοινωνικές σχέσεις αλλά και σ’ ολόκληρο το κοινωνικό και πολιτικό εποικοδόμημα.

Βαθιές και ποιοτικές τροποποιήσεις στο περιεχόμενο και τις μορφές κατανάλωσης της εργατικής δύναμης , όπως και στο περιεχόμενο , την μορφή , την άσκηση και λειτουργία της κεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας , συνιστούν ένα νέο κοινωνικό καταμερισμό εργασίας , στον οποίο η εργασία με την μισθωτή μορφή της και διαμέσου αυτής , απαξιώνετε πλήρως σαν όρος συμμετοχής στη διανομή του κοινωνικού προϊόντος του ατομικού εργάτη.

Ο νεοφιλελευθερισμός αρνείται , αναιρεί την μισθωτή εργασία για να αναιρέσει κάθε απελευθερωτικό στοιχείο που περιείχε η μισθωτή μορφή της για την ίδια την εργασία , αλλά και για τον ατομικό εργάτη.Ο πλήρης και ολοκληρωτικός καταναγκασμός του ατομικού εργάτη οικονομικά , κοινωνικά , πολιτικά , ιδεολογικά , είναι το περιβάλλον της πιο αποδοτικής κατανάλωσης της εργατικής δύναμης , το περιβάλλον του μέγιστου κέρδους , των αφηρημένων χρηματιστηριακών αγορών , που πρέπει να λειτουργούν ακόμη και σε συνθήκες πλήρους κοινωνικής και βιολογικής απονέκρωσης !