Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Νοέμβριος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Κατάλογος

Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ

Posted by eamgr στο 16 Νοέμβριος, 2017

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελεί ένα ιστορικό σημείο-κόμβο στην συνολική εξέλιξη της αυτοσυνειδησίας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.content_polytechneio_73

Σφράγισε την ήττα του μετεμφυλιακού πολιτικού-οικονομικού συστήματος εξουσίας, δίνοντας το στίγμα της παρέμβασης του λαϊκού κινήματος στις ανολοκλήρωτες μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές αντιθέσεις μίας περιόδου, η έναρξη της οποίας ανιχνεύεται ήδη από τις απαρχές των πρώτων αγώνων για την δημοκρατία στον τόπο.

Υπό αυτή την έννοια η ιστορική ένταξη της εξέγερσης ξεπερνά κατά πολύ το μεταπολιτευτικό σύστημα διαχείρισης, για αυτό και εκείνο μεταχειρίστηκε κατά καιρούς όλους τους πιθανούς τρόπους-απαξίωση, καταστολή, δυσφήμιση, ενσωμάτωση-προκειμένου να αποστερήσει στην συλλογική συνείδηση την σημασία του σαν καταλύτη, προωθητική δύναμη για ακόμα πιο εδραιωμένες κατακτήσεις του λαϊκού κινήματος στα πεδία της εργασίας, της δημοκρατίας, της πολιτικής δυναμικής του δημοκράτη λαού.

Δεν τα κατάφερε, και αυτό είναι φανερό από το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός, κόντρα στην ιδεολογικοπολιτική ηγεμονία της καθυστερημένης και παρασιτικής εγχώριας άρχουσας τάξης, ενάντια σε ένα πνιγηρό και επικίνδυνο διεθνές περιβάλλον, στους καιρούς της πιο απογοητευτικής εξατομίκευσης- αποϊδεολογικοποίησης-αποκοινωνικοποίησης, ξεπερνώντας ακόμα και τον ίδιο του τον αλλοτριωμένο εαυτό, διεκδικεί με σθένος μία δημοκρατική διέξοδο από την σιδηρά επιτροπεία-κατάληξη της συγκεκριμένης μεταπολιτευτικής τάξης πραγμάτων.

Αυτές ακριβώς οι επί δεκαετίες συσσωρευμένες καθυστερήσεις-αντιθέσεις οδήγησαν όχι μόνο στην υπαγωγή της χώρας στον πιο σκληρό διεθνή έλεγχο ως προς την θέση της στον σύγχρονο κόσμο, μα και σε μία καθολική κρίση ταυτότητας.

Σε ένα νέο συναπάντημα με την Ιστορία. Αυτές τις αντιθέσεις σήμερα ο λαός μας επιχειρεί να υπερβεί προς έναν συνολικότερο νέο καταμερισμό της εξουσίας, με πρωταγωνιστικό τον ρόλο, αυτή την φορά, του κόσμου της εργασίας-και με την δική του κοινωνικοπολιτική πλατφόρμα.

Το Πολυτεχνείο εγγράφεται σαν η αρχή ενός νέου κύκλου, μέσα στον οποίο γυρεύει την δικαίωση-υπέρβαση του. Είναι για αυτόν ακριβώς τον λόγο που την ήττα του μεταπολιτευτικού συστήματος αφενός να προσαρμόσει το Πολυτεχνείο στα δικά του μέτρα διαχείρισης-αλλά και, αφετέρου, η εν γένει πολιτική ήττα αυτού του συστήματος-δεν δύναται να την αλλοιώσει η οποιαδήποτε-νεόκοπη, ή και παλαιώθεν- επιχείρηση υπαγωγής της εξέγερσης στα καλούπια των εκάστοτε αυτόκλητων τιμητών, και πορτιέρηδων.

Είτε αυτοί προέρχονται από τις γραμμές της διαχρονικής διαχείρισης της ήττας, είτε από τις γραμμές της περιχαράκωσης, είτε, ακόμα από εκείνες του μικροαστικού τυχοδιωκτισμού: Είναι πολύ μεγάλη η εμβέλεια και η ιστορική θέση της εξέγερσης για να το καταφέρουν, εκεί που απέτυχε το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα του εκμαυλισμού και της εκποίησης της οικονομίας και της Ιστορίας του τόπου.

Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ στον αγώνα για εργασία, δημοκρατία, μόρφωση, κοινωνικό κράτος, κοινωνική δικαιοσύνη.

ΖΕΙ, σαν ορόσημο ενός αιώνα πάλης στον τόπο μας, για τις ανθρώπινες αξίες, για την ζωή, για την ειρήνη και την ελευθερία.

Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

Posted in Ανακοινώσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Δεν είμαστε ίδιοι κ. Περιφερειάρχη Δεν θα είμαστε ποτέ…

Posted by eamgr στο 10 Νοέμβριος, 2017

Γράφει ο Διονύσης Τεμπονέρας

«Φοβάμαι ότι θα χρειαστεί να πάω και σε μια άλλη κηδεία θύματος» δήλωσε ο περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Κώστας Μπακογιάννης με αφορμή την 48ωρη άδεια του Δ. Κουφοντίνα.

D10405E028202570DADCFEE380006AAE
Ξεχνά προφανώς ότι και εμείς πήγαμε σε κηδείες .

Και είδαμε μάλιστα τους πολιτικούς του συνοδοιπόρους, ως ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας Τεμπονέρα και τόσων άλλων, όλα αυτά τα χρόνια, να φροντίζουν οι φονιάδες – οι κάθε λογής Καλαμπόκες, Ρουπακιάδες, Παττακοί – να αποκαθίστανται σε θέσεις Τραπεζών, να παρελαύνουν αμετανόητοι στα κανάλια και στη βουλή και να απολαμβάνουν την θαλπωρή της κατοικίας τους, κόντρα στο κοινό αίσθημα της κοινωνίας.

Δεν έδειξε ο ίδιος και η οικογένεια του την ίδια ενόχληση ούτε για την αποφυλάκιση Καλαμπόκα μόλις 7 χρόνια μετά τη δολοφονία, ούτε βέβαια για την αποφυλάκιση Ρουπακιά, ούτε βέβαια για την αποφυλάκιση των λοιπών μελών της Χρυσής Αυγής, ούτε όμως και παλιότερα για την αποφυλάκιση Παττακού.

Δεν βρήκαν μια λέξη να αρθρώσουν οι δήθεν υπερασπιστές της νομιμότητας, αλλά δύο μέρες τώρα εκμεταλλεύονται πολιτικά τους νεκρούς τους, για να ξεπλύνουν τα ανομήματα της εμπλοκής τους στο σκάνδαλο της Siemens που είναι σε εξέλιξη και στα Paradise Papers, στρέφοντας άλλου την προσοχή της κοινής γνώμης.

Ο ίδιος στην τοξική και νεοφιλελεύθερη σκέψη του προφανώς δεν έχει βρει ούτε τη στοιχειώδη ισορροπία που εμπεριέχει η αστική δημοκρατία. Εκείνης που επιβάλλει η συμπεριφορά μιας οργανωμένης κοινωνίας σε ανθρώπους που χρεώνονται την ευθύνη των πράξεων τους, να μην είναι εκδικητική, αλλά να προτάσσει τον ανθρωπισμό. Εκείνης που δεν αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως αιώνιο εγκληματία και του παρέχει στοιχειώδη δικαιώματα που παρέχονται από το νόμο.

Δεν είμαστε ίδιοι κ. Περιφερειάρχη. Δεν θα είμαστε ποτέ…

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η Οκτωβριανή Επανάσταση είναι η ιστορία του 20ου αιώνα

Posted by eamgr στο 9 Νοέμβριος, 2017

Η Ρώσικη Επανάσταση συγκαταλέγεται ανάμεσα στα κορυφαία ιστορικά σημεία στην πορεία της ανθρωπότητας μέσα στον χωροχρόνο. Ιστορικό τέκνο της διαλεκτικής, απότοκο της προηγούμενης διεθνούς επαναστατικής κληρονομιάς, υπήρξε το συμπέρασμα μίας πολύχρονης και πολυκύμαντης επαναστατικής διαδικασίας στην ίδια την Ρωσία, όπου μέσα στα τελευταία πριν την επανάσταση 12 χρόνια είχαν σημειωθεί πάνω από 500 εξεγέρσεις.Lenin-y-trotsky

Δεν χωρά αμφιβολία ότι η Οκτωβριανή Επανάσταση θα ήταν αδύνατη δίχως όλη αυτή την πολύμορφη διαδικασία διαρκών διεκδικήσεων, και, οπωσδήποτε δίχως το ανταγωνιστικό πολιτικό σχήμα των σοβιέτ που κατέκτησε σαν όργανο της δικής της εξουσίας η κοινωνία των εργατών, των αγροτών, των καταπιεσμένων. Άλλο τόσο, εντούτοις, είναι γεγονός ότι η Οκτωβριανή Επανάσταση κέρδισε το στοίχημα με την Ιστορία επειδή την καθοδήγησε ένας ανεπανάληπτος ηγέτης, ο Λένιν, που προκάλεσε, αντί να καταγράφει απλώς, την Ιστορία, προσέγγισε την επαναστατική πείρα και τον μαρξισμό με όρους ζωντανούς, σύγχρονους. Με όρους νίκης. «Δεν αρκεί να θέλεις να νικήσεις. Πρέπει να μην φοβάσαι να νικήσεις».

Από την άποψη της θεωρητικής εποπτείας της ανθρώπινων κοινωνιών, η Ρώσικη Επανάσταση, μέχρι σήμερα, ακόμα, διεκδικεί να αναιρέσει την ηγεμονία του συντηρητικού θετικισμού πάνω στην Ιστορία. Υπήρξε ένας ιστορικός θρίαμβος της διαλεκτικής θέασης της Ιστορίας, έστω και με όλες τις τεράστιες αντιφάσεις/υλικές καθυστερήσεις που εξ αντικειμένου κλήθηκε να ξεπεράσει. Όχι πάντοτε επιτυχημένα.

Από όλες τις εκτιμήσεις γύρω από την προλεταριακή επανάσταση του 1917 που θα μπορούσε να κάνει κάποιος, ας μείνουμε καλύτερα στην ιστορική της διάσταση και στο παράδειγμα της, που ακόμα διαρκεί, και θα διαρκεί για αιώνες. Ολόκληρος ο 20ος αιώνας περιστράφηκε γύρω από αυτή την Επανάσταση και από τις παγκόσμιες συνέπειες της σε κάθε κοινωνικό, οικονομικό και ιδεολογικό σχηματισμό.

Για να αντιμετωπίσουν το φάντασμα του διαμελισμού του κεφαλαιοκρατικού κόσμου οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έριξαν τους λαούς στην δίνη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου-ενός πολέμου με πρώτο και βασικό ζητούμενο την συντριβή του προλεταριακού κράτους και της Γ’Διεθνούς.

Είναι γεγονός ότι για την ήττα της Επανάστασης μπορεί να βγάλει κανείς ειλικρινή συμπεράσματα μόνο εφόσον λυπάται για αυτήν. Οι σημερινές προοδευτικές δυνάμεις ανά τον κόσμο μοιάζουν ακόμα ανέτοιμες να ξεδιαλύνουν τις γραμμές ανάμεσα στις αντικειμενικές αιτίες της τελικής ήττας, και στις ατομικές ευθύνες ιστορικών προσωπικοτήτων για αυτήν. Αλλά, όπως και να έχει, είναι αδύνατο να μιλήσει κανείς για την εξέλιξη του πρώτου κράτους της εργατικής τάξης στον κόσμο δίχως να λάβει υπόψιν την περικύκλωση του, αλλά και τον ίδιο τον πρωτότυπο χαρακτήρα του. Χαρακτηριστικά που συνόδευαν το εγχείρημα σε όλη την διάρκεια της πορείας του. Και που στα οποία έχει να επιδείξει σπουδαίες κατακτήσεις.

Το επαναστατικό καθεστώς, με εντατικούς ρυθμούς ήδη από την πρώτη δεκαετία του, ξεπέρασε την παραγωγική ένδεια, τις εθνοτικές αντιθέσεις, συγκρότησε τις σχετικά αδιαμόρφωτες κοινωνικές τάξεις, ξεπέρασε κατά πολύ τις παραγωγικές του δυνατότητες, έφτασε το επίπεδο των παραγωγικών σχέσεων σε επίπεδα που δεν έχουνε φτάσει έκτοτε πουθενά στον κόσμο. Απελευθέρωσε τις βασικότερες μορφές των κοινωνικών σχέσεων από τα δεσμά του σκοταδισμού, σε μορφή και σε περιεχόμενο που ο καπιταλισμός ακόμη δεν μπορεί να προσεγγίσει.

Έπρεπε όμως να αντιμετωπίσει από την αρχή του την ιστορική του μοναδικότητα, την ήττα της Επανάστασης στην Γερμανία, την καπιταλιστική περικύκλωση που αργά ή γρήγορα θα την απειλούσε και στρατιωτικά. Για αυτήν ακριβώς την αναμέτρηση ήταν που προσαρμόστηκαν οι παραγωγικές σχέσεις στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων σε ολόκληρο το διάστημα από το 1919-1945. Όμως, έτσι μόνο κατάφερε να παραμείνει ζωντανό το σοσιαλιστικό κέντρο αναφοράς για την παγκόσμια εργατική τάξη. Να μείνει ακέραια και ελεύθερη η ανθρωπότητα.

Μπορεί, ή όχι, να νικήσει και να παραμείνει ο σοσιαλισμός σε μία μόνο χώρα. Και αν ναι, μπορεί να είναι σοσιαλισμός; Αυτά είναι τα ερωτήματα που γύρω τους άλλοτε διασπάστηκε το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα-και εξακολουθούν να οριοθετούν το σήμερα, έστω και αν απουσιάζουν οι σοβαρές θεωρητικές παραδοχές-διαλυμένες στον κουρνιαχτό των συνθημάτων και της υπαγωγής της Ιστορίας σε μυθοπλασία.

Η εξέλιξη της Σοβιετικής Ένωσης, με τις απονευρωμένες κοινωνικές οργανώσεις, την ταξική πάλη παρούσα…αλλά παράνομη την συζήτηση γύρω από αυτήν, δεδομένων, επιπλέον και των νέων αντιθέσεων στο εσωτερικό της που γέννησε η ψυχροπολεμική αντιπαράθεση υπερδυνάμεων όπου ρίχτηκε υπό την πρόκληση των ΗΠΑ, δεν θα μπορούσε να είναι άλλη. Μία μάχη, που υπήρξε, επιπλέον εξ ορισμού χαμένη από την αρχή, εφόσον οι ΗΠΑ μπορούσαν να εκμεταλλεύονται ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο σαν εφεδρεία.

Όσο αν αναπόφευκτη υπήρξε η εξέλιξη του ψυχροπολεμικού κόσμου, δεν μπορούμε παρά να στέκουμε με εξαιρετικά μεγάλο προβληματισμό για το γεγονός ότι στις κοινωνίες εκείνες, ακόμα και στην ίδια την Ρωσία, παρατηρούνται κορυφαία φαινόμενα πολιτικής παραλυσίας, ακόμα και ρατσιστικών και εθνικιστικών αντιλήψεων. Δεν μπορούμε να αγνοούμε σαν απότοκο αυτής της πορείας, ακόμα, την σημερινή Κίνα, που έφτασε να καθοδηγεί την πορεία προς την υποτίμηση της εργατικής αξίας σε παγκόσμιο επίπεδο.lenin

Η ιστορία της Μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης είναι η ιστορία του 20ου αιώνα. Δεν μείνανε μόνο οι ήττες, τα αγάλματα και τα μνημεία, που και αυτά ακόμα αποκαθηλώνονται πλέον. Ποτέ δεν ήταν θέμα μνημείων ο χωροχρόνος και τα πρόσωπα που γράφουν Ιστορία. Ας μελετήσουμε μακριά από υποκειμενισμούς, σχετικισμούς και ιδιοτέλεια ακόμα την Επανάσταση και την πορεία της.

Και ας μην την κρίνουμε προπαντός σαν να ήταν μόνη της στον κόσμο. Γιατί είναι ταυτόχρονα ο μεγάλος νικητής και ο μεγάλος χαμένος του 20ού αιώνα-η διαπάλη συνεχίζεται, τίποτε δεν έχει τελειώσει.

Το μέλλον θα αποφασίσει για την τελική έκβαση. Αφού «σημασία δεν έχει πότε, που και από ποιους θα ολοκληρωθεί η Επανάσταση, σημασία έχει ότι ο πάγος έσπασε, ο δρόμος χαράχτηκε».

 

Posted in Διεθνή, Επικαιρότητα | Leave a Comment »

Τα κράτη δεν έχουν φιλίες, έχουν μόνο συμφέροντα

Posted by eamgr στο 19 Οκτώβριος, 2017

Όπως είναι γνωστό, τα κράτη δεν έχουν φιλίες, έχουν μόνο συμφέροντα. Και στον βαθμό που είναι ανεξάρτητα τα διαπραγματεύονται μεταξύ τους.ΣΗΜ

Η ελληνική οικονομία αντιστοιχεί μόλις στο 0,2% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τον προηγούμενο πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Μπαράκ Ομπάμα να δηλώσει τον Νοέμβρη του 2009 ότι η χώρα μας αποτελεί προτεραιότητα της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής. Στην ίδια συνάντηση του με την Μέρκελ, όπου η Γερμανίδα καγκελάριος χαρακτήρισε σαν κίνηση unfair την υπερβολική πίεση που της άσκησε η αμερικάνικη προεδρία για να διασωθεί εντός ευρώ η Ελλάδα.
Ουσιαστικά η ίδια η ένταξη της χώρας μας στην ΕΕ και κατόπιν στο ευρώ καθοδηγήθηκε από τα υψηλά κλιμάκια του αμερικάνικου υπουργείου εξωτερικών. Σαν μια χώρα μίνι κατάσκοπος, μόνιμη βαλβίδα πίεσης προς την ευρωγερμανική ηγεμονία, στο μαλακό γεωπολιτικό υπογάστριο της ένωσης. Η Ελλάδα πέρασε στο αμερικάνικο στρατόπεδο με την νίκη στον εμφύλιο των »εθνικών δυνάμεων»-νίκη που δεν θα ήταν δυνατή δίχως τις αμερικάνικες βόμβες ναπάλμ, που στόχευαν να καταπνίξουν την πρώτη κομμουνιστική επανάσταση στην Ευρώπη του μεταπολεμικού κόσμου (και την μόνη, καθώς αποδείχθηκε).

Η οικονομική εξάρτηση της χώρας εντούτοις πέρασε σταδιακά -και ιδιαίτερα στα χρόνια της ΟΝΕ και έπειτα-προς την Γερμανία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η πολιτική σημασία της Ελλάδας για την Αμερική έπαψε να είναι σε ισχύ. Πολύ περισσότερο εφόσον η Ελλάδα εξακολουθεί να συνορεύει με τις εστίες αποσταθεροποίησης της ευρύτερης περιοχής που σχετίζονται με την αμερικάνικη πολιτική τα τελευταία έξι χρόνια, στην προσπάθεια των ΗΠΑ να περικυκλώσουν τον άξονα Κίνας-Ρωσίας.

Επίσης, η ίδια η μνημονιακή υπαγωγή της Ελλάδας αποτέλεσε ένα κορυφαίο σημείο του νομισματικού πολέμου που ξετυλίγεται ήδη εδώ και δέκα χρόνια. Ήταν ακριβώς τα αμερικάνικα χρηματιστηριακά funds που πατώντας στις αντικειμενικές ελλειμματικές της ελληνικής οικονομίας, καθοδήγησαν το σπιράλ των επιθέσεων που οδήγησαν στην ουσιαστική χρεοκοπία και στην επιτροπεία. Η οποία έβαλε εξάλλου το ΔΝΤ στην Ευρώπη.

Μια αλληλουχία εξελίξεων που συγγενεύει με τις προθέσεις των Αμερικάνων να ελέγξουν τη την γερμανική ηγεμονία στην ιστορικά κρίσιμη ήπειρο, την Ευρώπη. Ένα κούρεμα χρέους της Ελλάδας, και βασικά εν γένει η χαλάρωση της ακαμψίας (και της δύναμης) του ευρώ, αποτελεί την κορωνίδα αυτής της προσπάθειας.

Πέρα από τις άμεσες εμπορικές παραμέτρους της προσέγγισης των ΗΠΑ (σαν μεγαλύτερη εξαγωγέας πολεμικού υλικού), θα πρέπει να κρατήσουμε υπόψιν ότι κάθε ανάμειξη τους σε μία χώρα-ιδιαίτερα με το ρόλο, την θέση και την ιστορία της Ελλάδας-εντάσσεται σε μία γενικότερη στρατηγική: Της επιβεβαίωσης των ζωνών επιρροής. Έτσι που ο κόσμος μας είναι απόλυτα χωρισμένος σε ιμπεριαλιστικές ζώνες επιρροής, ενώ οι εντάσεις, τα πραξικοπήματα και οι πόλεμοι σημαδεύουν την μια μετά την άλλη γωνιά του κόσμου.

Φαντάζει οξύμωρο να ακούγονται από τα χείλη ενός Αμερικάνου προέδρου-και δη του Τραμπ-καλά λόγια για τον Τσίπρα, αλλά ο Τσίπρας είναι μια έτσι και αλλιώς ιδιαίτερη περίπτωση Έλληνα πολιτικού. Έκοψε την συνήθη μεταπολεμική αλυσίδα πολιτικών ηγετών. Δεν αναδείχθηκε από τους ανακυκλούμενους εξουσιαστικούς κύκλους μέσα και έξω από την χώρα. Εκείνο που φαίνεται να κατορθώνει φάνταζε αδιανόητο πριν από τρία χρόνια. Να συγκροτεί τους όρους εξόδου από την μνημονιακή υπαγωγή, επιμερίζοντας τα βάρη στα ανέπαφα από την κρίση, ως τώρα, κοινωνικά στρώματα, καταφέρνοντας επιπλέον σημαντικές τομές στο επίπεδο της διοίκησης, της κρατικής λειτουργίας, της πολιτικής ομαλότητας: Επειδή δεν εξαρτάται από πελατειακές σχέσεις, επειδή, τουλάχιστον, εκπροσωπεί μία έντιμη κυβέρνηση, επειδή τα βάζει με το παρασιτικό αστικό κομμάτι που ευθύνεται για την εξάρτηση, την καθυστέρηση, την χρεοκοπία, σε τελική ανάλυση, της χώρας, σε όλη την μεταπολεμική της πορεία (αξίζει να θυμηθεί κανείς ότι πρόκειται για την ίδια αστική τάξη που είχε προκαλέσει την αγανάκτηση ακόμα και των Αμερικάνων τοποτηρητών του σχεδίου Μάρσαλ, οι οποίοι δεν είχαν δει ποτέ παρόμοιας έκτασης και έντασης ξεκοκάλισμα των χρημάτων της βοήθειας στα πλαίσια του επεμβατικού τους σχεδίου).

Εκτός από τα Ίμια, όπου οι Αμερικάνοι υπενθύμισαν στον Σημίτη την στρατιωτική τους βαρύτητα για την Ελλάδα, τα τελευταία 20 χρόνια η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική παρακολουθεί περισσότερο διακριτικά τις ελληνικές υποθέσεις. Αρκεί να υπάρχει αντίρρηση στις ευρύτερες κινήσεις τους. Εξαίρεση η περίοδος του ΓΑΠ, ο οποίος και αυτός υπέκυψε στις πιέσεις του γαλλογερμανικού άξονα-και αυτή ήταν μια νίκη των ευρωπαϊκών δυνάμεων έναντι των ΗΠΑ- και παραιτήθηκε όταν έβαλε θέμα δημοψηφίσματος-και ουσιαστικά σύνδεσης της δραχμής με το δολάριο.
Είναι γνωστό ότι οι Αμερικάνοι ενεπλάκησαν καθοριστικά-και όχι σίγουρα με ήπιο τρόπο-στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν του δημοψηφίσματος. Οι οποίες κατέγραψαν τους διεθνείς συσχετισμούς δύναμης, με υποχωρήσεις από όλες τις πλευρές. Και φυσικά με τον ελληνικό λαό, την πάλη του, την τόλμη του στο δημοψήφισμα, την όλη προσπάθεια της κυβέρνησης του το 2015-και με στάση πληρωμών-στο διεθνές επίκεντρο.
Αυτή όλη η πορεία του 2015 είναι που ενέγραψε την Ελλάδα στον παγκόσμιο χάρτη, εκεί που ήταν ξεγραμμένη, και τον λαό της στην πρωτοπορία. Δεν πρέπει να έχει προηγούμενο η συχνότητα επαφής του πρωθυπουργού με τους κορυφαίους ηγέτες του κόσμου. Η άσκηση μιας πολύπλευρης εξωτερικής πολιτικής-στα πλαίσια του ότι η κυβέρνηση διερεύνησε τα όρια της σύγκρουσης με την Ευρώπη-αναδεικνύει με τον καιρό μια σειρά από νέα δεδομένα. Εκτός από την πολιτική εκμετάλλευση της θέσης της στον χάρτη-στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, στο ανατολικότερο σύνορο της Ευρώπης, αλλά και σαν προνομιακός συνομιλητής με τον αραβικό κόσμο-η Ελλάδα μπαίνει εκ νέου στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας και από την άποψη του εμπορικού, διαμετακομιστικού κόμβου. Ας μην ξεχνάμε ότι η Κίνα εργάζεται πάνω στο σχέδιο της δημιουργίας του νέου δρόμου του μεταξιού, με επενδύσεις 1 τρις δολαρίων, σχέδιο στο οποίο η Ελλάδα αποτελεί κεντρικό παράγοντα.

Εκείνο που συμβαίνει σε οικονομικό επίπεδο είναι ένα ιστορικού χαρακτήρα πέρασμα της ηγεμονίας από την Δύση στην Ανατολή. Σε αυτό το πέρασμα όλα είναι ανοιχτά. Ανταγωνισμοί, τεράστιες κινήσεις κεφαλαίων που προσδιορίζουν τον κόσμο όχι σε έθνη-κράτη, αλλά σε ζώνες επιρροής με βάση τον δικό τους χωροχρόνο. Επιπλέον, πολεμικές απειλές, και περιφερειακές αποσταθεροποιήσεις. Η Ελλάδα είναι κοντά σε όλες αυτές τις εστίες. Ανεξάρτητα με τα σχέδια ή τις ικανότητες της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής, στον βαθμό που απουσιάζει ένας ενεργός διεθνιστικός παράγοντας να στηριχτεί μία κυβέρνηση της Αριστεράς, η μοίρα των λαών της περιοχής είναι σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι-και η real politik, μοιάζει αναπόδραστη επιλογή.

Σε κάθε περίπτωση, η υπεράσπιση της Ελλάδας σαν πυλώνα σταθερότητας και ειρήνης στην περιοχή πρέπει να αποτελεί εξ αντικειμένου προτεραιότητα της κυβέρνησης της Αριστεράς, όπως και η καλλιέργεια των όρων για διευρυμένη συνεργασία με τους γειτονικούς της λαούς. Σε αυτή την συγκυρία η οικονομική ανάπτυξη παίζει καθοριστικό ρόλο για όλα τα άλλα ζητήματα. Μόνο που αυτή θα πρέπει να είναι δίκαιη, ισορροπημένη, με έναν ισορροπημένο καταμερισμό στην κατανάλωση, με δημοκρατικό πρόσημο, απαλλαγμένη από το απατηλό περιεχόμενο του κυρίαρχου ιδεολογήματος της »ισχυρής Ελλάδας, αφεντικού των Βαλκανίων», όπως καλλιεργήθηκε τις περασμένες δύο δεκαετίες στο έδαφος της κοινωνικής συμμαχίας της άρχουσας τάξης με μεγάλο κομμάτι των μεσοστρωμάτων.

Το ζύγι του πολέμου γέρνει προς την ειρήνη μόνο αν οι λαοί επαγρυπνούν για αυτήν σε όλα τα επίπεδα-είναι μια υπόθεση που αναφέρεται στο σύνολο της κοινωνίας, και ασφαλώς προηγείται όλων των επί μέρους σχέσεων μιας κυβέρνησης με τις μεγάλες δυνάμεις.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή, Επικαιρότητα | Leave a Comment »

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ: Η διεθνής κοινότητα και τα πυρηνικά της Βόρειας Κορέας

Posted by eamgr στο 24 Σεπτεμβρίου, 2017

της Φραγκίσκας Μεγαλούδη*

Το μήνυμα είναι απλό: δοκιμάσαμε τα πάντα, τίποτα δεν λειτουργεί και η μόνη λύση είναι να χρησιμοποιήσουμε βία.

Αλλά έκανε πραγματικά η διεθνής κοινότητα ό,τι περνούσε από το χέρι της για να επιλύσει την κρίση στην κορεατική χερσόνησο;8E517016E6E868C244C6CE1DDF2F0905

Μέχρι το 1989, η Βόρεια Κορέα είχε αναπτύξει μια στρατηγική αποτροπής που επικεντρωνόταν στην ανάπτυξη των συμβατικών όπλων ως το κύριο μέσο αποτροπής της απειλής των αμερικανικών πυρηνικών όπλων. Τότε ο Kim Il Sung, είχε υποστηρίξει ότι τα πυρηνικά όπλα δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στην κορεατική χερσόνησο λόγω του μικρού μεγέθους της. Το 1985, η ηγεσία της Βόρειας Κορέας εντάχθηκε στη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (NPT) και το 1990 άρχισαν οι συνομιλίες με τη Νότια Κορέα.

Τον Ιανουάριο του 1992, η Βόρεια Κορέα συνάπτει συμφωνία με τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας (IAEA), η οποία θα επικυρωθεί τον Απρίλιο του ίδιου έτους, παρά τις κυρώσεις που είχαν ήδη επιβληθεί απο τις ΗΠΑ στη βαριά βιομηχανία της Βόρειας Κορέας. Την ίδια χρονιά οι δύο Κορέες θα υπογράψουν την Κοινή Δήλωση Νότου-Βορρά για την αποπυρηνικοποίηση της Κορεατικής Χερσονήσου. Σύμφωνα με τη δήλωση, και οι δύο χώρες συμφωνούν να μην «δοκιμάσουν, κατασκευάσουν, παράξουν, λάβουν, αποθηκεύσουν, ή χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα» ή να «διαθέτουν εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου».

Λίγους μήνες αργότερα, στις αρχές του 1993, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες ισχυρίζονται ότι διαθέτουν στοιχεία ότι η Βόρεια Κορέα παραβίασε τις δεσμεύσεις της στο πλαίσιο της συμφωνίας και απαιτούν ειδική επιθεώρηση δύο τοποθεσιών που εκτιμάται ότι αποθηκεύουν πυρηνικά απόβλητα. Η Πιονγκγιάνγκ αρνείται να επιτρέψει την πρόσβαση στους επιθεωρητές του IAEA και κατηγορεί τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι πιέζουν τους αξιωματούχους του IAEA και των κρατών μελών να εγκρίνουν ψήφισμα που απαιτεί από τη Βόρειο Κορέα να ανοίξει στρατιωτικούς χώρους σε επιθεωρήσεις που δεν σχετίζονται με πυρηνικά. Ανακοινώνει επίσης την πρόθεσή της να αποσυρθεί από τη Συνθήκη μη διάδοσης πυρηνικών σε τρεις μήνες.

Μετά από μήνες εντατικών διαπραγματεύσεων, η κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας συμφώνησε να επιτρέψει στα Ηνωμένα Έθνη να συνεχίσουν τις επιθεωρήσεις και ανέστειλε την απόσυρσή της από τη συνθήκη. Από την πλευρά τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέχουν διαβεβαιώσεις ότι δεν θα απειλήσουν την Βόρεια Κορέα και δεν θα παρεμβαίνουν στις εσωτερικές της υποθέσεις.

Την ίδια εποχή, η Βόρεια Κορέα διαπραγματευόταν μια συμφωνία με το Ισραήλ για να τερματίσει τις εξαγωγές πυραύλων στη Μέση Ανατολή σε αντάλλαγμα διπλωματικής αναγνώρισης. Η συμφωνία περιελάμβανε την πώληση ενός ορυχείου χρυσού στο Ισραήλ και μια επένδυση ύψους 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων στη Βόρεια Κορέα, με χρήματα απο δωρεές Εβραίων της διασποράς. Ως αντάλλαγμα, η Βόρεια Κορέα θα σταματούσε να προμηθεύει πυραύλους στο Ιράν και θα επαναλάμβανε τις συνομιλίες για το πυρηνικό της πρόγραμμα. Αλλά η κυβέρνηση Κλίντον δεν θέλησε να επιλυθεί η κρίση στην κορεατική χερσόνησο χωρίς την άμεση ανάμειξή της. Λίγους μήνες αργότερα η συμφωνία ακυρώθηκε. Ισραηλινοί αξιωματούχοι παραδέχθηκαν τον Αύγουστο του 1993 ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιτίθενται στο σχέδιο του Ισραήλ να επενδύσει στη Βόρεια Κορέα και το πίεσαν να απορρίψει το σχέδιο.

Ακολούθησαν περισσότερες διαπραγματεύσεις και ο Πρόεδρος Jimmy Carter προσκλήθηκε στην Πιονγιάνγκ για να εξασφαλίσει την απελευθέρωση ενός Αμερικανού πολίτη, αλλά και να συνεχίσει τις συνομιλίες με τη Βόρεια Κορέα για το πυρηνικό πρόγραμμα. Αυτές οι συνομιλίες κατέληξαν στο συμφωνημένο πλαίσιο ΗΠΑ-Βόρειας Κορέας του 1994, βάσει του οποίου η Πιονγιάνγκ δεσμεύτηκε να παγώσει το παράνομο πρόγραμμα όπλων πλουτωνίου με αντάλλαγμα βοήθεια και πολιτική αναγνώριση.

Όπως έγραψε ο Jimmy Carter, «η Πιονγκγιάνγκ ήταν έτοιμη να δεχθεί μια συμφωνία που έληγε το πυρηνικό της πρόγραμμα και προέβλεπε μόνιμη ειρηνευτική συνθήκη για να αντικαταστήσει την προσωρινή κατάπαυση του πυρός του 1953»

Δυστυχώς, αυτό δεν θα συνέβαινε. Αν και η Βόρεια Κορέα είχε σταματήσει να δοκιμάζει πυραύλους μακρύτερης εμβέλειας ή να παράγει όπλα με πλουτώνιο, η συμφωνία κατέρρευσε το 2002, όταν ανέλαβε καθήκοντα ο πρόεδρος Μπους. Μια από τις πρώτες ενέργειές του ήταν να στοχοποιήσει τρεις χώρες – το Ιράκ, τη Βόρεια Κορέα και το Ιράν – τις οποίες κατηγόρησε ότι εξοπλίζονται με όπλα μαζικής καταστροφής και σχηματίζουν τον «άξονα του κακού». Ο επιθετικός μιλιταρισμός της κυβέρνησης Μπους οδήγησε τη Βόρεια Κορέα να συνεχίσει το πυρηνικό πρόγραμμα και το πρόγραμμα πυραύλων. Τον Ιανουάριο του 2003, η Πιονγιάνγκ εγκατέλειψε τη NPT ως αντίποινα για απόφαση των ΗΠΑ να σταματήσουν τις μεταφορές πετρελαίου που υποσχέθηκαν στη χώρα βάσει του συμφωνηθέντος πλαισίου του 1994. Οι ΗΠΑ ισχυρίστηκαν ότι είχαν πληροφορίες που αποδείκνυαν ότι η Βόρεια Κορέα ξεκίνησε μυστική προσπάθεια εμπλουτισμού του ουρανίου, το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούσαν παραβίαση του συμφώνου του 1994. Οι New York Times και The Washington Post ανέφεραν ότι η Λιβύη έλαβε ουράνιο που θεωρείται ύποπτο ως Βορειοκορεατικής προέλευσης το 2004. Ωστόσο, σύμφωνα με τον οργανισμό Arms Control Today, ο οποίος έχει έδρα την Ουάσινγκτον «τα στοιχεία δείχνουν, αλλά δεν αποδεικνύουν ότι το υλικό προέρχεται από τη Βόρεια Κορέα».

Το 2005 επετεύχθη συμφωνία βάσει της οποίας η Πιονγιάνγκ θα εγκαταλείψει το πυρηνικό πρόγραμμα και το πρόγραμμα πυραύλων και θα επιτρέψει διεθνείς επιθεωρήσεις. Ως αντάλλαγμα, η χώρα επρόκειτο να λάβει ρήτρα μη επίθεσης από τις ΗΠΑ, ανθρωπιστική βοήθεια και 50.000 τόνους καυσίμων το 2005 και 900.000 το 2007. Ωστόσο και αυτή η συμφωνία δεν διήρκησε πολύ. Ο Πρόεδρος Μπους απέρριψε την έκθεση των 60 σελίδων της βορειοκορεατικής κυβέρνησης για το πυρηνικό της πρόγραμμα ως ανακριβή, διέλυσε τη διεθνή κοινοπραξία που είχε συσταθεί για να παράσχει τον υπό συζήτηση αντιδραστήρα ελαφρού ύδατος και σκλήρυνε τις οικονομικές κυρώσεις κατά της Βόρειας Κορέας. Τον Σεπτέμβριο του 2005, οι ΗΠΑ κατηγόρησαν τη Banco Delta Asia στο Μακάο για ξέπλυμα χρημάτων της Βόρειας Κορέας και οι ΗΠΑ έλαβαν οικονομικές κυρώσεις εναντίον της τράπεζας.

Θορυβημένη από τη μαζική εκροή ξένου κεφαλαίου, η κυβέρνηση του Μακάο πάγωσε 24 εκατομμύρια δολάρια που ανήκαν σε κορεατικά συμφέροντα και διέταξε μια ανεξάρτητη έρευνα. Η έρευνα διεξήχθη από την Ernst & Young και την κυβέρνηση του Μακάο. Δεν βρέθηκαν αποδεικτικά στοιχεία για ξέπλυμα χρήματος, ωστόσο η Banco Delta Asia παρέμεινε στη μαύρη λίστα χωρίς το δικαίωμα να ασκεί οποιαδήποτε συναλλαγή σε δολάρια, κάτι που είχε σοβαρές συνέπειες στην εύθραυστη οικονομία της Βόρειας Κορέας.

Από τότε και εν μέσω διαπραγματεύσεων – οι οποίες εντάθηκαν μετά τις δύο πυρηνικές δοκιμές του 2006 και του 2009 – και την επιβολή κυρώσεων στην οικονομία και το εμπόριο από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ (UNSC), η Βόρεια Κορέα σκλήρυνε σταδιακά την στάση της. Η τύχη του Σαντάμ Χουσεΐν και του Μουαμάρ Καντάφι είναι πιθανώς ένας καλός λόγος για τη βορειοκορεατική ηγεσία να συνεχίσει το πυρηνικό οπλοστάσιό της.

Εν τω μεταξύ, η Δύση αποδίδει τις απειλές της Βόρειας Κορέας στην τρέλα των ηγετών της. Ο ρόλος των προκλήσεων των ΗΠΑ σε αυτή την κρίση αναφέρεται σπάνια.

Το επεισόδιο του Απριλίου στο βόρειο κορεατικό σήριαλ ήταν η ανακοινωθείσα αποστολή του αμερικανικού αεροπλανοφόρου Carl Vinson στην Κορεατική Χερσόνησο, η οποία συνοδευόταν από απειλές ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ξεκινούσαν προληπτική επίθεση ενάντια στο Βορρά εάν η Πιονγιάνγκ διεξήγαγε έκτη πυρηνική δοκιμή. Θεωρήθηκε ότι οι επιθέσεις των ΗΠΑ στην Συρία και η χρήση της «μητέρας όλων των βομβών» στο Αφγανιστάν ήταν ένα άμεσο μήνυμα στη Βόρεια Κορέα. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης πολύ γρήγορα διέδωσαν τα νέα των δοκιμών «ξεχνώντας» όμως να αναφέρουν ότι η βόμβα που δοκιμάστηκε  στο Αφγανιστάν είναι μια συμβατική «μηχανή θανάτου» που μπορεί να προκαλέσει τεράστιες απώλειες.

Τον περασμένο Φεβρουάριο, μόλις δυο μήνες πριν ξεκινήσει η φιλοπολεμική ρητορική, ο υπουργός Εξωτερικών της Βόρειας Κορέας θα συμμετείχε σε μια συνάντηση στη Νέα Υόρκη με αμερικανούς αξιωματούχους- την πρώτη που θα διεξαγόταν σε αμερικανικό έδαφος από το 2011. Τότε συνέβη η δολοφονία του Kim Jong Nam στη Μαλαισία.

Αν και ποτέ δεν θα μάθουμε όλη την αλήθεια για το ποιός και γιατί τον δολοφόνησε, τα μέσα ενημέρωσης κατηγόρησαν αμέσως τον Kim Jong Un για τη δολοφονία του αδελφού του. Το κίνητρο ήταν ότι ο Ναμ μπορεί να σχημάτιζε εξόριστη κυβέρνηση με την υποστήριξη της Κίνας. Φυσικά, αμέσως μετά τη δολοφονία οι βίζες της βορειοκορεατικής αντιπροσωπείας ακυρώθηκαν και η διοίκηση του Trump το θεώρησε πράξη τρομοκρατίας.

Η ιστορία του θανάτου του εγείρει πολλά σοβαρά ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα. Γιατί ο Kim Jong Un να σκοτώσει τον ετεροθαλή αδελφό του σε δημόσιο χώρο, γεμάτο κάμερες και μάρτυρες, χρησιμοποιώντας τοξικό αέριο, ενώ θα μπορούσε να το κάνει πολύ πιο διακριτικά.

Η δολοφονία του Kim Jong Nam είχε πάρα πολλά κενά ακόμη και για τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, που δικαιολόγησαν τις ασυνέπειες της ιστορίας υποστηρίζοντας ότι ήταν μια παλαιά διαταγή του Kim Jong Un που πραγματοποιήθηκε όταν οι συνθήκες ήταν κατάλληλες, χωρίς να απαιτείται άμεση έγκριση. Με άλλα λόγια, αυτό που μας λένε είναι ότι ο Kim Jong Un έχει μεν τον απόλυτο έλεγχο αλλά μια τόσο σοβαρή πράξη, όπως η δολοφονία του αδελφού του, θα μπορούσε να συμβεί χωρίς την άμεση έγκρισή του.

Στις 3 Σεπτεμβρίου η Βόρεια Κορέα πραγματοποίησε την έκτη πυρηνική δοκιμή. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη για όποιον ακολουθεί τις εξελίξεις στη Βόρεια Κορέα. Από τον Απρίλιο, οι αναλυτές υποστήριζαν ότι η βορειοκορεατική κυβέρνηση προετοιμάζει την έκτη δοκιμή ενώ οι μυστικές υπηρεσίες της Νότιας Κορέας προειδοποιούσαν για την επικείμενη δοκιμή απο τις 26 Αυγούστου. Η δοκιμή δεν αλλάζει ουσιαστικά την κατάσταση στην κορεατική χερσόνησο, είναι όμως άλλη μια σοβαρή κλιμάκωση της κατάστασης που θα μπορούσε να έχει απρόβλεπτες συνέπειες. Είναι όμως και μια ακόμα ισχυρή ένδειξη ότι πρέπει να ξεκινήσουν άμεσα συνομιλίες.

Για δεκαετίες, τα συστημικά μέσα ενημέρωσης προετοίμαζαν το έδαφος για να δικαιολογήσουν αλλαγή καθεστώτος με οποιονδήποτε τρόπο στη Βόρεια Κορέα. Η χώρα έχει κατά συρροή απεικονιστεί ως καρικατούρα που οδηγείται από έναν τρελό, με τους βορειοκορεάτες ως έναν πληθυσμό πεινασμένο και σε άγνοια για ό,τι συμβαίνει, αποκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο. Το κοινό έχει μάθει να μην αμφιβάλλει για τα νέα που το ταΐζουν. Όπως μαθαίνει να θεωρεί το ενδεχόμενο ενός πυρηνικού πολέμου ως μια λογική λύση στις «προκλήσεις» της Βόρειας Κορέας. Ίσως όμως δεν μας νοιάζει τίποτα από όλα αυτά, μέχρι να οδηγηθούμε σε έναν άλλο πόλεμο, στο όνομα της δημοκρατίας.

Φραγκίσκα Μεγαλούδη είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας του βιβλίου «Στη χώρα των Κιμ: Δύο χρόνια στη Βόρεια Κορέα»

Αναδημοσίευση: https://www.thepressproject.gr/

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Αναγκαιότητα εθνικής ολοκλήρωσης ή Νεοφιλελεύθερη απόσχιση

Posted by eamgr στο 21 Σεπτεμβρίου, 2017

Πέρα από την αποτρόπαια κατασταλτική πλευρά των τελευταίων εξελίξεων γύρω από το ενδεχόμενο δημοψήφισμα στην Καταλονία-κατασταλτικές πρακτικές που μπορεί να προκαλέσουν, εξάλλου, άλλες, απρόβλεπτες πολιτικές εξελίξεις από μόνες τους- η ίδια αυτή η κίνηση απόσχισης από ένα μεγάλο έθνος-κράτος της Ευρώπης εγείρει τεράστια ζητήματα.καταλονια

Ανεξάρτητα, ακόμα, από τις ιστορικές εθνοτικές/φυλετικές ιδιαιτερότητες της περιοχής, η παρούσα πολιτική κίνηση δεν μπορεί παρά να ιδωθεί εκ των πραγμάτων στο πλαίσιο της μεγάλης κρίσης ταυτότητας όπου διέρχεται ο ίδιος ο ιστορικός χαρακτήρας του έθνους-κράτους.

Το έθνος-κράτος, πολιτικό υποκείμενο διαχείρισης της κεφαλαιοκρατικής εξουσίας μέσα στην ανάδυση της σε κυρίαρχο εκμεταλλευτικό/εξουσιαστικό σύστημα, πρόκειται για μια σχετικά νέα μορφή οργανικής συγκρότησης της ανθρωπότητας, καθόλου ανεξάρτητη από τις εκάστοτε χωρικές, οργανωτικές, επεκτατικές και συγκρουσιακές, ανάγκες της κεφαλαιοκρατικής εξουσίας.

Η εποχή μας είναι μια εξαιρετικά πρωτότυπη εποχή. Η κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η διεκδίκηση εκ μέρους της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας της απόλυτης ιδεολογικής ηγεμονίας, έπειτα η τεκτονική μετατόπιση του παγκόσμιου κέντρου βάρους της οικονομίας από την Δύση προς την Ανατολή: Αυτοί είναι οι βασικοί παράγοντες υπό το πρίσμα των οποίων μπορούμε να μιλάμε για ένα εντελώς νέο ιστορικό τοπίο, όπου, μαζί με την πρωτόγνωρης έκτασης και ιστορικής εμβέλειας παγκοσμιοποιητική κίνηση του κεφαλαίου, παράλληλα, παρατηρείται ένα κορυφαίο φαινόμενο: Βασικές πλευρές της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης/αναπαραγωγής να αναιρούνται.

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά αυτής της αναπαραγωγής αναφέρεται κατευθείαν στο γεγονός ότι για το μεγάλο, εθνικό και υπερεθνικό, κεφάλαιο είναι οι ανάγκες του που καθορίζουν τον χώρο και τον χρόνο κίνησης, και όχι το αντίθετο. Με αυτό ακριβώς το δεδομένο, ο πλανήτης σήμερα, στα μάτια της κυριαρχίας, περισσότερο χωρίζεται σε ζώνες και σε περιφέρειες ισχύος, παρά σε έθνη-κράτη.

Αυτό ακριβώς το φαινόμενο εξηγεί, για παράδειγμα, τις αποσταθεροποιητικές εξελίξεις-στο πλαίσιο των μεγάλων αντιπαραθέσεων για την ηγεμονία ενός κόσμου σε πρωτοφανή και ανεπίλυτη κρίση- εξελίξεις που απλώνονται σε μια τεράστια γεωπολιτική έκταση, με τα ιδιαίτερα ιστορικά και οικονομικοπολιτικά χαρακτηριστικά της κάθε περίπτωσης, από τα Ουράλια, την Μικρά Ασία, την Νοτιανατολική Μεσόγειο, την Βόρεια Αφρική, μέχρι την Μέση Ανατολή και, εσχάτως, την Κορεατική χερσόνησο και την ευρύτερη περιοχή του Ειρηνικού.

Η ανεπίλυτη παγκόσμια κρίση, η ρευστή ακόμα μετατροπή του κόσμου σε ζώνες επιρροής των ιμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων, καταλήγει σε νέους καταμερισμούς ισχύος, σε νέους όρους καθορισμού της θέσης μιας χώρας ή μιας περιφέρειας, στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, προσδιορίζει, επομένως, εκ νέου, και με αντιδραστική μορφή, το ίδιο το περιεχόμενο της αντιθετικής ενότητας ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία όχι μόνο σε παγκόσμιο επίπεδο, μα και στο ίδιο το κάθε έθνος-κράτος (εξάλλου το έθνος-κράτος ιστορικά είχε εξαρχής αυτό το περιεχόμενο, εξέφραζε, δηλαδή, την αντιθετική αυτή ενότητα, εξαρτούνταν από τις εκάστοτε μετατοπίσεις του άξονα της υπέρ του ενός ή του άλλου πόλου).

Αυτή η νέα κατανομή ισχύος, που καταλήγει σε διευρυμένη κρίση ταυτότητας του κόσμου, καταλήγει συχνά σε ενδοαστικές και ενδοεθνοκρατικές κρίσεις: Μπορεί να πει κανείς, με κάποια επιφύλαξη, ότι ο απίστευτος διαχωρισμός του κόσμου σε ζώνες πλούτου και φτώχειας, διαπεριφερειακά ή και μέσα στις ίδιες τις περιφέρειες (και στις ίδιες τις χώρες, βλέπουμε για παράδειγμα τα πρώην γκέτο του τρίτου κόσμου να βρίσκονται εντός και παράλληλα του ανεπτυγμένου κόσμου), αντικειμενικά οδηγεί σε νέου τύπου αντιλήψεις-όχι μόνο εκ μέρους των κυρίαρχων ελίτ, αλλά και στην βάση των κοινωνικών τους συμμαχιών-για την ίδια την εθνοκρατική συγκρότηση. Υπό αυτή την έννοια, η Αμερική του Τραμπ, για παράδειγμα, μπορεί να είναι μακροπρόθεσμα μια χώρα όπου εκτός από τους παρίες, τους πολίτες β’κατηγορίας, οι ίδιοι οι δρόμοι αναπαραγωγής αυτού του τύπου της ισχύος να οδηγήσουν και σε ευρύτερα, θεσμικά κατοχυρωμένα διαχωριστικά πλαίσια.

Μπαίνει εδώ, επομένως, το ιστορικό ερώτημα: Το περιεχόμενο του έθνους-κράτους, σαν φορέα έκφρασης της αντιθετικής ενότητας ανάμεσα στο κεφάλαιο και στην εργασία-θα το καθορίζουν οι προτεραιότητες των ελίτ, έτσι που η αναπαραγωγή τους ολοένα και ανεξαρτητοποιείται οικονομικά και ιδεολογικά, ακόμα, από την υπόλοιπη κοινωνία; Την συγκρότηση των ΗΠΑ, αν είναι ανάγκη να την υπερασπιστεί κανείς, για παράδειγμα, θα την υπερασπιστούν οι φτωχότερες πολιτείες, μέσα από έναν αγώνα δικαιότερης αναδιανομής στα πλαίσια του κράτους πρόνοιας, ή μια πλούσια πολιτεία που βλέπει τις φτωχότερες σαν βάρος;

Οι ιδιαιτερότητες της εθνοκρατικής συγκρότησης της Ευρώπης είναι ενεργές, και για ιστορικούς λόγους, μα πολύ περισσότερο σαν αποτέλεσμα αυτής της κρίσης. Μια τέτοια περίπτωση φαίνεται πως είναι και αυτή της Καταλονίας: Μια ανεπτυγμένη περιφέρεια, που πέρα από τις ιστορικές-μα που θα έπρεπε να είναι ξεπερασμένες δεδομένης της νέας, στρεβλού χαρακτήρα, έστω, παγκοσμιοποιητικής κίνησης της ανθρωπότητας, μα και της ίδιας της ευρύτερης αυτονομίας που έχουν κατακτήσει με αγώνες-αισθάνεται την καταπίεση, τον εγκλωβισμό της, στα πλαίσια της σχετικής αμοιβαιότητας του ισπανικού κοινωνικού σχηματισμού.

Εύκολες απαντήσεις δεν υπάρχουν από εδώ και πέρα, για τίποτα: Η Ιστορία παράγει νέες αντιθέσεις οριακού χαρακτήρα, απέναντι στις οποίες η Αριστερά μοιάζει εντελώς μουδιασμένη, σαν να ξύνει το κεφάλι πάνω από βιβλία άλλων αιώνων, μήπως και βρει απαντήσεις για ζητήματα νέας κοπής σε παλιά εγχειρίδια . Όχι εντελώς παλιά, όμως. Υπάρχουν εργαλεία σκέψης και αντίληψης, μόνο που η διαλεκτική απαιτεί ευελιξία και γνώση πως η ιδεολογία κινεί την Ιστορία, όσο και εξαρτάται από αυτήν. Σήμερα, η υπεράσπιση της παγκοσμιοποιητικής κίνησης της Ιστορίας αναδεικνύεται σαν την απάντηση σε όλες τις αντιθέσεις που γεννά η παγκόσμια κρίση του κεφαλαίου, και που εκτρέπεται σε εθνικιστικές αναδιπλώσεις, επεμβάσεις, χωρικούς διαχωρισμούς.

Βέβαια μια τέτοια υπεράσπιση απαιτεί την ανάδυση περιφερειακών συσπειρώσεων του κόσμου της εργασίας, των οποίων εξάλλου η αναγκαιότητα μέρα με την μέρα, και με την κλοιό του πολέμου να σφίγγει επικίνδυνα, γίνεται όλο και πιο επιτακτική. Η συσπείρωση είναι το αντίθετο της αποσύνθεσης. Και η ακόμα ευρύτερη αποσύνθεση του κόσμου-επομένως και του κόσμου της εργασίας-δεν μοιάζει σε τίποτα το προοδευτικό, ενώ οπωσδήποτε δεν εγγυάται πιο στέρεες δομές (εθνικές ή περιφερειακές) αντίστασης στην κυριαρχία της νεοφιλελεύθερης ελίτ. Την απομόνωση την δοκίμασε και ο ελληνικός λαός το 2015, όταν η έξοδος κινδύνου που οι αντιδραστικοί συσχετισμοί σε διεθνές επίπεδο έδειξαν στον Τσίπρα ήταν η Συρία.

Είναι γεγονός ότι, σε γενικές γραμμές, οι μικροί κοινωνικοί σχηματισμοί τείνουν σε πιο προοδευτικό χαρακτήρα, σε σύγκριση με τους μεγαλύτερους. Άλλο τόσο, όμως, είναι γεγονός ότι σήμερα, σε συνθήκες ακραίας περικύκλωσης από την παγκόσμια ηγεμονία της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας, ούτε καν μεγάλοι εθνοκρατικοί σχηματισμοί, παρά μονάχα ευρείες περιφερειακές συμμαχίες/ολοκληρώσεις με διεθνικό πρόσημο, θα μπορούσαν, ίσως, να αντεπεξέλθουν στο κορυφαίο ζήτημα, που εξάλλου απασχολεί εδώ και έναν αιώνα το κομμουνιστικό κίνημα: Αν είναι εφικτή η επανάσταση-ή η αυτόνομη πορεία σε συνθήκες περικύκλωσης-σε μια μόνο χώρα.

Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές θέσεις υπεράσπισης της αυτοδιάθεσης των λαών-σε μια εποχή όπου αυτό το δικαίωμα ενεργοποιούνταν από έναν διεθνή αναβρασμό και με την ιδεολογική διαπάλη να ενσαρκώνεται σε κορυφαίο διακρατικό επίπεδο- σε αντίθεση με την υπεράσπιση του αγώνα της εθνικής ολοκλήρωσης σήμερα ενάντια σε καταπιεστικά καθεστώτα, είναι εντελώς αυθαίρετη η ταύτιση των αγώνων εκείνων με τις καινοφανείς νεοφιλελεύθερες απόπειρες επανακαθορισμού των κοινωνικών σχηματισμών. Πολύ περισσότερο όταν αυτή η σύγχυση θέσεων αναδεικνύει την ιδεολογικοπολιτική ανεπάρκεια της Αριστεράς σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο, μια ανεπάρκεια στην βάση της οποίας όλες οι προσεγγίσεις για τα εθνικά ή τα ταξικά ζητήματα σε εθνικό επίπεδο και διεθνικό επίπεδο, γίνονται με πλήρη άγνοια της κορυφαίας πραγματικότητας, ότι δηλαδή σήμερα ο παγκόσμιος καταμερισμός εργασίας και κατανάλωσης στηρίζεται υλικά-και διαμορφώνει και το αντίστοιχο ιδεολογικό του εποικοδόμημα-πάνω στην βάση του αποκλεισμού από αυτόν περίπου του 1/3 του πλανήτη!

Βέβαια η Αριστερά, στο μεγαλύτερο κομμάτι της, συνηθίζει να προσδιορίζει τις θέσεις της όχι με βάση τέτοιες προτεραιότητες, μα με βάση δύο παράγοντες, εντελώς με εμπειριοκρατικού χαρακτήρα και οι δύο: Πρώτον, αν βγαίνει ο κόσμος στον δρόμο, δεύτερον, τι θέση παίρνουν οι κυβερνήσεις/εξουσίες κτλ. Ίσως, όμως, ένας κόσμος να βγαίνει στον δρόμο για λάθος λόγους, ίσως, πάλι, ορισμένες «εξεγέρσεις» που αυτή η Αριστερά πρώτα εκθείαζε να αποδείχτηκαν πραξικοπήματα αργότερα, και, τέλος, ίσως οι ενδοαστικοί ανταγωνισμοί στην Ισπανία να είναι πιο εύκολα διαχειρίσιμοι από τις νεοφιλελεύθερες ελίτ, από ό,τι νομίζουν-ή από ό,τι είναι με την ύπαρξη μεγάλων εθνοκρατικών σχηματισμών.

Σε κάθε περίπτωση, ο μαρξισμός είναι παιδί της διαλεκτικής, και η διαλεκτική πρώτα από όλα ήταν εργαλείο για να συντριβεί η παραλυτική ηγεμονία του εμπειριοκρατισμού κατά τον 18ο αιώνα. Το ίδιο αυτό εμπόδιο, με τα νέα επιφαινόμενα του, καλούμαστε να ξεπεράσουμε και σήμερα.

Ανδρέας Μπεντεβής

 

Posted in Διεθνή | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Παύλο Φύσσα έπαιξες τη φωνή της ελπίδας εκεί που δεν υπήρχε φωνή

Posted by eamgr στο 18 Σεπτεμβρίου, 2017

Έπαιξες τη φωνή της ελπίδας εκεί που δεν υπήρχε φωνή.
Η πλατεία ήταν έρημη.
Η πατρίδα είχε φύγει.
Ήταν καιρός!
Δε βάσταξε η καρδιά σου περισσότερο.
Καρδιά των καρδιών!
Σκέφτηκες τον ήλιο,και προχώρησες…………..


21761654_703143386549783_7753661072719969533_n

Τέσσερα χρόνια από την εφιαλτική βραδιά όπου τα χρυσαυγίτικα αποβράσματα δολοφόνησαν το παλικάρι από την Αμφιάλη, τον Παύλο Φύσσα.

Ο Παύλος Φύσσας, με μόνα όπλα του την κοινωνική του συνείδηση και τα ιδανικά του, αναδείχτηκε σε κοινωνικό ήρωα, σημείο αναφοράς, ακριβώς επειδή οριοθέτησε με την πράξη του έναν ελεύθερο χώρο, επέλεξε να μην δειλιάσει απέναντι στις φασιστικές ορδές, να μην παραχωρήσει σε αυτές μια σπιθαμή γης, να υπερασπίσει την γειτονιά του και την παρέα του.

Εκείνες τις ημέρες λέγαμε: »το αίμα του Φύσσα να γίνει ποταμός για να πνίξει τον φασισμό και τους γεννήτορες του». Τέσσερα χρόνια μετά, μπορεί οι φασιστικές ορδές να έχουνε λουφάξει σχετικά, μπορεί εξ αιτίας της θυσίας του παλικαριού της Αμφιάλης να μην πήραν την ηγεμονία στις γειτονιές καθώς το λογαριάζανε τότε, εντούτοις επιδιώκουν να κεφαλαιοποιήσουν τον κοινωνικό εκφασισμό, τόσο έντονο σε ένα κομμάτι της κοινωνίας, για να αναβαθμιστούν σε εξουσιαστικό πόλο.

Η κοινωνική βάση της ακροδεξιάς-πάνω από 12%- είναι στην πραγματικότητα πολύ πιο επικίνδυνοι από τους επαγγελματίες ναζί, καθώς εύκολα και σχεδόν εξωραϊσμένα πλασάρονται σαν αγανακτισμένοι νοικοκυραίοι.

Η ανάσχεση του φασισμού στην βάση της κοινωνίας, αυτή η ολόπλευρη και σύνθετη διαδικασία που αναφέρεται στο σύνολο της κοινωνικής αναπαραγωγής εφάπτεται με την καταδίκη των φονιάδων του Φύσσα, του Λουκμάν, των Αιγυπτίων ψαράδων και τόσων ακόμα ανώνυμων θυμάτων-επειδή η καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης θα αποτελέσει μια αυτονόητη και κορυφαία ένδειξη μη ανοχής, σε συλλογικό επίπεδο.

Η δολοφονία του Φύσσα αποτελεί την πολιτική δολοφονία της εποχής. Την καταγράφει, και καταγράφεται μέσα σ’αυτή.

Η δολοφονία Λαμπράκη έθεσε το ίδιο το πολιτειακό ζήτημα στην βάση του, έγινε ένα ανεπανάληπτο ποτάμι νεολαίας, μία νέα μαζική Αριστερά, που οδήγησε το σύστημα στην ακραία λύση της χούντας-άρα και στην απογύμνωση του-για να το ανακόψει.

Η δολοφονία Τεμπονέρα οδήγησε στην ακύρωση της αντιεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, και-το κυριότερο-στην καθυστέρηση της νεοφιλελεύθερης επέλασης, στην πτώση της λαομίσιτης κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Την δολοφονία Φύσσα δεν την εμπνεύστηκαν ούτε οι παρακρατικοί κύκλοι της μοναρχίας, ούτε και εντοπίζεται σε κάποιο πολιτικό σχέδιο μιας κάποιας κεντρικής ή παράκεντρης εξουσίας: Την καθοδήγησε η ανοχή στο φασιστικό ρεύμα που έτεινε να γίνει ηγεμονικό τότε, και την διεκπεραίωσε το χέρι ενός αποβράσματος. Είναι, δηλαδή, ένα πολιτικό έγκλημα σε μια εποχή γενικευμένης σήψης, ένα έγκλημα με εκατοντάδες χιλιάδες ηθικούς αυτουργούς-συνένοχους!

Πέρα από την οργή, τα αφιερώματα, τα τραγούδια και τις πορείες μνήμης, η κορυφαία υποχρέωση του λαϊκού, δημοκρατικού κινήματος είναι η στήριξη της δικαστικής μάχης για να καταδικαστούν και να φυλακιστούν οι ηγέτες και τα τσιράκια αυτής της συμμορίας. Δυστυχώς η γραμμή της χρυσής αυγής να απαξιώσει την διαδικασία φαίνεται να επικρατεί μέχρι τώρα. Η οικογένεια του Παύλου Φύσσα όπως και τα άλλα θύματα, δίνουν την μάχη σχεδόν μόνοι τους, μαζί με τους θαρραλέους μάρτυρες κατηγορίας και τους εθελοντές δικηγόρους.

Αυτή που θα έπρεπε να είναι μία κεντρική πολιτική μάχη βρίσκεται στο περιθώριο-μέχρις ώρας τουλάχιστον. Αλλά η θυσία του Φύσσα θα δικαιωθεί μονάχα εάν μετατραπεί σε πολιτική νίκη. Και αυτή ακριβώς θα σημαίνει μία συντριπτική καταδίκη της συμμορίας.

Αλλά για να έρθει η νίκη πρέπει η δολοφονία να αναδειχθεί με τον χαρακτήρα που έχει και με την πιο πλατιά απεύθυνση-δεν είναι τυχαίο που στην κρίσιμη για αυτόν τον σκοπό πρώτη εβδομάδα η χρυσή αυγή έκανε τα πάντα, ποντάροντας ως συνήθως στον αυτοματισμό μιας αποϊδεολογικοποίημένης, συγκεχυμένης κρίσιμης κοινωνικής μάζας, για να περάσει η άποψη ότι επρόκειτο για κάτι άλλο, για μία διαμάχη για το ποδόσφαιρο, ή ότι ο φονιάς δεν είχε σχέση μαζί της.

Ειδάλλως, η δίκη της χρυσής αυγής θα φανεί εξαιρετικά χρήσιμη στην ίδια, στην προσπάθεια της να αναβαθμιστεί και σε ουσιαστικό εξουσιαστικό σχήμα.

Ο ίδιος ο Φύσσας τα έδωσε όλα, καιρός να αναλάβει η κοινωνία τις ευθύνες της.

 

 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τα βαλλιστικά πυραυλάκια του Κιμ και η γεωπολιτική συγκυρία

Posted by eamgr στο 17 Σεπτεμβρίου, 2017

Δύο δεκαετίες μετά την κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου όλες οι αντιθέσεις προχωράνε τάχιστα, σημειώνεται μια τεκτονική μετατόπιση του παγκόσμιου οικονομικού βάρους προς την Ανατολή, ενώ παραδοσιακές συμμαχίες βρίσκονται σε σοβαρές κρίσης ταυτότητας

voria-korea

Τι θα γίνει αν συμβεί κανένα ατύχημα, έτσι που ο Κιμ Γιονγκ Ουν διασκεδάζει βλέποντας τα βαλλιστικά του πυραλαύκια να πετάνε πάνω από την Ιαπωνία; Είναι γεγονός ότι ο νεαρός-αλλά αποφασιστικός-ηγέτης της Βορείου Κορέας έχει δρομολογήσει μια άλλη, οριακή και επικίνδυνη, τακτική επαναπροσδιορισμού της θέσης της χώρας του στον διεθνή χάρτη, έπειτα από τις πρώτες προσπάθειες προσέγγισης με την Δύση του πατέρα του την περασμένη δεκαετία.

Στο μεταξύ, με αυτά και με αυτά, προωθείται ένας νέος γεωπολιτικός παράγοντας στα ευρύτερα μεγάλα ανταγωνιστικά πλαίσια της αντιπαράθεσης μεταξύ της Δύσης με την Ανατολή, και ιδιαίτερα της προσπάθειας περικύκλωσης της Κίνας από τον αμερικάνικο παράγοντα.

Παράλληλα, ασφαλώς, διευρύνονται επί τη ευκαιρία οι πωλήσεις στρατιωτικού υλικού στην περιοχή. Πολύ την εκμεταλλεύεται την συγκυρία ο Τραμπ για να δώσει καλά δείγματα γραφής απέναντι στο στρατοβιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ-αλλά και για να επιβαρύνει τον προϋπολογισμό (και τις δυνατότητας ανάπτυξης) της ρώσικης οικονομίας, επιπροσθέτως του νέου δόγματος του ΝΑΤΟ, που αγγίζει πλέον για τα καλά τα σύνορα της.

Δύο δεκαετίες μετά την κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου όλες οι αντιθέσεις προχωράνε τάχιστα, σημειώνεται μια τεκτονική μετατόπιση του παγκόσμιου οικονομικού βάρους προς την Ανατολή, ενώ παραδοσιακές συμμαχίες, ακόμα και εθνικές ή και υπερεθνικές ολοκληρώσεις, βρίσκονται σε σοβαρές κρίσης ταυτότητας-συνολικά όχι απλώς τα αποτελέσματα του ψυχροπολεμικού κόσμου, μα του ίδιου του μεταπολεμικού κόσμου βρίσκονται σε συνολική αναίρεση.

Δύσκολα τα πράγματα, θα πει κανείς. Ιδιαίτερα όταν αναλογίζεται την απουσία ενός προοδευτικού διεθνιστικού αντίβαρου από την μεριά των από κάτω. Ίσως-αλλά, αξίζει να σκεφτούμε ότι το σύστημα, από την άλλη, καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες-με υπομονή και μεθόδευση, είναι η αλήθεια-να ανατρέψει την δική του υπόσχεση ότι ο μεταψυχροπολεμικός κόσμος τού τέλους των ιδεολογιών θα είναι ένας κόσμος ειρηνικός και δημοκρατικός.

Δηλαδή, δεν αρκεί η ιδεολογική ηγεμονία-χρειάζεται και η σύμπνοια των μαζών, η συστράτευση τους, και όχι η απλή ανοχή σε περιπτώσεις, σε έναν νέο γύρο μεγάλων πολεμικών συγκρούσεων. Κι εδώ βρίσκεται η ουσία της καταστολής: Ο κόσμος μας μετά το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου, μετά την καλλιέργεια της νέας ψευδεπίγραφης αντίθεσης των θρησκειών, είναι ένας κόσμος διευρυμένης καταστολής, ελέγχου, ένας κόσμος εκτάκτου ανάγκης σε όλα του.

Το πιο επικίνδυνο, το πιο αφοπλιστικό από όλα που εμπεριέχονται στην κοινωνική αναπαραγωγή του δυτικού κόσμου είναι η συνήθεια: Συνηθίσαμε τις κάμερες, τις παρακολουθήσεις, συνηθίσαμε την ιδέα ότι είμαστε ένας κόσμος που είναι κομμάτι-στόχος της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Συνηθίσαμε να ξεχνάμε την επαύριο εκείνο που κυριαρχεί στην επικαιρότητα σήμερα, συνηθίσαμε τον φόβο και την αποκτήνωση, τις πολεμικές επεμβάσεις, τα πνιγμένα παιδάκια στην Μεσόγειο, την Φουκοσίμα-πρόσφατα διάβασα ότι και επίσημα, πλέον, είναι καθαρές από την ραδιενέργεια της Φουκοσίμα οι θάλασσες΅, και το ερώτημα είναι, δηλαδή μέχρι σήμερα, δεν ήταν, και αν δεν ήταν εμείς τι ψάρια καταναλώνουμε από τον Ειρηνικό όλα αυτά τα χρόνια;

Συνηθίσαμε το γεγονός ότι στον κόσμο υπάρχουν 15 χιλιάδες πυρηνικές κεφαλές, που τις κατέχουν χώρες από όλα, σχεδόν, τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, χώρες που ανήκουν σε αντίπαλα στρατόπεδα, συχνά, και σε διάφορες θέσεις στον διεθνή καταμερισμό εξουσίας: Ο κόσμος μας δεν είναι επικίνδυνος μόνο επειδή ο νεαρός ηγέτης της Β.Κορέας διεκδικεί την επιβίωση της χώρας του διαμέσου της πυρηνικής απειλής, αλλά η αλήθεια είναι, εξίσου, πως και ατυχήματα γίνονται στην κίνηση της Ιστορίας, καμιά φορά, και πως σήμερα τόσο οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνιστικοί σχηματισμοί, όσο και οι λαοί που συγκροτούν την βάση τους, βρίσκονται σε μια φάση ουσιαστικού επαναπροσδιορισμού.

 

Αντρέας Μπεντεβής

Posted in Διεθνή | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Δώδεκα χρόνια χωρίς τον Κώστα Κάππο

Posted by eamgr στο 13 Σεπτεμβρίου, 2017

«Τράβα τον δρόμο σου και άσε τους άλλους να μιλάνε»

Κώστας Κάππος

 

Ισως θα μπορούσε και μάλιστα χωρίς κανένα ίχνος υπερβολής να χαρακτηριστεί ο άνθρωπος εκείνος που με κάθε τρόπο συμβόλιζε την επανάσταση του σπάνιου ήθους: άποψη, σκέψη και κυρίως δράση σε όλη την πορεία της ζωής του.

«Ο Κώστας Κάππος δεν υπήρξε ένα οποιοδήποτε “όστρακο” κομματικού βυθού που η πατρωνία της παράταξής του ανέσυρε από το πουθενά στον αφρό του δημοσίου βίου. Ηταν ο ματωμένος αγωνιστής που είχε δώσει σκληρές μάχες στα μαρμαρένια αλώνια του λαϊκού κινήματος. Πρότυπο ήθους και υπόδειγμα συνέπειας στα προσωπικά του πιστεύω, ξεπέρασε κομματικούς ορίζοντες κατακτώντας το ζηλευτό προνόμιο να συμφωνούν με τους αγώνες του ακόμη και όσοι διαφωνούσαν με τις ιδέες του».

Δεν θα μπορούσε να περιγραφεί καλύτερα και με πιο κατατοπιστικό τρόπο η πορεία και η στάση ζωής του Κώστα Κάππου, μέσα από τον πρόλογο του Φοίβου Προύντζου στο βιβλίο «Η επανάσταση που έρχεται» (Εκδόσεις «Αλήθεια», 2007)

Από όλους όσους βρέθηκαν πολιτικά απέναντι, δεν ήταν παρά ελάχιστοι εκείνοι που είχαν να καταθέσουν ή να υποστηρίξουν κάτι αρνητικό για τη ζωή και τη δράση του.

Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα: To 1985 ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ είχε τη δυνατότητα δευτερολογίας. Αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Ανεβαίνει στο βήμα για κάποια προγραμματισμένη ομιλία και αρχίζει μια επίθεση εναντίον των κομμουνιστών για τα «εγκλήματα» του Εμφυλίου, για τα κονσερβοκούτια και για όλα τα γνωστά συμπαρομαρτούντα που ακολουθούν την Αριστερά από το τέλος του Εμφυλίου μέχρι σήμερα και ποιος ξέρει για πόσο ακόμη.

Η συγγνώμη του Μητσοτάκη

Τον αφήνει να τελειώσει την ομιλία του αναμένοντας στωικά. Ηταν άνθρωπος που ήξερε να περιμένει. Υπήρχε και εκείνη η δυνατότητα δευτερολογίας.

Τελειώνει ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας και ανεβαίνει στο βήμα. Τον ευχαριστεί για όλα εκείνα τα «κολακευτικά» περί συμμοριτών και κονσερβοκουτιών λόγια και φτάνει στο κλείσιμο της ομιλίας του: «Αγαπητέ κ. Μητσοτάκη, δεν πρέπει να ξεχνάτε πως εμείς δεν υπήρξαμε ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Πέτρουλα». Κλείνει τα χαρτιά του και κατεβαίνει προς τα έδρανα του ΚΚΕ.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν υπουργός Συντονισμού και προσωρινά Εμπορικής Ναυτιλίας στην κυβέρνηση του Γιώργου Νόβα-Αθανασιάδη το 1965. Βγαίνοντας από την αίθουσα της Ολομέλειας, τον περιμένει στο περιστύλιο της Βουλής για να του ζητήσει συγγνώμη και για να απολογηθεί για το «ατόπημά» του.

Στο βιβλίο: Ο «κοινοβουλευτικός Κώστας Κάππος (πιο επίκαιρος από ποτέ) 1974-1989», που κυκλοφόρησε από τα ΕΛΤΑ το 2015, τα παραδείγματα είναι ακόμη περισσότερα.

«Αν αναζητά κανείς τον ορισμό του ήθους της Αριστεράς, θα καταλήξει στον Κώστα Κάππο», Κάρολος Παπούλιας, πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

«Ο Κώστας Κάππος ήταν ένα πρότυπο πολιτικού και κατ’ επέκταση πολίτη. Με στέρεες απόψεις, σαφή ιδεολογική κατεύθυνση και με βασικό το στοιχείο της αφοσίωσης, αυτοπεποίθησης στην υπεράσπισή τους», Γιώργος Σουφλιάς, Νέα Δημοκρατία.

«Ο Κώστας Κάππος άφησε βαθιά τα σημάδια του στη Βουλή το διάστημα που συνυπήρξαμε. Συνεπής κομμουνιστής με πολύ καθαρό μυαλό και βαθιά διαίσθηση των πολιτικών εξελίξεων», Γεράσιμος Αρσένης, ΠΑΣΟΚ.

«O Κώστας Κάππος υπήρξε ένας συνεπής υπερασπιστής των απόψεων και των ιδεολογικών τοποθετήσεων της Αριστεράς εντός και εκτός του ελληνικού κοινοβουλίου», Κωστής Στεφανόπουλος, πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

«Τράβα τον δρόμο σου και άσε τους άλλους να μιλάνε». Ετσι συνήθιζε να μας λέει πάντα. Δεν το έβαζε εύκολα κάτω, ακόμη και στην πιο αλλόκοτη δυσκολία.

Ηταν αυτό που κάποιος θα μπορούσε να περιγράψει με την καλή έννοια του όρου «δύσκολος» άνθρωπος. Το πιο χαρακτηριστικό γεγονός ήταν εκείνη η βραδιά του Ιουλίου του 1989, όταν έκανε στη Βουλή τη δήλωση ενάντια στην κυβέρνηση Τζαννετάκη.

Μόνος απέναντι σε όλους εντός του Κοινοβουλίου. Γιατί έξω υπήρξαν χιλιάδες άνθρωποι που ένιωσαν μια ανακούφιση, κρυφή και φανερή για εκείνο το βράδυ.

Αριστεροί και προοδευτικοί άνθρωποι, μεγαλύτερης και κάπως μικρότερης ηλικίας, που ήξεραν χωρίς καμία αμφιβολία ποια ήταν (και συνεχίζει να είναι) η Δεξιά στην Ελλάδα και ποιες καταστροφές είχε προξενήσει στην Ελλάδα του 20ού αιώνα.

Εχοντας συνυπολογίσει βαθιά μέσα του, έστω και ασυναίσθητα, εκείνη την επίκληση του Νίκου Μπελογιάννη τα ξημερώματα της 30ής Μαρτίου 1952, όταν τον ξύπνησαν για να τον πάνε στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Μιλώντας για εκείνο τον «καθαρό αέρα», που στην περίπτωσή του, αναφορικά με την κίνηση εκείνης της βραδιάς του Ιουλίου, δεν ήταν παρά ο συμβολισμός της διατήρησης για αξιοπρέπεια και ελπίδα της Αριστεράς στην Ελλάδα.

Διαπνεόμενος από έναν ρεαλισμό που κάποιος θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει ακόμη και ρομαντικό. Εχοντας όμως βαθιά επίγνωση -και καμία άγνοια- των συσχετισμών και της πραγματικότητας, κάνει αυτό που εκείνος θεωρεί επαναστατικό.

Συγκρούεται με τον «νεκρό» χρόνο και τη «στιγμή», δημιουργώντας έναν δίαυλο επαφής με χιλιάδες ανθρώπους, διαμορφώνοντας μια διαφορετική διάσταση για την Αριστερά της ήττας την εποχή εκείνη.

Στην κίνηση εκείνης της νύχτας, σημειώθηκε μια νίκη μέσα σε ένα περιβάλλον ήττας. Μια νίκη που ήταν παράλληλα στην «πεσμένη» Αριστερά, ανοίγοντας κάποιους μικρούς-ελάχιστους δρόμους.

Κόντρα στα παλιά και φθαρμένα όπλα της, θεωρώντας δεδομένη την επαναστατική της συνέχεια. Αναζητώντας νέα όπλα, που ακόμη και στις πιο μαύρες συνθήκες θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για εκείνο το ξεκίνημα της μιας φοράς, που θα είναι πιο δυνατό «σε όλα».

Μετά τη φυλακή

Την ώρα που βγαίνει από τον Κορυδαλλό τον Ιούλιο του 1974                                                           (Την ώρα που βγαίνει από τον Κορυδαλλό τον Ιούλιο του 1974)

Τα βασανιστήρια στη χούντα ήταν σκληρά, φανερώνοντας τα κτηνώδη ένστικτα των βασανιστών του. Ηθελαν να τελειώσουν μαζί του. Φυσικά, πολιτικά και κυρίως ηθικά. Δεν μπόρεσαν όμως να τα καταφέρουν. Ηξερε πολύ καλά και από την αρχή τι ήθελε και γιατί το ήθελε.

Σε ηλικία εννέα χρόνων είχε δει κάποιους παρακρατικούς στο χωριό του (Ορεινή Αργολίδα) να βασανίζουν κάποιον που ήταν φίλα προσκείμενος στο ΕΑΜ κι αυτός να τους ζητάει συγγνώμη. Τότε, του γεννήθηκε η ανάγκη και αποφάσισε βαθιά μέσα του πως δεν θα τους ζητήσει ποτέ συγγνώμη.

Μαζί με τον Μουστακλή και τον Οπρόπουλο ήταν από τους χειρότερα βασανισμένους πολιτικούς κρατούμενους κατά τη διάρκεια της χούντας. Κάτι που δεν σκέφτηκε ποτέ στη ζωή του να εξαργυρώσει.

Μεταξύ σοβαρού και αστείου, ο παλιός καθηγητής του στη Βιομηχανική Σχολή Πειραιά, Θανάσης Κανελλόπουλος, όταν ξανασυναντήθηκαν αργότερα στη Βουλή, ως βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας ο ένας και του ΚΚΕ ο άλλος, του πρότεινε να τα παρατήσει όλα, να πάει στη Νέα Δημοκρατία να γίνει υπουργός και ό,τι άλλο. Η συζήτηση, πάντα μεταξύ σοβαρού κι αστείου, έγινε στο περιστύλιο έξω από την αίθουσα της Ολομέλειας. Τον χτύπησε στην πλάτη και συνέχισε τον δρόμο του προς τα γραφεία του ΚΚΕ στη Βουλή. Ακόμη και βουλευτής δεν είναι ξεκάθαρο εάν ήθελε να γίνει. Βγαίνοντας από τη φυλακή, ήξερε πως ήθελε να γράφει, να μελετάει και να ασχολείται με την όποια κομματική δουλειά.

Ηξερε πως το βουλευτιλίκι δεν ήταν κάτι που εξέφραζε τον ίδιο. Οχι πως φοβόταν. Κάθε άλλο. Τις απόψεις αυτές, χωρίς να υπάρχει τεκμηρίωση, πιθανώς να τις είχε εκφράσει και «εντός των τειχών».

Τελικά όμως… τα πράγματα ήρθαν διαφορετικά και έγινε βουλευτής από το 1974 μέχρι το 1989. Αρχικά με την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ενωμένης Αριστεράς μαζί με τους Χαρίλαο Φλωράκη, Γρηγόρη Φαράκο, Μίνα Γιάννου, Δημήτρη Γόντικα από την πλευρά του ΚΚΕ. Τον Λεωνίδα Κύρκο και τον Μπάμπη Δρακόπουλο από την πλευρά του ΚΚΕ Εσωτερικού και από την πλευρά της ΕΔΑ ο Ηλίας Ηλιού. Την τελευταία φορά με την Κοινοβουλευτική Ομάδα του Ενιαίου Συνασπισμού το καλοκαίρι του 1989.

Βασανιστήρια για τη φυσική του εξόντωση

Επιστρέφοντας από το Λακκί της Λέρου                                                                                        (Επιστρέφοντας από το Λακκί της Λέρου )

Ο άνθρωπος που σε πολύ νεαρή ηλικία, κάτω από δύσκολες και αντίξοες συνθήκες, κατάφερε το ακατόρθωτο: να νικήσει τον θάνατο, καταφέρνοντας να τρυπήσει με τα δάχτυλά του το σακί με το τσιμέντο, με αποτέλεσμα να χυθεί λίγο λίγο πριν καταστραφούν οι πνεύμονές του. «Οσο απάνθρωπα κι αν βασάνισαν τους άλλους, η περίπτωση του Κώστα ήταν η μόνη απ’ όσες έχω υπόψη μου κατά την οποία σημειώθηκε χωρίς κανένα πρόσχημα η φυσική του εξόντωση: Mετά από μέρες ξύλο, με δεκάδες ανοιχτές πληγές σ’ όλο του το σώμα να αιμορραγούν, τον έδεσαν μπρούμυτα πάνω στο κρεβάτι του κελιού με τα χέρια πίσω με χειροπέδες, στοίβαξαν πάνω του ένα σακί τσιμέντο και τον άφησαν να πεθάνει μόνος του μέσα στο κελί, αργά, από ασφυξία. Ενας θάνατος παρόμοιος μ’ αυτόν του Μεσαίωνα, όταν έβαζαν μια μεγάλη πέτρα πάνω στο στήθος του κρατούμενου και συνέχιζαν να τον ανακρίνουν μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή με συνθλιμμένους τους πνεύμονες». Η περιγραφή της Νάντιας Βαλαβάνη για τα βασανιστήρια της χούντας αποτυπώνει την αρρωστημένη λογική και πρακτική των χουντικών βασανιστών, που στην περίπτωση του Κώστα Κάππου δεν είχαν άλλο στόχο παρά τον θάνατό του.

Κομμουνιστής όχι στα λόγια αλλά στα έργα

«Ηταν τύχη να τον έχεις σύντροφο, ήταν τιμή να τον έχεις αντίπαλο». Σε δυο φράσεις συνοψισμένη η ζωή και η πορεία του. Σε όσους τον γνώρισαν και τον έζησαν από κοντά άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του. Στον κομματικό, ιδεολογικό και καθημερινό του βίο. Ηξερε τι σημαίνει να είσαι κομμουνιστής όχι μόνο στα λόγια αλλά και στα έργα. Ενα παράδειγμα: Φεύγοντας από βουλευτής και παίρνοντας τη σύνταξή του, σε μηναία βάση, είχε κανονίσει σε ποιους και πόσα λεφτά έπρεπε να δίνει. Ανθρώπους και παλιούς αγωνιστές που δεν κατάφερναν να τα βγάλουν πέρα σε οικονομικό επίπεδο τους είχε πάντα υπό την «οικονομική προστασία» του και, το κυριότερο, χωρίς να το μάθει ποτέ κανείς. Υπήρξε περίπτωση παλιού στελέχους του ΚΚΕ το οποίο ζούσε για πολλά χρόνια σε χώρα του πρώην ανατολικού μπλοκ και όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, το βοήθησε και το στήριξε οικονομικά μέχρι το τέλος της ζωής του. Υπήρξε περίπτωση που επτά χρόνια μετά τον θάνατό του, το 2012, έφτασε ένα γράμμα από τη Μυτιλήνη, με το οποίο άνθρωπος μεγάλης ηλικίας του ζητούσε χρήματα για να αγοράσει ένα αναπηρικό αμαξίδιο για τη γυναίκα του!

Μία ατέλειωτη πληρωμή «χρεών» ήταν όλη του η ζωή

Η κοινοβουλευτική και συγγραφική του δράση

Ο Κώστας Κάππος αγορεύοντας στη Βουλή

Τα δεκαπέντε χρόνια της κοινοβουλευτικής παρουσίας του εκπροσώπησε επάξια τα συμφέροντα των απλών ανθρώπων, του λαού, των εργατών και των εργαζομένων. Δεν δίστασε να κοντραριστεί όπου το θεωρούσε σκόπιμο και αναγκαίο. Αναδεικνύοντας τα προβλήματα των απλών ανθρώπων και προτείνοντας λύσεις που θα έφερναν ανακούφιση.

«1985». Η εκλογή του Χρήστου Σαρτζετάκη στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα αποτέλεσε έκπληξη, όταν όλοι περίμεναν πως θα στηρίξει για ακόμη μια φορά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Το ΚΚΕ για μία και μόνη φορά στα δεδομένα της νεότερης πολιτικής μας ιστορίας στηρίζει την επιλογή του Ανδρέα Παπανδρέου για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Ενα ζήτημα που οι ιστορικοί του μέλλοντος θα πρέπει να προσπαθήσουν να αποκρυπτογραφήσουν όταν θα ασχοληθούν εντατικά με τα ζητήματα της Αριστεράς κατά τη δεκαετία του ’80.

Στην πρώτη ψηφοφορία, που έγινε στις 17 Μαρτίου 1985 και απαιτούνταν για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας 200 ψήφοι, καταμετρήθηκαν τρία λευκά και τρία άκυρα. Η Νέα Δημοκρατία απείχε από την ψηφοφορία. Στη δεύτερη ψηφοφορία, στις 23 Μαρτίου 1985, καταμετρήθηκαν τρία άκυρα και ένα λευκό και στην τρίτη ψηφοφορία καταμετρήθηκαν πέντε άκυρα και ένα λευκό…

Ο Χρήστος Σαρτζετάκης έχει εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας με την ψήφο του αείμνηστου Γιάννη Αλευρά, προέδρου τότε της Βουλής και εκτελούντος χρέη Προέδρου της Δημοκρατίας μετά την παραίτηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Ο Κ. Κάππος δεν δίστασε να συγκρουστεί και με τους πολιτικούς του αντιπάλους εντός του Κοινοβουλίου. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα: Tον Μάη του 1987, ο Ανδρέας Παπανδρέου, στην ομιλία του για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, μιλώντας προς το ΚΚΕ, σημείωσε πως «είναι κρίμα που δεν έφτασε ο αέρας του Γκορμπατσόφ στην Ελλάδα», υπονοώντας πως είναι αρτηριοσκληρωτικό κόμμα.

Ο Κ. Κάππος σε νομοσχέδιο για το Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (ΝΑΤ), ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, έμμεσα απάντησε στον Ανδρέα Παπανδρέου σημειώνοντας πως «δεν μπορεί ο κ. Ανδρέας Παπανδρέου να λέει πως θα σβήσει το ΚΚΕ, που τόσα πολλά και τόσες θυσίες έχει κάνει, τη στιγμή που αυτός προσκύνησε τον Παττακό για να πάρει διαβατήριο επί χούντας».

Από τις σημαντικότερες αναφορές δράσης του Κ.Κάππου, που δημιούργησε «περιστροφικές αναταράξεις» εντός ΚΚΕ, αν μάλιστα αναλογιστεί κανείς πως εκείνες τις μέρες ετοιμαζόταν η κομματική αναβάθμισή του, η οποία τελικά δεν ήλθε ποτέ.

«Φάκελος της Κύπρου». Μια κομβική κοινοβουλευτική στιγμή για ένα από τα ζητήματα που ταλανίζουν την Ελλάδα εδώ και δεκαετίες. Με καταθέσεις στοιχείων από πολλούς εκ των πρωταιτίων (φανερών και μη) για το θέμα.

Με τον Κ. Κάππο να συμμετέχει στην Επιτροπή και στο τέλος, πέρα και κόντρα στις κομματικές και όχι μόνο γραμμές-νόρμες, να προχωράει στην έκδοση του βιβλίου «Εγκλημα εναντίον της Κύπρου», φωτίζοντας άγνωστες πτυχές των συνεδριάσεων της Επιτροπής.

Ενα βιβλίο που δείχνει και αναδεικνύει πολλά. Αναδεικνύει τους «έμμεσα» και «άμεσα» εμπλεκόμενους. Τους «φταίχτες» και τον κύριο ένοχο για την τραγωδία της Κύπρου.

Ενα πρόβλημα μείζονος σημασίας για την Ελλάδα των τελευταίων πενήντα και πλέον χρόνων, το οποίο πρέπει να βρει εκείνη την τελική λύση που θα δίνει ένα ουσιαστικό αποτέλεσμα και όχι μπαλώματα που μπερδεύουν την κατάσταση.

«1989». «…αποκορύφωμα αυτής της στάσης υποταγής είναι η στήριξη της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας από τον Συνασπισμό. Αυτό σημαίνει πως δίνοντας στη Νέα Δημοκρατία “πιστοποιητικό δημοκρατικότητας”, της ανοίγουμε τον δρόμο ώστε στις επόμενες εκλογές να κυριαρχήσει με τις εξής συνέπειες: επιβολή του νεοσυντηρητισμού, λιτότητα για την εργατική τάξη και όλους τους εργαζόμενους, περιορισμό των κοινωνικών δαπανών και προνόμια στο μεγάλο κεφάλαιο, στα μονοπώλια.

»Εφαρμογή μιας εξωτερικής πολιτικής ανοιχτά υποταγμένης στα κελεύσματα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του ΝΑΤΟ, διαιώνιση της παραμονής των αμερικάνικων βάσεων στη χώρα μας. Εφαρμογή αυταρχικής πολιτικής απέναντι στην εργατική τάξη και τους εργαζόμενους για να περάσουν ο νεοσυντηρητισμός, η λιτότητα και η εξάρτηση.

Οφείλω να υπογραμμίσω και πάλι ότι ήμουν αντίθετος και στη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, για τον λόγο ότι η ηγεσία του εξυπηρέτησε και εξυπηρετεί, με διάφορους τρόπους, τα ίδια συμφέροντα της άρχουσας τάξης και του ιμπεριαλισμού».

Μετά το 1989

Κώστας Κάππος, Αλέκα Παπαραρήγα, Δήμητρης Τσοβόλας

Φεύγοντας από τη Βουλή και γλιτώνοντας ουσιαστικά από ένα καθημερινό «μαρτύριο», αποφασίζει να ασχοληθεί με τη μελέτη και τη συγγραφή. Ολοκληρώνει μετά από περίπου έντεκα χρόνια την «Κριτική του Σοβιετικού Σχηματισμού». Μια ιδιαίτερη μελέτη για το τι πραγματικά συνέβη στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, προξενώντας αντιδράσεις από την πλευρά «κάποιων» που έφτασαν στα όρια της λασπολογίας και της χυδαιότητας.

Ξεκαθαρίζει τι θα κάνει με το ζήτημα της βουλευτικής σύνταξης. «Οταν έφτασε η στιγμή της βουλευτικής αποζημίωσης, τα πράγματα άρχισαν να “δυσκολεύουν” πολύ. Επρεπε σε μικρό χρονικό διάστημα να αποφασίσει πώς θα διατεθούν τα χρήματα τα οποία ήταν ιδιοκτησία άλλων, όπως συνήθιζε να λέει χαρακτηριστικά. Κάναμε διάφορες κουβέντες για να βρεθεί η καλύτερη λύση. Επεσαν πολλές ιδέες στο τραπέζι χωρίς όμως να βρούμε την πρόσφορη λύση. Μετά από δύο μέρες εξαντλητικών συζητήσεων χωρίς αποτέλεσμα, έρχεται σε ανύποπτο χρόνο η μητέρα μου λέγοντας μια αξέχαστη ατάκα: “Γιατί δεν στέλνετε τα λεφτά στην Κούβα, για να βοηθήσουμε κι εμείς λίγο την Επανάσταση;”. Αμέσως ξεκίνησαν όλες οι απαραίτητες κινήσεις για να υλοποιηθεί η ιδέα. Από τη στιγμή εκείνη μέχρι την ημέρα που πέθανε, έδινε τη μισή βουλευτική του σύνταξη στον λαό της Κούβας και την υπόλοιπη στο ΚΚΕ. Για τον εαυτό του κρατούσε μόνο ένα μικρό κομμάτι για να μπορεί να καλύπτει τις στοιχειώδεις ανάγκες της οικογένειάς του» (www.kostaskappos.gr).

Kλείνοντας, με τα σωστά και τα λάθη τούτο το αφιέρωμα, ας θυμηθούμε δύο γραμμές που γράφτηκαν πέρυσι τέτοιες μέρες και συνοψίζουν τη ζωή του Κώστα Κάππου.

Αντιγράφουμε, συμφωνώντας πλήρως:

«Tέλος. Αυτό που σφραγίζει τη μοναδικότητα του Κώστα ήταν ότι θεωρούσε τη γνώμη, την άλλη άποψη, τη διαφωνία, οξυγόνο για το κόμμα. Κι όχι με μουρμούρες στους διαδρόμους του Περισσού, αλλά με περίσσευμα θάρρους, ξεπερνώντας τα κομματικά ταμπού και το κομματικό τελετουργικό – να λες τη γνώμη σου, αρκεί να βοηθάει. Κι έτσι έπρεπε να αντέξει στο τέλος την έσχατη δοκιμασία – άγιος του κομμουνισμού και να αποβληθεί από τις τάξεις της κομματικής εκκλησίας.

Μια ατέλειωτη πληρωμή χρεών ήταν όλη του η ζωή. Στο κόμμα, στους γύρω του, στην υπόθεση του κομμουνισμού, στην επανάσταση. Αναρωτιέμαι τώρα, και φαντάζομαι ότι δεν είμαι ο μόνος: Ξεχρέωσε ή ακόμη έχουμε να λαμβάνουμε απ’ αυτόν;».

Στις 2 Οκτωβρίου 2017 θα πραγματοποιηθεί υπό την αιγίδα του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων τιμητική εκδήλωση για τον Κώστα Κάππο και θα γίνουν τα εγκαίνια έκθεσης για την πολιτική και κοινοβουλευτική παρουσία του. Το αμέσως επόμενο διάστημα θα υπάρξει πληρέστερη ενημέρωση από την πλευρά του Ιδρύματος της Βουλής.

Oι φωτογραφίες του αφιερώματος προέρχονται από το προσωπικό αρχείο της οικογένειας.

Οι αναφορές στον Νίκο Μπελογιάννη είναι «δανεισμένες» από άρθρο του «Κώστα Ισου», το οποίο δημοσιεύτηκε στο «Πριν» στις 2 Απριλίου 1995.

www.kostaskappos.gr

αναδημοσίευση:ΝΗΣΙΔΕΣ

Posted in Αναλύσεις | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Σωτήρης Πέτρουλας

Posted by eamgr στο 21 Ιουλίου, 2017

Μάρτυρες ήρωες οδηγούνε
τα γαλάζια μάτια του, μάς καλούνεpetrou1

Σωτήρη Πέτρουλα, σε πήρε ο Λαμπράκης   σε πήρε η Λευτεριά…

Π13

Γεννήθηκε το 1943 στη Μάνη από εργατική οικογένεια, η οποία αναγκάσθηκε να μετακομίσει στην Αθήνα, ύστερα από διώξεις, την περίοδο του εμφυλίου. Από πολύ μικρός ήταν ευαισθητοποιημένος γύρω από τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα και για το λόγο αυτό οργανώνεται στη Νεολαία Ε.Δ.Α.
Σα μαθητής φοίτησε σε νυχτερινό σχολείο στην Εμπορική Σχολή στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Διακρίθηκε ιδιαίτερα και για το λόγο αυτό πέτυχε την εισαγωγή του στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε. το 1960 με υποτροφία.
Στα φοιτητικά του χρόνια εξελίχθηκε σε ηγετικό στέλεχος της Νεολαίας Ε.Δ.Α. Πρωταγωνίστησε στα κινήματα της Ελληνικής νεολαίας για τη Δημοκρατία. Για πολιτικούς λόγους αποβλήθηκε για έναν χρόνο από τη σχολή.
Μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της Νεολαίας Ε.Δ.Α. ερχόταν σε σύγκρουση με το κλίμα τρομοκρατίας που επικρατούσε στα Πανεπιστήμια με κύριο εκφραστή την Ε.Κ.Ο.Φ. (γνωστός πρωτεργάτης της ο Μιλτιάδης Έβερτ), καθώς και με το Σπουδαστικό Τμήμα της Ασφάλειας.
Στα γεγονότα των Ιουλιανών του 1965 πρωτοστάτησε μέσα από το κίνημα του 114 για Δημοκρατία και Ελευθερία.

(Εδώ να θυμίσουμε ότι μετά την παραίτηση του Γ. Παπανδρέου ο Βασιλιάς δίνει διερευνητική εντολή στο Νόβα για σχηματισμό κυβέρνησης. Υπουργός Δημόσιας Τάξης ορίστηκε ο Τούμπας ενώ ο Μητσοτάκης ορίστηκε Υπουργός Συντονισμού).
Και τη μοιραία νύχτα της 21ης Ιουλίου χτυπημένος συλλαμβάνεται από αστυνομικούς στις 10:00 το βράδυ στη συμβολή των οδών Σταδίου και Χρήστου Λαδά. Η πρώτη καταγραφή του χτυπημένου Πέτρουλα αναφέρεται στις 03:00 το πρωί της 22ας Ιουλίου στο Σταθμό Α’ Βοηθειών στην Γ’ Σεπτεμβρίου όπου και διαπιστώνεται ο θάνατός του. Αυτόματα εκτυλίσσεται μια λυσσαλέα προσπάθεια γρήγορης ταφής -πριν καν ανατείλει ο ήλιος- και απόκρυψης της αλήθειας.

Ωστόσο τα ερωτήματα γύρω από τις συνθήκες θανάτου του παραμένουν αναπάντητα 44 χρόνια μετά :

  • Που βρισκόταν ο Πέτρουλας από τις 10:00 μ.μ. που τον παραλαμβάνει η κλούβα μέχρι τις 3:00 π.μ. που δηλώνεται στο Σταθμό Α’ Βοηθειών ;
  • Είναι τυχαίο ότι αστυνομικοί με στολές γιατρών διαπίστωσαν το θάνατό του ;
  • Γιατί επιδίωξαν την ταφή του κρυφά από τους δικούς του και πριν ανατείλει ο ήλιος;
  • Γιατί δεν επέτρεψαν σε γιατρούς της οικογένειας Πέτρουλα να κάνουν νεκροψία;
  • Η επίσημη κρατική ιατροδικαστική εκδοχή κάνει λόγο για θάνατο από ασφυξία λόγω δακρυγόνου. Πώς όμως εξηγούνται τα ολικά σχισίματα στο λαιμό του που διαπίστωσαν οι δικοί του όταν πήραν τον νεκρό; Μήπως ήθελαν να καλύψουν τις μελανιές από πιθανό στραγγαλισμό;
  • Είναι αλήθεια ότι είχαν εκδοθεί και αεροπορικά εισιτήρια προκειμένου να φυγαδευτεί ο νεκρός και να πεταχτεί στη θάλασσα σύμφωνα με τη μαρτυρία της Μάνας;
  • Είναι αλήθεια πως είχαν αφαιρεθεί από το νεκρό ο εγκέφαλος και τα πνευμόνια πράγμα που θα αποδείκνυε την πραγματική αιτία θανάτου; Η εκταφή πάντως, όπως μαρτυρεί η Μάνα, απέδειξε πως το κρανίο του Πέτρουλα είχε δεχθεί ραφή από χειρουργική επέμβαση.

Η ιστορία μετά από 44 χρόνια ζητάει επιτέλους να καλύψει τα κενά της…

Ιουλιανά 1965

Π12Bρισκόμαστε στον Ιούλιο του 1965. Περίοδος έντονων πολιτικών ζυμώσεων και αναταραχών.

Περίοδος όπου η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέουαμφισβητείται στην άσκηση των καθηκόντων της από το νέο βασιλιά Κωνσταντίνο. Η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρουαντιλαμβανόμενη τον ανακτορικό ρόλο που παίζει ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης Π. Γαρουφαλιάς, ζητά την αντικατάστασή του, αλλά παρεμποδίζεται από τον Κωνσταντίνο, που δεν υπογράφει το αντίστοιχο Βασιλικό Διάταγμα. Πρωθυπουργός και Βασιλιάς ανταλλάσσουν πέντε επιστολές, όπου, τελικά διαπιστώνεται, ότι η κυβέρνηση τελεί υπό βασιλική κηδεμονία. Ο Γ. Παπανδρέου δεν αποδέχεται τον εξευτελισμό και στις 15 Ιουλίου παραιτείται. Ο λαός ξεχύνεται στους δρόμους εκδηλώνοντας την πίστη του στην νόμιμη κυβέρνηση του (την οποία είχε εκλέξει 1,5 χρόνο πριν, τον Φλεβάρη του ’69 με 52,72% και 171 έδρες). Ταυτόχρονα στα ανάκτορα αναζητούνται βουλευτές από την Ένωση Κέντρου για το σχηματισμό νέας κυβέρνησης. Είναι οι λεγόμενοι αποστάτες, που θα καταφέρουν να πάρουν από τη Βουλή ψήφο εμπιστοσύνης, το Σεπτέμβρη, αφού έχουν ήδη προηγηθεί δύο αποτυχημένες προσπάθειες σχηματισμού κυβέρνησης. Όλο αυτό το διάστημα της αυλικής συνταγματικής εκτροπής, ο λαός βρίσκεται κάθε νύχτα στους δρόμους, δίνοντας με δυναμισμό τη δική του μάχη υπέρ της Δημοκρατίας. Σε εκείνες τις πρώτες διαδηλώσεις και συγκεκριμένα το βράδυ της 21ης Ιουλίου 1965 βρίσκει το θάνατο ο φοιτητής της Ανωτάτης Εμπορικής, Σωτήρης Πέτρουλας. Εδώ θα πρέπει να θυμίσουμε ότι εκείνη την περίοδο δημιουργείται το κίνημα του «114» (ένα, ένα, τέσσερα), που αναφέρεται στο τελευταίο άρθρο του Συντάγματος «Η τήρησις του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων» και αντιπροσώπευε το αίσθημα του λαού για Δημοκρατία, ενάντια στις παρεμβάσεις του Παλατιού.

Η δολοφονία

Π3Ήταν συγκεντρωμένοι στα Προπύλαια, με τις σημαίες, τα λάβαρα και τα πανό τους, σκεπάζοντας κατάστρωμα και πεζοδρόμια, δέκα χιλιάδες αγόρια και κορίτσια, ο ανθός του τόπου, η ελπίδα του αύριο.

Χιλιάδες στόματα ζητούσαν με μια φωνή «Εξω οι δούλοι της Αυλής. Κάτω οι προδότες. Δημοκρατία».Άξαφνα η λαοθάλασσα έπιασε να βαδίζει αργά, πυκνή και τρικυμισμένη για την οδό Κοραή ή ν’ ανεβαίνει την Πανεπιστημίου προς την πλατεία Συντάγματος.
Ένα κορίτσι φώναξε: «Στη Σταδίου ρίχνουν αέρια, τα τέρατα!». Κι άρχισε ο πανικός. Την ίδια στιγμή, από πολλές μεριές, μεγάλες ομάδες αστυνομικών ρίχνονταν πάνω στα πλήθη που σκορπούσαν, και τυφλά μανιασμένα κατέβαζαν πάνω στα κεφάλια τους τα κλομπς. Όποιος έπεφτε χάμω δεν εύρισκε λύπηση. Τον κλωτσούσαν, τον ποδοπατούσαν μες τους καπνούς των δακρυγόνων.

Π2«Τούμπα δολοφόνε, Μητσοτάκη Αλ Καπόνε»

«Η Αθήνα καίεται, κατάρα στους προδότες»

Σαν μακρινός απόηχος έφταναν οι κραυγές των σπουδαστών, πότε από την Ομόνοια, πότε από την Ακαδημίας, πότε από το Σύνταγμα. Είχαμε πράγματι σκοτωμένους; Γιατί αυτή η βάρβαρη επίθεση, αφού η συγκέντρωση διαλυόταν ειρηνικά; Ήταν η αντεκδίκηση της Δεξιάς στη θριαμβευτική κάθοδο του Παπανδρέου προχτές;
Τίποτε, είχαμε ξαναμπεί στον αστερισμό του παρακράτους και της τρομοκρατίας, το ίδιο που πριν δύο χρόνια δολοφόνησε τον Λαμπράκη. Πάνω από τη χαμένη άνοιξη μετεωριζόταν τώρα ο γύπας του πραξικοπήματος έτοιμος να ριχτεί και να σπαράξει τον τόπο.

«…Εκείνο το βράδυ μου τηλεφώνησε πως θα αργούσε. Ασυναίσθητα προέτρεψα τ’ αδέρφια του να φάνε και να ξαπλώσουν. Όμως εκείνα τον περίμεναν. Περιμένοντάς τον, λαγοκοιμήθηκα. Ξάφνου το κουδούνι χτύπησε δαιμονισμένα. Ήταν από την χωροφυλακή. Τι να ήθελαν τέτοια ώρα Παναγιά μου; Ρωτούσαν για το Σωτήρη.
– Μέσα είναι, κοιμάται και τρέχω αλαφιασμένη προς το δωμάτιό του. Η θέα του άδειου κρεβατιού μου πάγωσε την καρδιά. Κάτι κακό συμβαίνει.

– Μην πανικοβάλλεστε. Τον έχουν λίγο χτυπημένο σε νοσοκομείο. Να μην διανοείστε ότι θα κάνετε ρούπι από εδώ.

– Μου πήρατε το παιδί και μας κρατάτε και κρατούμενους άθλιοι.

– Πάρτε το όπως θέλετε. Από εδώ δε θα το κουνήσετε.

Σαν αγρίμι στο κλουβί, πληγωμένη από το να μην μπορώ να δω τ’ αγόρι μου. Η ώρα προχώρησε. Αυτή τη φορά άνθρωποι της ΕΔΑ πέρασαν το κατώφλι του ανήσυχου σπιτιού. Έκαναν πως δε γνώριζαν, όμως το κακό το μήνυσαν στον άνδρα μου. Εγώ αγνοούσα τα πάντα.

Σε λίγο η Αστυνομία μας οδηγεί στην Ασφάλεια. Τέτοια εντολή είχαν. Τίποτα παραπάνω. Μα πως να ησυχάσω στο τζιπ; Να σου στερούν το ακριβοπαίδι σου, να μην ξέρεις που βρίσκεται το σπλάχνο σου, πως να είναι, χτυπημένος, μονάχος;

– Που μας πάτε επιτέλους; Δεν φτάνει που μας πήρατε το παιδί, μας θέλετε και κρατούμενους;
Στο τμήμα, μας φέρανε γλυκό. Ακούς γλυκό κανταΐφι στις 04:00 τα μεσάνυχτα. Εγώ δε θέλω γλυκό, τους λέω, τρίψτε το στα μούτρα σας, εγώ θέλω το γιο μου. Αρπάζω όποιον βρίσκω μπροστά μου και λέω: βρε παλιόσκυλα, σκοτώνετε τα παιδιά του λαού με πενταροδεκάρες. Μάνα δε σας γέννησε κι εσάς, μάνα δεν κλαίει για σας;

Την ίδια ώρα στο γραφείο του Καραμπέτσου (αρχηγός Αστυνομίας) πιέζουν τον άντρα μου να υπογράψει ότι ήταν ατύχημα.

Και υπογράφει…

Φόνος εκ προ μελέτης

-Είμαστε πρόθυμοι να διαθέσουμε τα έξοδα της κηδείας.
Παιδί μου, λεβέντη μου, αηδόνι και λιοντάρι.
Κακούργοι, καταραμένοι να’ στε..»

– Σκότωσαν το Σωτήρη.

-Τον πήγαν στο Νεκροτομείο. Οι μπάτσοι έχουν ζώσει την περιοχή και δεν αφήνουν κανένα να πλησιάσει.
«…Κάποιος, ευλογημένος να’ ναι, κρυφά μου μηνύει να τρέξουμε στην Κοκκινιά. Σκοπεύουν να τον θάψουν μόλις βγει ο ήλιος. Τρέχουμε. Ένα μικρό γεροντάκι, παπάς, μας πλησιάζει. Μας δείχνει τον τάφο που πριν λίγο επιχείρησαν να θάψουν το Σωτήρη μου.

– Χριστιανική κηδεία στις 01:00 τα μεσάνυχτα. Δεν έχετε επιτέλους ούτε ιερό ούτε όσιο; Πριν βγει ο ήλιος μου ζητάτε λειτουργία; Ούτε οι Γερμανοί δεν το αποτόλμησαν. Αντίχριστοι. Είχε αντιδράσει καθοριστικά ο παπάς…»

– Το πτώμα του Σωτήρη εξαφανίστηκε από το Νεκροτομείο. Απαγωγή νεκρού, για φαντάσου !

Ο Μίκης όμως μαζί με Μπριλλάκη, Νεφελούδη, Ηλιόπουλο, κινούνται δραστήρια για να σταματήσουν την ταφή και να γίνει νεκροψία με την παρουσία γιατρών της οικογένειας. Διότι λένε υπάρχουν πληροφορίες πως ο Σωτήρης στραγγαλίστηκε. Όλοι στο Νεκροταφείο της Κοκκινιάς.

«…Καψάσκης προς Τούμπα: Κύριε υπουργέ, παραιτούμαι, είμαι εγκλωβισμένος από δικηγόρους. Ο Ηλιόπουλος παίρνει βίαια το ακουστικό.

– Θέλουμε το νεκρό μας στο σπίτι.

– Και που θα τον θάψετε;

– Στον κήπο μου δολοφόνοι, αρκεί να μας τον δώσετε. Να τον χαρώ για τελευταία φορά. Έστω και σιωπηλό.

– Τ’ ακούς Τούμπα; λέει η Μάνα. Φοβάστε το Σωτήρη μου ακόμα και νεκρό;Π14

– Πάρτε τον λοιπόν αλλά να ξέρετε κ. Ηλιόπουλε ότι αναλαμβάνετε ευθύνες για οτιδήποτε κι αν συμβεί. (απόκριση Τούμπα)

– Εγώ δεν υπογράφω συναλλαγματικές. Ο λαός κλαίει το νεκρό του. Εσείς να προσέχετε πως πορεύεστε…»
Μέσα από τις πικροδάφνες μια καθαρή φωνή, γεμάτη οργή και σπαραγμό, έπιασε το μοιρολόι.

Αχ και δεν τους έδωνες μιλιά,
τι δεν εμπόρας καψερό,
είχες τη σφαίρα στο λαιμό,
κι αδέρφι, ω αδέρφι, αδέρφι.

Ο Σωτήρης ζειΚάτω οι δολοφόνοιΈνα ένα τέσσερα.

Λίγο πριν από τις δύο το πτώμα του Πέτρουλα μπήκε στο Νεκροτομείο. Στο μεταξύ είχαν φτάσει κι οι δικοί του. Όταν η μάνα του αντίκρισε τους αστυνομικούς ξέσπασε σε λυγμούς. Καθάρματα. Τι σας έκανε το παιδί μου και το σκοτώσατε;

Πέστε μου, δολοφόνοι. Γιατί σκοτώσατε το Σωτήρη μου;

Ψηφίσματα, διαμαρτυρίες, τηλεγραφήματα. Η Ελλάδα σειέται απ’ άκρη σ’ άκρη. Οι επαρχίες δεν πάνε πίσω από την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. Δημοτικά Συμβούλια, οργανώσεις, σύλλογοι, συνδικάτα, ενώσεις, οι πάντες.
Η γενική επιφυλακή της Αστυνομίας συνεχίζεται. Πότε θα γίνει η κηδεία κι από που.

Η σκιά του καπνοκοπτήριου πλάκωνε το χαροκαμένο σπίτι, σου καταπλάκωνε και την ψυχή. Το άχαρο κτίριο, με τα σπασμένα τζαμοπαράθυρα θα μπορούσε να είναι το σύμβολο της εγκατάλειψης και της μιζέριας αυτής της φτωχογειτονιάς.

Είχαν τοποθετήσει χάμω το λείψανο μέσα σε φέρετρο με κρυστάλλινες πλευρές ένα ξανθό παλικάρι ψηλό, ένα μέτρο και ογδόντα, είκοσι τριών χρονών λεβέντης πάνω στην καλύτερη ώρα του. Από πάνω του, ορθοί με σφιγμένα δόντια, ο πατέρας, ο αδερφός και δυο άλλοι συγγενείς ή χωριανοί.

Ο χώρος γύρω από το σπίτι γέμιζε νεολαίους, που είχαν πει το τελευταίο χαίρε, μα δεν έφευγαν. Περίμεναν εκεί, και όλη τους η στάση έδειχνε πως θα έδιναν μάχη και θα γινόταν σκοτωμός, αν η αστυνομία επιχειρούσε κι άλλη απαγωγή.

Μέσα στο πλήθος μπορούσες να διακρίνεις πολλούς μυστικούς με πολιτικά. Τους αναγνώριζες από το ύφος, το άγαρμπο κόψιμο της φορεσιάς και πιο πολύ από τα μαύρα μυτερά σκαρπίνια τους.

Κάποιος έριξε την ιδέα να καθίσουμε χάμω σταυροπόδι. Σε λίγο δεν έβλεπες ως ψηλά τον ανήφορο παρά μόνο τους μυστικούς όρθιους. Ήταν κωμικοί στην αμηχανία τους, κοιτάζονταν, πολλοί κάθισαν κι άλλοι έκαναν πως φεύγουν πίσω από το καπνοκοπτήριο.

Κάποιος έπιασε να τραγουδάει από τον Επιτάφιο. Είχε ζεστή σωστά βαλμένη φωνή.

Π4Μέρα Μαγιού μου μίσεψες,
μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη, γιε, που
αγάπαγες…

Τριακόσια στόματα πήραν χαμηλόφωνα το σκοπό, που υψώθηκε πάνω από τα κεφάλια μας και πέρα από τη φτωχογειτονιά. Τα νιάτα θρηνούσαν τον λεβέντη τους και τη χαμένη άνοιξη, με λόγια που σε σφάζανε.

…και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου
το φως της οικουμένης.

Η Ματθίλδη έβαλε το χέρι της μέσα στη φούχτα μου. Σουρούπωνε. Ο αέρας μύριζε δυνατά γαρίφαλα και νάρκισσους. Κοίταξα γύρω μου κι είδα πολλά ζευγάρια να κάνουν τη χειρονομία της Ματθίλδης.

Άνοιξη, άνοιξη της νιότης και του κόσμου, μαχαιρωμένη άνοιξη, ως πότε πιά;

Το πλήθος συνέχιζε να φτάνει, καθένας έβρισκε λίγο χώρο και καθόταν αθόρυβα. Ο κύκλος απλωνόταν. Όταν είπαν το στίχο:

και τώρα εσβήστης κ’ έσβησε το φέγγος κ’ η φωτιά μας

ακούστηκε ένας πλατύς αναστεναγμός κι έγινε σιωπή.

Κι ο κόσμος να έρχεται, να μη σταματάει. Χιλιάδες φωνές είχαν πάρει τον Επιτάφιο και χαμηλά – χαμηλά τον τραγουδούσαν. Άκουες λυγμούς κοριτσιών, έβλεπες γέρους να κλαίνε μέσα στο μαντήλι τους.
Σα να πέρασε τις χιλιάδες που ξαγρυπνούσαν ένα κύμα καινούριου σφρίγους. Τα κορμιά στυλώνονταν: «Νικήσαμε!»«Σιγά, σεβαστείτε το νεκρό!»«Ο Σωτήρης νίκησε, ο Σωτήρης ζει!».

Η Μαλτθίδη μου πίεζε την παλάμη πάνω στην καρδιά της: «Μπράβο του! Κι αυτή τη μάχη την κέρδισε, ακόμη και νεκρός!».

Κι όταν μπήκε για καλά το πρωινό κι ο ήλιος έπιασε να καίει, ο Σωτήρης ετοιμάστηκε για την τελευταία του κατοικία.

Εικοσιπέντε χιλιάδες συγκεντρωμένοι από νωρίς στον Κολωνό, ξέσπασαν σε ένα πανδαιμόνιο από ζητωκραυγές, χειροκροτήματα, ιαχές και κατάρες, όταν φάνηκε στο κατώφλι το λείψανο.

– Ο Σωτήρης ζει !Π9

Ένα δάσος από χέρια πασχίζει ν’ αγγίξει για τελευταία φορά το φέρετρο.

Επιτέλους σχηματίζεται η πομπή.

Προπορεύεται η σημαία του 114, το Κεντρικό Συμβούλιο των Λαμπράκηδων με το Μίκη Θεοδωράκη επικεφαλής, αντιπροσωπείες της νεολαίας, πολιτικοί. Πίσω από το νεκρό οι συγγενείς του κι ύστερα η Αθήνα ολόκληρη.

Σωτήρη Πέτρουλα αηδόνι και
λιοντάρι, βουνό και ξαστεριά.
Σωτήρη Πέτρουλα
σε πήρε ο Λαμπράκης,
σε πήρε η Λευτεριά.

Η πομπή περνάει από την οδό Λένορμαν, από την πλατεία Μεταξουργείου, τη λεωφόρο Αχιλλέως, την Αγίου Κωνσταντίνου:

Σωτήρη Πέτρουλα
οδήγα το Λαό σου,
οδήγα μας μπροστά.

Η τελευταία διαδήλωση του Σωτήρη:Π18

Μάρτυρες, ήρωες οδηγούνε
τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε.

Κι όταν είδα τον πατέρα του ήρωα, που τον είχαν σηκώσει στα χέρια οι φίλοι του παιδιού του, τον άκουσα να λέει:
«Αδέρφια του παιδιού μου… Ο Σωτήρης ζει… Αγωνισθείτε για το ξερίζωμα του φασισμού… Ο Σωτήρης μου γι’ αυτό θυσιάστηκε… Δεν θέλω να κλαίτε… Εμπρός στον αγώνα για τη Δημοκρατία…»

Κι έτσι με συνεπήρε και μένα το παραλήρημα του κόσμου και πίστεψα μαζί με τον πατέρα του, και πίστεψα μαζί με τον κόσμο, πως ο Σωτήρης δεν πέθανε.

Κι όταν στην οδό Σταδίου, στο σημείο, που όπως θα πει σε λίγο ο Μίκης, οι εχθροί επισήμαναν, απομόνωσαν και σκότωσαν το γελαστό παιδί, τα πλήθη αυθόρμητα παραμέριζαν, αφήνοντας στην άσφαλτο και το πεζοδρόμιο ένα κενό…Τι κενό; Ένα λοφίσκο από κόκκινα γαρίφαλα και τριαντάφυλλα, που ψήλωνε από στιγμή σε στιγμή:

… τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε.

Κι αντηλαλήσαν τα συνθήματα:

– Ενότητα.
– Ο στρατός με τον λαό.

ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΑΦΝΗ. ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ.
«Και γιατί όχι; Κι αν χάθηκε μια άνοιξη, στο χέρι τους είναι να την ξαναφέρουν ακόμη πιο μεγάλη και λαμπρή.
Ο Σωτήρης ζει. Ο παλμός της ζωής του μετατράπηκε σε ενέργεια, γίνηκε κινητήρια δύναμη, που εμψυχώνει κι ενθουσιάζει κι εμπνέει και οδηγεί.

Π16

Ευλογημένοι όσοι στα μαρμαρένια αλώνια νικούν το Χάρο, όπως ο Σωτήρης Πέτρουλας.»

Ο χρόνος δεν μπορεί να απαλύνει τη μνήμη, αλλά να χαράξει την αγωνιστική συλλογική μνήμη για να μη χαθεί άλλη άνοιξη.

ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ  ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ,

ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΔΕΙΧΝΕΙ

ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ – ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ  – ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ

 

(Τα πλάγια γράμματα είναι μαρτυρίες της ίδιας της μητέρας του.) Τα όσα διαβάσατε ήταν μια πρώτη προσέγγιση στην ιστορία, το έργο και τη θυσία του Σωτήρη Πέτρουλα. Πηγές μας ήταν οι δικοί του άνθρωποι η Μάνα του Σωτήρη και ο αδερφός του Παναγιώτης, συνδικαλιστές της ΑΣΟΕΕ την περίοδο 1974-75 το βιβλίο η «Χαμένη Άνοιξη» του Στρατή Τσίρκα, απ’ όπου και τα αποσπάσματα στις σελίδες 4 – 6,  η εφημερίδα «ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ» της Πέμπτης 15 Ιουλίου 1993 . Αφιέρωμα του ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ .

 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »