Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Δεκεμβρίου 2016
    Δ T Τ T Π S S
    « Νοέ.    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  • Κατάλογος

Αλέξη ακόμα σου χρωστάμε την συγνώμη μας

Posted by eamgr στο 6 Δεκεμβρίου, 2016

Δεκέμβρης '08
Δεκέμβρης του 2008. Συμπυκνωμένη η δεκαετία του 2000 μέσα σε έναν μόνο μήνα. Μια εξέγερση-εικόνα από ένα μέλλον που αποδείχθηκε κατώτερο των περιστάσεων. Η δολοφονία ενός παιδιού αναδεικνύει όλες τις κοινωνικές αντιθέσεις. Δεν υπάρχει, ασφαλώς, αυθόρμητο: Υπάρχουν υπόγεια ρεύματα, και κάποτε ξεχειλίζει το καπάκι.

Η εξέγερση εκείνη ήταν η δεύτερη-μετά από αυτήν στα γκέτο του Παρισιού-εξέγερση σε ευρωπαϊκό έδαφος ενάντια στο νεοφιλελεύθερο καθεστώς: Διάλυση της κοινωνίας-το κράτος απογυμνωμένο από τις αναδιανεμητικές του πλευρές, περιορισμένο στον ρόλο διαχειριστή της καταστολής. Τα ζητήματα εξουσίας και των όρων της κοινωνικής αναπαραγωγής δεν έχουνε μπει όπως μπήκαν-έστω άγαρμπα, ανοργάνωτα, πρόχειρα-μέσα σε έναν μόνο μήνα, σε εκείνον τον μήνα, δεν έχουνε μπει, λοιπόν, σε κανένα σημείο της μετέπειτα, και ίσαμε εδώ, περίοδο της μνημονιακής υπαγωγής της χώρας. Όπου βασιλεύει η εξατομίκευση και οι κραυγές των μεσοστρωμάτων.

Το πολιτικό περιβάλλον της εποχής: Βατοπέδι, Ζαχόπουλοι, υποκλοπές, κουμπάροι, Siemens, απαγωγή Πακιστανών, ζαρντινιέρες, πυρκαγιές του 2007, 28 δις στις τράπεζες, ανεργία και επισφάλεια για την νεολαία. Η κυβέρνηση Καραμανλή μπορεί να μοιάζει να υπήρξε έναν αιώνα πριν συγκριτικά με ό,τι έχει μεσολαβήσει, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν μια διεφθαρμένη και λαομίσητη κυβέρνηση, βουτηγμένη στην διαφθορά, και που ήδη είχε εισάγει την Ελλάδα στις πύλες της μετέπειτα κρίσης. Ο κόσμος της εργασίας δοκίμαζε ήδη την ανασφάλιστη εργασία, οι νέοι μια διευρυμένη αγωνία. Οι τράπεζες και συνολικά η οικονομία ένα γενικευμένο κραχ.

Ο Δεκέμβρης δεν θα μπορούσε να είναι απάντηση σε όλα αυτά. Καθώς δεν θα μπορούσε να αναδιοργανώσει ένα αποσαθρωμένο λαϊκό κίνημα, πόσο μάλλον να συγκροτήσει μαζικές κοινωνικές συσσωματώσεις. Ήταν, όμως, μια ερώτηση που μπήκε ανοιχτά. Και πρέπει να πούμε ότι πέρα από την-ανώφελη ίσως-ριζοσπαστικοποίηση ενός κομματιού της νεολαίας, τα ερωτήματα απαντήθηκαν περισσότερο από την άλλη μεριά: Ακόμα περισσότερη καταστολή, ακόμα περισσότερη φτώχεια και εξατομίκευση.

Αλλά δεν είναι μάταιο τίποτα από όσα γίνανε τότε. Ίσα ίσα που ένα κομμάτι της κοινωνίας μετρήθηκε υγιές στο τεστ αντοχής που της έκανε η Ιστορία. Με αντανακλαστικά και ψυχή. Το γεγονός ότι, επίσης διευρυμένα, από ένα άλλο κομμάτι μπήκε και το ελάχιστο ακόμα ερώτημα για το αν ίσως ήταν ο φόνος δικαιολογημένος καταδεικνύει ότι από τότε ήδη η κοινωνία βρισκότανε σε έσχατη σήψη και παρακμή, αλλά και ότι με αφορμή τον Δεκέμβρη αναδείχτηκαν τα δύο ρεύματα που έκτοτε συντροφεύουν μονίμως την κοινωνική διαπάλη: Της δημοκρατίας και του φασισμού.

Πέρα από την καθαρά πολιτική διαχείριση ένθεν κακείθεν του Δεκέμβρη, θυμάμαι έντονα την νέα αρχιτεκτονική όψη της πόλης, όπου μία οδός, μία πλατεία ή ένα κτίριο δεν είχανε πλέον ούτε την χρηστική, ούτε την αισθητική διάσταση που έχουνε πάντα, θυμάμαι την απέραντη ζεστασιά ενός κόσμου που επιτέλους συναντιόταν. Τις φωτιές, το αναποδογύρισμα των ωρών, και ένα διάχυτο αίσθημα ότι όλα είναι εφικτά. Και ότι όλα δεν αργούν.

Επίσης, φεύγοντας από το επίκεντρο των εξελίξεων, διακόσια μέτρα παρακάτω από τα Εξάρχεια, να βλέπεις, όπως πάντα, τις πιάτσες για ναρκωτικά και τις εκδιδόμενες κοπέλες, σαν απότομο ξύπνημα από εκείνο που νόμισες μια μικρή επανάσταση, και που προφανώς και δεν ήταν, εφόσον: Άλλος ο κόσμος πάνω από την Πατησίων, ο ίδιος ανέγγιχτος κάτω από αυτήν.Πολλά συνθήματα μπήκαν από το κίνημα. Από το »Κάτω το κράτος», μέχρι το »Να διαλυθούν τα ΜΑΤ».

Εκείνο που υπερασπιστήκαμε πολλές και πολλοί ήταν να πέσει η κυβέρνηση των δολοφόνων. Σαν προσωποποιημένη ευθύνη για την συλλογική παρακμή μιας κοινωνίας που μπορεί και να σκοτώνει τα παιδιά της. Από το μεγαλύτερο κομμάτι, το πιο »επαναστατικό», του κινήματος, ένα τέτοιο σύνθημα απορρίφτηκε σαν ρεφορμιστικό. »Και ποιος να έρθει; Ο Παπανδρέου;»‘, η γνωστή ΚΚΕδίστικη-που έχει διαποτίσει ολόκληρη την Αριστερά-εκλογικίστικη  λογική, λες και η κοινωνία μας υπέδειξε ότι θέλει να περάσει στην αναρχία. Ή λες και το να πέσει μια κυβέρνηση από μια λαϊκή εξέγερση είναι μικρή υπόθεση. Ή λες και έτσι οι επόμενοι που θα έρχονταν θα ένιωθαν ασφαλείς έπειτα από μια τέτοια μεγάλη νίκη του λαού.Και όμως, ήταν το πλέον επαναστατικό σύνθημα δεδομένων των συσχετισμών.

Μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο η κυβέρνηση εκείνη έπεσε σαν σάπιο μήλο, και ήρθε…ο Παπανδρέου, με τον λαό στην γωνία και με την γνωστή συνέχεια. Αυτό λέγεται: Συσσώρευση, και έπειτα διαχείριση, της ήττας. Συνηθισμένα πράγματα για την Αριστερά. Που ακόμα δεν θέλει να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο της νίκης. Για αυτό και σήμερα ανάγει τον σοσιαλδημοκράτη ΣΥΡΙΖΑ σε υπέρτατο εχθρό.

Αλέξη, σού χρωστούσαμε την συγνώμη μας, που η κοινωνία που κατορθώσαμε να φτιάξουμε επιτρέπει να σε δολοφονούν και να ψάχνουν έπειτα και για δικαιολογίες. Να μια φράση που, δυστυχώς, κανείς από τους φορείς της εξέγερσης δεν ένιωσε. Ή δεν εξέφρασε, έστω. Το κλείσιμο του ματιού σε όλα τα μικρά και μεγάλα, η παραίτηση από επιμέρους διεκδικήσεις μπροστά στα μεγάλα και τρανά συνθήματα των ψευτοεπαναστατικών ονειρώξεων, ή ακόμα περισσότερο σε συντεχνιακές λογικές και διεκδικήσεις, όλα αυτά έχουνε το δικό τους μερίδιο ευθύνης, για όποιον/α αντέχει να το δει και έτσι.

Και, ως εκ τούτου, ακόμα σου χρωστάμε την συγνώμη μας.

Ανδρέας  Μπεντεβής

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Αντίο Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο

Posted by eamgr στο 26 Νοεμβρίου, 2016

«Για όλους έρχεται η ώρα μας, αλλά οι ιδέες των Κουβανών Κομμουνιστών θα παραμείνουν ως απόδειξη σε αυτόν τον πλανήτη ότι αν λειτουργήσουν με θέρμη και αξιοπρέπεια, μπορούμε να πράξουμε τα υλικά και τα πολιτιστικά αγαθά που χρειάζονται οι άνθρωποι. Και πρέπει να πολεμήσουμε χωρίς ανακωχή για την απόκτησή τους»

%cf%86%ce%b9%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%bb

Καμιά νεκρολογία από μας, ότι και να γράψουμε μικραίνει τον άνθρωπο.

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Εδώ Πολυτεχνείο!

Posted by eamgr στο 17 Νοεμβρίου, 2016

Υπάρχουν σταθμοί – κόμβοι στην ιστορία των λαών που αναδείχνουν τους όρους και ταυτόχρονα σηματοδοτούν τις διεργασίες για ποιοτικά άλματα-τομές στην συγκρότηση της ιστορικής τους συνείδησης.

Η νεολαιίστικη και λαϊκή εξεγερτική πυρκαγιά τον Νοέμβρη του ’73 αναμφίβολα ανήκει σ’ αυτούς τους ιστορικούς σταθμούς.polytexneio

Με συγκρουσιακό πνεύμα αναψηλάφησε στη πράξη μέσα σε ένα τριήμερο ολόκληρο το πλέγμα των αντιθέσεων και των αντιφάσεων που κατέστησαν και άφησαν ανολοκλήρωτο ως έθνος – κράτος τον νεοελληνικό κοινωνικό σχηματισμό και αντιτάχθηκε στην ενσωμάτωση του με αυτούς τους όρους στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.

Αποτέλεσε την συνέχεια και τη δικαίωση της εθνικής αντίστασης και των κατοπινών αντιιμπεριαλιστικών αγώνων.

Έγινε ο πυρήνας συγκρότησης μιας κοινωνικής αριστεράς ικανής να επαναθεμελιώσει την πολιτική αριστερά ως φορέα μιας νέας λαϊκής δημοκρατικής εξουσίας.

Έβαλε το ζήτημα της εξουσίας μέσα από την ανάγκη διαμόρφωσης μιας νέας κοινωνικοπολιτικής ηγεμονίας που θα απαντούσε και στα ζητήματα της εθνικής ολοκλήρωσης σε συνδυασμό με το πλέγμα των διεθνικών σχέσεων της αναδυόμενης νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που θεμελίωνε μια νέα τάξη πραγμάτων για ολόκληρο τον κόσμο.

Η εσπευσμένη «Βοναπαρτική» παλινόρθωση του ’74 με την αριστερή πολιτική νομιμοποίηση «Καραμανλής ή Τανκς», ήταν η απάντηση της άρχουσας τάξης στην εξεγερτική πυρκαγιά του Πολυτεχνείου και στο βασικό ζήτημα εξουσίας που αυτή έβαζε.

Αντίπαλος στην καθολική ουσία του Πολυτεχνείου δεν ήταν μόνο και κύρια η στρατοκρατική χούντα και οι ματωμένες ερπύστριες των τανκς. Ήταν ολόκληρο το εξουσιαστικό μεταπολιτευτικό κοινωνικοπολιτικό  σύστημα που οικοδομήθηκε με αρχή την «Βοναπαρτική» παλινόρθωση.

Η συγκυρία από κάθε άποψη δεν ήταν με το μέρος της εξέγερσης και την βαθύτερη πολιτική της ουσία.

Η αριστερά ήδη σε παρακμιακή φάση δεν ήταν εξ’ ορισμού σε θέση να διατυπώσει μια πρόταση εξουσίας ριζοσπαστικών δημοκρατικών αλλαγών που η εξέγερση έβαζε σαν ζήτημα άμεσης πάλης φτάνοντας νομοτελειακά στο «Καραμανλής ή Τανκς».

Υπερφαλαγγίστηκε από την ριζοσπαστική σοσιαλδημοκρατία που με την πρόταση εξουσίας του ΠΑΣΟΚ πρόβαλε σαν πολιτικός κληρονόμος του Πολυτεχνείου και της εξέγερσης. Αφού θήτευσε (θητεύσαμε) ως αριστερά για χρόνια στην ουρά του ΠΑΣΟΚ και του «Καραμανλής ή Τανκς» η Αριστερά αυτοαπομονώθηκε σε ένα διαχρονικό καταγγελτικό λόγο, εξυπηρετικό του συστήματος με τον οποίο διεκδικεί σήμερα το ρόλο του προφήτη αποσπώντας την ευαρέσκεια της αγοραίας συστημικής δημοσιολογίας και τα συγχαρητήρια του Ιερώνυμου, του οποίου η ψυχή σκιρτάει από τον ήχο των νομισμάτων στα εκκλησιαστικά παγκάρια!

Το «Βυθίσατε το Χόρα» ως άρνηση της άρνησης, αποτέλεσε το δίαυλο αποφόρτισης της αντίθεσης Δεξιά – αντιδεξιά και αντί να μπει στο χρονοντούλαπο  της ιστορίας η δεξιά, μπήκε σε αυτό η πρόταση εξουσίας της ριζοσπαστικής σοσιαλδημοκρατίας.

Το σύστημα του δικομματισμού έτσι παρά τις ποσοτικές διαφορές σε ποιοτική ενότητα έγινε η  πραγματικότητα που διαφέντεψε το λαό και τη χώρα για 35 και πάνω χρόνια με κατάληξη την διεθνή ιμπεριαλιστική επιτροπεία.

Ο λαός εγκλωβίστηκε στη μεγάλη ιδέα του ιμπεριαλιστικού μετασχηματισμού της χώρας με την ένταξη της όπως-όπως και ανεξάρτητα από όρους, στον κεντρικό ευρωπαϊκό ιμπεριαλιστικό πυρήνα. Με αυτόν τον μετασχηματισμό θα έπαιρνε μέρος στη ληστεία της παγκόσμιας  ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ως ενιαίος ευρωπαϊκός κοινωνικός χώρος. (Μισθοί Βρυξελλών και όχι Αθηνών!!!).

Σε αυτή την κατεύθυνση ο δικομματισμός συγκέντρωνε την εκλογική αποδοχή του 90% και πάνω του εκλογικού σώματος, όχι τυχαία.

Ο μετασχηματισμός της χώρας σε καταναλωτική αγορά με την υποθήκευση του γεωπολιτικού της χώρου και της εργασίας αρκετών μεταγενέστερων γενεών, δεν συγκρότησε κοινωνικό κράτος, αλλά ένα κράτος διαφθοράς, κλεπταποδόχων, τσαμπάσηδων και κάθε είδους παρασιτικών στρωμάτων. Μέσα σε μια δεκαετία ‘90-2000 που η χώρα γέμισε εργοστασιακά κουφάρια, βιομηχανικά νεκροταφεία και αραχνιασμένους γεωργικούς συνεταιρισμούς αναδείχθηκε ως πραγματικό θαύμα μέσα στις 20 πλουσιότερες και πιο αναπτυγμένες χώρες του κόσμου! Το ΑΕΠ της, η ποιοτική του σύνθεση ήταν ανώτερη της ποιοτικής σύνθεσης των Η.Π.Α, της Βρετανίας, της Ιαπωνίας…

Η ανάπτυξη της σκαρφάλωνε στο 4-5% ετησίως σε πενταπλάσιο ποσοστό του μέσου ευρωπαϊκού όρου που μόνο με τον κινεζικό ρυθμό ανάπτυξης μπορούσε να συγκριθεί. Θαύματα όμως δεν υπάρχουν και για αυτό από το Καστελόριζο το 2010 με διάγγελμα, ζητήσαμε την ιμπεριαλιστική προστασία των Η.Π.Α απέναντι στους Γερμανικούς χαυλιόδοντες ( το πιστόλι στο τραπέζι!!!).    

Η χώρα με αίτημα του δικομματικού εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος έγινε επίσημα και τυπικά όργανο και υπομόχλιο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για παγκόσμια ηγεμονία 

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ». Η διαχρονική του εμβέλεια, ενεργοποιεί  τα μη εξαρτημένα αντανακλαστικά της εργατικής τάξης και του λαού, που ως κοινωνική αριστερά με το κίνημα των πλατειών απευθύνεται στην πολιτική αριστερά απαιτώντας την χάραξη μιας γραμμής διεξόδου.4-1973-11-cf80cebfcebbcf85cf84ceb5cf87cebdceb5ceb9cebf_cebfceb9cebacebfceb4cebfcebccebfceb9-1-1

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» τον Γενάρη του 2015 διασφαλίζει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία του μετώπου της αριστεράς και την διαχείριση της εξουσίας απ’αυτήν.

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» τον Ιούλη του 2015 με το 63% στο δημοψήφισμα να ματαιώνει κάθε προσπάθεια εμφυλιοπολεμικής σύγκρουσης, που επιχειρεί το μέτωπο της τρόικας εσωτερικού και εξωτερικού για την παλινόρθωση της εξουσίας του δικομματισμού.

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» με τον κορυφαίο κρατικό παράγοντα-Πρωθυπουργό του μετεμφυλιακού κράτους, να υποκλίνεται στην θυσία των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής!

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» ο αναρχικός χώρος αλλά και συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των δυνάμεων καταστολής καταλαμβάνουν τα γραφεία του κόμματος εξουσίας χωρίς να ανοίξει μύτη!

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» 1.5 εκατομμύριο άνεργοι έχουν πλήρη πρόσβαση στο σύστημα περίθαλψης και υγείας.

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» η παιδεία είναι δημόσιο αγαθό και ο μαθητής σπουδαστής δεν είναι πελάτης!

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» ο εκπρόσωπος της πλανητικής ηγεμονίας με όλα τα σύμβολα της στρατιωτικής, οικονομικής και πολιτικής ηγεμονίας της, έρχεται στην Αθήνα  για να διαπραγματευτεί την θέση της στην παγκόσμια σκακιέρα των ανταγωνισμών, πιστοποιώντας τον κομβικό πολιτικό ρόλο της χώρας σε αυτούς.

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» η εξέγερση ούτε εξουσιοδοτεί ούτε κρίνει αφ’ υψηλού και ουδέτερα είναι πράξη ζωντανή, άμεση, σκόπιμη, καθημερινή.

Δεν δικαιώνεται, διεκδικεί την δικαίωση στην άπειρη πολλαπλότητα του κοινωνικού γίγνεσθαι.

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ! ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!

Μιχάλης Βασιλάκης γραμματέας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου

Posted in Αναλύσεις, Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Πρόεδρος Τράμπ: Τα αδιέξοδα της κρίσης ωρίμασαν-και σάπισαν

Posted by eamgr στο 10 Νοεμβρίου, 2016

Η επικράτηση του φαινομένου Τράμπ οριοθετεί την εποχή μας, κυρίως σε σχέση με την ίδια την εμφάνιση του, την κοινωνική του βάση, και την ανάπτυξη του στα πλαίσια της φανερά πολύπλευρης και αδιέξοδης κρισιακής εξέλιξης του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.160718-trump-blames-obama-feature

Σήμερα φτάσαμε στο ιστορικό σημείο όπου φαίνεται να κλείνει ένας κύκλος που άνοιξε το 1989 με την νεοφιλελεύθερη κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου. Ένα σημείο αντιδραστικής αμφισβήτησης του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού, παράλληλα με την χρεοκοπία τόσο των οικονομικών του υποσχέσεων, όσο και των ιδεολογικών του αιχμών για τα ατομικά δικαιώματα, τα οποία ανέδειξε μάλιστα στην εμπροσθοφυλακή της αντιπαράθεσης του με τον σοσιαλισμό! Το γεγονός ότι φτάσαμε σε αυτό το σημείο, αλλά την απάντηση προσπαθούν να δώσουν νέες ακραίες συντηρητικές δυνάμεις αποτελεί μια τεράστια πρόκληση για την Αριστερά παγκοσμίως.

Η εκλογή Τράμπ είναι ο επόμενος, κεντρικός, κρίκος στην αλυσίδα του Brexit-με το οποίο μοιάζει τουλάχιστον ως προς την επίφαση της ψήφου ενάντια σε ένα συγκεκριμένο κατεστημένο-και της ανάδειξης του νεοφασισμού σε πολιτικό διαχειριστή της κρίσης στην Ευρώπη. Κοινό σημείο αυτών των επεισοδίων αποτελεί το γεγονός ότι αυτή την πορεία την καθοδηγούν κομμάτια των αστικών τάξεων με την συμμαχία μεσοστρωμάτων και-το πιο σημαντικό-διευρυμένων κομματιών της εργατικής τάξης. Αποκλεισμένης, ή και ενσωματωμένης.

Η ταξική και ιδεολογική βάση του νεοφασισμού

 Παράλληλα με την ανάλυση των σημαινομένων του φαινομένου Τράμπ στο ιδεολογικό εποικοδόμημα της Αμερικής και του κόσμου πιο σημαντική κρίνεται η εξέταση των ταξικών/κοινωνικών χαρακτηριστικών που ανέδειξε. 

Είναι συντριπτικά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της εκλογικής του επιρροής: λευκοί, μεσαίας και κατώτερης μόρφωσης και οικονομικής θέσης Αμερικάνοι, λευκά εργατικά στρώματα και άνεργοι, μικρή ιδιοκτησία των μικρών πόλεων. Είναι εξίσου ενδεικτικό ότι η υπεροχή της Κλίντον σε κοινωνικές ομάδες όπως η παραδοσιακή βιομηχανική εργατική τάξη, οι ισπανόφωνοι, οι αφροαμερικάνοι και οι ασιάτες Αμερικάνοι αποδείχθηκε ψαλιδισμένη σε σχέση με την συνηθισμένη δυναμικών των Δημοκρατικών. Και το πιο παράδοξο είναι ότι αυτή η δυναμική, σε αυτά ακριβώς τα πιο καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα, είναι που της έδωσαν την νίκη εις βάρος του Σάντερς-του οποίου ο ριζοσπαστικός λόγος, σε μια ακόμα αρνητική παραδοξότητα της εποχής, υστέρησε εκεί που θα έπρεπε κανονικά να είναι σαρωτικός.

Ακόμα και αν δεν κέρδιζε ο Τράμπ, η όλη του εμφάνιση και η εκλογική του βάση αναδεικνύουν βασικά ότι η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση στην εξαιρετικά οριακή της κρισιακή φάση σπρώχνει κρίσιμες κοινωνικές μάζες προς την εθνικιστική αναδίπλωση, και σε έναν νέου τύπου συντηρητισμό, που χτίζει ηγεμονίες υπερφαλλαγγίζοντας την απέχθεια έναντι του πανίσχυρου χρηματοπιστωτικού συστήματος και συνάμα αυτές τις ίδιες τις προοδευτικές κατακτήσεις της κοινωνίας που εκείνο ακριβώς εχθρεύεται και καταργεί.

Με λίγα λόγια ο αποκοινωνικοποιημένος, αποϊδεολογικοποιημένος άνθρωπος των νεοφιλελεύθερων κεφαλαιοκρατικών κοινωνιών, εξωθημένος από την καθολική τους κρίση ανοίγει την πόρτα…και δεν μπορεί παρά να πέσει πάνω σε έναν Τράμπ. Και αυτό, δυστυχώς, αποκτά πλέον διαταξική και διαφυλετική χροιά. Το φαινόμενο Τράμπ δεν αφορά την Αμερική, ούτε και εμφιλοχωρεί σε αυτήν μονάχα. Αποτελεί την πιο ωμή απαίτηση ενός κομματιού της κοινωνίας να καταργηθούν όλες οι προοδευτικές αντιθέσεις του έθνους κράτους, όπως αυτές κατακτήθηκαν από την ανθρωπότητα στην ιστορική της πορεία, και να αντικατασταθούν από εξατομικευμένους ιδιώτες ή αυθαίρετες επιμέρους συντηρητικές ομαδοποιήσεις, με ακραία επιθετικό προσδιορισμό. Άλλοτε οριοθετημένων με βάση την τάξη, άλλοτε με βάση την γεωγραφική καταγωγή, άλλοτε με βάση το χρώμα του δέρματος. Ή, ακόμα και πέρα από αυτά. Τα πρωτεία, εξάλλου, τα κρατά το ύψος του τραπεζικού λογαριασμού.

Αυτός είναι ο ναζισμός της νέας εποχής: Διαφέρει από τον χιτλερισμό, στον βαθμό που ο πυρήνας του ναζισμού αφορούσε σε έναν εξουσιαστικό συγκεντρωτισμό με επίκεντρο το κράτος. Ο σημερινός ναζισμός συνδέεται με τον ολοκληρωτισμό των νεοφιλελεύθερων αξιών. Με βάση αυτές το κράτος πρέπει να απολέσει και τις ύστατες αναδιανεμητικές του μορφές. Την ιδεολογική του ισχύ, σαν σύνολο αντιτιθέμενων τάξεων. Η καταστολή και ο φανατισμός των ηλιθίων είναι η νέα ιδεολογία. Ο λαϊκισμός, η βαθιά αποδιάρθρωση της γνώσης και η επικέντρωση στα πιο ζωώδη από τα ένστικτα των μαζών τα απλά, καθημερινά του εργαλεία.

Αυτό αντιστοιχεί σε πολιτικό επίπεδο στο φαινόμενο ότι οι δισεκατομμυριούχοι βγάζουν από την άκρη όχι απλά τους παραδοσιακούς πολιτικούς, μα την ίδια την πολιτική, σαν παρωχημένα και αποτυχημένα μοντέλα διαχείρισης της κοινωνίας των ιδιωτών. Που ένα κομμάτι της πλέον διεκδικεί να αυτοκαταργηθεί, ακόμα και σαν τέτοια. Για ποιον λόγο μία πλούσια πολιτεία να συνυπάρχει με μία φτωχή; Για ποιον λόγο να συνυπάρχουν οι αστοί με τους προλετάριους, όταν πλέον οι πρώτοι αναπαράγονται σαν τάξη και δίχως την εκμετάλλευση της εργασίας; Η εργασία και οι φορείς της τείνουν όχι απλά να είναι άχρηστοι αναφορικά με την αναπαραγωγή του συστήματος, αλλά ουσιαστικά και περιττοί σαν τάξη. Δεν υπάρχει λόγος να μοιράζονται το ίδιο έδαφος, την ίδια σημαία με τους πλούσιους, ακριβώς όπως δεν πρέπει να μοιράζονται όχι τα δικά τους νοσοκομεία, αλλά ούτε καν άλλα, κρατικά, με »δημόσιο» χρήμα.

Αυτά είναι τα πολιτικά συμφραζόμενα του φαινομένου Τράμπ. Το περιεχόμενο τους είναι ενεργό, θα ήταν ενεργό ακόμα και αν έχανε στις εκλογές. Και είναι ενεργό ανεξάρτητα αν καταφέρει να εκδηλώσει αυτό το περιεχόμενο κατά την διάρκεια της προεδρίας του.

 Απομονωτισμός,-ή μια βαθύτερη περιφερειοποίηση του κόσμου;

Τόσο το φαινόμενο Τράμπ όσο και οι δημοκρατικές αντιστάσεις σε αυτό θα έχουν αντικειμενική την επιρροή τους σε όλον τον δυτικό κόσμο. Και όχι μόνο έμμεσα, μια και η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική αναφέρεται σε μια σειρά από κρίσιμες μάχες, νομισματικές, εμπορικές, πολεμικές σε όλες σχεδόν τις ηπείρους. Και με hot spot την δική μας γειτονιά.

Ο Τράμπ υποσχέθηκε στους Αμερικάνους αναδίπλωση και απομονωτισμό. Αλλά, αυτό αφορά περισσότερο την δήθεν μάχη που θα δώσει για να προστατεύσει την εργατική τάξη των ΗΠΑ από τις συνέπειες της πλήρους απελευθέρωσης του Κεφαλαίου. Ως προς την εξωτερική του πολιτική ο Τραμπ μάλλον αντιπροσωπεύει περισσότερο το κλασικά ρεπουμπλικάνικο δόγμα της defacto ύπαρξης αλλεπάλληλων διαφοροποιημένων οικονομικών και πολιτιστικών ζωνών στον πλανήτη-με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε σχέση με την αντιμετώπιση προβλημάτων που μπορεί κομμάτια από αυτό το σώμα να προκαλέσουν στην αμερικάνικη ηγεμονία.

Υπό αυτή την έννοια είναι ακόμα ένα βήμα πιο μπροστά από την »αμερικανοποίηση» του κόσμου με νεοφιλελεύθερο μανδύα-και με υποκινημένες αποσταθεροποιήσεις όπου χρειαστεί- στρατηγική με βάση την οποία οι Δημοκρατικοί διεκδίκησαν να διευρύνουν την ηγεμονία των ΗΠΑ στον κόσμο από την περίοδο Κλίντον, με παράδειγμα ως προς τις αντιτιθέμενες αυτές στρατηγικές τα πεπραγμένα της ενδιάμεσης περιόδου Μπους (που, ας το έχουμε υπόψιν, κι εκείνος είχε εκλεγεί πρόεδρος πάνω στην βάση του απομονωτισμού!).

Είπε κάποια στιγμή ότι θα σκουπίσει τον ISIS μέσα σε ένα μικρό διάστημα, »με έναν τρόπο που δεν θα σας αποκαλύψω ακόμα». Πέρα από αυτό, ακόμα και αν ο Τράμπ ολοφάνερα δεν απολάμβανε προεκλογικά την στήριξη του στρατο-βιομηχανικού συμπλέγματος, δεν μπορούμε να είμαστε καθόλου σίγουροι ότι αυτό δεν θα επιχειρήσει να τον εντάξει στην διαδρομή των συμφερόντων του, του πραγματικού κόμματος που κάνει κουμάντο στην Αμερικάνικη εξωτερική πολιτική, του »Κόμματος του Πολέμου». Υπάρχουν πολλές δυνατότητες να σύρουν τον Τραμπ σε καταστάσεις που δεν θα το περίμενε και ο ίδιος. Αν δεν το θελήσει, και αν δεν το περιμένει ήδη, ασφαλώς. Τόσο εκείνοι, όσο και οι διεθνείς ανταγωνιστές των ΗΠΑ.

Από αυτή την άποψη, ακόμα και αν πρόκειται και για μια ενδοαστική αντιπαράθεση, αυτή παραμένει εξαιρετικά επικίνδυνη έτσι και αλλιώς.Το ίδιο το οικονομικό πρόγραμμα του Τράμπ είναι ένα ετερόκλητο ταξικό μείγμα, στο οποίο το τεράστιο στρατο-βιομηχανικό σύμπλεγμα υποτίθεται ότι πρέπει να παραμεριστεί: Θέλοντας να υπερασπιστεί το κομμάτι της αστικής τάξης που εκπροσωπεί και τον στήριξε, θέλοντας να φανεί συνεπής προς την εκλογική του βάση-στην οποία υποσχέθηκε νέες θέσεις εργασίας στον τομέα των υποδομών-, παράλληλα υπόσχεται σκληρό μονεταρισμό, ελάφρυνση της φορολόγησης για τις επιχειρήσεις, με άρση της χαλαρής ομολογιακής πολιτικής Ομπάμα η οποία αρκετά τρις δολάρια στην αγορά, και με αναίρεση-αυτό είναι το πιο φιλόδοξο και πιο περίεργο- όχι μόνο των νατοϊκών υποχρεώσεων των ΗΠΑ στην Ευρώπη, ή την όλη στρατηγική επωμισμού της στρατιωτικοποίησης του Ειρηνικού, αλλά και υπονοώντας σε ανύποπτο χρόνο την ολική επαναδιαπραγμάτευση της εξυπηρέτησης του ίδιου του χρέους τους προς την Κίνα!

Ώριμη η κατάσταση, επιτακτικά τα καθήκοντα-αριστερό κενό

Τα αδιέξοδα του συστήματος ωρίμασαν και σάπισαν-αλλά ας μην μας πιάνει η απόγνωση. Τα 13 εκ. ψηφοφόρων του Σάντερς αποτελούν μια εξαιρετικά δυναμική μάζα που μπορεί να εμβρυουλκήσει ένα νέο δημοκρατικό κίνημα στις ΗΠΑ-ήδη έχει ξεκινήσει την πορεία του, με σαφή πολιτικά και ταξικά χαρακτηριστικά. Η ορθή στάση του Σάντερς να στηρίξει επίσημα και θετικά την Κλίντον, εξάλλου, δεν την εξώθησε μόνο στην υιοθέτηση ενός μεγάλου μέρους του δικού του προγράμματος, αλλά είναι σε θέση να καταστήσει την όλη του παρακαταθήκη σε εξαιρετικά σοβαρό παράγοντα των εξελίξεων στο ίδιο το Δημοκρατικό κόμμα, ή σε ένα νέο πολιτικό σχηματισμό.

Από την μητρόπολη του κεφαλαιοκρατικού κόσμο έρχονται μηνύματα πόλωσης και όξυνσης των ταξικών/κοινωνικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών. Υπό αρνητικό πρόσημο, όμως όλα είναι ανοιχτά-αρκεί να συγκροτηθεί μια νέα αριστερή θεωρία που να ξεπεράσει ιδεολογικά τον νεοφιλελευθερισμό και τον τύπο ανθρώπου και κοινωνιών που έχει χτίσει.

Εδώ ακριβώς είναι που μια σειρά από ερωτήματα αναδεικνύονται σε σχέση με το κενό της αριστερής θεωρίας, που εντοπίζεται παντού στον κόσμο, να απαντήσει στα ιδιαίτερα ταξικά χαρακτηριστικά όπως εμφανίζονται στις πιο ανεπτυγμένες οικονομίες. Κενό που εξελίσσεται τάχιστα σε κενό ερμηνείας και αντιμετώπισης της ανόδου της λαϊκιστικής ακροδεξιάς και επιρροής της στην εργατική τάξη σε μια σειρά από μητροπολιτικές κεφαλαιοκρατικές κοινωνίες.

Ουσιαστικά σήμερα ο νεο-εθνικισμός αναδεικνύει άθελα του ένα ζήτημα που απασχόλησε καίρια το διεθνές επαναστατικό κίνημα πριν από έναν αιώνα, και που σήμερα, ενώ είναι κομβικό όσο ποτέ, φαίνεται να μην απασχολεί την Αριστερά: Είναι εφικτό, βιώσιμο και θεμιτό το σπάσιμο της αλυσίδας του διεθνούς καταμερισμού εργασίας από ένα κράτος, ή από έναν συνασπισμό κρατών; Και ακόμα, ύστερα από την ιστορική πορεία προς την παγκοσμιοποίηση, συναρμόζει με μία σύγχρονη αριστερή θεωρία να  αρνείται την ιστορική της διάσταση σαν βήμα της ανθρωπότητας, έστω και σαν κομμάτι της ανάπτυξης του κεφαλαίου; Από άποψη μαρξικής διαλεκτικής η άρνηση των βημάτων της ιστορίας είναι απαράδεκτη και ανεδαφική. Τις αντιθέσεις που υπάρχουν δεν μπορείς να τις αγνοήσεις, όπως δεν μπορείς να αγνοήσεις ένα ολόκληρο ιστορικό στάδιο: Μπορείς και πρέπει να ξεπεράσεις το στάδιο με τις αντιθέσεις του-λύνοντας τες σε ένα ανώτερο θετικό επίπεδο

Παγκοσμιοποίηση ή επιστροφή στο έθνος κράτος;

%ce%b7%cf%80%ce%b1

 Αρκετοί αναλυτές εντοπίζουν την κύρια αντίφαση της εποχής ανάμεσα στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό και στον εθνοκεντρισμό. Ουσιαστικά, για την ακρίβεια, η βασική αντίθεση εντοπίζεται ανάμεσα στην τεράστια ισχύ των χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων εις βάρος των εθνών-κρατών. Επειδή η Αριστερά αντιλαμβάνεται-και όντως είναι έτσι-τεράστιο το έργο της υπέρβασης αυτών των αντιθέσεων με εγκολπωμένο το ιστορικό στάδιο της παγκοσμοποίησης που έχει στο μεταξύ οικοδομήσει ο καπιταλισμός, είτε δεν έχει σαφή άποψη για αυτήν την αντίθεση, είτε, ένα κομμάτι της, προτιμά να θεωρήσει προοδευτική λύση…την επιστροφή στον απομονωτισμό. Δίχως, όμως, ουσιαστικά να τον επεξεργάζεται ούτε σαν πιθανότητα, ούτε σαν δυνατότητα. Και δίχως να προβληματίζεται που την ίδια στρατηγική ακολουθεί και η Ακροδεξιά.

Ήδη από τις απαρχές της, από το ξέσπασμα της παγκόσμιας κεφαλαιοκρατικής κρίσης, οι ελάχιστες οξυδερκείς μαρξιστικές τοποθετήσεις είχανε επισημάνει πως το σύστημα κλυδωνίζεται από ανεπίλυτα αδιέξοδα και αντιθέσεις δομικού, παγκόσμιου και ιστορικού χαρακτήρα. Που μπορούν να οδηγήσουν είτε σε ξεπέρασμα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης από σοσιαλιστική σκοπιά-αλλά με αναγκαστικά διεθνές πρόσημο και εμβέλεια-είτε σε αποκλειστικά συντηρητική, εθνικιστική αναδίπλωση.

Οπωσδήποτε η παγκοσμιοποίηση του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, είναι ένα νέο ιστορικό στάδιο πρωτοφανούς ανάπτυξης των τάσεων του ελεύθερου εμπορίου, της τεχνολογίας καθώς και εν γένει κοινωνικοποίησης της παραγωγής. Εκ των πραγμάτων έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με το παραδοσιακό πυρηνικό έθνος-κράτος και τον κορπορατικό καπιταλισμό. Η πραγματικότητα της, υπό αυτόν το εξουσιαστικό συσχετισμό, βρίσκεται, και αυτό είναι το σημαντικότερο, σε πλήρη δομική αντίθεση με τις αναγκαίοτητες της ανθρωπότητας και του περιβάλλοντος. Είναι άλλο πράγμα όμως η πραγματικότητα της, και άλλο οι δυνατότητες της. Επιπλέον, είναι ένα ιστορικό στάδιο που δεν μπορούμε να διαγράψουμε-χρειάζεται να κάνουμε το πιο δύσκολο: Να ξεπεράσουμε τον ανισόμετρο του χαρακτήρα.

Νέες κοινωνικές σχέσεις, μα και απαραίτητα νέα οικοδόμηση του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας και κατανάλωσης θα χρειαστούν για αυτό.

 Πλέον ο κόσμος μας αποτελεί μια τεράστια ιμπεριαλιστική περιφέρεια, με μία εξαιρετικά ανισόρροπη κατανομή των λαών στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, κατανάλωσης και, τελικά, εξουσίας. Οι κυρίαρχοι κεφαλαιοκρατικοί σχηματισμοί, με τα ιδιαίτερα σκοταδιστικά τους χαρακτηριστικά ο καθένας, ξεκινώντας από τις ΗΠΑ και περνώντας στην Ευρώπη μέχρι τον άξονα Κίνας-Ρωσίας, αυτήν ακριβώς την ανισόρροπη κατανομή προσπαθούν να διαχειριστούν παράλληλα με τους δικούς τους ανταγωνισμούς.

Συγκροτείται ένα εξαιρετικά δυσχερές και δίχως ιστορικό προηγούμενο πλαίσιο, με τα 2/3 του παγκόσμιου πληθυσμού πέρα από τον ουσιαστικό καταμερισμό εργασίας και κατανάλωσης. Και με αντίστοιχα γκετοποιημένα τμήματα της εργατικής τάξης και των ανέργων εντός του δυτικού κόσμου. Αυτός ο τερατώδης διεθνής και επιμέρους συσχετισμός εξυπηρετείται ουσιαστικά από την συμμαχία του κεφαλαίου όχι μόνο με τα εναπομείναντα στρώματα των κοινωνιών των 2/3 που χαρακτήριζε τον καπιταλισμό στα τέλη του περασμένου αιώνα, αλλά και με διευρυμένα καθυστερημένα εργατικά στρώματα. Σε έναν απελπιστικό συμβιβασμό της διευρυμένης συστημικής κρίσης αντιπροσώπευσης-προϊόν εκμαυλισμού εις βάρος των διαδοχικά κατώτερων λαών και επιμέρους τάξεων.

Αυτήν την διεθνή και επιμέρους κοινωνική-ταξική συμμαχία είναι που αδυνατεί η Αριστερά να κατανοήσει, και πόσο μάλλον να απαντήσει σε αυτήν. Όταν δεν αποτελεί και εξέχον κομμάτι της. Αδυνατεί επειδή είναι εγκλωβισμένη σε παρωχημένα ιστορικά μανιχαϊστικά δίπολα στα οποία η ίδια , με αυτοκτονικό τρόπο, πνίγει τις περίπλοκες εκφράσεις της ταξικής πάλης. Βασικό θεωρητικό σχήμα σε αυτό το πλαίσιο αποτελεί η διαταξική και απλουστευτική περίφημη άποψη για το 1% του κόσμου που καταπιέζει το υπόλοιπο 99%-ένα θεωρητικό σχήμα που εκ των πραγμάτων αφήνει ανέγγιχτες και ανεξερεύνητες τις ενδιάμεσες καθοριστικές ταξικές αντιθέσεις.%ce%bc%ce%b5%cf%842

Ουσιαστικά μεγάλα κομμάτια της εργατικής τάξης είναι παραδομένα στις πιο συντηρητικές πολιτικές εκφάνσεις, παντού στον κόσμο. Ιδιαίτερα στον δυτικό κόσμο εντοπίζονται παγιδευμένα σε αυτήν ακριβώς την συμμαχία συνενοχής και μοιρασιάς της λείας του υπόλοιπου κόσμου με την αστική τάξη. Ακόμα και σαν παρίας της. Είναι εκείνο που ακριβώς οριοθέτησε άλλοτε ο Μαρξ όταν διακήρυττε πως »ένας λαός που ζει εις βάρος άλλων λαών δεν μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό του».

Αυτή η κατάσταση είναι που βάζει αντικειμενικά ερωτήματα σχετικά με την αναφορά της Αριστεράς στις μεγάλες εργατικές πλειοψηφίες, σε συνάρτηση μιας ευρύτερης ανατρεπτικής πρότασης. Αναφορά που είναι ισχνή σήμερα.

Για αυτό και αναζητούνται απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα, τα οποία άπτονται μιας ριζικής επαναθεμελίωσης της κομμουνιστικής θεωρίας σε διεθνές επίπεδο, και που αναπόφευκτα πλέκονται με μια σειρά από άλλα ζητήματα, τα σημαντικότερα εκ των οποίων είναι:

α) Είναι αδύνατη σήμερα μια σοσιαλιστική επιστροφή σε πρότερες του παγκοσμιοποιημένου καταμερισμού εργασίας και κατανάλωσης μορφές οργάνωσης των κοινωνιών. Συνάμα, είναι αδύνατος ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός επιμέρους κρατικών οντοτήτων.

β) Είναι αδύνατος ένας νέος, σοσιαλιστικού προορισμού, επαναπροσδιορισμός του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας δίχως εξαιρετικά σημαντικές μεταβολές στο επίπεδο των παραγωγικών δυνάμεων και σχέσεων εντός των δυτικών κοινωνιών.

Η Ελλάδα στον κόμβο των τριών μεγάλων κρίσεων

Στην Ελλάδα η αδυναμία της Αριστεράς να θέσει, να απαντήσει, και να προσαρμόσει αυτά τα ερωτήματα στην κατάσταση της χώρας μας είναι καθηλωτική. Ουσιαστικά, μάλιστα, εδώ τα συνήθη αριστερά μανιχαϊστικά δίπολα υπάχθηκαν στα τελευταία χρόνια σε ένα κεντρικό δίπολο: μνημόνιο/αντιμνημόνιο. Δίχως καμία περαιτέρω τοποθέτηση για την θέση της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας/εξουσίας, τους διεθνείς συσχετισμούς, και την ιδιαίτερη γεωπολιτική της συνθήκη-μάλιστα σε μια περίοδο όπου η χώρα εμπλέκεται στην δίνη τριών εφαπτόμενων κρίσεων, την οικονομική, την πολεμική στην περιοχή μας, και την λεγόμενη προσφυγική κρίση.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες αναδεικνύονται με αρνητική δυναμική στην περίοδο που ανοίγεται. Θα χρειαστεί για αυτό να περιμένουμε ιδιαίτερα τις προθέσεις της νέας προεδρίας των ΗΠΑ. Στα πλαίσια των δικών τους προτεραιοτήτων στην περιοχή-και σαν κομμάτι της ευρύτερης επιχείρησης συνδιαχείρησης της κρίσης στην Ευρώπη με την Γερμανία παράλληλα με το ψαλίδισμα της ηγεμονίας της στην ήπειρο-η ομπαμική ηγεσία επέβαλλε στην ουσία στην Μέρκελ την αποφυγή της άτακτης χρεοκοπίας και τον εξοβελισμό της Ελλάδας, παράλληλα με την χρεοκοπία της, από το ευρώ.

Αν και εφόσον οι νέες προτεραιότητες της ηγεσίας Τραμπ διαφέρουν σε σχέση με την όλη μέχρι τώρα οπτική της ευρωπαϊκής κρίσης, αμφότερα τα ενδεχόμενα αυτά μένουν ανοιχτά, δεδομένης και της εκπεφρασμένης βούλησης για αυτό του κυρίαρχου γερμανικού εξουσιαστικού μπλοκ. Με λίγα λόγια η Ελλάδα εξαρχής της μνημονιακής της υπαγωγής βρέθηκε χειροπόδαρα δεμένη στο άρμα των διεθνών ανταγωνισμών, και έρμαιο τους. Και δεν είναι καθόλου ορατοί ευοίωνοι όροι για την θέση της στο μέλλον-τουλάχιστον όχι με αυτήν την δεδομένη φορά των πραγμάτων.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών

Posted by eamgr στο 5 Νοεμβρίου, 2016

Οι εμβληματικές συλλήψεις  της ηγεσίας του κοινοβουλευτικού κόμματος HDP (Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών) εντάσσεται προφανώς στην επιχειρούμενη ολοκλήρωση του περάσματος της εξουσίας στην Τουρκία και θεσμικά, πλέον, στα χέρια του Ερντογάν.hdp

 Στον βαθμό που το HDP πέρα από φωνή των Κούρδων καταφέρνει να εκπροσωπήσει ευρύτερα εργατικά στρώματα, μειονότητες και τον δημοκρατικό κόσμο της Τουρκίας οι διώξεις εναντίον του (ο συμπρόεδρος του Σελαχατίν Ντεμιρτάς αναφέρεται σε 102 μηνύσεις, αντιμετωπίζοντας δυνητικά ποινή φυλάκισης πάνω από 500 χρόνια!) δεν είναι απλώς μια κομβική επίθεση στα έτσι και αλλιώς συρρικνωμένα δημοκρατικά δικαιώματα.

Ουσιαστικά συγκροτεί όλους τους όρους για την οριστική πολεμική λύση του κουρδικού ζητήματος-αυτό τουλάχιστον σηματοδοτεί και η πολιορκία της άτυπης πρωτεύουσας των 15 εκατομμυρίων Κούρδων της Τουρκίας, του Ντιγιαρμπακίρ.

Εξ αντικειμένου οι εξελίξεις αυτές αποτελούν κομμάτι των ευρύτερων πολεμικών συγκρούσεων και αναδιανομής εδαφών, της επαναθεώρησης των συνόρων του χώρου της Ανατολίας, έτσι όπως εξελίσσεται ο »πόλεμος δι’ αντιπροσώπων» στην Συρία-ένας πόλεμος που ίσως αποτελεί το πρελούδιο του εκτροχιασμού των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών από τον δρόμο του νομισματικού πολέμου προς εκείνον ευρύτερα διεθνών συρράξεων.

Επομένως, πέρα από την καταγγελία του ερντογανικού πραξικοπήματος, είναι ανάγκη όσο ποτέ να μεταφερθεί ο πολιτικός λόγος και στο πεδίο των ευρύτερων διεθνών εξελίξεων-και πιο άμεσα ακόμα εκείνων στην γειτονιά μας.

Μπορεί η Αριστερά να ξεχνά από όλες τις αναλύσεις της-ακόμα και από τα καλέσματα για την σημερινή συγκέντρωση καταδίκης των καθεστωτικών διώξεων στην Τουρκία λείπει αυτή η διάσταση -ότι οι εξελίξεις στην Τουρκία δένονται με την εισβολή της σε συριακά εδάφη, και γενικότερα στον διαμελισμό της Συρίας, και ότι η Ελλάδα αποτελεί ένα κομβικό σημείο τριών μεγάλων ιστορικών κρίσεων-πολεμικής κρίσης, προσφυγικής κρίσης, οικονομικής αποσταθεροποίησης-αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κατά τ’άλλα οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, η υπαγωγή όλων των εθνών κρατών σε ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα, και ειδικότερα η θέση της χώρας μας σε αυτού του είδους τον διεθνή καταμερισμό εξουσίας, δεν ρίχνουν έτσι και αλλιώς βαριά την σκιά του στα εγχώρια οικονομικοπολιτικά δεδομένα.

Όλες και όλοι σήμερα Σάββατο στις 14.30 στο Σύνταγμα.

Η αλληλεγγύη των λαών είναι ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής, ίσως όχι ικανός, αλλά σίγουρα αναγκαίος παράγοντας για να απαντήσει ο κόσμος της εργασίας στην εξαιρετικά επικίνδυνη τροχιά της παγκόσμιας κρίσης με βάση τα δικά του συμφέροντα.

Posted in Διεθνή, Επικαιρότητα, Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Αμέλεια, Άγνοια ή Αυτοκριτική! η πρόταση της Ν.Δ. για πρόεδρο του Ε.Σ.Ρ.

Posted by eamgr στο 2 Νοεμβρίου, 2016

Γράφει ο Διονύσης Τεμπονέρας 
%cf%83%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82

 

Η Νέα Δημοκρατία μαθαίνω πως προτείνει τον Θανάση Κουτρομάνο, τέως Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, για την Προεδρία του Ε.Σ.Ρ..

Η άποψή μου για τις δήθεν Ανεξάρτητες Αρχές είναι σαφής:

Πλήρως εκφυλισμένοι θεσμοί, χωρίς καμία νομιμοποίηση από την κοινωνία, με κομματικές εξαρτήσεις που στερούνται δημοκρατικής εκπροσώπησης αφού ούτε από το λαό εκλέγονται τα μέλη τους, αλλά ούτε και ελέγχονται από αυτόν για τις επιλογές τους.

Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα άλλωστε, ποτέ δεν είδαν έναν εκπρόσωπο τους ανάμεσα στα μέλη των Ανεξαρτήτων Αρχών, παρά μόνο ελίτ με κομματικές αναφορές ή και απολιτίκ προσωπικότητες με σαφείς εντολές να αποτελούν διακοσμητικές φιγούρες ήπιας πολιτικής παρέμβασης, συντηρητικής πάντα κατεύθυνσης (αφήνω στην άκρη τον τραγέλαφο των εξάμηνων παρατάσεων της θητείας των μελών του ΕΣΡ από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για χρόνια, πρακτική που είχε ευτελίσει το θεσμό επανειλημμένα, αλλά και την πρόσφατη άρνηση της ΝΔ να συγκροτήσει το θεσμό που δήθεν υπερασπίζεται όψιμα ).

Ο Μητσοτάκης και το επιτελείο του όμως ίσως αμελούν ποιος είναι ο προτεινόμενος τέως ανώτατος δικαστής που προτείνουν για την προεδρία του ΕΣΡ.

Ιστορία λοιπόν και πάλι…

Είναι ο δικαστής που απέδωσε δικαιοσύνη στην υπόθεση της δολοφονίας του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα στην Πάτρα, παρά τις απειλές και τους τραμπουκισμούς των μελών της ΟΝΝΕΔ, των στελεχών της ΝΔ που συμμετείχαν στην δίκη άμεσα ή έμμεσα και άλλων παρακρατικών μηχανισμών της εποχής . Είναι εκείνος που με μια απόφαση κόσμημα για τους νομικούς κύκλους της εποχής καταδίκασε σε ΙΣΟΒΙΑ τον δολοφόνο του αγωνιστή Νίκου Τεμπονέρα στο δικαστήριο, γιατί στη συνείδηση του κόσμου καταδικάστηκε και θα καταδικάζεται όσο ο φασισμός και οι δυνάμεις της αντίδρασης επιχειρούν να βγουν από τα λαγούμια της ιστορίας.03-print.jpg
Για την απόφαση του μάλιστα αυτή εστάλη λίγους μήνες μετά ..να δει το κλίμα σε διάφορα ακριτικά νησιά και απομακρυσμένες περιοχές, ενώ το 2010 παραλείφθηκε πραξικοπηματικά από την ιεραρχία του Αρειου Πάγου στις κρίσεις των δικαστών. Διετέλεσε αρχικά αντιπρόεδρος και έπειτα Πρόεδρος του Αρειου  Πάγου για ελάχιστο χρονικό διάστημα όταν βέβαια δεν εκκρεμούσαν σοβαρές υποθέσεις που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν πολιτικό πρόβλημα στην Κυβέρνηση ενώ λίγο μετά συνταξιοδοτήθηκε.

Επίσης, μειοψήφησε σε δίκη στον Άρειο Πάγο υπέρ πολίτη θύματος της ναζιστικής θηριωδίας που ζητούσε αποζημίωση για καταναγκαστική εργασία κατά της Siemens. Μειοψήφησε υπέρ των συμβασιούχων, υπέρ των εργαζομένων της Αθηναϊκής Χαρτοποιίας κι ήταν πρόσφατα εισηγητής στην υπόθεση της διαθήκης του Ν. Καζαντζάκη.

H σχέση του Μητσοτάκη με όσα υπερασπίστηκε ο Κουτρομάνος στην πορεία και την διαδρομή του τα τελευταία 30 χρόνια στις δικαστικές αίθουσες, είναι η εξής: ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ.

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η σύγκρουση είναι μετωπική και καθολική

Posted by eamgr στο 27 Οκτωβρίου, 2016

ΔΗΛΩΣΗ του Μιχάλη ΒασιλάκηΦράουλες Δικ. Μέγαρο 29-7-2014, αγόρευση, διαμαρτ. μεταναστών Μιχ. Βασιλάκης ΕΑΜ  034 (2)

Το Συμβούλιο της επικρατείας  με ψήφους 14-11 προχώρησε σε μια απροκάλυπτα  προκλητική, πολιτική απόφαση με απολύτως έωλο νομικό υπόβαθρο όπως φανερώνει και η ίδια η ισχνή και οριακή της πλειοψηφία.

Στο όνομα ενός αμαρτωλού θεσμικού φαντάσματος   Ε.Σ.Ρ. που δημιούργησε και συντηρεί το σύστημα της διαφθοράς, της  διαπλοκής και της υποτέλειας επιχειρείται εκβιαστικά η δημιουργία ενός κενού εξουσίας με την απαγόρευση νομοθετικής πρωτοβουλίας και νομοθετικής αρμοδιότητας  των θεσμικών και εκλεγμένων πολιτικών οργάνων (κυβέρνηση- βουλή). Δηλαδή: «Δεν υπάρχει Ε.Σ.Ρ., δεν μπορεί να λειτουργήσει  ούτε η κυβέρνηση ούτε το  κοινοβούλιο για να μη ξεφύγει η διαχείριση  της εξουσίας από τους σκοτεινούς διαδρόμους του τρίγωνου της διαπλοκής».

Όμως το Ε.Σ.Ρ. δεν είναι ανεξάρτητη εξουσία. Είναι ανεξάρτητη διοικητική αρχή κατ’ εξουσιοδότηση και εφόσον δεν υπάρχει δυνατότητα συγκρότησης του και πολύ περισσότερο αν υπονομεύεται αυτή, τότε οι αρμοδιότητες του  επιστρέφονται στο σώμα που την εξουσιοδοτεί δηλαδή το εθνικό κοινοβούλιο. Κενό εξουσίας δεν μπορεί να υπάρχει.

Δεν είναι λοιπόν ο νόμος αντισυνταγματικός.  Συνταγματική ανωμαλία δημιουργείται  δυστυχώς και εξ’ αντικειμένου με την απόφαση της πλειοψηφίας του Σ.Τ.Ε.

Ο στόχος του χρεωκοπημένου παλαιού πολιτικού συστήματος ήταν και φανερός και διακηρυγμένος πολύ πριν. Σε αυτόν έριξε και ρίχνει όλες τις δυνάμεις και εφεδρείες του. Αυτή τη στόχευση εμφανίζει  σήμερα αυτό το σύστημα να σφραγίζει και με την απόφαση της ισχνής πλειοψηφίας του Σ.Τ.Ε.

Η σύγκρουση είναι μετωπική και καθολική και θα ξεδιπλώνεται καθημερινά.

Κανείς δεν μπορεί ούτε να είναι, ούτε να παριστάνει τον ουδέτερο.

Μιχάλης Βασιλάκης

γραμματέας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου

 

Posted in Ανακοινώσεις, Επικαιρότητα, Uncategorized | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ας μιλήσουμε για τους πλειστηριασμούς

Posted by eamgr στο 26 Οκτωβρίου, 2016

Το σύνθημα «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη»  ή «κανένας πλειστηριασμός» έρχεται και στοιχειώνει το μυαλό μας και τη κοινωνία  όσο δεν ξεκαθαρίζεται και δεν συγκεκριμενοποιείται .images-5

Αταξικά, φασαριόζικα, αποπροσανατολιστικά  ψαρεύει στα θολά νερά της κρίσης και βολεύει άπαντες εκτός από αυτούς που έχουν ανάγκη προστασίας τους εργαζόμενους, τους άνεργους ,τους αυτοαπασχολούμενους, τους μεροκαματιάρηδες αγρότες .

Βολεύει τα διαχρονικά λαμόγια με τις βιλάρες, τις αμαξάρες , τις σκαφάρες που με αεριτζίδικα δάνεια υποθήκευαν για χρόνια την εργασία  χιλιάδων εργαζομένων, οι οποίοι σήμερα υποχρεώνονται να πληρώσουν τη ζωή των άλλων.

Βολεύει και καλύπτει την έλλειψη ιδεολογίας και πολιτικής σε κόμματα και συλλογικότητες,  που αυτοπροσδιορίζονται  ως επαναστατικές και ταξικές.

ΘΥΜΙΖΩ ΟΤΙ:  Σύμφωνα με το Νόμο,  προστατεύονται οι δανειολήπτες που διαθέτουν ακίνητο αντικειμενικής αξίας έως 180.000 ευρώ εάν είναι άγαμοι, 220.000 ευρώ εάν είναι έγγαμοι, ποσά που προσαυξάνονται  κατά 20.000 ευρώ ανά παιδί και μέχρι τρία παιδιά. Αντίστοιχα, θα πρέπει να έχουν ετήσιο εισόδημα  13.906 ευρώ αν πρόκειται για ένα άτομο, 23.659 ευρώ αν πρόκειται για δύο άτομα και για κάθε παιδί 5.714 ευρώ, έως τρία παιδιά.

Αναρωτιέμαι,  λοιπόν:  φτάνουν αυτά τα όρια προστασίας για να μην περάσει στα χέρια τραπεζίτη ή εφορίας ή δημόσιου ή δημάρχου το  σπίτι του εργαζόμενου, του άνεργου, του μεροκαματιάρη αγρότη, του αυτοαπασχολούμενου;

Η απάντηση είναι μονοσήμαντη και απλή:  φτάνουν και περισσεύουν αρκεί να επεκταθεί η προστασία που υπάρχει  ως  προς τις τράπεζες και για τα χρέη προς  το δημόσιο. Άρα,  η κυβέρνηση πρέπει τώρα να καταθέσει την σχετική τροπολογία.  Άμεσα,  χωρίς καθυστέρηση.

Οφείλει  επίσης η κυβέρνηση και το υπουργείο δικαιοσύνης να διαχωρίσει τη διαδικασία των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας  από τους υπόλοιπους πλειστηριασμούς  για λόγους ουσίας και σωστής επικοινωνίας έτσι ώστε να μην ματαιώνονται πλειστηριασμοί π.χ. που αφορούν δεδουλευμένα εργαζομένων όπως έγινε πρόσφατα στη πόλη μας!!

Το βασικό πρόβλημα όμως  βρίσκεται αλλού και πρέπει να το εντοπίσουμε αν δεν θέλουμε να ζούμε σε γυάλα και να λειτουργούμε στον αστερισμό  μιας  ολικής επαναφοράς ακραίων αντιδραστικών νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Τα όρια προστασίας της πρώτης κατοικίας, για να μη γίνει η Ελλάδα Ισπανία,  να επεκταθούν και μετά το 2018. Αυτό είναι το κρίσιμο.

Σε αυτό πρέπει να πρωτοστατήσει το δημοτικό συμβούλιο και όχι σε ένα ραντεβού στα τυφλά ενάντια στους πλειστηριασμούς,  προς τέρψη των μπαταχτσήδων μαυραγοριτών που στην αντάρα της κρίσης θέλουν να μεταβιβάσουν τα θαλασσοδάνεια  και  τις διαπλοκές τους στη κοινωνία της εργασίας.

Ουρανία Μπίρμπα 

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΙΣΟΒΙΑ στους ηγέτες και τα τσιράκια της συμμορίας της Χρυσής Αυγής

Posted by eamgr στο 18 Σεπτεμβρίου, 2016

%cf%86%cf%85%cf%83%cf%83%ce%b1%cf%82

Τρία χρόνια από την εφιαλτική βραδιά όπου τα χρυσαυγίτικα αποβράσματα δολοφόνησαν το παλικάρι από την Αμφιάλη, τον Παύλο Φύσσα.
Ο Παύλος Φύσσας δεν ήθελε, ούτε και επεδίωξε ειδικά εκείνη την ώρα να γίνει ήρωας. Αλλά έγινε ήρωας του αντιφασισμού, και κάτι πολύ περισσότερο: ένας κοινωνικός ήρωας, ακριβώς επειδή οριοθέτησε με την πράξη του έναν ελεύθερο χώρο, επέλεξε να μην δειλιάσει απέναντι στις φασιστικές ορδές, να μην παραχωρήσει σε αυτές μια σπιθαμή γης, να υπερασπίσει την παρέα του.
Για αυτό και εκ των πραγμάτων δεν έχουμε το δικαίωμα να μην κάνουμε τα πάντα για να καταδικαστεί η συμμορία. Δεν έχουμε το δικαίωμα να περιχαρακώσουμε το φαινόμενο Φύσσα σε στενά αντιφασιστικά πλαίσια. Δεν έχουμε το δικαίωμα να αφήσουμε να περάσει αυτή η δολοφονία σαν μία στιγμή ενός στενού κινήματος, κι όχι σαν ένα μεγάλο κοινωνικό φαινόμενο.

Ο ίδιος ο Φύσσας τα έδωσε όλα, καιρός να αναλάβει η κοινωνία τις ευθύνες της.

Πέρα από την οργή, τα αφιερώματα, τα τραγούδια και τις πορείες μνήμης, η κορυφαία υποχρέωση όλων μας είναι η στήριξη της δικαστικής μάχης να καταδικαστούν ισόβια και να φυλακιστούν οι ηγέτες και τα τσιράκια αυτής της συμμορίας.

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Έφυγε ο σ. Χρήστος Μπίστης

Posted by eamgr στο 17 Σεπτεμβρίου, 2016

Στα 77 του χρόνια έφυγε από τη ζωή ο σ. Χρήστος Μπίστης, μία από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες της ελληνικής Αριστεράς, μετά από μακροχρόνια μάχη με τη νεφρική και πνευμονική ανεπάρκεια. Ιστορικός ηγέτης του ΕΚΚΕ, στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και μπροστάρης στον αντιδικτατορικό αγώνα ο Χρήστος Μπίστης υπηρέτησε την επαναστατική Αριστερά για πολλές δεκαετίες.%ce%bc%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b7%cf%82

Γεννημένος στη Αθήνα το 1939, ο Χρήστος Μπίστης έζησε από το 1963 ως το 1968 στο Ανατολικό Βερολίνο, ενώ το 1970 εγκαταστάθηκε στο Δυτικό Βερολίνο, όπου πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος Ελλάδας (ΕΚΚΕ).

Το 1973 ήρθε παράνομα στην Ελλάδα και το 1974 συνελήφθη, βασανίστηκε και φυλακίστηκε από τη Χούντα

Η πολιτική κηδεία του θα γίνει τη Δευτέρα 19 Σεπτέμβρη στις 3 μ.μ. στο πρώτο νεκροταφείο  της Αθήνας.

Posted in Ανακοινώσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »