Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΣΥΡΙΖΑ: ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ

Posted by eamgr στο 28 Ιανουαρίου, 2017

Υπάρχουν δύο αφετηρίες από όπου μπορεί κανείς να ερμηνεύσει την πορεία των δύο χρόνων κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ: Η πρώτη είναι από την άποψη του ιδιαίτερου συμφέροντος και των επιμέρους ιδεολογικών προτύπων. Η δεύτερη είναι από την άποψη μιας όσο γίνεται αντικειμενικής μελέτης πάνω στην εξέλιξη της κρίσης ταυτότητας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού -και της θέσης της κυβέρνησης, με ό,τι αντιπροσωπεύει, μέσα σε αυτήν ακριβώς την κρίση.workers

Όσο να ναι, αυτή η κυβέρνηση, που έσπασε πολλαπλά ταμπού με την εκλογική της νίκη-βασικά το μεταπολεμικό ταμπού ότι η Αριστερά δεν μπορεί να κυβερνήσει, αλλά και τον μεταπολιτευτικό κύκλο εναλλαγής στην εξουσία-αξίζει να ιδωθεί σε σχέση με τις προϋποθέσεις που την ανέδειξαν, και τα ιστορικά παράγωγα αυτών των όρων. Κάτι που σπάνια συμβαίνει, όσο και αν η πορεία της »πρώτης φοράς Αριστεράς» τροφοδοτεί με διαρκή εμπειρικά δεδομένα για το σύνολο των κοινωνικών αντιθέσεων. Για όποιον/α θέλει να το δει έτσι, ασφαλώς.

Το 2015 υπήρξε το έτος όπου αναδείχτηκαν τα αντικειμενικά όρια της θέσης της χώρας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και εξουσίας, τουλάχιστον ως τότε. Πολύμηνη διαπραγμάτευση. Στάση πληρωμών. Ατελέσφορη προσπάθεια να ανιχνευτούν τα περιθώρια προσέγγισης με τον έτερο ιμπεριαλιστικό πόλο (Κίνα-Ρωσία). Μετά τον Ιούλιο του 2015 χάσκει μια μεγάλη αλήθεια, που όμως έπρεπε να αποκαλυφτεί: Η Ελλάδα δεν μπορεί να απειλήσει τους δανειστές της. Η κρίση της, εξάλλου, αποτελεί ένα κομμάτι των ανταγωνισμών τους ακριβώς. Η θέση της στον χάρτη, σε μια περιοχή ευρύτερων αποσταθεροποιητικών εξελίξεων, παράγει δύο δεδομένα: την καθιστά εξαιρετικά ανασφαλή-αλλά και κομβική. Η κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε όσο μπορούσε αυτόν τον δεύτερο παράγοντα. Η έκτοτε στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, αναπόφευκτα αλλά ορθά, προσεγγίζει μια βήμα το βήμα προσπάθεια βελτίωσης της διαπραγματευτικής θέσης της χώρας, χρησιμοποιώντας τα παράγωγα της πρώτης σύγκρουσης, έστω και της ήττας εκείνης. Κι είναι ένα ζήτημα πολύ δύσκολο αν τα καταφέρνει, έστω και έτσι.

Λέγεται συχνά ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αντεστράφη. Τίποτα, όμως, στην πολιτική, και στην ταξική πάλη, ακόμα, δεν είναι πάντα εκείνο που φαίνεται με γυμνό μάτι: Στην πραγματικότητα το δημοψήφισμα ενέταξε ξανά στον παγκόσμιο χάρτη το έθνος-κράτος μας -που ήταν ξεγραμμένο σαν τέτοιο- έβαλε τον ελληνικό λαό στο προσκήνιο της πάλης όλων των λαών, ενίσχυσε τις προϋποθέσεις ευρύτερων πολιτικών συμμαχιών στην Ευρώπη ώστε να αλλάξουν οι συσχετισμοί εντός της, τέλος, προκάλεσαν ένα βαθύ ρήγμα στην γερμανική ηγεμονία.

puzzle-europe-810x529Οι όροι, όμως- τόσο οι εξωτερικοί, όσο και οι εσωτερικοί- της μνημονιακής υπαγωγής, της χρεοκοπίας, ουσιαστικά, της Ελλάδας δεν μπορούσαν και δεν μπορούν να αρθούν με μια πολιτική απόφαση. Επειδή δεν είναι θέμα μιας απόφασης, αλλά μια πολυπαραγοντική συνάρτηση τόσο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που προχωράνε καθιστώντας τον κόσμο περιφέρεια των επιμέρους στρατοπέδων του, όσο, ασφαλώς, της διάρθρωσης του εγχώριου συστήματος, του εξαρτησιακού του χαρακτήρα.

Ως προς αυτό: Σπάνια αναδεικνύονται οι αληθινοί κρισιακοί όροι που οδήγησαν στο μνημόνιο. Ισχύει, ασφαλώς,ως ένα σημείο, ότι ένα πρόβλημα ιδιωτικού τραπεζικού χρέους μεταμορφώθηκε σε πρόβλημα δημόσιου χρέους. Ισχύει ότι τα παράγωγα της κρίσης του υπερδιογκωμένου χρηματοπιστωτικού τομέα επιτίθενται με λύσσα τις οικονομίες του πλανήτη, στα πλαίσια των δικών τους αδιεξόδων. Αλλά μια συνεπής ταξική ανάλυση δεν μπορεί να αρκείται σε καταγγελίες. Επειδή, πολύ απλά, η αντιστροφή αυτής της πορείας πραγμάτων δεν σχετίζεται σε τίποτα με τους όρους που αυτή ακριβώς η χρηματοπιστωτική εξουσία προσάρμοσε/αλλοτρίωσε τις κοινωνίες: Απαιτεί μια συνολική πρόταση για τις παραγωγικές δυνάμεις/σχέσεις και την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας. Τις βαθιές μετατροπές που απαιτεί ο σοσιαλισμός και στα δύο αυτά επίπεδα.

Καμία δύναμη της Αριστεράς-πέρα από την αγωνιστικότητα ή την εντιμότητα τους- δεν προσεγγίζει στο ελάχιστο αυτά τα ζητήματα. Δίνουν την εντύπωση ότι αρκεί να παράγει ο καπιταλισμός και εμείς να μοιράζουμε δίκαια. Λίγο, η ως πολύ, ότι το ζήτημα του χρέους είναι ένα νομικό, ή τεχνικό ζήτημα. Ότι μπορεί, με έναν μαγικό τρόπο, η χώρα και να γίνει μια σοσιαλιστική νησίδα στον κόσμο, και παράλληλα να μην αλλάξει τίποτα σε σχέση με το εγχώριο βιοτικό επίπεδο, ή αναφορικά με τις γεωπολιτικές συνθήκες τριγύρω της. Εκτός από την Αριστερά λείπει, όχι μόνον εδώ, αλλά σε διεθνές επίπεδο, η άμεση υλική δύναμη, οι τάξεις των εργαζομένων δηλαδή, που να τροφοδοτήσουν με θετικές λύσεις αυτό το πρόβλημα.aristera-400x250

Εξάλλου, η κοινωνία θυμάται την Αριστερά μόνο όταν κινδυνεύει. Αυτή είναι η μοίρα της Αριστεράς και η κοινωνική, η πολιτική της καταγωγή! Και έτσι έχουμε ένα κόμμα της Αριστεράς στην θέση της ιστορικής ευθύνης σε μια εξαιρετικά δύσκολη και οριακή στιγμή της νεοελληνικής ιστορίας. Ένα κόμμα που επιχειρεί, με αντιφάσεις, λάθη, αδυναμίες ενδεχομένως, να απαντήσει σε ένα κάρο προβλήματα και αδιέξοδα που έχουν συσσωρευτεί στον προβληματικό νεοελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Στον οποίο, ας το έχουμε αυτό υπόψιν μας, ουσιαστικά δεν υπάρχει ούτε εθνική αστική τάξη για να συμμαχήσεις, ούτε συγκροτημένη εργατική τάξη με συνείδηση και χτισμένες οργανωτικές δομές που να την εκφράζουν. Στον οποίο, ας μην το ξεχνάμε, μέχρι πριν από μόλις 7-8 χρόνια εκδηλωνόταν σε ποσοστά 85%-90% η συναίνεση στο αφήγημα για την »ισχυρή Ελλάδα του ευρώ-την Ελλάδα ηγεμόνα των Βαλκανίων».

Υπάρχει, ακόμα, μια πελώρια μεσαία τάξη, η παραδοσιακά συντηρητική και αντιδραστική τάξη-σύμμαχος της άρχουσας τάξης και υλική δύναμη του μεταπολιτευτικού συστήματος -η οποία, και αν ακόμα συρρικνώθηκε κατά το 1/3 της, εξακολουθεί να κάνει πολύ φασαρία, να καθορίζει τον δημόσιο λόγο και να κάνει τις δικές της ανάγκες να παρουσιάζονται σαν συνολικές προτεραιότητες. Για να μην επεκταθούμε πολύ, αρκεί ίσως να παρατεθούν ορισμένα στοιχεία ως προς αυτό: Εκτός από την παρασιτική άρχουσα τάξη, επί 20 χρόνια και πλέον στην Ελλάδα η κατανάλωση αντιστοιχούσε στο 70% του ΑΕΠ-σε αντίθεση με την παραγωγή που αντιστοιχούσε στο 30%.

Ακριβώς αυτό το μοντέλο χρεοκόπησε εις βάρος του κόσμου της παραγωγικής εργασίας. Στις κοινωνίες του »νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού», στις κοινωνίες των 2/3, οι κυρίαρχες ταξικές συμμαχίες δεν έζησαν-και ζουν ακόμα, περιορισμένες απλώς στο 1/3, ποσοστό που αποτυπώθηκε καθαρά στο δημοψήφισμα-δεν έζησαν, λοιπόν, απλώς εις βάρος των χαμηλότερων στρωμάτων-διαμορφώνοντας στα μέτρα τους το σύνολο των τιμών, των αναγκών, των προτεραιοτήτων σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνικής οργάνωσης-στην πραγματικότητα έχουν ήδη υποθηκεύσει το μέλλον για τις ερχόμενες τρεις γενιές!

Ένα τέτοιο παρασιτικό μοντέλο δεν μπορεί να εκπροσωπεί μια σοβαρή χώρα. Είτε με ευρώ, είτε με εθνικό νόμισμα. Και σίγουρα όχι μια σοσιαλιστική χώρα. Η αναλογία 70% κατανάλωση-30% παραγωγή είναι μια αναλογία που εκφράζει μαι χώρα-φούσκα. Και οι μνημονιακές επιταγές αναφέρονται στην αντιστροφή αυτού του κλάσματος. Η αντιστροφή αυτή, από το 2009 μέχρι το 2014 σαν μνημονιακή πολιτική επιλέχτηκε να γίνει με μια ανεπανάληπτη για χώρα σε συνθήκες ειρήνης συρρίκνωση του ΑΕΠ εις βάρος των χαμηλών στρωμάτων, εις βάρος της παραγωγικής εργασίας, εις βάρος του δημόσιου χώρου. Αυτή υπήρξε η ιστορία των κυβερνήσεων από τον ΓΑΠ μέχρι και τον Σαμαρά.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα για να αντιληφθεί κανείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να προχωρήσει αυτήν την προσαρμογή κι αντιστροφή του κλάσματος, αλλά αυτήν την φορά εις βάρος των στρωμάτων που έμειναν ανέγγιχτα-ακριβώς εκείνα τα στρώματα που ευθύνονται περισσότερο για την χρεοκοπία της χώρας. Τα υψηλά μεσοστρώματα και προς τα πάνω. Ο ΣΕΒ χαρακτήρισε, όχι άδικα, τον προϋπολογισμό του 2017 ως τον πιο ταξικό προϋπολογισμό στην νεοελληνική ιστορία (αυτό φαίνεται είναι σωστό, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Μητσοτάκης χαρακτηρίζει παρομοίως αυτήν την κυβέρνηση σαν τη χειρότερη που υπήρξε-μιλάει ασφαλώς για την τάξη του).

Οπωσδήποτε η βελτίωση της αξιακής θέσης του κόσμου της εργασίας δεν είναι μια εύκολη υπόθεση σε συνθήκες όπου δεν είναι εφικτή μια σοβαρή πρωτογενής συσσώρευση κεφαλαίου. Αλλά είναι πάντα και υπό όλες τις συνθήκες, μια μακρόχρονη διαδικασία έτσι και αλλιώς στην αντιθετική ενότητα κεφάλαιο-εργασία, να αναδειχτεί κυρίαρχος ο πόλος της εργασίας. Η επαναθεμελίωση των συλλογικών συμβάσεων θα είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό βήμα. Το ζήτημα του γενικού μισθού, όμως, δεν λύνεται σύντομα, και εξάλλου άπτεται μιας γενικότερης αναπροσαρμογής του αναλογιών ανάμεσα στον ανώτερο και στον κατώτερο μισθό, στις καταναλωτικές συνήθειες, και στις τιμές των εμπορευμάτων, ακόμα, φυσικά και της ανταποδοτικότητας του δημόσιου τομέα, τον δωρεάν χαρακτήρα του.53.jpg

Όχι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προχωρά προς τον σοσιαλισμό. Δεν περιμένουμε κάτι τέτοιο, με αυτήν ταξική διάρθρωση, με αυτές τις ελλειμματικές στο μέσο επίπεδο πολιτικής αντίληψης και οργάνωσης, σε αυτήν την αστική δημοκρατία. Προσπαθεί να αντιστρέψει τους όρους της μνημονιακής υπαγωγής, ίσως θα έλεγε κανείς, με όχι και τόσο επιθετικούς όρους όσο θα έπρεπε εις βάρος των ανώτερων μεσοστρωμάτων-αλλά ας έχουμε υπόψιν ότι δεν έχει και κανέναν σύμμαχο ως προς αυτό, ακόμα και η Αριστερά τον πολεμά διαρκώς!

Ο ΣΥΡΙΖΑ, εντούτοις, πρέπει να προσανατολιστεί περισσότερο στην παραγωγική αναδόμηση της χώρας, παράλληλα με την εξάρθρωση του παρασιτισμού και την σεισάχθεια εις βάρος της αστικής τάξης και των συμμαχικών της στρωμάτων. 80 δις έχουν φάει μόνο από το ΕΣΥ! Σε δεκάδες δις ευρώ, ακόμα, υπολογίζονται οι μαύρες καταθέσεις στο εξωτερικό. Τα ΜΜΕ, τα θαλασσοδάνεια, ακόμα, τα τρίγωνα της διαπλοκής-σε όλα αυτά τα αμαρτωλά σημεία η κυβέρνηση έχει ήδη ξεκινήσει την μάχη ώστε να κοινωνικοποιήσει για λογαριασμό του ελληνικού λαού τα απολεσθέντα κεφάλαια-την χαμένη του δικαιοσύνη.

Και είναι γεγονός ότι μπορεί και πρέπει να ολοκληρώσει όλες τις πτυχές των προσπαθειών της. Το ηθικό της πλεονέκτημα παραμένει: Επί δυο χρόνια οι εχθροί της-οι πολλαπλοί, όσο ποτέ άλλοτε δεν συνέβη με μια κυβέρνηση-την ξεψαχνίζουν από πάνω μέχρι κάτω, αλλά ίχνος βρωμιάς δεν μπορούν να της προσάψουν. Σε αντίθεση με τις δικές τους βρωμιές που βγαίνουν στο φως με καταιγιστικό ρυθμό. Και βγαίνουν επειδή η κάθε προσπάθεια εξυγίανσης του δημόσιου τομέα γίνεται ακριβώς μόνο ξηλώνοντας το παρασιτικό πλέγμα που τον είχε καταστήσει λάφυρο του. Για αυτό και θέλει τον χρόνο της η προσπάθεια.

Θαύματα δεν μπορεί να κάνει η κυβέρνηση, αλλά το παλεύει, και εν πάση περιπτώσει, έστω και επειδή έχει ισοπεδώσει τους μεταπολιτευτικούς όρους εναλλαγής στην διαχείριση της εξουσίας-έχει προχωρήσει την Ιστορία ένα βήμα μπροστά. Και παράγει, είπαμε και στην αρχή, πολλά συμπεράσματα για τις κοινωνικές αντιθέσεις σαν Αριστερά που δεν καταγγέλλει από την σιγουριά της αντιπολίτευσης, αλλά χρεώθηκε την ευθύνη από την θέση της διαχείρισης.

Από αυτήν την άποψη δεν ζούμε μόνο σε κρίσιμους καιρούς για την Αριστερά-όπως αρέσκονται καταστροφικά να αναφέρονται στον ΣΥΡΙΖΑ οι εξ αριστερών επικριτές τους-αλλά μπροστά σε μια μεγάλη ευκαιρία που γίνεται ήδη Ιστορία σε σχέση με την αληθινή ταξική πάλη των αληθινών ταξικών αντιθέσεων. Και αξίζει να υποστηρίξει προωθητικά κανείς την κυβέρνηση σε αυτήν την υπόθεση, πιο πολύ από ποτέ όσο περνά ο καιρός, ενάντια σε όλους τους εχθρούς της.

Και ενάντια σε όλα τα εγχώρια και διεθνή κέντρα που την υπονομεύουν λογαριάζοντας την σαν μια ιστορική, και παγκόσμια, ακόμα, παραφωνία. Ιδιαίτερα καθώς η παγκόσμια κρίση διαμορφώνει νέους ανταγωνιστικούς όρους, ακόμα πιο επιθετικούς, σε ιδεολογικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, όρους που αναπόφευκτα καθιστούν εξαιρετικά σύνθετο το τοπίο στην Ευρώπη και στον κόσμο-και ακόμα πιο επισφαλή την θέση της Ελλάδας σε αυτόν.

Ανδρέας Μπεντεβής

 

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Έφυγε ο σ.Κώστας Γεωργακόπουλος

Posted by eamgr στο 23 Ιανουαρίου, 2017

Ακριβέ μας σύντροφε,kampana aristera

Στεκόμαστε σήμερα απέναντι σου και νιώθουμε να μας κοιτάζεις με απορία για την πίκρα και τα δάκρυα που μας προκαλεί ο ξαφνικός χαμός σου. Όμως έφυγες νωρίς κι αυτό μας ξεπερνάει όλους μας.

 Εσύ όμως έφυγες έχοντας κερδίσει όλα τα στοιχήματα με τη ζωή, την αξιοπρέπεια και τα ιδανικά σου.

Κέρδισες το στοίχημα στη δουλειά και στον αγώνα με τους συναδέλφους σου στη ΜΙΣΚΟ και σε όλο το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα της Πάτρας σαν συνδικαλιστής-εργάτης από κείνους που έσωσαν τη χαμένη τιμή του συνδικαλιστικού κινήματος σε καιρούς δύσκολους και σάπιους.

Κέρδισες το στοίχημα με τη ζωή, την οικογένεια και τους συντρόφους σου, παρόλο  που απέναντι σου η ζωή τσιγκουνεύτηκε σε χαρές και ήταν απλόχερη σε δυσκολίες και πολλές φορές σε πίκρες, τα πάντα όμως τα αντιμετώπισες  με χαμόγελο και ιώβεια υπομονή.

Δεν συμβιβάστηκες, δεν λύγισες, δεν νικήθηκες.

Νίκησες, ακριβέ μας σύντροφε.

Κέρδισες και την αρρώστια σου, κέρδισες και  στο τελευταίο στοίχημα όπως ο ίδιος μας είπες, να πας πρώτα στον Άγιο Λευτέρη με την αγαπημένη σου κόρη, το γιό και την γυναίκα σου και μετά στον Άγιο Κωνσταντίνο.

Φεύγεις νικητής και κερδισμένος.

« Ζωγράφισες έναν ήλιο στο ταβάνι

μίλησες με τ’ αγέρι της νυχτιάς

και χόρεψες μαζί με τη σκιά σου

στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς»

Είμαστε σίγουροι ότι ακόμα και τώρα ψιθυρίζεις αυτούς τους στίχους του τραγουδιού που τόσο σου άρεσε στις πορείες και τις συγκεντρώσεις.

Μένουμε πίσω φτωχότεροι αλλά κερδισμένοι και εμείς που σε γνωρίσαμε και αγωνιστήκαμε μαζί σου για έναν καλύτερο κόσμο.

Καλό σου ταξίδι σύντροφε !

Τη Δευτέρα 23/1/17 στις 3 μ.μ. στον Άγιο Κωνσταντίνο στην Αγυιά θα γίνει η κηδεία 

 

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΠΕΤΡΟΥΛΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ

Posted by eamgr στο 10 Ιανουαρίου, 2017

temponeras

Όπου κι αν ψάξουμε στη μελλοντική μνήμη Νίκο Τεμπονέρα θα είσαι στήριγμα να ακουμπήσουμε το βλέμμα  μας,κι ας πέρασαν 26 χρόνια από κείνο το χειμωνιάτικο βράδυ του Γενάρη του ’91.

Από το βράδυ που οι παρακρατικοί λοστοί έβαλαν σημάδι τη ζωή και τη γνώση.

26 χρόνια πέρασαν από το βράδυ που ο αγωνιστής δάσκαλος  Νίκος Τεμπονέρας πλήρωσε με την ίδια τη ζωή του την υπεράσπιση των μαθητών του, των νέων παιδιών, για να υπάρχει ελπίδα.

…Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα……

Παρακολουθήστε τα βίντεο από τη συγκέντρωση μνήμης, τιμής και αγώνα,

26χρόνια μετά τη θυσία του αγωνιστή δάσκαλου Νίκου Τεμπονέρα

Posted in Επικαιρότητα, Μετανάστες | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ!

Posted by eamgr στο 8 Ιανουαρίου, 2017

Όλοι μας σύντροφοι του Ν. Τεμπονέρα 26 χρόνια μετά το Γενάρη του ’91, στοιχιζόμαστε και πάλι εδώ.

Δίπλα στα κόκκινα σημάδια από το αίμα του και το αίμα χιλιάδων μαρτύρων του λαού μας που οριοθετούν τον κόσμο μας.afissa-2017-2col

Σημάδια που οριοθετούν την κοινωνία των αξιών της εργασίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης, του διεθνιστικού ουμανισμού, της δημοκρατίας και της προόδου, από τις δυνάμεις του νεοφιλελεύθερου εκβαρβαρισμού, της εκμετάλλευσης, της γενικευμένης διαφθοράς, του κοινωνικοπολιτικού εκφασισμού, των πολέμων.

Είναι η περίοδος του Γενάρη του ’91 που ο νεοφιλελεύθερος καπιταλιστικός Μινώταυρος επιδιώκει να θεμελιώσει και να επιβάλλει άμεσα την απόλυτη κυριαρχία του στον νεοελληνικό κοινωνικό μετασχηματισμό και μάλιστα με ρυθμούς και όρους σαδιστικούς για την εργασία, την κοινωνία, την δημοκρατία.

Νεοφιλελευθερισμός και νεοφασισμός σε κάθε μορφή και έκφραση όπως σήμερα που κατακλύζουν την Ευρώπη και όχι μόνο, χέρι-χέρι σε ενιαίο μέτωπο κράτους και παρακράτους αμφισβητούν την κοινωνική υπόσταση του ανθρώπου την ίδια την υπαρξιακή οντότητα του ως ενότητα συνείδησης και είναι.

Ο Ν. Τεμπονέρας δεν ήταν κάποιος μυθικός Ηρακλής, δεν ήταν και δεν ήθελε νάναι ο τύπος του ήρωα. Ήταν ο άνθρωπος που αγαπούσε και χαιρόταν τη ζωή σαν ένας από μας με αρετές και αδυναμίες. Ο μέσος λαϊκός άνθρωπος. Όμως με προσανατολισμό και ιδανικά.

Με αυτά οδηγό την κρίσιμη στιγμή ταύτισε την υλική του υπόσταση με την συνειδησιακή του συγκρότηση, με την ανθρώπινη υπόστασή του δηλαδή, και προχώρησε. Η συνειδησιακή υπόσταση της ύλης, η ανθρώπινη κοινωνική υπόσταση της, έπρεπε να αναδειχτεί όπως ακριβώς ήταν. Ανώτερη από τις τυφλές, φυσικές δυνάμεις και από τις δυνάμεις των ενστίκτων.

Καμιά ταλάντευση στην επιλογή. Ο μαθητικός αγώνας ήταν απόλυτα αναγκαίο κοινωνικό οξυγόνο. Η συγκυρία απαίτησε την σπονδή της ζωής του σ΄ αυτή την κοινωνική αναγκαιότητα. Έτσι κράτησε ψηλά το λυχνάρι των ιδανικών του και προχώρησε με χαμόγελο παίζοντας τον άνθρωπο. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Γι’ αυτό από εκείνο το βράδυ, ο Ν. Τεμπονέρας ανήκει σ’ όλους και στον καθένα.

26 χρόνια… Από τη βραδιά που ο Νίκος Τεμπονέρας έγινε «δρόμος», «σχολικό συγκρότημα», «μνημείο», αλλά και αναφορά αγώνων και ζωής. Από τότε με όλες τις μαθητικές γενιές μέχρι σήμερα, κρατάει μαζί τους ακούραστα τα πανό και τις σημαίες των αγώνων για να υπερασπίζονται τους κοινωνικούς αγώνες σαν την αναντικατάστατη απελευθερωτική διαδικασία της κοινωνίας.

Για να υπερασπίζονται το σχολειό της γνώσης που απελευθερώνει τον άνθρωπο και την εργασία, απέναντι στο δήθεν σχολειό που χρησιμοποιεί την γνώση για να σκλαβώνει την εργασία και να εξανδραποδίζει τον άνθρωπο.

Στο σημερινό ιστορικό και κοινωνικό γίγνεσθαι συγκροτούνται αναπότρεπτα σταυροδρόμια που απαιτούν απαντήσεις όχι σε λεπτομέρειες, δευτερεύουσες αντιθέσεις και αντιφάσεις, αλλά στα κεντρικά ζητήματα ουσίας που θα διαμορφώνουν την επόμενη φάση της ιστορικής αναγκαιότητας. Τότε το ατομικό, το ενικό, το ειδικό πρέπει να ταυτοποιηθεί με τις αξίες του γενικού, του καθολικού.

Η κοινωνία της εργασίας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης πρέπει να οριοθετηθεί αποφασιστικά από τις δυνάμεις της ανταγωνιστικής αποκοινωνικοποίησης του ανθρώπου, από τις δυνάμεις της βαρβαρότητας και του ολοκληρωτισμού. Να υπερασπιστεί την εργασία και την κοινωνία ως παράγοντες απελευθέρωσης του ανθρώπου και όχι ως παράγοντες εξανδραποδισμού και υποδούλωσης.

Στους αγώνες γι αυτή τη οριοθέτηση, άξιοι λαϊκοί αγωνιστές έχουν τη δική τους ξεχωριστή και καθοριστική συνεισφορά, αφήνουν το στίγμα τους, αναδείχνονται ταγοί και οδηγοί της κοινωνίας.

Να γιατί ο Νίκος Τεμπονέρας πέρασε πρώτος αυτή τη πόρτα και με το αίμα του την ξαναέδωσε στους μαθητές και τη κοινωνία σαν παράθυρο γνώσης, δημοκρατίας και κοινωνικής αλληλεγγύης.

Να γιατί ο Παύλος Φύσσας κράτησε με το αίμα του λεύτερα τα σοκάκια και τις πλατείες της Αμφιάλης.

Η θυσία και η μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα δεν έχει πολιτικούς ιδιοκτήτες, είναι αναφορά αγώνων λαού και νεολαίας. Εκφράζει και αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο στην πιο ολοκληρωμένη κοινωνική του υπόσταση. Αυτό το κομμουνιστικό ιδανικό χρέωσε στους τοτινούς του συντρόφους να προσεγγίζουμε και να υπερασπιζόμαστε.

Φίλοι και συναγωνιστές, ο Νίκος Τεμπονέρας μετείχε και παρήγαγε ιδεολογία και πολιτική ως μέλος και στέλεχος μιας πολιτικής συλλογικότητας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου. Μιας συλλογικότητας που έκανε και κάνει κάθε προσπάθεια να φανεί αντάξια της μνήμης και της θυσίας του.

Γι αυτό θεώρησε και θεωρεί προσβολή στη μνήμη του και τη θυσία του να προβάλει έστω και σαν υπόνοια οποιαδήποτε αξίωση πολιτικής ιδιοκτησίας σ’ αυτά.

Οι λαϊκοί αγωνιστές δεν έχουν ανάγκη από ιδιοκτήτες και διαμεσολαβητές των αγώνων και της θυσίας τους.
Η αριστερά δεν παράγει, δεν μπορεί να παράγει εμπορεύματα που θέλουν μάλιστα ιδιοκτήτες. Παράγει αξίες, διαμορφώνει κοινωνικά υποδείγματα που μπορούν να θεμελιώσουν συλλογικότητες ακόμη και στις πιο άγριες συνθήκες του καπιταλισμού που αντιστοιχούν από κάθε άποψη στις σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές κοινωνικές σχέσεις που επαγγέλλονται.

Αυτά γράφει για τους συντρόφους του η πολιτική διαθήκη του Νίκου Τεμπονέρα.

Σ’ αυτή πασχίζουμε να ανταποκριθούμε και νοιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό.

«…Έπαιξες τους δείχτες του ρολογιού που κατεβαίνουν από τα μεσάνυχτα.
Έπαιξες τη φωνή της ελπίδας εκεί που δεν υπήρχε φωνή.
Η πλατεία ήταν έρημη. Η πατρίδα είχε φύγει.
Ήταν καιρός! Δε βάσταξε η καρδιά του περισσότερο!
Άναψες κάτω από το σακάκι σου το πρώτο κλεφτοφάναρο.
Καρδιά των καρδιών! Σκέφτηκες τον ήλιο και προχώρησες.
Ανέβηκες στο πεζοδρόμιο και έπαιξες τον Άνθρωπο!»

ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ!

(Αποσπάσματα από τις ομιλίες του γραμματέα του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου, Μιχάλη Βασιλάκη, σε παλαιότερα πολιτικά μνημόσυνα για τον Νίκο Τεμπονέρα.)

Αύριο Δευτέρα , στις 6 το απόγευμα,

η φετινή συγκέντρωση στον τόπο της θυσίας, στο σχολικό συγκρότημα Τεμπονέρα στην Πάτρα

Posted in Επικαιρότητα, Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

26 χρόνια μετά

Posted by eamgr στο 3 Ιανουαρίου, 2017

Το παλικάρι που ‘πεσε μ’ ορθή την κεφαλή του
δεν το σκεπάζει η γης ογρή, σκουλήκι δεν τ’ αγγίζει

Φτερό στη ράχη του ο σταυρός κι όλο χυμάει τ’ αψήλου
και σμίγει τους τρανούς αϊτούς και τους χρυσούς αγγέλους.

 Γιάννης Ρίτσος   (Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας 1968-1970)

afissa-2017-2col

Posted in Επικαιρότητα, Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας: Αλληλεγγύη στην Αντίσταση των λαών της Συρίας και του Ιράκ, εναντίον της παγκόσμιας τρομοκρατίας

Posted by eamgr στο 18 Δεκέμβριος, 2016

«Σύντροφοι, όπως είναι γνωστό, το κόμμα μας, μαζί με άλλα προοδευτικά και πατριωτικά κόμματα της Συρίας, αγωνίζεται ενάντια σε μια από τις πιο βάρβαρες ιμπεριαλιστικές επιθέσεις, από την εποχή του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και μετά.%ce%ba%ce%ba%cf%83

Ο αγώνας μας έρχεται σε σύγκρουση με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια παγκόσμιας κυριαρχίας και ειδικότερα στην περιοχή που ονομάζεται «Νέα Μέση Ανατολή».

Μέχρι τώρα δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων δολοφονήθηκαν, χιλιάδες οι τραυματίες και χιλιάδες οι οικογένειες που διέφυγαν σε πιο ειρηνικές περιοχές της Συρίας κι εκτός Συρίας. Αμέτρητες οι υλικές ζημιές. Χιλιάδες μικρές, μικρομεσαίες και μεγάλες βιομηχανίες καταστράφηκαν. Οι υποδομές της χώρας, σχολεία, νοσοκομεία, αρχαιολογικοί χώροι κι αρχαίες πόλεις καταστράφηκαν. Το Συριακό πετρέλαιο κι οι υπόλοιπες πλουτοπαραγωγικές πηγές του λαού μας έγιναν αντικείμενο κλοπής και λαθρεμπορίου στην Τουρκία, του καθεστώτος της που είναι σύμμαχος των τρομοκρατικών οργανώσεων. Η αξία αυτών των ζημιών υπολογίζεται σε πάνω από 200 εκατομμύρια δολάρια.

Ο λαός της Συρίας, μαζί με την κυβέρνηση, τον στρατό και τις προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας, αντιστέκεται με θάρρος απέναντι στην επίθεση που ξεκίνησε το 2011.

Οι τρομοκράτες που πραγματοποιούν αυτή την επίθεση, έχουν έρθει από 80 χώρες κι υποστηρίζονται από τις παγκόσμιες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τους συμμάχους τους.

Τώρα η απειλή επεκτείνεται από τη Συρία σε άλλες περιοχές και χώρες, όπως στη Γαλλία, στο Βέλγιο, σε όλη την Ευρώπη. Τώρα η τρομοκρατία είναι ένα διεθνές φαινόμενο κι οι ΗΠΑ είναι ο υπ’ αριθμόν ένα υποστηρικτής του σχεδίου αυτού, που υλοποιούν τρομοκράτες και μισθοφόροι μαζί με ειδικούς δυτικών χωρών. Χρηματοδοτούνται από αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα, όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, τα οποία προσφέρουν υποστήριξη στις τρομοκρατικές οργανώσεις σε συνεργασία με την Τουρκία.

Μπροστά σ’ αυτή τη σκληρή κατάσταση, η Συρία όφειλε να ζητήσει τη βοήθεια της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Η Μόσχα πρόσφερε στη Συρία την αναγκαία υποστήριξη για την Αντίσταση σ’ αυτή τη βάρβαρη επίθεση.

Η Ρωσική βοήθεια αποδιοργάνωσε τις δυτικές κυβερνήσεις και τα αντιδραστικά καθεστώτα της περιοχής, όπως η Τουρκία, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία, άλλαξε ριζικά τη σχέση δυνάμεων στο πεδίο της μάχης και η Συρία μπόρεσε να ανακτήσει σημαντικό τμήμα από το έδαφος της μέσα σε 6 μήνες .

Η Συρία θα συνεχίσει τον αγώνα υπερασπιζόμενη το λαό της και θα ελευθερώσει κάθε σπιθαμή γης του Συριακού εδάφους από τους επιτιθέμενους.

Η κυβέρνηση της Συρίας πληροφόρησε τη διεθνή κοινότητα για τους λόγους αίτησης βοήθειας προς τη Ρωσική Ομοσπονδία.

Η βοήθεια ήταν αποτέλεσμα νόμιμης αίτησης από την νόμιμη κυβέρνηση της Συρίας. Σε συμφωνία με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και με όλες τις διεθνείς αποφάσεις για την αντιμετώπιση επίθεσης σε εσωτερικές υποθέσεις από άλλα κράτη. Κάθε χώρα που δέχεται επίθεση, έχει το δικαίωμα της άμυνας, σύμφωνα με τους νόμους και τους διεθνείς κανόνες.

Ενώ οι νόμιμες δυνάμεις που εκπροσωπούν τη Συρία συνεχίζουν την απελευθέρωση των περιοχών που κατέκτησαν οι τρομοκράτες, οι οποίοι προσπαθούν να επιβάλουν τους δικούς τους νόμους θεσμοθετημένους πριν 1.500 χρόνια, διαπράττοντας εγκλήματα , η Συρία επιδιώκει κι υποστηρίζει την πολιτική επίλυση της κρίσης, στη βάση διακοπής των πολεμικών επιχειρήσεων και την πλήρη αποχώρηση από τις κατεχόμενες περιοχές των ξένων τρομοκρατικών δυνάμεων. Επιδιώκει, επίσης, δημοκρατικές εκλογές στη χώρα και εθνικό διάλογο με την αντιπολίτευση που εκφράζεται από τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα της χώρας. Όμως, οι τρομοκράτες που διατηρούν σχέσεις με ορισμένες αντιπολιτευόμενες ομάδες, επιχειρούν τη συνέχιση της επίθεσης εναντίον της κυβέρνησης, ώστε να αποτύχουν οι πολιτικές διεργασίες της Γενεύης 1 και 2, η συνάντηση της Βιέννης και η συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ.

Σύντροφοι,%cf%83%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%b11

το αίμα τρέχει ακόμη στη Συρία κι ειδικά στο Χαλέπι, τη δεύτερη πρωτεύουσα της χώρας, απελευθερωμένη από τον Αραβικό στρατό της Συρίας και τους συμμάχους του. Οι τρομοκράτες αρνούνται τη διακοπή των εχθροπραξιών για να σωθούν οι ανθρώπινες ζωές των αμάχων, τους οποίους χρησιμοποιούν ως ανθρώπινες ασπίδες.

Σύντροφοι, το κόμμα μας επιβεβαιώνει τα εξής πραγματικά γεγονότα και στοιχεία:

Είναι απαράδεκτο να μπαίνουν στο ίδιο επίπεδο οι εισβολείς με τα θύματα.Οι διεθνείς νόμοι δεν επιτρέπουν σε καμία χώρα να υπεισέρχεται στα εσωτερικά μιας άλλης χώρας. Όμως, αυτό ακριβώς κάνουν στη Συρία οι τρομοκράτες κι οι υποστηρικτές τους, ζητώντας την παραίτηση του προέδρου Άσαντ, όταν αυτό είναι μια απόφαση που ανήκει μόνον στην λαό της Συρίας.Οι εισβολείς έχουν ολόκληρη την ευθύνη για τις απώλειες και τις ζημιές στη χώρα.Η ιμπεριαλιστική επίθεση συνεχίζεται με την υποστήριξη μιας ιμπεριαλιστικής καμπάνιας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, που πληρώνουν με εκατομμύρια δολάρια οι ΗΠΑ κι η Σαουδική Αραβία. Έτσι, τα γεγονότα που περιγράφουν για τη Συρία είναι πλαστογραφημένα. Αυτά τα πλαστογραφημένα γεγονότα διαδίδονται σ’ ολόκληρο τον κόσμο.Και στο Ιράκ δέχονται την ίδια επίθεση κι ο Ιρακινός λαός αντιστέκεται. Το καθήκον όλων των προοδευτικών δυνάμεων του κόσμου είναι η Αλληλεγγύη στην Αντίσταση των λαών της Συρίας και του Ιράκ, εναντίον της παγκόσμιας τρομοκρατίας.

Σύντροφοι,

Τα προοδευτικά πολιτικά κόμματα στη Συρία αγωνίζονται ενάντια στον πόλεμο κι ενάντια στο άδικο οικονομικό εμπάργκο εναντίον του λαού της Συρίας.

Ο λαός της Συρίας απέδειξε τον πατριωτισμό του, στη διάρκεια των χρόνων της ιμπεριαλιστικής επίθεση, βασισμένο στις ιδέες της δημοκρατίας, της προόδου και της ανεξαρτησίας. Ταυτοχρόνως υποστηρίζει την πολιτική λύση της κρίσης.

Το δικό μας κόμμα, στο πνεύμα της αμοιβαίας συνεργασίας είναι έτοιμο να προσφέρει όλες τις απαντήσεις που αφορούν την κατάσταση στη Συρία.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας καλεί τα δικά σας πολιτικά κόμματα κι όλες τις προοδευτικές και δημοκρατικές δυνάμεις να συνεργαστούν, ώστε να εγγυηθούμε την ανθρωπιστική βοήθεια στη χώρα.»

Συρία, Δαμασκός, Συριακό Κομμουνιστικό Κόμμα (Ενιαίο)

Posted in Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Αλέξη ακόμα σου χρωστάμε την συγνώμη μας

Posted by eamgr στο 6 Δεκέμβριος, 2016

Δεκέμβρης '08
Δεκέμβρης του 2008. Συμπυκνωμένη η δεκαετία του 2000 μέσα σε έναν μόνο μήνα. Μια εξέγερση-εικόνα από ένα μέλλον που αποδείχθηκε κατώτερο των περιστάσεων. Η δολοφονία ενός παιδιού αναδεικνύει όλες τις κοινωνικές αντιθέσεις. Δεν υπάρχει, ασφαλώς, αυθόρμητο: Υπάρχουν υπόγεια ρεύματα, και κάποτε ξεχειλίζει το καπάκι.

Η εξέγερση εκείνη ήταν η δεύτερη-μετά από αυτήν στα γκέτο του Παρισιού-εξέγερση σε ευρωπαϊκό έδαφος ενάντια στο νεοφιλελεύθερο καθεστώς: Διάλυση της κοινωνίας-το κράτος απογυμνωμένο από τις αναδιανεμητικές του πλευρές, περιορισμένο στον ρόλο διαχειριστή της καταστολής. Τα ζητήματα εξουσίας και των όρων της κοινωνικής αναπαραγωγής δεν έχουνε μπει όπως μπήκαν-έστω άγαρμπα, ανοργάνωτα, πρόχειρα-μέσα σε έναν μόνο μήνα, σε εκείνον τον μήνα, δεν έχουνε μπει, λοιπόν, σε κανένα σημείο της μετέπειτα, και ίσαμε εδώ, περίοδο της μνημονιακής υπαγωγής της χώρας. Όπου βασιλεύει η εξατομίκευση και οι κραυγές των μεσοστρωμάτων.

Το πολιτικό περιβάλλον της εποχής: Βατοπέδι, Ζαχόπουλοι, υποκλοπές, κουμπάροι, Siemens, απαγωγή Πακιστανών, ζαρντινιέρες, πυρκαγιές του 2007, 28 δις στις τράπεζες, ανεργία και επισφάλεια για την νεολαία. Η κυβέρνηση Καραμανλή μπορεί να μοιάζει να υπήρξε έναν αιώνα πριν συγκριτικά με ό,τι έχει μεσολαβήσει, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν μια διεφθαρμένη και λαομίσητη κυβέρνηση, βουτηγμένη στην διαφθορά, και που ήδη είχε εισάγει την Ελλάδα στις πύλες της μετέπειτα κρίσης. Ο κόσμος της εργασίας δοκίμαζε ήδη την ανασφάλιστη εργασία, οι νέοι μια διευρυμένη αγωνία. Οι τράπεζες και συνολικά η οικονομία ένα γενικευμένο κραχ.

Ο Δεκέμβρης δεν θα μπορούσε να είναι απάντηση σε όλα αυτά. Καθώς δεν θα μπορούσε να αναδιοργανώσει ένα αποσαθρωμένο λαϊκό κίνημα, πόσο μάλλον να συγκροτήσει μαζικές κοινωνικές συσσωματώσεις. Ήταν, όμως, μια ερώτηση που μπήκε ανοιχτά. Και πρέπει να πούμε ότι πέρα από την-ανώφελη ίσως-ριζοσπαστικοποίηση ενός κομματιού της νεολαίας, τα ερωτήματα απαντήθηκαν περισσότερο από την άλλη μεριά: Ακόμα περισσότερη καταστολή, ακόμα περισσότερη φτώχεια και εξατομίκευση.

Αλλά δεν είναι μάταιο τίποτα από όσα γίνανε τότε. Ίσα ίσα που ένα κομμάτι της κοινωνίας μετρήθηκε υγιές στο τεστ αντοχής που της έκανε η Ιστορία. Με αντανακλαστικά και ψυχή. Το γεγονός ότι, επίσης διευρυμένα, από ένα άλλο κομμάτι μπήκε και το ελάχιστο ακόμα ερώτημα για το αν ίσως ήταν ο φόνος δικαιολογημένος καταδεικνύει ότι από τότε ήδη η κοινωνία βρισκότανε σε έσχατη σήψη και παρακμή, αλλά και ότι με αφορμή τον Δεκέμβρη αναδείχτηκαν τα δύο ρεύματα που έκτοτε συντροφεύουν μονίμως την κοινωνική διαπάλη: Της δημοκρατίας και του φασισμού.

Πέρα από την καθαρά πολιτική διαχείριση ένθεν κακείθεν του Δεκέμβρη, θυμάμαι έντονα την νέα αρχιτεκτονική όψη της πόλης, όπου μία οδός, μία πλατεία ή ένα κτίριο δεν είχανε πλέον ούτε την χρηστική, ούτε την αισθητική διάσταση που έχουνε πάντα, θυμάμαι την απέραντη ζεστασιά ενός κόσμου που επιτέλους συναντιόταν. Τις φωτιές, το αναποδογύρισμα των ωρών, και ένα διάχυτο αίσθημα ότι όλα είναι εφικτά. Και ότι όλα δεν αργούν.

Επίσης, φεύγοντας από το επίκεντρο των εξελίξεων, διακόσια μέτρα παρακάτω από τα Εξάρχεια, να βλέπεις, όπως πάντα, τις πιάτσες για ναρκωτικά και τις εκδιδόμενες κοπέλες, σαν απότομο ξύπνημα από εκείνο που νόμισες μια μικρή επανάσταση, και που προφανώς και δεν ήταν, εφόσον: Άλλος ο κόσμος πάνω από την Πατησίων, ο ίδιος ανέγγιχτος κάτω από αυτήν.Πολλά συνθήματα μπήκαν από το κίνημα. Από το »Κάτω το κράτος», μέχρι το »Να διαλυθούν τα ΜΑΤ».

Εκείνο που υπερασπιστήκαμε πολλές και πολλοί ήταν να πέσει η κυβέρνηση των δολοφόνων. Σαν προσωποποιημένη ευθύνη για την συλλογική παρακμή μιας κοινωνίας που μπορεί και να σκοτώνει τα παιδιά της. Από το μεγαλύτερο κομμάτι, το πιο »επαναστατικό», του κινήματος, ένα τέτοιο σύνθημα απορρίφτηκε σαν ρεφορμιστικό. »Και ποιος να έρθει; Ο Παπανδρέου;»‘, η γνωστή ΚΚΕδίστικη-που έχει διαποτίσει ολόκληρη την Αριστερά-εκλογικίστικη  λογική, λες και η κοινωνία μας υπέδειξε ότι θέλει να περάσει στην αναρχία. Ή λες και το να πέσει μια κυβέρνηση από μια λαϊκή εξέγερση είναι μικρή υπόθεση. Ή λες και έτσι οι επόμενοι που θα έρχονταν θα ένιωθαν ασφαλείς έπειτα από μια τέτοια μεγάλη νίκη του λαού.Και όμως, ήταν το πλέον επαναστατικό σύνθημα δεδομένων των συσχετισμών.

Μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο η κυβέρνηση εκείνη έπεσε σαν σάπιο μήλο, και ήρθε…ο Παπανδρέου, με τον λαό στην γωνία και με την γνωστή συνέχεια. Αυτό λέγεται: Συσσώρευση, και έπειτα διαχείριση, της ήττας. Συνηθισμένα πράγματα για την Αριστερά. Που ακόμα δεν θέλει να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο της νίκης. Για αυτό και σήμερα ανάγει τον σοσιαλδημοκράτη ΣΥΡΙΖΑ σε υπέρτατο εχθρό.

Αλέξη, σού χρωστούσαμε την συγνώμη μας, που η κοινωνία που κατορθώσαμε να φτιάξουμε επιτρέπει να σε δολοφονούν και να ψάχνουν έπειτα και για δικαιολογίες. Να μια φράση που, δυστυχώς, κανείς από τους φορείς της εξέγερσης δεν ένιωσε. Ή δεν εξέφρασε, έστω. Το κλείσιμο του ματιού σε όλα τα μικρά και μεγάλα, η παραίτηση από επιμέρους διεκδικήσεις μπροστά στα μεγάλα και τρανά συνθήματα των ψευτοεπαναστατικών ονειρώξεων, ή ακόμα περισσότερο σε συντεχνιακές λογικές και διεκδικήσεις, όλα αυτά έχουνε το δικό τους μερίδιο ευθύνης, για όποιον/α αντέχει να το δει και έτσι.

Και, ως εκ τούτου, ακόμα σου χρωστάμε την συγνώμη μας.

Ανδρέας  Μπεντεβής

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Αντίο Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο

Posted by eamgr στο 26 Νοέμβριος, 2016

«Για όλους έρχεται η ώρα μας, αλλά οι ιδέες των Κουβανών Κομμουνιστών θα παραμείνουν ως απόδειξη σε αυτόν τον πλανήτη ότι αν λειτουργήσουν με θέρμη και αξιοπρέπεια, μπορούμε να πράξουμε τα υλικά και τα πολιτιστικά αγαθά που χρειάζονται οι άνθρωποι. Και πρέπει να πολεμήσουμε χωρίς ανακωχή για την απόκτησή τους»

%cf%86%ce%b9%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%bb

Καμιά νεκρολογία από μας, ότι και να γράψουμε μικραίνει τον άνθρωπο.

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Εδώ Πολυτεχνείο!

Posted by eamgr στο 17 Νοέμβριος, 2016

Υπάρχουν σταθμοί – κόμβοι στην ιστορία των λαών που αναδείχνουν τους όρους και ταυτόχρονα σηματοδοτούν τις διεργασίες για ποιοτικά άλματα-τομές στην συγκρότηση της ιστορικής τους συνείδησης.

Η νεολαιίστικη και λαϊκή εξεγερτική πυρκαγιά τον Νοέμβρη του ’73 αναμφίβολα ανήκει σ’ αυτούς τους ιστορικούς σταθμούς.polytexneio

Με συγκρουσιακό πνεύμα αναψηλάφησε στη πράξη μέσα σε ένα τριήμερο ολόκληρο το πλέγμα των αντιθέσεων και των αντιφάσεων που κατέστησαν και άφησαν ανολοκλήρωτο ως έθνος – κράτος τον νεοελληνικό κοινωνικό σχηματισμό και αντιτάχθηκε στην ενσωμάτωση του με αυτούς τους όρους στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.

Αποτέλεσε την συνέχεια και τη δικαίωση της εθνικής αντίστασης και των κατοπινών αντιιμπεριαλιστικών αγώνων.

Έγινε ο πυρήνας συγκρότησης μιας κοινωνικής αριστεράς ικανής να επαναθεμελιώσει την πολιτική αριστερά ως φορέα μιας νέας λαϊκής δημοκρατικής εξουσίας.

Έβαλε το ζήτημα της εξουσίας μέσα από την ανάγκη διαμόρφωσης μιας νέας κοινωνικοπολιτικής ηγεμονίας που θα απαντούσε και στα ζητήματα της εθνικής ολοκλήρωσης σε συνδυασμό με το πλέγμα των διεθνικών σχέσεων της αναδυόμενης νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που θεμελίωνε μια νέα τάξη πραγμάτων για ολόκληρο τον κόσμο.

Η εσπευσμένη «Βοναπαρτική» παλινόρθωση του ’74 με την αριστερή πολιτική νομιμοποίηση «Καραμανλής ή Τανκς», ήταν η απάντηση της άρχουσας τάξης στην εξεγερτική πυρκαγιά του Πολυτεχνείου και στο βασικό ζήτημα εξουσίας που αυτή έβαζε.

Αντίπαλος στην καθολική ουσία του Πολυτεχνείου δεν ήταν μόνο και κύρια η στρατοκρατική χούντα και οι ματωμένες ερπύστριες των τανκς. Ήταν ολόκληρο το εξουσιαστικό μεταπολιτευτικό κοινωνικοπολιτικό  σύστημα που οικοδομήθηκε με αρχή την «Βοναπαρτική» παλινόρθωση.

Η συγκυρία από κάθε άποψη δεν ήταν με το μέρος της εξέγερσης και την βαθύτερη πολιτική της ουσία.

Η αριστερά ήδη σε παρακμιακή φάση δεν ήταν εξ’ ορισμού σε θέση να διατυπώσει μια πρόταση εξουσίας ριζοσπαστικών δημοκρατικών αλλαγών που η εξέγερση έβαζε σαν ζήτημα άμεσης πάλης φτάνοντας νομοτελειακά στο «Καραμανλής ή Τανκς».

Υπερφαλαγγίστηκε από την ριζοσπαστική σοσιαλδημοκρατία που με την πρόταση εξουσίας του ΠΑΣΟΚ πρόβαλε σαν πολιτικός κληρονόμος του Πολυτεχνείου και της εξέγερσης. Αφού θήτευσε (θητεύσαμε) ως αριστερά για χρόνια στην ουρά του ΠΑΣΟΚ και του «Καραμανλής ή Τανκς» η Αριστερά αυτοαπομονώθηκε σε ένα διαχρονικό καταγγελτικό λόγο, εξυπηρετικό του συστήματος με τον οποίο διεκδικεί σήμερα το ρόλο του προφήτη αποσπώντας την ευαρέσκεια της αγοραίας συστημικής δημοσιολογίας και τα συγχαρητήρια του Ιερώνυμου, του οποίου η ψυχή σκιρτάει από τον ήχο των νομισμάτων στα εκκλησιαστικά παγκάρια!

Το «Βυθίσατε το Χόρα» ως άρνηση της άρνησης, αποτέλεσε το δίαυλο αποφόρτισης της αντίθεσης Δεξιά – αντιδεξιά και αντί να μπει στο χρονοντούλαπο  της ιστορίας η δεξιά, μπήκε σε αυτό η πρόταση εξουσίας της ριζοσπαστικής σοσιαλδημοκρατίας.

Το σύστημα του δικομματισμού έτσι παρά τις ποσοτικές διαφορές σε ποιοτική ενότητα έγινε η  πραγματικότητα που διαφέντεψε το λαό και τη χώρα για 35 και πάνω χρόνια με κατάληξη την διεθνή ιμπεριαλιστική επιτροπεία.

Ο λαός εγκλωβίστηκε στη μεγάλη ιδέα του ιμπεριαλιστικού μετασχηματισμού της χώρας με την ένταξη της όπως-όπως και ανεξάρτητα από όρους, στον κεντρικό ευρωπαϊκό ιμπεριαλιστικό πυρήνα. Με αυτόν τον μετασχηματισμό θα έπαιρνε μέρος στη ληστεία της παγκόσμιας  ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ως ενιαίος ευρωπαϊκός κοινωνικός χώρος. (Μισθοί Βρυξελλών και όχι Αθηνών!!!).

Σε αυτή την κατεύθυνση ο δικομματισμός συγκέντρωνε την εκλογική αποδοχή του 90% και πάνω του εκλογικού σώματος, όχι τυχαία.

Ο μετασχηματισμός της χώρας σε καταναλωτική αγορά με την υποθήκευση του γεωπολιτικού της χώρου και της εργασίας αρκετών μεταγενέστερων γενεών, δεν συγκρότησε κοινωνικό κράτος, αλλά ένα κράτος διαφθοράς, κλεπταποδόχων, τσαμπάσηδων και κάθε είδους παρασιτικών στρωμάτων. Μέσα σε μια δεκαετία ‘90-2000 που η χώρα γέμισε εργοστασιακά κουφάρια, βιομηχανικά νεκροταφεία και αραχνιασμένους γεωργικούς συνεταιρισμούς αναδείχθηκε ως πραγματικό θαύμα μέσα στις 20 πλουσιότερες και πιο αναπτυγμένες χώρες του κόσμου! Το ΑΕΠ της, η ποιοτική του σύνθεση ήταν ανώτερη της ποιοτικής σύνθεσης των Η.Π.Α, της Βρετανίας, της Ιαπωνίας…

Η ανάπτυξη της σκαρφάλωνε στο 4-5% ετησίως σε πενταπλάσιο ποσοστό του μέσου ευρωπαϊκού όρου που μόνο με τον κινεζικό ρυθμό ανάπτυξης μπορούσε να συγκριθεί. Θαύματα όμως δεν υπάρχουν και για αυτό από το Καστελόριζο το 2010 με διάγγελμα, ζητήσαμε την ιμπεριαλιστική προστασία των Η.Π.Α απέναντι στους Γερμανικούς χαυλιόδοντες ( το πιστόλι στο τραπέζι!!!).    

Η χώρα με αίτημα του δικομματικού εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος έγινε επίσημα και τυπικά όργανο και υπομόχλιο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για παγκόσμια ηγεμονία 

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ». Η διαχρονική του εμβέλεια, ενεργοποιεί  τα μη εξαρτημένα αντανακλαστικά της εργατικής τάξης και του λαού, που ως κοινωνική αριστερά με το κίνημα των πλατειών απευθύνεται στην πολιτική αριστερά απαιτώντας την χάραξη μιας γραμμής διεξόδου.4-1973-11-cf80cebfcebbcf85cf84ceb5cf87cebdceb5ceb9cebf_cebfceb9cebacebfceb4cebfcebccebfceb9-1-1

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» τον Γενάρη του 2015 διασφαλίζει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία του μετώπου της αριστεράς και την διαχείριση της εξουσίας απ’αυτήν.

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» τον Ιούλη του 2015 με το 63% στο δημοψήφισμα να ματαιώνει κάθε προσπάθεια εμφυλιοπολεμικής σύγκρουσης, που επιχειρεί το μέτωπο της τρόικας εσωτερικού και εξωτερικού για την παλινόρθωση της εξουσίας του δικομματισμού.

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» με τον κορυφαίο κρατικό παράγοντα-Πρωθυπουργό του μετεμφυλιακού κράτους, να υποκλίνεται στην θυσία των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής!

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» ο αναρχικός χώρος αλλά και συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των δυνάμεων καταστολής καταλαμβάνουν τα γραφεία του κόμματος εξουσίας χωρίς να ανοίξει μύτη!

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» 1.5 εκατομμύριο άνεργοι έχουν πλήρη πρόσβαση στο σύστημα περίθαλψης και υγείας.

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» η παιδεία είναι δημόσιο αγαθό και ο μαθητής σπουδαστής δεν είναι πελάτης!

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» ο εκπρόσωπος της πλανητικής ηγεμονίας με όλα τα σύμβολα της στρατιωτικής, οικονομικής και πολιτικής ηγεμονίας της, έρχεται στην Αθήνα  για να διαπραγματευτεί την θέση της στην παγκόσμια σκακιέρα των ανταγωνισμών, πιστοποιώντας τον κομβικό πολιτικό ρόλο της χώρας σε αυτούς.

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» η εξέγερση ούτε εξουσιοδοτεί ούτε κρίνει αφ’ υψηλού και ουδέτερα είναι πράξη ζωντανή, άμεση, σκόπιμη, καθημερινή.

Δεν δικαιώνεται, διεκδικεί την δικαίωση στην άπειρη πολλαπλότητα του κοινωνικού γίγνεσθαι.

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ! ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!

Μιχάλης Βασιλάκης γραμματέας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου

Posted in Αναλύσεις, Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Πρόεδρος Τράμπ: Τα αδιέξοδα της κρίσης ωρίμασαν-και σάπισαν

Posted by eamgr στο 10 Νοέμβριος, 2016

Η επικράτηση του φαινομένου Τράμπ οριοθετεί την εποχή μας, κυρίως σε σχέση με την ίδια την εμφάνιση του, την κοινωνική του βάση, και την ανάπτυξη του στα πλαίσια της φανερά πολύπλευρης και αδιέξοδης κρισιακής εξέλιξης του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.160718-trump-blames-obama-feature

Σήμερα φτάσαμε στο ιστορικό σημείο όπου φαίνεται να κλείνει ένας κύκλος που άνοιξε το 1989 με την νεοφιλελεύθερη κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου. Ένα σημείο αντιδραστικής αμφισβήτησης του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού, παράλληλα με την χρεοκοπία τόσο των οικονομικών του υποσχέσεων, όσο και των ιδεολογικών του αιχμών για τα ατομικά δικαιώματα, τα οποία ανέδειξε μάλιστα στην εμπροσθοφυλακή της αντιπαράθεσης του με τον σοσιαλισμό! Το γεγονός ότι φτάσαμε σε αυτό το σημείο, αλλά την απάντηση προσπαθούν να δώσουν νέες ακραίες συντηρητικές δυνάμεις αποτελεί μια τεράστια πρόκληση για την Αριστερά παγκοσμίως.

Η εκλογή Τράμπ είναι ο επόμενος, κεντρικός, κρίκος στην αλυσίδα του Brexit-με το οποίο μοιάζει τουλάχιστον ως προς την επίφαση της ψήφου ενάντια σε ένα συγκεκριμένο κατεστημένο-και της ανάδειξης του νεοφασισμού σε πολιτικό διαχειριστή της κρίσης στην Ευρώπη. Κοινό σημείο αυτών των επεισοδίων αποτελεί το γεγονός ότι αυτή την πορεία την καθοδηγούν κομμάτια των αστικών τάξεων με την συμμαχία μεσοστρωμάτων και-το πιο σημαντικό-διευρυμένων κομματιών της εργατικής τάξης. Αποκλεισμένης, ή και ενσωματωμένης.

Η ταξική και ιδεολογική βάση του νεοφασισμού

 Παράλληλα με την ανάλυση των σημαινομένων του φαινομένου Τράμπ στο ιδεολογικό εποικοδόμημα της Αμερικής και του κόσμου πιο σημαντική κρίνεται η εξέταση των ταξικών/κοινωνικών χαρακτηριστικών που ανέδειξε. 

Είναι συντριπτικά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της εκλογικής του επιρροής: λευκοί, μεσαίας και κατώτερης μόρφωσης και οικονομικής θέσης Αμερικάνοι, λευκά εργατικά στρώματα και άνεργοι, μικρή ιδιοκτησία των μικρών πόλεων. Είναι εξίσου ενδεικτικό ότι η υπεροχή της Κλίντον σε κοινωνικές ομάδες όπως η παραδοσιακή βιομηχανική εργατική τάξη, οι ισπανόφωνοι, οι αφροαμερικάνοι και οι ασιάτες Αμερικάνοι αποδείχθηκε ψαλιδισμένη σε σχέση με την συνηθισμένη δυναμικών των Δημοκρατικών. Και το πιο παράδοξο είναι ότι αυτή η δυναμική, σε αυτά ακριβώς τα πιο καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα, είναι που της έδωσαν την νίκη εις βάρος του Σάντερς-του οποίου ο ριζοσπαστικός λόγος, σε μια ακόμα αρνητική παραδοξότητα της εποχής, υστέρησε εκεί που θα έπρεπε κανονικά να είναι σαρωτικός.

Ακόμα και αν δεν κέρδιζε ο Τράμπ, η όλη του εμφάνιση και η εκλογική του βάση αναδεικνύουν βασικά ότι η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση στην εξαιρετικά οριακή της κρισιακή φάση σπρώχνει κρίσιμες κοινωνικές μάζες προς την εθνικιστική αναδίπλωση, και σε έναν νέου τύπου συντηρητισμό, που χτίζει ηγεμονίες υπερφαλλαγγίζοντας την απέχθεια έναντι του πανίσχυρου χρηματοπιστωτικού συστήματος και συνάμα αυτές τις ίδιες τις προοδευτικές κατακτήσεις της κοινωνίας που εκείνο ακριβώς εχθρεύεται και καταργεί.

Με λίγα λόγια ο αποκοινωνικοποιημένος, αποϊδεολογικοποιημένος άνθρωπος των νεοφιλελεύθερων κεφαλαιοκρατικών κοινωνιών, εξωθημένος από την καθολική τους κρίση ανοίγει την πόρτα…και δεν μπορεί παρά να πέσει πάνω σε έναν Τράμπ. Και αυτό, δυστυχώς, αποκτά πλέον διαταξική και διαφυλετική χροιά. Το φαινόμενο Τράμπ δεν αφορά την Αμερική, ούτε και εμφιλοχωρεί σε αυτήν μονάχα. Αποτελεί την πιο ωμή απαίτηση ενός κομματιού της κοινωνίας να καταργηθούν όλες οι προοδευτικές αντιθέσεις του έθνους κράτους, όπως αυτές κατακτήθηκαν από την ανθρωπότητα στην ιστορική της πορεία, και να αντικατασταθούν από εξατομικευμένους ιδιώτες ή αυθαίρετες επιμέρους συντηρητικές ομαδοποιήσεις, με ακραία επιθετικό προσδιορισμό. Άλλοτε οριοθετημένων με βάση την τάξη, άλλοτε με βάση την γεωγραφική καταγωγή, άλλοτε με βάση το χρώμα του δέρματος. Ή, ακόμα και πέρα από αυτά. Τα πρωτεία, εξάλλου, τα κρατά το ύψος του τραπεζικού λογαριασμού.

Αυτός είναι ο ναζισμός της νέας εποχής: Διαφέρει από τον χιτλερισμό, στον βαθμό που ο πυρήνας του ναζισμού αφορούσε σε έναν εξουσιαστικό συγκεντρωτισμό με επίκεντρο το κράτος. Ο σημερινός ναζισμός συνδέεται με τον ολοκληρωτισμό των νεοφιλελεύθερων αξιών. Με βάση αυτές το κράτος πρέπει να απολέσει και τις ύστατες αναδιανεμητικές του μορφές. Την ιδεολογική του ισχύ, σαν σύνολο αντιτιθέμενων τάξεων. Η καταστολή και ο φανατισμός των ηλιθίων είναι η νέα ιδεολογία. Ο λαϊκισμός, η βαθιά αποδιάρθρωση της γνώσης και η επικέντρωση στα πιο ζωώδη από τα ένστικτα των μαζών τα απλά, καθημερινά του εργαλεία.

Αυτό αντιστοιχεί σε πολιτικό επίπεδο στο φαινόμενο ότι οι δισεκατομμυριούχοι βγάζουν από την άκρη όχι απλά τους παραδοσιακούς πολιτικούς, μα την ίδια την πολιτική, σαν παρωχημένα και αποτυχημένα μοντέλα διαχείρισης της κοινωνίας των ιδιωτών. Που ένα κομμάτι της πλέον διεκδικεί να αυτοκαταργηθεί, ακόμα και σαν τέτοια. Για ποιον λόγο μία πλούσια πολιτεία να συνυπάρχει με μία φτωχή; Για ποιον λόγο να συνυπάρχουν οι αστοί με τους προλετάριους, όταν πλέον οι πρώτοι αναπαράγονται σαν τάξη και δίχως την εκμετάλλευση της εργασίας; Η εργασία και οι φορείς της τείνουν όχι απλά να είναι άχρηστοι αναφορικά με την αναπαραγωγή του συστήματος, αλλά ουσιαστικά και περιττοί σαν τάξη. Δεν υπάρχει λόγος να μοιράζονται το ίδιο έδαφος, την ίδια σημαία με τους πλούσιους, ακριβώς όπως δεν πρέπει να μοιράζονται όχι τα δικά τους νοσοκομεία, αλλά ούτε καν άλλα, κρατικά, με »δημόσιο» χρήμα.

Αυτά είναι τα πολιτικά συμφραζόμενα του φαινομένου Τράμπ. Το περιεχόμενο τους είναι ενεργό, θα ήταν ενεργό ακόμα και αν έχανε στις εκλογές. Και είναι ενεργό ανεξάρτητα αν καταφέρει να εκδηλώσει αυτό το περιεχόμενο κατά την διάρκεια της προεδρίας του.

 Απομονωτισμός,-ή μια βαθύτερη περιφερειοποίηση του κόσμου;

Τόσο το φαινόμενο Τράμπ όσο και οι δημοκρατικές αντιστάσεις σε αυτό θα έχουν αντικειμενική την επιρροή τους σε όλον τον δυτικό κόσμο. Και όχι μόνο έμμεσα, μια και η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική αναφέρεται σε μια σειρά από κρίσιμες μάχες, νομισματικές, εμπορικές, πολεμικές σε όλες σχεδόν τις ηπείρους. Και με hot spot την δική μας γειτονιά.

Ο Τράμπ υποσχέθηκε στους Αμερικάνους αναδίπλωση και απομονωτισμό. Αλλά, αυτό αφορά περισσότερο την δήθεν μάχη που θα δώσει για να προστατεύσει την εργατική τάξη των ΗΠΑ από τις συνέπειες της πλήρους απελευθέρωσης του Κεφαλαίου. Ως προς την εξωτερική του πολιτική ο Τραμπ μάλλον αντιπροσωπεύει περισσότερο το κλασικά ρεπουμπλικάνικο δόγμα της defacto ύπαρξης αλλεπάλληλων διαφοροποιημένων οικονομικών και πολιτιστικών ζωνών στον πλανήτη-με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε σχέση με την αντιμετώπιση προβλημάτων που μπορεί κομμάτια από αυτό το σώμα να προκαλέσουν στην αμερικάνικη ηγεμονία.

Υπό αυτή την έννοια είναι ακόμα ένα βήμα πιο μπροστά από την »αμερικανοποίηση» του κόσμου με νεοφιλελεύθερο μανδύα-και με υποκινημένες αποσταθεροποιήσεις όπου χρειαστεί- στρατηγική με βάση την οποία οι Δημοκρατικοί διεκδίκησαν να διευρύνουν την ηγεμονία των ΗΠΑ στον κόσμο από την περίοδο Κλίντον, με παράδειγμα ως προς τις αντιτιθέμενες αυτές στρατηγικές τα πεπραγμένα της ενδιάμεσης περιόδου Μπους (που, ας το έχουμε υπόψιν, κι εκείνος είχε εκλεγεί πρόεδρος πάνω στην βάση του απομονωτισμού!).

Είπε κάποια στιγμή ότι θα σκουπίσει τον ISIS μέσα σε ένα μικρό διάστημα, »με έναν τρόπο που δεν θα σας αποκαλύψω ακόμα». Πέρα από αυτό, ακόμα και αν ο Τράμπ ολοφάνερα δεν απολάμβανε προεκλογικά την στήριξη του στρατο-βιομηχανικού συμπλέγματος, δεν μπορούμε να είμαστε καθόλου σίγουροι ότι αυτό δεν θα επιχειρήσει να τον εντάξει στην διαδρομή των συμφερόντων του, του πραγματικού κόμματος που κάνει κουμάντο στην Αμερικάνικη εξωτερική πολιτική, του »Κόμματος του Πολέμου». Υπάρχουν πολλές δυνατότητες να σύρουν τον Τραμπ σε καταστάσεις που δεν θα το περίμενε και ο ίδιος. Αν δεν το θελήσει, και αν δεν το περιμένει ήδη, ασφαλώς. Τόσο εκείνοι, όσο και οι διεθνείς ανταγωνιστές των ΗΠΑ.

Από αυτή την άποψη, ακόμα και αν πρόκειται και για μια ενδοαστική αντιπαράθεση, αυτή παραμένει εξαιρετικά επικίνδυνη έτσι και αλλιώς.Το ίδιο το οικονομικό πρόγραμμα του Τράμπ είναι ένα ετερόκλητο ταξικό μείγμα, στο οποίο το τεράστιο στρατο-βιομηχανικό σύμπλεγμα υποτίθεται ότι πρέπει να παραμεριστεί: Θέλοντας να υπερασπιστεί το κομμάτι της αστικής τάξης που εκπροσωπεί και τον στήριξε, θέλοντας να φανεί συνεπής προς την εκλογική του βάση-στην οποία υποσχέθηκε νέες θέσεις εργασίας στον τομέα των υποδομών-, παράλληλα υπόσχεται σκληρό μονεταρισμό, ελάφρυνση της φορολόγησης για τις επιχειρήσεις, με άρση της χαλαρής ομολογιακής πολιτικής Ομπάμα η οποία αρκετά τρις δολάρια στην αγορά, και με αναίρεση-αυτό είναι το πιο φιλόδοξο και πιο περίεργο- όχι μόνο των νατοϊκών υποχρεώσεων των ΗΠΑ στην Ευρώπη, ή την όλη στρατηγική επωμισμού της στρατιωτικοποίησης του Ειρηνικού, αλλά και υπονοώντας σε ανύποπτο χρόνο την ολική επαναδιαπραγμάτευση της εξυπηρέτησης του ίδιου του χρέους τους προς την Κίνα!

Ώριμη η κατάσταση, επιτακτικά τα καθήκοντα-αριστερό κενό

Τα αδιέξοδα του συστήματος ωρίμασαν και σάπισαν-αλλά ας μην μας πιάνει η απόγνωση. Τα 13 εκ. ψηφοφόρων του Σάντερς αποτελούν μια εξαιρετικά δυναμική μάζα που μπορεί να εμβρυουλκήσει ένα νέο δημοκρατικό κίνημα στις ΗΠΑ-ήδη έχει ξεκινήσει την πορεία του, με σαφή πολιτικά και ταξικά χαρακτηριστικά. Η ορθή στάση του Σάντερς να στηρίξει επίσημα και θετικά την Κλίντον, εξάλλου, δεν την εξώθησε μόνο στην υιοθέτηση ενός μεγάλου μέρους του δικού του προγράμματος, αλλά είναι σε θέση να καταστήσει την όλη του παρακαταθήκη σε εξαιρετικά σοβαρό παράγοντα των εξελίξεων στο ίδιο το Δημοκρατικό κόμμα, ή σε ένα νέο πολιτικό σχηματισμό.

Από την μητρόπολη του κεφαλαιοκρατικού κόσμο έρχονται μηνύματα πόλωσης και όξυνσης των ταξικών/κοινωνικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών. Υπό αρνητικό πρόσημο, όμως όλα είναι ανοιχτά-αρκεί να συγκροτηθεί μια νέα αριστερή θεωρία που να ξεπεράσει ιδεολογικά τον νεοφιλελευθερισμό και τον τύπο ανθρώπου και κοινωνιών που έχει χτίσει.

Εδώ ακριβώς είναι που μια σειρά από ερωτήματα αναδεικνύονται σε σχέση με το κενό της αριστερής θεωρίας, που εντοπίζεται παντού στον κόσμο, να απαντήσει στα ιδιαίτερα ταξικά χαρακτηριστικά όπως εμφανίζονται στις πιο ανεπτυγμένες οικονομίες. Κενό που εξελίσσεται τάχιστα σε κενό ερμηνείας και αντιμετώπισης της ανόδου της λαϊκιστικής ακροδεξιάς και επιρροής της στην εργατική τάξη σε μια σειρά από μητροπολιτικές κεφαλαιοκρατικές κοινωνίες.

Ουσιαστικά σήμερα ο νεο-εθνικισμός αναδεικνύει άθελα του ένα ζήτημα που απασχόλησε καίρια το διεθνές επαναστατικό κίνημα πριν από έναν αιώνα, και που σήμερα, ενώ είναι κομβικό όσο ποτέ, φαίνεται να μην απασχολεί την Αριστερά: Είναι εφικτό, βιώσιμο και θεμιτό το σπάσιμο της αλυσίδας του διεθνούς καταμερισμού εργασίας από ένα κράτος, ή από έναν συνασπισμό κρατών; Και ακόμα, ύστερα από την ιστορική πορεία προς την παγκοσμιοποίηση, συναρμόζει με μία σύγχρονη αριστερή θεωρία να  αρνείται την ιστορική της διάσταση σαν βήμα της ανθρωπότητας, έστω και σαν κομμάτι της ανάπτυξης του κεφαλαίου; Από άποψη μαρξικής διαλεκτικής η άρνηση των βημάτων της ιστορίας είναι απαράδεκτη και ανεδαφική. Τις αντιθέσεις που υπάρχουν δεν μπορείς να τις αγνοήσεις, όπως δεν μπορείς να αγνοήσεις ένα ολόκληρο ιστορικό στάδιο: Μπορείς και πρέπει να ξεπεράσεις το στάδιο με τις αντιθέσεις του-λύνοντας τες σε ένα ανώτερο θετικό επίπεδο

Παγκοσμιοποίηση ή επιστροφή στο έθνος κράτος;

%ce%b7%cf%80%ce%b1

 Αρκετοί αναλυτές εντοπίζουν την κύρια αντίφαση της εποχής ανάμεσα στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό και στον εθνοκεντρισμό. Ουσιαστικά, για την ακρίβεια, η βασική αντίθεση εντοπίζεται ανάμεσα στην τεράστια ισχύ των χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων εις βάρος των εθνών-κρατών. Επειδή η Αριστερά αντιλαμβάνεται-και όντως είναι έτσι-τεράστιο το έργο της υπέρβασης αυτών των αντιθέσεων με εγκολπωμένο το ιστορικό στάδιο της παγκοσμοποίησης που έχει στο μεταξύ οικοδομήσει ο καπιταλισμός, είτε δεν έχει σαφή άποψη για αυτήν την αντίθεση, είτε, ένα κομμάτι της, προτιμά να θεωρήσει προοδευτική λύση…την επιστροφή στον απομονωτισμό. Δίχως, όμως, ουσιαστικά να τον επεξεργάζεται ούτε σαν πιθανότητα, ούτε σαν δυνατότητα. Και δίχως να προβληματίζεται που την ίδια στρατηγική ακολουθεί και η Ακροδεξιά.

Ήδη από τις απαρχές της, από το ξέσπασμα της παγκόσμιας κεφαλαιοκρατικής κρίσης, οι ελάχιστες οξυδερκείς μαρξιστικές τοποθετήσεις είχανε επισημάνει πως το σύστημα κλυδωνίζεται από ανεπίλυτα αδιέξοδα και αντιθέσεις δομικού, παγκόσμιου και ιστορικού χαρακτήρα. Που μπορούν να οδηγήσουν είτε σε ξεπέρασμα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης από σοσιαλιστική σκοπιά-αλλά με αναγκαστικά διεθνές πρόσημο και εμβέλεια-είτε σε αποκλειστικά συντηρητική, εθνικιστική αναδίπλωση.

Οπωσδήποτε η παγκοσμιοποίηση του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, είναι ένα νέο ιστορικό στάδιο πρωτοφανούς ανάπτυξης των τάσεων του ελεύθερου εμπορίου, της τεχνολογίας καθώς και εν γένει κοινωνικοποίησης της παραγωγής. Εκ των πραγμάτων έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με το παραδοσιακό πυρηνικό έθνος-κράτος και τον κορπορατικό καπιταλισμό. Η πραγματικότητα της, υπό αυτόν το εξουσιαστικό συσχετισμό, βρίσκεται, και αυτό είναι το σημαντικότερο, σε πλήρη δομική αντίθεση με τις αναγκαίοτητες της ανθρωπότητας και του περιβάλλοντος. Είναι άλλο πράγμα όμως η πραγματικότητα της, και άλλο οι δυνατότητες της. Επιπλέον, είναι ένα ιστορικό στάδιο που δεν μπορούμε να διαγράψουμε-χρειάζεται να κάνουμε το πιο δύσκολο: Να ξεπεράσουμε τον ανισόμετρο του χαρακτήρα.

Νέες κοινωνικές σχέσεις, μα και απαραίτητα νέα οικοδόμηση του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας και κατανάλωσης θα χρειαστούν για αυτό.

 Πλέον ο κόσμος μας αποτελεί μια τεράστια ιμπεριαλιστική περιφέρεια, με μία εξαιρετικά ανισόρροπη κατανομή των λαών στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, κατανάλωσης και, τελικά, εξουσίας. Οι κυρίαρχοι κεφαλαιοκρατικοί σχηματισμοί, με τα ιδιαίτερα σκοταδιστικά τους χαρακτηριστικά ο καθένας, ξεκινώντας από τις ΗΠΑ και περνώντας στην Ευρώπη μέχρι τον άξονα Κίνας-Ρωσίας, αυτήν ακριβώς την ανισόρροπη κατανομή προσπαθούν να διαχειριστούν παράλληλα με τους δικούς τους ανταγωνισμούς.

Συγκροτείται ένα εξαιρετικά δυσχερές και δίχως ιστορικό προηγούμενο πλαίσιο, με τα 2/3 του παγκόσμιου πληθυσμού πέρα από τον ουσιαστικό καταμερισμό εργασίας και κατανάλωσης. Και με αντίστοιχα γκετοποιημένα τμήματα της εργατικής τάξης και των ανέργων εντός του δυτικού κόσμου. Αυτός ο τερατώδης διεθνής και επιμέρους συσχετισμός εξυπηρετείται ουσιαστικά από την συμμαχία του κεφαλαίου όχι μόνο με τα εναπομείναντα στρώματα των κοινωνιών των 2/3 που χαρακτήριζε τον καπιταλισμό στα τέλη του περασμένου αιώνα, αλλά και με διευρυμένα καθυστερημένα εργατικά στρώματα. Σε έναν απελπιστικό συμβιβασμό της διευρυμένης συστημικής κρίσης αντιπροσώπευσης-προϊόν εκμαυλισμού εις βάρος των διαδοχικά κατώτερων λαών και επιμέρους τάξεων.

Αυτήν την διεθνή και επιμέρους κοινωνική-ταξική συμμαχία είναι που αδυνατεί η Αριστερά να κατανοήσει, και πόσο μάλλον να απαντήσει σε αυτήν. Όταν δεν αποτελεί και εξέχον κομμάτι της. Αδυνατεί επειδή είναι εγκλωβισμένη σε παρωχημένα ιστορικά μανιχαϊστικά δίπολα στα οποία η ίδια , με αυτοκτονικό τρόπο, πνίγει τις περίπλοκες εκφράσεις της ταξικής πάλης. Βασικό θεωρητικό σχήμα σε αυτό το πλαίσιο αποτελεί η διαταξική και απλουστευτική περίφημη άποψη για το 1% του κόσμου που καταπιέζει το υπόλοιπο 99%-ένα θεωρητικό σχήμα που εκ των πραγμάτων αφήνει ανέγγιχτες και ανεξερεύνητες τις ενδιάμεσες καθοριστικές ταξικές αντιθέσεις.%ce%bc%ce%b5%cf%842

Ουσιαστικά μεγάλα κομμάτια της εργατικής τάξης είναι παραδομένα στις πιο συντηρητικές πολιτικές εκφάνσεις, παντού στον κόσμο. Ιδιαίτερα στον δυτικό κόσμο εντοπίζονται παγιδευμένα σε αυτήν ακριβώς την συμμαχία συνενοχής και μοιρασιάς της λείας του υπόλοιπου κόσμου με την αστική τάξη. Ακόμα και σαν παρίας της. Είναι εκείνο που ακριβώς οριοθέτησε άλλοτε ο Μαρξ όταν διακήρυττε πως »ένας λαός που ζει εις βάρος άλλων λαών δεν μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό του».

Αυτή η κατάσταση είναι που βάζει αντικειμενικά ερωτήματα σχετικά με την αναφορά της Αριστεράς στις μεγάλες εργατικές πλειοψηφίες, σε συνάρτηση μιας ευρύτερης ανατρεπτικής πρότασης. Αναφορά που είναι ισχνή σήμερα.

Για αυτό και αναζητούνται απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα, τα οποία άπτονται μιας ριζικής επαναθεμελίωσης της κομμουνιστικής θεωρίας σε διεθνές επίπεδο, και που αναπόφευκτα πλέκονται με μια σειρά από άλλα ζητήματα, τα σημαντικότερα εκ των οποίων είναι:

α) Είναι αδύνατη σήμερα μια σοσιαλιστική επιστροφή σε πρότερες του παγκοσμιοποιημένου καταμερισμού εργασίας και κατανάλωσης μορφές οργάνωσης των κοινωνιών. Συνάμα, είναι αδύνατος ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός επιμέρους κρατικών οντοτήτων.

β) Είναι αδύνατος ένας νέος, σοσιαλιστικού προορισμού, επαναπροσδιορισμός του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας δίχως εξαιρετικά σημαντικές μεταβολές στο επίπεδο των παραγωγικών δυνάμεων και σχέσεων εντός των δυτικών κοινωνιών.

Η Ελλάδα στον κόμβο των τριών μεγάλων κρίσεων

Στην Ελλάδα η αδυναμία της Αριστεράς να θέσει, να απαντήσει, και να προσαρμόσει αυτά τα ερωτήματα στην κατάσταση της χώρας μας είναι καθηλωτική. Ουσιαστικά, μάλιστα, εδώ τα συνήθη αριστερά μανιχαϊστικά δίπολα υπάχθηκαν στα τελευταία χρόνια σε ένα κεντρικό δίπολο: μνημόνιο/αντιμνημόνιο. Δίχως καμία περαιτέρω τοποθέτηση για την θέση της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας/εξουσίας, τους διεθνείς συσχετισμούς, και την ιδιαίτερη γεωπολιτική της συνθήκη-μάλιστα σε μια περίοδο όπου η χώρα εμπλέκεται στην δίνη τριών εφαπτόμενων κρίσεων, την οικονομική, την πολεμική στην περιοχή μας, και την λεγόμενη προσφυγική κρίση.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες αναδεικνύονται με αρνητική δυναμική στην περίοδο που ανοίγεται. Θα χρειαστεί για αυτό να περιμένουμε ιδιαίτερα τις προθέσεις της νέας προεδρίας των ΗΠΑ. Στα πλαίσια των δικών τους προτεραιοτήτων στην περιοχή-και σαν κομμάτι της ευρύτερης επιχείρησης συνδιαχείρησης της κρίσης στην Ευρώπη με την Γερμανία παράλληλα με το ψαλίδισμα της ηγεμονίας της στην ήπειρο-η ομπαμική ηγεσία επέβαλλε στην ουσία στην Μέρκελ την αποφυγή της άτακτης χρεοκοπίας και τον εξοβελισμό της Ελλάδας, παράλληλα με την χρεοκοπία της, από το ευρώ.

Αν και εφόσον οι νέες προτεραιότητες της ηγεσίας Τραμπ διαφέρουν σε σχέση με την όλη μέχρι τώρα οπτική της ευρωπαϊκής κρίσης, αμφότερα τα ενδεχόμενα αυτά μένουν ανοιχτά, δεδομένης και της εκπεφρασμένης βούλησης για αυτό του κυρίαρχου γερμανικού εξουσιαστικού μπλοκ. Με λίγα λόγια η Ελλάδα εξαρχής της μνημονιακής της υπαγωγής βρέθηκε χειροπόδαρα δεμένη στο άρμα των διεθνών ανταγωνισμών, και έρμαιο τους. Και δεν είναι καθόλου ορατοί ευοίωνοι όροι για την θέση της στο μέλλον-τουλάχιστον όχι με αυτήν την δεδομένη φορά των πραγμάτων.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »