Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@yahoo.com]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Ιουνίου 2018
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Κατάλογος

Η ελληνικότητα της Μακεδονίας και οι Σκοπιανοί

Posted by eamgr στο 31 Ιανουαρίου, 2018

του Βασίλη Ραφαηλίδη 

Από ιστορικής απόψεως, την ελληνικότητα της Μακεδονίας δεν την αμφισβήτησε ποτέ κανείς στα σοβαρά. Το αρχαίο και ένδοξο κράτος των Μακεδόνων ήταν όντως ελληνικό. Αυτό που αμφισβητούν οι Σκοπιανοί είναι το δικαίωμα της μονοχρησίας του ονόματος Μακεδονία.

Δηλαδή του ονόματος μιας περιοχής τα σαφή γεωγραφικά και εθνολογικά όρια της οποίας είναι απολύτως αδύνατο να καθοριστούν, δεδομένου ότι οι αρχαίοι λαοί δεν είχαν σύνορα, με τη νομική έννοια που έχει ο όρος σήμερα.χαρτης

Στην αρχαιότητα, τα σύνορα ήταν πάντα φυσικά: αδιάβατοι ποταμοί, απάτητα όρη και πάσης φύσεως φυσικά εμπόδια, που υποχρέωναν τους λαούς να αναπτύξουν τις πολιτιστικές τους ιδιομορφίες, και συνεπώς να εμφανιστούν ως ευδιάκριτες εθνότητες, κατ’ αρχήν εντός φυσικά καθορισμένων γεωγραφικών ορίων, απ’ τα οποία θα μπορούσαν, βέβαια, να ξεφύγουν με τους αποικισμούς και τις μεταναστεύσεις, αλλά όταν ήδη η εθνική συνείδηση είχε ήδη διαμορφωθεί στην αρχική εθνική κοιτίδα. Αν αυτό δε συμβεί, τότε μια ομάδα μεταναστών ή αποίκων, δημιουργεί καινούργια, δική της εθνική συνείδηση.

Όπου τα φυσικά εμπόδια δεν αποτελούσαν πρόβλημα είτε γιατί δεν υπήρχαν καν είτε γιατί η πείνα, η επιμονή, ή η ανάπτυξη του πολιτισμού τα καταργούσαν εύκολα, τα σύνορα ήταν εκεί που ήταν οι φρουροί των συνόρων: Οι Βόλχοι (Βλάχοι) κατά τα ύστερα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι Ακρίτες στη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, οι Κοζάκοι στη Ρωσική Αυτοκρατορία των Τσάρων. Αν οι φρουροί των συνόρων υποχωρούσαν, υποχωρούσαν μαζί τους και τα σύνορα. Η νομική έννοια των συνόρων, δηλαδή οι συμφωνίες που γίνονται ανάμεσα σε γειτονικά κράτη για το πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο και η συνακόλουθη χάραξη διαχωριστικών γραμμών επί του χάρτου, είναι υπόθεση πάρα πολύ μεταγενέστερη.

Να, λοιπόν, γιατί είναι απολύτως αδύνατο να οριστούν τα γεωγραφικά όρια της Μακεδονίας. Η ιστορία της περιοχής που φέρει αυτό το ιστορικό όνομα είναι τόσο παλιά και τα φυσικά ή στρατιωτικά της όρια έχουν αλλάξει τόσες πολλές φορές απ’ το 1000 π.Χ. μέχρι σήμερα, που κανείς πια δεν ξέρει τι είναι και τι δεν είναι Μακεδονία από γεωγραφικής και εθνολογικής απόψεως. Άλλα ήταν τα όριά της και οι λαοί της επί Φιλίππου, άλλα επί Μεγάλου Αλεξάνδρου, άλλα στα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, άλλα στα χρόνια της τουρκικής κατάχτησης, άλλα στην πριν τη λήξη των Βαλκανικών Πολέμων (1913) περίοδο, και άλλα σήμερα. Όπως όλα τα σύνορα, αλλά περισσότερο απ’ όλα στην Ευρώπη αυτά της Μακεδονίας είναι εξόχως «ελαστικά», και κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποια περιοχή θα ονομάζουν Μακεδονία οι γεωγράφοι της τρίτης χιλιετίας που έρχεται.

Τα παραπάνω σημαίνουν πως η σημερινή ελληνική Μακεδονία είναι μέρος μόνο μιας ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής, που αναμφισβήτητα περιλαμβάνει και την περιοχή των Σκοπιών, αφού ήταν κι αυτή Μακεδονία, τόσο κατά την ελληνική αρχαιότητα και τη βυζαντινή περίοδο, όσο και κατά την περίοδο της τουρκικής κατοχής των Βαλκανίων.

Συνεπώς, το πρόβλημα δεν είναι να καταλάβουμε τι είναι και τι δεν είναι Μακεδονία από ιστορικής και γεωγραφικής απόψεως (το πρώτο το ξέρουμε, το δεύτερο δε θα το μάθουμε ποτέ με ακρίβεια), αλλά ποιοι είναι και ποιοι δεν είναι Μακεδόνες. Φυσικά, για τους σημερινούς Μακεδόνες της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας δε γεννάται πρόβλημα. Είναι Μακεδόνες γιατί είναι Έλληνες και γιατί κατοικούν σε μια περιοχή όπου πάντα υπήρχαν Έλληνες. Η λέξη Έλλην είναι έννοια γένους, όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης. Η λέξη Μακεδών είναι έννοια είδους, πάλι κατά τον Αριστοτέλη. Μ’ άλλα λόγια η έννοια Έλλην είναι ευρύτερη της έννοιας Μακεδών. Δεν είναι όλοι οι Έλληνες Μακεδόνες, αυτό είναι αυτονόητο.

Από πολιτιστικής και όχι γεωγραφικής ή ιστορικής απόψεως, οι Μακεδόνες δεν μπορεί παρά να είναι Έλληνες. Όσοι Μακεδόνες μετέχουν του ελληνικού πολιτισμού, δεν μπορεί παρά να είναι και σήμερα Έλληνες, όπως ήταν πάντα από πολιτιστικής απόψεως, το τονίζω. Συνεπώς, Μακεδόνες δεν είναι αυτοί που κατοικούν σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, τα όρια της οποίας είναι ευμετάβλητα κατ’ ανάγκην, αλλά αυτοί που μετέχουν σ’ έναν συγκεκριμένο πολιτισμό, που λέγεται μακεδονικός, και που σαν τέτοιος δεν μπορεί παρά να είναι ελληνικός κατά κύριο λόγο.

Όμως, η λέξη Ελλάδα, με μια γεωγραφική έννοια, δεν είναι ούτε έννοια γένους ούτε έννοια είδους σε σχέση με τη λέξη Μακεδονία. Διότι, το είπαμε, καμιά γεωγραφική έννοια δεν παραμένει σταθερή. Αλλά και γιατί κανένας τόπος δεν γεννάει άλλον τόπο, έτσι αυτόματα και ερήμην των ανθρώπων που κατοικούν σ’ αυτόν. Η σημερινή Ελλάδα και η σημερινή ελληνική Μακεδονία, από γεωγραφικής απόψεως δεν είναι όμοιες με τις περιοχές που στην αρχαιότητα ονομάζονταν έτσι. Ενώ δεν έχουμε ιδέα ποια θα είναι η γεωγραφική τους μορφή στο μέλλον. Όμως, ξέρουμε σαφώς τι είναι η ελληνική γλώσσα και ο ελληνικός πολιτισμός.

Και η απόφανσή μας για την ελληνικότητα μιας γεωγραφικής περιοχής δεν μπορεί παρά να γίνεται βάσει πολιτιστικών και όχι γεωγραφικών παραμέτρων. Άλλωστε, από εθνικής απόψεως συμφέρει να χρησιμοποιούμε μόνο τις πολιτισμικές παραμέτρους, διότι κανείς δεν μπορεί να ξέρει μέχρι πού μπορεί να φτάσει στο μέλλον ο ελληνικός πολιτισμός. Εκτός κι αν αναμένουμε παραπέρα συρρίκνωσή του, οπότε για την υποστήριξη των «εθνικών μας συμφερόντων», καταφεύγουμε στα ασταθή γεωγραφικά και τα βλακώδη αιματολογικά επιχειρήματα.

Το όνομα Μακεδονία που χρησιμοποιούν οι Σκοπιανοί για τη Δημοκρατία τους, δεν το πρωτοχρησιμοποίησε ο Τίτο. Μακεδονία ονόμαζαν οι Τούρκοι μια ευρύτατη περιοχή που εκτός της ελληνικής περιλάμβανε και την περιοχή των Σκοπιών, καθώς και ένα κομμάτι της Βουλγαρίας. Από την αρχαιότητα και μέχρι την επιτυχή για τους Έλληνες και τους Σέρβους έκβαση των Βαλκανικών Πολέμων το 1913 δεν υπήρχε πρόβλημα ελληνικής, ή βουλγαρικής, ή σερβικής Μακεδονίας, για τον απλό λόγο πως ολόκληρη αυτή η περιοχή περνάει αδιαλείπτως απ’ τη μία (πολυεθνική) αυτοκρατορία στην άλλη. Από τη Ρωμαϊκή στη Βυζαντινή κι απ’ αυτήν στην Οθωμανική. Οι εν λόγω αυτοκρατορίες δεν είχαν κανέναν λόγο να καθορίσουν είτε τα ιστορικά, είτε τα γεωγραφικά, είτε τα πολιτιστικά όρια αυτής της συγκεκριμένης περιοχής, όπως και οποιασδήποτε άλλης εντός των ορίων τους. Το πρόβλημα, λοιπόν, προέκυψε με τον καθορισμό των συνόρων των βαλκανικών κρατών το 1913, ύστερα απ’ την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Το κομμάτι της μέχρι τότε ενιαίας, ας την πούμε έτσι, «τουρκικής» Μακεδονίας που πέρασε στη Σερβία το 1913, ονομαζόταν από τότε, είτε Παλαιά Σερβία, είτε Άνω Μακεδονία. Και κανείς Έλληνας τότε δε διαμαρτυρήθηκε για τη χρήση του ονόματος Μακεδονία, προκειμένου για την καινούργια επαρχία της ήδη αυτόνομης Σερβίας. Γιατί στη σέρβική πλευρά ζούσαν ακόμα πάρα πολλές χιλιάδες Ελλήνων. Συνεπώς, από πολιτιστικής απόψεως, κατά ένα μεγάλο ποσοστό, η σέρβική (γεωγραφικά) Μακεδονία ήταν ελληνική (πολιτιστικά), πράγμα που δημιουργούσε την ελπίδα πως θα ήταν δυνατό κάποτε να γίνει και γεωγραφικά ελληνική.

Όμως, με τον καθορισμό των συνόρων το 1913, οι ελληνικοί πληθυσμοί της Βουλγαρίας και της Σερβίας και οι σλαβικοί της Ελλάδας, είτε ανταλλάσσονται, είτε περνούν σιγά σιγά απ’ την άλλη πλευρά των συνόρων. Επί Οθωμανών, όλοι αυτοί ζούσαν σε μια ενιαία περιοχή, που ήταν τούρκικη. Με την μετακίνηση των πληθυσμών, το εθνολογικό πρόβλημα, εν πολλοίς αλλά όχι εντελώς, λύνεται αυτόματα, όπως γίνεται πάντα όταν προκύπτουν καινούργια σύνορα. Που, λίγο ως πολύ, είναι πάντα αυθαίρετα, γιατί είναι αδύνατο να χωριστεί ένας τόπος με ακρίβεια, βάσει εθνολογικών δεδομένων. Άλλωστε, πρόβλημα συνόρων προκύπτει μόνο όταν μια εθνότητα οργανώσει το δικό της κράτος, όπως έχει δικαίωμα βάσει του Διεθνούς Δικαίου, πράγμα που, ωστόσο, μπορεί να μην το διεκδικήσει ποτέ. (Η έννοια κράτος είναι νομική, η έννοια έθνος είναι πολιτιστική, η έννοια χώρα είναι γεωγραφική).

Το πρόβλημα, λοιπόν, με το όνομα Μακεδονία υπάρχει απ’ το 1913 και όχι απ’ το 1945 που ο Τίτο εγκαθίσταται στην εξουσία και, για λόγους δικής του πολιτικής σκοπιμότητας, δημιουργεί την Ομόσπονδη Δημοκρατία της Μακεδονίας, που μέχρι τότε ήταν περιφέρεια της Σερβίας και από πολλούς λεγόταν Μακεδονία. Οι Έλληνες δημαγωγοί ψεύδονται ασύστολα όταν λεν πως δεν μπορούσαν να θέσουν θέμα ονόματος ούτε το 1945 ούτε αργότερα. Διότι, λέει, ο Τίτο ήταν και κομμουνιστής και δικτάτωρ. Και διότι, επιπροσθέτως, ήταν ένας φιλοδυτικός που έπρεπε να τον καλοπιάνουμε και να του κάνουμε τα χατίρια, έτσι που μπήκε καρφί στο μάτι του Στάλιν.

Όμως, ξέρετε γιατί δεν μπήκε θέμα ονόματος τότε; Διότι η Ελλάδα, όπως και η Δύση άλλωστε, πίστευε πως τα κομμουνιστικά καθεστώτα όπου νάναι είτε καταρρέουν, είτε διαλύονται με επέμβαση έξωθεν, οπότε μια ανακατανομή των εδαφών στην περιοχή, σε όφελος της Ελλάδας, ήταν πολύ πιθανή. Δηλαδή, απ’ το 1945 και μετά η ελληνική διπλωματία σιωπά για το όνομα Μακεδονία ακριβώς για τον ίδιο λόγο που σιωπούσε από το 1913 μέχρι το 1945.

Πάντα καιροσκόποι οι Έλληνες διπλωμάτες και πάντα ανίκανοι να χαράξουν πολιτική που να ξεπερνάει πρόβλεψη εξαμήνου, κάνουν την πάπια και περιμένουν τις εξελίξεις. Που ήρθαν αλλά πάρα πολύ καθυστερημένα. Και το σημαντικότερο, με μια διαφοροποίηση των πρώην κομμουνιστικών καθεστώτων από μέσα κι όχι απ’ έξω. Δηλαδή, όχι με μια άμεση επέμβαση των δυτικών, οπότε αυτοί θα μπορούσαν να επιβάλουν όρους και να κάνουν περίπου ό,τι θέλουν με την ανακατανομή των εδαφών, όπως γίνεται πάντα με τους νικητές, αλλά με μια καπιταλιστική διαφοροποίηση των πρώην κομμουνιστικών χωρών.

Τώρα τα πράγματα γίνονται δύσκολα για τους δυτικούς. Που τρέχουν να επωφεληθούν κατ’ αρχήν διά της διπλωματικής οδού και μετά, διά της στρατιωτικής. Μπορεί τα πράγματα να διαφοροποιηθούν κυρίως διά της στρατιωτικής οδού στο προσεχές μέλλον, αλλά προς το παρόν βρισκόμαστε στο κλασικό στάδιο του καθορισμού ζωνών επιρροής στην ευρύτατη περιοχή των πρώην σοσιαλιστικών χωρών. Όσο για την Ελλάδα, αυτή περιμένει τον επόμενο ενδοκαπιταλιστικό πόλεμο για να πάρει κανένα κοψίδι δίκην δώρου για την, μάλλον συμβολική συμμετοχή της σ’ αυτόν. Που, βέβαια, δεν είναι για αύριο, είναι για μετά το 2000 υποθέτω.

Θα πείτε ίσως, πώς θα ήταν δυνατό να προβλέψει η ελληνική διπλωματία τις εξελίξεις στη Γιουγκοσλαβία; Το πρόβλημα είναι σχετικά απλό, με την προϋπόθεση πως οι διπλωμάτες μας θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν την ιστορία της Γιουγκοσλαβίας με τα εθνολογικά και ιστορικά δεδομένα ενός κράτους κατά το μάλλον ή ήττον τεχνητού, που προέκυψε το 1918, κατ’ αρχήν ως βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων που μόνο το 1929 θα πάρει το όνομα Γιουγκοσλαβία. Που, άλλωστε, το σοφίστηκαν Γερμανοί και όχι Γιουγκοσλάβοι ιστορικοί. Και που σημαίνει Νοτιοσλαβία, δηλαδή χώρα των Νότιων Σλάβων. Αυτό το όνομα το επεξεργάστηκαν εθνολογικά και ιστορικά πρώτοι οι Κροάτες απ’ τους Νότιους Σλάβους, στην προσπάθειά τους να αποδείξουν πως όλοι οι σλάβικοι πληθυσμοί της περιοχής πρέπει να ενωθούν σε ένα κράτος, προκειμένου να γλυτώσουν από τις εναλλασσόμενες κατακτήσεις της Κροατίας και της Σλοβενίας κυρίως από τους γείτονες κεντροευρωπαίους.

Όμως οι Νότιοι Σλάβοι (Γιουγκοσλάβοι) δεν είναι μια σαφής, ενιαία εθνότητα, είναι μια ομάδα υποεθνοτήτων, που οι σλαβολόγοι τους λεν έτσι για να τους ξεχωρίζουν από τους ανατολικούς (Ρώσοι κ.λπ.) και από τους κεντρώους, ή βορειοδυτικούς Σλάβους (Τσεχοσλοβάκοι, Πολωνοί). Δεν υπήρξε ποτέ στην περιοχή αυτή ενιαία εθνική συνείδηση, και τα προβλήματα φάνηκαν με τη δημιουργία της Γιουγκοσλαβίας. Που ευθύς αμέσως υποχρεώνεται να καταφύγει στη βασιλική δικτατορία για να διατηρήσει τη συνοχή της, που παίζονταν κάθε μέρα, κυρίως εξαιτίας των αποσχιστικών τάσεων των Κροατών, δηλαδή αυτών ακριβώς που έκαναν τα περισσότερα για την ένωση των Νότιων Σλάβων. Στους οποίους εντελώς λανθασμένα συναριθμούσαν οι φρέσκοι τότε Γιουγκοσλάβοι και τους Βούλγαρους, που όμως την κοπάνησαν απ’ τις διασκέψεις πριν παρθούν οι τελικές αποφάσεις για την ένωση των Νότιων Σλάβων σε ένα ενιαίο κράτος υπό το όνομα Γιουγκοσλαβία (Νοτιοσλαβία).

Τη δικτατορία του βασιλιά, που θα πληρώσει με τη ζωή του την ένωση των Νότιων Σλάβων, διαδέχεται ατάκα η δικτατορία του Τίτο. Μετά το θάνατό του όλοι πια ξέρουν πως η Γιουγκοσλαβία θα διαλυθεί. Και όλοι πλην των Ελλήνων σχεδιάζουν την πολιτική τους πολύ έγκαιρα με βάση τη σίγουρη διάλυση. Που η Ελλάδα, απλώς την απεύχεται. Ίσως να έγιναν και δεήσεις για να βάλει ο Θεός (των Ελλήνων) το χέρι του ώστε να προκόψει καμιά μετατιτοϊκή στρατιωτική δικτατορία. Αλλά, δυστυχώς για την ελληνική διπλωματία, δεν προέκυψε. Για την ελληνική διπλωματία προέκυψε το διπλωματικό πρόβλημα του ονόματος! Που η ίδια δημιούργησε. Αν όχι απ’ το 1913 που η Σερβία ενσωματώνει την περιοχή των Σκοπιών, αν όχι απ’ το 1918 που εμφανίζεται η ένωση, τουλάχιστον απ’ το 1929 που εμφανίζεται το όνομα Γιουγκοσλαβία και μαζί του η δικτατορία, η ελληνική διπλωματία, αν υπήρχε, θα έπρεπε να ξέρει πως η Γιουγκοσλαβία θα καταρρεύσει μαζί με τη δικτατορία, είτε τη βασιλική, είτε την τιτοϊκή.

Άλλωστε, όλος ο κόσμος ήξερε πως τα Σκόπια δεν είναι Γιουγκοσλαβία, είναι Βουλγαρία κατ’ ουσίαν, και συνεπώς θά δημιουργηθεί εκεί μια ιδιάζουσα κατάσταση μετά την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας. Η Σερβία ούτε καν κουνήθηκε να περισώσει τα Σκόπια. Και έτσι, οι Σκοπιανοί δεν ξέμειναν μόνο από προστάτη, όπως ήταν ο Σέρβος βασιλιάς ή ο Τίτο, ξέμειναν και από όνομα. Το όνομά τους είναι η ψυχή τους! Διότι οι πολλές εθνότητες (Σέρβοι, Αλβανοί, Βούλγαροι, Έλληνες) που κατοικούν στην περιοχή θα βολεύονταν μόνο κάτω από ένα «εθνικό» όνομα που κατ’ ουσίαν θα ήταν γεωγραφικό. Δώστους, λοιπόν, ένα ενοποιητικό των ποικίλων εθνοτήτων γεωγραφικό όνομα και πάρτους το βρακί.

Να γιατί οι Ευρωπαίοι θα ήθελαν να τους κάνουν δώρο ένα ηχηρό όνομα. Για να μη συνεχιστεί η πολυδιάσπαση της πρώην Γιουγκοσλαβίας και όσον αφορά τις επιμέρους πρώην ομόσπονδες και νυν αυτόνομες δημοκρατίες.

 

Από το βιβλίο του Β. Ραφαηλίδη – «Οι λαοί των Βαλκανίων»

 

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Λίγα λόγια για το Μακεδονικό και τους Μακεδονομάχους

Posted by eamgr στο 22 Ιανουαρίου, 2018

του Κώστα Βαξεβάνη

Υπάρχουν δύο διαφορετικά θέματα. Το ένα είναι αν μια χώρα έχει δικαίωμα να ονομάζεται όπως επιλέγει, Μακεδονία, Σλαβία ή τυρί ροκφόρ και το άλλο αν αυτό συμφέρει εμάς. Στο πρώτο κάθε σοβαρός άνθρωπος απαντά ναι, έχει. Θεωρητικά τα Σκόπια έχουν δικαίωμα να ονομάζονται όπως θέλουν. Η επιλογή του ονόματος φυσικά και δεν είναι απαραίτητα όσο αθώα μπορεί να δείχνει.makedonia

Δηλαδή ενδεχομένως κάποιοι έχουν σπρώξει τη νεοσύστατη χώρα του 1991, να επιλέξει μια ονομασία η οποία μπορεί να λειτουργήσει στο μέλλον ως κουμπί ανωμαλίας και ελεγχόμενου εθνικισμού. Και εδώ πάμε στο δεύτερο, αν δηλαδή αυτό συνέφερε την Ελλάδα. Ας θεωρήσουμε πως είχαμε διορατικούς πολιτικούς που αντιλήφθηκαν τον κίνδυνο και είπαν «όχι δεν θα αφήσουμε να λέγεται Μακεδονία γιατί κάποιοι μπορεί στο μέλλον να πουν μία είναι η Μακεδονία εννοώντας πως η ελληνική Μακεδονία είναι μέρος των Σκοπίων». Και τώρα που κάναμε αυτή την παραδοχή της ύπαρξης διορατικών πολιτικών και διπλωματών, ας δούμε τι επιλογές είχαν.

  1. Να μην επιτρέψουν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίαςχωρίς όρους όπως επιθυμούσαν για γεωπολιτικούς λόγους ΗΠΑ, κυρίως Γερμανία αλλά και άλλοι Ευρωπαίοι. Δηλαδή ως χώρα να διατυπώναμε τους όρους που θέταμε προκειμένου να κάνουμε αναγνώριση του συνόλου των πρώην Γιουγκοσλαβικών Δημοκρατιών. Υπάρχει και η άποψη να μην υπογράφαμε καθόλου καμιά διάλυση αλλά αυτό ήταν ανέφικτο από τη στιγμή που οι συγκεκριμένες Δημοκρατίες κινήθηκαν προς την αυτονομία τους.
  2. Να κάνουν ξεκάθαρο προς τα Σκόπιαπως έχουμε κάθε διάθεση να βοηθήσουμε τη νεοσύστατη χώρα σε όλα τα επίπεδα αν συναινούσε σε μια ονομασία χωρίς «παρεξηγήσεις» και επικινδυνότητες
  3. Να εφάρμοζαν στρατηγική επενδύσεων και οικονομικής εξάρτησηςτης γειτονικής χώρας όχι για να εκβιάσουν αλλά για να δείξουν ποιο είναι το συμφέρον στο μέλλον.
  4. Να υπογράφαμε θελκτικές διακρατικές συμφωνίες και να επιβεβαιώναμε μέσα από αυτές την ανάγκη τους να είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου ή του Παύλου Μελάή όποιου ήθελαν και καλοί φίλοι και συγγενείς μας

Δεν κάναμε τίποτα από όλα αυτά. Αντιθέτως, μετατρέψαμε ένα ανύπαρκτο κρατίδιο με μεγάλα οικονομικά και εθνικά προβλήματα σε οντότητα μέσα από την αντιπαλότητα σε εμάς. Επιστρατεύσαμε τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Βουκεφάλα, τον Παναγιώτη Ψωμιάδη, την οικογενειακή εταιρεία πώλησης σημαιών του (κυριολεκτώ) και τον Άνθιμο για να λύσουν το θέμα.

Εγκαταλείψαμε την ώριμη διπλωματία, τους όρους και τις πιέσεις που μπορούσε να ασκήσει προς τέρψη των τηλεοπτικών μαϊντανών που έκαναν πολιτική με σταυρούς και σάρισες την εποχή των πυραύλων που βομβάρδιζαν τη διπλανή Γιουγκοσλαβία. Διατρανώναμε πως η Μακεδονία είναι μόνο ελληνική απέναντι στους πολίτες ενός κράτους που ονομάζονταν επί δεκαετίες «Μακεδόνες».

Και τι κάναμε σε επίπεδο πολιτικής; Τι έκαναν οι πολιτικοί που διαχειρίστηκαν το θέμα;

  1. Ο Σαμαράς,ο Μακεδονομάχος, στις 2 Δεκεμβρίου 1991 υπέγραψε το πρώτο επίσημο έγγραφο της ΕΟΚ, που εγκαινίαζε εμπορική συμφωνία με τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ούτε πρώην, ούτε Γιουγκοσλαβική. Μακεδονία σκέτο ο κύριος Σαμαράς. Έτσι δημιούργησε ένα δεδικασμένο και μια λογική απαίτηση των Σκοπίων, μετά απ αυτό να ονομάζονται «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Μετά πέρασε στον εθνικισμό με ολίγη αμνησία.
  2. Στις 16 Δεκεμβρίου, πάλι ο Σαμαράς ως ΥΠΕΞ της κυβέρνησης Μητσοτάκη, υπέγραψε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας χωρίς όρους. Αν η Ελλάδα είχε αρνηθεί να υπογράψει θα ήταν δύσκολη και επίπονη η αναγνώριση των νεοσύστατων Δημοκρατιών
  3. Η ηγεσία της ΝΔ,τη δεκαετία του 90, παρά τις απόψεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ενίσχυσε τον αγοραίο εθνικισμό απέναντι στα Σκόπια για να μην κατηγορηθεί από τον αποστάτη Σαμαρά αλλά και για να ικανοποιεί το ακροδεξιό ακροατήριο και τους επαγγελματίες απατεώνες της πατριδοκαπηλείας.
  4. Το καθεστώς ανωμαλίας και ανομίας στη σχέση με τα Σκόπια διατηρήθηκε επιμελώς για να μπορέσουν έμποροι και λαθρέμποροι με πολιτική προστασία και συμμετοχή, να κάνουν εμπόριο πετρελαίου και όπλων στη Σερβία.
  5. Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέουεπέλεξε τη λογική του εμπάργκο στα Σκόπια, όχι για λόγους διπλωματικής χρησιμότητας αλλά για να εκθέσει τη «δοτική ΝΔ».
  6. Επί δύο και πλέον δεκαετίες καλλιεργήθηκε άλλη εικόνα στην κοινή γνώμη όπου οι πολιτικοί και οι πολιτικές εμφανίζονταν ανυποχώρητοι και σουπερπατριώτες και άλλη στη διπλωματία. Το 2008, όπως αποκαλύπτει το Documento,ο Καραμανλής μίλησε στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι για τρεις Μακεδονίες και όχι μία και Ελληνική, ενώ η Ντόρα Μπακογιάννη προώθησε ως κυβερνητική θέση τον συμβιβασμό γύρω από το όνομα «Νέα Μακεδονία».

Φυσικά τα ίδια συμβαίνουν και σήμερα. Ενώ η ΝΔ είναι αυτή που ευθύνεται στο μεγαλύτερο βαθμό για τη διαχείριση του «μακεδονικού ζητήματος» με ευθύνη των πρωθυπουργών και των υπουργών του, ενώ η ΝΔ επέλεξε σε διπλωματικό επίπεδο το δρόμο των υποχωρήσεων, συνεχίζει για μικροπολιτικούς λόγους να σηκώνει λάβαρα πολιτικής επιπολαιότητας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης όχι μόνο δεν διατυπώνει επισήμως τη θέση του κόμματος, αλλά ευνοεί και τα συλλαλητήρια για μία και ελληνική Μακεδονία. Γι αυτό κάποιος πρέπει να τους θυμίζει πως για το Σαμαρά τα Σκόπια ήταν Μακεδονία, για τη Ντόρα «Νέα Μακεδονία» και για τον Κώστα Καραμανλή υπάρχουν τρεις Μακεδονίες και όχι μία και ελληνική.

Η άποψή μου σαφώς πλησιάζει αυτή του Κώστα Καραμανλή και της Ντόρας. Του Κυριάκου ποια είναι; 

*Φωτογραφία: Αρχείο εφημερίδας Μακεδονία

*Πηγή:http://www.koutipandoras.gr

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Νίκο Τεμπονέρα …Καρδιά των καρδιών! Σκέφτηκες τον ήλιο και προχώρησες…

Posted by eamgr στο 11 Ιανουαρίου, 2018

Όλοι μας σύντροφοι του Νίκου Τεμπονέρα 27 χρόνια μετά το Γενάρη του ’91, στοιχιζόμαστε και πάλι εδώ. Δίπλα στα κόκκινα σημάδια από το αίμα του και το αίμα χιλιάδων μαρτύρων του λαού μας που οριοθετούν τον κόσμο μας.

 

Σημάδια που οριοθετούν την κοινωνία των αξιών της εργασίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης, του διεθνιστικού ουμανισμού, της δημοκρατίας και της προόδου, από τις δυνάμεις του νεοφιλελεύθερου εκβαρβαρισμού, της εκμετάλλευσης, της γενικευμένης διαφθοράς, του κοινωνικοπολιτικού εκφασισμού, των πολέμων.

Είναι η περίοδος του Γενάρη του ’91 που ο νεοφιλελεύθερος καπιταλιστικός Μινώταυρος επιδιώκει να θεμελιώσει και να επιβάλλει άμεσα την απόλυτη κυριαρχία του στον νεοελληνικό κοινωνικό μετασχηματισμό και μάλιστα με ρυθμούς και όρους σαδιστικούς για την εργασία, την κοινωνία, την δημοκρατία.

Νεοφιλελευθερισμός και νεοφασισμός σε κάθε μορφή και έκφραση όπως σήμερα που κατακλύζουν την Ευρώπη και όχι μόνο, χέρι-χέρι σε ενιαίο μέτωπο κράτους και παρακράτους αμφισβητούν την κοινωνική υπόσταση του ανθρώπου την ίδια την υπαρξιακή οντότητα του ως ενότητα συνείδησης και είναι.

Ο Νίκος Τεμπονέρας δεν ήταν κάποιος μυθικός Ηρακλής, δεν ήταν και δεν ήθελε νάναι ο τύπος του ήρωα. Ήταν ο άνθρωπος που αγαπούσε και χαιρόταν τη ζωή σαν ένας από μας με αρετές και αδυναμίες. Ο μέσος λαϊκός άνθρωπος. Όμως με προσανατολισμό και ιδανικά.

Με αυτά οδηγό την κρίσιμη στιγμή ταύτισε την υλική του υπόσταση με την συνειδησιακή του συγκρότηση, με την ανθρώπινη υπόστασή του δηλαδή, και προχώρησε. Η συνειδησιακή υπόσταση της ύλης, η ανθρώπινη κοινωνική υπόσταση της, έπρεπε να αναδειχτεί όπως ακριβώς ήταν. Ανώτερη από τις τυφλές, φυσικές δυνάμεις και από τις δυνάμεις των ενστίκτων.

Καμιά ταλάντευση στην επιλογή. Ο μαθητικός αγώνας ήταν απόλυτα αναγκαίο κοινωνικό οξυγόνο. Η συγκυρία απαίτησε την σπονδή της ζωής του σ΄ αυτή την κοινωνική αναγκαιότητα. Έτσι κράτησε ψηλά το λυχνάρι των ιδανικών του και προχώρησε με χαμόγελο παίζοντας τον άνθρωπο. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Γι’ αυτό από εκείνο το βράδυ, ο Ν. Τεμπονέρας ανήκει σ’ όλους και στον καθένα.

27 χρόνια…Από τη βραδιά που ο Νίκος Τεμπονέρας έγινε «δρόμος»,«σχολικό συγκρότημα»,«μνημείο»,αλλά και αναφορά αγώνων και ζωής. Από τότε με όλες τις μαθητικές γενιές μέχρι σήμερα, κρατάει μαζί τους ακούραστα τα πανό και τις σημαίες των αγώνων για να υπερασπίζονται τους κοινωνικούς αγώνες σαν την αναντικατάστατη απελευθερωτική διαδικασία της κοινωνίας.

Για να υπερασπίζονται το σχολειό της γνώσης που απελευθερώνει τον άνθρωπο και την εργασία, απέναντι στο δήθεν σχολειό που χρησιμοποιεί την γνώση για να σκλαβώνει την εργασία και να εξανδραποδίζει τον άνθρωπο.

Στο σημερινό ιστορικό και κοινωνικό γίγνεσθαι συγκροτούνται αναπότρεπτα σταυροδρόμια που απαιτούν απαντήσεις όχι σε λεπτομέρειες, δευτερεύουσες αντιθέσεις και αντιφάσεις, αλλά στα κεντρικά ζητήματα ουσίας που θα διαμορφώνουν την επόμενη φάση της ιστορικής αναγκαιότητας. Τότε το ατομικό, το ενικό, το ειδικό πρέπει να ταυτοποιηθεί με τις αξίες του γενικού, του καθολικού.

Η κοινωνία της εργασίας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης πρέπει να οριοθετηθεί αποφασιστικά από τις δυνάμεις της ανταγωνιστικής αποκοινωνικοποίησης του ανθρώπου, από τις δυνάμεις της βαρβαρότητας και του ολοκληρωτισμού. Να υπερασπιστεί την εργασία και την κοινωνία ως παράγοντες απελευθέρωσης του ανθρώπου και όχι ως παράγοντες εξανδραποδισμού και υποδούλωσης.

Στους αγώνες γι αυτή τη οριοθέτηση, άξιοι λαϊκοί αγωνιστές έχουν τη δική τους ξεχωριστή και καθοριστική συνεισφορά, αφήνουν το στίγμα τους, αναδείχνονται ταγοί και οδηγοί της κοινωνίας.

Να γιατί ο Νίκος Τεμπονέρας πέρασε πρώτος αυτή τη πόρτα και με το αίμα του την ξαναέδωσε στους μαθητές και τη κοινωνία σαν παράθυρο γνώσης, δημοκρατίας και κοινωνικής αλληλεγγύης.

Να γιατί ο Παύλος Φύσσας κράτησε με το αίμα του λεύτερα τα σοκάκια και τις πλατείες της Αμφιάλης.

Η θυσία και η μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα δεν έχει πολιτικούς ιδιοκτήτες, είναι αναφορά αγώνων λαού και νεολαίας. Εκφράζει και αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο στην πιο ολοκληρωμένη κοινωνική του υπόσταση. Αυτό το κομμουνιστικό ιδανικό χρέωσε στους τοτινούς του συντρόφους να προσεγγίζουμε και να υπερασπιζόμαστε.

Φίλοι και συναγωνιστές, ο Νίκος Τεμπονέρας μετείχε και παρήγαγε ιδεολογία και πολιτική ως μέλος και στέλεχος μιας πολιτικής συλλογικότητας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου. Μιας συλλογικότητας που έκανε και κάνει κάθε προσπάθεια να φανεί αντάξια της μνήμης και της θυσίας του.

Γι αυτό θεώρησε και θεωρεί προσβολή στη μνήμη του και τη θυσία του να προβάλει έστω και σαν υπόνοια οποιαδήποτε αξίωση πολιτικής ιδιοκτησίας σ’ αυτά.

Οι λαϊκοί αγωνιστές δεν έχουν ανάγκη από ιδιοκτήτες και διαμεσολαβητές των αγώνων και της θυσίας τους.
Η αριστερά δεν παράγει, δεν μπορεί να παράγει εμπορεύματα που θέλουν μάλιστα ιδιοκτήτες. Παράγει αξίες, διαμορφώνει κοινωνικά υποδείγματα που μπορούν να θεμελιώσουν συλλογικότητες ακόμη και στις πιο άγριες συνθήκες του καπιταλισμού που αντιστοιχούν από κάθε άποψη στις σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές κοινωνικές σχέσεις που επαγγέλλονται.

Αυτά γράφει για τους συντρόφους του η πολιτική διαθήκη του Νίκου Τεμπονέρα.

Σ’ αυτή πασχίζουμε να ανταποκριθούμε και νοιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό.

«…Έπαιξες τους δείχτες του ρολογιού που κατεβαίνουν από τα μεσάνυχτα.
Έπαιξες τη φωνή της ελπίδας εκεί που δεν υπήρχε φωνή.
Η πλατεία ήταν έρημη. Η πατρίδα είχε φύγει.
Ήταν καιρός! Δε βάσταξε η καρδιά του περισσότερο!
Άναψες κάτω από το σακάκι σου το πρώτο κλεφτοφάναρο.
Καρδιά των καρδιών! Σκέφτηκες τον ήλιο και προχώρησες.
Ανέβηκες στο πεζοδρόμιο και έπαιξες τον Άνθρωπο!»

ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ!

(Αποσπάσματα από τις ομιλίες του γραμματέα του ΕΑΜ, Μιχάλη Βασιλάκη, σε παλαιότερα πολιτικά μνημόσυνα για τον Νίκο Τεμπονέρα. )

 

μιχ

 

Σε κλίμα συγκίνησης, με την παρουσία αρκετού κόσμους, φίλων, συντρόφων του και φυσικά των μελών της οικογένειάς τους πραγματοποιήθηκαν και φέτος στην Πάτρα οι εκδηλώσεις τιμής προς τον καθηγητή Νίκο Τεμπονέρα που δολοφονήθηκε πριν 27 χρόνια από τον τότε πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας Γιάννη Καλαμπόκα.

Το σύνθημα «Τεμπονέρα ζεις, με Πέτρουλα-Λαμπράκη, μας οδηγείς», δονούσε πυκνά-συχνά τον αέρα, πολλά ήταν τα πανό των συλλογικοτήτων που παραβρέθηκαν ενώ και πολλοί φορείς της περιοχής κατέθεσαν λουλούδια και στεφάνια στην μνήμη του.τεμ

Για τον φίλο και σύντροφό του στο ΕΑΜ μίλησε, εμφανώς συγκινημένος, ο γραμματέας του ΕΑΜ, Μιχάλης Βασιλάκης, ο οποίος απέδωσε τη δολοφονία του στην συντονισμένη δράση του κράτους και του παρακράτους την περίοδο εκείνη. «Η τριετία 89-91 αποτελεί ίσως τον πιο πυκνό πολιτικό χρόνο σε ολόκληρη την μεταπολιτευτική και ίσως μεταπολεμική πολιτική ιστορία της χώρας.

Τα γεγονότα στις 9 Γενάρη του ’91 στην πόρτα αυτού του σχολείου με την εκτέλεση του Νίκου, με την θυσία του Νίκου, είναι ένα ιστορικό απρόβλεπτο όμως δεν είναι καθόλου τυχαία αυτά τα γεγονότα. Το κεντρικό ζήτημα όμως που μένει και που απαντιέται με διάφορους τρόπους είναι πώς η διαλυτική κρίση του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος του ’89 μετασχηματίζεται σε πολιτική δυναμική που επιβάλει την απόλυτη κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού στη διαχείριση των πολιτικών πραγμάτων της χώρας μας για να οδηγηθούμε σε μια 20ετία στην ντροπιαστική επιτροπή, στην χρεοκοπία και στην κοινωνική διάλυση», σχολίασε μεταξύ άλλων ο κ. Βασιλάκης.

Παράλληλα ο γραμματέας του ΕΑΜ συνέδεσε εκείνη την εποχή και τη δολοφονία Τεμπονέρα με την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα, την κρίση, τα μνημόνια, την επιτροπεία κ.α.. «Σε όλα αυτά τα ζητήματα απαντά η θυσία του Νίκου Τεμπονέρα γι’ αυτό το σύνθημα «Νίκο Τεμπονέρα, ζεις με Πέτρουλα, Λαμπράκη, μας οδηγείς», μας καλύπτει απόλυτα σαν πολιτική ερμηνεία, για να βγούμε με τους αγώνες του λαού από το τούνελ αυτής της διεθνούς επιτροπεία. Να ξαναστηθεί στα πόδια της η χώρα και ο λαός, να αποκτήσει επιτέλους ολοκληρωμένη εθνική ταυτότητα που ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχε», σημείωσε.

Για τον δολοφονημένο καθηγητή μίλησε επίσης, εκ μέρους της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας, ο Δημήτρης Μαργιόλης, ο οποίος ανέφερε ότι τα γεγονότα εκείνα είναι σα χθες: «Οι αγώνες δεν τελείωσαν ποτέ. Η μνήμη ξαναγυρίζει στον σκληρό Γενάρη του ’91 και στην αποδιάρθρωση της Παιδείας που επιχείρησε τότε η κυβέρνηση Μητσοτάκη… το χέρι του παρακράτους έκοψε το χέρι της ζωής σου. Για τη δική μας γενιά ο Τεμπονέρας δεν έφυγε ποτε», υπογράμμισε.

Ο πρόεδρος τα Α’ ΕΛΜΕ Αχαΐας, Χρ. Σιάχος, επισήμανε ότι ο Νίκος Τεμπονέρας είναι ένα σύμβολο. «Στέκεται εδώ στην πρώτη γραμμή του αγώνα, δεν συμβιβάζεται, δεν επικαλείται το εφικτό… τότε ο κρατικός αυταρχικός μηχανισμός άναψε το πράσινο φως στην παρακρατική βία».τεμ1

Τέλος ο αντιπρόεδρος της ΟΛΜΕ Βαγγέλης Μπουντουλούλης, εξέφρασε την βαθειά του συγκίνηση που παραβρίσκεται στις εκδηλώσεις τιμής για τον αδικοχαμένο καθηγητή και συμπλήρωσε: «Συμβολίζει τους αγώνες που δόθηκαν τότε, η κατάσταση σήμερα είναι διαφορετική αλλά οι στόχοι παραμένουν ίδιοι».

Στεφάνια και λουλούδια στη μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα κατέθεσαν:η ΟΛΜΕ, η ΔΟΕ, η Α’ ΕΛΜΕ Αχαΐας, η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος, ο Δήμος της Πάτρας, η ΑΔΕΔΥ, το Εργατικό Κέντρο, η Β’ ΕΛΜΕ, ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών, οι φοιτητικοί σύλλογοι Φιλοσοφικής-Οικονομικούς, ο Σύλλογος Πέτρινα Χρόνια, ο ΣΥΡΙΖΑ Αχαΐας,, το τοπικό ΠΑΣΟΚ, η δημοτική παράταξη ΡΑΠ-Πάτρα Ανθρώπινη Πόλη, η δημοτική παράταξη «Ανυπότακτη Πολιτεία», η ΠΑΣΠ ΑΕΙ και το ΕΑΜ.

 

Posted in Επικαιρότητα, Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Νίκος Τεμπονέρας 27 χρόνια μετά..

Posted by eamgr στο 5 Ιανουαρίου, 2018

27 χρόνια στην καρδιά κάθε ανθρώπου που υπερασπίζεται το παιδί. Που παλεύει για την μόρφωση και την δημοκρατία.

Η δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα υπήρξε η πρώτη πολιτική δολοφονία του νεοφιλελευθερισμού. Εκτελεσμένη από τους ακροδεξιούς συνοδοιπόρους του-μία συμμαχία που επανέρχεται σαν πολιτική πλατφόρμα και στις μέρες μας.temponeras_2018-A4

Το 1991 η Αριστερά πελαγοδρομούσε ανάμεσα στην ήττα και στην σύγχυση. Αλλά η κοινωνία δεν περιμένει-πρέπει να αντισταθεί για την ίδια της την ύπαρξη. Την κοινωνία των νέων και αποκλεισμένων ανθρώπων, που πάλευαν ενάντια στην ταξική και χουντικής έμπνευσης αντι-εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, υπερασπίστηκε ο Τεμπονέρας στην πόρτα του σχολείου του. Πήγε μέχρι εκεί, πετάχτηκε από την θέση του σαν ελατήριο και δίχως δεύτερη σκέψη, ή δισταγμό, μόλις έμαθε για την ανακατάληψη των γνωστών στην κοινωνία της Πάτρας τραμπούκων-φασιστών της ΟΝΝΕΔ.

Για αυτό και η θυσία του Νίκου Τεμπονέρα έγινε σημείο αναφοράς. Ότι η ιστορία τραβά μπροστά, ξέχωρα από την αριστερή μελαγχολία των καιρών. Ότι οι λαϊκοί αγωνιστές θα γεννιούνται πάντα στα πεδία όπου επιβάλλεται η καταπίεση. Ότι το παράδειγμα ενός ανθρώπου μπορεί να φωτίσει τον δρόμο για χιλιάδες.

Αναμφίβολα-και αυτή είναι η μεγάλη ιδιαιτερότητα και το σημαινόμενο της δολοφονίας Τεμπονέρα-η θυσία του εκείνη αποτέλεσε θρυαλλίδα σημαντικών εξελίξεων. Ο αντίκτυπος της δολοφονίας, ο ίδιος ο χαρακτήρας της, μα και η τεράστια προσπάθεια των συντρόφων του να αναδειχτεί η υπόθεση όπως ήταν και διαμέσου της καταδίκης των αυτουργών, μα και διαμέσου της πολιτικής ήττας των πολιτικών ιθυνόντων, έγινε σύντομα-μα και μακροπρόθεσμα-εμφανής στο σύνολο του πολιτικού κόσμου.

Το πρόσωπο μιας Δεξιάς που πάσχιζε να προφασιστεί ότι έχει ξεπεράσει το μετεμφυλιακό της πρόσωπο αποκαλύφτηκε ίσαμε την πτώση της κυβέρνησης εκείνης. Παράλληλα και με άλλους λαϊκούς και αυθόρμητους αγώνες σε μια σειρά από παραγωγικούς κλάδους η πρώτη επιχείρηση θεμελίωσης της νεοφιλελεύθερης προσαρμογής καθυστέρησε για παραπάνω από μία δεκαετία. Η ίδια η Δεξιά αναγκάστηκε συν τω χρόνω να μεταμφιεστεί σε Κεντροδεξιά προκειμένου να κερδίσει ξανά, πολύ αργότερα, την εκλογική πλειοψηφία.

Κι αν το ΠΑΣΟΚ αναγκάστηκε τότε, εκ των πραγμάτων και των δεδομένων της πίεσης του δημοκρατικού κόσμου, να θυμηθεί τις δημοκρατικές αναφορές του, αργότερα αναγκάστηκε και πάλι, υπό την πίεση ενός μεγάλου, νέου εκπαιδευτικού κινήματος, να υπαναχωρήσει από μία κεντρική του θέση, την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος.

Επειδή η θυσία του Νίκου Τεμπονέρα έγινε αφετηρία των νέων μεγάλων αγώνων στον χώρο της παιδείας έκτοτε, καθώς και σημείο σύγκλισης των νέων αγωνιστικών αναφορών μιας Αριστεράς που προσπαθούσε να βρει τα πατήματα της στο νέο τοπίο της αντιδραστικής κεφαλαιοκρατικής επανένωσης του κόσμου.

Δίχως να μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης καμίας πολιτικής σκοπιμότητας ή καπηλείας, σημείο των λαϊκών αγώνων που καμία αριστερή γραφειοκρατία δεν αντέχει και δεν μπορεί να κατανοήσει, η δολοφονία Τεμπονέρα αποτελεί ένα κομβικό σημείο στην πορεία όπου και όπως ξετυλίγονται οι λαϊκές αντιστάσεις.

Δίχως να μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι ολοκληρώνεται ή δικαιώνεται απόλυτα η παρακαταθήκη του 37χρονου μαθηματικού που προχώρησε την κρίσιμη ώρα αντάμα μόνο με τα ιδανικά του, ωστόσο καθρεφτίζεται πάνω σε κάθε αγώνα για ένα σχολείο ανοιχτό, δημοκρατικό, για ένα σχολείο δίχως ταξικούς φραγμούς. Και αν η κατάκτηση ενός τέτοιου εκπαιδευτικού συστήματος απαιτεί συνολικότερους επαναστατικούς κοινωνικούς μετασχηματισμούς, καθρεφτίζεται ακόμα ακόμα στα σχολεία τα ανοιχτά για τα προσφυγόπουλα, στα σχολεία των γευμάτων για τα παιδιά των φτωχών οικογενειών, στα ανοιχτά σχολεία με όλο το έμψυχο και άψυχο δυναμικό τους στην θέση τους από τον Σεπτέμβρη, στα ολοήμερα σχολεία σε κάθε γωνιά της χώρας, από τις μεγάλες πόλεις μέχρι το τελευταίο νησί-

27 χρόνια μετά, όπως και κάθε χρόνο, θα είμαστε και πάλι ΕΚΕΙ!

Ανδρέας Μπεντεβής

 

Posted in Εκπαιδευτικό, Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

9 Γενάρη 1991….9 Γενάρη 2018

Posted by eamgr στο 3 Ιανουαρίου, 2018

temponeras_2018-A4

Posted in Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Απόπειρα μιας σύντομης πραγματείας περί χρόνου

Posted by eamgr στο 1 Ιανουαρίου, 2018

Χωρίζουμε τον χρόνο σε αριθμημένες κατανομές ημερών, νυχτών, εβδομάδων, μηνών και ετών. Ολόκληρος ο χρόνος-είτε σαν φυσικό μέγεθος, είτε σαν κοινωνικό γεγονός-απαλλοτριωμένος από τις εξουσιαστικές, αποξενωτικές κοινωνικές σχέσεις-παραγωγή, κατανάλωση ή ακόμα και αυτό που οριοθετείται σαν »ελεύθερος χρόνος»-δεν ανήκει στα άτομα γενικά. Δεν ανήκει σε κανέναν ξεχωριστά.dali

Ο κυκλικός χρόνος των νομαδικών λαών που σαν ανώτερη εξέλιξη τους σημειώνουμε τις γιορτές αφιερωμένες στα φυσικά φαινόμενα, ή ακόμα ο κυκλικός χρόνος των ανατολικών θρησκειών που προϋποθέτει και προβλέπει την αιωνιότητα, εξελίχθηκε στον γραμμικό χρόνο των μονοθεϊστικών θρησκειών, όπου η εξέλιξη νοείται σαν μία διαδικασία με αρχή (την θεϊκή χρονική στιγμή απαρχής του κόσμου) και ένα εσχατολογικό τέλος, που θα συμβεί και αυτό κάποια χρονική στιγμή και που νοηματοδοτεί με αλλοτριωτικούς, αρνητικούς όρους ολόκληρο τον ενδιάμεσο βίο: Την ανθρώπινη ιστορική κίνηση και τον κάθε συνθλιβόμενο από αυτήν την μυλόπετρα ατομικό βίο.

Όπως συμβαίνει και σε όλες τις μεγάλες εξελικτικές τομές στην πορεία του ανθρώπου στον χωροχρόνο, όπου η μία περίοδος υπεισέρχεται λαθραία στην επόμενη, σημάδια της κυκλικής αντίληψης του χρόνου εντοπίζονται σαφώς και μέσα στον γραμμικό χρόνο. Ο διαλεκτικός χρόνος, ο χρόνος της κλασικής φιλοσοφίας στην ανώτερη εξέλιξη της, ορίζεται τελικά και αυτός σε σχέση με την ετερότητα: Αυτό που είναι τώρα, δεν είναι πριν. Εντούτοις ολόκληρη η πορεία του ανθρώπινου είδους, εγκολπώνοντας τις ιδιαίτερες κατακτήσεις σχετικά με την περιοδικότητα ή κατόπιν με την γραμμικότητα του χρόνου, υφαίνει το μεγάλο σχέδιο του παγκόσμιου πνεύματος ορίζοντας πλέον εκείνο τον χρόνο.

Στις σύγχρονες κεφαλαιοκρατικές κοινωνίες τα δυο αυτά βασικά ιστορικά στάδια συγκεντροποιούνται μέσα στην ολοκληρωτική οικονομετρική υπαγωγή ολόκληρου του χρόνου στις πλαστές και άναρχες ορέξεις του κέρδους και του καθορισμού κάθε πτυχής της κοινωνικής αναπαραγωγής-όπου σε αυτές υποβιβάζεται σαν απλό μέσο και ο χρόνος-με κριτήριο τις οικονομικές αναγκαιότητες των ελίτ, οι οποίες αναγκαιότητες νοούνται σαν νέες θεότητες.

Το εύρος και το είδος της εργασίας, της παραγωγής, της κατανάλωσης μετρούν τον χρόνο, και όχι ο χρόνος αυτά. Με την τεχνικοεπιστημονική επανάσταση η ανθρωπότητα απλοποίησε πολλές φυσικές δυσκολίες, όμως απώλεσε το μέτρο των πραγμάτων, την φύση τους-που είναι στοιχείο της και ο ίδιος. Ο στόχος πλέον είναι να εξαγοράσεις, να κερδίσεις χρόνο…μόνο και μόνο για να τον σπαταλήσεις με αποχαυνωτικούς, θλιβερούς όρους στα νέα πεδία άσκησης της συλλογικής δραστηριότητας των εξατομικευμένων καταναλωτών-θυμάτων και θυτών: Το κεφαλαιοκρατικό διαδίκτυο των μεγάλων ταχυτήτων και της ακόμα μεγαλύτερης μοναξιάς.

Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος δεν διαθέτει τον δικό του χρόνο σε κανέναν σημείο της σύγχρονης ύπαρξης. Περνά την ζωή του δίχως να αντιλαμβάνεται τον χρόνο σαν ένα αναγκαίο φθοροποιητικό στοιχείο που, όμως, τον οδηγεί στην πραγμάτωση του εαυτού του και των δυνατοτήτων του. Ο χρόνος δεν του ανήκει, όχι με αυτόν τον τρόπο.

Γιορτάζουμε το πέρασμα του χρόνου σε προκαθορισμένες συλλογικές, παγκόσμιες ημερομηνίες. Ουσιαστικά υποκαθιστώντας με αυτή την διαδικασία τον αληθινό χρόνο που δεν κατέχουμε με τον αλλοτριωμένο χρόνο που μετρά τις ζωές μας αντίστροφα, και που μετατρέπεται και εκείνος σε εμπόρευμα.

Η επανοικειοποίηση του χρόνου αποτελεί το τέλος μιας πορείας σύγκρουσης με τους όρους της καθολικής κοινωνικής αλλοτρίωσης. Σε αυτή την πορεία ο κόσμος μπορεί να ανασύρει από την βαθιά του ενστικτώδη μνήμη έναν χρόνο που κυλάει αρμονικά ανάμεσα στους ανθρώπους, ανάμεσα στους ανθρώπους και την φύση, η οποία έτσι μόνο μπορεί να κατανοήσει τον εαυτό της.

Μέχρι τότε απλές, έξω από καθορισμένες διαφημιστικές χρονικές συγκυρίες, μορφές ανάπτυξης της οποιασδήποτε ανθρώπινης, ελεύθερης κατά το δυνατό, δραστηριότητας αποτελούν υπόμνηση αυτής της αναγκαιότητας να κερδίσουμε τον χαμένο μας χρόνο. Που είναι ο βασικά αναλλοτρίωτος εαυτός, με όλες του τις αντιφάσεις.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Αναλύσεις | Leave a Comment »

Δεν ξεχνάμε

Posted by eamgr στο 6 Δεκέμβριος, 2017

Εννέα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη δολοφονία του  Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον αστυνομικό Επαμεινώνδα Κορκονέα, δολοφονία που πυροδότησε τη νεολαιίστικη εξέγερση του 2008. alexis

Αλέξη, ακόμα σού χρωστάμε την συγνώμη μας, που η κοινωνία που κατορθώσαμε να φτιάξουμε επέτρεψε να σε δολοφονούν και να ψάχνουν έπειτα και για δικαιολογίες. 

ΔΕΝ ΞΕΧΝAME
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΑ
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΔΡΟΜΟΥΣ

» …όταν μιαν άνοιξη χαμογελάσει
θα ντυθείς μια καινούργια φορεσιά
και θα ‘ρθεις να σφίξεις τα χέρια μου
παλιέ μου φίλε…..» 
(Μανόλης Αναγνωστάκης

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τα γεγονότα στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας δεν είναι κεραυνός εν αιθρία

Posted by eamgr στο 2 Δεκέμβριος, 2017

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ της  «ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ – ΑΝΑΤΡΟΠΗ»

Τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας εν όψει των αρχαιρεσιών για νέα διοίκηση ,δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε μεμονωμένα, ούτε κεραυνός εν αιθρία.Patra

Αποκαλύπτουν και πιστοποιούν την βαθιά κρίση και σήψη σ ‘ολόκληρο το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα από τα πάνω μέχρι τα κάτω, που διαμορφώθηκε χέρι χέρι με το πολιτικό σύστημα  της διαφθοράς, της αρπαχτής  και των πελατειακών σχέσεων για δεκαετίες .

Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα όχι μόνο διασπάστηκε σε μηχανισμούς συμφερόντων – εργοδοτικών, κρατικοδίαιτων, κομματικών κ.τ.λ – αλλά καταργήθηκε ουσιαστικά ως θεσμική κοινωνική οργάνωση με στοιχειώδη δημοκρατική λειτουργία.

Ο  εργατοπατερισμός του Μακροθεωδορισμού ωχριά μπροστά στις σημερινές διαδικασίες υποταγής, νόθευσης και έλεγχου της εργατικής τάξης και της  συνείδησης της .

Δεκάδες και εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ με ορούς μαύρου χρήματος διαμόρφωσαν, συντήρησαν και συντηρούν ακόμα και σήμερα το σύστημα Γ.Σ.Ε.Ε που εκπροσωπεί λιγότερο από το 15% του συνόλου των εργαζόμενων, διευθυντές, προϊσταμένους, εργοδηγούς, εργολάβους, επαγγελματίες, κομματικούς κομισάριους και την προνομιούχα πελατεία τους.

Αυτό το σύστημα Γ.Σ.Ε.Ε όχι μόνο δεν υπερασπίστηκε την εργασία και την εργατική τάξη, αλλά αποτέλεσε και αποτελεί το μακρύ χέρι των δανειστών και του νεοφιλελευθερισμού για συνολικότερες ανατροπές του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας σε βάρος  των δυνάμεων της παραγωγικής εργασίας που βιώνουμε ιδιαίτερα τα χρόνια της κρίσης.

Το Εργατικό Κέντρο Πάτρας, οργανικό μέρος του συστήματος Γ.Σ.Ε.Ε προχωρά αναμφίβολα σ’ένα απολύτως νόθο και αντιδημοκρατικό συνέδριο αρχαιρεσιών και ως τέτοιο πρέπει να καταγγελθεί. Όμως αυτό δεν μπορεί να είναι άλλοθι για ένα παραπέρα βάθεμα και νομιμοποίηση της διάσπασης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Ο εκδημοκρατισμός και ο ταξικός προσανατολισμός του, δεν είναι ζήτημα ξεκομμένο από την βάση της εργατικής τάξης από έξω και από τα πάνω, αλλά καθημερινής δουλειάς στην υπεράσπιση των αξιών της εργασίας, της δημοκρατίας, της μαζικότητας και της ενότητας του.

Η σύμπτυξη ενός μετώπου κοινής δράσης για την εκκαθάριση των μητρώων του Εργατικού Κέντρου Πάτρας, την διασφάλιση της δημοκρατικής λειτουργίας του , τον οικονομικό και διαχειριστικό έλεγχο, δεν μπορεί παρά να’ναι άμεση προτεραιότητα όλων των προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων του συνδικαλιστικού κινήματος.

 

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ

Posted by eamgr στο 16 Νοέμβριος, 2017

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελεί ένα ιστορικό σημείο-κόμβο στην συνολική εξέλιξη της αυτοσυνειδησίας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.content_polytechneio_73

Σφράγισε την ήττα του μετεμφυλιακού πολιτικού-οικονομικού συστήματος εξουσίας, δίνοντας το στίγμα της παρέμβασης του λαϊκού κινήματος στις ανολοκλήρωτες μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές αντιθέσεις μίας περιόδου, η έναρξη της οποίας ανιχνεύεται ήδη από τις απαρχές των πρώτων αγώνων για την δημοκρατία στον τόπο.

Υπό αυτή την έννοια η ιστορική ένταξη της εξέγερσης ξεπερνά κατά πολύ το μεταπολιτευτικό σύστημα διαχείρισης, για αυτό και εκείνο μεταχειρίστηκε κατά καιρούς όλους τους πιθανούς τρόπους-απαξίωση, καταστολή, δυσφήμιση, ενσωμάτωση-προκειμένου να αποστερήσει στην συλλογική συνείδηση την σημασία του σαν καταλύτη, προωθητική δύναμη για ακόμα πιο εδραιωμένες κατακτήσεις του λαϊκού κινήματος στα πεδία της εργασίας, της δημοκρατίας, της πολιτικής δυναμικής του δημοκράτη λαού.

Δεν τα κατάφερε, και αυτό είναι φανερό από το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός, κόντρα στην ιδεολογικοπολιτική ηγεμονία της καθυστερημένης και παρασιτικής εγχώριας άρχουσας τάξης, ενάντια σε ένα πνιγηρό και επικίνδυνο διεθνές περιβάλλον, στους καιρούς της πιο απογοητευτικής εξατομίκευσης- αποϊδεολογικοποίησης-αποκοινωνικοποίησης, ξεπερνώντας ακόμα και τον ίδιο του τον αλλοτριωμένο εαυτό, διεκδικεί με σθένος μία δημοκρατική διέξοδο από την σιδηρά επιτροπεία-κατάληξη της συγκεκριμένης μεταπολιτευτικής τάξης πραγμάτων.

Αυτές ακριβώς οι επί δεκαετίες συσσωρευμένες καθυστερήσεις-αντιθέσεις οδήγησαν όχι μόνο στην υπαγωγή της χώρας στον πιο σκληρό διεθνή έλεγχο ως προς την θέση της στον σύγχρονο κόσμο, μα και σε μία καθολική κρίση ταυτότητας.

Σε ένα νέο συναπάντημα με την Ιστορία. Αυτές τις αντιθέσεις σήμερα ο λαός μας επιχειρεί να υπερβεί προς έναν συνολικότερο νέο καταμερισμό της εξουσίας, με πρωταγωνιστικό τον ρόλο, αυτή την φορά, του κόσμου της εργασίας-και με την δική του κοινωνικοπολιτική πλατφόρμα.

Το Πολυτεχνείο εγγράφεται σαν η αρχή ενός νέου κύκλου, μέσα στον οποίο γυρεύει την δικαίωση-υπέρβαση του. Είναι για αυτόν ακριβώς τον λόγο που την ήττα του μεταπολιτευτικού συστήματος αφενός να προσαρμόσει το Πολυτεχνείο στα δικά του μέτρα διαχείρισης-αλλά και, αφετέρου, η εν γένει πολιτική ήττα αυτού του συστήματος-δεν δύναται να την αλλοιώσει η οποιαδήποτε-νεόκοπη, ή και παλαιώθεν- επιχείρηση υπαγωγής της εξέγερσης στα καλούπια των εκάστοτε αυτόκλητων τιμητών, και πορτιέρηδων.

Είτε αυτοί προέρχονται από τις γραμμές της διαχρονικής διαχείρισης της ήττας, είτε από τις γραμμές της περιχαράκωσης, είτε, ακόμα από εκείνες του μικροαστικού τυχοδιωκτισμού: Είναι πολύ μεγάλη η εμβέλεια και η ιστορική θέση της εξέγερσης για να το καταφέρουν, εκεί που απέτυχε το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα του εκμαυλισμού και της εκποίησης της οικονομίας και της Ιστορίας του τόπου.

Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ στον αγώνα για εργασία, δημοκρατία, μόρφωση, κοινωνικό κράτος, κοινωνική δικαιοσύνη.

ΖΕΙ, σαν ορόσημο ενός αιώνα πάλης στον τόπο μας, για τις ανθρώπινες αξίες, για την ζωή, για την ειρήνη και την ελευθερία.

Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

Posted in Ανακοινώσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Δεν είμαστε ίδιοι κ. Περιφερειάρχη Δεν θα είμαστε ποτέ…

Posted by eamgr στο 10 Νοέμβριος, 2017

Γράφει ο Διονύσης Τεμπονέρας

«Φοβάμαι ότι θα χρειαστεί να πάω και σε μια άλλη κηδεία θύματος» δήλωσε ο περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Κώστας Μπακογιάννης με αφορμή την 48ωρη άδεια του Δ. Κουφοντίνα.

D10405E028202570DADCFEE380006AAE
Ξεχνά προφανώς ότι και εμείς πήγαμε σε κηδείες .

Και είδαμε μάλιστα τους πολιτικούς του συνοδοιπόρους, ως ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας Τεμπονέρα και τόσων άλλων, όλα αυτά τα χρόνια, να φροντίζουν οι φονιάδες – οι κάθε λογής Καλαμπόκες, Ρουπακιάδες, Παττακοί – να αποκαθίστανται σε θέσεις Τραπεζών, να παρελαύνουν αμετανόητοι στα κανάλια και στη βουλή και να απολαμβάνουν την θαλπωρή της κατοικίας τους, κόντρα στο κοινό αίσθημα της κοινωνίας.

Δεν έδειξε ο ίδιος και η οικογένεια του την ίδια ενόχληση ούτε για την αποφυλάκιση Καλαμπόκα μόλις 7 χρόνια μετά τη δολοφονία, ούτε βέβαια για την αποφυλάκιση Ρουπακιά, ούτε βέβαια για την αποφυλάκιση των λοιπών μελών της Χρυσής Αυγής, ούτε όμως και παλιότερα για την αποφυλάκιση Παττακού.

Δεν βρήκαν μια λέξη να αρθρώσουν οι δήθεν υπερασπιστές της νομιμότητας, αλλά δύο μέρες τώρα εκμεταλλεύονται πολιτικά τους νεκρούς τους, για να ξεπλύνουν τα ανομήματα της εμπλοκής τους στο σκάνδαλο της Siemens που είναι σε εξέλιξη και στα Paradise Papers, στρέφοντας άλλου την προσοχή της κοινής γνώμης.

Ο ίδιος στην τοξική και νεοφιλελεύθερη σκέψη του προφανώς δεν έχει βρει ούτε τη στοιχειώδη ισορροπία που εμπεριέχει η αστική δημοκρατία. Εκείνης που επιβάλλει η συμπεριφορά μιας οργανωμένης κοινωνίας σε ανθρώπους που χρεώνονται την ευθύνη των πράξεων τους, να μην είναι εκδικητική, αλλά να προτάσσει τον ανθρωπισμό. Εκείνης που δεν αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως αιώνιο εγκληματία και του παρέχει στοιχειώδη δικαιώματα που παρέχονται από το νόμο.

Δεν είμαστε ίδιοι κ. Περιφερειάρχη. Δεν θα είμαστε ποτέ…

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »