Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Σεπτεμβρίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιολ.    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Κατάλογος

Παύλο Φύσσα έπαιξες τη φωνή της ελπίδας εκεί που δεν υπήρχε φωνή

Posted by eamgr στο 18 Σεπτεμβρίου, 2017

Έπαιξες τη φωνή της ελπίδας εκεί που δεν υπήρχε φωνή.
Η πλατεία ήταν έρημη.
Η πατρίδα είχε φύγει.
Ήταν καιρός!
Δε βάσταξε η καρδιά σου περισσότερο.
Καρδιά των καρδιών!
Σκέφτηκες τον ήλιο,και προχώρησες…………..


21761654_703143386549783_7753661072719969533_n

Τέσσερα χρόνια από την εφιαλτική βραδιά όπου τα χρυσαυγίτικα αποβράσματα δολοφόνησαν το παλικάρι από την Αμφιάλη, τον Παύλο Φύσσα.

Ο Παύλος Φύσσας, με μόνα όπλα του την κοινωνική του συνείδηση και τα ιδανικά του, αναδείχτηκε σε κοινωνικό ήρωα, σημείο αναφοράς, ακριβώς επειδή οριοθέτησε με την πράξη του έναν ελεύθερο χώρο, επέλεξε να μην δειλιάσει απέναντι στις φασιστικές ορδές, να μην παραχωρήσει σε αυτές μια σπιθαμή γης, να υπερασπίσει την γειτονιά του και την παρέα του.

Εκείνες τις ημέρες λέγαμε: »το αίμα του Φύσσα να γίνει ποταμός για να πνίξει τον φασισμό και τους γεννήτορες του». Τέσσερα χρόνια μετά, μπορεί οι φασιστικές ορδές να έχουνε λουφάξει σχετικά, μπορεί εξ αιτίας της θυσίας του παλικαριού της Αμφιάλης να μην πήραν την ηγεμονία στις γειτονιές καθώς το λογαριάζανε τότε, εντούτοις επιδιώκουν να κεφαλαιοποιήσουν τον κοινωνικό εκφασισμό, τόσο έντονο σε ένα κομμάτι της κοινωνίας, για να αναβαθμιστούν σε εξουσιαστικό πόλο.

Η κοινωνική βάση της ακροδεξιάς-πάνω από 12%- είναι στην πραγματικότητα πολύ πιο επικίνδυνοι από τους επαγγελματίες ναζί, καθώς εύκολα και σχεδόν εξωραϊσμένα πλασάρονται σαν αγανακτισμένοι νοικοκυραίοι.

Η ανάσχεση του φασισμού στην βάση της κοινωνίας, αυτή η ολόπλευρη και σύνθετη διαδικασία που αναφέρεται στο σύνολο της κοινωνικής αναπαραγωγής εφάπτεται με την καταδίκη των φονιάδων του Φύσσα, του Λουκμάν, των Αιγυπτίων ψαράδων και τόσων ακόμα ανώνυμων θυμάτων-επειδή η καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης θα αποτελέσει μια αυτονόητη και κορυφαία ένδειξη μη ανοχής, σε συλλογικό επίπεδο.

Η δολοφονία του Φύσσα αποτελεί την πολιτική δολοφονία της εποχής. Την καταγράφει, και καταγράφεται μέσα σ’αυτή.

Η δολοφονία Λαμπράκη έθεσε το ίδιο το πολιτειακό ζήτημα στην βάση του, έγινε ένα ανεπανάληπτο ποτάμι νεολαίας, μία νέα μαζική Αριστερά, που οδήγησε το σύστημα στην ακραία λύση της χούντας-άρα και στην απογύμνωση του-για να το ανακόψει.

Η δολοφονία Τεμπονέρα οδήγησε στην ακύρωση της αντιεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, και-το κυριότερο-στην καθυστέρηση της νεοφιλελεύθερης επέλασης, στην πτώση της λαομίσιτης κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Την δολοφονία Φύσσα δεν την εμπνεύστηκαν ούτε οι παρακρατικοί κύκλοι της μοναρχίας, ούτε και εντοπίζεται σε κάποιο πολιτικό σχέδιο μιας κάποιας κεντρικής ή παράκεντρης εξουσίας: Την καθοδήγησε η ανοχή στο φασιστικό ρεύμα που έτεινε να γίνει ηγεμονικό τότε, και την διεκπεραίωσε το χέρι ενός αποβράσματος. Είναι, δηλαδή, ένα πολιτικό έγκλημα σε μια εποχή γενικευμένης σήψης, ένα έγκλημα με εκατοντάδες χιλιάδες ηθικούς αυτουργούς-συνένοχους!

Πέρα από την οργή, τα αφιερώματα, τα τραγούδια και τις πορείες μνήμης, η κορυφαία υποχρέωση του λαϊκού, δημοκρατικού κινήματος είναι η στήριξη της δικαστικής μάχης για να καταδικαστούν και να φυλακιστούν οι ηγέτες και τα τσιράκια αυτής της συμμορίας. Δυστυχώς η γραμμή της χρυσής αυγής να απαξιώσει την διαδικασία φαίνεται να επικρατεί μέχρι τώρα. Η οικογένεια του Παύλου Φύσσα όπως και τα άλλα θύματα, δίνουν την μάχη σχεδόν μόνοι τους, μαζί με τους θαρραλέους μάρτυρες κατηγορίας και τους εθελοντές δικηγόρους.

Αυτή που θα έπρεπε να είναι μία κεντρική πολιτική μάχη βρίσκεται στο περιθώριο-μέχρις ώρας τουλάχιστον. Αλλά η θυσία του Φύσσα θα δικαιωθεί μονάχα εάν μετατραπεί σε πολιτική νίκη. Και αυτή ακριβώς θα σημαίνει μία συντριπτική καταδίκη της συμμορίας.

Αλλά για να έρθει η νίκη πρέπει η δολοφονία να αναδειχθεί με τον χαρακτήρα που έχει και με την πιο πλατιά απεύθυνση-δεν είναι τυχαίο που στην κρίσιμη για αυτόν τον σκοπό πρώτη εβδομάδα η χρυσή αυγή έκανε τα πάντα, ποντάροντας ως συνήθως στον αυτοματισμό μιας αποϊδεολογικοποίημένης, συγκεχυμένης κρίσιμης κοινωνικής μάζας, για να περάσει η άποψη ότι επρόκειτο για κάτι άλλο, για μία διαμάχη για το ποδόσφαιρο, ή ότι ο φονιάς δεν είχε σχέση μαζί της.

Ειδάλλως, η δίκη της χρυσής αυγής θα φανεί εξαιρετικά χρήσιμη στην ίδια, στην προσπάθεια της να αναβαθμιστεί και σε ουσιαστικό εξουσιαστικό σχήμα.

Ο ίδιος ο Φύσσας τα έδωσε όλα, καιρός να αναλάβει η κοινωνία τις ευθύνες της.

 

 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τα βαλλιστικά πυραυλάκια του Κιμ και η γεωπολιτική συγκυρία

Posted by eamgr στο 17 Σεπτεμβρίου, 2017

Δύο δεκαετίες μετά την κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου όλες οι αντιθέσεις προχωράνε τάχιστα, σημειώνεται μια τεκτονική μετατόπιση του παγκόσμιου οικονομικού βάρους προς την Ανατολή, ενώ παραδοσιακές συμμαχίες βρίσκονται σε σοβαρές κρίσης ταυτότητας

voria-korea

Τι θα γίνει αν συμβεί κανένα ατύχημα, έτσι που ο Κιμ Γιονγκ Ουν διασκεδάζει βλέποντας τα βαλλιστικά του πυραλαύκια να πετάνε πάνω από την Ιαπωνία; Είναι γεγονός ότι ο νεαρός-αλλά αποφασιστικός-ηγέτης της Βορείου Κορέας έχει δρομολογήσει μια άλλη, οριακή και επικίνδυνη, τακτική επαναπροσδιορισμού της θέσης της χώρας του στον διεθνή χάρτη, έπειτα από τις πρώτες προσπάθειες προσέγγισης με την Δύση του πατέρα του την περασμένη δεκαετία.

Στο μεταξύ, με αυτά και με αυτά, προωθείται ένας νέος γεωπολιτικός παράγοντας στα ευρύτερα μεγάλα ανταγωνιστικά πλαίσια της αντιπαράθεσης μεταξύ της Δύσης με την Ανατολή, και ιδιαίτερα της προσπάθειας περικύκλωσης της Κίνας από τον αμερικάνικο παράγοντα.

Παράλληλα, ασφαλώς, διευρύνονται επί τη ευκαιρία οι πωλήσεις στρατιωτικού υλικού στην περιοχή. Πολύ την εκμεταλλεύεται την συγκυρία ο Τραμπ για να δώσει καλά δείγματα γραφής απέναντι στο στρατοβιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ-αλλά και για να επιβαρύνει τον προϋπολογισμό (και τις δυνατότητας ανάπτυξης) της ρώσικης οικονομίας, επιπροσθέτως του νέου δόγματος του ΝΑΤΟ, που αγγίζει πλέον για τα καλά τα σύνορα της.

Δύο δεκαετίες μετά την κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου όλες οι αντιθέσεις προχωράνε τάχιστα, σημειώνεται μια τεκτονική μετατόπιση του παγκόσμιου οικονομικού βάρους προς την Ανατολή, ενώ παραδοσιακές συμμαχίες, ακόμα και εθνικές ή και υπερεθνικές ολοκληρώσεις, βρίσκονται σε σοβαρές κρίσης ταυτότητας-συνολικά όχι απλώς τα αποτελέσματα του ψυχροπολεμικού κόσμου, μα του ίδιου του μεταπολεμικού κόσμου βρίσκονται σε συνολική αναίρεση.

Δύσκολα τα πράγματα, θα πει κανείς. Ιδιαίτερα όταν αναλογίζεται την απουσία ενός προοδευτικού διεθνιστικού αντίβαρου από την μεριά των από κάτω. Ίσως-αλλά, αξίζει να σκεφτούμε ότι το σύστημα, από την άλλη, καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες-με υπομονή και μεθόδευση, είναι η αλήθεια-να ανατρέψει την δική του υπόσχεση ότι ο μεταψυχροπολεμικός κόσμος τού τέλους των ιδεολογιών θα είναι ένας κόσμος ειρηνικός και δημοκρατικός.

Δηλαδή, δεν αρκεί η ιδεολογική ηγεμονία-χρειάζεται και η σύμπνοια των μαζών, η συστράτευση τους, και όχι η απλή ανοχή σε περιπτώσεις, σε έναν νέο γύρο μεγάλων πολεμικών συγκρούσεων. Κι εδώ βρίσκεται η ουσία της καταστολής: Ο κόσμος μας μετά το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου, μετά την καλλιέργεια της νέας ψευδεπίγραφης αντίθεσης των θρησκειών, είναι ένας κόσμος διευρυμένης καταστολής, ελέγχου, ένας κόσμος εκτάκτου ανάγκης σε όλα του.

Το πιο επικίνδυνο, το πιο αφοπλιστικό από όλα που εμπεριέχονται στην κοινωνική αναπαραγωγή του δυτικού κόσμου είναι η συνήθεια: Συνηθίσαμε τις κάμερες, τις παρακολουθήσεις, συνηθίσαμε την ιδέα ότι είμαστε ένας κόσμος που είναι κομμάτι-στόχος της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Συνηθίσαμε να ξεχνάμε την επαύριο εκείνο που κυριαρχεί στην επικαιρότητα σήμερα, συνηθίσαμε τον φόβο και την αποκτήνωση, τις πολεμικές επεμβάσεις, τα πνιγμένα παιδάκια στην Μεσόγειο, την Φουκοσίμα-πρόσφατα διάβασα ότι και επίσημα, πλέον, είναι καθαρές από την ραδιενέργεια της Φουκοσίμα οι θάλασσες΅, και το ερώτημα είναι, δηλαδή μέχρι σήμερα, δεν ήταν, και αν δεν ήταν εμείς τι ψάρια καταναλώνουμε από τον Ειρηνικό όλα αυτά τα χρόνια;

Συνηθίσαμε το γεγονός ότι στον κόσμο υπάρχουν 15 χιλιάδες πυρηνικές κεφαλές, που τις κατέχουν χώρες από όλα, σχεδόν, τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, χώρες που ανήκουν σε αντίπαλα στρατόπεδα, συχνά, και σε διάφορες θέσεις στον διεθνή καταμερισμό εξουσίας: Ο κόσμος μας δεν είναι επικίνδυνος μόνο επειδή ο νεαρός ηγέτης της Β.Κορέας διεκδικεί την επιβίωση της χώρας του διαμέσου της πυρηνικής απειλής, αλλά η αλήθεια είναι, εξίσου, πως και ατυχήματα γίνονται στην κίνηση της Ιστορίας, καμιά φορά, και πως σήμερα τόσο οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνιστικοί σχηματισμοί, όσο και οι λαοί που συγκροτούν την βάση τους, βρίσκονται σε μια φάση ουσιαστικού επαναπροσδιορισμού.

 

Αντρέας Μπεντεβής

Posted in Διεθνή | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Δώδεκα χρόνια χωρίς τον Κώστα Κάππο

Posted by eamgr στο 13 Σεπτεμβρίου, 2017

«Τράβα τον δρόμο σου και άσε τους άλλους να μιλάνε»

Κώστας Κάππος

 

Ισως θα μπορούσε και μάλιστα χωρίς κανένα ίχνος υπερβολής να χαρακτηριστεί ο άνθρωπος εκείνος που με κάθε τρόπο συμβόλιζε την επανάσταση του σπάνιου ήθους: άποψη, σκέψη και κυρίως δράση σε όλη την πορεία της ζωής του.

«Ο Κώστας Κάππος δεν υπήρξε ένα οποιοδήποτε “όστρακο” κομματικού βυθού που η πατρωνία της παράταξής του ανέσυρε από το πουθενά στον αφρό του δημοσίου βίου. Ηταν ο ματωμένος αγωνιστής που είχε δώσει σκληρές μάχες στα μαρμαρένια αλώνια του λαϊκού κινήματος. Πρότυπο ήθους και υπόδειγμα συνέπειας στα προσωπικά του πιστεύω, ξεπέρασε κομματικούς ορίζοντες κατακτώντας το ζηλευτό προνόμιο να συμφωνούν με τους αγώνες του ακόμη και όσοι διαφωνούσαν με τις ιδέες του».

Δεν θα μπορούσε να περιγραφεί καλύτερα και με πιο κατατοπιστικό τρόπο η πορεία και η στάση ζωής του Κώστα Κάππου, μέσα από τον πρόλογο του Φοίβου Προύντζου στο βιβλίο «Η επανάσταση που έρχεται» (Εκδόσεις «Αλήθεια», 2007)

Από όλους όσους βρέθηκαν πολιτικά απέναντι, δεν ήταν παρά ελάχιστοι εκείνοι που είχαν να καταθέσουν ή να υποστηρίξουν κάτι αρνητικό για τη ζωή και τη δράση του.

Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα: To 1985 ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ είχε τη δυνατότητα δευτερολογίας. Αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Ανεβαίνει στο βήμα για κάποια προγραμματισμένη ομιλία και αρχίζει μια επίθεση εναντίον των κομμουνιστών για τα «εγκλήματα» του Εμφυλίου, για τα κονσερβοκούτια και για όλα τα γνωστά συμπαρομαρτούντα που ακολουθούν την Αριστερά από το τέλος του Εμφυλίου μέχρι σήμερα και ποιος ξέρει για πόσο ακόμη.

Η συγγνώμη του Μητσοτάκη

Τον αφήνει να τελειώσει την ομιλία του αναμένοντας στωικά. Ηταν άνθρωπος που ήξερε να περιμένει. Υπήρχε και εκείνη η δυνατότητα δευτερολογίας.

Τελειώνει ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας και ανεβαίνει στο βήμα. Τον ευχαριστεί για όλα εκείνα τα «κολακευτικά» περί συμμοριτών και κονσερβοκουτιών λόγια και φτάνει στο κλείσιμο της ομιλίας του: «Αγαπητέ κ. Μητσοτάκη, δεν πρέπει να ξεχνάτε πως εμείς δεν υπήρξαμε ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Πέτρουλα». Κλείνει τα χαρτιά του και κατεβαίνει προς τα έδρανα του ΚΚΕ.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν υπουργός Συντονισμού και προσωρινά Εμπορικής Ναυτιλίας στην κυβέρνηση του Γιώργου Νόβα-Αθανασιάδη το 1965. Βγαίνοντας από την αίθουσα της Ολομέλειας, τον περιμένει στο περιστύλιο της Βουλής για να του ζητήσει συγγνώμη και για να απολογηθεί για το «ατόπημά» του.

Στο βιβλίο: Ο «κοινοβουλευτικός Κώστας Κάππος (πιο επίκαιρος από ποτέ) 1974-1989», που κυκλοφόρησε από τα ΕΛΤΑ το 2015, τα παραδείγματα είναι ακόμη περισσότερα.

«Αν αναζητά κανείς τον ορισμό του ήθους της Αριστεράς, θα καταλήξει στον Κώστα Κάππο», Κάρολος Παπούλιας, πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

«Ο Κώστας Κάππος ήταν ένα πρότυπο πολιτικού και κατ’ επέκταση πολίτη. Με στέρεες απόψεις, σαφή ιδεολογική κατεύθυνση και με βασικό το στοιχείο της αφοσίωσης, αυτοπεποίθησης στην υπεράσπισή τους», Γιώργος Σουφλιάς, Νέα Δημοκρατία.

«Ο Κώστας Κάππος άφησε βαθιά τα σημάδια του στη Βουλή το διάστημα που συνυπήρξαμε. Συνεπής κομμουνιστής με πολύ καθαρό μυαλό και βαθιά διαίσθηση των πολιτικών εξελίξεων», Γεράσιμος Αρσένης, ΠΑΣΟΚ.

«O Κώστας Κάππος υπήρξε ένας συνεπής υπερασπιστής των απόψεων και των ιδεολογικών τοποθετήσεων της Αριστεράς εντός και εκτός του ελληνικού κοινοβουλίου», Κωστής Στεφανόπουλος, πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

«Τράβα τον δρόμο σου και άσε τους άλλους να μιλάνε». Ετσι συνήθιζε να μας λέει πάντα. Δεν το έβαζε εύκολα κάτω, ακόμη και στην πιο αλλόκοτη δυσκολία.

Ηταν αυτό που κάποιος θα μπορούσε να περιγράψει με την καλή έννοια του όρου «δύσκολος» άνθρωπος. Το πιο χαρακτηριστικό γεγονός ήταν εκείνη η βραδιά του Ιουλίου του 1989, όταν έκανε στη Βουλή τη δήλωση ενάντια στην κυβέρνηση Τζαννετάκη.

Μόνος απέναντι σε όλους εντός του Κοινοβουλίου. Γιατί έξω υπήρξαν χιλιάδες άνθρωποι που ένιωσαν μια ανακούφιση, κρυφή και φανερή για εκείνο το βράδυ.

Αριστεροί και προοδευτικοί άνθρωποι, μεγαλύτερης και κάπως μικρότερης ηλικίας, που ήξεραν χωρίς καμία αμφιβολία ποια ήταν (και συνεχίζει να είναι) η Δεξιά στην Ελλάδα και ποιες καταστροφές είχε προξενήσει στην Ελλάδα του 20ού αιώνα.

Εχοντας συνυπολογίσει βαθιά μέσα του, έστω και ασυναίσθητα, εκείνη την επίκληση του Νίκου Μπελογιάννη τα ξημερώματα της 30ής Μαρτίου 1952, όταν τον ξύπνησαν για να τον πάνε στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Μιλώντας για εκείνο τον «καθαρό αέρα», που στην περίπτωσή του, αναφορικά με την κίνηση εκείνης της βραδιάς του Ιουλίου, δεν ήταν παρά ο συμβολισμός της διατήρησης για αξιοπρέπεια και ελπίδα της Αριστεράς στην Ελλάδα.

Διαπνεόμενος από έναν ρεαλισμό που κάποιος θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει ακόμη και ρομαντικό. Εχοντας όμως βαθιά επίγνωση -και καμία άγνοια- των συσχετισμών και της πραγματικότητας, κάνει αυτό που εκείνος θεωρεί επαναστατικό.

Συγκρούεται με τον «νεκρό» χρόνο και τη «στιγμή», δημιουργώντας έναν δίαυλο επαφής με χιλιάδες ανθρώπους, διαμορφώνοντας μια διαφορετική διάσταση για την Αριστερά της ήττας την εποχή εκείνη.

Στην κίνηση εκείνης της νύχτας, σημειώθηκε μια νίκη μέσα σε ένα περιβάλλον ήττας. Μια νίκη που ήταν παράλληλα στην «πεσμένη» Αριστερά, ανοίγοντας κάποιους μικρούς-ελάχιστους δρόμους.

Κόντρα στα παλιά και φθαρμένα όπλα της, θεωρώντας δεδομένη την επαναστατική της συνέχεια. Αναζητώντας νέα όπλα, που ακόμη και στις πιο μαύρες συνθήκες θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για εκείνο το ξεκίνημα της μιας φοράς, που θα είναι πιο δυνατό «σε όλα».

Μετά τη φυλακή

Την ώρα που βγαίνει από τον Κορυδαλλό τον Ιούλιο του 1974                                                           (Την ώρα που βγαίνει από τον Κορυδαλλό τον Ιούλιο του 1974)

Τα βασανιστήρια στη χούντα ήταν σκληρά, φανερώνοντας τα κτηνώδη ένστικτα των βασανιστών του. Ηθελαν να τελειώσουν μαζί του. Φυσικά, πολιτικά και κυρίως ηθικά. Δεν μπόρεσαν όμως να τα καταφέρουν. Ηξερε πολύ καλά και από την αρχή τι ήθελε και γιατί το ήθελε.

Σε ηλικία εννέα χρόνων είχε δει κάποιους παρακρατικούς στο χωριό του (Ορεινή Αργολίδα) να βασανίζουν κάποιον που ήταν φίλα προσκείμενος στο ΕΑΜ κι αυτός να τους ζητάει συγγνώμη. Τότε, του γεννήθηκε η ανάγκη και αποφάσισε βαθιά μέσα του πως δεν θα τους ζητήσει ποτέ συγγνώμη.

Μαζί με τον Μουστακλή και τον Οπρόπουλο ήταν από τους χειρότερα βασανισμένους πολιτικούς κρατούμενους κατά τη διάρκεια της χούντας. Κάτι που δεν σκέφτηκε ποτέ στη ζωή του να εξαργυρώσει.

Μεταξύ σοβαρού και αστείου, ο παλιός καθηγητής του στη Βιομηχανική Σχολή Πειραιά, Θανάσης Κανελλόπουλος, όταν ξανασυναντήθηκαν αργότερα στη Βουλή, ως βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας ο ένας και του ΚΚΕ ο άλλος, του πρότεινε να τα παρατήσει όλα, να πάει στη Νέα Δημοκρατία να γίνει υπουργός και ό,τι άλλο. Η συζήτηση, πάντα μεταξύ σοβαρού κι αστείου, έγινε στο περιστύλιο έξω από την αίθουσα της Ολομέλειας. Τον χτύπησε στην πλάτη και συνέχισε τον δρόμο του προς τα γραφεία του ΚΚΕ στη Βουλή. Ακόμη και βουλευτής δεν είναι ξεκάθαρο εάν ήθελε να γίνει. Βγαίνοντας από τη φυλακή, ήξερε πως ήθελε να γράφει, να μελετάει και να ασχολείται με την όποια κομματική δουλειά.

Ηξερε πως το βουλευτιλίκι δεν ήταν κάτι που εξέφραζε τον ίδιο. Οχι πως φοβόταν. Κάθε άλλο. Τις απόψεις αυτές, χωρίς να υπάρχει τεκμηρίωση, πιθανώς να τις είχε εκφράσει και «εντός των τειχών».

Τελικά όμως… τα πράγματα ήρθαν διαφορετικά και έγινε βουλευτής από το 1974 μέχρι το 1989. Αρχικά με την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ενωμένης Αριστεράς μαζί με τους Χαρίλαο Φλωράκη, Γρηγόρη Φαράκο, Μίνα Γιάννου, Δημήτρη Γόντικα από την πλευρά του ΚΚΕ. Τον Λεωνίδα Κύρκο και τον Μπάμπη Δρακόπουλο από την πλευρά του ΚΚΕ Εσωτερικού και από την πλευρά της ΕΔΑ ο Ηλίας Ηλιού. Την τελευταία φορά με την Κοινοβουλευτική Ομάδα του Ενιαίου Συνασπισμού το καλοκαίρι του 1989.

Βασανιστήρια για τη φυσική του εξόντωση

Επιστρέφοντας από το Λακκί της Λέρου                                                                                        (Επιστρέφοντας από το Λακκί της Λέρου )

Ο άνθρωπος που σε πολύ νεαρή ηλικία, κάτω από δύσκολες και αντίξοες συνθήκες, κατάφερε το ακατόρθωτο: να νικήσει τον θάνατο, καταφέρνοντας να τρυπήσει με τα δάχτυλά του το σακί με το τσιμέντο, με αποτέλεσμα να χυθεί λίγο λίγο πριν καταστραφούν οι πνεύμονές του. «Οσο απάνθρωπα κι αν βασάνισαν τους άλλους, η περίπτωση του Κώστα ήταν η μόνη απ’ όσες έχω υπόψη μου κατά την οποία σημειώθηκε χωρίς κανένα πρόσχημα η φυσική του εξόντωση: Mετά από μέρες ξύλο, με δεκάδες ανοιχτές πληγές σ’ όλο του το σώμα να αιμορραγούν, τον έδεσαν μπρούμυτα πάνω στο κρεβάτι του κελιού με τα χέρια πίσω με χειροπέδες, στοίβαξαν πάνω του ένα σακί τσιμέντο και τον άφησαν να πεθάνει μόνος του μέσα στο κελί, αργά, από ασφυξία. Ενας θάνατος παρόμοιος μ’ αυτόν του Μεσαίωνα, όταν έβαζαν μια μεγάλη πέτρα πάνω στο στήθος του κρατούμενου και συνέχιζαν να τον ανακρίνουν μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή με συνθλιμμένους τους πνεύμονες». Η περιγραφή της Νάντιας Βαλαβάνη για τα βασανιστήρια της χούντας αποτυπώνει την αρρωστημένη λογική και πρακτική των χουντικών βασανιστών, που στην περίπτωση του Κώστα Κάππου δεν είχαν άλλο στόχο παρά τον θάνατό του.

Κομμουνιστής όχι στα λόγια αλλά στα έργα

«Ηταν τύχη να τον έχεις σύντροφο, ήταν τιμή να τον έχεις αντίπαλο». Σε δυο φράσεις συνοψισμένη η ζωή και η πορεία του. Σε όσους τον γνώρισαν και τον έζησαν από κοντά άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του. Στον κομματικό, ιδεολογικό και καθημερινό του βίο. Ηξερε τι σημαίνει να είσαι κομμουνιστής όχι μόνο στα λόγια αλλά και στα έργα. Ενα παράδειγμα: Φεύγοντας από βουλευτής και παίρνοντας τη σύνταξή του, σε μηναία βάση, είχε κανονίσει σε ποιους και πόσα λεφτά έπρεπε να δίνει. Ανθρώπους και παλιούς αγωνιστές που δεν κατάφερναν να τα βγάλουν πέρα σε οικονομικό επίπεδο τους είχε πάντα υπό την «οικονομική προστασία» του και, το κυριότερο, χωρίς να το μάθει ποτέ κανείς. Υπήρξε περίπτωση παλιού στελέχους του ΚΚΕ το οποίο ζούσε για πολλά χρόνια σε χώρα του πρώην ανατολικού μπλοκ και όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, το βοήθησε και το στήριξε οικονομικά μέχρι το τέλος της ζωής του. Υπήρξε περίπτωση που επτά χρόνια μετά τον θάνατό του, το 2012, έφτασε ένα γράμμα από τη Μυτιλήνη, με το οποίο άνθρωπος μεγάλης ηλικίας του ζητούσε χρήματα για να αγοράσει ένα αναπηρικό αμαξίδιο για τη γυναίκα του!

Μία ατέλειωτη πληρωμή «χρεών» ήταν όλη του η ζωή

Η κοινοβουλευτική και συγγραφική του δράση

Ο Κώστας Κάππος αγορεύοντας στη Βουλή

Τα δεκαπέντε χρόνια της κοινοβουλευτικής παρουσίας του εκπροσώπησε επάξια τα συμφέροντα των απλών ανθρώπων, του λαού, των εργατών και των εργαζομένων. Δεν δίστασε να κοντραριστεί όπου το θεωρούσε σκόπιμο και αναγκαίο. Αναδεικνύοντας τα προβλήματα των απλών ανθρώπων και προτείνοντας λύσεις που θα έφερναν ανακούφιση.

«1985». Η εκλογή του Χρήστου Σαρτζετάκη στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα αποτέλεσε έκπληξη, όταν όλοι περίμεναν πως θα στηρίξει για ακόμη μια φορά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Το ΚΚΕ για μία και μόνη φορά στα δεδομένα της νεότερης πολιτικής μας ιστορίας στηρίζει την επιλογή του Ανδρέα Παπανδρέου για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Ενα ζήτημα που οι ιστορικοί του μέλλοντος θα πρέπει να προσπαθήσουν να αποκρυπτογραφήσουν όταν θα ασχοληθούν εντατικά με τα ζητήματα της Αριστεράς κατά τη δεκαετία του ’80.

Στην πρώτη ψηφοφορία, που έγινε στις 17 Μαρτίου 1985 και απαιτούνταν για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας 200 ψήφοι, καταμετρήθηκαν τρία λευκά και τρία άκυρα. Η Νέα Δημοκρατία απείχε από την ψηφοφορία. Στη δεύτερη ψηφοφορία, στις 23 Μαρτίου 1985, καταμετρήθηκαν τρία άκυρα και ένα λευκό και στην τρίτη ψηφοφορία καταμετρήθηκαν πέντε άκυρα και ένα λευκό…

Ο Χρήστος Σαρτζετάκης έχει εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας με την ψήφο του αείμνηστου Γιάννη Αλευρά, προέδρου τότε της Βουλής και εκτελούντος χρέη Προέδρου της Δημοκρατίας μετά την παραίτηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Ο Κ. Κάππος δεν δίστασε να συγκρουστεί και με τους πολιτικούς του αντιπάλους εντός του Κοινοβουλίου. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα: Tον Μάη του 1987, ο Ανδρέας Παπανδρέου, στην ομιλία του για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, μιλώντας προς το ΚΚΕ, σημείωσε πως «είναι κρίμα που δεν έφτασε ο αέρας του Γκορμπατσόφ στην Ελλάδα», υπονοώντας πως είναι αρτηριοσκληρωτικό κόμμα.

Ο Κ. Κάππος σε νομοσχέδιο για το Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (ΝΑΤ), ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, έμμεσα απάντησε στον Ανδρέα Παπανδρέου σημειώνοντας πως «δεν μπορεί ο κ. Ανδρέας Παπανδρέου να λέει πως θα σβήσει το ΚΚΕ, που τόσα πολλά και τόσες θυσίες έχει κάνει, τη στιγμή που αυτός προσκύνησε τον Παττακό για να πάρει διαβατήριο επί χούντας».

Από τις σημαντικότερες αναφορές δράσης του Κ.Κάππου, που δημιούργησε «περιστροφικές αναταράξεις» εντός ΚΚΕ, αν μάλιστα αναλογιστεί κανείς πως εκείνες τις μέρες ετοιμαζόταν η κομματική αναβάθμισή του, η οποία τελικά δεν ήλθε ποτέ.

«Φάκελος της Κύπρου». Μια κομβική κοινοβουλευτική στιγμή για ένα από τα ζητήματα που ταλανίζουν την Ελλάδα εδώ και δεκαετίες. Με καταθέσεις στοιχείων από πολλούς εκ των πρωταιτίων (φανερών και μη) για το θέμα.

Με τον Κ. Κάππο να συμμετέχει στην Επιτροπή και στο τέλος, πέρα και κόντρα στις κομματικές και όχι μόνο γραμμές-νόρμες, να προχωράει στην έκδοση του βιβλίου «Εγκλημα εναντίον της Κύπρου», φωτίζοντας άγνωστες πτυχές των συνεδριάσεων της Επιτροπής.

Ενα βιβλίο που δείχνει και αναδεικνύει πολλά. Αναδεικνύει τους «έμμεσα» και «άμεσα» εμπλεκόμενους. Τους «φταίχτες» και τον κύριο ένοχο για την τραγωδία της Κύπρου.

Ενα πρόβλημα μείζονος σημασίας για την Ελλάδα των τελευταίων πενήντα και πλέον χρόνων, το οποίο πρέπει να βρει εκείνη την τελική λύση που θα δίνει ένα ουσιαστικό αποτέλεσμα και όχι μπαλώματα που μπερδεύουν την κατάσταση.

«1989». «…αποκορύφωμα αυτής της στάσης υποταγής είναι η στήριξη της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας από τον Συνασπισμό. Αυτό σημαίνει πως δίνοντας στη Νέα Δημοκρατία “πιστοποιητικό δημοκρατικότητας”, της ανοίγουμε τον δρόμο ώστε στις επόμενες εκλογές να κυριαρχήσει με τις εξής συνέπειες: επιβολή του νεοσυντηρητισμού, λιτότητα για την εργατική τάξη και όλους τους εργαζόμενους, περιορισμό των κοινωνικών δαπανών και προνόμια στο μεγάλο κεφάλαιο, στα μονοπώλια.

»Εφαρμογή μιας εξωτερικής πολιτικής ανοιχτά υποταγμένης στα κελεύσματα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του ΝΑΤΟ, διαιώνιση της παραμονής των αμερικάνικων βάσεων στη χώρα μας. Εφαρμογή αυταρχικής πολιτικής απέναντι στην εργατική τάξη και τους εργαζόμενους για να περάσουν ο νεοσυντηρητισμός, η λιτότητα και η εξάρτηση.

Οφείλω να υπογραμμίσω και πάλι ότι ήμουν αντίθετος και στη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, για τον λόγο ότι η ηγεσία του εξυπηρέτησε και εξυπηρετεί, με διάφορους τρόπους, τα ίδια συμφέροντα της άρχουσας τάξης και του ιμπεριαλισμού».

Μετά το 1989

Κώστας Κάππος, Αλέκα Παπαραρήγα, Δήμητρης Τσοβόλας

Φεύγοντας από τη Βουλή και γλιτώνοντας ουσιαστικά από ένα καθημερινό «μαρτύριο», αποφασίζει να ασχοληθεί με τη μελέτη και τη συγγραφή. Ολοκληρώνει μετά από περίπου έντεκα χρόνια την «Κριτική του Σοβιετικού Σχηματισμού». Μια ιδιαίτερη μελέτη για το τι πραγματικά συνέβη στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, προξενώντας αντιδράσεις από την πλευρά «κάποιων» που έφτασαν στα όρια της λασπολογίας και της χυδαιότητας.

Ξεκαθαρίζει τι θα κάνει με το ζήτημα της βουλευτικής σύνταξης. «Οταν έφτασε η στιγμή της βουλευτικής αποζημίωσης, τα πράγματα άρχισαν να “δυσκολεύουν” πολύ. Επρεπε σε μικρό χρονικό διάστημα να αποφασίσει πώς θα διατεθούν τα χρήματα τα οποία ήταν ιδιοκτησία άλλων, όπως συνήθιζε να λέει χαρακτηριστικά. Κάναμε διάφορες κουβέντες για να βρεθεί η καλύτερη λύση. Επεσαν πολλές ιδέες στο τραπέζι χωρίς όμως να βρούμε την πρόσφορη λύση. Μετά από δύο μέρες εξαντλητικών συζητήσεων χωρίς αποτέλεσμα, έρχεται σε ανύποπτο χρόνο η μητέρα μου λέγοντας μια αξέχαστη ατάκα: “Γιατί δεν στέλνετε τα λεφτά στην Κούβα, για να βοηθήσουμε κι εμείς λίγο την Επανάσταση;”. Αμέσως ξεκίνησαν όλες οι απαραίτητες κινήσεις για να υλοποιηθεί η ιδέα. Από τη στιγμή εκείνη μέχρι την ημέρα που πέθανε, έδινε τη μισή βουλευτική του σύνταξη στον λαό της Κούβας και την υπόλοιπη στο ΚΚΕ. Για τον εαυτό του κρατούσε μόνο ένα μικρό κομμάτι για να μπορεί να καλύπτει τις στοιχειώδεις ανάγκες της οικογένειάς του» (www.kostaskappos.gr).

Kλείνοντας, με τα σωστά και τα λάθη τούτο το αφιέρωμα, ας θυμηθούμε δύο γραμμές που γράφτηκαν πέρυσι τέτοιες μέρες και συνοψίζουν τη ζωή του Κώστα Κάππου.

Αντιγράφουμε, συμφωνώντας πλήρως:

«Tέλος. Αυτό που σφραγίζει τη μοναδικότητα του Κώστα ήταν ότι θεωρούσε τη γνώμη, την άλλη άποψη, τη διαφωνία, οξυγόνο για το κόμμα. Κι όχι με μουρμούρες στους διαδρόμους του Περισσού, αλλά με περίσσευμα θάρρους, ξεπερνώντας τα κομματικά ταμπού και το κομματικό τελετουργικό – να λες τη γνώμη σου, αρκεί να βοηθάει. Κι έτσι έπρεπε να αντέξει στο τέλος την έσχατη δοκιμασία – άγιος του κομμουνισμού και να αποβληθεί από τις τάξεις της κομματικής εκκλησίας.

Μια ατέλειωτη πληρωμή χρεών ήταν όλη του η ζωή. Στο κόμμα, στους γύρω του, στην υπόθεση του κομμουνισμού, στην επανάσταση. Αναρωτιέμαι τώρα, και φαντάζομαι ότι δεν είμαι ο μόνος: Ξεχρέωσε ή ακόμη έχουμε να λαμβάνουμε απ’ αυτόν;».

Στις 2 Οκτωβρίου 2017 θα πραγματοποιηθεί υπό την αιγίδα του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων τιμητική εκδήλωση για τον Κώστα Κάππο και θα γίνουν τα εγκαίνια έκθεσης για την πολιτική και κοινοβουλευτική παρουσία του. Το αμέσως επόμενο διάστημα θα υπάρξει πληρέστερη ενημέρωση από την πλευρά του Ιδρύματος της Βουλής.

Oι φωτογραφίες του αφιερώματος προέρχονται από το προσωπικό αρχείο της οικογένειας.

Οι αναφορές στον Νίκο Μπελογιάννη είναι «δανεισμένες» από άρθρο του «Κώστα Ισου», το οποίο δημοσιεύτηκε στο «Πριν» στις 2 Απριλίου 1995.

www.kostaskappos.gr

αναδημοσίευση:ΝΗΣΙΔΕΣ

Posted in Αναλύσεις | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Σωτήρης Πέτρουλας

Posted by eamgr στο 21 Ιουλίου, 2017

Μάρτυρες ήρωες οδηγούνε
τα γαλάζια μάτια του, μάς καλούνεpetrou1

Σωτήρη Πέτρουλα, σε πήρε ο Λαμπράκης   σε πήρε η Λευτεριά…

Π13

Γεννήθηκε το 1943 στη Μάνη από εργατική οικογένεια, η οποία αναγκάσθηκε να μετακομίσει στην Αθήνα, ύστερα από διώξεις, την περίοδο του εμφυλίου. Από πολύ μικρός ήταν ευαισθητοποιημένος γύρω από τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα και για το λόγο αυτό οργανώνεται στη Νεολαία Ε.Δ.Α.
Σα μαθητής φοίτησε σε νυχτερινό σχολείο στην Εμπορική Σχολή στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Διακρίθηκε ιδιαίτερα και για το λόγο αυτό πέτυχε την εισαγωγή του στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε. το 1960 με υποτροφία.
Στα φοιτητικά του χρόνια εξελίχθηκε σε ηγετικό στέλεχος της Νεολαίας Ε.Δ.Α. Πρωταγωνίστησε στα κινήματα της Ελληνικής νεολαίας για τη Δημοκρατία. Για πολιτικούς λόγους αποβλήθηκε για έναν χρόνο από τη σχολή.
Μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της Νεολαίας Ε.Δ.Α. ερχόταν σε σύγκρουση με το κλίμα τρομοκρατίας που επικρατούσε στα Πανεπιστήμια με κύριο εκφραστή την Ε.Κ.Ο.Φ. (γνωστός πρωτεργάτης της ο Μιλτιάδης Έβερτ), καθώς και με το Σπουδαστικό Τμήμα της Ασφάλειας.
Στα γεγονότα των Ιουλιανών του 1965 πρωτοστάτησε μέσα από το κίνημα του 114 για Δημοκρατία και Ελευθερία.

(Εδώ να θυμίσουμε ότι μετά την παραίτηση του Γ. Παπανδρέου ο Βασιλιάς δίνει διερευνητική εντολή στο Νόβα για σχηματισμό κυβέρνησης. Υπουργός Δημόσιας Τάξης ορίστηκε ο Τούμπας ενώ ο Μητσοτάκης ορίστηκε Υπουργός Συντονισμού).
Και τη μοιραία νύχτα της 21ης Ιουλίου χτυπημένος συλλαμβάνεται από αστυνομικούς στις 10:00 το βράδυ στη συμβολή των οδών Σταδίου και Χρήστου Λαδά. Η πρώτη καταγραφή του χτυπημένου Πέτρουλα αναφέρεται στις 03:00 το πρωί της 22ας Ιουλίου στο Σταθμό Α’ Βοηθειών στην Γ’ Σεπτεμβρίου όπου και διαπιστώνεται ο θάνατός του. Αυτόματα εκτυλίσσεται μια λυσσαλέα προσπάθεια γρήγορης ταφής -πριν καν ανατείλει ο ήλιος- και απόκρυψης της αλήθειας.

Ωστόσο τα ερωτήματα γύρω από τις συνθήκες θανάτου του παραμένουν αναπάντητα 44 χρόνια μετά :

  • Που βρισκόταν ο Πέτρουλας από τις 10:00 μ.μ. που τον παραλαμβάνει η κλούβα μέχρι τις 3:00 π.μ. που δηλώνεται στο Σταθμό Α’ Βοηθειών ;
  • Είναι τυχαίο ότι αστυνομικοί με στολές γιατρών διαπίστωσαν το θάνατό του ;
  • Γιατί επιδίωξαν την ταφή του κρυφά από τους δικούς του και πριν ανατείλει ο ήλιος;
  • Γιατί δεν επέτρεψαν σε γιατρούς της οικογένειας Πέτρουλα να κάνουν νεκροψία;
  • Η επίσημη κρατική ιατροδικαστική εκδοχή κάνει λόγο για θάνατο από ασφυξία λόγω δακρυγόνου. Πώς όμως εξηγούνται τα ολικά σχισίματα στο λαιμό του που διαπίστωσαν οι δικοί του όταν πήραν τον νεκρό; Μήπως ήθελαν να καλύψουν τις μελανιές από πιθανό στραγγαλισμό;
  • Είναι αλήθεια ότι είχαν εκδοθεί και αεροπορικά εισιτήρια προκειμένου να φυγαδευτεί ο νεκρός και να πεταχτεί στη θάλασσα σύμφωνα με τη μαρτυρία της Μάνας;
  • Είναι αλήθεια πως είχαν αφαιρεθεί από το νεκρό ο εγκέφαλος και τα πνευμόνια πράγμα που θα αποδείκνυε την πραγματική αιτία θανάτου; Η εκταφή πάντως, όπως μαρτυρεί η Μάνα, απέδειξε πως το κρανίο του Πέτρουλα είχε δεχθεί ραφή από χειρουργική επέμβαση.

Η ιστορία μετά από 44 χρόνια ζητάει επιτέλους να καλύψει τα κενά της…

Ιουλιανά 1965

Π12Bρισκόμαστε στον Ιούλιο του 1965. Περίοδος έντονων πολιτικών ζυμώσεων και αναταραχών.

Περίοδος όπου η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέουαμφισβητείται στην άσκηση των καθηκόντων της από το νέο βασιλιά Κωνσταντίνο. Η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρουαντιλαμβανόμενη τον ανακτορικό ρόλο που παίζει ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης Π. Γαρουφαλιάς, ζητά την αντικατάστασή του, αλλά παρεμποδίζεται από τον Κωνσταντίνο, που δεν υπογράφει το αντίστοιχο Βασιλικό Διάταγμα. Πρωθυπουργός και Βασιλιάς ανταλλάσσουν πέντε επιστολές, όπου, τελικά διαπιστώνεται, ότι η κυβέρνηση τελεί υπό βασιλική κηδεμονία. Ο Γ. Παπανδρέου δεν αποδέχεται τον εξευτελισμό και στις 15 Ιουλίου παραιτείται. Ο λαός ξεχύνεται στους δρόμους εκδηλώνοντας την πίστη του στην νόμιμη κυβέρνηση του (την οποία είχε εκλέξει 1,5 χρόνο πριν, τον Φλεβάρη του ’69 με 52,72% και 171 έδρες). Ταυτόχρονα στα ανάκτορα αναζητούνται βουλευτές από την Ένωση Κέντρου για το σχηματισμό νέας κυβέρνησης. Είναι οι λεγόμενοι αποστάτες, που θα καταφέρουν να πάρουν από τη Βουλή ψήφο εμπιστοσύνης, το Σεπτέμβρη, αφού έχουν ήδη προηγηθεί δύο αποτυχημένες προσπάθειες σχηματισμού κυβέρνησης. Όλο αυτό το διάστημα της αυλικής συνταγματικής εκτροπής, ο λαός βρίσκεται κάθε νύχτα στους δρόμους, δίνοντας με δυναμισμό τη δική του μάχη υπέρ της Δημοκρατίας. Σε εκείνες τις πρώτες διαδηλώσεις και συγκεκριμένα το βράδυ της 21ης Ιουλίου 1965 βρίσκει το θάνατο ο φοιτητής της Ανωτάτης Εμπορικής, Σωτήρης Πέτρουλας. Εδώ θα πρέπει να θυμίσουμε ότι εκείνη την περίοδο δημιουργείται το κίνημα του «114» (ένα, ένα, τέσσερα), που αναφέρεται στο τελευταίο άρθρο του Συντάγματος «Η τήρησις του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων» και αντιπροσώπευε το αίσθημα του λαού για Δημοκρατία, ενάντια στις παρεμβάσεις του Παλατιού.

Η δολοφονία

Π3Ήταν συγκεντρωμένοι στα Προπύλαια, με τις σημαίες, τα λάβαρα και τα πανό τους, σκεπάζοντας κατάστρωμα και πεζοδρόμια, δέκα χιλιάδες αγόρια και κορίτσια, ο ανθός του τόπου, η ελπίδα του αύριο.

Χιλιάδες στόματα ζητούσαν με μια φωνή «Εξω οι δούλοι της Αυλής. Κάτω οι προδότες. Δημοκρατία».Άξαφνα η λαοθάλασσα έπιασε να βαδίζει αργά, πυκνή και τρικυμισμένη για την οδό Κοραή ή ν’ ανεβαίνει την Πανεπιστημίου προς την πλατεία Συντάγματος.
Ένα κορίτσι φώναξε: «Στη Σταδίου ρίχνουν αέρια, τα τέρατα!». Κι άρχισε ο πανικός. Την ίδια στιγμή, από πολλές μεριές, μεγάλες ομάδες αστυνομικών ρίχνονταν πάνω στα πλήθη που σκορπούσαν, και τυφλά μανιασμένα κατέβαζαν πάνω στα κεφάλια τους τα κλομπς. Όποιος έπεφτε χάμω δεν εύρισκε λύπηση. Τον κλωτσούσαν, τον ποδοπατούσαν μες τους καπνούς των δακρυγόνων.

Π2«Τούμπα δολοφόνε, Μητσοτάκη Αλ Καπόνε»

«Η Αθήνα καίεται, κατάρα στους προδότες»

Σαν μακρινός απόηχος έφταναν οι κραυγές των σπουδαστών, πότε από την Ομόνοια, πότε από την Ακαδημίας, πότε από το Σύνταγμα. Είχαμε πράγματι σκοτωμένους; Γιατί αυτή η βάρβαρη επίθεση, αφού η συγκέντρωση διαλυόταν ειρηνικά; Ήταν η αντεκδίκηση της Δεξιάς στη θριαμβευτική κάθοδο του Παπανδρέου προχτές;
Τίποτε, είχαμε ξαναμπεί στον αστερισμό του παρακράτους και της τρομοκρατίας, το ίδιο που πριν δύο χρόνια δολοφόνησε τον Λαμπράκη. Πάνω από τη χαμένη άνοιξη μετεωριζόταν τώρα ο γύπας του πραξικοπήματος έτοιμος να ριχτεί και να σπαράξει τον τόπο.

«…Εκείνο το βράδυ μου τηλεφώνησε πως θα αργούσε. Ασυναίσθητα προέτρεψα τ’ αδέρφια του να φάνε και να ξαπλώσουν. Όμως εκείνα τον περίμεναν. Περιμένοντάς τον, λαγοκοιμήθηκα. Ξάφνου το κουδούνι χτύπησε δαιμονισμένα. Ήταν από την χωροφυλακή. Τι να ήθελαν τέτοια ώρα Παναγιά μου; Ρωτούσαν για το Σωτήρη.
– Μέσα είναι, κοιμάται και τρέχω αλαφιασμένη προς το δωμάτιό του. Η θέα του άδειου κρεβατιού μου πάγωσε την καρδιά. Κάτι κακό συμβαίνει.

– Μην πανικοβάλλεστε. Τον έχουν λίγο χτυπημένο σε νοσοκομείο. Να μην διανοείστε ότι θα κάνετε ρούπι από εδώ.

– Μου πήρατε το παιδί και μας κρατάτε και κρατούμενους άθλιοι.

– Πάρτε το όπως θέλετε. Από εδώ δε θα το κουνήσετε.

Σαν αγρίμι στο κλουβί, πληγωμένη από το να μην μπορώ να δω τ’ αγόρι μου. Η ώρα προχώρησε. Αυτή τη φορά άνθρωποι της ΕΔΑ πέρασαν το κατώφλι του ανήσυχου σπιτιού. Έκαναν πως δε γνώριζαν, όμως το κακό το μήνυσαν στον άνδρα μου. Εγώ αγνοούσα τα πάντα.

Σε λίγο η Αστυνομία μας οδηγεί στην Ασφάλεια. Τέτοια εντολή είχαν. Τίποτα παραπάνω. Μα πως να ησυχάσω στο τζιπ; Να σου στερούν το ακριβοπαίδι σου, να μην ξέρεις που βρίσκεται το σπλάχνο σου, πως να είναι, χτυπημένος, μονάχος;

– Που μας πάτε επιτέλους; Δεν φτάνει που μας πήρατε το παιδί, μας θέλετε και κρατούμενους;
Στο τμήμα, μας φέρανε γλυκό. Ακούς γλυκό κανταΐφι στις 04:00 τα μεσάνυχτα. Εγώ δε θέλω γλυκό, τους λέω, τρίψτε το στα μούτρα σας, εγώ θέλω το γιο μου. Αρπάζω όποιον βρίσκω μπροστά μου και λέω: βρε παλιόσκυλα, σκοτώνετε τα παιδιά του λαού με πενταροδεκάρες. Μάνα δε σας γέννησε κι εσάς, μάνα δεν κλαίει για σας;

Την ίδια ώρα στο γραφείο του Καραμπέτσου (αρχηγός Αστυνομίας) πιέζουν τον άντρα μου να υπογράψει ότι ήταν ατύχημα.

Και υπογράφει…

Φόνος εκ προ μελέτης

-Είμαστε πρόθυμοι να διαθέσουμε τα έξοδα της κηδείας.
Παιδί μου, λεβέντη μου, αηδόνι και λιοντάρι.
Κακούργοι, καταραμένοι να’ στε..»

– Σκότωσαν το Σωτήρη.

-Τον πήγαν στο Νεκροτομείο. Οι μπάτσοι έχουν ζώσει την περιοχή και δεν αφήνουν κανένα να πλησιάσει.
«…Κάποιος, ευλογημένος να’ ναι, κρυφά μου μηνύει να τρέξουμε στην Κοκκινιά. Σκοπεύουν να τον θάψουν μόλις βγει ο ήλιος. Τρέχουμε. Ένα μικρό γεροντάκι, παπάς, μας πλησιάζει. Μας δείχνει τον τάφο που πριν λίγο επιχείρησαν να θάψουν το Σωτήρη μου.

– Χριστιανική κηδεία στις 01:00 τα μεσάνυχτα. Δεν έχετε επιτέλους ούτε ιερό ούτε όσιο; Πριν βγει ο ήλιος μου ζητάτε λειτουργία; Ούτε οι Γερμανοί δεν το αποτόλμησαν. Αντίχριστοι. Είχε αντιδράσει καθοριστικά ο παπάς…»

– Το πτώμα του Σωτήρη εξαφανίστηκε από το Νεκροτομείο. Απαγωγή νεκρού, για φαντάσου !

Ο Μίκης όμως μαζί με Μπριλλάκη, Νεφελούδη, Ηλιόπουλο, κινούνται δραστήρια για να σταματήσουν την ταφή και να γίνει νεκροψία με την παρουσία γιατρών της οικογένειας. Διότι λένε υπάρχουν πληροφορίες πως ο Σωτήρης στραγγαλίστηκε. Όλοι στο Νεκροταφείο της Κοκκινιάς.

«…Καψάσκης προς Τούμπα: Κύριε υπουργέ, παραιτούμαι, είμαι εγκλωβισμένος από δικηγόρους. Ο Ηλιόπουλος παίρνει βίαια το ακουστικό.

– Θέλουμε το νεκρό μας στο σπίτι.

– Και που θα τον θάψετε;

– Στον κήπο μου δολοφόνοι, αρκεί να μας τον δώσετε. Να τον χαρώ για τελευταία φορά. Έστω και σιωπηλό.

– Τ’ ακούς Τούμπα; λέει η Μάνα. Φοβάστε το Σωτήρη μου ακόμα και νεκρό;Π14

– Πάρτε τον λοιπόν αλλά να ξέρετε κ. Ηλιόπουλε ότι αναλαμβάνετε ευθύνες για οτιδήποτε κι αν συμβεί. (απόκριση Τούμπα)

– Εγώ δεν υπογράφω συναλλαγματικές. Ο λαός κλαίει το νεκρό του. Εσείς να προσέχετε πως πορεύεστε…»
Μέσα από τις πικροδάφνες μια καθαρή φωνή, γεμάτη οργή και σπαραγμό, έπιασε το μοιρολόι.

Αχ και δεν τους έδωνες μιλιά,
τι δεν εμπόρας καψερό,
είχες τη σφαίρα στο λαιμό,
κι αδέρφι, ω αδέρφι, αδέρφι.

Ο Σωτήρης ζειΚάτω οι δολοφόνοιΈνα ένα τέσσερα.

Λίγο πριν από τις δύο το πτώμα του Πέτρουλα μπήκε στο Νεκροτομείο. Στο μεταξύ είχαν φτάσει κι οι δικοί του. Όταν η μάνα του αντίκρισε τους αστυνομικούς ξέσπασε σε λυγμούς. Καθάρματα. Τι σας έκανε το παιδί μου και το σκοτώσατε;

Πέστε μου, δολοφόνοι. Γιατί σκοτώσατε το Σωτήρη μου;

Ψηφίσματα, διαμαρτυρίες, τηλεγραφήματα. Η Ελλάδα σειέται απ’ άκρη σ’ άκρη. Οι επαρχίες δεν πάνε πίσω από την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. Δημοτικά Συμβούλια, οργανώσεις, σύλλογοι, συνδικάτα, ενώσεις, οι πάντες.
Η γενική επιφυλακή της Αστυνομίας συνεχίζεται. Πότε θα γίνει η κηδεία κι από που.

Η σκιά του καπνοκοπτήριου πλάκωνε το χαροκαμένο σπίτι, σου καταπλάκωνε και την ψυχή. Το άχαρο κτίριο, με τα σπασμένα τζαμοπαράθυρα θα μπορούσε να είναι το σύμβολο της εγκατάλειψης και της μιζέριας αυτής της φτωχογειτονιάς.

Είχαν τοποθετήσει χάμω το λείψανο μέσα σε φέρετρο με κρυστάλλινες πλευρές ένα ξανθό παλικάρι ψηλό, ένα μέτρο και ογδόντα, είκοσι τριών χρονών λεβέντης πάνω στην καλύτερη ώρα του. Από πάνω του, ορθοί με σφιγμένα δόντια, ο πατέρας, ο αδερφός και δυο άλλοι συγγενείς ή χωριανοί.

Ο χώρος γύρω από το σπίτι γέμιζε νεολαίους, που είχαν πει το τελευταίο χαίρε, μα δεν έφευγαν. Περίμεναν εκεί, και όλη τους η στάση έδειχνε πως θα έδιναν μάχη και θα γινόταν σκοτωμός, αν η αστυνομία επιχειρούσε κι άλλη απαγωγή.

Μέσα στο πλήθος μπορούσες να διακρίνεις πολλούς μυστικούς με πολιτικά. Τους αναγνώριζες από το ύφος, το άγαρμπο κόψιμο της φορεσιάς και πιο πολύ από τα μαύρα μυτερά σκαρπίνια τους.

Κάποιος έριξε την ιδέα να καθίσουμε χάμω σταυροπόδι. Σε λίγο δεν έβλεπες ως ψηλά τον ανήφορο παρά μόνο τους μυστικούς όρθιους. Ήταν κωμικοί στην αμηχανία τους, κοιτάζονταν, πολλοί κάθισαν κι άλλοι έκαναν πως φεύγουν πίσω από το καπνοκοπτήριο.

Κάποιος έπιασε να τραγουδάει από τον Επιτάφιο. Είχε ζεστή σωστά βαλμένη φωνή.

Π4Μέρα Μαγιού μου μίσεψες,
μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη, γιε, που
αγάπαγες…

Τριακόσια στόματα πήραν χαμηλόφωνα το σκοπό, που υψώθηκε πάνω από τα κεφάλια μας και πέρα από τη φτωχογειτονιά. Τα νιάτα θρηνούσαν τον λεβέντη τους και τη χαμένη άνοιξη, με λόγια που σε σφάζανε.

…και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου
το φως της οικουμένης.

Η Ματθίλδη έβαλε το χέρι της μέσα στη φούχτα μου. Σουρούπωνε. Ο αέρας μύριζε δυνατά γαρίφαλα και νάρκισσους. Κοίταξα γύρω μου κι είδα πολλά ζευγάρια να κάνουν τη χειρονομία της Ματθίλδης.

Άνοιξη, άνοιξη της νιότης και του κόσμου, μαχαιρωμένη άνοιξη, ως πότε πιά;

Το πλήθος συνέχιζε να φτάνει, καθένας έβρισκε λίγο χώρο και καθόταν αθόρυβα. Ο κύκλος απλωνόταν. Όταν είπαν το στίχο:

και τώρα εσβήστης κ’ έσβησε το φέγγος κ’ η φωτιά μας

ακούστηκε ένας πλατύς αναστεναγμός κι έγινε σιωπή.

Κι ο κόσμος να έρχεται, να μη σταματάει. Χιλιάδες φωνές είχαν πάρει τον Επιτάφιο και χαμηλά – χαμηλά τον τραγουδούσαν. Άκουες λυγμούς κοριτσιών, έβλεπες γέρους να κλαίνε μέσα στο μαντήλι τους.
Σα να πέρασε τις χιλιάδες που ξαγρυπνούσαν ένα κύμα καινούριου σφρίγους. Τα κορμιά στυλώνονταν: «Νικήσαμε!»«Σιγά, σεβαστείτε το νεκρό!»«Ο Σωτήρης νίκησε, ο Σωτήρης ζει!».

Η Μαλτθίδη μου πίεζε την παλάμη πάνω στην καρδιά της: «Μπράβο του! Κι αυτή τη μάχη την κέρδισε, ακόμη και νεκρός!».

Κι όταν μπήκε για καλά το πρωινό κι ο ήλιος έπιασε να καίει, ο Σωτήρης ετοιμάστηκε για την τελευταία του κατοικία.

Εικοσιπέντε χιλιάδες συγκεντρωμένοι από νωρίς στον Κολωνό, ξέσπασαν σε ένα πανδαιμόνιο από ζητωκραυγές, χειροκροτήματα, ιαχές και κατάρες, όταν φάνηκε στο κατώφλι το λείψανο.

– Ο Σωτήρης ζει !Π9

Ένα δάσος από χέρια πασχίζει ν’ αγγίξει για τελευταία φορά το φέρετρο.

Επιτέλους σχηματίζεται η πομπή.

Προπορεύεται η σημαία του 114, το Κεντρικό Συμβούλιο των Λαμπράκηδων με το Μίκη Θεοδωράκη επικεφαλής, αντιπροσωπείες της νεολαίας, πολιτικοί. Πίσω από το νεκρό οι συγγενείς του κι ύστερα η Αθήνα ολόκληρη.

Σωτήρη Πέτρουλα αηδόνι και
λιοντάρι, βουνό και ξαστεριά.
Σωτήρη Πέτρουλα
σε πήρε ο Λαμπράκης,
σε πήρε η Λευτεριά.

Η πομπή περνάει από την οδό Λένορμαν, από την πλατεία Μεταξουργείου, τη λεωφόρο Αχιλλέως, την Αγίου Κωνσταντίνου:

Σωτήρη Πέτρουλα
οδήγα το Λαό σου,
οδήγα μας μπροστά.

Η τελευταία διαδήλωση του Σωτήρη:Π18

Μάρτυρες, ήρωες οδηγούνε
τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε.

Κι όταν είδα τον πατέρα του ήρωα, που τον είχαν σηκώσει στα χέρια οι φίλοι του παιδιού του, τον άκουσα να λέει:
«Αδέρφια του παιδιού μου… Ο Σωτήρης ζει… Αγωνισθείτε για το ξερίζωμα του φασισμού… Ο Σωτήρης μου γι’ αυτό θυσιάστηκε… Δεν θέλω να κλαίτε… Εμπρός στον αγώνα για τη Δημοκρατία…»

Κι έτσι με συνεπήρε και μένα το παραλήρημα του κόσμου και πίστεψα μαζί με τον πατέρα του, και πίστεψα μαζί με τον κόσμο, πως ο Σωτήρης δεν πέθανε.

Κι όταν στην οδό Σταδίου, στο σημείο, που όπως θα πει σε λίγο ο Μίκης, οι εχθροί επισήμαναν, απομόνωσαν και σκότωσαν το γελαστό παιδί, τα πλήθη αυθόρμητα παραμέριζαν, αφήνοντας στην άσφαλτο και το πεζοδρόμιο ένα κενό…Τι κενό; Ένα λοφίσκο από κόκκινα γαρίφαλα και τριαντάφυλλα, που ψήλωνε από στιγμή σε στιγμή:

… τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε.

Κι αντηλαλήσαν τα συνθήματα:

– Ενότητα.
– Ο στρατός με τον λαό.

ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΑΦΝΗ. ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ.
«Και γιατί όχι; Κι αν χάθηκε μια άνοιξη, στο χέρι τους είναι να την ξαναφέρουν ακόμη πιο μεγάλη και λαμπρή.
Ο Σωτήρης ζει. Ο παλμός της ζωής του μετατράπηκε σε ενέργεια, γίνηκε κινητήρια δύναμη, που εμψυχώνει κι ενθουσιάζει κι εμπνέει και οδηγεί.

Π16

Ευλογημένοι όσοι στα μαρμαρένια αλώνια νικούν το Χάρο, όπως ο Σωτήρης Πέτρουλας.»

Ο χρόνος δεν μπορεί να απαλύνει τη μνήμη, αλλά να χαράξει την αγωνιστική συλλογική μνήμη για να μη χαθεί άλλη άνοιξη.

ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ  ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ,

ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΔΕΙΧΝΕΙ

ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ – ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ  – ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ

 

(Τα πλάγια γράμματα είναι μαρτυρίες της ίδιας της μητέρας του.) Τα όσα διαβάσατε ήταν μια πρώτη προσέγγιση στην ιστορία, το έργο και τη θυσία του Σωτήρη Πέτρουλα. Πηγές μας ήταν οι δικοί του άνθρωποι η Μάνα του Σωτήρη και ο αδερφός του Παναγιώτης, συνδικαλιστές της ΑΣΟΕΕ την περίοδο 1974-75 το βιβλίο η «Χαμένη Άνοιξη» του Στρατή Τσίρκα, απ’ όπου και τα αποσπάσματα στις σελίδες 4 – 6,  η εφημερίδα «ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ» της Πέμπτης 15 Ιουλίου 1993 . Αφιέρωμα του ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ .

 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Δίκαιο, πολιτική, δικαιώματα

Posted by eamgr στο 18 Ιουλίου, 2017

του Κώστα Δουζίνα *

 

Η πολιτική, η εξουσία και η ιδεολογία αποτελούν αναπόδραστο κομμάτι της λειτουργίας του. Τα νομικά κείμενα γεμάτα αντιφατικές έννοιες -ον και δέον, κανόνας και εξαίρεση, δημόσιο και ιδιωτικό, ελευθερία και καθορισμός- επιτρέπουν σε καλούς ρήτορες να φτάνουν σε αντίθετες αποφάσεις με εξίσου πειστική επιχειρηματολογία.images (6)

Δίκαιο, πολιτική, δικαστές

Η ιστορία του 19ου και του πρώτου μισού του 20ού αιώνα χαρακτηρίζεται από μια σκληρή μάχη μεταξύ φιλελευθερισμού και δημοκρατίας. Οι μεγάλοι φιλελεύθεροι φιλόσοφοι ήταν αντίθετοι στην επέκταση του δικαιώματος ψήφου σε άκληρους ή αμόρφωτους πολίτες γιατί φοβούνταν ότι όταν οι δεύτεροι θα κέρδιζαν την εξουσία -μια και ήταν περισσότεροι- θα καταργούσαν ή θα περιόριζαν την ιδιοκτησία.

Η δημοκρατική πλευρά, από την άλλη, υποστήριξε το καθολικό δικαίωμα στην ψήφο, αγωνίστηκε για τη δημιουργία οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων που από τη φύση τους είναι συλλογικά και ταξικά και οραματίστηκε τη μέλλουσα κοινωνική δικαιοσύνη.

Τον 20ό αιώνα οι δύο πλευρές συνδέθηκαν ιδεολογικά και θεσμικά με έναν γάμο ευκαιρίας από τον οποίο προέκυψε το κοινωνικό κράτος και η Ευρωπαϊκή Ενωση. Ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί το μπάσταρδο παιδί του φιλελευθερισμού και της σοσιαδημοκρατίας. Από τον φιλελευθερισμό έχει υιοθετήσει την αρχή της αγοράς, που την επιβάλλει σε όλο μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας.

Καθώς το κράτος αποσύρεται από κρίσιμους τομείς κοινωνικής πολιτικής, πρέπει να γίνουμε μικροκαπιταλιστές του εαυτού μας και της οικογένειας. Να αγοράσουμε «μετοχές» για την παιδεία, την υγεία, την κοινωνικής μας πρόνοια. Αν πέσουμε έξω, χρεοκοπούμε, όπως και ο μικροέμπορας, και μένει η φιλανθρωπία σαν το μόνο δίχτυ ασφαλείας. Από τη σοσιαλδημοκρατία κληρονομεί το ισχυρό και παρεμβατικό κράτος.

Οχι για την προστασία των δικαιωμάτων αλλά για την καταστολή, την παρακολούθηση και την εξουθενωτική πειθάρχηση και τον έλεγχο της ζωής των πολιτών. Πρέπει να βάλουμε λοιπόν τη σχέση δικαίου και πολιτικής και τον ρόλο των δικαστών στο ιστορικό και σύγχρονο περιβάλλον της.

Δίκαιο, ιδιοκτησία, δικαιώματα

Οι ιδεολογικές διαφορές εμφανίζονται με έντονο τρόπο στο δίκαιο. Τα περιουσιακά δικαιώματα αποτελούν την πεμπτουσία και του φιλελευθερισμού και του νόμου. Η ιδιοκτησία υπήρξε ιστορικά το πρώτο ατομικό δικαίωμα και αποτέλεσε το μοντέλο για όλα τα ατομικά δικαιώματα που ακολούθησαν. Αυτή η χρονική και εννοιακή προτεραιότητα διατηρήθηκε στην ιστορία του δικαίου.

Οποτεδήποτε το περιουσιακό δικαίωμα ατόμων συγκρούεται με τα οικονομικά δικαιώματα συλλογικοτήτων, τα δικαστήρια τείνουν να παίρνουν το μέρος της ιδιοκτησίας. Ετσι, η περιουσία των κυρίων υπερίσχυσε της ελευθερίας των δούλων, η ελευθερία των συμβάσεων ανέτρεψε τους πρώτους νόμους για τον περιορισμό των ωρών εργασίας και την απαγόρευση της παιδική εργασίας στα αμερικανικά δικαστήρια τον 19ου αιώνα.

Τα σύγχρονα δικαστήρια επανειλημμένα υποστηρίζουν τα «ανθρώπινα» δικαιώματα πολυεθνικών ενάντια στα δικαιώματα πραγματικών ανθρώπων. Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε στην πολυλογία για τις πρόσφατες δικαστικές αποφάσεις (http://www.efsyn.gr/arthro/politikoi-filosofoi-kai-dikastes). Δεν οφείλονται αποκλειστικά, πιστεύω, στην ιδεολογία των δικαστών τις οποίες δεν μπορούμε να ξέρουμε.

Οι δομικές προτεραιότητες του φιλελεύθερου δικαίου αρκούν. Οταν ο Αρειος Πάγος αποφάσισε ότι η μακροχρόνια μη πληρωμή δεδουλευμένων δεν αποτελεί βλαπτική μεταβολή της εργασιακής σύμβασης, ακολουθούσε υπαρκτά επιχειρήματα που βγαίνουν μέσα από τις κρυφές ματιές επιθυμίας που η Δικαιοσύνη με τα δεμένα μάτια ρίχνει προς τους πλούσιους.

Ο κρατικός παρεμβατισμός περιβάλλεται ακόμη από νομικούς τύπους, παρ’ ότι με πολύ διαφορετική μορφή από αυτήν που υποθέτει η θεωρία του κράτους δικαίου. Από σύνολο γενικών κανόνων, το δίκαιο μεταμορφώθηκε σε μια σειρά λεπτομερών και εξειδικευμένων διατάξεων (πολλές προέρχονται εκ Βρυξελλών με υποτυπώδη κοινοβουλευτική ανάμειξη) από τη μια και γενικών αρχών και εξουσιοδοτήσεων από την άλλη. Αυτές επιδέχονται πολλές και αντιτιθέμενες ερμηνείες και δίνουν μεγάλη διακριτική ευχέρεια στη διοίκηση που θα τις εφαρμόσει.

Η διάβρωση του τυπικού χαρακτήρα των κανόνων υποσκάπτει τη μεγαλύτερη επιτυχία του νεωτερικού δικαίου, τη διάκριση μεταξύ δικαίου, ηθικής και πολιτικής. Ετσι, μεγάλο μέρος του δικαίου δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως ενσάρκωση του κοινού καλού, ούτε ως ομοιογενές σώμα που ακολουθεί γενικές αξίες. Οποιος διαβάσει έναν μνημονιακό νόμο ή οποιονδήποτε άλλο των τελευταίων τριάντα χρόνων, διαπιστώνει ότι αντί για γενικούς κανόνες δικαίου έχουμε μια σειρά από λεπτομερείς, ανομοιογενείς, άνισες και πληθωρικές διατάξεις χωρίς εσωτερική συνοχή.

Φιλελεύθερη και κριτική θεωρία

Η άγνοια των αλλαγών στο δίκαιο βρίσκεται πίσω από την αντιπαράθεση για τις δικαστικές αποφάσεις. Για τους οπαδούς της νομικής παράδοσης, το πνεύμα του νόμου αναπτύσσει τη δική του εσωτερική λογική και έχει απαντήσεις για κάθε είδους κοινωνική, πολιτική και οικονομική διαμάχη.

Για την ακρίβεια, ρόλος του δικαίου είναι να μεταφράζει τις κοινωνικές συγκρούσεις σε τεχνικές διαφωνίες σχετικά με το νόημα και την ερμηνεία κανόνων και να τις μεταφέρει σε τεχνικούς των κανόνων, δικηγόρους και δικαστές, για να βρουν λύσεις και να κατευνάσουν τη διαμάχη, πετυχαίνοντας την κοινωνική ειρήνη. Η εσωτερική συνοχή και οι αξίες του νόμου επιτρέπουν να βρεθεί η σωστή απόφαση σε κάθε υπόθεση. Είναι θέμα λογικής και επιχειρηματολογίας.

Αλλά το δίκαιο δεν είναι ένα σύνολο κανόνων ενσωματωμένων σε ένα «ιερό κείμενο». Ο λεγκαλισμός και ο συνταγματικός φετιχισμός, τόσο έντονοι στην ελληνική νομική επιστήμη, παραποιούν την πρακτική της υπερτονίζοντας τον ορθολογικό της χαρακτήρα. Υποβιβάζουν έτσι τη δημιουργική και γι’ αυτό πολιτική, ιδεολογική, ηθική ή αισθητική συμβολή των δικαστών. Στο δίκαιο δεν υπάρχουν σωστές απαντήσεις· όταν ένας νομικός διατυπώνει μια επαγγελματική γνώμη για τη συνταγματικότητα ενός νόμου, παρουσιάζει ένα ανασκευάσιμο επιχείρημα και όχι την αλήθεια.

Ούτε υπάρχουν ουδέτερα κριτήρια για τον σχηματισμό κρίσεων και αποφάσεων. Το δίκαιο προσφέρει ένα «επαγγελματικό λεξιλόγιο» και τρόπο ομιλίας που χρησιμοποιείται από ανθρώπους με παρόμοιο τρόπο σκέψης για τη διαχείριση διαφωνιών. Στο τέλος όλων των δύσκολων υποθέσεων το δικαστήριο αποφασίζει με ψηφοφορία. Η αρχή της πλειοψηφίας, και όχι αναγκαστικά το καλύτερο επιχείρημα, επικρατεί, κάτι που ο Αρειος Πάγος θεώρησε αντισυνταγματικό όταν εφαρμόστηκε στην επιλογή των διευθυντών σχολείων.

Οι θέσεις αυτές είχαν αναπτυχθεί από το κίνημα Κριτικών Νομικών Σπουδών. Σε γενικές γραμμές, το δίκαιο δεν μπορεί να διακρίνεται από την πολιτική, ούτε λειτουργεί ως ουδέτερος διαιτητής.

Η πολιτική, η εξουσία και η ιδεολογία αποτελούν αναπόδραστο κομμάτι της λειτουργίας του. Τα νομικά κείμενα γεμάτα αντιφατικές έννοιες -ον και δέον, κανόνας και εξαίρεση, δημόσιο και ιδιωτικό, ελευθερία και καθορισμός- επιτρέπουν σε καλούς ρήτορες να φτάνουν σε αντίθετες αποφάσεις με εξίσου πειστική επιχειρηματολογία. Για παράδειγμα, το δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γενικεύει υπερβολικά αναδεικνύοντας τις ομοιότητες μεταξύ των ανθρώπων, αλλά, ταυτόχρονα, εξειδικεύει υπερβολικά εστιάζοντας στα άτομα και τα δικαιώματά τους και υποβιβάζοντας τις συλλογικότητες και τις τάξεις.

Οι τύποι δικαστών λοιπόν βρίσκονται σε ένα φάσμα. Στη μια άκρη, αυτοί που ερμηνεύουν τα νομικά κείμενα «γραμματικά», ακολουθώντας κυριολεκτικά τις λεκτικές διατυπώσεις. Στη μέση, δικαστές που ερμηνεύουν πιο δημιουργικά και με κάποια αυτονομία σε ορισμένα νομοθετικά πεδία. Στο τέλος, βρίσκεται ο δικαστής που γίνεται ανοιχτά νομοθέτης, καθώς οι ρίζες του ως ερμηνευτή έχουν από καιρό ξεπεραστεί από τη φύση της νομοθεσίας και την υποτιθέμενη ευθύνη να υπερασπίζεται το -κατά την άποψή του- δημόσιο συμφέρον.

Οταν η δικαστική λειτουργία είναι αμιγώς τεχνική, χρειαζόμαστε μόνο τεχνοκράτες νομικούς ή, καλύτερα, γλωσσολόγους. Αλλά η νομολογία που δεν παίρνει υπόψη το κοινωνικό περιβάλλον και τις γενικές επιπτώσεις της απόφασης είναι ανόητη. Οι δικαστές λειτουργούν υποχρεωτικά σήμερα, είτε το αναγνωρίζουν είτε όχι, ως δημιουργοί κανόνων και πολιτικοί παράγοντες. Η επιλογή είναι μεταξύ προσχηματικής «αντικειμενικότητας» και συνειδητής λογοδοσίας. Αλλιώς το κράτος δικαίου γίνεται σύνταγμα των ανόητων ή των ανεύθυνων.

1 Κώστας Δουζίνας, «Το Τέλος των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου». 2 Κώστας Δουζίνας, «Ριζοσπαστική πολιτική και νομική φιλοσοφία».

*βουλευτής του  ΣΥΡΙΖΑ και καθηγητής Πολιτικής και Νομικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου

πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Επίδειξη δύναμης

Posted by eamgr στο 18 Ιουλίου, 2017

Ήρθε η ώρα η κοινωνία, ο δημοκρατικός κόσμος, να υποστηρίξει ένα ευρύτερο πλαίσιο αναδιαμόρφωσης του πλαισίου διάρθρωσης και άσκησης της δικαστικής εξουσίαςηριαννα

Εκατοντάδες διακεκριμένοι άνθρωποι από τον χώρο της επιστήμης, της τέχνης, της πολιτικής και του αθλητισμού, μαζί με χιλιάδες πολίτες, έδωσαν στην Δικαιοσύνη την ευκαιρία να αλλάξει την άποψη που έχει για αυτήν η μεγάλη κοινωνική πλειονότητα, σε μια κρίσιμη υπόθεση.

Αυτή την ευκαιρία με προκλητικό τρόπο, απαξίωσε με την  απόφαση του το Εφετείο αναστολών . Προτιμώντας οι πλειοψηφούντες δικαστές σε αυτό να επιδείξουν την δύναμη των σκληρών ιδεολογικοπολιτικών μηχανισμών που εκπροσωπούν, ιδιαίτερα όπως αυτοί διαρθρώνονται σε παράκεντρο κέντρο εξουσίας σε αμείωτη πορεία ήδη από τις απαρχές του μετεμφυλιακού κράτους.

Δεν χάνουν ευκαιρία φορείς της δικαστικής εξουσίας να υποδηλώνουν αυτή τους την ταξική, ιδεολογική στράτευση: Με προφανείς άδικες και αντιεπιστημονικές εμμονές, με την συνολική της προσπάθεια να λειτουργήσει αυτή ουσιαστικά σαν ο ύστατος βραχίωνας του μαύρου πολιτικού μπλοκ εξουσίας που από την πρώτη στιγμή θεώρησε την παρούσα κυβέρνηση σαν ένα ατύχημα, μια ανορθογραφία που πρέπει να διορθωθεί.

Σε μια σειρά από αποφάσεις της Δικαιοσύνης αποτυπώνεται η βαθιά ταξική υπεράσπιση των πιο παρασιτικών κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων του τόπου, των πιο απαξιωμένων πολιτικών εκπροσώπων ενός διεφθαρμένου συστήματος- και μάλιστα αφορώντας ολόκληρο το φάσμα που οι παράνομες δραστηριότητες τους μπορεί να εντοπιστούν. Και όλα αυτά, δίχως καμία αίσθηση αυτοσυντήρησης για έναν θεσμό που περνά βαθιά κρίση απαξίωσης στα μάτια των πολιτών.

Έχει, εξάλλου, φροντίσει ήδη από την προηγούμενη δεκαετία το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα να συγκροτήσει αυτή την δικαστική εξουσία σαν ξεχωριστό σώμα, σαν μια καλοπληρωμένη βασιλική ελίτ, δίχως αντικειμενική επαφή με την κοινωνία.

Η σημερινή άρνηση χορήγησης αναστολής έναντι δυο ανθρώπων που την δικαιούνταν-και έναντι ενός πρωτόγνωρου κύματος υποστήριξης που εκφράζεται διαμέσου της υπόθεσης τους- αποτελεί μια κυνική παρέμβαση, μια πρωτοβουλία, που δεν χρειάζεται να ερμηνευτεί καν σαν μια πολιτικών αποχρώσεων πρωτοβουλία: Στο πρόσωπο ενός θύματος πλεκτάνης, της Ηριάννας, όπως και του βαριά ασθενούς Περικλή, το σημερινό Εφετείο επιβεβαιώνει το σκληρό πρόσωπο του τιμωρού ιδεολογικών φρονημάτων, και-ακόμα-απλών κοινωνικών σχέσεων!

Έστω και αν η υπαγωγή κάθε απόφασης δικαστηρίου σε κάποιου είδους σχέδια ή σκοπιμότητες δεν είναι σε αυτή την περίπτωση το πιο σημαντικό θέμα, παρόλα αυτά η παρέμβαση του υπουργού δικαιοσύνης είναι απολύτως αναγκαία και ευχαρίστως καλοδεχούμενη-και ήρθε η ώρα η κοινωνία, ο δημοκρατικός κόσμος, να υποστηρίξει ένα ευρύτερο πλαίσιο αναδιαμόρφωσης του πλαισίου διάρθρωσης και άσκησης της δικαστικής εξουσίας.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Επικαιρότητα, Uncategorized | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Της δικαιοσύνης το σκοτάδι το βαθύ

Posted by eamgr στο 13 Ιουλίου, 2017

Το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους προσέφυγε ενάντια στην απόφαση της ολομέλειας του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το οποίο καταδίκασε την χώρα μας για την αθώωση, ουσιαστικά, των θυτών στην υπόθεση της Μανωλάδας.ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΑΞΙΚΗ 2

Το Νομικό Συμβούλιο, αντί να ζητήσει την άδεια, ή την γνώμη, του αρμόδιου υπουργείου-ως όφειλε-για τους δικούς του-σκόπιμους, ή άσχετους-λόγους επέλεξε να προχωρήσει στην κίνηση αυτή, αφού πρώτα συμβουλεύτηκε…τα δικαστήρια εκείνα που αποφάσισαν το αίσχος της πρωτόδικης απόφασης.

Όλα αυτά είναι σήμερα γνωστά. Μέχρι, όμως, να γίνουν γνωστά, το διαδίκτυο κατέκλυσαν οι συνηθισμένες ατάκες οργής και χλευασμού για την ανάλγητη κυβέρνηση που φροντίζει για το ξέπλυμα των δουλεμπόρων της Μανωλάδας. Αυτή η παιδαριώδης και αφελής αντίληψη-ιδιαίτερα όταν προέρχεται από την Αριστερά-πως για ό,τι συμβαίνει γενικά ακέραια την ευθύνη την έχει η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός ειδικά θα ήταν διασκεδαστική, η εξοργιστική-ανάλογα πως το βλέπει κανείς-αν το πλαίσιο της εποχής μας δεν ήταν εξαιρετικά κρίσιμο.

Προσομοιάζει, ενδεχομένως, αυτή η αντίληψη με την μέση αντίληψη ενός απολίτικου ανθρώπου σύμφωνα με την οποία όλα τα ελέγχει ο εκάστοτε που είναι »πάνω»- λες και έχουμε συνταγματική μοναρχία-αλλά πρέπει να πούμε ότι δεν έχει καμία σχέση με την διαλεκτική σχολή πρόσληψης της πραγματικότητας.

Την οποία πραγματικότητα προσπαθούν με νύχια και με δόντια να αντιστρέψουν από τον άλλον πόλο της αντιπολίτευσης: Η αμισθί τοποθέτηση της πρώην προέδρου του Αρείου Πάγου στην Νομική υπηρεσία του πρωθυπουργικού γραφείου έγινε δεκτή με εξωφρενικούς χαρακτηρισμούς: Θεσμική εκτροπή, απειλή για την δημοκρατία, μαδουρισμός κτλ.

Ασφαλώς, είναι γνωστό ότι το πήγαινε-έλα όχι συνταξιούχων, όπως είναι η κ.Θάνου, αλλά και εν ενεργεία ανώτατων δικαστικών λειτουργών σε πολιτικές θέσεις στο μεταπολιτευτικό σύστημα εξουσίας έχει καταγραφεί πολλές φορές, και σε όλες σχεδόν τις πιθανές εφαρμογές. Προς τι όλος ο ντόρος;

Ο χώρος της δικαιοσύνης μέσα σε αυτά τα δυόμιση χρόνια έχει αποδειχθεί στον πλέον σκληρό και ανέλεγκτο μηχανισμό διασφάλισης των συμφερόντων του κοινωνικοπολιτικού μπλοκ εξουσίας που ηττήθηκε τρεις φορές εκλογικά μέσα στο 2015.

Άραγε, είναι ακομμάτιστοι και αταξικοί, αποϊδεολογικοποιημένοι οι ανώτατοι λειτουργοί της δικαιοσύνης όταν αθωώνουν την Μανωλάδα, όταν κρίνουν συνταγματικά τα μνημόνια, όταν κρίνουν ότι πρέπει να επιστραφούν τα χρήματα των επίδοξων καναλαρχών, όταν αποφασίζουν ότι είναι ενάντια στο Σύνταγμα η προσπάθεια της κυβέρνησης να ελέγξει τις μαύρες λίστες των μεγαλοκαταθετών του εξωτερικού;

Λοιπόν, οι δικαστές είναι και αυτοί άνθρωποι με ιδέες και συμφέροντα, ας μην το κρύβουμε αυτό, αλλά σημασία έχει η θέση τους μέσα στην κοινωνία: Από την άποψη της εξουσίας που αισθάνονται που απολαμβάνουν, μια εξουσία που εύκολα μπορεί να εκληφθεί και σαν δικαίωμα στην αυθαιρεσία. Η αλήθεια είναι ότι οι τεράστιες μισθολογικές αυξήσεις που απήλαυσαν τα ανώτερα δικαστικά μέλη μέσα στην περασμένη δεκαετία τους ξέκοψε οριστικά από την κοινωνία.

Τους έδεσαν, όμως, με το σύστημα εξουσίας. Καταγγέλλει ο Μητσοτάκης σήμερα την κυβέρνηση επειδή ονομάζει »θεσμικό εμπόδιο» πολλές δικαστικές αποφάσεις που ναρκοθετούν το έργο της. Όμως η δικαιοσύνη δεν εξελίσσεται σε απλό θεσμικό εμπόδιο, αλλά σε οργανωμένο βραχίωνα αντιπολιτευτικού ελέγχου. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι πρόκειται εδώ για μια δικαστική δικτατορία.

Το κολάζ των εσωτερικών πολιτικών ειδήσεων κλείνει με έναν τραγικό τρόπο, σήμερα που μάθαμε πως μια 42 χρονη μητέρα αυτοκτόνησε, έχοντας να διαχειριστεί το γεγονός ότι παραμένει απλήρωτη εργαζόμενη εδώ και 15 μήνες. Σύμφωνα με πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου, βέβαια, η μη καταβολή μισθών δεν συνιστά βλαπτική σχέση εργασίας. Επίσης, δεν αργεί η μέρα όπου οι συγγενείς ενός αυτόχειρα θα καταβάλλει, ενδεχομένως, και αποζημίωση στην εργοδοσία για τις χαμένες ώρες εργασίας. Αρκεί κανείς να διαβάσει μια άλλη πρόσφατη απόφαση δικαστηρίου, όπου εργαζόμενος-θύμα εργατικού ατυχήματος καλείται να αποζημιώσει το αφεντικό.

Είναι σημαντικό να ιεραρχεί κανείς τα σημαντικά από τα δευτερεύοντα:

Ανεξάρτητα από το τις διάφορες εκτιμήσεις για την πορεία αυτής της κυβέρνησης, για τον κόσμο που νοιάζεται και παλεύει για την δημοκρατία και τα βασικά λαϊκά δικαιώματα, το αληθινό διακύβευμα που η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνητική δύναμη είναι το εξής: Έχει, ή δεν έχει, τελικά νόημα η ψήφος των ανθρώπων, η διεκδίκηση εκ μέρους τους μιας άλλης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας;

Από ό,τι φαίνεται οι εκλογές είναι το τελευταίο οχυρό του συστήματος: όλα τα υπόλοιπα, όλους τους θεσμούς και τους μηχανισμούς τούς ελέγχει λίγο ως πολύ. Θα τού ήταν πολύ βολικό να τις καταργήσει και αυτές, αλλά πρέπει να διατηρήσει τα προσχήματα.

Η αριστερή κυβέρνηση, λοιπόν, σύμφωνα με την αντίληψη τους είναι ένα ατύχημα που πρέπει να διορθωθεί. Και η αντίφαση είναι ότι μπορεί η κοινωνία να εξέλεξε μια αριστερή πλειοψηφία για πρώτη φορά στην Ιστορία, αλλά από πριν το σύστημα έχει βγάλει, όχι την Αριστερά, αλλά την ίδια την εργατική τάξη στην παρανομία!

 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Κυπριακό

Posted by eamgr στο 13 Ιουλίου, 2017

Στο αμέσως προσεχές διάστημα θα διαπιστώσουμε αν η συζήτηση στην Βουλή για το Κυπριακό είχε έναν τόσο σημαντικό, ιστορικό χαρακτήρα, όπως δείχνει να έχει. Είναι δεδομένο πως το διαχρονικό αυτό ζήτημα έχει προκριθεί στο επίκεντρο-μεταξύ και άλλων φλεγόντων εξελίξεων-των σχέσεων της Δύσης με την Τουρκία. κυπροςΒασικά επειδή το νησί της Κύπρου αποτελεί κεντρικό κόμβο των μεγάλων ενεργειακών σχεδίων, γύρω από τα οποία συγκροτούνται νέες διακρατικές συμμαχίες με παγκόσμιο αντίκτυπο και ρόλο στις μεγάλες αντιπαραθέσεις.

Τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, όπως και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, δεν αντιλαμβάνονται τον πλανήτη χωρισμένο σε κράτη-αν είναι ανάγκη-αλλά βασικά σε ζώνες. Όπου τυχαίνει να βρίσκονται και κράτη.

Η Κυπριακή Δημοκρατία στην παρούσα συγκυρία σαν τέτοια, και ιδιαίτερα η υπεράσπιση εκ μέρους της παρούσας ελληνικής κυβέρνησης της αποχώρησης των τούρκικων στρατευμάτων από το νησί σαν όρο για οποιαδήποτε συμφωνία-καταγράφουν αμφότερα αυτά τα δύο στοιχεία ένα παράδειγμα εναντίωσης στην de facto περιφερειοποίηση του κόσμου, όπως και στον αυθαίρετο επαναπροσδιορισμό του τι σημαίνει, ή πως συγκροτείται σήμερα, ένα έθνος-κράτος ανάλογα με τις βασικές ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις.

Από αυτή την σκοπιά οι δεκαήμερες διαπραγματεύσεις της Ελβετίας αποτυπώνουν ένα νέο στάδιο, ένα νέο πλαίσιο ένταξης του ζητήματος. Επιπρόσθετα, η επιμονή της Τουρκίας να θεωρεί ανυποχώρητα σαν τούρκικο έδαφος-με στρατό κατοχής- το βόρειο τμήμα του νησιού ενισχύει ενδεχομένως το σύνολο των αντιθέσεων της ηγεσίας της με τις κύριες δυτικές δυνάμεις. Οι οποίες απλώνονται σε μια σειρά από θέματα.

Το φαινόμενο Ερντογάν εκφράζει την προσπάθεια ανάπτυξης μιας αυτόνομης, περιφερειακής ηγεμονικής παρουσίας της Τουρκίας όχι μόνο στον μουσουλμανικό κόσμο, εντούτοις ο κλοιός τριγύρω της-και με την ενίσχυση μερίδας των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που προσπαθεί να ανταγωνιστεί-σφίγγει, τόσο στο εσωτερικό, όσο και εν γένει στο Κουρδικό ζήτημα, αλλά και σε άλλα πεδία που προκλήθηκε να αντιμετωπίσει.

Με άλλα λόγια, μένει να δούμε αν η Τουρκία χρησιμοποιεί την αδιαλλαξία στο Κυπριακό-ή τις απειλές της να επέμβει στην διαδικασία εκμετάλλευσης της κυπριακής ΑΟΖ από την Κυπριακή Δημοκρατία και το διακρατικό, πολυεθνικό κονσόρτσιουμ-σαν εναλλακτικό διαπραγματευτικό χαρτί για το σύνολο των ζητημάτων που την αφορούν. Μένει να δούμε αν και κατά πόσο θα τολμήσουν να παραβιάσουν τα όρια των σχέσεων της με την Δύση, τουλάχιστον όπως αυτά εμφαίνονται ως τώρα.

Πάντως σήμερα στην Βουλή δεν πρέπει να περνά απαρατήρητη η αναφορά του πρωθυπουργού ότι η συμμαχία με την Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί απαράβατη προτεραιότητα, όπως και σε αυτά τα πλαίσια η υπεράσπιση του δικαιώματος της-καθώς αυτό προκύπτει από τις διεθνείς συμβάσεις-να εκμεταλλεύεται την ΑΟΖ της. Ούτε απαρατήρητη δεν πρέπει να περνά η αναφορά του υπουργού των εξωτερικών για τα επίπεδα της πολεμικής ετοιμότητας του τούρκικου στρατού.

Η χώρα μας στο Κυπριακό έχει έναν δευτερεύοντα ρόλο, αλλά η αλήθεια είναι πως έτσι και αλλιώς εντάσσεται σε ένα πολυσύνθετο γεωπολιτικό σταυροδρόμι, σε έναν κόμβο όπου συγκλίνουν πολύπλευρες κρίσεις-και ασφαλώς αυτό προσδιορίζει εξαρχής την υπαγωγή της σε ένα ειδικό καθεστώς επιτροπείας, όπως και την εξέλιξη αυτής της επιτροπείας.

Δυστυχώς ούτε πριν, ούτε και κατά την διάρκεια της μνημονιακής υπαγωγής αυτή δεν έγινε πλατιά κατανοητή και σαν ένα τέτοιο επεισόδιο της γενικότερης αποσταθεροποιητικής φάσης του κόσμου, ιδιαίτερα στην περιοχή μας, με άμεση ευθύνη και του αμερικάνικου παράγοντα. Όμως εκ των πραγμάτων η πάλη για την εθνική ανεξαρτησία περνά και μέσα από την αποτίναξη τέτοιων εξαρτήσεων και κινδύνων-μέσα, πρέπει να ομολογήσουμε, όμως, σε ένα δυσχερές περιβάλλον από την μεριά των συσχετισμών δύναμης σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο.

Για αυτό και η προσπάθεια αυτής της κυβέρνησης να απεμπλακεί η χώρα τουλάχιστον από την μνημονιακή υπαγωγή περνά αναγκαστικά και μέσα από το δεδομένο κανάλι των διεθνών συσχετισμών, σε έναν κόσμο που περιφερειοποιείται τάχιστα γύρω από τα μεγάλα κεφάλαια και τα βασικά ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα. Με λίγα λόγια, εκείνο που διακυβεύεται στο ελληνικό ζήτημα είναι η θέση της στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, κατανάλωσης και εξουσίας.

Ας ελπίσουμε ότι όσο και αν το επίπεδο οργάνωσης και παρέμβασης ενός διεθνούς κινήματος της εργατικής τάξης για την υπεράσπιση της ειρήνης και της δημοκρατίας δεν είναι τέτοιο που να καθορίζει τις εξελίξεις, δεν θα είναι και τόσο εύκολο η ανεπίλυτη παγκόσμια κρίση, με τις διάφορες εκφάνσεις της, να επιβληθεί και με γενικευμένο πολεμικό τρόπο-πέρα από τις υπάρχουσες εστίες πολέμου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι προοδευτικές δυνάμεις πρέπει να εργαστούν πολύ συγκεκριμένα πάνω σε αυτήν, την βασική και πιο επικίνδυνη μεριά των αντιθέσεων.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Διεθνή, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τα «κοσμήματα» της Δικαιοσύνης μας

Posted by eamgr στο 12 Ιουλίου, 2017

Με την ουδόλως σεμνή φράση «κίνδυνος για τη δημοκρατία οι επιθέσεις εναντίον μας» αντέδρασε μερίδα των δικαστικών λειτουργών προς όσους τόλμησαν να κρίνουν κάποιες πρόσφατες αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίωνdikeosini

Με την ουδόλως σεμνή φράση «κίνδυνος για τη δημοκρατία οι επιθέσεις εναντίον μας» αντέδρασε μερίδα των δικαστικών λειτουργών προς όσους τόλμησαν να κρίνουν κάποιες πρόσφατες αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων. Αποφάσεις που, σύμφωνα με το ύφος και το πνεύμα της ανακοίνωσης της Ένωσης Εισαγγελέων, μάλλον αποτελούν “κοσμήματα” για τη Δημοκρατία και το πολίτευμά μας. Είναι τόσα δε τα “κοσμήματα” του πρόσφατου και μόνο παρελθόντος που σίγουρα θα χρειαστεί ένα θησαυροφυλάκιο για να τα αποθηκεύσουμε και να τα προστατέψουμε. Γιατί σίγουρα αποτελούν κόσμημα για την ελληνική Δικαιοσύνη τα πέντε χρόνια που πέρασε στη φυλακή ο αθώος σήμερα Τάσος Θεοφίλου. Αντίστοιχης αξίας είναι προφανώς και το κόσμημα της βαριάς καταδίκης της Ηριάννας.

Ακόμη ένα κόσμημα για τη Δημοκρατία μας ήταν και η πρόσφατη και βαθιά ταξική απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου που νομιμοποιούσε την απλήρωτη εργασία και δικαίωνε τους μπαταχτσήδες εργοδότες λέγοντας στους κατοίκους αυτού του τόπου πως μπορείς να ζήσεις και πέντε και έξι μήνες χωρίς μισθό αν είσαι ένας απλός εργαζόμενος, αλλά και χωρίς να καταθέσεις το πόθεν έσχες σου αν είσαι ένας απλός δικαστικός λειτουργός. Κοσμήματα πολύτιμα οι επίσης αντεργατικές αποφάσεις του Αρείου Πάγου, που ούτε λίγο ούτε πολύ υποχρέωνε εργαζόμενους να πληρώσουν αποζημίωση στα αφεντικά τους για υλικές ζημιές που κάνουν εν ώρα εργασίας, αλλά και συνυπαιτιότητά για εργατικά ατυχήματα, ακόμα και θανατηφόρα, αναφορικά με τις υποθέσεις εργαζομένων, ο ένας εκ των οποίων μάλιστα έχασε τη ζωή του. Να προσθέσουμε πως οι συγκεκριμένες αποφάσεις του ανωτάτου δικαστηρίου αποτελούν νομολογία και μπορούν να λειτουργήσουν υπέρ των εργοδοτών εφόσον αξιώνουν αποζημίωση.

Με τέτοια κοσμήματα λάμπει το προφίλ των δικαστικών λειτουργών, που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους όταν πρόκειται να δεχθούν την κριτική των πολιτών και πολιτικών. Ως επίθεση στην ίδια τη Δημοκρατία αναγορεύουν κάθε μορφή κριτικής προς τις αποφάσεις τους, οι οποίες απαιτούν να βρίσκονται στο απυρόβλητο της οιασδήποτε κριτικής ακόμη και σε περιπτώσεις που προκαλούν το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Και μιας και η επικαιρότητα το έφερε χθες στην πρώτη γραμμή, να κλείσουμε αυτή τη σύντομη και πρόχειρη απαρίθμηση των “κοσμημάτων” των δικαστηρίων μας συμπεριλαμβάνοντας και τις αθωωτικές αποφάσεις για τους πιστολέρο – μπράβους της Μανωλάδας που έριχναν παράλληλα το φταίξιμο στους εργάτες που είχαν το θράσος να ζητήσουν το μεροκάματό τους.

Πέτρος Κατσάκος

πηγή: Αυγή

Posted in Επικαιρότητα | Leave a Comment »

Ο πόλεμος των σκουπιδιών

Posted by eamgr στο 24 Ιουνίου, 2017

 Ο πόλεμος όλων εναντίον όλων, θα έπρεπε να πει κανείς

Η αποκομιδή, διαλογή και διαχείριση των απορριμμάτων της κοινωνικής αναπαραγωγής είναι (αλλά θα έπρεπε να εκλαμβάνεται κιόλας έτσι) μια εξαιρετικά σημαντική επιστημονική υπόθεση που, γι’αυτό, καθρεφτίζει το επίπεδο μιας κοινωνίας.

 

οτα

Υπάρχουν ανεπτυγμένες χώρες οι οποίες κάνουν εισαγωγή σκουπιδιών προκειμένου να παράξουν από αυτά ενέργεια, λίπασμα, ανακυκλώσιμα υλικά. Στην Ελλάδα εδώ και πάρα πολλά χρόνια ο τομέας αυτός αποτελεί άλλο ένα πεδίο πελατειακής εκμετάλλευσης, από όλους τους εμπλεκόμενους.

Η ίδια η συσσώρευση των απορριμμάτων με όρους ταξικής διαφοροποίησης και ενός διαρκούς περιβαλλοντικού εγκλήματος ντροπιάζει την χώρα. Και σε αυτή την περίπτωση κερδίζει η συντεχνιακή διαλυτικότητα, ξανά ο πόλεμος όλων εναντίων όλων. Και πιο πολύ των πλούσιων εναντίων των φτωχών.

»Εσείς εκεί στην Δυτική Αττική που δεν τρέφεστε σωστά παράγεται τα πιο πολλά σκατά, επομένως γιατί να μην είναι εκεί οι χωματερές;», αναρωτιόταν πριν από χρόνια σε μια νομαρχιακή επιτροπή ένας κομματικός παράγοντας από την αυτοδιοίκηση των βορείων προαστίων.

Με τα χρόνια το αθάνατο εγχώριο παρασιτικό-επιχειρηματικό δαιμόνιο ανακάλυψε ότι επιπλέον θα μπορούσε να κερδίσει και χρήματα από τα σκουπίδια. Σμπαραλιάζοντας ακόμα και αυτήν, την λειψή, δημόσια δικαιοδοσία πάνω στην διαχείριση τους. Είναι για αυτό που οι δήμαρχοι με αναφορά στην Δεξιά εδώ και καιρό επιχειρούν να εκμεταλλευτούν κάθε μέσο ώστε να εκπαραθυρώσουν τους συμβασιούχους από τους δήμους: Προκειμένου να αρχίσει να ξηλώνεται το πουλόβερ από το δημόσιο για αν φτιαχτεί το καινούργιο των ιδιωτών.

Σήμερα, επιπλέον, το έχουν ανάγει και σε υπόθεση αντιπολιτευτικής εκμετάλλευσης.

Και αν οι συμβασιούχοι των δήμων γίνονται δεκτοί στην ΠΟΕ-ΟΤΑ-έστω και εγείρει σοβαρές προβληματικές ο τρόπος διαχείρισης τους από αυτήν- οι εργαζόμενοι με ατομικές συμβάσεις, οι ευέλικτοι, εκ περιτροπής εργαζόμενοι στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα βρίσκονται ουσιαστικά και τυπικά αποκλεισμένοι από παρόμοιες εργατικές ενώσεις. Όπου οι παλιοί εργαζόμενοι αντιμετώπιζαν με καχυποψία τους νεότερους, φοβούμενοι, επιπλέον, ότι θα τούς αναιρούσαν την παρακαταθήκη των σωματειακών συσχετισμών-αλλά και των κεκτημένων δικαιωμάτων.

Εδώ εντοπίζεται και η βαθιά νοσηρότητα του μεγαλύτερου κομματιού του εργατικού κινήματος στην χώρα.

Μακροπρόθεσμα, βέβαια, ο μόνος νικητής από αυτόν τον ανταγωνισμό αναδεικνύεται εκείνος που τον επέβαλλε. Ο νεοφιλελεύθερος εξουσιαστικός οικονομικοπολιτικός παράγοντας. Και που σήμερα, ας μην γελιόμαστε, αν ήταν στο χέρι του θα επέβαλλε και θεσμικά την ιδιωτικοποίηση σε μια σειρά από λειτουργίες της δημόσιας σφαίρας. Καθαριότητα, δημοτικές δομές, υγεία, παιδεία, μέριμνα κτλ.

Η κυβέρνηση σήμερα υπερασπίζεται τα ταξικά συμφέροντα εκείνων που την ανέδειξαν. Προχωρά σε συγκεκριμενοποίηση των όρων ένταξης στην εργασία στον τομέα της αποκομιδής και διαχείρισης απορριμάτων. Προάγει τον δημόσιο χαρακτήρα της. Επιβάλλεται πάνω σε μια καθαρά πολιτική απόφαση άλλου ενός δικαστικού φορέα που σε σύμπλευση με το θεσμικό πλαίσιο που υπερασπίζεται η αντιπολίτευση αντιμάχεται την κοινωνία των εργαζομένων.

Βέβαια, ο πόλεμος όλων εναντίον όλων είναι διαρκής και επιμένων. Σήμερα όσο ποτέ-επειδή πρέπει να επιβιώσουν κόντρα σε αυτή την κυβέρνηση που αντιμάχεται τον πυρήνα τους- ξυπνάνε τα πιο χαμερπή ένστιχτα αυτού του κραταιού κοινωνικού ανταγωνισμού, που άλλωστε δεν είναι σημερινό φαινόμενο: Παλιοί εργαζόμενοι ενάντια στους νέους. Παλιοί συμβασιούχοι ενάντια σε νέους συμβασιούχους. Συμβασιούχοι ενάντια σε ανέργους. Ιδιώτες ενάντια στο κράτος. Τα συμφέροντα των ανώτερων μεσοστρωμάτων  αναγμένα από όλους-και από την αντιπολιτευόμενη Αριστερά-σε εθνικό συμφέρον. Το στοίχημα της ατομικής επιβίωσης σαν καθολικό φαινόμενο.

Σήμερα η Αριστερά δίνει μάχη ιδεολογικής επιβίωσης ακριβώς προσπαθώντας να υπερασπιστεί την έννοια του ελάχιστου κοινού. Της ίδιας της εθνοκοινωνικής ύπαρξης αυτού του νεοελληνικού σχηματισμού.

Ανεξάρτητα από τις πρόσκαιρες ευκαιριακές εκμεταλλεύσεις της απεργίας, δεν ξεχνάμε το πλαίσιο όπου το μιντιακό σύστημα και η αντιπολίτευση έχουν προ πολλού εντάξει τον κόσμο της εργασίας: Του αρνούνται την ατομική εξουσία να ορίζουν μόνοι τους, στο ελάχιστο ακόμα, τον ρόλο και το περιεχόμενο της θέσης τους στην κοινωνία.

»Δεν κατάλαβα. Γιατί ο οικοδόμος να πληρώνει φόρους για να σπουδάσει στο δημόσιο σύστημα το παιδί του επιχειρηματία;», είχε πει άλλοτε η υπουργός Γιαννάκου, επενδύοντας πολιτικό μανδύα σε μια πολεμική επιχειρηματολογία που καλλιεργείται εδώ και χρόνια στην βάση της κοινωνίας.

Επειδή μπορεί το παιδί του επιχειρηματία να γίνει κάποτε ένας καλός και έντιμος, συνεπής γιατρός, ώστε να σώσει το αγράμματο παιδί του οικοδόμου σε κάποιο δημόσιο νοσοκομείο. Αυτή είναι η απάντηση.

Και αν θέλετε το πάμε και παραπέρα: Επειδή η εργασία, η κάθε εργασία, πρέπει να αποκτήσει το καθαρό της εννοιολογικό περιεχόμενο: Μια κοινωνικοποιημένη λειτουργία, κι έστω και αν είναι δύσκολα και δυσαρμονικά τα δεδομένα, η Αριστερά πρώτα από όλα, ακόμα και πάνω από το μισθολογικό, για αυτό πρέπει να παλεύει, για να εξισωθούν οι όροι πρόσβασης στην παιδεία, στην υγεία, στην εργασία, ώστε κάποτε να αλλάξει η κοινωνική συνείδηση για τα κοινά, και για να μπορέσουν οι άνθρωποι να έχουν την ευκαιρία να εργαστούν σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνικοποιημένης εργασίας, από τις πιο σύνθετες και σπουδαίες, μέχρι τις πιο φαινομενικά υποδεέστερες, ακόμα και στην εξαιρετικά χρήσιμη και κοινωφελούς, εκείνης της αποκομιδής των απορριμμάτων.

Ανδρέας Μπεντεβής

 

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά | Leave a Comment »