Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

ΟΛΑ ΤΡΙΓΥΡΩ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΝΟΥΝ ( Φτάνει πια με τα παιχνιδάκια)

Posted by eamgr στο 26 Μαΐου, 2017

του Γιάννη Γκόβα*

Σαν να μην πέρασε μια μέρα έρχονται στη σκέψη γεγονότα και αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Πατρέων, μετά την στυγερή δολοφονία του αγωνιστή της δημοκρατίας και της παιδείας Νίκου Τεμπονέρα.

μνημειο1


Κάποιοι θεωρούν ότι σε αυτή την πόλη ότι έχουμε μνήμη χρυσόψαρου και εξακολουθούν να εμπαίζουν την ιστορική μνήμη.
Τέθηκε πάλι το θέμα της οριστικής μετονομασίας της οδού Βύρωνος σε Νίκου Τεμπονέρα και η δημοτική αρχή Πελετίδη περί άλλων τυρβάζει.
Υιοθετώντας την προσφιλή τακτική της ουδετερότητας σε ότι δεν ορίζει κατ αποκλειστικότητα, ψεύδεται και παραπέμπει στις καλένδες.

Η γνωμοδοτική επιτροπή ονοματοθεσίας (1/2017-6.4.2017) που είχε να συνεδριάσει από το 2015 καλείται να πάρει θέση – το 2017 – σε αίτημα συμπολιτών (που για διαφορετικούς λόγους ο καθένας [ αίτημα για την οριστική μετονομασία της οδού σε Νίκου Τεμπονέρα από συμπολίτισσα (27/12/2013) και άλλο συμπολίτη για παραμονή της προγενεστέρας δηλ. Βύρωνος (11/2/2016)] λαμβάνοντας υπ όψιν και τις 117, 268,763 /1991 αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου , τις οποίες όμως γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της στα πλαίσια μιας εμμονικής …. ουδετερότητας και γνωμοδοτεί υπέρ του αιτήματος για παραμονή της ονομασίας της οδού ( Βύρωνος ).

Έχοντας θητεύσει στα δημοτικά συμβούλια 1986-1994 , άρα και σε αυτό της περιόδου μετά την δολοφονία , ταυτόχρονα δε με την ιδιότητα του αυτόπτη μάρτυρα στη δίκη του δολοφόνου, κάποια πράγματα είναι πιο οικεία.

Με την 117/1991 απόφασή του το δημοτικό συμβούλιο Πατρέων αποφάσισε κατά πλειοψηφία την πεζοδρόμηση της οδού Βύρωνος, στο τμήμα από Ασ. Φωτήλα μέχρι Γ. Ολυμπίου και την διαμόρφωση του υπάρχοντος κηπαρίου σε μνημείο του αγωνιστή Νίκου Τεμπονέρα, ενώ με την 70/1991 σχετική απόφαση είχε συμβάλλει στα έξοδα κηδείας. 

Με την 763/1991 απόφασή του επανήλθε και ενέκρινε ομόφωνα την αφιέρωση του προ του σχολικού συγκροτήματος διερχόμενου πεζόδρομου στη μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα, δηλ. κατάργηση της μέχρι τότε ισχύουσας Βύρωνος, επανέκρινε την πεζοδρόμηση, την διαμόρφωση του κηπαρίου σε μνημείο σύμφωνα με σχέδιο των τεχνικών υπηρεσιών ( αυτό που υπάρχει σήμερα).

Αυτή η επαναφορά προέκυψε γιατί ο ανεκδιήγητος τότε νομάρχης και ένας από τους ηθικούς αυτουργούς, είχε απορρίψει την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, απειλώντας μάλιστα το δημοτικό συμβούλιο, με βάση και το σχετικό του έγγραφο, ότι αποστέλλει αντίγραφο των πρακτικών του δ.σ στον εισαγγελέα πρωτοδικών για χαρακτηρισμούς συμβούλων!!

Ο τύπος αυτός όμως πέραν όλων των άλλων αθλιοτήτων του έκανε και μια παρατυπία που καθιστούσε την δικαιοδοσία του χωρίς ισχύ, αφού ξεπέρασε το χρονικό διάστημα που ο νόμος όριζε για την απόφασή του αυτή της απόρριψης, κάτι που σημαίνει ότι είναι σε άμεση εφαρμογή η όποια απόφαση του δημοτικού συμβουλίου.
Είχε απασχολήσει δε το θέμα αυτό το δημοτικό συμβούλιο που ενέμεινε στην σχετικές του αποφάσεις
Και φτάνουμε στα σημερινά απίθανα.
Η ελέω εκλογικής νομοθεσίας πλειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου , μειοψηφία στο εκλογικό σώμα, απέσυρε τη τελευταία στιγμή από θέμα συζήτησης στην ολομέλεια του σώματος, την πρόταση της – σύμφωνα με την παραπάνω αναφερόμενη απόφαση της γνωμοδοτικής επιτροπής ονοματοθεσίας – για την ουσιαστική κατάργηση της μετονομασίας της οδού Βύρωνος σε Νίκου Τεμπονέρα με βάση τις σχετικές αποφάσεις που μετονόμαζε το δρόμο, το σχολείο και έφτιαχνε το μνημείο. 
Έκθετη ουδετερότητα που οδηγεί σε εμμονικό κατήφορο αφού παραπέμπει στις καλένδες το θέμα.
Η απόφαση τότε ήταν καθαρά πολιτική πράξη πέρα κι έξω από τα οριζόμενα στα νομοθετικά κιτάπια, ήταν ελάχιστη απότιση φόρου τιμής. 
Η σημερινές παλινωδίες αποδείχνουν ολόγυμνη την ασημαντότητα τους μπροστά στο μεγαλείο των ανδρών, και αναφέρομαι και με την ευκαιρία αυτή στην άλλη επίσης παρόμοια απρέπεια για μετονομασία μιας περιφερειακής χωρίς όνομα μέχρι σήμερα πλατείας , σε Κώστα Κάππου.

Είναι ατόπημα που εκθέτει πολιτικά, αλλά και αυτοδιοικητικά μιας και η αυτονομία της Τ.Α. πλήττεται από την απόφαση του τότε νομάρχη που η δημοτική αρχή Πελετίδη (ΚΚΕ) κρύβεται από πίσω , κι επειδή φαίνεται σαν την στρουθοκάμηλο στην άμμο , επιχειρεί να κρυφτεί και πίσω από το αίτημα ενός συμπολίτη.

 Οι λαϊκοί αγωνιστές δεν έχουν ανάγκη μικρονόων, μικρόψυχων , τύπων που μετρούν το βηματισμό τους με γνώμονα το στενό κομματικό όφελος , περνούν στο πάνθεον της ιστορίας, τιμώνται και αποτελούν φωτεινά ορόσημα.
Οι μικροί που κατά τύχη προκύπτουν κάπου σε κάποιο χρόνο να έχουν πλειοψηφικό λόγο, μικροί κι ασήμαντοι θα παραμένουν σε όλους τους χρόνους.
Αλλά για να τελειώνουμε κάποια στιγμή. Δεν είναι όλα παιχνιδάκια, φωτογραφίσεις, λιβανιστήρια κονδυλοφόρων και καθημερινή επίκληση στη «λαϊκή οικογένεια» και … καθαρίσαμε. 
Ακόμη κι αν αποφεύγετε να πάρετε υπεύθυνη θέση σε μείζονα ζητήματα της πόλης κωλυσιεργώντας τα με απίθανες «επιχειρηματολογίες» (βλ. φράγμα, , σκουπίδια, αποχέτευση, τρένο, υγροποιημένο αέριο κλπ) κάποια έχουν μια άλλη αξία επίσης.

ΤΩΡΑ επαναφορά του θέματος στο δημοτικό συμβούλιο και επικύρωση των σχετικών αποφάσεων του σώματος (του 1991) , όχι γιατί έχει ανάγκη ο Νίκος Τεμπονέρας την όποια τιμή, αλλά για να υπάρχει φυσική ακολουθία στην πάνδημη, ανεπανάληπτη λαϊκή συμμετοχή στην κηδεία , καθαρή θέση απέναντι στο πολιτικό έγκλημα, που το τότε δημοτικό συμβούλιο εξέφρασε.

  • Γιάννης Γκόβας, δημοτικός σύμβουλος Πάτρας τη περίοδο  1986-1994

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Απεργία των εργαζόμενων στα δίκυκλα

Posted by eamgr στο 25 Μαΐου, 2017

Απεργία σήμερα των εργαζόμενων στα δίκυκλα.NTELIBERI

Ντελιβεράδες, κούριερ, απεργούν για: εταιρικό μηχανάκι, βαρέα και ανθυγιεινά καθώς και για επαγγελματική αναγνώριση της ενιαιότητας της ειδικότητας τους.

Οι εργαζόμενοι στα δίκυκλα είναι μια σχετικά νέα τάξη εργαζομένων. Με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Είναι δεν είναι είκοσι χρόνια που έγινε συνήθεια και στην Ελλάδα το ντελίβερι. Ενσωματώθηκε σαν κανονικότητα στον κλάδο του επισιτισμού, από την πιο μεγάλη αλυσίδα τχυφαγείας, μέχρι το πιο μικρό συνοικιακό μαγαζί. Σήμερα δεν νοείται να σταθεί όχι μόνο φαγάδικο, αλλά και καφετέρια, δίχως διανομή.

Οι ντελιβεράδες και οι κούριερ διεκπεραιώνουν, λοιπόν, την σύγχρονη ανάγκη του κεφαλαίου να καταργήσει τα μητροπολιτικά σύνορα του χωροχρόνου. Κατάργηση που, εξάλλου, εγκολπώθηκε σαν συστατικό στοιχείο της κοινωνικής αναπαραγωγής. Όλα, η αποστολή ενός δέματος, η ανάγκη για τροφή, πρέπει να διεκπεραιώνονται γρήγορα, και ακόμα πιο γρήγορα.

Αλλά οι εργαζόμενοι στα δίκυκλα δεν είναι μονάχα θύματα αυτού του αγχωτικού ρυθμού ζωής, όπου έχει εκπέσει ο σύγχρονος κόσμος μας. Ούτε μονάχα θύματα της τεχνολογικής δυστοπίας, επίσης, όπου η θέση εργασίας του, η υπόσταση του, για τον συνάνθρωπο του-που οριοθετείται πλέον σαν πελάτης ο οποίος έχει πάντα δίκιο-δεν νοείται συχνά παρά μονάχα σαν εκείνο το πράσινο ανθρωπάκι που στο μέιλ αποδοχής της παραγγελίας αποτυπώνει την εξέλιξη του δρομολογίου του προς το σπίτι.

Πέρα από αυτό, οι ντελιβεράδες, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, διαθέτουν μόνοι τους τα μέσα παραγωγής στο αφεντικό, καθώς μαζί με την εργατική τους δύναμη επιτάσσουν και το μηχανάκι τους. Το μηχανάκι εδώ είναι το υλικό εργασιακό εφόδιο, περίπου όπως ένας επιστήμονας κουβαλά μαζί του την αποκτημένη γνώση του.

Οι ντελιβεράδες, ακόμα, δουλεύουν τις πιο άσχετες ώρες. Και εδώ θύματα, αυτή την φορά του ξεχειλώματος όχι μόνο του ειδικού χώρου, αλλά και του γενικού χρόνου: Του ημερομηνιακού χρόνου, δηλαδή, και όχι του χρόνου σαν αφηρημένη έννοια που λέγαμε πιο πάνω. Τουτέστιν, οι ντελιβαράδες δουλεύουν στις αργίες, όλες τις Κυριακές, και φυσικά τα απογεύματα, ή και τα πρωινά μαζί με τα απογεύματα, συχνά ο ίδιος διανομέας μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Είναι να απορεί κανείς με την Αριστερά που δίνει μάχη γραμμών για να μην καταργηθεί η κυριακάτικη αργία στους εμποροϋπαλλήλους, ενώ για ένα μεγάλο κομμάτι της νέας εργατικής τάξης η Κυριακάτικη αργία, ή η αργία γενικά, είναι άγνωστη λέξη εδώ και πολλά χρόνια. Είναι και για αυτό που οι διανομείς, οι σερβιτόρες/οι, οι μπουφετζήδες, οι ψήστες, οι κοπέλες-συνήθως είναι κοπέλες-που εργάζονται στην κουζίνα ή στην καθαριότητα, μάλλον υποθέτει κανείς πως περνιούνται για ντεκόρ στο πλαίσιο της διασκέδασης της υπόλοιπης εργατικής τάξης.

Μοιάζουν αόρατοι, επιπλέον, για το σύνολο του οποιουδήποτε λαϊκού/εργατικού κινήματος. Που απαξιώνεται και αποδυναμώνεται έτσι περισσότερο, καθώς αδυνατεί να εκφράσει πέρα από ένα 10-15% του συνολικού εργατικού δυναμικού της χώρας. Του πλέον προνομιούχου, επιπλέον.

Οι ντελιβεράδες, όμως, κινδυνεύουν από την βροχή, από τον ήλιο και από το κρύο, η επίκτητη επαγγελματική τους ασθένεια είναι η ιγμορίτιδα, κινδυνεύουν από τον δρόμο, την απροσεξία, την ταχύτητα-από όλα δηλαδή που συγκροτούν το μεροκάματο τους. Πάντα υποπληρωμένο και αυτό, σχετιζόμενο με την ελεημοσύνη του φιλοδωρήματος-σε μια αμφίδρομα άχαρη συσχέτιση με τον πελάτη-και, το πιο σημαντικό, μεροκάματο ευκαιριακό όσα χρόνια και να δουλεύεις κάπου, συνήθως ανασφάλιστος, και σίγουρα πάντοτε επισφαλής και ευέλικτος.

Στο επάγγελμα του ντελιβερά και του κούριερ, συγκεντρώνονται, δηλαδή, όλα εκείνα που συγκροτούν τον νεοφιλελεύθερο τρόπο απαξίωσης της εργασίας: Ξεχείλωμα του χωροχρόνου, μισή δουλειά- μισή ζωή, θυσία προς την θεοποιημένη διαδικασία της κατανάλωσης. Ακόμα: Απίστευτος ανταγωνισμός, εφόσον το επάγγελμα αυτό η πλειονότητα εκείνων που το ασκούν το βλέπουν και οι ίδιοι ευκαιριακά, ή τέλος πάντων συμπληρωματικά ως προς την πρωινή τους δουλειά-επομένως το βλέπουν σαν εργασία από την οποία δεν απαιτούν τίποτα άλλο πέρα από το μεροκάματο στο τέλος της νύχτας. Δεν βλέπουν, δηλαδή, ούτε και οι ίδιοι τον εαυτό τους σαν εργαζόμενο καλά καλά.

Ηρωική, το λιγότερο, η προσπάθεια των δεκάδων εκείνων εργαζομένων στα δίκυκλα που ξεκίνησαν την περασμένη δεκαετία μια προσπάθεια να στήσουν ένα σωματείο που να αναφέρεται σε αυτό το κομμάτι της εργατικής τάξης. Αλλά υπάρχουν μια σειρά από πολύ σοβαρές αιτίες που εκ των πραγμάτων οριοθετούν την εμβέλεια ή την αποτελεσματικότητα τέτοιων συλλογικοτήτων, παρά τις προσπάθειες τους, που αξίζουν τον σεβασμό μας.

Οι αιτίες αυτές εντοπίζονται βασικά στην ίδια την νεοφιλελεύθερη οικονομετρική αντίληψη της εργασίας στην εποχή μας. Οι περισσότερες, δηλαδή, από τις ειδικές όψεις της εργασίας των ντελιβεράδων είναι προβληματικές εξαρχής. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι οι συνθήκες εργασίας τους δεν πρέπει να αλλάξουν ριζικά προς το καλύτερο. Αλλά μπαίνει εδώ ένα άλλο ζήτημα, το οποίο είναι κεντρικό στην εποχή μας: Το ζήτημα της συγκέντρωσης των διάσπαρτων, φαινομενικά ασύνδετων και σίγουρα ανοργάνωτων/ανεκπροσώπητων δυνάμεων της εργασίας.

Για πολλούς λόγους που δεν μπορούν να αναλυθούν εδώ τα κλασικά συνδικάτα του κορπορατικού καπιταλισμού-ιδιαίτερα στην εντελώς συντεχνιακή και παρακμιακή τους μορφή στην Ελλάδα-αδυνατούν να παίξουν αυτόν τον ρόλο. Εντούτοις, από την άλλη, ούτε και πρωτοβουλίες βάσης μπορούν να επηρεάσουν την μεγάλη και ανεξέλεγκτη εικόνα. Είναι το λιγότερο σταγόνα στον ωκεανό.

Η οργάνωση της εργασίας και των φορέων της με έναν τρόπο που θα αγγίζει όλες και όλους τους εργαζόμενους, κλαδικά και διακλαδικά, δίχως εθνοτικές, τοπικές και χρονικές, ατομικές και εξατομικευμένες, ή άλλου τύπου διαφοροποιήσεις, από τις χιλιάδες που κυριαρχούν στην εποχή μας: Αυτό είναι το κεντρικό ζήτημα της εργατικής τάξης, και δυστυχώς οι τεράστιες και δυσεπίλυτες αυτές αντιθέσεις δεν λύνονται παρά μονάχα σε κεντρικό, ανώτερο επίπεδο (όσο είναι και αυτό εφικτό).

Σε αυτή την κατεύθυνση οι δυνάμεις του κόσμου της εργασίας μπορούν και πρέπει να εκμεταλλευτούν την, αναγκαία και απαραίτητη πλέον, ευνοϊκή-μετά από πολλά χρόνια-παρούσα συγκυρία, η κυβερνητική εξουσία, δηλαδή, να εκφράζει από θέση αρχής την υπεράσπιση της εργασίας. Και διαμέσου της προσπάθειας για αποτελεσματική λειτουργία του σώματος επιθεώρησης εργασίας, όσο και, σε κεντρικότερο επίπεδο, με την διεκδίκηση της καθολικής επαναθεμελίωσης των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Εργασιακά | Leave a Comment »

Ο Νίκος Τεμπονέρας κύριοι της δημοτικής αρχής Πελετίδη δεν έχει ανάγκη την μετονομασία του δρόμου

Posted by eamgr στο 21 Μαΐου, 2017

Απέσυρε  τη τελευταία στιγμή χθες  η δημοτική αρχή του ΚΚΕ την πρόταση της για την ουσιαστική κατάργηση της μετονομασίας της οδού Βύρωνος σε  Νίκου Τεμπονέρα με βάσει παλιότερη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου που μετονόμαζε το δρόμο, το σχολείο και έφτιαχνε  το μνημείο !!

μνημειο

Κατά  τη προσφιλή της τακτική, της  δήθεν ουδετερότητας!!  η δημοτική αρχή κρύφτηκε πίσω από διαδικαστικά ζητήματα και άφησε την υπηρεσία να αποφασίσει!! για ένα καθαρά πολιτικό ζήτημα που συνδέεται με την νεότερη αγωνιστική δημοκρατική ιστορία της πόλης. Τώρα θα περιμένουμε καιρό, τι θα αποφασίσει το ιερατείο της Μαιζώνος  και πότε θα το ξαναφέρει.. για συζήτηση μαζί με τη πρόταση για το  Κώστα Κάππο…

Ο Τεμπονέρας κύριοι της δημοτικής αρχής Πελετίδη δεν έχει ανάγκη  την μετονομασία του δρόμου, γιατί άνοιξε με το αίμα και τη θυσία του λεωφόρους για τη παιδεία, τη δημοκρατία  και τη κοινωνική προκοπή.  Ούτε την  δική σας αναγνώριση γιατί είστε φτηνοί, μικρόψυχοι και επικίνδυνοι. 

Ο Νίκος Τεμπονέρας πέρασε πρώτος τη πόρτα  του σχολείου σε εκείνο το δρόμο και με το αίμα του την ξαναέδωσε στους μαθητές και τη κοινωνία   σαν παράθυρο γνώσης, δημοκρατίας και κοινωνικής αλληλεγγύης.

Να γιατί το σύνθημα ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΠΕΤΡΟΥΛΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ εκφράζει 26χρόνια τώρα το λαό και τη νεολαία κι ας μην το φωνάζετε εσείς.

Ουρανία Μπίρμπα, δημοτική σύμβουλος με τη ΡΑΠ

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Το μεγάλο το ξεγύμνωμα της αντιπολίτευσης και η μεταμνημονιακή εποχή

Posted by eamgr στο 21 Μαΐου, 2017

Από το επίπεδο των τοποθετήσεων στην Βουλή αυτές τις ημέρες βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα πως η κυβέρνηση αποτελεί την μόνη πολιτική δύναμη που παράγει πολιτική σε αυτόν τον τόπο. Η προσπάθεια της να διαχειριστεί την κυβερνητική εξουσία γεννά πολλαπλές αντιθέσεις πρωτοφανούς χαρακτήρα, είτε σε ιδεολογικό, είτε σε ταξικό επίπεδο.8d385e10586aebc49edd93110a5187aa_XL

Μεγάλο το ξεγύμνωμα της αντιπολίτευσης. Που παρουσιάζεται όπως είναι: Κομματικές ομαδοποιήσεις εκπροσώπησης και αναπαραγωγής εξαιρετικά συγκεκριμένων κοινωνικών συμφερόντων. Σχηματισμοί που το περιεχόμενο τους οριοθετείται απόλυτα από την αντίληψη τους για την κοινωνία των εκλογέων/πελατών-και αυτό είναι μόνο. Αυτό εξαντλεί το σύνολο των τοποθετήσεων τους.

Οι τοποθετήσεις τους για την κυβέρνηση εκφράζουν μόνο αντιφάσεις: Η κυβέρνηση είναι μια αντιλαϊκή ανάλγητη κυβέρνηση που υπηρετεί την μνημονιακή επιτροπεία-ταυτόχρονα, όμως, και μια λαϊκιστική δύναμη αντιδραστικού χαρακτήρα…που ναρκοθετεί την άσκηση της πολιτικής που υπαγορεύουν τα μνημόνια.

Η κυβέρνηση, επίσης, καθυστερεί να συμφωνήσει τα μνημόνια-ενώ η αντιπολίτευση που δεν τα στηρίζει εσχάτως, την καλεί να τα συμφωνήσει μια ώρα αρχύτερα. Και αν όλα αυτά τα έχουμε ξανά ακούσει, αυτές τις μέρες ακούμε και κάτι καινούργιο. Που, νομίζω, μας εισάγει στην εφεξής στάση της αντιπολίτευσης στην μετά μνημονίων εποχή.

Αυτή η νέα αντιπολιτευτική τακτική έχει να κάνει με μια μεγάλη της αδυναμία: Ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρνει να πετύχει μια καθοριστική για την απαγκίστρωση της χώρας αναδιάρθρωση του χρέους. Σε αυτήν του την επιτυχία η αντιπολίτευση ομόφωνα υποστηρίζει ότι η αναδιάρθρωση του χρέους-το οποίο μέχρι σήμερα για αυτήν ήταν βιώσιμο- δεν είναι επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, μα μια απλή ωρίμανση των προηγούμενων μνημονιακών συμφωνιών.

Κάτι αντίστοιχο υποστηρίζει και το σύνολο σχεδόν της αριστερής αντιπολίτευση ως προς την έτερη επιτυχία της κυβέρνησης, δηλαδή την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων: Έτσι και αλλιώς, λένε, θα έπαυε το πάγωμα τους άμα τη λήξει των μνημονίων.

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, επομένως, η αντιπολίτευση, σύσσωμη, υποστηρίζει ότι τα μνημόνια τελικά δεν ήταν και τόσο καταστροφικά: Η κατάληξη τους ήταν αυτονόητη, περίπου σαν ένα φυσικό φαινόμενο με αυτόνομη αρχή-μέση-τέλος, ανεξάρτητα με το ποια κυβέρνηση θα συνέπεφτε με αυτήν την κατάληξη, η οποία κατάληξη, εξάλλου, θα έφερνε έτσι και αλλιώς μείωση χρέους και θα αναιρούσε την μετατροπή της χώρας σε ειδική οικονομική ζώνη.

Επομένως η πάλη για επαναφορά, κόντρα στις επιδιώξεις του ΔΝΤ, των συλλογικών εργασιακών κεκτημένων, δεν σημαίνει και τίποτα το ιδιαίτερο. Δεν στοιχειοθετεί, όπως δικαίως υποστηρίζει η κυβέρνηση ασπίδα για την προστασία της εργασίας και όρο για την επανασυγκρότηση της εργατικής τάξης και των οργάνων της κόντρα στην εργοδοσία και στον γραφειοκρατική-εργατική αριστοκρατία της ΓΣΕΕ. Αυτά θα τα επανέφερε έτσι και αλλιώς και ένας τυχαίος υπουργός Απασχόλησης (για τους νεοφιλελεύθερους η Εργασία είναι Απασχόληση) της ΝΔ, ας πούμε, και φυσικά ο ίδιος ο Παναγόπουλος!

Ουδέν ψευδέτερον, σημείο πρώτο: Η μνημονιακή πορεία είχε εξαρχής ορίζοντα τουλάχιστον εικοσαετίας, με περιεχόμενο και κατεύθυνση τέτοια που στόχευαν κατευθείαν στην μετατροπή της χώρας σε Ειδική Οικονομική Ζώνη-περιφέρεια άσκησης αλλότριων γεωπολιτικών συμφερόντων. Το ατύχημα των καθοδηγητών του σχεδίου αυτού υπήρξε η ανάδειξη αυτής ακριβώς της κυβέρνησης.

Ουδέν ψευδέστερον, σημείο δεύτερο: Στην πραγματικότητα η πορεία της μνημονιακής υπαγωγής δεν περιείχε σε κανένα της στάδιο σταθερές, παρά υπήρξε σε μια δυναμική αλληλεξάρτηση με τους αγώνες της κοινωνίας και με τους ταξικούς της συσχετισμούς, όπως αυτοί εκφράζονταν σε ανώτερο πολιτικό επίπεδο.

Η ανάδειξη της πρώτης αριστερής κυβέρνησης, σε αυτή την δύσκολη συγκυρία ακριβώς ερμηνεύεται. Και η πορεία της πολύ περισσότερο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ιδεολογικοποίησε, ανεξάρτητα και από την ίδια του την κοινωνική εμβέλεια, το σύνολο των ζητημάτων που εμπεριέχει η μνημονιακή υπαγωγή. Η πολιτική του στόχευση υπήρξε εξαρχής η υπεράσπιση των πιο αδύναμων στρωμάτων, με όσες δυσκολίες και αν συνεπαγόταν εξαρχής η χρεοκοπημένη οικονομία/κοινωνία, με όσα εμπόδια αντιμετώπισε στην πορεία του, ή με όσες αυταπάτες ή λάθη και αν συνόδευσε την πορεία του ως τώρα.

Είναι γεγονός ότι αρκετές από τις προβλέψεις αυτού του νόμου που ψηφίστηκε απόψε ακουμπούν για πρώτη φορά το μαλακό υπογάστριο της εκλογικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που εδώ θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε μια σειρά από ζητήματα που άπτονται στο τι είναι και σε τι αντιστοιχεί ο μισθός, σε κοινωνικό και σε ατομικό επίπεδο. Για αυτό και πρόκειται για μια συμφωνία που η κυβέρνηση δείχνει ήδη πως θα προσπαθήσει να την αποδομήσει βήμα-βήμα, επαναπροσδιορίζοντας με τα αντίμετρα το περιεχόμενο του ανταποδοτικού κράτους και της προνοιακής πολιτικής.

Εξάλλου πολλά μπορεί να συμβούν μέσα στα επόμενα δύο χρόνια-παρεμπιπτόντως, τα πρόσφατα ταξίδια του πρωθυπουργού στην Κίνα δείχνουν το άνοιγμα της τράπουλας αναφορικά με τις παραγωγικές προοπτικές στο μέλλον της χώρας.

Εξάλλου, ακόμα, και αυτό είναι το πιο σημαντικό, η συμφωνία αυτή έχει έναν πιο πολιτικό, παρά τεχνοκρατικό/δημοσιονομικό χαρακτήρα: Καθώς με αυτήν η κυβέρνηση υπερφαλαγγίζει σε διαπραγματευτικό επίπεδο κάθε εμπόδιο που τα αντικρουόμενα σχέδια των δανειστών ορθώνουν προκειμένου να μην έρθει η συμφωνία για το χρέος, η επιστροφή της Ελλάδας στην κανονικότητα, και η ουσιαστική απαγκίστρωση από την δανειακή επιτροπεία.

Υπάρχει, όμως, και κάτι επιπλέον. Κάτι που δικαίως-και αυτό ήταν το πιο πολιτικό κομμάτι της κοινοβουλευτικής διαδικασίας-αναστάτωσε την αντιπολίτευση. Και αυτό είναι το γεγονός ότι στα αντίμετρα της συμφωνίας προδιαγράφεται ένα πλέγμα ισχυρών παρεμβάσεων στο κοινωνικό σώμα, ένας σοβαρός επαναπροσδιορισμός του τι είναι, πως διαρθρώνεται και που αναφέρεται το κοινωνικό κράτος.

Αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα: Ότι σε συνθήκες επιτροπείας, σε συνθήκες παγκόσμιας νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας, η κυβέρνηση της Αριστεράς οριοθετεί σαν προτεραιότητα από τώρα και για την μεταμνημονιακή εποχή πρωτοπόρες για την εποχή μας παρεμβάσεις στην υγεία, στην παιδεία, στην στεγαστική πολιτική, στα δημόσια αγαθά.

Το μένος της αντιπολίτευσης ως προς αυτό είναι ενδεικτικό στην φρασεολογία της: Τα σχολικά γεύματα για την αντιπολίτευση είναι συσσίτια! Έτσι όπως συνολικά στοιχειοθετούν την αντιπολιτευτική τους τακτική με τον τρόπο που έχουν μάθει να διαχειρίζονται την πολιτική ζωή του τόπου, με την εξουσιολαγνεία, τους κομματικούς στρατούς, και με την αναζήτηση θυλάκων διαπλοκής-έτσι και αντιμετωπίζουν την προσπάθεια της κυβέρνηση να απεγκλωβίσει χώρους που λυμαίνονται τα ιδιωτικά συμφέροντα και να τα δώσει πίσω στην κοινωνία.

Έτσι, οι ασθενείς δεν είναι πολίτες με δικαίωμα στην δωρεάν πρωτοβάθμια περίθαλψη-αλλά πελάτες των ιδιωτικών ιατρείων. Οι έφηβοι πελάτες των φροντιστηρίων. Και οι μαθητές στο σύνολο τους θα τρέφονται σε »συσσίτια».

Ας τους πει κάποιος ότι συσσίτια σε αυτόν τον τόπο μόνο οι ιδεολογικοί τους πρόγονοι, το στέμμα και η Βασίλισσα Φρειδερίκη οργάνωσαν, κάποτε, στα φρικτά και εγκληματικά τους παιδομαζώματα, υπό τον φόβο της εργατοαγροτικής επανάστασης του ΔΣΕ, και ακριβώς για να μην φύγει ο έλεγχος της χώρας »τους».

Η Αριστερά δεν αντιμετωπίζει την κοινωνία ούτε σαν πελάτες, ούτε σαν επαίτες. Αλλά σαν σώμα που επιτέλους πρέπει, από τα κάτω προς τα πάνω αυτή την φορά, να ιεραρχήσει κανείς τις προτεραιότητες και το περιεχόμενο της δημόσιας κοινωνικής αναπαραγωγής της. Αυτό εφεξής θα προσδιορίσει τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις και τους ταξικούς/πολιτικούς συσχετισμούς, όσο και αν τρομάζει τους απόγονους της Φρειδερίκης.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Με αφορμή την καθιέρωση με νόμο της Πρωτομαγιάς ως αργίας

Posted by eamgr στο 26 Απρίλιος, 2017

Και καθιέρωση με νόμο της Πρωτομαγιάς σαν αργίας.1ΜΑΗ2

Και νέο πλαίσιο εντατικοποίησης των ελέγχων ενάντια στην αδήλωτη εργασία, με πρόβλεψη για κατοχύρωση των προστίμων στον ΕΦΚΑ-από όπου κλέβονται οι εισφορές. Και επαναφορά της ισχύος των συλλογικών διαπραγματεύσεων από 1.9.2018.

Η υπεράσπιση της εργασίας, σαν αξιακό μέγεθος, σαν περιεχόμενο, σαν κοινωνική αξία, αποτελεί τον πυρήνα της Αριστεράς. Έστω και με το λαϊκό κίνημα σε υποχώρηση και ουσιαστική αποδιάρθρωση, η κυβέρνηση προφανώς-και για όποιον αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα ως έχει-προσπαθεί να χτίσει την έξοδο της χώρας από την επιτροπεία με τους εργαζόμενους κεντρικό πυλώνα.

Είναι εξίσου προφανές ότι ενάντια σε αυτή της την »ιδεοληψία» στέκεται σύσσωμο το μνημονιακό πολιτικό περιβάλλον, του οποίου τις αξιώσεις για την εργασία δεν χρειαζόταν η τρόικα για να τις μάθουμε: Ήδη και πριν από το 2009 οι προηγούμενες κυβερνήσεις είχαν ανοίξει τον δρόμο ώστε το μισό, περίπου, εργατικό δυναμικό της χώρας να μείνει εντελώς ανυπεράσπιστο απέναντι στην εργασιακή τρομοκρατία, την επισφάλεια, την ανασφάλιστη και απλήρωτη εργασία.

Αυτή την εξέλιξη επισφράγισε και σε θεσμικό επίπεδο η μνημονιακή περίοδος, στο »αναπτυξιακό» διάγραμμα της οποίας περιγράφονταν η χώρα ολόκληρη σαν ειδική οικονομική ζώνη των 350 ευρώ μηνιάτικου μισθού.

Όπως και να έχει, η αντιστροφή των όρων απαξίωσης της εργασίας και των φορέων της είναι μια μακρά και επίπονη διαδικασία, η οποία συνδέεται αλληλένδετα με την εν γένει ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας. Μόνο που το αριστερό πρόσημο εδώ μπαίνει ως εξής: Η παραγωγική ανασυγκρότηση οφείλει να υπηρετεί την κοινωνία των εργαζομένων και όχι να την υποδουλώνει.

Και αν η παραγωγική ανασυγκρότηση θέλει χρόνο, και αν θέλει και χρήμα, επίσης, ωστόσο η κυβέρνηση της Αριστεράς μπορεί και πρέπει να βρει και άλλους δρόμους υπεράσπισης του κοινωνικού μισθού και την ίδια την εργασιακή αξία. Βασικά μέσω της συγκρότησης ενός ποιοτικού ανταποδοτικού συστήματος, δηλαδή ενός δημόσιου δωρεάν πυλώνα αναφορικά με την κοινωνική πρόνοια, την υγεία, την παιδεία. Μέσω, επίσης, του ελέγχου του επιπέδου και της κατεύθυνσης της κατανάλωσης και των τιμών των βασικών ειδών της.

Είναι εξαιρετικά ευχάριστο ότι εντός της νέας συμφωνίας προβλέπεται μια δέσμη μέτρων για αυτά ακριβώς τα θέματα, και υπέρ ακριβώς αυτών των κοινωνικών στρωμάτων. Εις βάρος άλλων, ίσως, μα δεν γίνεται αλλιώς,

Η κυβέρνηση προσδοκά αυτή η συμφωνία να αποτελέσει το εισιτήριο προς την έξοδο από την επιτροπεία. Μέσω, και αυτό είναι σημαντικό, μιας ορθολογικοποίησης του δημόσιου χρέους έξω από τα πλαίσια της μόνιμης εν δυνάμει χρεοκοπίας. Η ίδια η συμφωνία δεν ήταν καθόλου αυτονόητη, στον βαθμό που στην έκβαση της μπλέκονται μεγάλοι διεθνείς ανταγωνισμοί που καθρεφτίζονται και στην στάση των δανειστών.

Ουσιαστικά η επίτευξη του πλεονάσματος για το 2016 στα 4,2 % αφαίρεσε τις όποιες προφάσεις για δήθεν καθυστέρηση/αδυναμία της ελληνικής πλευράς. Το πλεόνασμα, πρωτοφανές ακόμα και για τα μνημονιακά χρόνια, έγινε κατορθωτό επειδή συμπιέστηκαν βασικά στρώματα που λίγο ή ως πολύ είχαν ευνοηθεί τα περασμένο χρόνια εις βάρος των ασθενέστερων. Αλλά και επειδή φαίνεται να υπάρχει επιτέλους η πολιτική βούληση ώστε να κλείνουν πολλές μαύρες τρύπες διαφθοράς και διασπάθισης του δημόσιου χρήματος. Αρκετά στρώματα θα μείνουν παραπονεμένα-τι να κάνουμε: Ας είναι εκείνα που το μερίδιο τους στην χρεοκοπία ήταν εξαρχής μεγάλο και ποτέ δεν πληρώθηκε ίσαμε τώρα.

Να τελειώνουμε με την επιτροπεία, να ξαναστηθεί η κοινωνία όρθια, να διαλύσουμε τον παρασιτισμό: Κι όλα αυτά με τον κόσμο της εργασίας στο προσκήνιο. Δεν είναι τυχαίο που οι πρώτοι που εξοργίστηκαν με την καθιέρωση της Πρωτομαγιάτικης Αργίας είναι η Δεξιά και το βαθύ ΠΑΣΟΚ, οι συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ, που εκπροσωπώντας το 10% μονάχα των εργαζομένων-και μάλιστα την εργατική αριστοκρατία αυτών αποκλειστικά-αποστρέφονται το γεγονός ότι από φέτος δικαίωμα στην Πρωτομαγιά θα έχουν και τα εργατικά στρώματα που ποτέ της δεν εκπροσώπησε, αλλά ίσα ίσα που συνέβαλε ώστε να παραμένουν ανυπεράσπιστα, αόρατα, και εις βάρος των οποίων ακριβώς αναπαρήγαγε την γραφειοκρατική της ισχύ.

Αν είναι να βγούμε από την επιτροπεία, απέναντι σε όλες αυτές τις σάπιες δυνάμεις θα βγούμε, ακριβώς, με μια νέα δημοκρατική, οργανωτική ανασυγκρότηση του κόσμου της εργασίας. Αυτό το νόημα θα έχουν οι εργατικές Πρωτομαγιές, η προσεχής και οι εφεξής.

 

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Δικαίωση των εργατών γης στα ματωμένα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας

Posted by eamgr στο 30 Μαρτίου, 2017

Με την σημερινή του απόφαση το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δικαίωσε τους εργάτες από το Μπαγκλαντές που πυροβολήθηκαν από τους επιστάτες του εργοδότη Βαγγελάτου στις φυτείες  φράουλας στην Μανωλάδα το 2013, επειδή διεκδικούσαν τα δεδουλευμένα τους και να μπή φραγμός στις συνθήκες απόλυτης εργασιακής ζούγκλας και εργοδοτικής ασυδοσίας.126306-manoladab

Στο δικαστήριο προσέφυγαν 42 εργάτες κατά της Ελλάδας και αφορά την παραβίαση του άρθρου 4 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου που απαγορεύει την καταναγκαστική εργασία.

Σύμφωνα με την απόφαση το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε, ομόφωνα, ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 4 § 2 (απαγόρευση της καταναγκαστικής εργασίας) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η θέση των προσφευγόντων ήταν εντός της εμπορίας ανθρώπων και καταναγκαστικής εργασίας. Το Δικαστήριο διαπιστώνει, επίσης, ότι η Ελλάδα παρέβη τις υποχρεώσεις της, να αποτρέψει την εμπορία ανθρώπων, την προστασία των θυμάτων, να διερευνήσει αποτελεσματικά αν διαπράττονται εγκλήματα και να τιμωρήσει τους υπεύθυνους για την εμπορία.

Το Ανώτατο Δικαστήριο επιδίκασε αποζημίωση 16.000 ευρώ για καθέναν που συμμετείχε στη διαδικασία ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου και 12.000 ευρώ για τους υπολοίπους προσφεύγοντες για το σύνολο των βλαβών που τους προκλήθηκαν. Επίσης, το Δικαστήριο τους αναγνώρισε 4.363,64 ευρώ συνολικά για τα δικαστικά έξοδα.

Σύντομο ιστορικό

Οι εργάτες προσλήφθηκαν τον Οκτώβριο του 2012 για τη συγκομιδή φράουλας στην Μανωλάδα. Δούλευαν καθημερινά από τις επτά το πρωί έως της επτά το βράδυ, υπό την επίβλεψη ένοπλων μπράβων, και ζούσαν σε πρόχειρες παράγκες χωρίς τουαλέτες ή τρεχούμενο νερό.

Το πρώτο τρίμηνο του 2013, οι εργάτες προχώρησαν σε απεργία απαιτώντας την καταβολή των απλήρωτων μισθών τους. Οι εργοδότες, όχι μόνο δεν πλήρωσαν  τους μισθούς, αλλά προσέλαβαν άλλους εργάτες, επίσης από το Μπαγκλαντές. Οι απλήρωτοι εργάτες συγκεντρώθηκαν ζητώντας για μια ακόμη φορά να πληρωθούν και τότε, η συμμορία του Βαγγελάτου τους πυροβόλησε εν ψυχρώ! Από τύχη δεν υπήρξε νεκρός. Οι τραυματίες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο και στη συνέχεια ανακρίθηκαν από την αστυνομία.

Οι δράστες  συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη για απόπειρα φόνου – στη συνέχεια οι κατηγορίες μετατράπηκαν σε πρόκληση σοβαρών σωματικών βλαβών – και για εμπορία ανθρώπων.

Με μια  ομόφωνη απόφαση ντροπής, αυτοεξευτελισμού και αυτοκαταδίκης της ίδιας της ελληνικής δικαιοσύνης, το μικτό Κακουργιοδικείο Πάτρας στης 30ής Ιουλίου 2014  αθώωσε  τη δολοφονική συμμορία των φραουλοχώραφων της Μανωλάδας. Παρά την πρόταση της εισαγγελέα της έδρας   που  είχε ζητήσει τη καταδίκη για το αδίκημα της εμπορίας ανθρώπων και τις βαριές σωματικές βλάβες. Χαρακτηρίζοντας τους κατηγορούμενους αδίστακτους και αμετανόητους, με εργοδοτική «τζάμπα μαγκιά», ταυτόχρονα  είχε επιρρίψει ευθύνες και στους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους για τα αιματηρά γεγονότα στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας.

Στις 21 Οκτωβρίου 2014, οι εργαζόμενοι ζήτησαν από τον εισαγγελέα στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο να ασκήσει έφεση κατά της απόφασης του Κακουργιοδικείου, υποστηρίζοντας ότι η κατηγορία της εμπορίας ανθρώπων δεν είχε εξεταστεί σωστά. Το αίτημα απορρίφθηκε  η απόφαση του Κακουργιοδικείου  έγινε οριστική!!  και θα χαρακτηρίζει διαχρονικά την ελληνική δικαιοσύνη θυμίζοντας οτι «η δικαιοσύνη είναι φίδι  δαγκώνει μόνο τους ξυπόλυτους».

Posted in Εργασιακά, Μετανάστες | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η στέρηση της εξουσίας βγάζει τον φασισμό από μέσα τους

Posted by eamgr στο 29 Μαρτίου, 2017

Αχάριστος ο νεοναζί βουλευτής που τόλμησε να βάλει στο στόμα του τον Νίκο Μπελογιάννη, χαρακτηρίζοντας τον σφαγέα των λαών επειδή, δήθεν, διέταξε την εκτέλεση των ταγματασφαλιτών στον Μελιγαλά. Αχάριστος, επειδή αν υποθέσουμε ότι ο πολιτικός επίτροπος του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο, τότε, Μπελογιάννης είχε μια κάποια ανάμειξη με τον Μελιγαλά, αυτή θα ήταν μάλλον σωτήρια για τους ρουφιάνους μαυραγορίτες, συνεργάτες των ναζί ιδεολογικούς προγόνους του χρυσαυγίτη.

Και αυτό επειδή η αλήθεια είναι ότι τον Μελιγαλά τον φέραν σε πέρας οι κάτοικοι των τριγύρω περιοχών που είχαν τόσα υποφέρει κάτω από την λαομίσητη εξουσία των χαφιέδων των ναζί. Η αλήθεια είναι ότι το ΚΚΕ, ο ΕΛΑΣ, προσπάθησαν να προστατέψουν τους παραδομένους και εκλιπαρούντες παππούδες του Μιχαλολιάκου. Αλλά, εις μάτην: Η οργή του λαού τούς ξεπέρασε.

Αυτό ακριβώς είναι που καθιστά τους χρυσαυγίτες πέρα από αγνώμονες και αδαείς: Δεν διδάσκονται από την πείρα. Δηλαδή, σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να έχουν υπόψιν πως την οργή των θυμάτων τους κανένα κόμμα, και κανένας επίτροπος δεν μπορεί να την συγκρατήσει σε πολιτικά πλαίσια. Σε διαπραγματευτικά, δηλαδή, πλαίσια.2-rivera1

Σε αυτή την εποχή ζούμε, πάντως: Όπου κρίνει τον Μπελογιάννη από την θέση του βουλευτή ένας θρασύδειλος φασίστας ο οποίος δεν είχε καν το θάρρος να παραδεχτεί ότι, ναι, στο μπράτσο του το Sieg Heil (Ζήτω η Νίκη, κατεξοχήν χιτλερικό επιφώνημα) το έκανε εν πλήρη συνειδήσει και το υποστηρίζει-αντί να ισχυρίζεται ότι ήταν μικρός και δεν ήξερε τι σημαίνει. Κρίνει τον Μπελογιάννη που αρνήθηκε να αποκηρύξει τα πολιτικά του πιστεύω, την αξιοπρέπεια του δηλαδή, ακόμα και αν το τίμημα, το ήξερε καλά, ήταν ο θάνατος.

Κρίνει, ένας υμνητής τον Χίτλερ, τον πατριωτισμό του Μπελογιάννη, ο οποίος δραπέτευσε από τις γερμανικές Αρχές-όπου τον είχε παραδώσει φυλακισμένο η μεταξική δικτατορία-για να πολεμήσει στην Εθνική Αντίσταση. Και κατόπιν με τον ΔΣΕ, κόντρα στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και στις βόμβες ναπάλμ που έσωσαν τότε την »εθνικόφρωνα» δοσίλογη παράταξη.

Είναι θλιβερό και ανησυχητικό, επιπλέον, που σε αυτή την χυδαιότητα της χρυσής αυγής εντοπίζεται και η ΝΔ, η οποία εδώ και καιρό σε ένα μεγάλο και κρίσιμο κομμάτι της κοινωνικής της βάσης ουσιαστικά συνοδοιπορεί με τους νεοναζί. σε έναν αλληλοσυμπληρούμενο ανταγωνισμό για τα πρωτεία στον χώρο της Δεξιάς.

Ας μην ξεχνάμε ότι όλα αυτά εκτυλίχθηκαν κατά την συζήτηση για την σύσταση εξεταστικής των πεπραγμένων ενός σημαίνοντος εκπροσώπου της σημιτικής περιόδου. Πέρα από αυτό, στην ίδια αυτή σημερινή διαδικασία, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ απουσίαζε. Το ίδιο και εκείνη της ΝΔ. Αντί για αυτό, η εισήγηση του αγορητή της ΝΔ, Δένδια, κινήθηκε στα γνωστά πλαίσια: Άλλα ντ’ άλλων, και προσπάθεια να ρίξει λάσπη στην κυβέρνηση, όχι για να αποδείξει ότι το κόμμα του είναι καθαρό-εξάλλου θα μπορούσε απλά να μην πάρει θέση, εφόσον η υπόθεση αφορούσε το ΠΑΣΟΚ- αλλά για να την εξομοιώσει στην δική τους βρωμιά με ανυπόστατες εικασίες, ανάγοντας τις μηνύσεις που συχνά οι ίδιοι καταθέτουν (π.χ. Μήνυση Άδωνι εις βάρος Πολάκη)…σε ήδη τελεσίδικες αποφάσεις!

Από όλα αυτά, δύο πράγματα μπορεί να συμπεράνει κανείς: Το πρώτο είναι πως στο πρόσωπο του χρυσαυγίτη βουλευτή καθρεφτίζεται ένα μεγάλο κομμάτι της αντιπολίτευσης-έτσι που τα έχουνε χαμένα και τους βγαίνει όλος ο φασισμός από μέσα τους που πέρασαν ήδη δύο χρόνια, δύο μήνες και δύο ημέρες (όπως τις μέτρησε σήμερα, σαν φυλακισμένος, ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ σε άρθρο του στην Εφ.Συν) μακριά από την εξουσία και από τα αλισβερίσια.

Το άλλο είναι και θετικό, μα και αρνητικό: Το αρνητικό είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, δυστυχώς, σε αυτή την τιτάνια εθνική του προσπάθεια δεν έχει την ευκαιρία να περιμένει τίποτα το εποικοδομητικό από μια αντιπολίτευση που δεν έχει μάθει να παράγει πολιτική. Το θετικό είναι ότι μπορεί και πρέπει να κερδίσει το στοίχημα έναντι της απογοητευτικής ηγεμονικής παραίτησης-αποϊδεολογικοποίησης, και της ισοπέδωσης της λογικής του »όλοι ίδιοι είναι»-και αυτό υποδηλώνουν τόσο οι απανωτές διερευνήσεις σε δικαστικό επίπεδο χρόνιων και βαθιά επιβλαβών σκανδάλων, όσο και οι προτάσεις για την συνταγματική αναθεώρηση. Μπορεί και πρέπει να κερδίσει το στοίχημα εγγράφοντας μια αριστερή, δημοκρατική προοπτική για το μέλλον, μαζί με την αρκετά πιο σύνθετη προσπάθεια οικονομικοπαραγωγικής ανοικοδόμησης της χώρας.

Ανδρέας Μπεντεβής 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Αξίζει να τιμάμε την εξέγερση του 1821

Posted by eamgr στο 25 Μαρτίου, 2017

Ζήτω η κοινωνική/εθνική επανάσταση του 1821, που αποτέλεσε μία πρωτοπόρα για όλη την Ευρώπη επαναστατική διαδικασία. Επιτάχυνε την αποδόμηση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, και συγκρότησε μέσα από βαθιές και πολύχρονες ταξικές αντιθέσεις ένα έθνος-κράτος στην πρώιμη αυγή της εμφάνισης παρόμοιων σχηματισμών σε όλη την Ευρώπη, σχηματισμών που αντιστοιχούσαν στο ξεπέρασμα της φεουδαρχίας και των καθυστερημένων κοινωνικών παραγωγικών σχέσεων της.1821

Αξίζει να τιμάμε αυτή την εξέγερση για πολύ περισσότερους και ουσιαστικούς λόγους από εκείνους που διδάσκει η παραδοσιακή εθνοποιητική-αντιδραστική στο μεγαλύτερο μέρος της-αφήγηση.

Επειδή ήταν ακόμα πιο σύνθετη, από άποψη όσμωσης και συνεργασίας των διάσπαρτων φυλετικών ομαδοποιήσεων, ανεξαιρέτως γλώσσας και θρησκείας. Επειδή οι βασικοί οπλαρχηγοί της έδρασαν πολύ πέρα από τα πλαίσια που επιχειρείται να τους εντάξει αυτή η αφήγηση. Επειδή υπήρξε μια σχετικά πρωτότυπη λαϊκή εξέγερση.

Η οθωμανική εξουσία, σε στενή συνεργασία με τις εκκλησιαστικές ελίτ και τους ντόπιους ένοπλους επιτηρητές της, ξεπεράστηκε από τις αντιφάσεις της, οι οποίες δεν αντλούνταν βασικά από μια θρησκευτική ή φυλετική καταπίεση, παρά από την εκμετάλλευση και την καταπίεση του συστήματος αφαίμαξης της γης και του πλούτου αυτού του τόπου.

Οι αγρότες, οι μικροϊδιοκτήτες, οι φτωχοί τεχνίτες, αυτοί υπήρξαν η ταξική βάση της επανάστασης κόντρα, καταρχήν, στους ομόδοξους και »ομοεθνείς» τους καταπιεστές, στο πρόσωπο των οποίων αντανακλούνται η αυτοκρατορική καταπίεση. Αλλά επίσης βασικός πυρήνας της επανάστασης υπήρξαν κοινωνικά στρώματα σαν τους εμπόρους, που η γιγάντωση τους τους δύο προηγούμενους αιώνες έρχονταν με αντίθεση με την οικονομική/θεσμική καταπίεση του οθωμανικού ζυγού.

Αυτός ο ταξικός, κοινωνικός πυρήνας συνάντησε τις προοδευτικές διεργασίες σε επίπεδο διανόησης για επαναοικειοποίηση των ελληνικών πληθυσμών μιας συνέχειας γλωσσικής, θρησκευτικής, τελικά ιστορικής έπειτα από μια πορεία μέσα σε αλλεπάλληλους αιώνες διαδοχικών υπαγωγών του τόπου σε τρεις αυτοκρατορίες, και όχι μόνον.

Συνάντησε και τον ευρύτερο ανασχηματισμό που επιδίωξαν οι ευρωπαϊκές ελίτ ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για την Βαλκανική χερσόνησο και την Κεντρική Ευρώπη, ανασχηματισμός που οδήγησε μέσα από γενικότερες πολιτικές, ταξικές επαναστάσεις στα σύγχρονα έθνη κράτη.

Ήταν τιτάνια και ανεπανάληπτη η επανάσταση εκείνη, επιτυχημένη στο ένα της σκέλος, το εθνικό, αφημένη στη μέση σε σχέση με το άλλο, το κοινωνικό, εφόσον οι ανώτερες επαναστατημένες τάξεις ευθυγραμμίστηκαν καθοριστικά τόσο με κομμάτι από το παλιό εγχώριο κατεστημένο, όσο και εξαρχής με τις διεθνείς επιδιώξεις.

Το μέγεθος και η αξία της έχει τεράστια σημασία να το αναλογιστούμε σήμερα που ο νεοελληνικός κοινωνικός σχηματισμός περνά μέσα από μια οριακή κρίση ταυτότητας. Αλλά και να την συνδέσουμε με τις ακόμα πιο ηρωικές απόπειρες του κόσμου της εργασίας της Ελλάδας: Το έπος του 1940, το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, και τον ΔΣΕ, τις μεγαλύτερες και ηρωικότερες απόπειρες του να απελευθερώσει αυτόν τον τόπο από τα ιμπεριαλιστικά δεσμά. Την γενιά που τραγούδησε και έκανε πράξη τα λόγια του Παλαμά:

«Τούτο το λόγο θα σας πω,
δεν έχω άλλον κανένα,
μεθύστε με τ’ αθάνατο
κρασί του εικοσιένα».

Αυτός ο λαός έχει μια πλούσια παρακαταθήκη για να ξαναβρεί την χαμένη του ταυτότητα, με έναν και πάλι πρωτοπόρο τρόπο για τον σύγχρονο κόσμο!

 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τη Δευτέρα 27/3 τα εγκαίνια του μουσείου «Νικος Μπελογιάννης» στην Αμαλιάδα

Posted by eamgr στο 25 Μαρτίου, 2017

Τα εγκαίνια της Μόνιμης Έκθεσης Νίκος Μπελογιάννης, στο σπίτι του αγωνιστή, στελέχους του ΚΚΕ, στη γενέτειρά του Αμαλιάδα, θα πραγματοποιηθούν την ερχόμενη Δευτέρα 27 Μαρτίου 2017, στις 12:00, υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων σε συνεργασία με τον Δήμο Ήλιδας.Μπελογιαννης

Την έκθεση, όπως ανακοινώθηκε από τη Βουλή, θα εγκαινιάσει ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας παρουσία του Προέδρου της Βουλής, Νίκου Βούτση και του Δημάρχου Ήλιδας, Χρήστου Χριστοδουλόπουλου, οι οποίοι θα χαιρετίσουν την έναρξη λειτουργίας της Μόνιμης Έκθεσης. Χαιρετισμό θα απευθύνει και ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, Δημήτρης Κουτσούμπας.

Η Βουλή των Ελλήνων, ανταποκρινόμενη σε αίτημα του Δήμου Ήλιδας συνεπικουρούμενου από τον γιο του Νίκου Μπελογιάννη και τη βουλευτή Ηλείας κ. Έφη Γεωργοπούλου-Σαλτάρη, πριν από λίγους μήνες, αποφάσισε να συνδράμει στη διοργάνωση της Μόνιμης Έκθεσης στο σπίτι του Μπελογιάννη, αναλαμβάνοντας μεταξύ άλλων την έρευνα, συλλογή, οργάνωση, συντήρηση και τοποθέτηση ιστορικού υλικού που αφορά τη ζωή και τη δράση του Νίκου Μπελογιάννη, από πλήθος αρχείων, βιβλιοθηκών και συλλογών.

Η συμβολή της Βουλής στη διοργάνωση της Μόνιμης Έκθεσης θα υλοποιηθεί σε δύο στάδια:

Το πρώτο αφορά τη λειτουργία του α΄ ορόφου της οικίας και ολοκληρώνεται στο τέλος της τρέχουσας εβδομάδας. Μεταξύ άλλων περιλαμβάνει τον μουσειολογικό σχεδιασμό, την ιστορική έρευνα, τη διαμόρφωση του χώρου όπου θα στεγαστεί η Έκθεση, την εκπαίδευση του αναγκαίου προσωπικού στο οποίο θα ανατεθεί η λειτουργία της.

Το β΄ στάδιο, που αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί στο τέλος Οκτωβρίου του 2017, αφορά τη διαμόρφωση και λειτουργία του ισογείου της οικίας ως εκθεσιακού χώρου, ώστε να υπάρχει η νοηματική συνέχεια με τον εκθεσιακό χώρο του α΄ ορόφου και να διασφαλίζεται η ιστορική, αισθητική και λειτουργική σύνδεση του συνόλου της οικίας.

Η αρχική πρωτοβουλία για τη διατήρηση και την ανάδειξη της ιστορικότητας του σπιτιού όπου γεννήθηκε ο Νίκος Μπελογιάννης, όπως και η συνεχής παρακίνηση και η παραχώρηση πολύτιμων ιστορικών τεκμηρίων, οφείλεται στον γιο του αγωνιστή, Νίκο Ν. Μπελογιάννη, που εργάσθηκε για τον σκοπό αυτό επί περίπου δύο δεκαετίες.

Το οίκημα του Μουσείου, κτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 20, για να στεγάσει την επιχειρηματική δραστηριότητα του πατέρα του, Γιώργου Μπελογιάννη από τα Τσίπιανα, μέλους πολυμελούς οικογένειας η πλειοψηφία των οποίων μετανάστευσε στις ΗΠΑ για να πορευτεί, στις αρχές του 20 αιώνα. Κτισμένο στο κέντρο της πόλης λειτούργησε σαν Ξενοδοχείο αλλά και κατοικία της 5μελούς οικογένειας, με τα τρία παιδιά, το Νίκο, την Ελένη και την Αργεντίνα.mouseio_nikos_belogiannis

«Στέγη» μικρής διάρκειας μέσα στη δίνη των πέτρινων χρόνων, με τελευταία κάτοικο την μητέρα του Νίκου, Βασιλική που πέθανε το 1956 «μόνη». Από το 1944, μέχρι το 1952 η Βασιλική έχασε ολόκληρη την οικογένεια. Πρώτα η Αρτζεντίνα σε ηλικία 19 χρόνων, ύστερα ο πατέρας, το 1949 η Ελένη και το 1952 εκτελείται ο Νίκος Μπελογιάννης.

Το οίκημα Μπελογιάννη παραχωρήθηκε πριν είκοσι χρόνια στο Δήμο Αμαλιάδας από τον γιο του Νίκο και την Έλλη Παπά, με σκοπό τη δημιουργία του Μουσείου.

Τα χρόνια που μεσολάβησαν από την εκκίνηση του σχεδίου μέχρι σήμερα άργησαν πολύ…και τον ξέρουμε τον ένοχο και είναι γνωστή η αιτία….  γι αυτό δεν μιζεριάζουμε και δεν μηδενίζουμε τίποτα.

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

«Best practices»

Posted by eamgr στο 12 Μαρτίου, 2017

Η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων θα είναι ΑΝΤΙ-«Best practices» 

Best practice οι μνημονιακές εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα, κατά το ΔΝΤ, λοιπόν. Πάνω από το μισό εργατικό δυναμικό εργάζεται με όρους μερικής απασχόλησης. Περίπου 30% οι ανασφάλιστοι εργαζόμενοι. Ανεργία μη διαχειρίσιμη με κανένα οικονομικοπολιτικό καθεστώς. Και: Ο μη ενεργός οικονομικά πληθυσμός σταθερά μεγαλύτερος από τον ενεργό.SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Με όρους κλασικής πολιτικής οικονομίας μια ανεργία που ξεφεύγει του 7%-8% αποτελεί στοιχειώδες όρο χρεοκοπίας. Η Ελλάδα σε κανένα επίπεδο, υπό καμία συνθήκη και με κανένα καθεστώς ή νόμισμα, δεν μπορεί να αποκτήσει την ελάχιστη αυθυπαρξία δίχως μια γενναία παραγωγική ανασυγκρότηση. Δίχως μια βάσιμη πρωτογενή συσσώρευση κεφαλαίου.

Βέβαια η Ελλάδα δεν είναι μια κανονική περίπτωση. Ειδική Οικονομική Ζώνη (ΕΟΖ) επιδιώκουν να την καταστήσουν. Το μόνο που της λείπει είναι…οι επενδυτές που θα το διεκπεραιώσουν στην πράξη, εκμεταλλευόμενοι το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο και το απαραίτητο διαθέσιμο εργατικό δυναμικό. Λησμονούν, κατά τα άλλα, οι νεοφιλελεύθεροι κήρυκες ότι πουθενά στον κόσμο ιδιώτες επενδυτές δεν βοήθησαν να οικοδομηθούν εθνικές ή περιφερειακές οικονομίες, πόσο μάλλον στην εποχή μας-εποχή γενικευμένης κρίσης που είναι και κρίση αποεπένδυσης.

Υπό μια έννοια, βέβαια, η Ελλάδα είναι ήδη ΕΟΖ για ένα μεγάλο ποσοστό του εργατικού δυναμικού που είτε δεν αμείβεται, είτε υποαμοίβεται ή αμείβεται με κουπόνια. Πρόκειται για τις γκρίζες ζώνες της οικονομίας, τους κατά τα λοιπά αόρατους ανθρώπους, τα συνήθως απροστάτευτα και ανεκπροσώπητα στρώματα της εργασίας.

Όταν το πρώτο μνημόνιο χτύπησε κυρίως τους συνταξιούχους και τους δημόσιους υπαλλήλους οι ιδιωτικοί υπάλληλοι που απολάμβαναν ακόμα στοιχειώδεις συμβάσεις εργασίας νομίζανε ότι οι κρίση αφορά το Δημόσιο και ότι δεν έχει σχέση με τις δικές τους απολαβές. Δεν έβλεπαν καν τους διπλανούς τους συναδέλφους πάνω στους οποίους δοκιμάζονταν ήδη οι επερχόμενες μνημονιακές πρακτικές-που αργότερα θα αποκτούσαν και θεσμική προσταγή!

Το ΔΝΤ εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι με βάση τα γερμανικά συμφέροντα αποτελεί de facto συνδιαχειριστή της ελληνικής κρίσης. Τον απαραίτητο παγκόσμιο παράγοντα ότι αυτή η κρίση δεν μπορεί να θεωρείται με στενούς όρους ευρωπαϊκή. Εξάλλου έχει αποκτήσει παγκόσμια εμβέλεια η διαμάχη για το εάν η Ελλάδα εντοπίζεται εντός ή εκτός μιας Ευρώπης που ήδη μετασχηματίζεται και από την άποψη των ζωνών εκμετάλλευσης.

Πέρα από δείχτες με τους οποίους ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να επέμβει-γιατί ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να επέμβει ρυθμίζοντας/απαλύνοντας μειώσεις σε συντάξεις και αφορολόγητο και αυτό μπορεί να το κάνει διαμέσου του ελέγχου των τιμών ή, βασικά, με το κράτος πρόνοιας-το ζήτημα των συλλογικών διαπραγματεύσεων είναι ουσιαστικά το σημαντικότερο ζήτημα της εν εξελίξει διαπραγμάτευσης.

Ό,τι θεσπίζεται δύσκολα αναιρείται. Για αυτό και αν από αυτήν την διαπραγμάτευση η κυβέρνηση κερδίσει την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων αυτό θα αποτελεί πρώτης γραμμής νίκη!

Επειδή αυτό είναι το σημείο όπου συγκρούονται πιο πολύ από όλα δύο αντιθετικοί κόσμοι: το νεοφιλελεύθερο μέτωπο, που την απαξίωση της εργασίας την ενσωματώνει σαν βασικό δομικό στοιχείο της ιδεολογικής του κυριαρχίας. Ο κόσμος της εργασίας, η Αριστερά, που η υπεράσπιση της εργασίας, η θεσμική κατοχύρωση του συλλογικού της χαρακτήρα, αποτελούν αυτονόητους όρους ύπαρξης.

Ειδικότερα στην Ελλάδα με τον αποσαθρωμένο κοινωνικό/ταξικό ιστό, με την τεράστια κρίση εκπροσώπησης, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις στην πραγματικότητα αποτελούν αναγκαίο όρο μιας γενικότερης αναδιάταξης της ταξικής διάρθρωσης και των συσχετισμών εντός αυτής-όπως και ένα σοβαρό βήμα επανασύστασης της κοινωνίας στην βάση της.

Όλα αυτά τα γνωρίζει καλά το ΔΝΤ-όπως τα γνωρίζουν και οι νεοφιλελεύθερες ευρωπαϊκές ελίτ. Γνωρίζουν, εξάλλου-και αν δεν το γνωρίζουν σίγουρα θα το συμπεραίνουν και από τις τοποθετήσεις της ΝΔ-ότι ο κόσμος της εργασίας αποτελεί την μεγάλη βάση όπου εδράζεται η κοινωνική συμμαχία που εκφράζει αυτή η κυβέρνηση. Αν θέλει να την χτυπήσει κανείς, δεν έχει παρά να χτυπήσει τα κοινωνικά στρώματα που εκπροσωπεί.

Από την εξίσωση αυτήν, πρωταρχικό μέρος της γενικότερης εξίσωσης στην οποία εμπλέκονται σταθερά ευρύτεροι παράγοντες, λείπει δυστυχώς μια μόνιμη και συγκροτημένη θεσμικά παρέμβαση από την μεριά του κόσμου της εργασίας.

Αυτόν τον ρόλο καλείται να δικαιώσει η κυβέρνηση αυτή-και οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, αν τις κερδίσει, θα αναδιατάξουν τους όρους με τους οποίους παίζεται το πολιτικό παιχνίδι, καθώς και εν γένει η ίδια η κοινωνική αναπαραγωγή.

Ανδρέας  Μπεντεβής

Posted in Εργασιακά | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »