Ο Παύλος Ζει – Ισόβια στους δολοφόνους

Πέρασαν έξι χρόνια από την πιο στυγνή εγκληματική ενέργεια της νεοναζιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής, την δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι.

……Έπαιξες τη φωνή της ελπίδας εκεί που δεν υπήρχε φωνή.
Η πλατεία ήταν έρημη.
Η πατρίδα είχε φύγει.
Ήταν καιρός…
Δε βάσταξε η καρδιά σου περισσότερο.
Καρδιά των καρδιών!
Σκέφτηκες τον ήλιο,και προχώρησες…..

«Όλα αυτά τα χρόνια δίνουμε ο καθένας μας τις προσωπικές του μάχες αλλά και όλοι μαζί, προκειμένου να αποδοθεί δικαιοσύνη, όχι μόνο μέσα στη δικαστική αίθουσα, όπου η δίκη κατά των δολοφόνων της Χρυσής Αυγής βαίνει προς τον πέμπτο χρόνο της, αλλά και στην κοινωνία. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, της συλλογικής και πολυεπίπεδης προσπάθειας για την όσο το δυνατόν συνολικότερη εξάλειψη του φασιστικού φαινομένου, εντάσσονται και οι φετινές μας δράσεις και εκδηλώσεις για τον Αντιφασιστικό Σεπτέμβρη, έναν Σεπτέμβρη που δεν στοχεύει απλά να τιμήσει τη μνήμη του Παύλου, αλλά και να δώσει το σαφές μήνυμα ότι δεν θα επιτρέψουμε να χαθεί ξανά κανένας ελεύθερος άνθρωπος από χέρι ναζί», αναφέρει η οικογένεια Φύσσα, στο κάλεσμά της 

Σήμερα Τετάρτη 18 Σεπτέμβρη (στις 17.30, στην Οδό Παύλου Φύσσα 60, στο Κερατσίνι) φορείς, συλλογικότητες, σωματεία και οργανώσεις που θα ξεκινήσουν από το μνημείο του Παύλου στο Κερατσίνι και μέχρι το κέντρο του Πειραιά. 

Ο Παύλος Ζει – Ισόβια στους δολοφόνους

Κριτική αγάπη, τίμια αυστηρότητα

Του Δημήτρη Σεβαστάκη

Θα μπορούσε το σημείωμα της προηγούμενης Κυριακής να είναι σημερινό.

Η «συνέχεια» είναι η δύναμη αυτού του χώρου, η αντοχή αυτών των ανθρώπων, η ποιότητα που μπορεί να…

Θα μπορούσε το σημείωμα της προηγούμενης Κυριακής να είναι σημερινό. Η «συνέχεια» είναι η δύναμη αυτού του χώρου, η αντοχή αυτών των ανθρώπων, η ποιότητα που μπορεί να ανακτηθεί και να στερεωθεί. Αυτό το κράμα δημιούργησε τη νέα «δημοκρατική παράταξη», με ισχυρές αριστερές καταβολές, με ενσωμάτωση μιας σύγχρονης οικολογικής κοσμοθέασης, αλλά και συμφιλίωση με την κουλτούρα του άοπλου πολίτη. Θα μπορούσε όμως το κείμενο, συνεχίζοντας, να καταλήξει όπως τα κείμενα κατηχητικής ευπρέπειας ή σκηνοθεσίας. Η πραγματικότητα, η άσκηση της εξουσίας και ως προς τον λαό, αλλά και ως προς το εσωτερικό μας, έχει ορισμένες πλευρές που το εν τέλει καλό ποσοστό μας δεν πρέπει να αποκρύψει.

Να μιλήσουμε «ήσυχα και απλά» για μερικά σύνθετα ζητήματα. Όπως η ιδεολογική ανεπάρκεια και καχεξία. (Πολλοί θεωρούν την ιδεολογία ως ένα σχεδόν περιττό λογοτεχνικό επίχρισμα, που ο κυβερνητικός εμπειρισμός το ξεπερνάει). Η στροφή όμως της μέσης συνείδησης (του απλού πολίτη) δεξιά, προς μια αποκρουστική και εγωπαθή αυτοσυντήρηση, και η δημιουργία ενός ηγεμονικού πολιτικού λόγου που κολακεύει αυτήν ακριβώς την κυρίαρχη κουλτούρα δείχνει και το τεράστιο έλλειμμα της Αριστεράς (μας) στο πεδίο των ιδεών.

Ιδεολογία δεν είναι ούτε οι επιφυλλίδες ούτε η βιβλιογραφία (εξαιρετικά μερική και στενή ενίοτε). Είναι εγκατεστημένες αξιακές παραδοχές που οδηγούν σε εξαιρετικά συντηρητικές συμπεριφορές. Ας αναρωτηθούμε π.χ. τι μας έχει ζητηθεί από πάμπολλους πολίτες την περίοδο της διακυβέρνησης. Όχι τα μαζικά, ρητορικά, αλλά τα εξατομικευμένα. Εκεί γίνεται κατανοητή η ιδεολογική ηγεμονεύουσα. Και εκεί δεν έχουμε απαντήσεις. Είτε γενικεύουμε, πηδώντας πάνω από το πρόβλημα, είτε κολακεύουμε κάνοντάς του τα χατίρια.

Η συντριπτική αδυναμία αξιοποίησης των ανθρώπινων πόρων. Είμαστε ολιγομελές κόμμα. Παρουσιάσαμε και αυτήν την εκπληκτική ανεπάρκεια. Ανακύκλωση συνεχώς των ίδιων προσώπων που παρουσίαζαν τις ίδιες μόνιμες αδυναμίες. Κατανοητή η ανασφάλεια σε συνθήκες πολέμου, αλλά, παιδιά, ακούμε τουλάχιστον, διδασκόμαστε, διορθώνουμε. Έτσι δεν είχαμε ως πρόβλημα το λάθος, αλλά την αέναο αναπαραγωγή του, την επανάληψή του σε πολλά αντικείμενα (αφού η κλειστή συνδυαστική των ίδιων προσώπων ακολουθούνταν κατά πόδας και από τη συνδυαστική των λαθών τους).

Κυρίαρχο λάθος, επίσης, η διαμεσολάβηση της Αυτοδιοίκησης σε ό,τι κι αν παρήγε αυτή η κυβέρνηση, η Κοινοβουλευτική Ομάδα, το ενεργό μέρος του κόμματος, οι ανένταχτοι και παραγωγικοί πολίτες. Όλα τα καλά διαστρέφονταν, με θρασεία οικειοποίηση, από τους κομματάρχες της Δεξιάς που στελέχωναν τις αυτοδιοικητικές δομές. Μερικές φορές είχε κανείς την αίσθηση ότι εμείς πληρώναμε και στηρίζαμε μια μακρά, σχεδόν πενταετή, προεκλογική περίοδο των «δημαρχαίων» και των περιφερειαρχών. Άσε που μερικοί δικοί μας είχαν την αίσθηση ότι, επειδή τους χτυπούν στον ώμο φιλικά, τα τσακάλια της πιάτσας, έχουμε πλέον κερδίσει. Μα η πιάτσα αποτελείται από ομηρείες και συμφεροντολογικές αμοιβαιότητες, δεν κερδίζεται, αυτή διοικεί. Αυτή άλλωστε είναι η εμπράγματη Νέα Δημοκρατία και όχι οι κορυφές της.

Εμφύλιοι και εμπάθειες. Μίση συντρόφων, υπονομεύσεις, εύκολη κακιά κουβέντα, καμιά αναγνώριση της δουλειάς και των κινδύνων, συχνά με ηλίθιο διακύβευμα. Γιατί ξέχασα να πω ότι από το Σεπτέμβριο και μετά τραβήξαμε το κάρο στη λάσπη, στον κίνδυνο, στην απίστευτη μοναξιά, μέσα στις προσβολές, μέσα στις απειλές, μέσα στους εκβιασμούς, μέσα στη διάσπαρτη μικρή ή μεγαλύτερη διαφθορά, μέσα στη διάσπαρτη και εγωπαθή ιδιοτέλεια, καταναλώνοντας συχνά προσωπικούς πόρους (αφού με τα δύσκολα μέτρα και την προπαγάνδα δεν διαθέταμε πολιτικούς πόρους). Και βγήκαμε ακέραιοι. Αυτό πώς έγινε; Συχνά τις δύσκολες μέρες του 2016, του 2017 δεν είχες σε ποιον να πεις μια κουβέντα, να πάρεις θάρρος, να δεις ότι δεν είσαι μόνος. Συχνά είχες μια απίστευτη υπουργική ή διοικητική αναισθησία, ακόμα και απρεπείς συμπεριφορές από καρακόλια και νεοφώτιστους. Συχνά ένιωθες ότι στη ράχη σου στήνονται, επωφελώς, καριέρες.

Είναι μέρος της κριτικής μας αγάπης αυτά και άλλα πολλά, της ανασύνταξης και του αύριο; Ή απλώς πρέπει να χειριστούμε ισορροπίες και ομαδούλες για να τη βγάλουμε καθαρή ακόμα μια φορά; Η επιείκεια που μας δόθηκε δεν θα είναι αιώνια. Ούτε οι άνθρωποι διαθέσιμοι…

πηγή : https://www.avgi.gr

Μαύρο μέτωπο – επικίνδυνη κυβέρνηση

Ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε την ΝΔ στην εξουσία, λοιπόν. Ακούγεται πολύ, φοριέται πολύ αυτή η δοξασία. Υποτίθεται ότι εννοούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε την βρώμικη δουλειά και τώρα η ΝΔ τα βρίσκει όλα στρωμένα και έτοιμα.

Είναι σωστό αυτό το σύνθημα. Αλλά όχι για τους λόγους που επικαλούνται όσοι το επικαλούνται-για να αποκρύψουν τις δικές τους ανεπάρκειες, ή ευθύνες. Εξάλλου τέτοιες απόψεις μες στην επιφανειακή τους εξάντληση αγνοούν πλήρως το ιστορικό βάθος των καιρών μας.

Σε αυτά τα δέκα χρόνια της κρίσης τα άκρα με τα οποία η ΝΔ »δεν συνομιλούσε» πήραν την ηγεμονία στο κόμμα της αστικής τάξης. Σήμερα ένας μέσος ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ καλοβλέπει τον Άδωνι, και όχι τον Τσίπρα.

Η αριστερή διακυβέρνηση με τα όρια της, τα λάθη της, τους δισταγμούς της, την ανωριμότητα της έσυρε έξω από την μουχλιασμένη αποθήκη της δημόσιαςς πολιτικής αντιπαράθεσης πολλά κοινωνικά και εθνικά συμπλέγματα.

Το Μακεδονικό, τα θέματα κοινωνικής ισότητας, οι αόρατοι άνθρωποι, το κοινωνικό κράτος, οι δομές πρόνοιας και περίθαλψης του πληθυσμού, η υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου. Η υπεράσπιση των άλλοτε αυτονόητων στην εργασία, τα επιδόματα σε όσους τα έχουν ανάγκη (αν και όχι σε όλους όσους τα είχαν ανάγκη). Και όλα αυτά σε συνθήκες εξαιρετικά σφιχτής δημοσιονομικής επάρκειας.

Δεδομένου ότι οι πολύ πλούσιοι έχουν αποθησαυρίσει προ πολλού τον δημόσιο πλούτο στο εξωτερικό, το μάρμαρο το πλήρωσαν τα ανώτερα μεσοστρώματα και τμήματα του μικροαστισμού. Το ιστορικό βάθος της αντίθεσης αυτών των κοινωνικών τμημάτων-που στην Ελλάδα είναι υπερδιογκωμένα στηρίγματα του συστήματος εξουσίας παραδοσιακά-της αντίθεσης τους, λοιπόν, με την οποιαδήποτε πολιτική πρωτοβουλία προόδου και κοινωνικού καταμερισμού είναι κομβικό.

Παρουσιάζουν τον Μητσοτάκη σαν τον ιδιοφυή στρατηγό που δικαιώθηκε στην πολιτική του επιλογή όλα αυτά τα χρόνια να ποτίζει την κοινωνία με εθνοκαπηλεία, ταξικό μίσος προς τον από κάτω που κατά κανόνα είναι τεμπέλης, υπεύθυνος για την κακή του μοίρα.

Σιγά το δύσκολο, ξεκινούσε έτσι και αλλιώς πάνω σε ένα 30% που περνούσε πολύ καλά με τα μνημόνια, που περνά καλά πάντοτε.

Και από πίσω ένας τερατώδης μιντιακός μηχανισμός να αναπαράγει κάθε πιθανό ή απίθανο σύμπλεγμα με σουσουδισμούς, ψέμματα, γελοιότητες.

Ναι, λοιπόν, η άσκηση της στοιχειώδους, έστω, κοινωνικής πολιτικής όπλισε με μίσος και αποφασιστικότητα, με λύσσα, την βολεμένη κοινωνία. Την τάξη της ιδιοκτησίας. Συμβαίνει αυτονόητα, είναι νόμος της κοινωνικής αναπαραγωγής.

Τώρα, δεν θέλουν να ξεμπερδέψουν με την Αριστερά. Με όσα πρεσβεύει, όπως το είπε ο Βορίδης, θέλουν να ξεμπερδέψουν. Αυτό το μέτωπο που εκπροσωπεί η ΝΔ κάνει λες και έζησε τα χρόνια της γερμανικής κατοχής επειδή ξεβολεύτηκε λίγο για 4 χρόνια. Επειδή κλήθηκε να συμμετέχει και αυτό στην μνημονιακή περιπέτεια της χώρας.

Η αλήθεια είναι ότι να ξεμπερδέψουν με την κοινωνία θέλουν, και όχι με την Αριστερά. Έτσι έβλεπαν το μνημόνιο εξαρχής. Σαν ιστορική ευκαιρία. Η κρίση του συστήματος πριν τον ΣΥΡΙΖΑ όσο αδιέξοδη ήταν άλλο τόσο και στρεφόταν ενάντια στην κοινωνία-όχι ενάντια στο ίδιο το σύστημα και τις συμμαχίες του.

Αυτό ήταν το νόημα της αριστερής παρένθεσης. Μόνο που το άνοιγμα της το τοποθετούσαν πολύ πίσω στον χρόνο. Για εκείνους άνοιξε με το εαμικό κίνημα. Συχνά εκφράζουν το παράπονο ότι οι χαμένοι του εμφυλίου απέκτησαν το ηθικό και πολιτιστικό πλεονέκτημα έκτοτε.

Τώρα βλέπουν την ευκαιρία μιας ιστορικής αντεπανάστασης. »Να αλλάξουμε τους θεσμούς και τις κρατικές δομές, για να μην ξανασυμβεί παρόμοιο ατύχημα», συμπληρώνει ο Βορίδης. Βαθιά συμβολική θα είναι η αρχή που θα επιχειρήσουν με το άσυλο, πιο σημαντική η ακύρωση της απλής αναλογικής στους δήμους πριν την ανάληψη καθηκόντων των νέων δημάρχων τον Σεπτέμβρη.

Ασφαλώς ακολουθούν οι βάσεις των μηχανισμών αναδιανομής, η παιδεία, η υγεία, το ασφαλιστικό- τα κοράκια ακονίζουν τα μαχαίρια. Και, το λένε σιγά σιγά, είνα ανάγκη να ανταποκριθεί η Ελλάδα στον ανταγωνισμό με τις αναπτυσσόμενες χώρες (εννοούν τα μεροκάματα).

Αντεπανάσταση, δράση μετά από αντίδραση, είχαμε στην Χιλή, με τον Πινοσέτ. Εκεί έπειτα από αμερικάνικο πραξικόπημα, για να εκδηλωθεί το νεοφιλελεύθερο πείραμα. Μα το κορυφαίο παράδειγμα αντεπανάστασης είναι η Κίνα. Σήμερα, βιώνουμε μια γενικευμένη αντεπανάσταση στον κόσμο με ιστορικές προεκτάσεις.

Εμείς πάντως εδώ αστική τάξη που να διαθέτει σχέδιο, το ελάχιστο έστω σχέδιο, εθνικής και κοινωνικής ολοκλήρωσης ούτε έχουμε, ούτε και είχαμε ποτέ. Τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821 θα μας βρουν περίπου εκεί που ήμασταν. Από την σκοπιά της αστικής τάξης μιλώντας. Αθύρματα παρασιτισμού και κλεπτοκρατίας.

Η κοινωνία της εργασίας καλείται να αποδείξει ότι διαθέτει μνήμη και ένστιχτο, καταρχήν.

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου

Ώρα μάχης για την πολιτική και την εκλογική ήττα του νεοφιλελεύθερου μετώπου

Ο χρόνος των εθνικών εκλογών στις 7 Ιούλη καθορίστηκε, ουσιαστικά επιβλήθηκε από τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών  και την πολιτική ατζέντα που κυριάρχησε σε αυτές με ευθύνη και της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Εν μέρει τουλάχιστον, αυτή η πολιτική ατζέντα επηρέασε και τα αποτελέσματα τους.

Η εκλογική διαδικασία ως κορυφαία διαδικασία επιλογής του χαρακτήρα και των λειτουργιών της διαχειριστικής εξουσίας σε ένα οποιοδήποτε αντιπροσωπευτικό δημοκρατικό σύστημα, δεν εκπέμπει μόνο μηνύματα παράγει και αποτελέσματα.

 

Σίγουρα τα μηνύματα και τα αποτελέσματα είναι πολλά και με αντιφατικότητες.

Όμως βασικό και αναμφισβήτητο που κατά κύριο λόγο ενδιαφέρει το Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο και τις θέσεις του, είναι ότι τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών θεμελίωσαν και κατοχύρωσαν στην αριστερά την δυνατότητα να είναι το άμεσο και κύριο αντίπαλο δέος της ιδεολογικής και πολιτικής κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού και της κοινωνικοπολιτικής του συμμαχίας  που επιχειρεί να αναπαράγει  ως διαχείριση από τις 8 Ιούλη το κατοχικό καθεστώς που δημιούργησε, προκάλεσε και διαχειρίστηκε από το 2010 μέχρι το 2015.

Το πνεύμα Βορίδη που συνοψίζει και εκπροσωπεί την κοινωνικοπολιτική συμμαχία του νεοφιλελευθερισμού ως Ν.Δ. ότι «η Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ηττηθούν όχι μόνο ως θέσεις αλλά και σαν σκέψεις», ηττήθηκε.

Η αριστερά είναι παρούσα όχι μόνο για να αμυνθεί στις συνθήκες μιας ρεβανσιστικής παλινόρθωσης της νεοφιλελεύθερης κατοχής αλλά για να διεκδικήσει  και την εκλογική νίκη στις 7 Ιούλη μέσα μάλιστα σε εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες στο διεθνές και εσωτερικό περιβάλλον.

Το 24% των ευρωεκλογών δεν είναι σχεδόν καθόλου ένα απλό κομματικό εκλογικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ. Περικλείνει ένα τεράστιο πολιτικό δυναμικό με σημαντικές δυνατότητες ποσοτικής και ποιοτικής ενίσχυσης και εμβάθυνσης ικανό να αναδείξει και να στηρίξει με όρους μαζικής πολιτική κινητοποίησης μια νέα πρόταση εξουσίας ριζοσπαστικών, δομικών δημοκρατικών αλλαγών στο επίπεδο τόσο της οικονομικής βάσης όσο και στο επίπεδο του εποικοδομήματος του κράτους και των κοινωνικών θεσμών.

Είναι ακριβώς το έλλειμμα του ΣΥΡΙΖΑ  σήμερα που θα έπρεπε να έχει αναδειχθεί  και καλυφθεί προοδευτικά σε μια ολόκληρη πορεία από την εποχή της συγκρότησης του μέχρι σήμερα και πιο ειδικά στην περίοδο της κυβερνητικής διαχείρισης του.

Το έλλειμμα αυτό είναι που υποβαθμίζει και το πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης σε ποσοτικές διαφορές στις μορφές διαχείρισης ανάμεσα στην Ν.Δ. και στον ΣΥΡΙΖΑ, αντί στην σύγκρουση των κοσμοθεωρητικών αντιλήψεων  δύο διαφορετικών  κόσμων. Αυτό αδικεί κατάφωρα τον ΣΥΡΙΖΑ, τα πεπραγμένα του και τον ρόλο της αριστεράς.

Το μέτωπο της Αριστεράς με τον ΣΥΡΙΖΑ μέσα σε συνθήκες ραγδαίων εξελίξεων και ανακατατάξεων στο σαθρό, στρεβλό και διεφθαρμένο οικοδόμημα του ελληνικού καπιταλισμού, κλήθηκε και στην κυριολεξία υποχρεώθηκε τον  Γενάρη του 2015 να αναλάβει την διαχείριση της κρίσης του συστήματος καθώς οι εκπρόσωποι του είχαν δραπετεύσει στην ουσία από τον Νοέμβρη του 2014.

Η κρίση ήταν καθολική. Οικονομική, κοινωνική, πολιτική, πολιτισμική, κρίση εθνικής ταυτότητας. Το αντιφατικό είναι ότι η κρίση ενώ ήταν του συστήματος δεν απειλούσε το σύστημα αλλά την εργατική τάξη, τον εργαζόμενο λαό, την νεολαία και την χώρα ακόμη και ως γεωπολιτική ύπαρξη.

Όσο πιο διαλυτικά θα εξελισσόταν η κρίση τόσο το σύστημα θα δυνάμωνε τις θέσεις του όχι μόνο πάνω στον ιδρώτα και τον μόχθο της κοινωνίας της εργασίας αλλά και με το αίμα του λαού. Αυτή ήταν η στρατηγική της αριστερής παρένθεσης που ευτυχώς ματαιώθηκε μεν στο κύριο μέτωπο της τόσο με το δημοψήφισμα όσο και με την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ τον Σεπτέμβρη του 2015.

Κατάφερε όμως να αναδείξει το μέτωπο του νεοφιλελευθερισμού και  της ακροδεξιάς κυρίαρχο στην συντηρητική κεντροδεξιά παράταξη με συμμάχους όλα τα πολιτικά παράγωγα της κρίσης μέχρι και τον παραδοσιακό κεντροφιλελεύθερο χώρο.

Οι ευρωεκλογές, τα αποτελέσματα τους, και οι πολιτικές αναδιατάξεις που παρήγαγαν καταδείχνουν με εμφατικό τρόπο ότι το νεοφιλελεύθερο μέτωπο το συγκροτούν πολιτικά συγκοινωνούντα δοχεία από τις περιοχές  του νεοφασιστικού μορφώματος μέχρι τους εκπροσώπους του κοινωνικού φιλελευθερισμού.

Αναμφίβολα ο απολογισμός του ΣΥΡΙΖΑ είναι θετικός σε πολλαπλά επίπεδα και ανατρεπτικού περιεχομένου. Ταυτόχρονα όμως η συνολική του πορεία είναι γεμάτη αντιφατικότητες μέχρι και στο επίπεδο του αριστερού χαρακτήρα του. Αντιφατικότητες που αντανακλούν εγγενείς αδυναμίες όλων των ρευμάτων της Αριστεράς να κατανοούν την πραγματικότητα σε βάθος και έκταση και να την αντιμετωπίζουν με την διαλεκτική επιστημονική μεθοδολογία μακριά από την ρηχότητα του πολιτικού εμπειρισμού, των βερμπαλιστικών γενικεύσεων και των βολονταριστικών  φαντασιώσεων.

Δεν είναι της ώρας ούτε ο σκοπός μας να αναδείξουμε τις βαθιές και εκτεταμένες διαφωνίες μας στο πεδίο αυτών των αντιφατικοτήτων. Σε μια άλλη περίοδο αυτό θα είναι χρήσιμο και αναγκαίο.

Τώρα είναι η ώρα της μάχης για την πολιτική αλλά και την εκλογική ήττα του πιο αντιδραστικού νεοφιλελεύθερου μετώπου σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό χώρο.

Στηρίζουμε και ψηφίζουμε ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο ως το πιο αποτελεσματικό εκλογικά ανάχωμα στην συγκυρία απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό, αλλά γιατί ο αριστερός χαρακτήρας του ΣΥΡΙΖΑ είναι κεντρικό επίδικο της εποχής για το σύνολο των προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων, για την κοινωνική αριστερά.

Μιχάλης Βασιλάκης,

γραμματέας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου

1/7/19

Κάτι λείπει ας το αναζητήσουμε

Κάτι λείπει ας το αναζητήσουμε πριν είναι αργά.
Λείπει το όνειρο, η ελπίδα, η αναζήτηση, η άλλη ιδεολογία, ο άλλος δρόμος εκτός νεοφιλελεύθερου πεδίου άσκησης πολιτικής.
Λείπει η συλλογική μνήμη της κοινωνίας που όταν την αναζητάς σε ατομικό επίπεδο σκοντάφτεις στην κοινωνική αφασία και την άνοια μιας συγκριτικής εφήμερης ισοπέδωσης.

Όλα όμως εξηγούνται.
Την αριστερά η κοινωνία την είχε πάντα αποκούμπι στα δύσκολα (κατοχή, χούντα, κρίση και χρεωκοπία 2015)όταν το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα δραπέτευε… για να επανέλθει αργότερα ως απελευθερωτής! ως εθνάρχης! ως σωτήρας της μεσαίας τάξης!

Αυτή η κοινωνία πριν και κατά την διάρκεια της κρίσης απώλεσε αξίες και αρχές αλληλεγγύης, ανθρωπισμού, συλλογικότητας και κοινωνικής προκοπής ασπαζόμενη την λογική του «ΕΓΩ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ» όταν τότε που χάθηκαν οι τάξεις!! Και όλοι πίστευαν, προσδοκούσαν, ήθελαν να είναι μεσαία τάξη- η τάξη των καταφερτζήδων- που βλέπει μόνο το πάνω και πότε το κάτω. Αυτή η κοινωνική συμπεριφορά όμως είναι σημαντική νίκη και επικράτηση του ακραίου νεοφιλελευθερισμού στο μεδούλι της κοινωνίας μας. 
Αυτό σήμερα αναδεικνύεται κυρίαρχο ζήτημα και όλοι ποντάρουν, εκπονούν προγράμματα για τους καταφερτζήδες!! οι μόνοι βέβαια που παίζουν εντος έδρας είναι οι νεοφιλελεύθεροι με πρώτη την Ν.Δ. του Μητσοτάκη οι υπόλοιποι και κυρίως η ΑΡΙΣΤΕΡΆ θα σέρνεται χωρίς ελπίδα στο νεοφιλελεύθερο γήπεδο δεύτερη και καταϊδρωμένη.

Η αριστερά όμως δεν πρέπει να ξεχνά ότι πρώτα χρεοκοπήσαμε σαν κοινωνία και μετά σαν οικονομία. 
Ας γυρίσει λοιπόν στο δικό της γήπεδο της κοινωνίας της εργασίας. Ας μιλήσει για την παραγωγική ανασυγκρότηση, για την εργασία και τις εργασιακές σχέσεις που και εκεί που άλλαξαν με νομοθετικές ρυθμίσεις συνεχίζεται μια εργασιακή ζούγκλα από τους μεσαίους καταφερτζήδες που θεωρούν ότι κλέψιμο των δώρων, των υπερωριών, των ολόκληρων ενσήμων κ.λ.π. είναι συμπλήρωμα στο δικό τους εισόδημα!για τους όρους ενός δίκαιου κοινωνικού κράτους με δημόσια παιδεία και υγεία, με περισσότερη δημοκρατία, με ανθρωπισμό και αλληλεγγύη στους κολασμένους της γης τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Σε αυτά τα πεδία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έκανε σπουδαία βήματα και γι αυτό αξίζει την θετική κριτική μας ψήφο για να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα.

Μακριά από τη διλημματική λογική του λιγότερου κακού ή του μπαμπούλα Μητσοτάκη με τις εξαγγελίες πινοσετικού τύπου.

Τα διλήμματα πάντα εμπεριέχουν μια δόση εκβιασμού και αρκετή δόση μείωσης των προσδοκιών κατάργηση των ονείρων και των ιδανικών, αφορισμό της κριτικής και της αμφισβήτησης.

Ουρανία Μπίρμπα

 

Επικίνδυνες εξελίξεις στην Μεσόγειο και τον Περσικό

Όλες, σχεδόν, οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου συγκλίνουν με χαρά στην γραμμή ότι η Τουρκία είναι απομονωμένη και η χώρα μας εξαιρετικά θωρακισμένη με διεθνείς συμμαχίες τέτοιες που ποτέ-όπως είπε και ο πρωθυπουργός προχτές-δεν είχε στην ιστορία της. Επιπλέον, μάλλον από πουθενά δεν προκύπτει ουδεμία ανοχή σε σχέση με το περιθώριο μη επιλογής ενός σύντομου πολέμου με την γειτονική χώρα, αν χρειαστεί, σαν καθοριστικό παράγοντα επίλυσης της κρίσης.

Η τουρκοφαγία, στοιχειώδες συστατικό στοιχείο συγκρότησης της νεοελληνικής ταυτότητας, αναμειγμένη με μια άνευ όρων πρόσδεση στον ατλαντισμό και τις νέες του συμμαχίες στην περιοχή. Το Ισραήλ με τα 300 χιλιόμετρα ακτογραμμή θεωρείται κομβικός ενεργειακός παράγοντας στην Μεσόγειο. Αλλά η Τουρκία, με τα 20πλάσια χιλιόμετρα ακτογραμμής, όχι.

Είναι φανερό ότι το όλο πρόβλημα του αποκλεισμού της Τουρκίας από τις ενεργειακές εξελίξεις είναι ένα πολιτικό πρόβλημα, ένα θέμα προτεραιοτήτων της ιμπεριαλιστικής στρατηγικής στην περιοχή. Η χώρα μας και η Κύπρος σέρνονται πίσω από ευρύτερα συμφέροντα, εγκλωβισμένες στην παρούσα φάση των διεθνών ανταγωνισμών, μα και σε μια ανερμάτιστη και λειψή ιστορική παρανόηση.

Ασφαλώς αυτός ο αποκλεισμός δεν μπορεί να νοηθεί σαν μόνιμος και έξω από το πλαίσιο των πρόσκαιρων ανταγωνισμών και των αντίστοιχων σχηματισμών τους. Είναι ένα πρόσκαιρο παιχνίδι ελέγχου της εξουσίας που η Τουρκία έχει να αντιμετωπίσει στην παρούσα φάση αρκετούς παράγοντες αποσταθεροποίησης εντός και εκτός της χώρας.

Η Ελλάδα κι η Τουρκία αποτελούν τέκνα της ίδιας μήτρας, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας και της σύγχρονης Τουρκίας είναι δεμένες, ένα μοιραία αιχμάλωτο δίδυμο ενός ενιαίου γεωπολιτικού χώρου. Γιατί σαν ενιαίο γεωπολιτικό χώρο εκλαμβάνουν τον χώρο της ΝΑ Μεσογείου όλοι οι επίδοξοι κυρίαρχοι του κόσμου ιστορικά. Κι είναι όντως, ο πιο σπουδαίος και κρίσιμος για την ανάπτυξη του ανθρώπινου πολιτισμού χώρος.

Εκείνο που κάνει τις εξελίξεις κρίσιμες δεν είναι μόνο η εξ αντανακλάσεως περίπτωση χρησιμοποίησης της χώρας μας στην κόντρα των ΗΠΑ με τον Ερντογάν. Κρίσιμο ευρύτερα είναι το πλαίσιο αυτής της κόντρας που οξύνεται. Είναι η όξυνση των πολεμικών εξελίξεων στην Μέση Ανατολή. Είναι η δαιμονοποίηση του Ιράν, ο διχασμός της Δύσης απέναντι στο Ιράν, και η στρατιωτική περικύκλωση των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο.

Η οποία παράγει και εξελίξεις άμεσα πολιτικές, ανεξάρτητα από προθέσεις και σχεδιασμούς. Ο έλεγχος του στενού του Ορμούζ από όπου διέρχεται το 1/3 του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου αναδεικνύεται στο επερχόμενο σημείο καμπής που συμπυκνώνονται οι ανταγωνισμοί. Για την αμερικάνικη εξωτερική πολιτική το Ιράν αποτελεί την αραβική ασπίδα της κινέζικης εκστρατείας κατάκτησης του κόσμου.

Πριν από το Ιράν ήταν η Συρία. Σήμερα, ο πόλεμος στην Υεμένη έχει επίκεντρο το ευρύτερο ξερίζωμα της ιρανικής επιρροής από την αραβική χερσόνησο. Η εντεινόμενη γκετοποίηση-στα όρια μιας κεκαλυμμένης γενοκτονίας-των Παλαιστινίων σήμερα υπηρετεί την επιβολή ενός παραδείγματος ισχύος των συμμάχων των ΗΠΑ στην περιοχή με οριζόντιο στον αραβικό κόσμο χαρακτήρα.

Μόλις προχτές ο αρχηγός των Αδελφών Μουσουλμάνων, Μοχάμεντ Μόρσι, πέθανε »προβλέψιμα» στην φυλακή όπου τον έχει ρίξει η φιλοαμερικάνικη στρατιωτική δικτατορία της Αιγύπτου που τον ανέτρεψε πριν από έξι χρόνια. Ο μόνος διεθνής ηγέτης που τοποθετήθηκε στην μνήμη του είναι ο Ερντογάν. Του οποίου πιθανότητα η μοίρα θα ήταν η ίδια αν πετύχαινε το πραξικόπημα του 2016.

Η αντιπολίτευση στην Τουρκία είναι ακόμα πιο επιθετική στα ζητήματα των συνόρων της χώρας σε σχέση με τον Ερντογάν. Την Κυριακή θα γίνουν οι επαναληπτικές εκλογές στην Κωνσταντινούπολη. Αν κάποιος θα είχε συμφέρον να μην γίνουν, αυτός θα ήταν μόνο ο Ερντογάν. Τις έχασε την πρώτη φορά, προκάλεσε νέες εκλογές με πρόσχημα την επίκληση νοθείας, και πλέον οδηγείται προς μια ήττα που δύναται να σηματοδοτήσει την αντιστροφή πορείας στην Τουρκία.

Στα τέλη του μήνα θα συναντηθεί με τον Τραμπ στο περιθώριο του G20. Εκεί ίσως θα αποσαφηνιστεί εν μέρει που βρίσκονται οι σχέσεις των δύο χωρών. Αλλά, όπως και αν έχει, η Ελλάδα δεν έχει κανένα συμφέρον να κομπορρημονεί με ξένες πλάτες, ή να καλλιεργεί εθνικιστικές επιθετικές νοοτροπίες (είναι χαρακτηριστική η στάση του ΚΚΕ!).

Ζητούμενο παραμένει μια τολμηρή πολιτική ηγεσία που θα υπερβεί την εθνικιστική υστερία της τουρκοφαγίας προσεγγίζοντας την Τουρκία υπό το πρίσμα της απεμπλοκής από το πλέγμα των ευρύτερων συμφερόντων. Λείπει η οικονομική και παραγωγική προϋπόθεση, θα πει κανείς, λείπει και η αντίστοιχη πολιτική διαπαιδαγώγηση της κοινωνίας. Αλλά είναι σαφές ότι λείπει και η διάθεση για αυτό.

Να σημειώσουμε μόνο ότι τα κοιτάσματα αερίου που θα πλουτίσουν την χώρα καταστώντας την διεθνή διαμετακομιστικό κόμβο (πέρα από παράγοντα σταθερότητας στην περιοχή, όπως επαναλαμβάνει συχνά πυκνά η κυβέρνηση), μάλλον θα αποδειχθούν πουκάμισο αδειανό λόγω…κόστους. Ωστόσο το διεθνές γεωπολιτικό παιχνίδι έχει ξεφύγει ήδη προς πολλές κατευθύνσεις.

Ανδρέας Μπεντεβής

Δήλωση της Ουρανίας Μπίρμπα

Το να νομίζει κάποιος, οποιοσδήποτε, πρόσωπο, οργάνωση, συλλογικότητα και πολύ περισσότερο μεγάλο κόμμα ότι κάνει πολιτική με διαρροές στα ΜΜΕ και μάλιστα ανυπόγραφα  από κάποιο δημοσιογράφο ή «δημοσιογράφο» όχι μόνο είναι λάθος και ανήθικο αλλά δεν είναι πολιτική! Για να μην  χρησιμοποιήσω άλλη έκφραση που θα ταίριαζε στην περίπτωση αλλά όχι στις αρχές μου, στις αναφορές μου και στην στάση ζωής μου.

Η σαπουνόπερα ονοματολογίας των αυτοδιοικητικών αναζητήσεων όπως κατέληξε, φαίνεται ότι οδήγησε τους εμπνευστές της σε αντίθετα συμπεράσματα από αυτά που έπρεπε και επαναλαμβάνεται σε αντίστοιχη κόπια για τις εθνικές εκλογές!!!

Η συμμετοχή μου όπως και άλλων συντρόφων στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ζήτημα πολιτικής συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με την πολιτική μου συλλογικότητα το ΕΑΜ.

Η μορφή της εκλογικής συνεργασίας μάλιστα δεν προϋποθέτει μια απλή πολιτική εκλογική στήριξη στο ΣΥΡΙΖΑ για την οποία το Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο είναι ξεκάθαρο αλλά και πολιτική συμφωνία σε βασικά ζητήματα τακτικής και στρατηγικής.

Τέτοια συνεργασία- συζήτηση δεν μας ζητήθηκε, αλλά ούτε ζητήσαμε και πολύ περισσότερο δεν ζήτησα ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ.

Εκπροσωπούμαι από την συλλογικότητα μου απόλυτα και αυτή θα αποφασίσει για την μορφή και το περιεχόμενο της όποιας πολιτικής συνεργασίας στις εθνικές εκλογές αν μας ζητηθεί.

Ποτέ δεν πήγαμε γυρεύοντας για τίτλους και αξιώματα. Μας αφήνουν και με αφήνουν προσωπικά παγερά αδιάφορη.

Ουρανία Μπίρμπα

Πάτρα 6/6/19

Άλλο Πλαστήρας, άλλο Παπάγος

Το Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο στον 2^ο γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών

1. Στηρίζει πολιτικά και εκλογικά τους συνδυασμούς της αριστεράς και δίνει μαζί τους τη μάχη ενάντια στα μέτωπα της νεοφιλελεύθερης αντίδρασης, του παρασιτισμού και των πολιτικών της παραγώγων.

2. Δίνει θετική ψήφο, ανεξάρτητα και πέρα από ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές στους προοδευτικούς, δημοκρατικούς συνδυασμούς που έχουν αναφορά την εργασία, την κοινωνική αλληλεγγύη, το κοινωνικό κράτος απέναντι στους συνδυασμούς της δεξιάς νεοφιλελεύθερης αντίδρασης, του σωβινισμού και του φασίζοντος εθνικισμού.

Άλλο Πλαστήρας, άλλο Παπάγος και μάλιστα σήμερα.

Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

Ήττα του νεοφιλελευθερισμού και των πολιτικών παραγώγων του

Το ΕΑΜ στηρίζει και ψηφίζει πολιτικά και εκλογικά το ΣΥΡΙΖΑ στις  ευρωεκλογές 26 Μάη παρά το ότι τα όρια της πολιτικής του συνεργασίας έχουν εξαντληθεί.

Οι διαφωνίες μας βρίσκονται σε δυο επίπεδα.

1. Στις διαδικασίες παραγωγής πολιτικής από αυτονομημένα κέντρα, που απλώς καλύπτονταν από μια μεσσιανική και χαρισματική ηγεσία
2. Στις διαδικασίες υλοποίησης αυτών των πολιτικών και διαχείρισης των αποτελεσμάτων τους.

Η τάση ακύρωσης του προοδευτικού ριζοσπαστικού  χαρακτήρα αυτών των πολιτικών, αλλά και του ίδιου του αριστερού χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο είναι εμφανής και στα δύο επίπεδα αλλά τείνει να γίνει κυρίαρχη.

Το ΕΑΜ είναι καθολικά αντίπαλος του συγκυριακού ωφελιμιστικού πραγματισμού (αυτή είναι η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία) αλλά αντιλαμβάνεται σε βάθος την πραγματικότητα και την αιτιοκρατία της, τους αντικειμενικούς και υποκειμενικούς όρους που τον καθιστούν αναγκαιότητα.

Γι αυτό τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΕΑΜ ούτε τον είδε ποτέ, ούτε τον βλέπει στατικά και ξεκομμένα  από την ιστορική κίνηση, ανεξάρτητα από το πώς ο ίδιος  αντιλαμβάνεται τον εαυτό του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε από την κοινωνία της εργασίας, την κοινωνική αριστερά και τις ιστορικές της αξίες ως μοναδική πολιτική δύναμη που θα μπορούσε να διαχειριστεί την πιο βαθιά και διαλυτική κρίση που γνώρισε η χώρα μεταπολεμικά. Η απειλή της κρίσης δεν ήταν μόνο οικονομική, άγγιζε τα όρια της εθνικής ταυτότητας και της γεωπολιτικής ενότητας της.

Όλες οι εκδοχές και οι συνδυασμοί του εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος δοκιμάστηκαν, κυβέρνηση ειδικού σκοπού, τεχνοκρατών, μίνι οικουμενική, κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ… όλες όχι μόνο απέτυχαν αλλά έκαναν την κρίση πιο βαθιά και πιο καθολική.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έγινε αναγκαιότητα όχι μόνο γιατί την ανάδειξε η κοινωνία της εργασίας και η κοινωνική αριστερά αλλά και γιατί το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα της διαφθοράς δραπέτευσε από τις ευθύνες του, έχοντας όμως ολόκληρο το θεσμικό σύστημα του αστικού κράτους με το όπλο παρά πόδα ενάντια στην κυβέρνηση. Δικαιοσύνη, τοπική αυτοδιοίκηση, συνδικαλιστικό κίνημα, εκκλησία, τραπεζικό σύστημα, ανεξάρτητες αρχές, ΜΜΕ….ταυτόχρονα με μια τοξική αντιπολίτευση ασύμμετρων ιδεολογικών και πολιτικών συγκλίσεων είχαν σαν μοναδικό στόχο την αριστερή παρένθεση.

Τίποτα βέβαια απ’όλα αυτά δεν μπορεί να είναι ικανοποιητική δικαιολογία για την κεντροφιλελεύθερη στροφή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ προσαρμοζόμενος στο ευρωπαϊκό πολιτικό εκκρεμές που ισορροπεί σε θέσεις αντιδραστικής εθνικής αναδίπλωσης που ο Τραμπ επέβαλλε ως παγκόσμια ιμπεριαλιστική πολιτική ηγεμονία.

Ακόμη και η Μέρκελ ηττήθηκε από τον Βέμπερ ο οποίος εκπροσωπεί την μετάλλαξη της δυσκίνητης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σε μια ομάδα κεντροευρωπαϊκών χωρών σε 4^ο Ράιχ ως απάντηση του γερμανικού ιμπεριαλισμού στον αμερικάνικο.

Ο κόσμος βρίσκεται σε υπαρξιακή κρίση και ο ευρωπαϊκός χώρος βυθίζεται σε γενικευμένη οικονομικοπολιτική αποσταθεροποίηση και κρίση ταυτότητας.

Η καπιταλιστική πραγματικότητα με την νεοφιλελεύθερη μορφή της είναι η πιο μεγάλη απειλή στην ιστορία για τον άνθρωπο ως είδος, την κοινωνία και το φυσικό περιβάλλον που αυτά αναπτύχθηκαν.

Όλα αυτά τα κορυφαία ζητήματα έμειναν έξω από την πολιτική ατζέντα των εκλογών στις 26 Μάη. Υποκαταστάθηκαν από μια κολοβή και φαντασιακή εθνική πραγματικότητα που αδικεί και τον ΣΥΡΙΖΑ και τα πεπραγμένα του. Ίσως όμως να βολεύει την κεντροφιλελεύθερη προσαρμογή του. Προσαρμογή που αναλώνει το πολιτικό κεφάλαιο της κοινωνικής αριστεράς που τον ανέδειξε ως μοναδικό ικανό να διαχειριστεί την διαλυτική κρίση του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού και όχι τυχαία σε αναφορά της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας προοδευτικής κοινής γνώμης.

Δεν τρέφουμε αυταπάτες.

Όμως 1) Στην εγχώρια πραγματικότητα ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικό μόρφωμα (κόμμα;;;) είναι ακόμα ο πιο ανοικτός στην ταξική πάλη δηλαδή στον κοινωνικό μεταβολισμό και από την άποψη αυτή ο χαρακτήρας του ως πολιτικό υποκείμενο είναι σε ορισμένο βαθμό διεκδικήσιμος από την κοινωνία της εργασίας, την εργατική τάξη και την κοινωνική αριστερά στην προσπάθεια και την πορεία θεωρητικής επαναθεμελίωσης της επαναστατικής αριστεράς και την χειραφέτηση της από τη στρατηγική και παγκόσμια ήττα του εργατικού κινήματος.

2) Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η πολιτική δύναμη την οποία η εργατική τάξη, η κοινωνία της εργασίας, οι προοδευτικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις μπορούν να αξιοποιήσουν για να αμυνθούν και να νικήσουν έστω και μεσοπρόθεσμα το μαύρο μέτωπο του νεοφιλελευθερισμού και των οργανικών εκβλαστήσεων του. Του  ρατσισμού, του εθνικισμού, του σωβινισμού, το μέτωπο της αντιδραστικής εθνικιστικής αναδίπλωσης και του νεοφασισμού.

Αυτοδιοικητικές εκλογές

Οι δήμοι και οι περιφέρειες είναι σημαντικά θεσμικά κέντρα για την προώθηση ριζοσπαστικών δημοκρατικών αλλαγών, με αναντικατάστατο ρόλο στην σώρευση των όρων ενός ριζοσπαστικού κοινωνικού μετασχηματισμού. Καθόλου τυχαία με ευθύνη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ η εκλογική διαδικασία αποπολιτικοποιήθηκε και αποιδεολογικοποιήθηκε  πλήρως. Δεν ήταν ούτε η έλλειψη στελεχών, ούτε η εγγενής ηττοπάθεια του κομματικού ΣΥΡΙΖΑ κατά κύριο λόγο που οδήγησαν σε αυτό. Ήταν η τάση κεντροφιλελεύθερης μετάλλαξης που έγινε ηγεμονία στον κομματικό ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι επιλέχτηκαν τρία σημαντικά πολιτικά κέντρα για να εξαγγελθεί αυτή η πορεία σχεδόν ένα χρόνο πριν τις εκλογές, η  περιφέρεια Κρήτης, η  περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας και ο δήμος της Πάτρας. Ειδικά για το δήμο της Πάτρας ο ΣΥΡΙΖΑ με ευθύνη και της ηγεσίας του, ξεπέρασε και τα όρια της πολιτικής ανηθικότητας, αντιπολιτεύτηκε την δημοτική του παράταξη και τον εαυτό του για να αρνηθεί την πολιτική του συνεργασία με το ΕΑΜ. Ματαίωσε ουσιαστικά και συνειδητά την προοπτική μιας νικηφόρας λαϊκής ενότητας για τον δήμο με τελική κατάληξη και την άρνηση ακόμη και του λογότυπου της δημοτικής του παράταξης.

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που έκανε στην συνείδηση του αριστερού μονόδρομο έστω και παθητικά την υπερψήφιση του Πελετίδη σαν αντίβαρο στην ιδεολογία των σιδηρολοστών, του Καλαμποκισμού αλλά και στην επιχείρηση παλινόρθωσης του πιο διεφθαρμένου και δοκιμασμένου πελατειακού κράτους.

Το ΕΑΜ στην περιφέρεια δυτικής Ελλάδας θα δώσει ψήφο στο ψηφοδέλτιο της «ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ» με επικεφαλή ένα δοκιμασμένο συναγωνιστή τον Κώστα Παπακωνσταντίνου. Τονίζοντας με αυτή την ψήφο του την ανάγκη το επαναστατικό εργατικό λαϊκό κίνημα να ενσωματώσει την υπεράσπιση του περιβάλλοντος στην στρατηγική και την τακτική του.

Μιχάλης Βασιλάκης γραμματέας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου

Ο ΔΗΜΟΣ ΝΕΑΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ-ΝΕΑΣ ΧΑΛΚΗΔΟΝΑΣ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Αν κάποιος έκανε μια ιστορική αναδρομή στο Δήμο Ν.Φιλαδέλφειας-Ν. Χαλκηδόνας θα διαπίστωνε εύκολα δύο πράγματα.

1.Ότι η αριστερή-δημοκρατική δημοτική αρχή του Άρη Βασιλόπουλου είναι η πιο επιτυχημένη και δημιουργική από τη μεταπολίτευση και μετά.

2.Ότι καμία άλλη δημοτική αρχή δεν είχε δεχτεί από την εκλογή της κιόλας, τέτοια υπονόμευση, σπέκουλα και δυσφήμηση από εχθρούς και «φίλους».

Η δημοτική αρχή της ΔΥΝΑΜΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ που παρέλαβε 7 εκ.ευρώ  χρέη, ασφυκτιώντας τα μνημονιακά χρόνια, με μειωμένη κρατική επιχορήγηση, και χωρίς προσωπικό στην καθαριότητα και το πράσινο, μπόρεσε μέσα σε 4 χρόνια να αλλάξει το πρόσωπο της πόλης σε όλους τους τομείς.

Από την κοινωνική πολιτική, την παιδεία, τον αθλητισμό, την στήριξη της κοινωνίας μέσα από τις δομές του Δήμου μέχρι τις υποδομές , τους ελεύθερους χώρους, το πράσινο, την αναβάθμιση του δάσους , την μαζική πρόσληψη προσωπικού , τον εκσυγχρονισμό του στόλου καθαριότητας.

Υπεράσπισε τα δικαιώματα των εργαζομένων του Δήμου και τίμησε την ιστορία της Ν.Φιλαδέλφειας-Ν.Χαλκηδόνας φιλοξενώντας εκατοντάδες οικογένειες προσφύγων.

Ταυτόχρονα προσπαθεί να άρει τις συνέπειες από την κατασκευή του γηπέδου της ΑΕΚ που θα υπάρξουν έτσι ή αλλιώς στην κυκλοφορία, λειτουργία και την ζωή της πόλης.

Η χρηστή οικονομική διαχείριση, το χτύπημα της διαπλοκής και διαφθοράς απέφερε πάνω από 1 εκ.ευρώ πλεόνασμα που χρηματοδοτεί  έργα και δράσεις του Δήμου σήμερα.

Η μείωση των δημοτικών τελών για τα σπίτια ανέργων, εργαζόμενων, συνταξιούχων και η ταυτόχρονη αύξησή τους για τις επιχειρήσεις, δείχνουν την ταξική μονομέρεια που χαρακτηρίζει την σημερινή Δημοτική Αρχή.

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την πόλη…

Από μεγαλοπαράγοντες του ποδοσφαίρου, μέχρι τα γιαπάκια του real estate και από τους νονούς της νύχτας μέχρι τον οικονομικό παρασιτισμό που συσσωρεύεται από όλο το λεκανοπέδιο στην πόλη εξαιτίας όχι μόνο του γηπέδου αλλά και του μοντέλου της πόλης που φτιάχτηκε μετά τον σεισμό το 1999 (διασκεδαστούπολη!!!).

Όλοι έχουν συνασπισθεί εναντίον της παράταξης ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΛΙΤΩΝ  φτάνοντας στο σημείο να ανταγωνίζονται, υποψήφιοι και συνδυασμοί για το ποιος θα προσφέρει περισσότερες διευκολύνσεις σε αυτά τα συμφέροντα, χρησιμοποιώντας τα πιο χυδαία μέσα εκμαυλισμού της κοινωνίας από χρήματα έως θέσεις εργασίας.

Όμως η Νέα Φιλαδέλφεια –Νέα Χαλκηδόνα της προσφυγιάς, της εθνικής αντίστασης,  των αντιδικτατορικών και μεταπολιτευτικών αγώνων, της εργασίας του πολιτισμού και της προκοπής δεν θα παραδοθεί στα χέρια όλων αυτών.

Ούτε θα επιτρέψει να υπάρξει συνδιοίκηση του Δήμου από «αιρετούς» μαζί με ΠΑΕ, ΑΕ, ΕΠΕ  ή να εκχωρηθούν αρμοδιότητες του Δήμου από τα σκουπίδια μέχρι και το πράσινο σε εργολάβους και μικροσυμφέροντα.

Ο ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ-ΝΕΑΣ ΧΑΛΚΗΔΟΝΑΣ

ΣΤΙΣ 26 ΜΑΗ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΤΙΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ

 

ΟΡΓΑΝΩΣΗ Ν. ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ-Ν. ΧΑΛΚΗΔΟΝΑΣ 

ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΑΝΤΙΪΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ