Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eametopo@gmail.com]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Δεκέμβριος 2018
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Νοέ.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Κατάλογος

ΤΟ ΔΕΚΑ ΤΟ ΚΑΛΟ!

Posted by eamgr στο 24 Νοέμβριος, 2018

Το 10. Για άλλους είναι άριστα, για άλλους είναι ένας απλός αριθμός, για άλλους είναι ένα πλήθος πραγμάτων.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 Για την καθαρίστρια που πλαστογράφησε το απολυτήριο δημοτικού, είναι η ποινή φυλάκισης της. Δέκα ολόκληρα χρόνια. Γιατί? Γιατί έκλεψε έναν χρόνο «σπουδών» και σπουδαίων μελετών.

Γιατί τόλμησε, ναι! τόλμησε, να πει ότι τελείωσε την 6η δημοτικού, ενώ πήγε μέχρι την πέμπτη…. Γιατί με αυτή την κίνηση πρόσβαλε μία ολόκληρη κοινωνία γραμματιζούμενων! Ανέτρεψε τα κεκτημένα του επαγγέλματος.

 Αδυσώπητα ξεπηδάνε τα ερωτήματα, από αυτή την ανίερη πράξη:

Πως θα ανοίξει τα απορρυπαντικά? πως θα καθαρίσει χειρουργικά τις σκάλες? Πως θα γυαλίσει με τη σωστή αναλογία τα τζάμια? Πως θα ανοίξει τη σκάλα για να καθαρίσει τα φωτιστικά?

 Πολλά πώς, που μένουν αναπάντητα…. Γι΄ αυτό και το 10. Που είναι και χαριστικό, από το Εφετείο. 15 ήταν η αρχική ποινή.

 Αλλά είπαμε, ας είναι καλά η μεγαλοθυμία…. Γεγονός είναι πως, αν είχε στην πραγματικότητα, τελειώσει την 6η δημοτικού, θα είχε μάθει κάτι πολύ σημαντικό:

 Σε αυτήν τη χώρα, έχουμε ιεραρχήσει την πλαστογραφία.

Η καθαρίστρια, λοιπόν: Δεν πλαστογράφησε πινακίδες αυτοκινήτου με σκοπό να φοροδιαφύγει.

 Δεν πλαστογράφησε πτυχίο αγγλικών για να συμμετάσχει σε επιδοτούμενο πρόγραμμα.

Δεν πλαστογράφησε πτυχίο και μεταπτυχιακό για να πάρει προαγωγή.

 Δεν ασχολήθηκε, δηλαδή, με απλές, καθημερινές, ανώδυνες πλαστογραφίες.

Δεν ανήκε σε «κύκλο», δεν είχε γνωριμίες, δεν είχε φίλους ούτε εχθρούς…

Είχε μόνο εκείνα τα πορτοκαλί, φαρδιά, άκομψα γάντια και με εκείνα πορευόταν. Α, είχε κι έναν άντρα. Ανάπηρο, πραγματικά, όχι με ψεύτικο χαρτί γιατρού νοσοκομείου….. Και είχε μεγάλη ανάγκη να δουλέψει.….

Πλαστογράφησε το απολυτήριο του δημοτικού και όταν θα βγει από τη φυλακή, θα δώσει ένα γερό ράπισμα στην πλαστογραφημένη σε όλα κοινωνία μας.

Πόπη Αλιβιζάτου

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΤΟ ΔΕΚΑ ΤΟ ΚΑΛΟ!

Αόρατα τανκς, αόρατες παραβιασμένες πόρτες…

Posted by eamgr στο 17 Νοέμβριος, 2018

Τεχνοκράτες, φασίστες, νεοφιλελεύθεροι 

Δεν είναι λίγα τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια που αψήφησαν την εγκύκλιο του Υπουργείου πως την μέρα του Πολυτεχνείου σε όλα τα σχολεία της χώρας, δημόσια ή ιδιωτικά, θα πραγματοποιούνται αποκλειστικά εκδηλώσεις μνήμης για τον εορτασμό της εξέγερσης που οδήγησε στην ανατροπή της δικτατορίας.

 

Δεν πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις: είναι η κεντρική θέση του Συνδέσμου των Ιδιωτικών Σχολείων. Ο οποίος, αντί να απολογηθεί, αντίθετα, προχώρησε σε μια ολοκληρωμένη τοποθέτηση, υπόδειγμα του νέου βαμπίρ που ορθώνεται παντού στην Ευρώπη, του υβριδίου νεοφιλελευθερισμού/νεοφασισμού, δηλαδή.

Διαβάζουμε:»Τα ιδιωτικά σχολεία…τιμούν τις επετείους στην πραγματική, στην ιστορική και όχι στην φαντασιακή τους βάση….

Δεν τις χρησιμοποιούν ως όχημα απλά για να χαθεί μάθημα, δεν υποτάσσονται στον ιδεολογικό καταναγκασμό και την ομοιομορφία του κεντρικού σχεδιασμού…

διαμορφώνουν ελεύθερους, σκεπτόμενους, μη στρατευμένους μαθητές.»

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ώστε, τα ιδιωτικά σχολεία δεν υποτάσσονται στην κεντρική κρατική άποψη για την αργία του Πολυτεχνείου, πόσο μάλλον για το περιεχόμενο αυτής της επετείου. Και παλεύουν για να διαμορφώνονται ελεύθεροι και σκεπτόμενοι, μη στρατευμένοι μαθητές: Τι είδους ελεύθεροι και από ποιες αξίες απαλλαγμένοι είναι αυτοί οι μαθητές που διαμορφώνει (!!) το ιδιωτικό σχολείο μπορεί κανείς να το αντιληφθεί αν αναλογιστεί ότι τα ιδιωτικά σχολεία για αυτήν τους την κίνηση πήραν τα συγχαρητήρια της χρυσής αυγής!

Στρατευμένοι απόλυτα είναι οι μαθητές που θέλουν να διαμορφώσουν (!!) τα ιδιωτικά σχολεία: Στρατευμένοι στον στρατό της τάξης τους, στρατευμένοι στον ανταγωνισμό, την αποκοινωνικοποίηση, τον ατομισμό. Αυτές τις κυρίαρχες σήμερα »αξίες» αντιστρατεύεται το Πολυτεχνείο, για αυτό και το μισούν, θέλουν να το απαλείψουν από τα σχολεία.

Εννοείται πως παρόμοια θα είναι και η θέση μιας ενδεχόμενης αυριανής ρεβανσιστικής Δεξιάς κυβέρνησης, ιδιαίτερα στον ακροδεξιό κατήφορο που βρίσκεται, όμηρος των ακροδεξιών συμμαχιών που εκπροσωπεί. Εξάλλου, όψεις του κοινωνικού εκφασισμού, τυλίγουν πλέον ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας, αλλά και του πολιτικού κόσμου.

Γιατί, και αυτό έχει την πιο μεγάλη σημασία, ο νεοφασισμός δεν είναι απλώς μια ευκαιριακή σημαία ευκαιρίας, ούτε και εντοπίζεται σε συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις, ή σχηματισμούς. Αντίθετα, βρίσκεται στον πυρήνα της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, που είναι πάνω και πριν από όλα η κυριαρχία του ατομικού πάνω στο συλλογικό, του ιδιωτικού πάνω στο δημόσιο, του επιμέρους πάνω στο κεντρικό.

Τα ιδιωτικά σχολεία των αρίστων, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που τόσο πολύ καίγεται να κατοχυρώσει και συνταγματικά ο νεοφιλελευθερισμός, αποτελούν πυρηνικές, θεμελιώδεις αναγκαιότητες για την νεοφιλελεύθερη ηγεμονία.

Όταν ακούμε ιδιωτικό, ας σκεφτούμε το πιο επιβλητικό, το πιο καθημερινό πεδίο όπου το ιδιωτικό επιβάλλεται πάνω στην κοινωνία: Τα ΜΜΕ. Τι υποτίθεται πως προσφέρουν στην κοινωνία; Υποτίθεται πως προσφέρουν τον πλουραλισμό της ενημέρωσης, το σπάσιμο του κρατικού μονοπωλίου. Και τι συμβαίνει αλήθεια; Η πιο χυδαία προπαγάνδιση πολύ συγκεκριμένων συμφερόντων. Και όσο για την πολιτιστική προσφορά της ιδιωτικής τηλεόρασης; Εκτός από την αποχαύνωση, την καλλιέργεια της βλακείας, της εικόνας, της γκλαμουριάς σαν κοινωνική αναγκαιότητα, στα εικοσιεννέα χρόνια ιδιωτικής τηλεόρασης δεν έχει προβληθεί ούτε μία εκπομπή για τον πολιτισμό!

Όταν ακούμε ιδιωτικό, ας σκεφτούμε τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, την συνήθη αυθαιρεσία των εργοδοτών, την εκμετάλλευση, την καταπίεση και τον ξέφρενο ανταγωνισμό, τον κανιβαλισμό μεταξύ του ίδιου του εργατικού δυναμικού, την διαφοροποίηση ολοένα προς τα κάτω, στις αμοιβές, τις σχέσεις, την προσωπική και την συλλογική προοπτική.

Ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί την πιο προωθημένη και πλατιά εξουσία της αστικής τάξης: Επειδή διεκδικεί να γίνει και κυρίαρχη αξία η βαρβαρότητα που βρίσκεται στον πυρήνα του. Για αυτό και δεν χρειάζεται το πολιτικό σύστημα, ούτε και την συνταγματική κατοχύρωση, έστω και αν διεκδικεί, ασφαλώς, την ηγεμονία και σε αυτά τα πεδία: Με σύμμαχο, πλέον, την ακροδεξιά δύναμη κρούσης επιπλέον διαίρεσης της κοινωνίας.

Και δεν τα χρειάζεται όλα αυτά εκ των προτέρων, επειδή εκ των προτέρων τα μέσα επιβολής του αναπαράγονται αυτόνομα, φορούν το προσωπείο μιας αυθαίρετης αντίληψης περί ατομικών ελευθεριών κόντρα στο κράτος σαν συλλογικό διαχειριστή, κόντρα στην ενιαιότητα της ίδιας της κοινωνίας, έστω και με τις αντιθέσεις της, τείνουν να ενσωματωθούν στην καθημερινή πρακτική, στην διασκέδαση, την μόρφωση, την εργασία, τις κοινωνικές σχέσεις.

Σε αυτά ακριβώς τα πεδία χρειάζονται σήμερα, όσο ποτέ, νέες ιδεολογικές επεξεργασίες, ένας γενναίος επαναπροσδιορισμός των κοινωνικών αξιών, τόσο ως προς την αναγκαιότητα τους, όσο και ως προς το περιεχόμενο τους. Μόνο που για αυτό απαιτούνται ακόμα πιο γενναίες ομολογίες, ότι τα υλικά της Αριστεράς συχνά χτίζουν κάστρα περιχαράκωσης, τοπία αναχωρητισμού, όταν δεν οδηγούν και σε κεντροφιλελεύθερα μονοπάτια.

Είναι καθαρό ότι η σημερινή ιδεολογική τοποθέτηση των ιδιοκτητών των ιδιωτικών σχολείων την ημέρα που η Αριστερά επιβεβαιώνει για ακόμα μία χρονιά πως το Πολυτεχνείο έχει προ πολλού περιοριστεί-εξαιτίας της, ασφαλώς-σε ένα παζάρι αυτοπροβολής, αποτυπώνει το μεγάλο ιδεολογικό και πολιτικό χάσμα που έχει επιτρέψει προ πολλού στα νεοφιλελεύθερα τανκς να γκρεμίσουν την πόρτα της κοινωνίας. Αόρατα τανκς, αόρατες παραβιασμένες πόρτες.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο ΝΟΕΜΒΡΗΣ  ΖΕΙ

Posted by eamgr στο 16 Νοέμβριος, 2018

Νοέμβρης ’73: οι κοινωνικοί και πολιτικοί προβληματισμοί στους χώρους του πανεπιστημιακού ασύλου, εξελίσσονται στις 17 Νοέμβρη ως ιστορικό απρόβλεπτο σε μαζική νεολαιίστικη και λαϊκή εξέγερση με κέντρο το E.M.Πολυτεχνείο που αγκάλιασε με τη μια ή την άλλη μορφή ολόκληρη τη χώρα.to-polutexneio-tou-1973-apotuponetai-se-ekthesi-fotografias

Αναμφίβολα η πυκνή και ποτισμένη με αίμα αγωνιστική ιστορία του λαού ήταν το σημαντικό υπόβαθρο ώστε η εξέγερση να αναδυθεί ως αιτία που θα έκανε αναγκαιότητα την επόμενη ιστορική στιγμή την ανατροπή της δικτατορίας και το πέρασμα σε μια μορφή δημοκρατικής ομαλότητας.

Όμως δεν ήταν μόνο αυτό. Η εξέγερση καταγράφεται σε μορφή και περιεχόμενο ως ιστορικό γεγονός εθνικής και παγκόσμιας εμβέλειας γιατί ενσωμάτωνε ως προβλήματα του νεοελληνικού σχηματισμού και όλες τις αντιθέσεις, αντιφατικότητες και αδιέξοδα του τότε σύγχρονου κόσμου. Για αυτό η εξέγερση ήταν σε διαλεκτική επικοινωνία και αλληλοσυσχέτιση με όλα τα ιστορικά γεγονότα που αντανακλούσαν την κατάσταση και την μορφή της παγκόσμιας πραγματικότητας. Με το Γαλλικό Μάη του ’68, με το μεγαλύτερο και το πιο δυναμικό αντιπολεμικό κίνημα στον κόσμο που σάρωσε τις ΗΠΑ, με την αντεπανάσταση στη Χιλή του Αλιέντε, με την άνοιξη της Πράγας, με την μαοϊκή πολιτιστική επανάσταση κ.λ.π.

45 χρόνια μετά, το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ως σύμβολο κορύφωσης της ταξικής πάλης στην μεταεμφυλιακή Ελλάδα και η ιστορική δυναμική της εξέγερσης δίνει το ενεργητικό παρόν σε όλα τα επίπεδα των μεταπολιτευτικών εξελίξεων, γίνεται δημιουργός, μέτρο και κριτής τους σε κάθε φάση τους που καθορίζει η αντικειμενική πραγματικότητα.

Το πέρασμα στη δημοκρατική ομαλότητα, οι ριζοσπαστικές δημοκρατικές αλλαγές που εξάλειψαν το νομικό πλαίσιο της εμφυλιοπολεμικής διαίρεσης της κοινωνίας, η κυβέρνηση της Αριστεράς το 2015, όλα έχουν επάνω τους την σφραγίδα της Νοεμβριανής εξέγερσης και της ιστορικής της εξέλιξης στο πεδίο της ταξικής πάλης.

Η μηχανιστική απλουστευτική μεταφορά σε χώρο και χρόνο ιστορικών γεγονότων δεν έχει καμιά σχέση με την διαλεκτική κίνηση και εξέλιξη των κοινωνιών. Τα ίδια τα ιστορικά γεγονότα εξελίσσονται σε μορφή και σε περιεχόμενο με το κοινωνικό γίγνεσθαι, δρουν ως ποιότητες στην νέα πραγματικότητα με νέα επίδικα. νέα προτάγματα, νέες προτεραιότητες.

Με αυτή την έννοια η Νοεμβριανή εξέγερση είναι εδώ παρούσα και στην αναφερόμενη ως μεταμνημονιακή φάση της βαθιάς κρίσης και των αδιεξόδων της παγκοσμιοποιημένης νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας.

  • Λέει όχι στον νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό που ενσωματώνει για τις ανάγκες του κάθε εθνικιστικό, ρατσιστικό και νεοφασιστικό μόρφωμα.
  • Λέει όχι στην αποιδεολογικοποίηση και τον αναχωρητισμό που κάνει τα σύμβολα της εργατικής τάξης σημαίες ευκαιρίας της συντήρησης και της αντίδρασης.
  • Λέει όχι στο εθνικό καβούκι αλλά και ταυτόχρονα όχι στην κεντροφιλελεύθερη μετάλλαξη της αριστεράς.

Διλήμματα δεν υπάρχουν. Μόνο η πραγματικότητα και αυτή μας καλεί η Νοεμβριανή εξέγερση να αντιμετωπίσουμε, όχι σαν απομονωμένο σύστημα γιατί τέτοια δεν υπάρχουν, αλλά στηριγμένοι κύρια και πριν από όλα στις δικές μας δυνάμεις, στις δυνάμεις της κοινωνίας της εργασίας.

Ο ΝΟΕΜΒΡΗΣ  ΖΕΙ

Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

Posted in Ανακοινώσεις | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Οδός Αβύσσου αριθμός 0

Posted by eamgr στο 30 Οκτώβριος, 2018

«Θα σε βίαζα, αλλά δεν το αξίζεις»-ίσως αυτή και μόνο η on camera από τα παλιά, και ανάμεσα σε τόσες παρόμοιες, δήλωση του άρτι εκλεχθέντα Βραζιλιάνου προέδρου Μπολσονάρου αρκεί για να χαρακτηρίσει το περιεχόμενο αυτού του υβριδίου που από σήμερα κυβερνά την Βραζιλία.

Επειδή ο Μπολσονάρου δεν είναι απλώς φασίστας, ρατσιστής, μισογύνης κτλ. Είναι ένα μεγάλο σούργελο, πρώτα από όλα. Αλλά το γεγονός ότι ακριβώς όχι απλώς ένας φασίστας, όχι ένας ρατσιστής, όχι ένας χουντικός, αλλά ένα σούργελο κυβερνά την έβδομη οικονομία του πλανήτη αποδεικνύει πολλά για το είδος της παρακμής που αγκαλιάζει τον πλανήτη μας.latuff-bols-01

Ο Μπολσονάρου έγινε πρόεδρος βρίζοντας τους μαύρους, τους φτωχούς, τους ανέργους, σε μια χώρα γεμάτη από μαύρους, φτωχούς και ανέργους. Ασφαλώς υποστηρίχτηκε από την λευκή ελίτ και τον κόσμο των επιχειρηματιών-αλλά δεν θα γινόταν πρόεδρος δίχως την πλατιά υποστήριξη αυτού του κόσμου που υπόσχεται να στραγγαλίσει!

Ένα τεράστιο κύμα fake news, απίστευτης έκτασης και γελοιότητας εις βάρος των άλλων υποψηφίων κέρδισε την μάχη των εντυπώσεων σε αυτά ακριβώς τα φτωχά στρώματα. Αυτό το κύμα fake news είχε σαφή προέλευση και έμπνευση: Είναι το ίδιο ακριβώς που έφερε τον Τραμπ στην εξουσία. Οι σκοταδιστικές ιδέες θριαμβεύουν σε έναν κόσμο σύγχυσης και φόβου: Ακόμα και σαν πράξη ατομικής και ομαδικής αυτοκτονίας.

Αυτό είναι το νέο υπόδειγμα άσκησης της πολιτικής, λοιπόν. Κατά τα λοιπά, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία δια των εκλογών εξακολουθεί να είναι όριο συμμετοχής στον δημοκρατικό κόσμο. Νέα μέσα ελέγχου και ποδηγέτησης αποτυπώνονται καθαρά, απογοητευτικά, ανεξέλεγκτα.

Η Βραζιλία δεν είναι τυχαία χώρα. Στο κέντρο της Λατινικής Αμερικής, η γεωπολιτική της σημασία είναι τεράστια. Για να κατανοήσει κανείς το μέγεθος του ζητήματος της Βραζιλίας αρκεί να κατανοήσει ότι για τις ΗΠΑ η Κούβα, ή και η Βενεζουέλα ακόμα αποτελούν σχεδόν ασήμαντους παράγοντες μπροστά στην χώρα-καταλύτη για όλη την Λ.Αμερική.

Για αυτό και η επικράτηση Μπολσονάρου είναι το επιστέγασμα ενός προσεχτικά μεθοδευμένου πραξικοπήματος που έριξε από την κυβέρνηση το κόμμα της Αριστεράς, ένα πραξικόπημα οικονομικό, δικαστικό, χαμηλής και υψηλής έντασης, που έφτασε στα όρια της την αντίθεση ανάμεσα στην νέα Βραζιλία της (έστω ανολοκλήρωτης και με ελλείψεις) αναδιανομής εισοδήματος και εξουσίας και στην παλιά Βραζιλία-μπανανία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Για τον ιμπεριαλισμό ο Μπολσονάρου αποτελεί την τελική λύση της ιστορικής ανορθογραφίας που σήμαινε η είσοδος στο προσκήνιο των φτωχών ιθαγενών, η κρατικοποίηση πετρελαϊκών επιχειρήσεων και πάνω από 50 άλλων επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας, και αυτή η τελική λύση πρέπει να γίνει ολιστικά και με τρόπο που να σφραγίζει το μέλλον καλά.

Επιπλέον η Βραζιλία του Λούλα και της Ρούσεφ είχε δεσπόζουσα πολιτική θέση στην συμμαχία των BRICS. Η συμμαχία των BRICS, μαζί με τον Οργανισμό συνεργασία της Σανγκάης, ήταν οι πρώτες σοβαρές διεθνικές συμμαχίες αμφισβήτησης της μονοκρατορίας των ΗΠΑ. Σήμερα, έπειτα από 10 χρόνια παγκόσμιας κρίσης αποδεικνύεται ότι οι ΗΠΑ δεν ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία όπως πριν.

Η Κίνα αναδείχθηκε σε αυτά τα χρόνια παγκόσμια οικονομική ατμομηχανή, η πιο μεγάλη και σοβαρή οικονομία του πλανήτη-αυτή την νέα πραγματικότητα προσπαθούν να διαχειριστούν οι ΗΠΑ επιταχύνοντας την διαμόρφωση των όρων οικονομικής και γεωπολιτικής περικύκλωσης των ανταγωνιστικών ιμπεριαλιστικών περιφερειών. Και αν αυτό στην Ασία σημαίνει την στρατιωτική αντιπαράθεση και την υποδαύλιση όλων των χρήσιμων και ικανών ενδοθρησκευτικών και εθνοτικών αντιθέσεων, αν αυτό σημαίνει, για την Λατινική Αμερική, την επαναφεύρεση της δικτατορίας του Πινοσέτ, στην Ευρώπη αυτό σημαίνει την πολιτική και οικονομική αποσταθεροποίηση έως την διάλυση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, την αναίρεση των μεταπολεμικών όρων συσχετισμού δύναμης στην Ευρώπη.

Η Μαύρη Διεθνής, με κεντρικό εκπρόσωπο των Τραμπ, αποσπά την έβδομη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, την Βραζιλία-αλλά πιο πριν έχει συγκροτήσει το τόξο της εντός της Ευρώπης, πρώτα με το Brexit, ύστερα με την κατακόρυφη κατάκτηση επιρροής σε μια σειρά από χώρες στην Κεντρική, Βόρεια και Ανατολική Ευρώπη, και εσχάτως, και εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν πολύ για την Ευρώπη, στην δωδέκατη οικονομία του κόσμου και τρίτη της Ευρωζώνης, την Ιταλία.

Το είδος και το περιεχόμενο της επιλογής Μπολοσονάρου λέει πολλά για την εκτίμηση που έχουν σε αυτόν τον κόσμο όπου θέλουν να ηγεμονεύσουν οι νέοι ηγέτες της Μαύρης Διεθνούς. Για την άνοδο της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη προβάλλονται διάφορες ερμηνείες κατανόησης του φαινομένου. Λιτότητα, μεταναστευτικό κτλ. Αλλά ο Μπολσονάρου δεν εκλέχτηκε ενάντια σε κάποιο ξένο ιερατείο που επιβάλλει λιτότητα, ούτε και για να λύσει κάποιο δήθεν πρόβλημα πολιτιστικής ταυτότητας: Σε αυτήν την περίπτωση ο εχθρός είναι ανοιχτά ο λαός. Από αυτήν την άποψη μπορεί στην σχετικά καθυστερημένη σε σχέση με την Ευρώπη Βραζιλία να επιβλήθηκε σαν λύση κατευθείαν η πιο ωμή και κυνική εκδοχή του νεοφασισμού-αλλά αυτό δείχνει και μια πρωτοπορία του είδους αυτού, δείχνει τι περιμένει και τον υπόλοιπο κόσμο.

Αποκαλύπτει, επιπλέον, ότι το ποντάρισμα στην ακροδεξιά λύση δεν αποτελεί τυχαίο απότοκο των αντιφάσεων του κόσμου, αλλά καίρια επιλογή ενός μεγάλου κομματιού του κεφαλαίου.

Τα τελευταία τρία χρόνια, ιδιαίτερα, πυκνώνουν οι ενδείξεις πως η διογκούμενη αντίθεση εντός του κεφαλαίου παγκοσμίως αποκρυσταλλώνεται σε νέες διχοτομήσεις του κόσμου. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση, η πιο προοδευτική ανάμεσα στις κεφαλαιοκρατικές ολοκληρώσεις, ακόμα πιο διχοτομημένη σήμερα, εξακολουθεί να είναι και η πιο αδύναμη, η πιο ευάλωτη ως προς την γεωπολιτική της ενότητα, ως προς την ταυτότητα και την ενότητα της, ως προς τις πολιτικοκοινωνικές αποσταθεροποιητικές στρατηγικές των ανταγωνιστών της. Και αυτό μια προοδευτική αριστερή στρατηγική απάντηση στα καίρια προβλήματα της εποχής, που είναι προβλήματα δημοκρατίας και ειρήνης δεν μπορεί να μην το λαμβάνει πολύ σοβαρά υπόψιν.

Ανδρέας Μπεντεβής

 

Posted in Διεθνή, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο «δικαιωματισμός» αντί της Αριστεράς

Posted by eamgr στο 29 Οκτώβριος, 2018

Του Δημήτρη Σεβαστάκη  

 Είναι προφανής η ιδεολογική αδυναμία της μετα-Αριστεράς. Της Αριστεράς που αναμετρήθηκε με τη νεοφιλελεύθερη επέκταση και η οποία φαίνεται ότι κληρονομεί τα θρύψαλα της…

αριστερα2

Είναι προφανής η ιδεολογική αδυναμία της μετα-Αριστεράς. Της Αριστεράς που αναμετρήθηκε με τη νεοφιλελεύθερη επέκταση και η οποία φαίνεται ότι κληρονομεί τα θρύψαλα της Σοσιαλδημοκρατίας. Της Αριστεράς νέων κραμάτων, που έχει απορροφήσει την κατάπτωση των κομμουνιστικών κομμάτων, την αισθητική του εξωκοινοβουλευτικού ακτιβισμού, τον αριστερό λιμπεραλισμό, δυνάμεις της ριζοσπαστικής οικολογίας και έχει ενσωματώσει την κουλτούρα ενός ασαφούς και ρευστού δικαιωματισμού.

Ανάλογα με τις παραδόσεις κάθε χώρας, σχηματίζονται και ανασχηματίζονται σε όλη την Ευρώπη παραλλαγές μιας αμήχανης και μορφολογικά αντιφατικής Αριστεράς. Ένα μέρος δε της διαμαρτυρίας έχει αφομοιωθεί από λαϊκιστικά υβρίδια (π.χ. Κίνημα Πέντε Αστέρων στην Ιταλία, ή, το χειρότερο, από τη Λεπέν στη Γαλλία κ.λπ.). Στον τόπο μας ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καταφέρει να βρει έναν βηματισμό με ιδεολογική συνεκτικότητα και ευκρίνεια. Υπήρξε η συγκυρία της κυβερνητικής επέλασης, αλλά με μια ιδιόρρυθμη (και πεπερασμένη) κοινωνική ανάθεση: «Σβήσε μου την κλήση της τροχαίας. Φέρε μου πίσω τον μισθό. Διάγραψε το χρέος μου».

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε με τον εμπειρισμό του και την απίστευτη αδυναμία του, ως προς τις προσβάσεις στο βαθύ κράτος, και μάλιστα σε φάση συνθηκολόγησης, να αποκαταστήσει μια σχέση με τον ορθολογισμό, μια σχέση με την υπομονή (την περίσκεψη που ουδόλως καλλιεργούσε ως αντιπολίτευση), μια σχέση με τον κόσμο της εργασίας και τον κόσμο της ανεργίας. Οι αντίπαλοι έχουν επιλέξει μια ευφυή επικοινωνιακή τεχνική: Να μην παίρνει ανάσα. Έτσι, όταν βγαίνει η χώρα από το Μνημόνιο, προτάσσονται οι συντάξεις και οι δύο συλληφθέντες Έλληνες στρατιωτικοί. Όταν κερδίζεται η απελευθέρωσή τους, προβάλλεται το «Μακεδονικό» και η προδοτικολογία. Όταν κερδίζονται οι συντάξεις, αναδύονται το Barbaros, τα 12 μίλια. Σε μόνιμη βάση, όταν δίνεται ένα επίδομα ή προχωρά μια ρύθμιση ευεργετική για τον οφειλέτη, ή όταν έχουμε βελτίωση στον χώρο της Υγείας (σ.σ.: θάφτηκε η θετική διεθνής αξιολόγηση για την Υγεία κάτω από την κάμψη του δείκτη ανταγωνιστικότητας), πρέπει να προβληθεί αναλόγως το προσφυγικό (υπαρκτό, τεράστιο, άλυτο θέμα) κι αν κάποιες μέρες δεν υπάρχει κάτι έντονο, προβάλλεται το FB του Πολάκη, το tweet του Καμμένου, το αντι-tweet του Αδώνιδος κ.λπ.

Αντιπολίτευση «κρότου – λάμψης» για να χάνεις τον ορίζοντα και το σημείο προσανατολισμού. Αυτό περιστέλλει ακόμα περισσότερο την κρίσιμη ιδεολογική ανασυγκρότηση. Διαμορφώνονται στον χώρο θέσεις απλής αντίθεσης, ένας ετεροπροσδιορισμός που τακτοποιεί ίσως συνειδησιακά (έχεις την πεποίθηση ότι ανακτάς την αριστεροσύνη σου μέσα από την ανάκληση των αριστερών αναφορών), αλλά δεν λύνει το μεγάλο ερώτημα: Τι εκπροσωπείς; Ποιο κοινωνικό στρώμα, ποιο μοντέλο κράτους, τι είδους μεταρρύθμιση, ποια ανατροπή, τι είδους σύγκρουση, με ποιο μόρφωμα, σε ποιο κανονιστικό πεδίο, σε ποιο είδος δικαίου; Η μεταδικτατορική Αριστερά είχε την εντύπωση ότι η θεωρία είναι ένα απλό σύνολο αναφορών (ιδίως η παράδοση του Κομμουνιστικού Κόμματος) ή ένα νεφελώδες πεδίο εννοιολογήσεων του μοντέρνου κινήματος και του ουμανισμού (ιδίως η ανανεωτική Αριστερά).

Όταν υπήρξε η σκληρή κρούση με το πραγματικό (η χρεοκοπία της χώρας), η μεν παράδοση του ΚΚΕ οδηγείται έξω από τις αναγνώσεις της συντεταγμένης πραγματικότητας, η δε παράδοση της ανανεωτικής Αριστεράς εξατμίζεται σε αυτά που προσπάθησα να περιγράψω στην αρχή του κειμένου, ας πούμε στην περίμετρο ενός ρηχού διακαιωματισμού. Υπάρχει βέβαια και ένας άτυπος τρίτος δρόμος, η ενσωμάτωση «στο σύστημα», αλλά θεωρώ ότι επειδή υπάρχουν άλλοι καλύτεροι γι’ αυτή τη δουλειά, «η Αριστερά» αυτής της κατεύθυνσης δεν παραέχει μέλλον. Άρα, η στροφή στην ανεπίλυτη αλήθεια είναι ο μόνος δρόμος. Ή λύνεις ή υπεκφεύγεις. (Θα συνεχίσω).

Aναδημοσίευση :http://www.avgi.gr

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Την 28η Οκτωβρίου επέλεξε ο λαός

Posted by eamgr στο 28 Οκτώβριος, 2018

Η 28η Οκτωβρίου αποτελεί την σπουδαιότερη ημερομηνία-σταθμό στην νεότερη ελληνική ιστορία. Καθώς εκείνην την ημέρα πυροδοτήθηκε η γιγάντια κίνηση του λαού μας στα κιτάπια της Ιστορίας, κίνηση κατά την οποία διεκδίκησε την εθνική του ολοκλήρωση, την ανεξαρτησία του και την δημοκρατική κυριαρχία του κόντρα σε όλους: Κόντρα στον ιταλικό και στον γερμανικό φασισμό, κόντρα στον βρετανικό και στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, και κόντρα στον εγχώριο μοναρχοφασισμό.28_oktwvri_1940

Η πολιτική ηγεσία του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού της εποχής ήταν προ πολλού και ακέραια ελεγχόμενη από την βρετανικό ιμπεριαλισμό-που εξάλλου κρατούσε στα χέρια του το 70% του ελληνικού χρέους. Η πολιτική εξάρτηση του Βασιλιά Γεώργιου από την Βρετανία ήταν δεδομένη. Τα περιθώρια ελιγμών του ίδιου του γερμανόφιλου Μεταξά, οπαδού του φασισμού, ήταν εξαιρετικά λιγοστά.

Όπως ο ίδιος ο δικτάτορας αποκάλυψε λίγες εβδομάδες κατόπιν της έναρξης του πολέμου το ιταλικό τελεσίγραφο δεν αφορούσε μόνο σε μια απλή διέλευση του ιταλικού στρατού από τα ελληνικά εδάφη, αλλά ενσωμάτωνε εξαρχής ολόκληρη την στρατηγική του φασιστικού άξονα, δηλαδή την πλήρη απόσπαση της Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης και την παράδοση της στην σύμμαχο τους Βουλγαρία.

Βέβαια, παρά το γεγονός ότι ο Μεταξάς αρνήθηκε την αποδοχή του τελεσιγράφου για λόγους που ξεπερνούσαν κατά πολύ το μικρό πολιτικό του ανάστημα και τις δικές του προτιμήσεις, ωστόσο φρόντισε να βοηθήσει τον Άξονα με όποιον διαθέσιμο τρόπο. Η ιταλική εισβολή βρήκε τον ελληνικό στρατό πλήρως ανέτοιμο, ενώ η γερμανική εισβολή, κατόπιν, συνάντησε την πλήρη ετοιμότητα/προθυμία συνδιαχείρισης της κατεχόμενη χώρας εκ μέρους του μεταξικού στρατιωτικοπολιτικού προσωπικού.

Για αυτό δεν ξεπέρασε κατά πολύ μόνο τον Μεταξά. Η εκπληκτική λαϊκή αντίδραση και συμμετοχή στον πόλεμο ξεπέρασε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, ξεπέρασε κατά πολύ τα δεδομένα του ελληνικού λαού μέχρι τότε. Ξεπέρασε την Ιστορία του.

Ο ελληνικός λαός σύσσωμος-ακόμα και γυναίκες πολέμησαν στα χωριά της Πίνδου-κατάφερε την πρώτη ήττα του φασιστικού Άξονα. Έστειλε μήνυμα στους λαούς όλου του κόσμου ότι ο φασισμός δεν είναι ανίκητος.

Μιλάμε για έναν λαϊκό στρατό, πλέον. Ο λαός παίρνει τα όπλα: Και δεν θα τα αφήσει ποτέ πια, επειδή ανακάλυψε ότι κρατά την τύχη του στα χέρια του. Απαρχής της εποποιίας του 1940, ο ελληνικό λαός γίνεται για πρώτη φορά από την συγκρότηση του νεοελληνικού κράτους πρωταγωνιστής και κυρίαρχος των εξελίξεων.

Ουσιαστικά διεκδικεί την διαμόρφωση των όρων για την υπέρβαση των θεμελιωδών αντιφάσεων που κουβαλά εξαρχής της ύπαρξης του κράτους του-και που όψεις αυτών ακόμα κουβαλά- δηλαδή την εξάρτηση, την καθυστέρηση, την ανολοκλήρωτη αστικοδημοκρατική συγκρότηση, την ανολοκλήρωτη, ως εκ τούτων, ακόμα, τότε, συγκρότηση της εργατικής τάξης και των υποκειμένων της.

Η εργατική τάξη της χώρας, μαζί με την φτωχή αγροτιά, βέβαια, πύκνωσαν τις γραμμές της εθνικής αντίστασης-για την ακρίβεια οργάνωσαν τον σπουδαιότερο αντάρτικο στρατό στην κατεχόμενη Ευρώπη- με την πολιτική πλατφόρμα, οργανωτική συγκρότηση και πείρα δράσης στις παράνομες συνθήκες του ΚΚΕ, του πιο σημαντικού και ηρωικού κόμματος ως προς την υπόθεση της εθνικής ανεξαρτησίας-λαϊκής κυριαρχίας στον τόπο μας.

Το γράμμα του αρχηγού του, Νίκου Ζαχαριάδη, που από τα μπουντρούμια της μεταξικής ασφάλειας, σε μια εντελώς πρωτοπόρα πολιτική πρωτοβουλία όχι μόνο για την Ελλάδα μα και για ολόκληρο το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, έδωσε την γραμμή της δίχως επιφυλάξεις συμμετοχή όλου του λαού στην υπόθεση της υπεράσπισης της ακεραιότητας της χώρας, με προοπτική την μετατροπή του αγώνα σε δημοκρατική επανάσταση-υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να είναι η αληθινή σπουδαία αφετηρία μνήμης της υπόθεσης του 1940.

Πάντως, την 28η Οκτωβρίου επέλεξε ο λαός, και όχι κανένα καθεστώς, σαν επέτειο και ορόσημο μνήμης, ήδη από την πρώτη χρονιά της ναζιστικής κατοχής.

Αργότερα, 6 χρόνια μετά, στις 28 Οκτώβρη του 1946, εκδόθηκε το υπ’αριθμόν ένα διάταγμα του Γενικού Αρχηγείου Ανταρτών, του λαϊκού στρατού αυτοάμυνας-πριν συγκροτηθεί σε Δημοκρατικό Στρατό- κόντρα στην λευκή τρομοκρατία του κράτους των μοναρχοφασιστών που επακολούθησε της βρετανικής επιβολής κατά τα Δεκεμβριανά, της συνθηκολόγησης της Βάρκιζας, και της παραβίασης της από αυτόν το καθεστώς ακριβώς.

Η σπουδαία δεκαετία του 1940 ξεκίνησε στα ελληνοαλβανικά σύνορα, απλώθηκε σε κάθε σημείο της επικράτειας, και ολοκληρώθηκε με τις αμερικάνικες βόμβες ναπάλμ στα βουνά της Πίνδου. Μπορεί οι αντιφάσεις που υπήρχαν από πριν του πολέμου να έγειραν τελικά την πλάστιγγα, να μην λύθηκαν και να μην ξεπεράστηκαν ιστορικά-βασικά επειδή το εγχώριο αστικό μπλοκ ουδέποτε είδε τον εαυτό του σαν εθνική αστική τάξη- αλλά σε εκείνην την κίνηση της Ιστορίας όσο ποτέ αναδείχτηκαν, αποκαλύφτηκαν και πήγαν ένα βήμα μπροστά, με κυρίαρχη την πρωτοβουλία του λαού μας: Η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια κατόπιν.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Δήλωση της Ουρανίας Μπίρμπα

Posted by eamgr στο 19 Οκτώβριος, 2018

Επειδή σε ότι με αφορά, πρέπει να μπει ένα τέλος στην κουτσομπολίστικη αντίληψη της πολιτικής και τη χυδαιοποίηση πολιτικών διαδικασιών στην οποία εμπλέκομαι σκόπιμα ή υποβολιμαία από γνωστά και άγνωστα κέντρα με προφανείς σκοπούς, αναγκάζομαι να κάνω τη παρακάτω δήλωση.

1) Έγκαιρα, έγγραφα και δια ζώσης στο επίπεδο της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και το γραμματέα της μετά από πρόσκληση τους, η πολιτική μου οργάνωση έκανε γνωστό και σαφές ότι η εκλογικοπολιτική συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ έχει καταστεί απαγορευτική και αδύνατη τόσο γενικά όσο και ειδικότερα στο τοπικό αυτοδιοικητικό επίπεδο (δήμος, περιφέρεια)

2) Η πολιτεία μου ως δημοτικής συμβούλου και εκπροσώπου της ΡΑΠ είναι γνωστή στους δημότες και τον εργαζόμενο λαό της πόλης. Τιμώντας την όποια εμπιστοσύνη και την εκτίμηση τους θα συνεχίσω με το ίδιο ζήλο και τις ίδιες αρχές να ανταποκρίνομαι στις υποχρεώσεις μου απέναντι τους μέχρι το τέλος της τρέχουσας δημοτικής περιόδου.

3) Εύχομαι κάθε επιτυχία στις νέες αναζητήσεις και νέες διαδρομές του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως σε αυτές δεν μπορώ ούτε να τους ακολουθήσω, ούτε να τους βοηθήσω.

 

Ουρανία Μπίρμπα

 μέλος του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

…Σκοτώσαν οι φασίστες το γελαστό παιδί….

Posted by eamgr στο 18 Σεπτεμβρίου, 2018

Πέντε χρόνια κλείνουν σήμερα από την εφιαλτική βραδιά όπου τα χρυσαυγίτικα περιττώματα δολοφόνησαν το παλικάρι από την Αμφιάλη, τον Παύλο Φύσσα.

Ο Παύλος Φύσσας, με μόνα όπλα του την κοινωνική του συνείδηση και τα ιδανικά του, αναδείχτηκε σε κοινωνικό ήρωα, σε σημείο αναφοράς, ακριβώς επειδή επέλεξε να υπερασπίσει την γειτονιά του και την παρέα του, οριοθέτησε με την στάση του έναν ελεύθερο χώρο πολύ μεγαλύτερο από το σημείο όπου δολοφονήθηκε-αποφάσισε συνειδητά να μην δειλιάσει απέναντι στις φασιστικές ορδές.

Εκείνες τις ημέρες λέγαμε: »το αίμα του Φύσσα να γίνει ποταμός για να πνίξει τον φασισμό και τους γεννήτορες του». Πέντε χρόνια μετά, εξ αιτίας της θυσίας του παλικαριού της Αμφιάλης, μπορεί να μην πήρε το πάνω χέρι στις γειτονιές, καθώς το λογάριαζε τότε, εντούτοις ο φασισμός εξακολουθεί να αποτελεί ένα διάχυτο κοινωνικό φαινόμενο.

Η κοινωνική βάση της ακροδεξιάς-πάνω από 12%- είναι στην πραγματικότητα πολύ πιο επικίνδυνοι από τους επαγγελματίες ναζί, καθώς εύκολα και σχεδόν εξωραϊσμένα πλασάρονται σαν αγανακτισμένοι νοικοκυραίοι, υπερασπιστές μιας νέας εθνικοφροσύνης-με κεντρική απεύθυνση, επιπλέον, στον χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Η ανάσχεση του φασισμού στην βάση της κοινωνίας, αυτή η ολόπλευρη και σύνθετη διαδικασία που αναφέρεται στο σύνολο της κοινωνικής αναπαραγωγής εφάπτεται με την καταδίκη των φονιάδων, επειδή η καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης θα αποτελέσει μια αυτονόητη και κορυφαία ένδειξη μη ανοχής, σε συλλογικό επίπεδο.

Αλλά δεν εξαντλείται στην καταδίκη της εγκληματικής συμμορίας: Αναδεικνύεται σε κεντρικό πολιτικό και ιδεολογικό πρόβλημα της εποχής σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η δολοφονία του Φύσσα αποτελεί την πολιτική δολοφονία της εποχής. Την καταγράφει, και καταγράφεται μέσα σ’αυτή. Η δολοφονία Λαμπράκη έθεσε το ίδιο το πολιτειακό ζήτημα στην βάση του, έγινε ένα ανεπανάληπτο ποτάμι νεολαίας, μία νέα μαζική Αριστερά, που οδήγησε το σύστημα στην ακραία λύση της χούντας-άρα και στην απογύμνωση του-για να το ανακόψει.

Η δολοφονία Τεμπονέρα οδήγησε στην ακύρωση της αντιεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, και-το κυριότερο-στην καθυστέρηση της νεοφιλελεύθερης επέλασης, στην πτώση της λαομίσητης κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Την δολοφονία Φύσσα, όμως, δεν την εμπνεύστηκαν ούτε οι παρακρατικοί κύκλοι της μοναρχίας, ούτε και εντοπίζεται σε κάποιο πολιτικό σχέδιο μιας κάποιας κεντρικής ή παράκεντρης εξουσίας: Την καθοδήγησε η ανοχή στο φασιστικό ρεύμα που έτεινε να γίνει ηγεμονικό τότε, και την διεκπεραίωσε το χέρι ενός αποβράσματος. Είναι, δηλαδή, ένα πολιτικό έγκλημα σε μια εποχή γενικευμένης σήψης, ένα έγκλημα με εκατοντάδες χιλιάδες ηθικούς αυτουργούς-συνένοχους!

Ο ίδιος ο Φύσσας τα έδωσε όλα, καιρός να αναλάβει η κοινωνία τις ευθύνες της!

Posted in Ανακοινώσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Oι ιστορικές αντιφάσεις της εποχής μας

Posted by eamgr στο 7 Αύγουστος, 2018

Έντρομη η Ευρώπη, ο δυτικός κόσμος του προνομιούχου βορείου ημισφαιρίου συνολικά, αισθάνεται καυτή-κυριολεκτικά-την ανάσα της κλιματικής αλλαγής και των ασύμμετρων επιπτώσεων της. Χιλιάδες τα θύματα, φτωχοί κυρίως, των έντονων καιρικών φαινομένων μέσα στα τελευταία δέκα χρόνια, σε χώρες σαν την Γαλλία και την Ιταλία. Και είναι και η επαπειλούμενη διατροφική κρίση: Φέτος υπολογίζεται, πέραν των άλλων, ότι η παραγωγή των σιτηρών θα υποστεί μείωση τουλάχιστον 20% εξαιτίας του ανώμαλου καλοκαιριού.

Αλίμονο, αυτά τα φαινόμενα πρώτιστα χτύπησαν, εδώ και δεκαετίες, τους φτωχούς του νότιου ημισφαιρίου, καθιστώντας αφιλόξενες της περιοχές αναπαραγωγής τους και ερημοποιώντας την γη τους.

Στο μεγαλύτερο κομμάτι του το διαχρονικό προσφυγικό φαινόμενο εδράζεται ακριβώς στα απότοκα της κλιματικής αλλαγής. Συνολικότερα στο μέλλον νέες μεγάλες προσφυγικές ροές θα αναγκαστούν να ζητήσουν την επιβίωση τους σε άλλα μέρη. Αρχικά κοντά στα δικά τους μέρη, εν συνεχεία σε άλλες ηπείρους.

Εντούτοις, ποιος ευθύνεται βασικά για την κλιματική αλλαγή; Σήμερα το σύνολο της επιστημονικής κοινότητας συμφωνεί ότι η ανθρώπινη παρέμβαση είναι υπεύθυνη για την βίαιη παραβίαση του περιβαλλοντολογικού κύκλου. Του φυσικού κόσμου. Οι δείκτες ανάπτυξης και επέκτασης της ανθρώπινης επιβάρυνσης στο περιβάλλον της τελευταίας πεντηκονταετίας υπερτερούν κατά πολύ των αντίστοιχων δεικτών δεκάδων αιώνων.

Βρισκόμαστε σε μια νέα εποχή, την ανθρωπόκαινος εποχή: Ο άνθρωπος προσαρμόζει την φύση, τον πλανήτη, στα δικά του μέτρα. Επιχειρεί, επιπλέον, να αναπροσδιορίζει τους ίδιους τους όρους της βιολογικής επιβίωσης και αναπαραγωγής των ειδών. Και του δικού του είδους, μεταξύ αυτών.μετ2

Αλλά ο όρος »ανθρώπινη παρέμβαση» είναι ένας όρος που διαχέει της ευθύνες. Επιχειρείται πίσω από αυτόν να στριμωχτούν μεγάλες και ασυμμάζευτες ανισορροπίες. Είναι το 1/6 του παγκόσμιου πληθυσμού που κατέχει το συντριπτικό μερίδιο ευθύνης ως προς την επιβάρυνση του φυσικού κύκλου. Οι μεγαλοαστικές δυνάμεις, μαζί με τις μεσοαστικές τους κοινωνικές συμμαχίες, στις ΗΠΑ, την Ευρώπη, την Κίνα, την Ρωσία, τον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Ποτέ άλλοτε ο ανθρώπινος κόσμος δεν είχε κατορθώσει τόσο πλήρη κοινωνικοποίηση, σε παγκόσμιο επίπεδο, της παραγωγής και της κυκλοφορίας των αγαθών-και τόσο ανισόμετρη και άδικη κατανομή αυτού του πλούτου, παράλληλα.

Αρκεί σήμερα με το πάτημα ενός πλήκτρου σε ένα λάπτοπ που ανακυκλώθηκε σαν υλικό στο Μπουρουντί-όπου πέθαναν από τον καρκίνο νεογέννητα παιδιά εξαιτίας της καύσης αυτού του υλικού-για να έρθει στην πόρτα σου εντός ελάχιστου χρονικού διαστήματος ένα ρούχο που κατασκευάζουν σκλάβοι σε κάποια γωνιά της Ασίας.

Τεράστια ρυπογόνα φορτηγά πλοία φορτώνουν ανά χιλιάδες καθημερινά κοντέινερ τροφίμων- συνήθως παράγωγα μιας πλεονεκτικής και βιασμένης καλλιέργειας, εκτροφής και υπεραλίευσης-από τα πιο απίθανα μέρη του κόσμου δρομολογώντας τα προς τις ανεπτυγμένες κοινωνίες για να εξυπηρετήσουν την ευταξία της υπερκατανάλωσης μιας αδιανόητα διαβαθμισμένης ποιότητας διατροφικής ομαλότητας.

Την ίδια ώρα που πρακτικά το 1/4 του πλανήτη, ακόμα και εντός του ανεπτυγμένου κόσμου, ουσιαστικά βρίσκεται εκτός του καταμερισμού εργασίας και κατανάλωσης! Αυτές είναι οι ιστορικές αντιφάσεις της εποχής μας, από όπου και παράγονται όλες οι υπόλοιπες αντιφάσεις.

Κι όμως, όλες οι σχετικές μελέτες του ΟΗΕ αναδείκνυαν, τουλάχιστον μέχρι πριν από μια δεκαετία, ότι μια ισορροπημένη και βιώσιμη εκμετάλλευση των φυσικών πηγών του πλανήτη θα αρκούσε ώστε να τραφεί ένας παγκόσμιος πληθυσμός ακόμα και 10 δισεκατομμυρίων ανθρώπων μέχρι το 2050: Με την μόνη προϋπόθεση ότι αυτή η κατανάλωση θα έπρεπε να είναι εξίσου ισορροπημένη σε λογικά πλαίσια.

Αυτά τα λογικά πλαίσια δεν είναι σε θέση να προσδιορίσει και να ακολουθήσει ένας κόσμος που ανακυκλώνει τα κρισιακά του φαινόμενα διυλίζοντας την κρίση ταυτότητας του σε οικονομική κρίση, και την οικονομική σε κοινωνική, με πεδίο άσκησης παρανοϊκών αυτοματοποιημένων διαφοροποιήσεων ολόκληρη την παγκόσμια κοινότητα.

Μένει μια ελπίδα για τον κόσμο. Και αυτή είναι η διεθνιστική οργάνωση των από κάτω κόντρα στα πρότυπα κυριαρχίας που απειλεί να εξορίσει την άνθρωπο μέσα από τον άνθρωπο. Μόνο που αυτή για να είναι επιτυχημένη και διεξοδική θα πρέπει να εκκινεί από την βάση της ισόρροπης και δίκαιης κατανομής της εργασίας και της κατανάλωσης.

Σήμερα, ας το πούμε, η παγκόσμια Αριστερά αδυνατεί να σκεφτεί έξω από τα όρια της πάλης σε εθνικό πεδίο, με διεκδικητικά πλαίσια, μάλιστα, που προϋποθέτουν την επιβολή εις βάρος των πιο φτωχών λαών, καθώς η παγκοσμιοποιητική κίνηση της ιστορίας θέτει διαφορετικά τους όρους του παιχνιδιού συνολικότερα σε σχέση με όσα αφηγούνται οι παλιές επαναστάσεις.

Το είχε αντιληφθεί έγκαιρα ο Μαρξ πρώτος: Ένα έθνος που καταπιέζει άλλα έθνη δεν είσαι σε θέση να απελευθερώσει τον εαυτό του. Παραφράζοντας, θα λέγαμε πως έχει διαμορφωθεί η κουλτούρα στον οριζόντιο ανεπτυγμένο κόσμο-έστω με τις ταξικές του διαφοροποιήσεις-όχι μόνο να καταπιέζει τον υπόλοιπο πλανήτη, αλλά και να του στήνει λεπτομερειακά το σκηνικό της καταστροφής του. Μόνο που δεν έχει αλλάξει η πρωταρχική συνθήκη του είδους μας: Ο άνθρωπος με την συνείδηση του είναι η ίδια η συνείδηση της φύσης για τον εαυτό της.

Αλλά η φύση θα προχωρήσει και χωρίς εμάς. Και καλύτερα, ίσως, χωρίς εμάς. Δεν το γνωρίζουμε εάν οι κυρίαρχοι του κόσμου σκοπεύουν στο μεταξύ να την κάνουν για κάποιον άλλον πλανήτη-αφήνοντας εδώ τις πλατιές μάζες να παλεύουν με την εξαφάνιση. Εκείνο για το οποίο οφείλουμε να είμαστε σίγουροι είναι ότι το είδος μας θα πρέπει να επαναπροσδιορίσει συνολικά την σχέση με τον εαυτό του και με την φύση, αν θέλει να επιβιώσει στα σοβαρά.

Ανδρέας Μπεντεβής

Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

 

 

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Leave a Comment »

Η πολιτική ευθύνη και ο πολιτικός κανιβαλισμός

Posted by eamgr στο 2 Αύγουστος, 2018

 Κανένα συλλαλητήριο, καμιά συγνώμη, κανένας ηρωισμός, καμιά εκδήλωση αλληλεγγύης, εκ των υστέρων μάλιστα, δεν φτάνει για να μας  απενοχοποιήσει σαν κοινωνία  συνολικά, αλλά και σαν άτομα, από τον πρώτο μέχρι το τελευταίο  πολίτη αυτής της χώρας από την τερατώδη ανθρωποθυσία των πυρκαγιών στις 23 Ιούλη.kokkinolimanaki30718sk

Ο μη μετρήσιμος φόβος και τρόμος της ασύμμετρης  τρομοκρατικής βίας που βίωσαν στα μαζικά ανθρώπινα αποτεφρωτήρια της ανατολικής Αττικής βρέφη, παιδιά, έφηβοι και ενήλικες, γυναίκες και άνδρες, θα στιγματίζει για πάντα την ταυτότητα μας σαν οργανωμένη κοινωνία, θα μας υπενθυμίζει συνέχεια  την ελλειμματική κοινωνική μας ταυτότητα από την άποψη ότι ο άνθρωπος είναι η μοναδική έμβια οντότητα που έχει συνείδηση του ΕΙΔΟΥΣ του.

Όμως  καμιά  καταλυτική αυτοκριτική δεν μπορεί να διαχέει τις ευθύνες, να μην τις ιεραρχεί, για να αποκρύπτει τις αιτίες, τους στόχους, τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς των δολοφονικών εμπρησμών, ως μιας μελετημένης και οργανωμένης  δολοφονικής επιχείρησης  σε  ένα κρίσιμο ιστορικό σταυροδρόμι για τη χώρα, και ολόκληρη την περιοχή και τέλος- τέλος για τις παγκόσμιες εξελίξεις.

Το αντιπολιτευτικό τόξο σε όλο του το φάσμα με τους μισθωμένους κονδυλοφόρους και τους ντελάληδες της μαύρης οικονομίας και του μαύρου χρήματος, ξεπέρασαν ακόμη και τον Αμβρόσιο σε ωμότητα, τυμβωρυχία και κανιβαλισμό!

Το πολιτικό σύστημα της διαφθοράς, της αρπαχτής, της οικοπεδοφαγίας, της ιδιοκτησιακής απληστίας, της περιφρόνησης κάθε δημόσιου κοινωνικού αγαθού, το πελατειακό κράτος του χρηματιστηριακού παρασιτισμού που θεσμοθέτησε την βίαιη, αυθαίρετη, παράνομη, ημινόμιμη και νόμιμη αλλαγή στη χρήση γης, που βίασε το περιβάλλον και την λαϊκή αρχιτεκτονική ιδιαίτερα στις ημιαστικές, περιαστικές περιοχές. Το πολιτικό σύστημα που επιχείρησε να αναδείξει ως μοναδική συνεκτική αξία της νεοελληνικής κοινωνίας το «άρπαξε να φας και κλέψε να έχεις» αυτό που μετέτρεψε το 80% της ελληνικής

επικράτειας σε υπόστρωμα εκδήλωσης των πιο ασύμμετρων απειλών για την κοινωνία και τον άνθρωπο. Αυτό το πολιτικό σύστημα με απέραντο αμοραλισμό, κυνισμό και περιφρόνηση στην ανθρώπινη ζωή τα δίνει όλα για να βγει  λάδι το εγκληματικό του παρελθόν, το εγκληματικό παρόν και να χτίσει στα κουφάρια των απανθρακωμένων συνανθρώπων μας την αιμοδιψή και παμφάγα μελλοντική του εξουσία.

Κατασκευάζουν και αναδείχνουν με δολιότητα ως κεντρικά ζητήματα επιχειρησιακές  ανεπάρκειες  χωρίς όμως να μπορούν να κρύψουν τη θλίψη τους ότι η εκατόμβη της ανθρωποθυσίας ήταν μικρότερη των στόχων που επένδυαν σε αυτή.

Η φαιδρότητα του συμψηφισμού της τερατώδους ανθρωποθυσίας με την αποπομπή ή τις παραιτήσεις δύο υπουργών και κάποιων κρατικών λειτουργών, το μόνο που κάνει είναι να αποκαλύπτει την αισχρότητα  στη ποιότητα της εξουσίας αν τυχόν  γίνουν διαχειριστές της!

Αναγνωρίζουμε στον πρωθυπουργό Τσίπρα  και τη κυβέρνηση του, και νομίζουμε ότι κάθε καλόπιστος  άνθρωπος έχει την ίδια άποψη, ότι αντιμετώπισε τα γεγονότα με μια ποιοτικά νέα και ελπιδοφόρα πολιτική κουλτούρα.

Ανέλαβε πλήρως και χωρίς υποσημειώσεις την πολιτική ευθύνη. Δεν την πάσαρε σε κανένα υπουργό, συνεργάτη, κρατικό λειτουργό, υπηρεσία κ.λ.π. Η τοποθέτηση του δεν περιείχε κανένα στοιχείο δικαιολογίας για την κορυφαία θέση του ως διαχειριστή της εξουσίας.

Σε τι εστιάζεται όμως η πολιτική ευθύνη Τσίπρα για το ανθρώπινο ολοκαύτωμα ; Αυτό είναι κεντρικό πολιτικό ζήτημα που δεν αφορά μόνο στο τι έγινε αλλά και γενικότερες εξελίξεις στο μέλλον.

Η απάντηση στο ερώτημα είναι δυνατή αν πάρουμε υπόψη μας τα παρακάτω:

  1. Οι πυρκαγιές που εκδηλώθηκαν στα κύρια μέτωπα Κορινθία και ανατολική Αττική δεν μπορούσε παρά να έχουν ανθρώπινα θύματα ίσως και πολλαπλάσια σε αριθμό από τα σημερινά. Ο δασικός  χαρακτήρας τους, η χωροταξία, η δόμηση, οι ειδικές κλιματικές και μετεωρολογικές συνθήκες αχρήστευαν σχεδόν κάθε δυνατότητα επιχειρησιακού ελέγχου των πυρκαγιών παρά την πρωτοφανή στα χρονικά κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού και τη μαζική εθελοντική ηρωική συνδρομή χιλιάδων ανθρώπων.

 

  1. Τα δυο μέτωπα των πυρκαγιών λειτουργούσαν συμπληρωματικά ως κύρια μέτωπα αλλά και ως αντιπερισπασμός, ιδιαίτερα της Κορινθίας με τη Motor –Oil, έτσι που αφ’ ενός υπερέβαιναν τις δυνατότητες του συνόλου των δυνάμεων πυρόσβεσης και  αφ’ ετέρου διέσπειραν αυτές τις δυνάμεις.

 

  1. Η ανατροπή της κυβέρνησης Τσίπρα διακηρυγμένος στόχος των αντιδραστικών, ακροδεξιών και εμφυλιοπολεμικών δυνάμεων είχε εξαντλήσει κάθε δυνατότητα ομαλής κοινοβουλευτικής διαδικασίας και κοινωνικής απονομιμοποίησης της, παρά την ενεργητική στήριξη σε αυτόν τον στόχο ολόκληρου του αντιπολιτευτικού τόξου.

 

  1. Στον ορίζοντα των σκοτεινών δυνάμεων είχε απομείνει μόνο η βίαιη και με ασύμμετρες διαδικασίες ανατροπή της πριν το τέλος του 2018, με την συνδρομή μάλιστα  και εξωχώριων δυνάμεων του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που διαμορφώνουν την στρατηγική τους στην συνολική αποσταθεροποίηση του ευρωπαϊκού χώρου και την διεύρυνση της γεωπολιτικής επιρροής τους πάνω σε αυτόν.

 

  1. Μπορεί η διαχείριση της κυβέρνησης να εμφανίζει την χώρα σήμερα να λειτουργεί ως παράγοντας σταθερότητας και πολιτικού επαναπροσανατολισμού του ευρωπαϊκού  χώρου  σε ανθρωποκεντρικές, αντισωβινιστικές, αντιρατσιστικές και δημοκρατικές κατευθύνσεις. Όμως ταυτόχρονα λειτουργεί εν δυνάμει και από γεωπολιτική άποψη ως υπομόχλιο των αντιιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης και αποσταθεροποιητικός παράγοντας όχι μόνο της Ευρώπης αλλά και των ευρύτερων περιοχών που συνδέονται με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Το πρώτο συμπέρασμα  που μπορούμε λοιπόν να καταλήξουμε είναι ότι στη κοινωνία, την  χώρα, τον λαό και την κυβέρνηση Τσίπρα, επιβλήθηκε  ένας  ασύμμετρος  πόλεμος που από τη στιγμή  της εκδήλωσης  του  θα είχε θύματα ίσως και πολλαπλάσια των σημερινών. Βέβαια αν τα θύματα της ανθρωποθυσίας  ήταν  10, 100,1000 ή 10.000 έχει ποιοτική διαφορά . Όμως για τη κουλτούρα της αριστεράς όπως ο ίδιος ο Τσίπρας ανέφερε και δήλωσε ακόμη και η μια ανθρώπινη ζωή μας βαραίνει τι ίδιο. Το ζήτημα δεν είναι ηθικό, είναι εξ’ ολοκλήρου πολιτικό.

Το ερώτημα που χρειάζεται απάντηση κ. πρωθυπουργέ της αριστεράς δεν είναι αν η καταστολή των κρεματορίων της ανατολικής Αττικής ήταν επιτυχής ή όχι. Σε αυτό η ιστορία μάλλον σίγουρα θα σας αποδώσει εύσημα. Το κεντρικό  ερώτημα των πολιτικών σας ευθυνών είναι αν υπήρχε δυνατότητα πρόληψης και ματαίωσης  του ασύμμετρου πολέμου που επιβλήθηκε σε σας, στην κοινωνία  και στο λαό για την βίαιη ανατροπή σας.

Ίσως ναι ίσως όχι. Η απάντηση μένει μετέωρη γιατί ο βασικός παράγοντας που θα μπορούσε να δώσει απάντηση  απουσιάζει: η μαζική πολιτική επαγρύπνηση και κινητοποίηση της κοινωνίας. Αυτή θα μπορούσε να καθηλώσει, να αδρανοποιήσει και τελικά να αποκρούσει τις δυνάμεις του μαύρου μετώπου, τις δυνάμεις των δολοφονικών εμπρησμών. Αυτή είναι η κραυγαλέα πρωταρχική σας ευθύνη που επικαλύπτει και όλες τις άλλες.

Υποτιμήσατε τον αντίπαλο, τις μεθόδους, τους στόχους, τις δυνάμεις και τις εφεδρείες του, τις προτεραιότητες του. Πράγματα εξαιρετικά σημαντικά γιατί συνδέονται άμεσα με τους όρους παραγωγής πολιτικής από εσάς τον ίδιο, τα επιτελεία σας, τη κυβέρνηση σας και το κόμμα σας.

Η βίαιη γείωση σας από τις δολοφονικές πυρκαγιές πρέπει να μας κάνει όλους να κατανοήσουμε ότι η κοινοβουλευτική  νομιμοποίηση, ως όρος πια του διεθνούς δικαίου, είναι αναγκαία συνθήκη αλλά όχι και αυτόματα ικανή για μια προοδευτική, δημοκρατική, αριστερή διαχείριση  της  εξουσίας. Χρειάζεται να προστεθεί και η ενεργητική μαζική κοινωνική νομιμοποίηση.

Αυτή  την ευθύνη την χρεώνεστε  εξ’ ολοκλήρου κ. Τσίπρα σε ένα κορυφαίο, ιστορικό σταυροδρόμι για το λαό και τη χώρα και όχι μόνο.

 

Μιχάλης  Βασιλάκης

 Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

 

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »