Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eametopo@gmail.com]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Οκτώβριος 2018
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Σεπτ.    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Κατάλογος

Δήλωση της Ουρανίας Μπίρμπα

Posted by eamgr στο 19 Οκτώβριος, 2018

Επειδή σε ότι με αφορά, πρέπει να μπει ένα τέλος στην κουτσομπολίστικη αντίληψη της πολιτικής και τη χυδαιοποίηση πολιτικών διαδικασιών στην οποία εμπλέκομαι σκόπιμα ή υποβολιμαία από γνωστά και άγνωστα κέντρα με προφανείς σκοπούς, αναγκάζομαι να κάνω τη παρακάτω δήλωση.

1) Έγκαιρα, έγγραφα και δια ζώσης στο επίπεδο της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και το γραμματέα της μετά από πρόσκληση τους, η πολιτική μου οργάνωση έκανε γνωστό και σαφές ότι η εκλογικοπολιτική συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ έχει καταστεί απαγορευτική και αδύνατη τόσο γενικά όσο και ειδικότερα στο τοπικό αυτοδιοικητικό επίπεδο (δήμος, περιφέρεια)

2) Η πολιτεία μου ως δημοτικής συμβούλου και εκπροσώπου της ΡΑΠ είναι γνωστή στους δημότες και τον εργαζόμενο λαό της πόλης. Τιμώντας την όποια εμπιστοσύνη και την εκτίμηση τους θα συνεχίσω με το ίδιο ζήλο και τις ίδιες αρχές να ανταποκρίνομαι στις υποχρεώσεις μου απέναντι τους μέχρι το τέλος της τρέχουσας δημοτικής περιόδου.

3) Εύχομαι κάθε επιτυχία στις νέες αναζητήσεις και νέες διαδρομές του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως σε αυτές δεν μπορώ ούτε να τους ακολουθήσω, ούτε να τους βοηθήσω.

 

Ουρανία Μπίρμπα

 μέλος του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

…Σκοτώσαν οι φασίστες το γελαστό παιδί….

Posted by eamgr στο 18 Σεπτεμβρίου, 2018

Πέντε χρόνια κλείνουν σήμερα από την εφιαλτική βραδιά όπου τα χρυσαυγίτικα περιττώματα δολοφόνησαν το παλικάρι από την Αμφιάλη, τον Παύλο Φύσσα.

Ο Παύλος Φύσσας, με μόνα όπλα του την κοινωνική του συνείδηση και τα ιδανικά του, αναδείχτηκε σε κοινωνικό ήρωα, σε σημείο αναφοράς, ακριβώς επειδή επέλεξε να υπερασπίσει την γειτονιά του και την παρέα του, οριοθέτησε με την στάση του έναν ελεύθερο χώρο πολύ μεγαλύτερο από το σημείο όπου δολοφονήθηκε-αποφάσισε συνειδητά να μην δειλιάσει απέναντι στις φασιστικές ορδές.

Εκείνες τις ημέρες λέγαμε: »το αίμα του Φύσσα να γίνει ποταμός για να πνίξει τον φασισμό και τους γεννήτορες του». Πέντε χρόνια μετά, εξ αιτίας της θυσίας του παλικαριού της Αμφιάλης, μπορεί να μην πήρε το πάνω χέρι στις γειτονιές, καθώς το λογάριαζε τότε, εντούτοις ο φασισμός εξακολουθεί να αποτελεί ένα διάχυτο κοινωνικό φαινόμενο.

Η κοινωνική βάση της ακροδεξιάς-πάνω από 12%- είναι στην πραγματικότητα πολύ πιο επικίνδυνοι από τους επαγγελματίες ναζί, καθώς εύκολα και σχεδόν εξωραϊσμένα πλασάρονται σαν αγανακτισμένοι νοικοκυραίοι, υπερασπιστές μιας νέας εθνικοφροσύνης-με κεντρική απεύθυνση, επιπλέον, στον χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Η ανάσχεση του φασισμού στην βάση της κοινωνίας, αυτή η ολόπλευρη και σύνθετη διαδικασία που αναφέρεται στο σύνολο της κοινωνικής αναπαραγωγής εφάπτεται με την καταδίκη των φονιάδων, επειδή η καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης θα αποτελέσει μια αυτονόητη και κορυφαία ένδειξη μη ανοχής, σε συλλογικό επίπεδο.

Αλλά δεν εξαντλείται στην καταδίκη της εγκληματικής συμμορίας: Αναδεικνύεται σε κεντρικό πολιτικό και ιδεολογικό πρόβλημα της εποχής σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η δολοφονία του Φύσσα αποτελεί την πολιτική δολοφονία της εποχής. Την καταγράφει, και καταγράφεται μέσα σ’αυτή. Η δολοφονία Λαμπράκη έθεσε το ίδιο το πολιτειακό ζήτημα στην βάση του, έγινε ένα ανεπανάληπτο ποτάμι νεολαίας, μία νέα μαζική Αριστερά, που οδήγησε το σύστημα στην ακραία λύση της χούντας-άρα και στην απογύμνωση του-για να το ανακόψει.

Η δολοφονία Τεμπονέρα οδήγησε στην ακύρωση της αντιεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, και-το κυριότερο-στην καθυστέρηση της νεοφιλελεύθερης επέλασης, στην πτώση της λαομίσητης κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Την δολοφονία Φύσσα, όμως, δεν την εμπνεύστηκαν ούτε οι παρακρατικοί κύκλοι της μοναρχίας, ούτε και εντοπίζεται σε κάποιο πολιτικό σχέδιο μιας κάποιας κεντρικής ή παράκεντρης εξουσίας: Την καθοδήγησε η ανοχή στο φασιστικό ρεύμα που έτεινε να γίνει ηγεμονικό τότε, και την διεκπεραίωσε το χέρι ενός αποβράσματος. Είναι, δηλαδή, ένα πολιτικό έγκλημα σε μια εποχή γενικευμένης σήψης, ένα έγκλημα με εκατοντάδες χιλιάδες ηθικούς αυτουργούς-συνένοχους!

Ο ίδιος ο Φύσσας τα έδωσε όλα, καιρός να αναλάβει η κοινωνία τις ευθύνες της!

Posted in Ανακοινώσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Oι ιστορικές αντιφάσεις της εποχής μας

Posted by eamgr στο 7 Αύγουστος, 2018

Έντρομη η Ευρώπη, ο δυτικός κόσμος του προνομιούχου βορείου ημισφαιρίου συνολικά, αισθάνεται καυτή-κυριολεκτικά-την ανάσα της κλιματικής αλλαγής και των ασύμμετρων επιπτώσεων της. Χιλιάδες τα θύματα, φτωχοί κυρίως, των έντονων καιρικών φαινομένων μέσα στα τελευταία δέκα χρόνια, σε χώρες σαν την Γαλλία και την Ιταλία. Και είναι και η επαπειλούμενη διατροφική κρίση: Φέτος υπολογίζεται, πέραν των άλλων, ότι η παραγωγή των σιτηρών θα υποστεί μείωση τουλάχιστον 20% εξαιτίας του ανώμαλου καλοκαιριού.

Αλίμονο, αυτά τα φαινόμενα πρώτιστα χτύπησαν, εδώ και δεκαετίες, τους φτωχούς του νότιου ημισφαιρίου, καθιστώντας αφιλόξενες της περιοχές αναπαραγωγής τους και ερημοποιώντας την γη τους.

Στο μεγαλύτερο κομμάτι του το διαχρονικό προσφυγικό φαινόμενο εδράζεται ακριβώς στα απότοκα της κλιματικής αλλαγής. Συνολικότερα στο μέλλον νέες μεγάλες προσφυγικές ροές θα αναγκαστούν να ζητήσουν την επιβίωση τους σε άλλα μέρη. Αρχικά κοντά στα δικά τους μέρη, εν συνεχεία σε άλλες ηπείρους.

Εντούτοις, ποιος ευθύνεται βασικά για την κλιματική αλλαγή; Σήμερα το σύνολο της επιστημονικής κοινότητας συμφωνεί ότι η ανθρώπινη παρέμβαση είναι υπεύθυνη για την βίαιη παραβίαση του περιβαλλοντολογικού κύκλου. Του φυσικού κόσμου. Οι δείκτες ανάπτυξης και επέκτασης της ανθρώπινης επιβάρυνσης στο περιβάλλον της τελευταίας πεντηκονταετίας υπερτερούν κατά πολύ των αντίστοιχων δεικτών δεκάδων αιώνων.

Βρισκόμαστε σε μια νέα εποχή, την ανθρωπόκαινος εποχή: Ο άνθρωπος προσαρμόζει την φύση, τον πλανήτη, στα δικά του μέτρα. Επιχειρεί, επιπλέον, να αναπροσδιορίζει τους ίδιους τους όρους της βιολογικής επιβίωσης και αναπαραγωγής των ειδών. Και του δικού του είδους, μεταξύ αυτών.μετ2

Αλλά ο όρος »ανθρώπινη παρέμβαση» είναι ένας όρος που διαχέει της ευθύνες. Επιχειρείται πίσω από αυτόν να στριμωχτούν μεγάλες και ασυμμάζευτες ανισορροπίες. Είναι το 1/6 του παγκόσμιου πληθυσμού που κατέχει το συντριπτικό μερίδιο ευθύνης ως προς την επιβάρυνση του φυσικού κύκλου. Οι μεγαλοαστικές δυνάμεις, μαζί με τις μεσοαστικές τους κοινωνικές συμμαχίες, στις ΗΠΑ, την Ευρώπη, την Κίνα, την Ρωσία, τον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Ποτέ άλλοτε ο ανθρώπινος κόσμος δεν είχε κατορθώσει τόσο πλήρη κοινωνικοποίηση, σε παγκόσμιο επίπεδο, της παραγωγής και της κυκλοφορίας των αγαθών-και τόσο ανισόμετρη και άδικη κατανομή αυτού του πλούτου, παράλληλα.

Αρκεί σήμερα με το πάτημα ενός πλήκτρου σε ένα λάπτοπ που ανακυκλώθηκε σαν υλικό στο Μπουρουντί-όπου πέθαναν από τον καρκίνο νεογέννητα παιδιά εξαιτίας της καύσης αυτού του υλικού-για να έρθει στην πόρτα σου εντός ελάχιστου χρονικού διαστήματος ένα ρούχο που κατασκευάζουν σκλάβοι σε κάποια γωνιά της Ασίας.

Τεράστια ρυπογόνα φορτηγά πλοία φορτώνουν ανά χιλιάδες καθημερινά κοντέινερ τροφίμων- συνήθως παράγωγα μιας πλεονεκτικής και βιασμένης καλλιέργειας, εκτροφής και υπεραλίευσης-από τα πιο απίθανα μέρη του κόσμου δρομολογώντας τα προς τις ανεπτυγμένες κοινωνίες για να εξυπηρετήσουν την ευταξία της υπερκατανάλωσης μιας αδιανόητα διαβαθμισμένης ποιότητας διατροφικής ομαλότητας.

Την ίδια ώρα που πρακτικά το 1/4 του πλανήτη, ακόμα και εντός του ανεπτυγμένου κόσμου, ουσιαστικά βρίσκεται εκτός του καταμερισμού εργασίας και κατανάλωσης! Αυτές είναι οι ιστορικές αντιφάσεις της εποχής μας, από όπου και παράγονται όλες οι υπόλοιπες αντιφάσεις.

Κι όμως, όλες οι σχετικές μελέτες του ΟΗΕ αναδείκνυαν, τουλάχιστον μέχρι πριν από μια δεκαετία, ότι μια ισορροπημένη και βιώσιμη εκμετάλλευση των φυσικών πηγών του πλανήτη θα αρκούσε ώστε να τραφεί ένας παγκόσμιος πληθυσμός ακόμα και 10 δισεκατομμυρίων ανθρώπων μέχρι το 2050: Με την μόνη προϋπόθεση ότι αυτή η κατανάλωση θα έπρεπε να είναι εξίσου ισορροπημένη σε λογικά πλαίσια.

Αυτά τα λογικά πλαίσια δεν είναι σε θέση να προσδιορίσει και να ακολουθήσει ένας κόσμος που ανακυκλώνει τα κρισιακά του φαινόμενα διυλίζοντας την κρίση ταυτότητας του σε οικονομική κρίση, και την οικονομική σε κοινωνική, με πεδίο άσκησης παρανοϊκών αυτοματοποιημένων διαφοροποιήσεων ολόκληρη την παγκόσμια κοινότητα.

Μένει μια ελπίδα για τον κόσμο. Και αυτή είναι η διεθνιστική οργάνωση των από κάτω κόντρα στα πρότυπα κυριαρχίας που απειλεί να εξορίσει την άνθρωπο μέσα από τον άνθρωπο. Μόνο που αυτή για να είναι επιτυχημένη και διεξοδική θα πρέπει να εκκινεί από την βάση της ισόρροπης και δίκαιης κατανομής της εργασίας και της κατανάλωσης.

Σήμερα, ας το πούμε, η παγκόσμια Αριστερά αδυνατεί να σκεφτεί έξω από τα όρια της πάλης σε εθνικό πεδίο, με διεκδικητικά πλαίσια, μάλιστα, που προϋποθέτουν την επιβολή εις βάρος των πιο φτωχών λαών, καθώς η παγκοσμιοποιητική κίνηση της ιστορίας θέτει διαφορετικά τους όρους του παιχνιδιού συνολικότερα σε σχέση με όσα αφηγούνται οι παλιές επαναστάσεις.

Το είχε αντιληφθεί έγκαιρα ο Μαρξ πρώτος: Ένα έθνος που καταπιέζει άλλα έθνη δεν είσαι σε θέση να απελευθερώσει τον εαυτό του. Παραφράζοντας, θα λέγαμε πως έχει διαμορφωθεί η κουλτούρα στον οριζόντιο ανεπτυγμένο κόσμο-έστω με τις ταξικές του διαφοροποιήσεις-όχι μόνο να καταπιέζει τον υπόλοιπο πλανήτη, αλλά και να του στήνει λεπτομερειακά το σκηνικό της καταστροφής του. Μόνο που δεν έχει αλλάξει η πρωταρχική συνθήκη του είδους μας: Ο άνθρωπος με την συνείδηση του είναι η ίδια η συνείδηση της φύσης για τον εαυτό της.

Αλλά η φύση θα προχωρήσει και χωρίς εμάς. Και καλύτερα, ίσως, χωρίς εμάς. Δεν το γνωρίζουμε εάν οι κυρίαρχοι του κόσμου σκοπεύουν στο μεταξύ να την κάνουν για κάποιον άλλον πλανήτη-αφήνοντας εδώ τις πλατιές μάζες να παλεύουν με την εξαφάνιση. Εκείνο για το οποίο οφείλουμε να είμαστε σίγουροι είναι ότι το είδος μας θα πρέπει να επαναπροσδιορίσει συνολικά την σχέση με τον εαυτό του και με την φύση, αν θέλει να επιβιώσει στα σοβαρά.

Ανδρέας Μπεντεβής

Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

 

 

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Leave a Comment »

Η πολιτική ευθύνη και ο πολιτικός κανιβαλισμός

Posted by eamgr στο 2 Αύγουστος, 2018

 Κανένα συλλαλητήριο, καμιά συγνώμη, κανένας ηρωισμός, καμιά εκδήλωση αλληλεγγύης, εκ των υστέρων μάλιστα, δεν φτάνει για να μας  απενοχοποιήσει σαν κοινωνία  συνολικά, αλλά και σαν άτομα, από τον πρώτο μέχρι το τελευταίο  πολίτη αυτής της χώρας από την τερατώδη ανθρωποθυσία των πυρκαγιών στις 23 Ιούλη.kokkinolimanaki30718sk

Ο μη μετρήσιμος φόβος και τρόμος της ασύμμετρης  τρομοκρατικής βίας που βίωσαν στα μαζικά ανθρώπινα αποτεφρωτήρια της ανατολικής Αττικής βρέφη, παιδιά, έφηβοι και ενήλικες, γυναίκες και άνδρες, θα στιγματίζει για πάντα την ταυτότητα μας σαν οργανωμένη κοινωνία, θα μας υπενθυμίζει συνέχεια  την ελλειμματική κοινωνική μας ταυτότητα από την άποψη ότι ο άνθρωπος είναι η μοναδική έμβια οντότητα που έχει συνείδηση του ΕΙΔΟΥΣ του.

Όμως  καμιά  καταλυτική αυτοκριτική δεν μπορεί να διαχέει τις ευθύνες, να μην τις ιεραρχεί, για να αποκρύπτει τις αιτίες, τους στόχους, τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς των δολοφονικών εμπρησμών, ως μιας μελετημένης και οργανωμένης  δολοφονικής επιχείρησης  σε  ένα κρίσιμο ιστορικό σταυροδρόμι για τη χώρα, και ολόκληρη την περιοχή και τέλος- τέλος για τις παγκόσμιες εξελίξεις.

Το αντιπολιτευτικό τόξο σε όλο του το φάσμα με τους μισθωμένους κονδυλοφόρους και τους ντελάληδες της μαύρης οικονομίας και του μαύρου χρήματος, ξεπέρασαν ακόμη και τον Αμβρόσιο σε ωμότητα, τυμβωρυχία και κανιβαλισμό!

Το πολιτικό σύστημα της διαφθοράς, της αρπαχτής, της οικοπεδοφαγίας, της ιδιοκτησιακής απληστίας, της περιφρόνησης κάθε δημόσιου κοινωνικού αγαθού, το πελατειακό κράτος του χρηματιστηριακού παρασιτισμού που θεσμοθέτησε την βίαιη, αυθαίρετη, παράνομη, ημινόμιμη και νόμιμη αλλαγή στη χρήση γης, που βίασε το περιβάλλον και την λαϊκή αρχιτεκτονική ιδιαίτερα στις ημιαστικές, περιαστικές περιοχές. Το πολιτικό σύστημα που επιχείρησε να αναδείξει ως μοναδική συνεκτική αξία της νεοελληνικής κοινωνίας το «άρπαξε να φας και κλέψε να έχεις» αυτό που μετέτρεψε το 80% της ελληνικής

επικράτειας σε υπόστρωμα εκδήλωσης των πιο ασύμμετρων απειλών για την κοινωνία και τον άνθρωπο. Αυτό το πολιτικό σύστημα με απέραντο αμοραλισμό, κυνισμό και περιφρόνηση στην ανθρώπινη ζωή τα δίνει όλα για να βγει  λάδι το εγκληματικό του παρελθόν, το εγκληματικό παρόν και να χτίσει στα κουφάρια των απανθρακωμένων συνανθρώπων μας την αιμοδιψή και παμφάγα μελλοντική του εξουσία.

Κατασκευάζουν και αναδείχνουν με δολιότητα ως κεντρικά ζητήματα επιχειρησιακές  ανεπάρκειες  χωρίς όμως να μπορούν να κρύψουν τη θλίψη τους ότι η εκατόμβη της ανθρωποθυσίας ήταν μικρότερη των στόχων που επένδυαν σε αυτή.

Η φαιδρότητα του συμψηφισμού της τερατώδους ανθρωποθυσίας με την αποπομπή ή τις παραιτήσεις δύο υπουργών και κάποιων κρατικών λειτουργών, το μόνο που κάνει είναι να αποκαλύπτει την αισχρότητα  στη ποιότητα της εξουσίας αν τυχόν  γίνουν διαχειριστές της!

Αναγνωρίζουμε στον πρωθυπουργό Τσίπρα  και τη κυβέρνηση του, και νομίζουμε ότι κάθε καλόπιστος  άνθρωπος έχει την ίδια άποψη, ότι αντιμετώπισε τα γεγονότα με μια ποιοτικά νέα και ελπιδοφόρα πολιτική κουλτούρα.

Ανέλαβε πλήρως και χωρίς υποσημειώσεις την πολιτική ευθύνη. Δεν την πάσαρε σε κανένα υπουργό, συνεργάτη, κρατικό λειτουργό, υπηρεσία κ.λ.π. Η τοποθέτηση του δεν περιείχε κανένα στοιχείο δικαιολογίας για την κορυφαία θέση του ως διαχειριστή της εξουσίας.

Σε τι εστιάζεται όμως η πολιτική ευθύνη Τσίπρα για το ανθρώπινο ολοκαύτωμα ; Αυτό είναι κεντρικό πολιτικό ζήτημα που δεν αφορά μόνο στο τι έγινε αλλά και γενικότερες εξελίξεις στο μέλλον.

Η απάντηση στο ερώτημα είναι δυνατή αν πάρουμε υπόψη μας τα παρακάτω:

  1. Οι πυρκαγιές που εκδηλώθηκαν στα κύρια μέτωπα Κορινθία και ανατολική Αττική δεν μπορούσε παρά να έχουν ανθρώπινα θύματα ίσως και πολλαπλάσια σε αριθμό από τα σημερινά. Ο δασικός  χαρακτήρας τους, η χωροταξία, η δόμηση, οι ειδικές κλιματικές και μετεωρολογικές συνθήκες αχρήστευαν σχεδόν κάθε δυνατότητα επιχειρησιακού ελέγχου των πυρκαγιών παρά την πρωτοφανή στα χρονικά κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού και τη μαζική εθελοντική ηρωική συνδρομή χιλιάδων ανθρώπων.

 

  1. Τα δυο μέτωπα των πυρκαγιών λειτουργούσαν συμπληρωματικά ως κύρια μέτωπα αλλά και ως αντιπερισπασμός, ιδιαίτερα της Κορινθίας με τη Motor –Oil, έτσι που αφ’ ενός υπερέβαιναν τις δυνατότητες του συνόλου των δυνάμεων πυρόσβεσης και  αφ’ ετέρου διέσπειραν αυτές τις δυνάμεις.

 

  1. Η ανατροπή της κυβέρνησης Τσίπρα διακηρυγμένος στόχος των αντιδραστικών, ακροδεξιών και εμφυλιοπολεμικών δυνάμεων είχε εξαντλήσει κάθε δυνατότητα ομαλής κοινοβουλευτικής διαδικασίας και κοινωνικής απονομιμοποίησης της, παρά την ενεργητική στήριξη σε αυτόν τον στόχο ολόκληρου του αντιπολιτευτικού τόξου.

 

  1. Στον ορίζοντα των σκοτεινών δυνάμεων είχε απομείνει μόνο η βίαιη και με ασύμμετρες διαδικασίες ανατροπή της πριν το τέλος του 2018, με την συνδρομή μάλιστα  και εξωχώριων δυνάμεων του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που διαμορφώνουν την στρατηγική τους στην συνολική αποσταθεροποίηση του ευρωπαϊκού χώρου και την διεύρυνση της γεωπολιτικής επιρροής τους πάνω σε αυτόν.

 

  1. Μπορεί η διαχείριση της κυβέρνησης να εμφανίζει την χώρα σήμερα να λειτουργεί ως παράγοντας σταθερότητας και πολιτικού επαναπροσανατολισμού του ευρωπαϊκού  χώρου  σε ανθρωποκεντρικές, αντισωβινιστικές, αντιρατσιστικές και δημοκρατικές κατευθύνσεις. Όμως ταυτόχρονα λειτουργεί εν δυνάμει και από γεωπολιτική άποψη ως υπομόχλιο των αντιιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης και αποσταθεροποιητικός παράγοντας όχι μόνο της Ευρώπης αλλά και των ευρύτερων περιοχών που συνδέονται με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Το πρώτο συμπέρασμα  που μπορούμε λοιπόν να καταλήξουμε είναι ότι στη κοινωνία, την  χώρα, τον λαό και την κυβέρνηση Τσίπρα, επιβλήθηκε  ένας  ασύμμετρος  πόλεμος που από τη στιγμή  της εκδήλωσης  του  θα είχε θύματα ίσως και πολλαπλάσια των σημερινών. Βέβαια αν τα θύματα της ανθρωποθυσίας  ήταν  10, 100,1000 ή 10.000 έχει ποιοτική διαφορά . Όμως για τη κουλτούρα της αριστεράς όπως ο ίδιος ο Τσίπρας ανέφερε και δήλωσε ακόμη και η μια ανθρώπινη ζωή μας βαραίνει τι ίδιο. Το ζήτημα δεν είναι ηθικό, είναι εξ’ ολοκλήρου πολιτικό.

Το ερώτημα που χρειάζεται απάντηση κ. πρωθυπουργέ της αριστεράς δεν είναι αν η καταστολή των κρεματορίων της ανατολικής Αττικής ήταν επιτυχής ή όχι. Σε αυτό η ιστορία μάλλον σίγουρα θα σας αποδώσει εύσημα. Το κεντρικό  ερώτημα των πολιτικών σας ευθυνών είναι αν υπήρχε δυνατότητα πρόληψης και ματαίωσης  του ασύμμετρου πολέμου που επιβλήθηκε σε σας, στην κοινωνία  και στο λαό για την βίαιη ανατροπή σας.

Ίσως ναι ίσως όχι. Η απάντηση μένει μετέωρη γιατί ο βασικός παράγοντας που θα μπορούσε να δώσει απάντηση  απουσιάζει: η μαζική πολιτική επαγρύπνηση και κινητοποίηση της κοινωνίας. Αυτή θα μπορούσε να καθηλώσει, να αδρανοποιήσει και τελικά να αποκρούσει τις δυνάμεις του μαύρου μετώπου, τις δυνάμεις των δολοφονικών εμπρησμών. Αυτή είναι η κραυγαλέα πρωταρχική σας ευθύνη που επικαλύπτει και όλες τις άλλες.

Υποτιμήσατε τον αντίπαλο, τις μεθόδους, τους στόχους, τις δυνάμεις και τις εφεδρείες του, τις προτεραιότητες του. Πράγματα εξαιρετικά σημαντικά γιατί συνδέονται άμεσα με τους όρους παραγωγής πολιτικής από εσάς τον ίδιο, τα επιτελεία σας, τη κυβέρνηση σας και το κόμμα σας.

Η βίαιη γείωση σας από τις δολοφονικές πυρκαγιές πρέπει να μας κάνει όλους να κατανοήσουμε ότι η κοινοβουλευτική  νομιμοποίηση, ως όρος πια του διεθνούς δικαίου, είναι αναγκαία συνθήκη αλλά όχι και αυτόματα ικανή για μια προοδευτική, δημοκρατική, αριστερή διαχείριση  της  εξουσίας. Χρειάζεται να προστεθεί και η ενεργητική μαζική κοινωνική νομιμοποίηση.

Αυτή  την ευθύνη την χρεώνεστε  εξ’ ολοκλήρου κ. Τσίπρα σε ένα κορυφαίο, ιστορικό σταυροδρόμι για το λαό και τη χώρα και όχι μόνο.

 

Μιχάλης  Βασιλάκης

 Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

 

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Οι δημοτικές εκλογές δεν είναι πασαρέλα να την περπατήσουν στο παρά πέντε οι φανταχτεροί απόντες της 4ετίας

Posted by eamgr στο 27 Ιουλίου, 2018

Συνέντευξη της Ουρανίας Μπίρμπα 

στη Γιώτα Κοντογιωργοπούλου για την εφημερίδα «7 Μέρες Ενημέρωση»1

Υπήρξε η πρώτη σε ψήφους δημοτική σύμβουλος της ΡΑΠ στις εκλογές του 2014 και επί της ουσίας η επικεφαλής της μετά την εκλογή του Κώστα Σπαρτινού στη θέση του βουλευτή και την αναγκαστική απουσία του από το δημοτικό συμβούλιο.

Η Ουρανία Μπίρμπα, με συσσωρευμένη συνδικαλιστική εμπειρία και λόγο που δεν συνηθίζει να στρογγυλεύει, έθεσε υποψηφιότητα με τη ΡΑΠ ως συνεργαζόμενη στο πλαίσιο συμφωνίας με την πολιτική συλλογικότητα που εκπροσωπεί, το ΕΑΜ.

Θα έλεγε κανείς ότι τράβηξε με αποφασιστικότητα και δυναμισμό την ταχεία της παράταξης καταφέρνοντας συναινέσεις και συνεργασίες πριν έρθει ο Κλεισθένης να τις επιβάλλει δια νόμου. Αυτή η δυνατότητα της Ουρανίας Μπρίμπα αναγνωρίζεται άλλωστε και από τους πολιτικούς της αντιπάλους, όπως και η τόλμη της να λέει τα πράγματα όπως η ίδια τα εννοεί και όχι με βάση το πως θα μπορούσαν αυτά  να εκληφθούν.

«Τα αυτοδιοικητικά σχήματα, τα αυτοδιοικητικά στελέχη, δεν φτιάχνονται και δεν δημιουργούνται παραμονές των εκλογών. Οι δημοτικές εκλογές δεν είναι πασαρέλα που στο πάρα πέντε θα περπατήσουν στο διάδρομο οι φανταχτεροί απόντες της τετραετίας, οι επώνυμοι του τίποτα στην τοπική αυτοδιοίκηση ή τα κομματικά στελέχη του κομματικού σωλήνα» λέει η δημοτική σύμβουλος της ΡΑΠ, σχολιάζοντας την επόμενη μέρα μετά το κώλυμα που ανέκυψε με την υποψηφιότητα του Ανδρέα Παναγιωτόπουλου, λόγω της χρονικής επίσπευσης των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Η φράση αυτή της κ. Μπίρμπα είναι βέβαιο ότι θα συζητηθεί καθώς εμμέσως πλην σαφώς φωτογραφίζει ή εξαιρεί, πρόσωπα που κατά καιρούς έχουν συζητηθεί. Το ίδιο σημαντική είναι και η διαπίστωσή της ότι οι όποιες διαδικασίες έχουν χαρακτηριστικά αργήσει. «Η προετοιμασία της ΡΑΠ αλλά και του πολιτικού φορέα έπρεπε να ξεκινάει από την επόμενη μέρα των εκλογών του 2014» λέει.

Δριμεία είναι η κριτική που ασκεί στην δημοτική αρχή και τον Κώστα Πελετίδη. «Η θητεία Πελετίδη μπορεί να χαρακτηριστεί με την λαϊκή ρήση «λάδι πολύ και τηγανίτες τίποτα» λέει, ενώ  σε ό,τι αφορά το σενάριο μιας δικής της υποψηφιότητας ως επικεφαλής της ΡΑΠ τονίζει: «δεν διεκδικώ την θέση του επικεφαλής της ΡΑΠ. Ήμουν και είμαι επικεφαλής όπως εξ αντικειμένου προέκυψε το 2015. Με αυτή την ιδιότητα πρότεινα τον Ανδρέα Παναγιωτόπουλο. Εμείς ως ΕΑΜ έχουμε γνώμη και θέση πολιτική. Δεν παζαρέψαμε ποτέ θέσεις οφίτσια, χρίσματα. Η πολιτεία μας είναι γνωστή,  περιμένουμε την πολιτική πρωτοβουλία και θέση του ΣΥΡΙΖΑ και θα απαντήσουμε με βάση τις αρχές μας.

–      Mετά το κώλυμα της υποψηφιότητας του Ανδρέα Παναγιωτόπουλου, η ΡΑΠ μπαίνει σε μια νέα διαδικασία αναζήτησης επικεφαλής;

«Πραγματικά το κώλυμα της υποψηφιότητας του Ανδρέα Παναγιωτόπουλου είναι μια τεράστια απώλεια όχι μόνο για τις δυο συνεργαζόμενες δημοτικές παρατάξεις αλλά και για το δήμο μας  συνολικά. Όχι με την έννοια του σωτήρα αλλά με έννοια της απουσίας ενός ικανού, έμπειρου, αυτοδιοικητικού στελέχους που στις θητείες του στην αυτοδιοίκηση έχει προσφέρει πολλά και θα μπορούσε να προσφέρει ακόμη περισσότερα. Ήταν ο δήμαρχος που στην πράξη κατάργησε- απαλλοτρίωσε το απαράδεκτο πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα που ίσχυε μέχρι χθες, καθώς μπορούσε να συνθέτει απόψεις και πολιτικές, πράγμα που επιβεβαίωνε η ευρύτατη λαϊκή αποδοχή της εκλογής του με πάνω από 60% από τη πρώτη Κυριακή».

–       Ποια χαρακτηριστικά πιστεύετε ότι πρέπει να έχει ο επικεφαλής ώστε να στηθεί απέναντι στον Κώστα Πελετίδη με προοπτική νίκης;

«Δεν ψάχναμε ούτε ψάχνουμε τον αντιΠελετίδη. Ψάχνουμε για δήμαρχο της Πάτρας δηλαδή του μισού νομού Αχαΐας για να μη πω ολόκληρου, γιατί είναι κατανοητό ότι ο «μητροπολιτικός» δήμος της Πάτρας με τις επιλογές του και την εφαρμοσμένη, αυτοδιοικητική του πολιτική  επηρεάζει και δεσμεύει και τους όμορους δήμους για μια σειρά θεμάτων όπως π.χ. φράγμα Πείρου Παραπείρου, τρένο, διαχείριση απορριμμάτων κλπ. Ψάχνουμε λοιπόν για δήμαρχο και όχι για κομματικό επιτετραμμένο όπως λειτουργούσε μέχρι σήμερα ο κ. Πελετίδης. Αυτό έχει ανάγκη η πόλη και για την καθημερινότητα και για τα μεγάλα θέματα, αυτό έχουν ανάγκη οι χιλιάδες εργαζόμενοι οι άνεργοι, οι  νέοι και οι νέες ο πατραϊκός λαός»-

–     Είστε από τα ονόματα που έχουν ακουστεί για τη θέση του επικεφαλής της ΡΑΠ.  Θα συζητούσατε το ενδεχόμενο; Και γενικά, πιστεύετε ότι έχουν καθυστερήσει οι διαδικασίες; Ότι θα πρέπει να τρέξουν οι χρόνοι; Τα περιθώρια στενεύουν.

«Η πολιτεία μου στα  χρόνια ενεργητικής συμμετοχής μου στα κοινά, είναι γνωστή. Κίνημα νεολαίας, εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, πολιτική, τοπική αυτοδιοίκηση. Εκλέχθηκα πρώτη δημοτική σύμβουλος συνεργαζόμενη με τη ΡΑΠ-δημοτική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ το 2014.

Λειτούργησα ουσιαστικά από το 2015 μέχρι και σήμερα ως επικεφαλής της  ΡΑΠ διασφαλίζοντας κατά την γνώμη μου με επάρκεια και δημιουργικότητα την εκπροσώπηση της στην καθημερινότητα του πολίτη, στα μεγάλα προβλήματα του Δήμου, της περιοχής αλλά και στα γενικότερα πολιτικά ζητήματα.

Δεν διεκδικώ λοιπόν την θέση του επικεφαλής της ΡΑΠ. Ήμουν και είμαι επικεφαλής όπως εξ αντικειμένου προέκυψε το 2015.

Με αυτήν ακριβώς την ιδιότητα και με την συμφωνία της πολιτικής συλλογικότητας που ανήκω, πρότεινα-προτείναμε τον κ. Α. Παναγιωτόπουλο από το 2016 ως επικεφαλής και υποψήφιο Δήμαρχο του δημοτικού σχήματος που θα διεκδικούσε την ψήφο του λαού στις δημοτικές εκλογές του 2019.

Τα περιθώρια στένεψαν μετά την ψήφιση του Κλεισθένη που επαναφέρει τις εκλογές το Μάη. Αυτό όμως δεν είναι το κυρίαρχο ζήτημα. Η προετοιμασία της ΡΑΠ αλλά και του πολιτικού φορέα έπρεπε να ξεκινάει από την επόμενη μέρα των εκλογών του 2014.

Τα αυτοδιοικητικά σχήματα δεν φτιάχνονται, δεν δημιουργούνται παραμονές εκλογών. Οι δημοτικές εκλογές δεν είναι πασαρέλα που στο παρά πέντε θα περπατήσουν στο διάδρομο, φανταχτεροί «απόντες» της 4ετίας, επώνυμοι του τίποτα στην Τ.Α ή τα κομματικά στελέχη του κομματικού σωλήνα.

Η κοινωνία τέτοιες πρακτικές τις απορρίπτει και καλά κάνει  κατά τη γνώμη μου, γιατί είναι καταδικασμένες να αποτύχουν.

Έχουμε γνώμη και θέση πολιτική. Δεν παζαρέψαμε ποτέ θέσεις οφίτσια, χρίσματα.

Η πολιτεία μας είναι γνωστή περιμένουμε την πολιτική πρωτοβουλία και θέση του ΣΥΡΙΖΑ και θα απαντήσουμε με βάση τις αρχές μας».

–              Η συνεργασία μεταξύ δημοτικών παρατάξεων της αντιπολίτευσης την οποία έχουμε δει για μια σειρά θεμάτων, θα μπορούσε να εκφραστεί και σε επίπεδο περαιτέρω συνεργασίας πριν ή μετά τις εκλογές;

«Η δημιουργική συνεργασία των δημοτικών παρατάξεων πάνω στα προβλήματα προέκυψε ως ανάγκη απάντησης στον αρνητισμό, στο στείρο καταγγελτικό λόγο στη μίζερη ανεπαρκή πολιτική της δημοτικής αρχής του Πελετίδη.

Βασικά μπορώ να ισχυριστώ ως δημοτική παράταξη, ως δημοτικοί σύμβουλοι είμαστε υπερήφανοι ότι εργαστήκαμε σε αυτή την κατεύθυνση και στο δημοτικό συμβούλιο και στους οργανισμούς (ΔΗΠΕΘΕ, πολιτιστικός κ.λ.π) με σοβαρά αποτελέσματα για την πόλη, τους πολίτες και την αντίληψη της πολιτικής.

Αυτό αποτελεί παρακαταθήκη για τη νέα λειτουργία του δημοτικού συμβουλίου ως ανώτερου συλλογικού οργάνου της πόλης με ευρύτερες συνεργασίες και συναινέσεις με βάση και το νέο νόμο Κλεισθένη. Μακριά από εμάς η λογική «πας μη δικός μας βάρβαρος και στο Καιάδα η άποψη του»

–              Πως σχολιάζετε την θητεία Πελετίδη και ιδιαίτερα την κοινωνική του πολιτική η οποία θεωρείται ότι είναι και το δυνατό του χαρτί;

«Η θητεία Πελετίδη μπορεί να χαρακτηριστεί με την λαϊκή ρήση «λάδι πολύ και τηγανίτες τίποτα».

Κοστοβόρες δημόσιες σχέσεις, πελατειακό κράτος, άκρατος λαϊκισμός, ιδεολογικό αλαλούμ και πολιτική κενότητα.

Θαλάσσιο μέτωπο, φράγμα Πείρου-Παραπείρου, Διαχείριση Απορριμμάτων Ξερόλακκα, προσφυγικό-μετανάστες, προγράμματα ΕΣΠΑ- ΒΑΕ, Ανεργία, πλειστηριασμοί, όλα μια φωτογραφία και μια καταγγελία!! Κατά Τσίπρα!! Κι ας είχε την πιο προνομιακή μεταχείριση από τη κυβέρνηση σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.

Παράδειγμα την ανεργία δεν την περπατάς για να συναντήσεις τον Κουτσούμπα. Ούτε τη γλεντάς με το Μαργαρίτη για να σου μείνουν τα σουβλάκια που θα τα πασάρεις στους συλλόγους ληγμένα. Διαμορφώνεις δρόμους προοπτικής για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας μέσα από την ασκούμενη δημοτική σου πολιτική.

Τέλος η πολυδιαφημιζόμενη ανά την επικράτεια κοινωνική πολιτική του δήθεν για τη λαϊκή οικογένεια δεν απείχε από ότι κάνουν όλοι οι δήμοι της χώρας αλλά και οι προηγούμενη δημοτική αρχή τα χρόνια της κρίσης.

Απλά σμίκρυνε πάντα τα μέτρα της κυβέρνησης για την ανθρωπιστική κρίση π.χ ιατροφαρμακευτική περίθαλψη όλων των ανέργων, πρόγραμμα ΤΕΒΑ (θυμάστε που δε μοίρασε χιλιάδες κοτόπουλα και φέτα), δικαιούχοι ΚΕΑ για να αντιστοιχεί στο καταγγελτικό, εμπαθή του λόγο.

Η Πάτρα λοιπόν θέλει δήμαρχο»

 

Γιώτα Κοντογεωργοπούλου

(7 Μέρες Ενημέρωση)

 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η συμφιλίωση στα Βαλκάνια – Ουτοπία ή πραγματικότητα;

Posted by eamgr στο 14 Ιουλίου, 2018

Της Kica Kolbe*

Είμαι μια Μακεδόνισσα πεζογράφος. Τρεις μέρες ήδη πριν την υπογραφή της συμφωνίας για το «ζήτημα του ονόματος» είχα δημοσιεύσει τη θετική μου γνώμη γι’ αυτήν. Κι αυτό παρά το ότι από την αρχή μου ήταν σαφές πόσο παράλογη ήταν αυτή η «αντιπαράθεση για το όνομα». Επίσης, είχα κι εγώ βιώσει, όπως άλλωστε πολλοί Μακεδόνες, την ονομασία FYROM (ΠΓΔΜ) ως στιγματισμό. Μου ήταν σαφές πως μόνο ένα θαύμα θα έσωζε την πατρίδα μου από μια «συμπλήρωση» στο όνομά της. Η συμφωνία είναι όχι το ιδανικό, αλλά το ρεαλιστικό αποτέλεσμα μακρών και δύσκολων διαπραγματεύσεων.

Σαφές μου είναι και το εξής: Η «αντιπαράθεση για το όνομα» μόνο στα Βαλκάνια θα μπορούσε να λάβει χώρα! Εκεί η ιστορία σπάνια γίνεται αντικείμενο επεξεργασίας, συνήθως αποτελεί ταμπού. Η ειδικότητά μου είναι η φιλοσοφία. Με έχει διαμορφώσει η Κριτική Θεωρία, κυρίως η σκέψη του Theodor W. Adorno. Απ’ αυτόν έμαθα πως οι έννοιες δεν είναι παρά το ίζημα ιστορικών εμπειριών. Στο όνομα Μακεδονία μπορεί κανείς να διαβάσει τη δύσκολη ιστορία των Βαλκανίων. Στην ευρωπαϊκή αργκό η συγκεκριμένη περιοχή εμφανιζόταν για πολύ καιρό ως «μήλον της έριδος». Η τραυματική κληρονομιά της περιοχής της Μακεδονίας μπορεί να κατευναστεί μόνο σε μια ενωμένη Ευρώπη. Από το «ναρκοπέδιο» των εθνικών φιλαυτιών θα μπορούσε μια μέρα να προκύψει μια συναρπαστική συμφωνία των πολιτισμών πολλών λαών. Κάτι σαν την Μπουκοβίνα, την πατρίδα του Πωλ Τσελάν πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σίγουρα, εφόσον όμως θα υπήρχαν σε αυτήν άνθρωποι που θέλουν να αντιτάξουν στον εθνικισμό μια ανεκτική κοινωνία. Μόνο με την ελπίδα πως με τη βοήθεια της Ε.Ε. θα μπορούσε να αρχίσει μια διαδικασία συμφιλίωσης, χαιρετίζω τη συμφωνία.

Γι’ αυτό έχω και τους προσωπικούς μου λόγους. Γεννήθηκα προσφυγόπαιδο, τρία χρόνια μετά τη φυγή των οικογενειών των δυο γονιών μου κατά τη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου. Είχαν μόλις μετατραπεί σε απάτριδες. Γεννήθηκα άπατρις. Οι γονείς μου ήταν Σλάβοι Μακεδόνες. Η οικογένεια της μητέρας μου έφυγε το 1948 από ένα χωριό κοντά στην Καστοριά / Κόστουρ, στους πρόποδες του βουνού Βίτσι/Βιτς. Διέσχισε τα σύνορα προς την Γιουγκοσλαβία στην Πρέσπα. Εκεί όπου υπογράφτηκε η συμφωνία. Ο πατέρας μου έφυγε το 1947 με τους γονείς του από την περιοχή της Φλώρινας / Λέριν, διασχίζοντας τα σύνορα προς τη Μπίτολα. Το τραύμα της φυγής είναι η δική μου «προσφυγική κληρονομιά». Η Ελλάδα είναι κομμάτι και της δικής μου οικογενειακής βιογραφίας. Γι’ αυτή την οικογενειακή βιογραφία γράφω στα βιβλία μου.

Πώς μπόρεσα να χαιρετίσω τη συμφωνία, με ρωτούν οι φίλοι μου. Επειδή δεν ξέχασα ποτέ το τραύμα της φυγής των γονιών μου. Επειδή συνειδητοποιώ πως η μνήμη για τους Μακεδόνες στην Ελλάδα, που στον εμφύλιο τους έλεγαν «Σλαβομακεδόνες», αποτελεί ακόμα ταμπού στη σημερινή Ελλάδα – γι’ αυτό είμαι υπέρ της συμφωνίας. Η προσέγγιση των δυο κοινωνιών θα μπορούσε να βοηθήσει να σπάσουν τα ιστορικά ταμπού στην Ελλάδα. Μια μέρα, το σύνορο ανάμεσα στις δυο χώρες θα μπορούσε να γίνει πιο ανοιχτό. Σε αυτή την περίπτωση δεν θα χρειαζόταν πλέον να υποφέρει ξανά κανείς όπως ο πατέρας μου, που κάθε χρόνο πήγαινε στα σύνορα της Μπίτολα, για να ζητιανέψει ώρες απ’ τους συνοριοφύλακες να τον αφήσουν να μπει έστω και μια φορά στην πρώην πατρίδα του. Αν όχι αλλιώς, έστω με χειροπέδες. Ο πατέρας μου έφερε ένα βαθύ τραύμα απ’ την εμπειρία της φυγής. Ένιωθε ένοχος που αυτός, ένα δεκαεξάχρονο παιδί, είχε επιζήσει της φυγής, ενώ η μητέρα του είχε πεθάνει. Δεν επέστρεψε ποτέ πίσω στην Ελλάδα. Δεν του το επέτρεψαν.

Η συμφωνία θα βοηθήσει τους δυο λαούς να γνωριστούν. Θ’ αρχίσουν να μεταφράζουν ο ένας τη λογοτεχνία του άλλου και να διαβάζουν. Θ’ αρχίσουν να καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον. Ίσως σύντομα μάθουν να αποδέχονται τη δική τους ιστορική ενοχή και ζητήσουν συγγνώμη. Αυτό σήμερα ούτε στη φαντασία μας δεν μπορεί να υπάρξει! Κυρίως όχι με τη γιγαντιαία υπερηφάνεια κάποιων Ελλήνων. Οι δυο λαοί θα μπορούσαν κάποια μέρα να μάθουν να αντικρίζουν την ιστορία τους. Για να μπορέσουν μια μέρα να την ξεπεράσουν. Γιατί όχι κατά το πρότυπο των πάλαι ποτέ «προαιώνιων εχθρών», της Γερμανίας και της Γαλλίας; Από τους Βαλκανικούς πολέμους και μετά, η περιοχή της Μακεδονίας εκτείνεται σε τρία κράτη. Όπως οι περιοχές της Αλσατίας και του Λότρινγκεν.

Η μακεδονική γλώσσα βρίσκεται στο επίκεντρο της μακεδονικής εθνικής ταυτότητας. Η συμφωνία την αναγνωρίζει. Το εθνωνύμιο Μακεδόνας επίσης. Η προβλεπόμενη πρόταξη του επιθέτου «Βόρεια» στο σημερινό όνομα του κράτους δεν είναι παρά μια γεωγραφική διευκρίνιση. Για πολλούς Μακεδόνες ωστόσο, αυτή η αλλαγή είναι επώδυνη. Επειδή αποτελεί μια ιστορική τομή. Πριν από τριάντα χρόνια διαλύθηκε το κράτος της Γιουγκοσλαβίας, όπου ανήκε ως ομόσπονδο κράτος η χώρα που γεννήθηκα. Οι Μακεδόνες δεν έχουν ξεπεράσει ακόμα εντελώς αυτό το τραύμα. Τώρα προστίθεται και η αλλαγή του ονόματος. Μια αλλαγή την οποία δεν επέλεξαν οι ίδιοι. Αυτό προσβάλλει πολλούς φιλειρηνικούς ανθρώπους.

Πολλοί, κυρίως απόγονοι των «Αιγαιατών» φυγάδων, έχουν φοβίες – ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να μεταμορφωθεί σε έναν γιγαντιαίο ελεγκτή, όπως στην Οργουελιανή δυστοπία, που θα τους «κατασκόπευε» και στη γειτονική χώρα, μήπως και στην ιδιωτική τους ζωή χρησιμοποιούν το όνομα «Μακεδονία» χωρίς το «συμπλήρωμα». Γιατί έχουν αυτό τον φόβο; Επειδή οι γονείς και οι παππούδες τους τους διηγούνταν πως το ελληνικό κράτος απαγόρευε κάποτε τη χρήση της μακεδονικής τους γλώσσας. Πολλοί άνθρωποι στη χώρα μου δεν εμπιστεύονται την Ελλάδα. Αυτό είναι κατανοητό. Η «αντιπαράθεση για το όνομα» αποτελούσε γι’ αυτούς προσβολή. Τώρα εναπόκειται στην Ελλάδα να κερδίσει την εμπιστοσύνη των γειτόνων της.

Μερικούς Μακεδόνες πολίτες απωθεί η απαίτηση της συμφωνίας να σβηστεί στο σύνταγμα η παράγραφος για την «έγνοια» περί δικαιωμάτων των μακεδονικών μειονοτήτων στις γειτονικές χώρες. Αυτή η παράγραφος όμως έχει σβηστεί ήδη το 1995. Εγώ θεωρώ πως τα δικαιώματα των ανθρώπων στην Ελλάδα που αυτοπροσδιορίζονται ως Σλάβοι Μακεδόνες μπορεί να τα εξασφαλίσει μόνο το κράτος, πολίτες του οποίου είναι – το ελληνικό κράτος. Σλάβοι Μακεδόνες ήταν και οι συγγενείς μου που εξορίστηκαν μετά τον ελληνικό εμφύλιο. Οι προβλεπόμενες στη συμφωνία επιτροπές θα έπρεπε μια μέρα να άρουν επιτέλους το ταμπού σχετικά με τη μοίρα των Σλάβων Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων του Εμφυλίου. Ελπίζω πως με αυτόν τον τρόπο οι Έλληνες θα ξεπεράσουν και το δικό τους τραύμα αυτού του πολέμου. Αυτό ήταν, κατά τη γνώμη μου, το αληθινό, το συνεχώς αόρατο φόντο της «αντιπαράθεσης για το όνομα». Μόνο τότε θα συνειδητοποιήσουν οι σημερινοί Έλληνες πόσο αδίκησε το ελληνικό κράτος τους ίδιους του τους πολίτες, όταν με μια απόφαση αφαίρεσε απ’ τους Σλάβους Μακεδόνες πολιτικούς πρόσφυγες την ελληνική υπηκοότητα, τους ανακήρυξε ξένους και επέτρεψε να κατασχεθούν οι περιουσίες τους. Η Ελλάδα θα μπορούσε να διδαχτεί σε αυτό το σημείο πολλά απ’ τη Γερμανία και τον τρόπο που μεταχειρίζεται εκείνη τους απογόνους των Γερμανών Εβραίων. Στη Γερμανία διοργανώνονταν παλιότερα πολλές συναντήσεις Γερμανών μαθητών με Εβραίους επιζήσαντες του ολοκαυτώματος. Οι γονείς μου έχουν ήδη πεθάνει. Εγώ όμως ακόμα ονειρεύομαι μια Ελλάδα όπου θα μπορέσω μια μέρα να διηγηθώ, προς τιμήν τους, σε ένα σχολείο στην Αθήνα, σε Έλληνες μαθητές, για την παιδική μου ηλικία στο προσφυγικό γκέτο των «Αιγαιατών».

 

Κολωνία, 28.06.2018

Μετάφραση: Αλεξάνδρα Ιωαννίδου

* Πεζογράφος από την ΠΓΔΜ

πηγή:http://ΕΝΘΕΜΑΤΑ ΑΥΓΗ

Posted in Διεθνή, Επικαιρότητα | Leave a Comment »

Μακεδονία: Ένα έργο σε 3 πράξεις

Posted by eamgr στο 3 Ιουλίου, 2018

Του Κλεάνθη Γρίβα

Η θέση της σύγχρονης Ελλάδας σφραγίστηκε από τρεις Συνθήκες Ειρήνης με τις οποίες οι Μεγάλες Δυνάμεις αντιμετώπισαν το «Ανατολικό Ζήτημα» σύμφωνα με τα συμφέροντά τους: Τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913), των Σεβρών (1920) και της Λωζάνης (1923), στις οποίες η Ελλάδα εκπροσωπούνταν – ευτυχώς – από τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Με βάση τα δεδομένα αυτών των Συνθηκών, ανακύπτει το κρίσιμο ερώτημα για την ατομική και συλλογική μας αυτοσυνειδησία: Τί είμαστε;
Ιδανικοί αυτόχειρες (που παίζουν σε ένα θεατρικό έργο σκηνοθετημένο από την Τουρκία);

Βλάκες (που, όταν το δάκτυλο δείχνει το φεγγάρι, κοιτάνε το… δάκτυλο);
Διανοητικά υπολειπόμενοι (που αδυνατούν να διακρίνουν το σημαντικό από το ασήμαντο και το μείζον από το έλασσον);

Παράφρονες (που ανοίγουν μόνοι τους την πύλη του ψυχιατρείου-κόλαση στο οποίο θα εγκλειστούν);
Αδαείς (που έχουν άποψη επί παντός του επιστητού);

Ή, απλώς, ανόητοι (που βγάζουν μόνοι τους τα μάτια τους);

Δεδομένου ότι βασικός στόχος της επεκτατικής εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας είναι η επαναδιείσδυσή της στα εδάφη κυριαρχίας της πρώην Οθωμανικής αυτοκρατορίας (με πρώτο στόχευση τα Βαλκάνια, το Αιγαίο και τη Μέση Ανατολή), κύριος στόχος της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας δεν μπορεί παρά να είναι η αποτροπή αυτής της τουρκικής προσπάθειας.

Και σ’ αυτή την κατεύθυνση, είναι προφανές ότι συμφέρον της Ελλάδας είναι να περιβάλλεται στα βόρεια σύνορά της από μια ομάδα χωρών που, εξαιτίας της ενσωμάτωσής τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, είναι υποχρεωμένες να εναντιώνονται σ’ αυτή τη διείσδυση και όχι από χώρες έρμαια στην επιρροή της Τουρκίας ή εξαρτημένες απ’ αυτή.

Ανατολικό Ζήτημα -Πράξη 1η (Presto):

Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913)

Εκδίωξη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από τα Βαλκάνια και Διπλασιασμός της Ελλάδας

Η συνθήκη ειρήνης του Βουκουρεστίου (1913) αποτελεί την πρώτη πράξη της επίλυσης του «ανατολικού ζητήματος» με την εκδίωξη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από τα Βαλκάνια, μέσω των διευθετήσεων στις οποίες κατέληξαν οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις της εποχής εκείνης (Γερμανία, Γαλλία, Ρωσία, Αυστρο-ουγγαρία, Αγγλία, Ιταλία), με βάση τα συμφέροντά τους και τον συσχετισμό της ισχύος μεταξύ τους.

Και έκτοτε, η επαναδιείσδυση της Τουρκίας στα Βαλκάνια αποτελεί πάγιο στόχο της εξωτερικής της πολιτικής.

Σ’ αυτή τη δύσκολη και σύνθετη γεωπολιτική παρτίδα «σκακιού», η Ελλάδα σημείωσε απρόσμενες σημαντικές επιτυχίες, με τον εδαφικό και πληθυσμιακό διπλασιασμό της, έχοντας την τύχη να εκπροσωπείται στις εργασίες της διάσκεψης από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, έναν από τους ελάχιστους ηγέτες που είχαν γνώση της γεωπολιτικής (άριστου γνώστη και μεταφραστή του έργου του «πατέρα της γεωπολιτικής» Θουκυδίδη).

Στο πλαίσιο αυτών των διευθετήσεων, με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου, η Ελλάδα διπλασίασε το έδαφός της (από 64.790 σε 108.610 τετρ. χλμ) και τον πληθυσμό της (από 2.660.000 σε 4.363.000), προσαρτώντας μεγάλα τμήματα της Ηπείρου και της Μακεδονίας (μεταξύ αυτών η Θεσσαλονίκη, η Φλώρινα και η Καβάλα), και ακολούθησε η επίσημη οριστική ενσωμάτωση της Κρήτης στην Ελλάδα (14 Δεκεμβρίου 1913).

Μ’ άλλα λόγια, η Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913) έδωσε στην Ελλάδα περίπου τη σημερινή της μορφή και, γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, θα πρέπει να διαφυλάσσεται ως «κόρη οφθαλμού» από ελληνικής πλευράς.

Η Συνθήκη δεν προέβλεψε τον οριστικό διακανονισμό του ζητήματος των νησιών του Β.Α. Αιγαίου, (Λήμνος, Χίος, Σάμος κ.α.), τα οποία είχε πάρει η Ελλάδα από τους Οθωμανούς και επί των οποίων αναγνωρίστηκε η επικυριαρχία της Ελλάδας από τις Μεγάλες Δυνάμεις τον Φεβρουάριο 1914.

Μέχρι τότε, τα νησιά κατέχονταν από την Ελλάδα «de facto».

Από τις Μεγάλες Δυνάμεις, η Γερμανία και η Γαλλία υποστήριξαν τις ελληνικές θέσεις, η Ρωσία και η Αυστροουγγαρία υποστήριξαν τις Βουλγαρικές απαιτήσεις, ενώ η Αγγλία και η Ιταλία κράτησαν «ουδέτερη» στάση.

Με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, η οθωμανική περιφέρεια της Μακεδονίας μοιράστηκε σε τρεις χώρες (Ελλάδα, Σερβία και Βουλγαρία), με την Ελλάδα να παίρνει τη «μερίδα του λέοντος», πράγμα που σημαίνει ότι με βάση αυτή τη Συνθήκη, από γεωγραφική άποψη η Μακεδονία δεν είναι μία αλλά τρεις.

Ανατολικό Ζήτημα. Πράξη 2η (adagio):

 Συνθήκη των Σεβρών (1920)

 Εκδίωξη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από τη Μέση Ανατολή

Η συνθήκη ειρήνης των Σεβρών (1920) αποτελεί την δεύτερη πράξητης επίλυσης του «ανατολικού ζητήματος» με την εκδίωξη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από τη Μέση Ανατολή.

Η Συνθήκη των Σεβρών υπογράφηκε στις 28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1920 στη γαλλική πόλη Σεβρ (Sevres),ως συνθήκη ειρήνης ανάμεσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία και τις Συμμαχικές δυνάμεις μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Ιαπωνία) και τις δυνάμεις που σχετίζονταν μ’ αυτές (Αρμενία, Βέλγιο, Ελλάδα, Χετζάζ, Πολωνία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία, Τσεχοσλοβακία).

Από μέρους της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η συνθήκη έγινε αποδεκτή από τον σουλτάνο Μεχμέτ ΣΤ΄ (που προσπαθούσε να σώσει τον θρόνο του), αλλά απορρίφθηκε από το κίνημα των Νεότουρκων υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ (που χρησιμοποίησε αυτή τη διένεξη για να αυτοανακηρυχθεί κυβέρνηση και να καταργήσει το χαλιφάτο).

Με βάση αυτή τη συνθήκη, η Οθωμανική Αυτοκρατορία παρέδωσε στην Αγγλία την Μεσοποταμία (Ιράκ), την Παλαιστίνη και την Υπεριορδανία και στη Γαλλία την Συρία και τον Λίβανο.
Η Ανατόλια πέρασε στη σφαίρα επιρροής της Ιταλίας. Και προβλέπονταν ότι η Χετζάζ (μέρος της σημερινής Σαουδικής Αραβίας), το Κουρδιστάν και η Αρμενία θα γίνονταν ανεξάρτητα κράτη.

Στην Ελλάδα (η οποία εκπροσωπούνταν στις εργασίες της διάσκεψης από τον Ελευθέριο Βενιζέλο) παραχωρήθηκαν τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος και η ανατολική Θράκη μέχρι τη γραμμή της Τσατάλτζας κοντά στην Κωνσταντινούπολη.

Η περιοχή της Σμύρνης έμενε υπό την ονομαστική επικυριαρχία του Σουλτάνου αλλά θα διοικούνταν από Έλληνα Αρμοστή ως εντολοδόχο των Συμμάχων, και θα μπορούσε να προσαρτηθεί στην Ελλάδα μετά από πέντε χρόνια με δημοψήφισμα.

Το άρθρο 26 όριζε ακόμα και εάν οι οθωμανικές αρχές δεν συναινούσαν στην εφαρμογή της Συνθήκης, θα εξέπιπταν από την κυριαρχία τους στην Κωνσταντινούπολη, την οποία θα μπορούσε να καταλάβει η Ελλάδα (θέση την οποία είχε προωθήσει εντέχνως ο Ελ. Βενιζέλος).

Παράλληλα, η Βόρεια Ήπειρος ενσωματωνόταν στην Ελλάδα με το μυστικό Σύμφωνο Βενιζέλου – Τιττόνι.
Η Ιταλία συμφώνησε να παραχωρήσει στην Ελλάδα τα Δωδεκάνησα (εκτός από τα νησιά Ρόδος και Καστελόριζο, τα οποία δεσμεύονταν να τα παραχωρήσει κατόπιν δημοψηφίσματος, όταν η Βρετανία θα έδινε στο μέλλον την Κύπρο στην Ελλάδα – μια δέσμευση που ακυρώθηκε από την Ιταλία το 1922).

Τα στενά των Δαρδανελίων και η θάλασσα του Μαρμαρά αποστρατικοποιήθηκαν και έγιναν προσωρινά διεθνής περιοχή, οι Σύμμαχοι απέκτησαν τον οικονομικό έλεγχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και καθορίστηκε η ισότητα και τα δικαιώματα των χριστιανικών μειονοτήτων.

Η επικύρωση της Συνθήκης δεν έγινε από κανένα συμμαχικό κοινοβούλιο – (ούτε από το ελληνικό), καθώς μετά την επαναφορά του Κωνσταντίνου στον ελληνικό θρόνο, διαταράχθηκαν οι σχέσεις με τις συμμαχικές δυνάμεις, οι οποίες ποτέ δεν αναγνώρισαν τον Κωνσταντίνο ως αρχηγό του ελληνικού κράτους.

Η Σοβιετική Ένωση έκανε ξεχωριστή συνθήκη με τους Οθωμανούς. Μετά την επικράτηση τους, οι Νεότουρκοι μετέφεραν την πρωτεύουσα στην Άγκυρα, και μετά την Μικρασιατική Καταστροφή (1922), οι σύμμαχοι υπέγραψαν νέα συνθήκη ειρήνης (τη Συνθήκη της Λωζάνης, 1923) με ευνοϊκότερους όρους για την Τουρκία.

Ανατολικό Ζήτημα. Πράξη 3η (allegro)

 Συνθήκη της Λωζάνης (1923)

 Διαμόρφωση των (σημερινών) συνόρων της Τουρκίας

Η Συνδιάσκεψη Ειρήνης της Λοζάνης διήρκεσε (με ένα διάλλειμα) από τις 20 Νοεμβρίου 1922 μέχρι τον Αύγουστο 1923.

Συνήλθε υπό την προεδρία του Βρετανού Υπουργού Εξωτερικών λόρδου Κόρζον.
Συμμετείχαν οι χώρες: Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία, Ιαπωνία, Ρουμανία και Σερβία.

Η Σοβιετική Ρωσία προσκλήθηκε να πάρει μέρος μόνο όταν θα συζητούνταν το καθεστώς των Στενών και στη Βουλγαρία επιτράπηκε να εκθέσει τις απόψεις της για την έξοδό της στο Αιγαίο και για το καθεστώς των Στενών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέστησαν εκπροσωπούμενες στην πρώτη φάση από τον αντιπρόσωπο τους Α.W. Child, και στη δεύτερη από τον Αμερικανό πρεσβευτή στη Βέρνη J. ClarkGrew.
Η Ελλάδα εκπροσωπήθηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο και η Τουρκία από τον Ισμέτ Πασά.

1) Αναγνωρίστηκε η κυριαρχία της Ελλάδας στα νησιά του Αιγαίου (Λήμνος, Σαμοθράκη, Μυτιλήνη, Χίος, Σάμος και Ικαρία).

2) Τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος παραχωρήθηκαν στην Τουρκία.

3) Η Ελλάδα υποχρεώθηκε να εκκενώσει τη Σμύρνη και την Ανατολική Θράκη (εκκένωση που στρατιωτικά, είχε ήδη συντελεστεί με την Μικρασιατική Καταστροφή το 1922).

4) Αναγνωρίστηκε η ιταλική κυριαρχία σε όλα τα Δωδεκάνησα (που, τελικά, θα ενσωματωθούν στην Ελλάδα το 1947).

5) Συμφωνήθηκε η ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, και η υποχρέωση της Τουρκίας να αναγνωρίσει
(α) το δικαίωμα της ισοπολιτείας στις αλλοεθνείς μειονότητες,
(β) την παραμονή του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη, και
(γ) την ειδική σύμβαση για το καθεστώς των Στενών, που ίσχυσε μέχρι την υπογραφή της Συμβάσης του Montreux στις 20 Ιουλίου 1936.

Με τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923) διαμορφώθηκαν τα (σημερινά) σύνορα της Τουρκίας, με συνέπεια να αποτελεί ένα σοβαρό εμπόδιο στην επεκτατική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, κεντρικός στόχος της οποίας ήταν και παραμένει η επανάκτηση των απολεσθέντων επιρροών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας προς κάθε δυνατή κατεύθυνση.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ (Moltoadagio;)

 «Άσμα ηρωϊκό» που δεν πρέπει να γίνει Πένθιμο

* Με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913), η Ελλάδα διπλασίασε το έδαφός της (από 64.790 σε 108.610 τετρ. χλμ) και τον πληθυσμό της (από 2.660.000 σε 4.363.000), προσαρτώντας μεγάλα τμήματα της Ηπείρου και της Μακεδονίας (μεταξύ αυτών η Θεσσαλονίκη, η Φλώρινα και η Καβάλα), και ακολούθησε η επίσημη οριστική ενσωμάτωση της Κρήτης στην Ελλάδα (14 Δεκεμβρίου 1913).
Μ’ άλλα λόγια, η Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913) έδωσε στην Ελλάδα περίπου τη σημερινή της μορφή.

Και, γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, θα πρέπει να διαφυλάσσεται ως «κόρη οφθαλμού» από ελληνικής πλευράς.

* Με τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923) διαμορφώθηκαν τα (σημερινά) σύνορα της Τουρκίας, με συνέπεια να αποτελεί ένα σοβαρό εμπόδιο στην επεκτατική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, κεντρικός στόχος της οποίας ήταν και παραμένει η επανάκτηση των απολεσθέντων επιρροών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας προς κάθε δυνατή κατεύθυνση.
Και, γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, θα πρέπει να διαφυλάσσεται ως «κόρη οφθαλμού» από ελληνικής πλευράς.

Γι’ αυτό το λόγο, η Τουρκία θέτει αυτή τη συνθήκη υπό αμφισβήτηση (διαρκώς και με κάθε ευκαιρία) μέσα από το λόγο και την πράξη, αφενός των διαμορφωτών και των διαχειριστών της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας και αφετέρου των κάθε συνομοταξίας Τούρκων ακροδεξιών και εθνικιστών, οι οποίοι δεν αποδέχονται το γεγονός ότι τα προαναφερθέντα αιγαιοπελαγίτικα νησιά ανήκουν στην Ελλάδα και ότι, μέσω αυτών, η Ελλάδα ελέγχει νομίμως το 70% του Αιγαίου Πελάγους, μιας θάλασσας με κομβική σημασία και με διαρκώς αυξανόμενο στρατηγικό βάρος, ιδιαίτερα στη ρευστή μετα-ψυχροπολεμική εποχή.

Στην επιδίωξή της αυτή, η επεκτατική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, ενισχύεται εξ’ αντικειμένου από τους εγχώριους «Μεγαλέξανδρους» που (περιβεβλημένοι με περικεφαλαίες, μανδύες, σημαίες και σταυρούς -αγκυλωτούς και άλλους), κραυγάζουν εν χωρώ «η Μακεδονία είναι μία και ελληνική», αδυνατώντας να κατανοήσουν ότι μ’ αυτό τον τρόπο:

α) αμφισβητούν (προς το παρόν, οχλοκρατικώδικαίω) τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913), με την οποίαη Ελλάδα διπλασίασε το έδαφος και τον πληθυσμό της και για την οποία από γεωγραφική άποψη η Μακεδονία δεν «είναι μία και ελληνική» αλλά τρεις (ελληνική, σερβική, βουλγαρική).

Και έτσι,

β) νομιμοποιούν τις παράνομες-από την άποψη του διεθνούς δικαίου- προσπάθειες της Τουρκίας για την ανατροπή της Συνθήκης της Λωζάνης (1923).

Συνεπώς, όσοι έχουν προσβληθεί από τον θανατηφόρο ιό του εθνικισμού και του κομματισμού, αγνοώντας το γεγονός ότι, κατά κανόνα, οι διεθνείς συνθήκες ανατρέπονται με πόλεμο, βάζουν τα ευτελή συμφέροντα της ιδιοτέλειας, του φανατισμού και της άγνοιας (τους) πάνω από τα συμφέροντα της χώρας, τα οποία (όπως και τα πραγματικά συμφέροντα κάθε χώρας) διακυβεύονται, μόνον ή κυρίως, σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής.

Κι έτσι, «πρωταγωνιστούν» σε μια ιλαροτραγωδία που θα μπορούσε εύκολα μπορεί να μεταβληθεί σε τραγωδία, στο πλαίσιο της ρευστότητας του κόσμου που διαμορφώθηκε μετά την κατάρρευση του ανατολικού ολοκληρωτισμού, κατάρρευση που προκάλεσε την ανατροπή της ψυχροπολεμικής ισορροπίας δυνάμεων που ίσχυε μέχρι τότε, η οποία δεν έχει υποκατασταθεί ακόμη από μια νέα ισορροπία.

Αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος διανύει μια «μεταβατική περίοδο» που (όπως όλες οι μεταβατικές περίοδοι στην ιστορία) είναι άκρως επικίνδυνη και επισφαλής, δεδομένου ότι τα πάντα είναι δυνατό να συμβούν από οποιαδήποτε αιτία.

Σ’ αυτή τη ζοφερή περίοδο («σου εύχομαι να ζήσεις σε καιρούς ενδιαφέροντες», λέει μια παλιά κινέζικη κατάρα), όσοι αδυνατούν να κατανοήσουν τη δυνητική επικινδυνότητα των ενεργειών τους (πράγμα που απαιτεί γνώση και σκέψη, δηλαδή δύο στοιχεία εν ανεπαρκεία στις μέρες μας).

Η Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913) και η Συνθήκη της Λωζάνης (1923) που είναι αλληλένδετες μεταξύ τους, πρέπει να διαφυλαχθούν ως κόρη οφθαλμού από την Ελλάδα, έχοντας πάντα κατά νου ότι κάθε αμφισβήτηση της μιας (από μας) ενεργεί υποστηρικτικά στην αμφισβήτηση της άλλης (από την Τουρκία).

Υ.Γ. Προς κάθε ενδιαφερόμενο

Μια συνδυασμένη προσεκτική ανάγνωση των τριών έργων:

Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου του Θουκυδίδη (μετάφραση Ελευθέριος Βενιζέλος και Άγγελος Βλάχος – και τα δύο, εκδόσεις Βιβλιοπωλείο της «Εστίας»),
Το Στρατηγικό Βάθος – Η Διεθνής Θέση της Τουρκίας του Αχμέτ Νταβούτογλου (εκδόσεις Ποιότητα, Αθήνα, 2010),
και
Η τραγωδία της Πολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων του JohnMearsheimer (εκδόσεις Ποιότητα, Αθήνα, 2006), ίσως επέτρεπε σε όλους εκείνους που θέλουν να έχουν λόγο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και όχι μόνο (και οι οποίοι, κατά κανόνα, δεν έχουν καλές σχέσεις με το διάβασμα), να σχηματίσουν μια – αμυδρή, έστω -εικόνα του διεθνούς σκηνικού και της διεθνούς αρχιτεκτονικής της ισχύος, στο πλαίσιο των οποίων παραπατάει η χώρα μας (εν πολλοίς, εξαιτίας τους).

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή | Leave a Comment »

Μακεδονικό και μετα-ιδεολογία

Posted by eamgr στο 3 Ιουλίου, 2018

Η συζήτηση για το Μακεδονικό αποτελεί εργαστήρι για την κατανόηση της ιδεολογίας. Η Μακεδονία, ακούσαμε, είναι είτε ιστορία είτε γεωγραφία, αποκλειστικά ελληνική ή κομμάτι και άλλων, έθνος ή πληθυσμός, γλώσσα ή διάλεκτος, περιφέρεια ή κράτος. Και αυτά μόνο στην Ελλάδα. Αν ακούσουμε τι λέγεται στην ΠΔΓΜ θα προσθέταμε και πολλά ακόμη.ÓÕËËÁËÇÔÇÑÉÏ ÓÔÇ ÈÅÓÓÁËÏÍÉÊÇ ÊÁÔÁ ÔÇÓ ×ÑÇÓÇÓ ÔÏÕ ÏÑÏÕ "ÌÁÊÅÄÏÍÉÁ" ÓÔÇÍ ÏÍÏÌÁÓÉÁ ÔÙÍ ÓÊÏÐÉÙÍ (ÌÏÔÉÏÍÔÅÁÌ/ ÂÅÑÂÅÑÉÄÇÓ ÂÁÓÉËÇÓ)

Αυτό που έγινε σαφές είναι ότι δεν ξέρουμε τι σημαίνει Μακεδονία, ότι έχουμε μια συγκεχυμένη ιδέα για την έννοια του έθνους, ότι κεντρικά σημεία της ατομικής και συλλογικής ταυτότητας παραμένουν σκοτεινά και άγνωστα. Εν τούτοις είμαστε αποφασισμένοι να κινητοποιηθούμε, να πάμε σε συλλαλητήρια και εκδηλώσεις, να συγκρουστούμε χωρίς να ξέρουμε το διακύβευμα.

Η ιδεολογία δουλεύει στο διάμεσο της γνώσης και του ασυνείδητου, ανάμεσα σ’ αυτά που ξέρουμε με σιγουριά και τα άλλα, τα μυστηριώδη, που δεν τα ξέρουμε αλλά μας καθορίζουν. Οι πράξεις μας συχνά καθοδηγούνται από επιθυμίες, τραύματα και φόβους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πολιτική της Δεξιάς στο Μακεδονικό. Πολλά στελέχη αποδέχονται δημόσια και ιδιωτικά ότι έχουμε ένα μικρό «παράθυρο ευκαιρίας» για τη λύση του αδιέξοδου. Συμφωνούν ότι πρέπει να γίνει το συντομότερο γιατί το ζήτημα έχει κακοφορμίσει και οι δύο χώρες έχουν χάσει πολλά από την αδιαλλαξία. Η Ελλάδα υποχρεώνεται σε διεθνή φόρα να δεχτεί την ΠΓΔΜ με το συνταγματικό της όνομα. Οι γείτονες είναι παρίες στη διεθνή κοινότητα, η σταθερότητα του κράτους απειλείται.

Αλλά το δεξιό ασυνείδητο, τραυματισμένο από την απώλεια της εξουσίας, δρα αντίθετα από τη λογική. Επιτίθεται στην κυβέρνηση, κάνει ό,τι μπορεί για να αποτρέψει τη συμφωνία που απαιτεί το συμφέρον της παράταξης και της χώρας. Ολοι ξέρουν τις αρνητικές γεωπολιτικές και οικονομικές συνέπειες για τη χώρα μας αν η ανωμαλία με την ΠΓΔΜ συνεχιστεί. Αλλά αυτό δεν σταματά τον αρνητισμό πολιτικών και δημοσιολογούντων.

Ετσι λειτουργεί η παράλογη λογική του ασυνείδητου: Ξέρω πολύ καλά τη ζημιά που θα πάθει η χώρα, εν τούτοις συνεχίζω να την υποθάλπω. Βλέπουμε ανάλογη τακτική και στο ΚΚΕ. Το κόμμα επαναλαμβάνει συνεχώς μια σειρά από δογματικά αξιώματα περί ιμπεριαλισμού, καπιταλισμού.

Εξηγούν, υποτίθεται, την κατάσταση και τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Αλλά ταυτόχρονα οι συνεχείς επιθέσεις του στα κυβερνητικά μέτρα για τους αδύναμους υποσκάπτουν τα δίκια αυτών που η ρητορική του επιφανειακά υποστηρίζει. Δεν αποτελεί επομένως η ιδεολογία την κλασική «ψευδή συνείδηση» του μαρξισμού. Οι πολιτικοί ξέρουν πολύ καλά ότι οι πράξεις τους είναι αντίθετες με τις αναλύσεις τους, αλλά η γνώση αυτή δεν τους αποτρέπει.

Εχουμε λοιπόν μια «πεφωτισμένη» ψεύτικη συνείδηση. Η ιδεολογία ξέρει τα λάθη της, αλλά έχει δημιουργήσει ένα προστατευτικό τείχος και αποκρούει κάθε κριτική. Οι πολιτικοί ξέρουν ότι βλάπτουν τα συμφέροντα και τις αρχές τους. Εν τούτοις προχωρούν και το κάνουν.

Μετα-ιδεολογία των κενών λέξεων

Οι αντιφάσεις αυτές αντικαθιστούν την ιδεολογική σύγκρουση με τον κυνισμό. Τα σημάδια του βρίσκονται παντού. Οι πολιτικοί αρνούνται ότι οι πράξεις τους στηρίζονται σε αυταπάτες και υποκρισία, αλλά κατηγορούν τους άλλους για ψευδαισθήσεις και ψέματα. Η δική τους πίστη είναι στέρεη, οι ιδέες τους αληθινές.

Αλλά οι άλλοι καθοδηγούνται από ιδεοληψίες. Η πίστη ότι η αλήθεια είναι με το μέρος μας αποτελεί την πιο ισχυρή ιδεολογία της μετα-ιδεολογικής μας εποχής. Αυτό ισχύει και για όσους στηρίζονται στις αδιάψευστες γνώσεις τους και στους άλλους που ακολουθούν τα συναισθήματα.

Η επιθυμία είναι επιθυμία του άλλου, τα συναισθήματα δημιουργούνται μέσα από σχέσεις με τους άλλους. Αισθάνομαι κάτι δυνατό, γνωρίζω κάτι με πάθος όταν πιστεύω ότι το επιθυμούν ή το ξέρουν οι άλλοι.

Δεν καταλαβαίνουμε, για παράδειγμα, τι λέει ο ιερέας στη διάρκεια της λειτουργίας ή άλλης τελετής, τα εκκλησιαστικά «μυστήρια» αποτελούν γλωσσικό μυστήριο. Αλλά αφού ξέρει τη σημασία τους ο παπάς, αυτό μας αρκεί.

Οι μακροοικονομικές ή χρηματοπιστωτικές αναλύσεις για την κρίση και το χρέος είναι συχνά ακατανόητες. Αλλά αφού τα καταλαβαίνουν οι οικονομολόγοι, τα πιστεύουμε κι εμείς. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι κάποιοι άλλοι, οι πολιτικοί, οι επιστήμονες, οι ειδικοί, γνωρίζουν τις απαντήσεις παρ’ ότι βέβαια διαφέρουν μεταξύ τους.

Στην κοινωνία της πληροφορίας και της συνεχούς ενημέρωσης εξουσιοδοτούμε άλλους να πιστεύουν για μας. Οσο μεγαλύτερη είναι η δυνατότητα συλλογής στοιχείων και πληροφοριών τόσο μεγαλύτερη η προσωπική μας άγνοια, η εμπιστοσύνη στις ιδέες των εκλεκτών και η φανατική υποστήριξή τους. Πιστεύουμε μέσω αντιπροσώπων.

Ο συνδυασμός κυνισμού και αξιώσεων αλήθειας αποτελεί την κυρίαρχη ιδεολογία, στην εποχή της μετα-ιδεολογίας. Παρ’ ότι δεν πιστεύω σε τίποτε, πέρα από το συμφέρον μου, πιστεύω ό,τι οι άλλοι πιστεύουν και αναθέτω την πίστη μου σ’ αυτούς. Οπως υπάρχουν αντιπροσωπείες αυτοκινήτων ή ψυγείων, οι αντιπρόσωποι των ιδεών μού επιτρέπουν να πιστεύω. Οταν δω τον άλλο να γελάει ή να κλαίει με πιάνουν και μένα γέλια ή κλάματα. Σε πολλές κωμικές σειρές το γέλιο-κονσέρβα μάς κάνει κι εμάς να γελάμε. Ετσι και στις ιδέες, η επανάληψή τους από άλλους μάς δίνει ένα άλλοθι για τη δική μας αδιαφορία ή άγνοια.

Η μετα-ιδεολογία οργανώνεται γύρω από διάφορα κενά σημαίνοντα, όπως η «Μακεδονία» ή το «έθνος». Σημαίνουν πολλά και διαφορετικά πράγματα για διαφορετικές κατηγορίες ανθρώπων. Μια και δεν είναι δυνατό να περιγραφούν ή να οριστούν με τρόπο αδιάβλητο, κάθε ομάδα τούς αποδίδει τα δικά της κυρίαρχα χαρακτηριστικά και προσπαθεί να γεμίσει την άδεια -ή γεμάτη από περιεχόμενο- λέξη με τα δικά της σημαινόμενα.

Η πολυσημία αυτών των λέξεων τις κάνει ιδανικό θεμέλιο της ατομικής και συλλογικής ισορροπίας. Ανήμποροι να ορίσουμε, τις περιγράφουμε χρησιμοποιώντας κάποιες σημαντικές στιγμές ή εικόνες. «Επρεπε να ήσουν στο συλλαλητήριο για να καταλάβεις τη σημασία της Μακεδονίας», λέμε για τέτοια συμβάντα. Ή δείχνουμε την εικόνα: το αστέρι της Βεργίνας, το άγαλμα του Αλέξανδρου, τις σημαίες στο συλλαλητήριο.

Κανένα από αυτά δεν εξηγεί τι είναι η Μακεδονία. Αλλά το συμβάν ή η εικόνα φέρνει στο μυαλό κι άλλες εικόνες επιτυχίας, ανάτασης, συναισθηματικής φόρτισης: η Ακρόπολη, το άγαλμα του Κολοκοτρώνη, ο πανηγυρισμός για το Ευρωπαϊκό, η σημαία του ΠΑΟΚ. Συνδυάζονται όλες δημιουργώντας ένα πανόραμα περηφάνιας που ορίζει συναισθηματικά τη Μακεδονία πολύ καλύτερα από τις αναλύσεις της ιστορίας, της γεωγραφίας ή της γεωπολιτικής.

Η ψυχική οργάνωση γύρω από ονόματα και εικόνες είναι μέρος του αγώνα για αναγνώριση. Επειδή δεν ξέρουμε το νόημα των συμβολικών σημείων, επειδή δεν είμαστε ποτέ σίγουροι για τον ατομική ή συλλογική ταυτότητα δίνουμε βάρος στις επιθυμίες των άλλων. Η ψυχανάλυση διακρίνει μεταξύ του φαντασιακού «ιδεώδους εγώ» και του συμβολικού «ιδεατού του εγώ».

Το φαντασιακό αποζημιώνει για την «έλλειψη», τη φροϊδική δυσφορία για τις καθημερινές αποτυχίες και απογοητεύσεις προβάλλοντας μιας ιδεατή ταυτότητα: είμαι ενημερωμένος, μορφωμένος, ανεκτικός παρά τα προβλήματα της καθημερινότητας. Το συλλογικό φαντασιακό, από την άλλη, παρουσιάζει την ιστορία μας δοξασμένη και το μέλλον λαμπρό.

Η Μακεδονία και ο Αλέξανδρος είναι συστατικά της επιστημονικής μου γνώσης ή της εθνικής ταυτότητας και αποζημιώνουν τις ταπεινώσεις, την πτωχοποίηση, τον περιορισμό της κυριαρχίας. Στο συμβολικό, βλέπω τον εαυτό μου από τη σκοπιά του άλλου και προσπαθώ να γίνω ή να πράξω αυτό που νομίζω ότι ο άλλος περιμένει από μένα. Εδώ βρίσκεται η σημασία του συλλαλητηρίου. Γίνομαι ίδιος με τους άλλους, δέχομαι την επιθυμία του Νάρκισσου που βλέπει στους άλλους τον εαυτό του.

Μεταξύ της φαντασίας, της αλήθειας και της επιθυμίας των άλλων προχωράμε σε διαφορετικά μονοπάτια, όλοι στον δρόμο για τη Μακεδονία των ονείρων μας.

Κώστας Δουζίνας

Βουλευτής Α΄ Πειραιά, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή | Leave a Comment »

Συμφωνία των Πρεσπών: λύση δημοκρατική, ειρηνική, προοδευτική

Posted by eamgr στο 21 Ιουνίου, 2018

Το πιο στοιχειώδες και πρωταρχικό το έθεσε ο Κοτζιάς στην Βουλή το Σάββατο: Η γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας διαμοιράστηκε με διεθνή συνθήκη (Συνθήκη του Βουκουρεστίου) πριν από έναν αιώνα. Το μεγαλύτερο κομμάτι της Μακεδονίας, παραπάνω από την μισή της έκταση, το πήρε η Ελλάδα. Το 38% της έκτασης το πήρε το κράτος που σχηματίστηκε σαν Σερβία. Και ένα 10% το πήρε η Βουλγαρία.Πρέσπες

Αν αμφισβητείτε αυτήν την Συνθήκη, να βγείτε να το πείτε ανοιχτά, είπε ο Κοτζιάς. Αλλά οι συνθήκες αλλάζουν με πόλεμο. Και αν το ελληνικό κράτος σήμερα ακολουθήσει μία αναθεωρητική επιθετική πολιτική, τότε μάλλον θα δικαιωθεί και ο Ερντογάν που ακολουθεί και εκείνος μία αναθεωρητική πολιτική, θέτοντας σε αμφισβήτηση την Συνθήκη της Λωζάνης.

Βέβαια αμφισβήτηση των διεθνών Συνθηκών μετά από πόλεμο αυτόν τον καιρό δεν μπορεί να κάνει ούτε ο Μητσοτάκης, ούτε ο Μπαρμπαρούσης. Και τα δύο σκέλη της εθνικοφροσύνης έχουν μια τάση είτε να αλλάζουν τα λόγια τους ανάλογα με το αν τα λένε εδώ ή έξω (Μητσοτάκης) είτε να ισχυρίζονται ότι τα λόγια τους παρερμηνεύονται, είναι έτοιμοι για πόλεμο μεν, αλλά τα κελιά είναι και λίγο άβολα και πολύ καλύτερο το Σαββατοκύριακο στο Αγρίνιο σε τελική ανάλυση παρά στο κρατητήριο (άσε που, όπως αποδείχτηκε, δεν μπορούν να τηρήσουν τους ελάχιστους όρους προκάλυψης, βλ. GPS).

Την περίοδο που στην Ελλάδα σχηματίστηκε το ισχυρό κοινωνικοπολιτικό μπλοκ εξουσίας που έδινε 90% στον δικομματισμό φάνηκαν τα σπέρματα της νέας εθνικοφροσύνης, όπως αυτή σχηματίστηκε στο όραμα της ισχυρής Ελλάδας, αφεντικού στα Βαλκάνια. Τότε που στις μικροαστικές, ακόμα, δανεικές ονειρώξεις των Ελλήνων τον ρόλο του υπηρέτη και του ερωτικού αντικειμένου είχαν οι υποτελείς Βαλκάνιοι γείτονες.

Το σύνθημα εκείνης της περιόδου το έδωσε ο, φυλακισμένος σήμερα, Άκης Τσοχατζόπουλος, όταν δήλωνε ότι από την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας η Ελλάδα μόνο κερδισμένη θα έβγαινε!

Την τελική λύση του Μακεδονικού ζητήματος υπονοούσαν άλλωστε με την τακτική της μη-λύσης του, μεγάλα κομμάτια του εξουσιαστικού μηχανισμού. Ως τελική λύση εννοούσαν-και ακόμα εννοούν-την βίαιη διάλυση του κράτους της πΓΔΜ και το μοίρασμα της με τα αδέρφια μας της Σερβίας. Μόνο που ο ελληνικός ιμπεριαλισμός-κεντρικό σημείο ανάλυσης για το ΚΚΕ και μεγάλα τμήματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς-αποδείχτηκε κομματάκι λειψός και ανίκανος να αποτελέσει κάτι επιπλέον από εκείνο που εξαρχής ήταν: Διεκπεραιωτής των δυτικών συμφερόντων, μικρός εργολάβος που στρώνει το έδαφος μονάχα για τα μεγάλα ευρωπαϊκά μονοπώλια.

Σήμερα διαβάζουμε ακροδεξιές αναλύσεις με επίφαση σοβαροφάνειας που μιλάνε για εθνο-πληβείους, δηλαδή για τους Έλληνες που παράλληλα με την φτώχεια τους βρίσκονται αντιμέτωποι και με την εθνική καταστροφή απόσχισης εδαφών. Ουδέν γελοιωδέστερων από τους θεωρητικούς υπερασπιστές της παράταξης που ευθύνεται για όλες τις εθνικές εδαφικές απώλειες του περασμένου αιώνα να προσάπτει παρόμοιες κατηγορίες στην Αριστερά για μια συμφωνία που υπερασπίζεται και επεκτείνει ακέραια τα συμφέροντα της χώρας.

Αλλά είναι και κάτι πέρα από αυτό. Η κρίση στην Ελλάδα εξελίχθηκε όντως σε κρίση ταυτότητας, ενώ η χώρα κάπου εκεί το 2014 κατέστη όχι μόνο έρμαιο, αλλά και αφέθηκε στην τύχη της δίχως καμία ελπίδα να σωθεί. Ναι, σε εκείνο το σημείο η Ελλάδα αντιμετώπιζε όντως πολλαπλούς κινδύνους γενικευμένης αποσταθεροποίησης.

Χρειάστηκαν τρισήμιση χρόνια άσκησης μίας ευέλικτης εξωτερικής πολιτικής, με ταυτόχρονη ανόρθωση των εσωτερικών προϋποθέσεων ώστε η χώρα να ανακτήσει την αυτονομία της για να αποφευχθεί ένας τέτοιος κίνδυνος. Και πέρα από αυτό, επιπλέον, ώστε η χώρα να διεκδικήσει μία αξιοπρεπή θέση στον διεθνή καταμερισμό εργασίας.

Η συμφωνία με την πΓΔΜ είναι καλύτερη από ό,τι θα μπορούσε να φανταστούμε από την σκοπιά της προοδευτικής, δημοκρατικής, ειρηνικής συγκρότησης των σχέσεων της χώρας με τους Βαλκάνιους γείτονες της συνολικά. Και δεν θα μπορούσε να είναι καλή μια λύση, αν δεν ήταν ταυτόχρονα προοδευτική, δημοκρατική, ειρηνική.

Γιατί αφού αποκλείσουμε την λύση του πολέμου, υπάρχουν δύο άλλα ενδεχόμενα: Το πρώτο είναι η λύση του. Το δεύτερο είναι η μη-λύση του. Όμως η Ελλάδα δεν μπορεί να ασκεί εσαεί βέτο ενάντια στην χώρα αυτή. Επιπλέον το φάσμα της καταδίκης της από όλα τα διεθνή δικαστήρια για όψεις των ενδιάμεσων συμφωνιών που καταπατά είναι ευδιάκριτο.

Επιπλέον, μη-λύση και για την γειτονική χώρα δεν είναι επιλογή, επειδή ο αλβανικός και ο βουλγάρικος εθνικισμός, μαζί με τον μουσουλμανικό επεκτατισμό έχουν βάλει για τα καλά στο μάτι την μικρή αυτή χώρα.

Άραγε συμφέρει την Ελλάδα η χώρα αυτή να διαλυθεί και στην θέση της να επεκταθεί η Αλβανία, ή η Ρωσία, ή μία μουσουλμανική οντότητα, ή μήπως να αναγνωρίσει αυτό το κράτος του οποίου, εδώ που τα λέμε, η γεωπολιτική του θέση μοιάζει να αποτελεί μία φυσική συνέχεια της ελληνικής Μακεδονίας;

Είναι προφανής η απάντηση. Η λύση του Μακεδονικού μπορεί να αποτελέσει επιταχυντή σύγκλισης των χωρών των Βαλκανίων σε μία πλατφόρμα συνεννόησης εκεί που διαχρονικά οι μεγάλοι ιμπεριαλισμοί τροφοδοτούσαν τους διαιρετικούς εθνικισμούς. Η μη-λύση του Μακεδονικού θα επιταχύνει, αντίστροφα, τις κινήσεις του νεο-εθνικισμού.

Είναι τεράστιας ιστορικής σημασίας η συμφωνία που επιτεύχθηκε-τόσο στο εξωτερικό, όσο και στο εσωτερικό της χώρας. Αναδιατάσσει την κίνηση της Ιστορίας στα Βαλκάνια-και όχι μόνον-ενώ αποδεσμεύει εξελίξεις και στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό, μιας και γύρω από το μακεδονικό δομήθηκε ένα μεγάλο κομμάτι του νεο-εθνικισμού και του ναυαγισμένου αφηγήματος της ισχυρής Ελλάδας-αφεντικό στα Βαλκάνια. Ακριβώς την στιγμή-και δεν είναι τυχαίο αυτό-που όντως η Ελλάδα επιχειρεί να οικοδομήσει στέρεες σχέσεις ισοτιμίας και συνεργασίας στα Βαλκάνια.

Η πολιτική στάση των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν είναι μονόδρομος, αλλά μοιάζει συνεπής με την όλη τους πορεία που οδήγησε στην χρεοκοπία και κατόπιν στην καταστροφική της διαχείριση. Μακάρι η χώρα να διέθετε μία πιο σοβαρή, εθνικής υπευθυνότητας αντιπολίτευση. Όμως τα κόμματα του μεταπολιτευτικού εξουσιαστικού συστήματος επιλέγουν να συνταχθούν με τα πιο ποταπά και επικίνδυνα ένστικτα της νέας εθνικοφροσύνης, η οποία τείνει να αποτελέσει διακριτό πολιτικό ρεύμα! Πρόκειται για έναν νέο καθορισμό των ορίων της προόδου και της συντήρησης στην χώρα-με τις δυνάμεις της συντήρησης να απειλούν για μία ακόμα φορά την πορεία της προς τα μπροστά, προς την απάντηση αδικαίωτων αναγκαιοτήτων της ιστορικής της συνέχειας.

Όχι μόνο προβληματικό, αλλά και εγκληματικό συνάμα, το γεγονός ότι και το ΚΚΕ συντάσσεται με αυτές τις δυνάμεις στον ρόλο του αριστερού άλλοθι σε αυτή την θλιβερή και επικίνδυνη κοινωνικοπολιτική φατρία της νέας εθνικοφροσύνης. Προκειμένου να εξυπηρετήσει όσα θεωρεί σαν τρέχοντα συμφέροντα της αναπαραγωγής του θυσιάζει ιδεολογικές και ιστορικές παρακαταθήκες για να συνταχθεί στο μέτωπο ανατροπής της προοπτικής η Αριστερή κυβέρνηση να στερεωθεί σαν κοινωνικοπολιτική πλατφόρμα. Μέλημα της Αριστεράς: Αυτή η ήττα της ηγεσίας του ΚΚΕ να μην γίνει ήττα της κοινωνίας.

Ανδρέας Μπεντεβής

 

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Leave a Comment »

Κινέζικο μοντέλο ή αξιοπρέπεια;

Posted by eamgr στο 7 Ιουνίου, 2018

Η μάχη με τον νεοφιλελευθερισμό σε διεθνές πλαίσιο είναι μία μάχη που, για να τη δώσει και να την κερδίσει η Αριστερά, απαιτεί μια συνολικότερη επαναθεμελίωση της θέσης της για την εργασία, για τον διεθνή καταμερισμό της και το νέο χωροχρονικό πλαίσιο οργάνωσης, για μία νέα ισότιμη και αξιοπρεπή κατανομή της.

Του Αντρέα Μπεντεβή

αλυσιδα

Ξεπερασμένα το οκτάωρο, η σταθερή δουλειά, το δυτικό πρότυπο μακροχρόνιων θέσεων εργασίας. Ποιος τα λέει όλα αυτά; Και πού τα λέει; Σε μία χώρα με 20% ανεργία, με τερατώδη ποσοστά υποαπασχόλησης, επισφάλειας, ανασφάλιστης και μαύρης εργασίας, σε μια χώρα όπου το 1/3 των καταγεγραμμένων μισθωτών αμείβεται με κάτι παραπάνω από 300 ευρώ καθαρά! Εκείνος που τα λέει, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ενίοτε χαλαρώνει σε ομιλίες, όπως τις προάλλες στο συνέδριο Digital Economy Forum 2018. Ξεφεύγει από τα δεσμά της αναγκαστικής ηπιότητας του λόγου του αυτοπροσδιοριζόμενου ως αυριανού πρωθυπουργού.

Και οι αληθινές προθέσεις βρίσκουν τις λέξεις για να εκφραστούν. Όπως τότε που έλεγε ότι, για να λυθεί το ασφαλιστικό, η πρότασή του είναι να κάνουν όλοι ιδιωτικές ασφαλίσεις. Όπως τότε που υποσχόταν εκτεταμένες απολύσεις στο Δημόσιο, όπως τότε που ονειρευόταν ριζική αποδόμηση των δημόσιων υπηρεσιών και παράδοσή τους στους εργολάβους – παράσιτα του δικού του πελατειακού κράτους.

Για να εργάζονται στις εργολαβίες τους όχι εργαζόμενοι με οκτάωρα, πλήρη ασφάλιση, συμβάσεις αορίστου χρόνου και άλλα τέτοια κατάλοιπα της σοσιαλιστικής επιρροής επάνω στον προ-νεοφιλελεύθερο δυτικό καπιταλιστικό κόσμο. Αλλά για να εργάζονται στα κάτεργα – σύγχρονα δουλεμπόρια των παρασιτικών συμμάχων του κ. Μητσοτάκη άνθρωποι φοβισμένοι, που άλλα υπογράφουν και άλλα εισπράττουν και που, όταν διεκδικούν τα νόμιμα, έστω αυτά τα κουτσουρεμένα νόμιμα, δέχονται και επιθέσεις με βιτριόλια.

Έτσι θα αναπτύξει την οικονομία και θα λύσει και το πρόβλημα της ανεργίας ο κ. Μητσοτάκης. Έτσι θα κλείσει και την πολιτική ανορθοδοξία της ανόδου στην κυβέρνηση μίας κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας που εκφράζει αντίθετες ιδέες από τις καινοτόμες νεοφασιστικές ιδέες του νεοφιλελεύθερου ιδεατού κόσμου. Εξάλλου ο νεοφασισμός βρίσκεται στον πυρήνα όχι μόνο της αντιπολιτευτικής στρατηγικής της Ν.Δ., αλλά και της ίδιας της προτεινόμενης άσκησης της εξουσίας εκ μέρους της!

Πρέπει να γίνει σαφές ότι ο κ. Μητσοτάκης, όσο και αν κατά καιρούς θολώνει τις θέσεις του, όσο και αν κατά καιρούς επιχειρεί να τις εξωραΐσει και να τις ερμηνεύσει αλλιώς από ό,τι είναι, δεν κάνει τίποτα στην τύχη, ή από λάθος, ή από ανεπάρκεια απλώς, και ας νομίζουν έτσι αρκετοί, αστειευόμενοι με τον πολιτικό του λόγο.

Ουσιαστικά το σχέδιο που προτείνει ο κ. Μητσοτάκης υπάρχει ήδη σε ένα μεγάλο κομμάτι της αγοράς εργασίας: το ρημαγμένο τοπίο μιας σταδιακής επιθετικής διαδικασίας που κορυφώθηκε με την εμπειρία της συμμαχίας Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ του 2012-2015. Και με αυτή τη ρητορική, γι’ αυτήν την αναγκαιότητα περάσματος από το αναδιανεμητικό δημόσιο στο πιο σκληρό και ανταγωνιστικό ιδιωτικό, προσπαθεί να κερδίσει όχι μόνο τους εργοδότες, δίνοντάς τους τα πάντα, αλλά και κομμάτια της ίδιας της εργατικής τάξης και ιδιαίτερα των νεότερων! Να τους κερδίσει ιδεολογικά, όπως κάνει παντού ο νεοφιλελευθερισμός.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι νέοι εργαζόμενοι και νέοι επιστήμονες είναι η αιχμή του δόρατος στα πιο αντιδραστικά κινήματα ενάντια σε κυβερνήσεις της Αριστεράς, όπως συμβαίνει στη Βραζιλία, στη Βενεζουέλα κ.ά.

Η περαιτέρω νεοφιλελευθεροποίηση και άρα αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων αποτελεί κεντρικό στόχο των πιο σκληροπυρηνικών δυνάμεων της Ευρώπης στον ανταγωνισμό τους με το πρότυπο της κινεζικής οικονομίας. Αποτελεί υπαρξιακή, δηλαδή, ανάγκη τους στο πλαίσιο του ξέφρενου ανταγωνισμού υποτίμησης της αξίας της εργατικής δύναμης και αποδιάρθρωσης του χωρόχρονου της εργασίας.

Αλλά δεν είναι νομοτέλεια, σε τελική ανάλυση, όσο και αν παρουσιάζεται σαν τέτοια. Αντίθετα, είναι ακριβώς πάνω στην αντιπαράθεση σε αυτό το ζήτημα, δηλαδή για την εργασία και την κοινωνική της αξία, που διεξάγεται ήδη η ταξική πάλη και τα ιδεολογικά της αποτελέσματα είναι υπαρκτά σε ολόκληρη την ήπειρο.

Η αντίληψη που έχει η Αριστερά για την εργασία, για την κοινωνική της αξία, για τον ρόλο της στην κοινωνική αναπαραγωγή αποτελεί κορυφαίο παράγοντα που την προσδιορίζει. Αριστερά δίχως υπεράσπιση της εργασίας δεν υπάρχει, για να θυμηθούμε τον Μαρξ δύο αιώνες από τη γέννησή του. Παρ’ όλα αυτά, η αντιπαράθεση της σύγχρονης Αριστεράς με τον κυρίαρχο νεοφιλελευθερισμό σε αυτό το ζήτημα γίνεται αμήχανα, από θέσεις άμυνας, αναγκαστικά με εργαλεία υπεράσπισης των εργασιακών σχέσεων μιας άλλης εποχής. Μόνο που εδώ εντοπίζονται δύο προβλήματα:

Πρώτον, αυτή η εποχή έχει περάσει ανεπιστρεπτί, με την έννοια ότι οι παραγωγικές δυνάμεις κάθε κοινωνικού σχηματισμού καθίστανται ολοένα και πιο εξαρτημένες από τον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας και έχουν αλλάξει ριζικά. Επομένως ριζικά θα αλλάξουν, υπό οποιοδήποτε οικονομικοπολιτικό σύστημα, και οι παραγωγικές σχέσεις.

Δεύτερον, ένα μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης εξακολουθεί να εργάζεται με παραδοσιακές σχέσεις εργασίας, γεγονός που επιδρά διασπαστικά στο εσωτερικό του κόσμου της εργασίας και συγκροτεί αντικειμενικές αποστάσεις αυτής της εργατικής τάξης από τα νέα προλεταριοποιημένα στρώματα της χειρωνακτικής αλλά και της διανοητικής εργασίας.

Η αντιπαράθεση με τον νεοφιλελευθερισμό του κ. Μητσοτάκη είναι μία μάχη που μεσοπρόθεσμα αναφέρεται στην κινηματική και εκλογική ήττα της κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας που εκπροσωπεί. Με μία νέα εκλογική επιβεβαίωση της κυβέρνησης της Αριστεράς που εκπροσωπεί την ανάγκη επαναφοράς των συλλογικών διαπραγματεύσεων (ως αναγκαίο βήμα επανασυγκρότησης της εργατικής τάξης σαν συλλογικό υποκείμενο), την αύξηση του κατώτατου μισθού και την ποιοτική υπεράσπιση και επέκταση των δομών του κράτους πρόνοιας.

Ωστόσο η μάχη με τον νεοφιλελευθερισμό σε διεθνές πλαίσιο είναι μία μάχη που για να τη δώσει και να την κερδίσει η Αριστερά απαιτείται μια συνολικότερη επαναθεμελίωση της θέσης της για την εργασία, για τον διεθνή καταμερισμό της, το νέο χωροχρονικό πλαίσιο οργάνωσης για μία νέα ισότιμη και αξιοπρεπή κατανομή της.

Ναι, δουλεύοντας τετράωρα ίσως δημιουργούνται περισσότερες θέσεις εργασίας, σωστά λένε οι νεοφιλελεύθεροι. Αρκεί να μην είναι τετράωρο στα χαρτιά που γίνεται οκτάωρο απλήρωτης υπερεργασίας. Αρκεί να είναι τετράωρο με πλήρη δικαιώματα και αξιοπρεπή αμοιβή. Ναι, δεν είναι ανάγκη να εργάζεται κανείς σε μία δουλειά για όλη του τη ζωή. Να γεννιέται και να πεθαίνει ανειδίκευτος εργάτης. Μπορούμε να φανταστούμε ένα άλλο κοινωνικό πλαίσιο, όπου κάθε άνθρωπος θα μπορεί να σπουδάζει δημόσια και δωρεάν στον τομέα της αρεσκείας του όποτε το θέλει.

Η κοινωνική εργασία του σοσιαλισμού, η «λιγότερη δουλειά – δουλειά για όλους», η ελεύθερη πρόσβαση στη μόρφωση σε κάθε ηλικία και κοινωνική τάξη, μέχρι να μην διαφοροποιούνται οι άνθρωποι με βάση την τάξη ή το φύλο ή το χρώμα του δέρματός τους: αυτή είναι η απάντηση σήμερα της σοσιαλιστικής προοπτικής.

Και είναι ώρα να οργανωθεί σε συγκροτημένο πλαίσιο συνολικότερης πολιτικής διεκδίκησης, πριν ο περιφερειοποιημένος από τον ιμπεριαλισμό κόσμος ολοκληρωθεί σαν ελεύθερη ζώνη δουλεμπορίου για πρώην ανθρώπους, για νέες εξατομικευμένες στρατιωτικοποιημένες μηχανές, πρώτη ύλη, εξάλλου, για τους νέους πολέμους μίας ανεπίστρεπτης κρίσης που ο κ. Μητσοτάκης ονομάζει «νέα εποχή».

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: http://www.avgi.gr/article/10811/8941346/kineziko-montelo-e-axioprepeia-#

Posted in Αναλύσεις | Leave a Comment »