Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

Ρεκόρ θανάτου, κυνισμού και εκτροπής: Ολυμπιακοί Ρίο 2016

Posted by eamgr στο 6 Αυγούστου, 2016

Οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες, πέρα από την εν γένει εμπορευματική και πολιτική τους διάσταση-σαν κορυφαία αθλητική διοργάνωση εν προκειμένω για την εμπέδωση της οικουμενικής κυριαρχίας του κεφαλαιοκρατικού συστήματος-πάντοτε συμβάδιζαν με όλες τις κατά καιρούς αντιθέσεις, σε αρκετά μεγάλη σύνδεση με τις βάσεις των κοινωνιών.

Οι Ολυμπιακοί του 1936 στο Μόναχο χρησίμευσαν ώστε ο εθνικοσοσιαλισμός να καλλιεργήσει την απαραίτητη αίγλη του-και τον τρόμο-στα μάτια του κόσμου ενόψει του Β’ΠΠ. Άλλοτε, το 1964 διαμέσου της διοργάνωσης στο Τόκιο η Ιαπωνία επανήλθε σαν ακμαία σύμμαχος δύναμη της Δύσης, με τον πιο επίσημο τρόπο.

black_power_salute

Στους Ολυμπιακούς του 1968 στο Μεξικό εκδηλώθηκαν οι διεργασίες του αντιρατσιστικού κινήματος και του ιδιαίτερου δημοκρατικού κινήματος της εποχής στην ήπειρο, με δολοφονημένους νεαρούς διαδηλωτές τις ημέρες των αγώνων. Αλλά και με την ιστορική διαμαρτυρία- στάση απείθειας των Αμερικάνων μαύρων ολυμπιονικών πάνω στο βάθρο. Το 1972, πάλι στο Μόναχο, παλαιστίνιοι αγωνιστές του απελευθερωτικού κινήματος έπιασαν αιχμάλωτα μέλη της ισραηλινής αποστολής, με 18 συνολικά θύματα στην όλη επιχείρηση διαφυγής τους. 

 

Το μποϊκοτάζ από 65 χώρες δορυφόρους των ΗΠΑ στους Ολυμπιακούς της Μόσχας το 1980. Και έπειτα το μποϊκοτάζ από τις δυνάμεις του ανατολικού μπλοκ στους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες τέσσερα χρόνια αργότερα. Οι Ολυμπιακοί της κεφαλαιοκρατικής επανένωσης του κόσμου το 1992 στην Βαρκελώνη. Η ανάδειξη του νέου μεγάλου ανταγωνιστή το 2008 με τους αγώνες στο Πεκίνο. Και πολλά πολλά άλλα επιμέρους στοιχεία.

Αλήθεια, οι φετινοί Ολυμπιακοί στην Βραζιλία, τι αλήθεια σηματοδοτούν; Είναι γεγονός ότι η Βραζιλία κέρδισε τον διαγωνισμό σαν μια πολλά υποσχόμενη αναπτυσσόμενη δύναμη την περασμένη δεκαετία. Στο μεταξύ η προσπάθεια της να ανέλθει στο κλαμπ των 5 μεγαλύτερων οικονομιών είχε σαν συνέπεια μια μερική και σχετική μόνο άνοδο του βιοτικού επιπέδου του λαού της. Πλέον βουλιάζει στην φτώχεια, στην βία και στην δικτατορία ουσιαστικά, εφόσον ακόμα και προσχηματικά κεντροαριστερές κυβερνήσεις-συμπύκνωση και κατάληξη, έστω δια της προφανής τους στρέβλωσης, πολύχρονων δημοκρατικών κινημάτων-δεν είναι αρεστές στην αμερικάνικη εξωτερική πολιτική για την ευρύτερη περιοχή.

ooooooo-cdfb400c3a8d19e4c49310a9414e6ce7

Ένας γελοίος αχυράνθρωπος των αγορών, ονόματι Τεμέρ, είναι ο frontman μιας κυβέρνησης μειοψηφίας, με συμβόλαιο θανάτου να εκτοπίσει την παλιά πολιτική ηγεσία δια της δικαστικής οδού, να ξεπουλήσει όσο το γρηγορότερο τον φυσικό πλούτο της χώρας, να διαλύσει τις εργατικές κατακτήσεις της περασμένης δεκαετίας. Διέλυσε ήδη τα υπουργεία Πολιτισμού (που είχε συμβολικά ιδρυθεί πρώτο πρώτο μετά την πτώση της χούντας την δεκαετία του 1980), καθώς και τρία υπουργεία για τα δικαιώματα: τα δημοκρατικά. των μειονοτήτων, και των γυναικών. Με λίγα λόγια ανέλαβε σαν χούντα των αγορών να καταστήσει πάλι αποικία την Βραζιλία, πριν παραδώσει την διαχείριση σε άλλες φιλοδυτικές δυνάμεις. Ασφαλώς και γίνονται αγώνες του βραζιλιάνικου λαού, αλλά δεν μαθεύονται εδώ. Εδώ είναι καλύτερα να μαθαίνουμε ότι οι Βραζιλιάνοι είτε παίζουν μπάλα, είτε κλέβουν ασύστολα στον δρόμο με τον οποιοδήποτε ευφάνταστο τρόπο.

 

Αυτό είναι και το πρώτο μήνυμα των Ολυμπιακών: Γίνονται στην πρώτη μεγάλη χώρα όπου στη »νεοψυχροπολεμική» εποχή η εκλεγμένη κυβέρνηση καθαιρέθηκε για να αναλάβουν οι εκτροπείς υπηρέτες της Δύσης. Όχι με τανκς, αλλά με όπλο το χρήμα, τα ΜΜΕ και την διεφθαρμένη δικαιοσύνη.

13901451_1175783015775717_5252547752776426414_n

Το δεύτερο μήνυμα είναι το οριστικό και εμφατικό διαζύγιο, η επιθετικότητα των αγώνων σε σχέση με οτιδήποτε θύμιζε την σύνδεση τους με την κοινωνία. Αν οι 13 νεκροί εργάτες-θύματα του »συμπιεσμένου κόστους» στα θεμέλια των Ολυμπιακών της Αθήνας το 2004 αποτέλεσαν ένα τραγικό ελληνικό ρεκόρ, στην Βραζιλία τα θύματα μέσα και έξω από τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις παραπέμπουν σε εμφύλιο πόλεμο: 2500 νεκροί από τις εκκενώσεις στις φαβέλες προκειμένου να εξωραϊστεί η εικόνα της πόλης. Εκατοντάδες κατοικίες των φτωχών ρημαγμένες, σε ρημαγμένες συνοικίες με ρημαγμένες ζωές, επειδή έτυχε να ζουν στην ίδια περιοχή όπου το εξουσιαστικό σύστημα θα ξεδιπλώσει τα αθλητικά δρώμενα για τους θεατές-που τούς κατατάσσει σε έκοντες άκοντες συνενόχους.

 

Κι έπειτα, κατά χιλιάδες συρρέουν από τις επαρχίες της χώρας αγόρια και κορίτσια για να διατεθούν στις σαδιστικές ορέξεις των πελατών του σεξουαλικού τουρισμού. Συνολικά, υπολογίζεται ότι στην πανέμορφη χώρα της Λ.Αμερικής περισσότεροι από 250 χιλιάδες έφηβοι εξαναγκάζονται στην πορνεία. Πριν, κατά την διάρκεια, μετά, και ασχέτως των Ολυμπιακών αγώνων.

Hot-sell-American-Street-Artist-by-Bansky-for-font-b-Olympics-b-font-poster-painting-on

 

Πέρα από τις εμφανείς πολιτικές σκοπιμότητες του εξευτελισμού της Ρωσικής αποστολής, με τον αποκλεισμό σαν εν δυνάμει φορέων ντοπαρίσματος του 1/3 αυτής. Αν συνυπολογίσουμε στα παραπάνω ότι για πρώτη φορά διαμέσου των Ολυμπιακών ο ιμπεριαλισμός ξεπλένει τα εγκλήματα του κατεβάζοντας και την «εθνική προσφύγων»-προφανώς ο πιο εύσχημος τρόπος ώστε να εμπλουτιστεί η παρουσίαση της προσφυγιάς όχι σαν αποτέλεσμα των πολεμικών επεμβάσεων σε μια σειρά από χώρες, αλλά σαν ένα περίπου καιρικό φαινόμενο ξεκομμένο από τα πολιτικά συμφέροντα-τότε πια μιλάμε με σιγουριά ότι αυτοί οι Ολυμπιακοί είναι για να διαφημιστεί η αίγλη του κυνισμού και της εξουσίας των ανθρώπων της Δύσης εις βάρος εκείνων των υπανάπτυκτων χωρών και των λαών τους.

Άλλοτε με επίκληση-ή και με πρόφαση, ασφαλώς-το επικαλούμενο έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης μιας διοργανώτριας χώρας ξεδιπλώνονταν στην πράξη οι πολιτικοί ανταγωνισμοί διαμέσου του εμπάργκο, της αποχής, ή και της εμπράγματης διαμαρτυρίας. Αυτά σε έναν πιο πολιτικοποιημένο κόσμο, όπου υπήρχε ακόμα μια σύνδεση ανάμεσα στα θεάματα και στην αληθινή ζωή. Τώρα το νόημα το δίνει η συναίνεση. Η παρουσία όλων των χωρών όλων των αθλητών, και όλων των (τηλε)θεατών των αγώνων της βίας, της φτώχειας, των ανενόχλητων πολέμων. Πραγματικά, αφού βουτήξαμε στο παρελθόν, οι αντίστοιχοι Ολυμπιακοί του Χίτλερ, δεν πιάνουν μία μπροστά σε αυτούς εδώ.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Εντός εποχής το πραξικόπημα στην Τουρκία

Posted by eamgr στο 20 Ιουλίου, 2016

Όσο περνούν οι μέρες αποκρυσταλλώνονται οι βασικές πτυχές της απόπειρας πραξικοπήματος στην Τουρκία. Τόσο ως προς τις εσωτερικές αντιθέσεις της χώρας αυτής, όσο και ως προς το πως αυτό εντάσσεται στην γενικότερη μόνιμη κρισιακή φάση της γεωπολιτικής μας περιοχής.turkey-tank-1024x768

Ανεξάρτητα από τα επιμέρους στοιχεία της απόπειρας πραξικοπήματος, εκείνο εντοπίζεται ιστορικά σαν το πρώτο, ουσιαστικά, πραξικόπημα σε χώρα του ΝΑΤΟ κατόπιν της κεφαλαιοκρατικής επανένωσης του κόσμου, αλλά και σε ένα ιστορικό σημείο όπου φαίνεται πως το αμερικάνικο δόγμα για τον κόσμο: »νόμιμα εκλεγμένες κυβερνήσεις σαν προαπαιτούμενο ένταξης στον διεθνή καταμερισμό εργασία και εξουσίας»- δόγμα που πίσω από αυτό »νομιμοποιήθηκαν» τόσες και τόσες πολεμικές επεμβάσεις, υποκινούμενες εξεγέρσεις και άλλες αποσταθεροποιητικές συνθήκες σε Ιράκ, Αφγανιστάν, Συρία, Λιβύη, Ουκρανία κ.α.-αυτό το δόγμα, λοιπόν, βρίσκεται και αυτό σε φάση αναίρεσης, μαζί με όλες τις εύθραυστες ισορροπίες δύναμης στον κόσμο.

Πλάι, βέβαια, με την απτή πραγματικότητα-που είναι πάντα το πιο δύσκολο που έχουμε να ερμηνεύσουμε-φυτρώνει και ένας νέος αντιδιαλεκτικός συνωμοσιολογικός τρόπος διαφυγής από την σκέψη, υποβοηθούμενος και από το χάος του διαδικτυακού πληθωρισμού, που δυστυχώς επηρεάζει συχνά και κομμάτια της Αριστεράς. Όπως και να έχει δεν υπάρχει κανένα νόημα να συνεχίζεται η συζήτηση για σκηνοθετημένη από τον Ερντογάν οπερέτα. Δεν ήταν ούτε σκηνοθετημένη, ούτε και οπερέτα. Αυτού του τύπου οι αντιλήψεις που μπορεί τόσο ελαφρόμυαλα να χαρακτηρίζουν στημένο έργο μια επιχείρηση όπου πήραν μέρος χιλιάδες, όπου σκοτώθηκαν περίπου 300 και τραυματίστηκαν άλλοι 1500, μόνο από ακροδεξιού τύπου αφετηρίες μπορεί να έλκουν την καταγωγή τους και ασφαλώς δεν έχουν καμία σχέση με μια διαλεκτική αριστερή προσπάθεια να αναλυθεί η κατάσταση.

Όλα δείχνουν ότι το πραξικόπημα ήταν αρκετά καλά κανονισμένο-έστω και αν δεν θα ήταν όλα τα σώματα ενεργά σε αυτό- για να γίνει την κατάλληλη ώρα, τα ξημερώματα του Σαββάτου, όμως επισπεύσθηκε λόγω του ότι αποκαλύφθηκε-και από συμμετέχοντες σε αυτό. Αυτή ίσως η γνώση ή η υποψία του Ερντογάν, ακόμα και οι πρόσφατες ανακοινώσεις του-που πλέον αποδεικνύεται ότι ώθησαν τα πράγματα ως εκεί- να είναι και η μόνη του συμμετοχή σε αυτό το πραξικόπημα, με την έννοια ότι προετοίμασε έγκαιρα την αντίδραση του, όπως εξίσου γρήγορα φαίνεται να σπεύδει να το εκμεταλλευτεί, αν δει κανείς το πρωτοφανές για-τυπική, έστω-κοινοβουλευτική δημοκρατία κύμα διώξεων και φυλακίσεων που λαμβάνει χώρα σήμερα στην Τουρκία.

Οι βασικές του αιτίες καθόλου άσχετες δεν είναι με μια αγωνιώδη προσπάθεια μερίδας της στρατιωτικής ηγεσίας να αντιδράσει στις -ανακοινωμένες πριν από μία εβδομάδα-δρομολογημένες εκκαθαρίσεις εκ μέρους Ερντογάν στα ανώτερα κλιμάκια των τριών σωμάτων, όπως και στην επίσης δρομολογημένη νομοθετική πρωτοβουλία μιας εν μέρει κρατικοποίησης του πανίσχυρου και πάμπλουτου μετοχικού ταμείου Στρατού.

Ασφαλώς τα υλικά συμφέροντα προηγούνται σε όλες τις στρατιωτικές πρωτοβουλίες, όπως το αποδεικνύει και η Ιστορία. Άλλο αν ακολουθούνται και από τις συνήθεις στην Τουρκία ιδεολογικοπολιτικές διαφορές γύρω από τον χαρακτήρα του πολιτεύματος. Το φαινόμενο Ερντογάν, εκπροσωπώντας την νέα αστική τάξη με βάση την ενδοχώρα, κατόρθωσε μέσα σε μία δεκαετία να συγκροτήσει μια νέα ταξική/κοινωνική συμμαχία με μια νέα άρχουσα τάξη, και ακριβώς γύρω από ένα νέου είδους κίνημα με επίκεντρο τον κυβερνώντα ισλαμισμό.

Το αρνητικό/αντιφατικό ιδεολογικό εκκρεμές των λαϊκών κινητοποιήσεων

Ενώ τονίζεται υπερβολικά η συμβολή των νέων τεχνολογιών στην λαϊκή αντίδραση, αυτή θα πρέπει να αναδειχθεί ωστόσο στον αληθινό πρωταγωνιστή της όλης ιστορίας. Τα πραξικοπήματα με τανκς δεν περνάνε εύκολα πλέον ούτε καν σε χώρες όπου ο στρατός έχει ιστορικά ιδιαίτερα κομβική θέση στο αξιακό σύστημα για ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Αλλά πέρα από αυτή την ιδεολογικοπολιτική διάσταση του ζητήματος, την προηγούμενη Παρασκευή στην Τουρκία μπορεί κανείς να διαπιστώσει όχι άλλο ένα σημείο στην κρισιακή εξέλιξη του κόσμου, αλλά και μια ισχυρή λαϊκή παρέμβαση υπέρ ενός τυράννου, μονάρχη και τυπικά μόνο εκλεγμένου αρχηγού κράτους.

Εκείνο που δεν πρέπει να μας διαφεύγει-άσχετα με το αν δεν θα μπορούσαμε ασφαλώς να υπερασπιστούμε ένα πραξικόπημα-είναι η ευρεία κοινωνική/ταξική στήριξη που απολαμβάνει αυτό το καθεστώς το οποίο εδώ και πολύ καιρό κλείνει ΜΜΕ, απολύει ή στέλνει φυλακή όποιον ασκεί κριτική και διεξάγει στρατιωτικό πόλεμο απέναντι σε ένα μεγάλο κομμάτι της τούρκικης επικράτειας, στηρίζοντας παράλληλα τον ισλαμικό φονταμενταλισμό στον οποίο βασίζει τα εξουσιαστικά του αφηγήματα/ψευδαισθήσεις για μια νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Κατόπιν του πραξικοπήματος, αυτό ακριβώς το κίνημα ευρείας λαϊκής βάσης είναι που πλεονεκτεί, μάλιστα, της ηγεσίας του αναφορικά με την ωμότητα καταστολής κάθε διαφορετικής φωνής, εθνότητας, πολιτικής τοποθέτησης εντός της χώρας! Ας κρατήσουμε εδώ ότι στην διαχρονική αντίθεση εντός του κεμαλικού κρατικού μορφώματος το πολιτικό/στρατιωτικό μέτωπο που στήριξε τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους προσέγγιζε και εκπροσωπούσε παραδοσιακά, βασικά, τα μεσαία και ανώτερα, μορφωμένα, προνομιούχα στρώματα της κοινωνίας. Αυτή την αντίθεση με την πλατιά φτωχή και αμόρφωτη λαϊκή μάζα των ισλαμιστών εκμεταλλεύτηκε ο Ερντογάν, προκειμένου να αναδειχτεί στον ηγέτη των φτωχών, φτάνοντας σήμερα στο σημείο κάθε προοδευτική άποψη να ισοδυναμεί για την μεγάλη πλειονότητα με εθνικό κίνδυνο, όπως εξάλλου και η πανεπιστημιακή κοινότητα!

Σχηματικά, ο στοιχειώδης αστικός εκδημοκρατισμός στην Τουρκία χτες και ιδιαίτερα σήμερα, όχι απλώς απαξιώνεται από τις πλατιές λαϊκές μάζες, αλλά οριοθετείται μάλιστα σαν επικίνδυνο, αντιπατριωτικό και ξενόδουλο αίτημα των ελίτ. Προφανώς στην εξέλιξη της αυτή η οξύμωρη ταξική και ιδεολογικοπολιτική κόντρα, πυροδοτούμενη από τις ακαριαίες απηνείς-όσο και ενδεικτικές σε σχέση με την προγραφή τους- εκκαθαρίσεις (διώξεις, και 49 χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο, από την αστυνομία και το δικαστικό σώμα, μέχρι καθηγητές δημόσιας και ιδιωτικής εκπαίδευσης και δημάρχους!!) του ερντογανικού καθεστώτος θα οδηγήσει σε νέες αναταράξεις. Μπορεί κανείς να πει με ασφάλεια ότι η τεράστια οικονομική και πολιτική κρίση στην Τουρκία μόνο στην αρχή της βρίσκεται ακόμα.

Μετά την Δυτική Ουκρανία όπου κομμάτια της εργατικής τάξης εξεγέρθηκαν για να έχουν δυτικά και όχι ανατολικά αφεντικά, μετά την Αίγυπτο που ένα κομμάτι της εξέγερσης εκεί διεκδίκησε να ενταχθεί η χώρα τους στον ισλαμικό/συντηρητικό άξονα πιο αποφασιστικά, μετά από τα ακροδεξιά κινήματα στην Ευρώπη που επιβάλλουν την ατζέντα της ξενοφοβίας σχεδιάζοντας τον νέο συλλογικό εχθρό, τους πρόσφυγες, βλέπουμε στην Τουρκία μεγάλα κομμάτια να είναι έτοιμα να πεθάνουν για τον Σουλτάνο τους. Καθόλου καλοί οι ιδεολογικοί συσχετισμοί, ενώ ξετυλίγεται το παιχνίδι των παγκόσμιων ανταγωνισμών, διαμορφώνονται τα στρατόπεδα για τις επερχόμενες αναμετρήσεις.

Το φαινόμενο Ερντογάν και ο μεγαλοϊδεατισμός της νέας αστική τάξης

Η νέα-της περασμένης δεκαετίας- αστική τάξη της χώρας που εκπροσωπεί ο Ερντογάν επιχείρησε να τοποθετήσει την Τουρκία στον ρόλο μιας περιφερειακής δύναμης σε έναν κόσμο όπου τα ζητήματα ηγεμονίας επανακαθορίζονται ραγδαία, και ιδιαίτερα σε μια γεωπολιτική περιοχή όπου έχει μεταφερθεί το επίκεντρο των παγκόσμιων ανταγωνισμών.ερτογαν

Σε αυτό το σημείο ακριβώς το ερντογανικό εποικοδόμημα επιχείρησε να χειραφετηθεί από την αμερικάνικη κηδεμονία/προστασία, πέφτοντας ωστόσο σε μεγάλες αντιφάσεις, με επαμφοτερίζουσα στάση απέναντι σε όλες τις βασικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, με τις οποίες ανά περιόδους βρέθηκε απέναντι-άλλοτε με όλες ταυτόχρονα, ή με διαφορετικές ανά περιπτώσεις ομαδοποιήσεις τους.

Σήμερα η Τουρκία φαίνεται να επιχειρεί τον απεγκλωβισμό από την στρατηγική της Δύσης για απομόνωση και στρατιωτική/οικονομικοπολιτική περικύκλωση της Ρωσίας (τα σύνορα του ΝΑΤΟ έφτασαν στα σύνορα της Ρωσίας-επικυρώνοντας και τυπικά την λήξη των μεταψυχροπολεμικών συμφωνιών όπου κατεγράφησαν οι ισορροπίες του κόσμου, ενώ η νέα αντιπυραυλική ασπίδα των ΗΠΑ θα εκτείνεται από την Γροιλανδία μέχρι της Αζόρες!), προσπάθεια που μπορεί να είναι απλώς ένα μέσο εκβιασμού και οικονομικού στραγγαλισμού-λόγω του συνεπαγόμενου αναγκαστικού στρατιωτικού ανταγωνισμού-ή ακόμα χειρότερα να προετοιμάζει το έδαφος για πιο αναβαθμισμένες πολεμικές λύσεις των ανταγωνισμών.

Επιχειρώντας τον απεγκλωβισμό από αυτή την στρατηγική είναι πιθανό να προσπαθήσει να αμβλύνει τις διαφορές της με την Ρωσία. Ενδεικτική είναι η-ρητορική, έστω-πρόταση παραχώρησης σε εκείνην μέρους της αεροπορικής βάσης του Ιντσιρλίκ, που χρησιμοποιείται από τους Αμερικάνους. Άσχετα κιόλας με αυτή την εξέλιξη-αντιστροφή της πορείας πραγμάτων που ακολούθησε της κατάρριψης του ρώσικου αερομαχητικού τον περασμένο Νοέμβρη, η οποία μάλιστα επιχειρείται να φορτωθεί σαν ενέργεια στους τωρινούς πραξικοπηματίες!-οι σχέσεις των ΗΠΑ με τον Ερντογάν εδώ και καιρό είναι ανοιχτά εξαιρετικά άσχημες, αν όχι και εχθρικές.

Και αυτό επειδή οι φιλοδοξίες της Τουρκίας έρχονται σε άμεση αντίθεση με τον επαναπροσδιορισμό των συνόρων και του πολιτικού χάρτη που επιχειρείται από τους Αμερικάνους, στην ίδια περιοχή όπου μοιράστηκε το πτώμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πριν από έναν αιώνα. Αν προσπαθήσει να καταγράψει κανείς την πορεία που τράβηξαν τα πράγματα κατόπιν της σταυροφορίας του δυτικού άξονα στην περιοχή θα δει ότι το μόνο δεδομένο είναι η αέναη ρευστότητα των αντιθέσεων, των συμμαχιών, καθώς νέα κράτη κρατικά μορφώματα αναδύονται, έθνη-κράτη διαμελίζονται, ο ισλαμικός φονταμενταλισμός αλλού χρησιμεύει σαν σύμμαχος και αλλού σαν εχθρός από τα ίδια υποκείμενα κτλ.

…σε μια περίοδο αποσταθεροποίησης της ευρύτερης περιοχής

Η αμφιταλαντευόμενη θέση της Τουρκίας σε όλη την εξέλιξη της »επιχείρησης Οδύσσεια» των Αμερικάνων υπήρξε, και ακόμα είναι, απότοκο του γεγονότος ότι η αστική της τάξη επιχείρησε να διαφοροποιηθεί από τον πάτρωνα της, ακριβώς την περίοδο που εκείνος την είχε πιο πολύ ανάγκη. Παρόλα αυτά δεν ήταν, και φυσικά δεν είναι πολύ περισσότερο τώρα, καθόλου έτοιμη για κάτι τέτοιο, διαπιστώνοντας-μάλλον ασθμαίνοντας- πως βρίσκει αδιέξοδο σε κάθε πλευρά της εξίσωσης που θα την καταστούσε ηγεμονική ισλαμική δύναμη στην περιοχή: Με την αμερικανοκίνητη πτώση της »αδελφής κυβέρνησης» στην Αίγυπτο, με την αποτυχία του πόθου της να φύγει ο Άσαντ από την εξουσία στην Συρία, αλλά και με την μεταβολή στάσης του δυτικού άξονα έναντι του σουνιτικού της συμμάχου, του Ισλαμικού Κράτους, με ιδιαίτερα, μάλιστα, αναβαθμισμένο τον ρόλο των Κούρδων σε αυτή την εξέλιξη!

Όλα αυτά δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι το πραξικόπημα στην Τουρκία υπήρξε αμερικάνικο έργο. Μπορεί η εισαγγελική δύναμη που ανέλαβε την διερεύνηση του να εξέτασε πρώτα πρώτα το δυναμικό της αμερικάνικης βάσης του Ιντσιρλίκ. Μπορεί οι εκατέρωθεν ανακοινώσεις να αναπτύσσουν μια τέτοια δυναμική. Μπορεί ακόμα ακόμα και η-καινοφανής-απειλή των ΗΠΑ ότι η επιβολή θανατικής ποινής εις βάρος πραξικοπηματιών εκ μέρους του Ερντογάν δεν συμβαδίζει με τα πολιτικά ήθη μιας χώρας το ΝΑΤΟ. Μπορεί όλα αυτά να ισχύουν, αλλά εν πάση περιπτώσει σημασία έχει να κατανοήσει κανείς ότι είτε οι Αμερικάνοι σχεδίασαν, βοήθησαν, ή έστω ανέχθηκαν το πραξικόπημα-είτε τίποτε από όλα αυτά-το σημαντικό είναι ότι η εξέλιξη αυτή πρέπει να ταυτοποιηθεί έτσι και αλλιώς σαν κομμάτι της ευρύτερης αποσταθεροποίησης στην περιοχή, ίδιας καταγωγής με εκείνη στο Ιράκ, στην Συρία, στην Αίγυπτο και στην Λιβύη-ανεξάρτητα ασφαλώς με τις τεράστιες αναμεταξύ τους διαφοροποιήσεις.

Μένει να ταυτοποιηθεί, επίσης, σαν επί μέρους κομμάτι της παγκόσμιας κρισιακής πορείας που εμπλέκει στον μηχανισμό της και την ΕΕ, τον ενδιάμεσο ιμπεριαλιστικό άξονα μεταξύ των δύο μεγάλων, τον αμερικάνικο/αγγλοσαξωνικό από την μία και εκείνον της Κίνας-Ρωσίας από την άλλη. Και εμπλέκει και την χώρα μας, ασφαλώς, οριοθετώντας εξαρχής της όλης της μνημονιακής υπαγωγής, καθώς και της ειδικής της θέσης μέσα στην ευρωζώνη, ή ακόμα και την ίδια την παραμονή της ή όχι σε αυτήν.

Ο κόσμος-ιμπεριαλιστική περιφέρεια, στις Συμπληγάδες του νεοφιλελευθερισμού και του φασισμού

Καθώς ολοκληρώνεται η μετατροπή του κόσμου σε ιμπεριαλιστική περιφέρεια, σε επιμέρους κομμάτια κάποιου εκ των τριών στρατοπέδων, καθώς βλέπουμε την εκ βάθρων αναθεώρηση όλων των μεταπολεμικών και μεταψυχροπολεμικών συνθηκών και οριοθετήσεων, ζούμε σε μια φάση ιστορικής αντεπανάστασης: Η Ευρώπη κινείται ανάμεσα στις Συμπληγάδες του φασισμού και του νεοφιλελευθερισμού, ενώ η καθολική απαξίωση της εργατικής τάξης αλά Κίνα τείνει να γίνει παγκόσμιο μέτρο έκβασης των ανταγωνισμών, και καθορισμού των όρων της κοινωνικής αναπαραγωγής με εξαιρετικά ολέθριους για την παγκόσμια εργατική τάξη και για τον πλανήτη όρους.

Όσο ποτέ άλλοτε χάσκει το κενό ενός διεθνικού προλεταριακού κινήματος υπεράσπισης του ρόλου και της θέσης των μεγάλων κοινωνικών μαζών σε όλον τον κόσμο, από τις ιμπεριαλιστικές περιφέρειες, μέχρι την καρδιά των κεφαλαιοκρατικών μητροπόλεων.

Ασφαλώς για κάτι τέτοιο απαιτείται ένας συνδυασμός νέων θεωρητικών προσεγγίσεων για ένα ευρύτερο φάσμα ζητημάτων που αναδιατάσσει ο ιμπεριαλισμός/νεοφιλελευθερισμός στην απόλυτα παρακμιακή του εκδήλωση: Την επί μέρους ταξική διαστρωμάτωση, τον ρόλο του έθνους κράτους, την θέση ενός έθνους κράτους εντός του διεθνούς καταμερισμού εργασίας, αλλά και για το αν είναι εφικτή η απόσπαση κομματιών του κεφαλαιοκρατικού κόσμου.

Η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο των μεγάλων κρίσεων της περιοχής και του κόσμου, με την όλη της δυναμική να χειραφετηθεί από τα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα όπου κατατάχθηκε μετεμφυλιακά εξαιρετικά ναρκοθετημένη, και με μόνη της παρακαταθήκη σε αυτή την πορεία την όλη διαπραγματευτική προσπάθεια του 2015, με αποκορύφωμα το δημοψήφισμα που τράβηξε την προσοχή όλου του πλανήτη. Ασφαλώς το γεγονός ότι βρίσκεται αιχμάλωτη αυτών των συσχετισμών δύναμης γεννά από μόνο του κανονικές, ή ακόμα και ανεξέλεγκτες συνέπειες και κινδύνους. Ειδικότερα αν δει κανείς τις σχέσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία και υπό ένα τέτοιο πλαίσιο, σαν κομμάτι των διεθνών ανταγωνισμών δηλαδή.

Σε κάθε περίπτωση αποτελεί μονόδρομο για τον λαό μας, για την εθνική ανεξαρτησία και ακεραιότητα, και για την κρίση ταυτότητας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. ο απεγκλωβισμός της χώρας από την οικονομικοπολιτική επιτροπεία. Δεδομένων των συσχετισμών δύναμης το μόνο πιθανώς εφικτό είναι η ελληνική κυβέρνηση να συμβάλλει στην συγκρότηση ενός αντιμονεταριστικού μετώπου μέσα στην ΕΕ, όπως και ενός αντιπολεμικού μετώπου των λαών της περιοχής. Θα πει κανείς ότι είναι αργά για το δεύτερο, και ότι ήδη έχει κάνει εξαιρετικά μεγάλες-όσο και επιβεβλημένες-εκπτώσεις στο πρώτο, αναγκασμένη μάλιστα να διερευνά για αυτό τα περιθώρια ανασυγκρότησης της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, ένα ιστορικό όχημα για πολλούς λόγους ξεπερασμένο, τουλάχιστον με την μορφή που αναδύθηκε πλάι στο εργατικό κίνημα του περασμένου αιώνα.

Κοντολογίς, μέχρι τώρα τα όρια των εξωτερικών σχέσεων της χώρας μας είναι τα όρια των δυτικών προϋποθέσεων για παραμονή της εντός του αυτού στρατοπέδου. Είναι σωστό που δειλά αναπτύσσεται μια προσπάθεια προσέγγισης για μια πιο ανοιχτή πολιτική συμμαχιών, αλλά και αυτή έχει προκαθορισμένο ορίζοντα, πολύ περισσότερο που δεν συνοδεύεται και από ευρύτερες ταξικές διεθνικές αβάντες.

Εντούτοις, ιεραρχώντας σημασιολογικά τα δεδομένα, ας μην ξεχνάμε ότι εφόσον ο κόσμος μετατρέπεται σχεδόν ανεμπόδιστα σε μια μεγάλη ιμπεριαλιστική περιφέρεια, αξίζει το ύφος και το ύψος της κριτικής και των ζητουμένων να είναι αμφότερα συνεπή με το επίπεδο και την ποιότητα της συνείδησης των εργατικών, αποκλεισμένων στρωμάτων που δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά σε όλον τον κόσμο-και στην Ελλάδα-καθώς και με τα απτά δεδομένα της πορείας πραγμάτων στον κόσμο, και προπαντός να γίνει συνειδητή η ιστορική ήττα του μαρξισμού και της ίδιας της διαλεκτικής για να μπορέσει ίσως να προχωρήσει η θεωρητική και πρακτική οργάνωση της παγκόσμιας εργατικής τάξης.

Ανδρέας Μπεντεβής

 

Posted in Διεθνή | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Δημοκρατία του κολλαγόνου:Όχι κόμματα, όχι χρώματα, όχι συνδικάτα.

Posted by eamgr στο 15 Ιουνίου, 2016

»Όχι κόμματα, όχι χρώματα, όχι συνδικάτα». Το διαχρονικό σύνθημα του εθνικισμού κυρίαρχο σύνθημα στα χείλη της ψευτοαστικής τάξης και των παρασιτικών συμμάχων της. Με αυτό διεκδικούν την κοινωνική ηγεμονία, σε αυτό οφείλει να αντιπαραθέσει η κοινωνία των εργαζομένων το δικό της σχέδιο ηγεμονίας. Και αυτό δεν αφορά την σημερινή, ή παρόμοιες με την σημερινή, συγκέντρωση, αλλά ένα βαθύ ιδεολογικό ζήτημα που η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό επιδιώκει να απαντήσει από αρνητική μεριά μέσα στην συνολική κρίση ταυτότητας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Ανεξάρτητα από την επιρροή, ή και από την γελοιότητα, του κινήματος »για την δημοκρατία του κολλαγόνου», αν οι πολιτικοί ηγέτες της πλατφόρμας του ΝΑΙ δεν ήταν τόσο απαξιωμένοι σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνικής συνείδησης θα μπορούσαν ίσως να διεκδικήσουν κάτι καλύτερο για την (αντι)κοινωνική τους συμμαχία, επειδή κατά τα άλλα συγκροτείται ένα σκληρό και επικίνδυνο μέτωπο φασιστονεοφιλελευθερισμού (της τάξης του 30%) που παρεμβαίνει μόνιμα και συντονισμένα τις πολιτικές εξελίξεις, με μια αρκετά ομογενοποιημένη σε αντίστοιχη κατεύθυνση φρασεολογία.

Οπωσδήποτε υπάρχει μία κρισιακή βάση και για τα τρία ζητήματα που θίγονται, και που για αυτόν τον λόγο  απαιτούνται σοβαρές επαναθεωρήσεις για λογαριασμό του λαϊκού κινήματος τόσο αναφορικά με το αντιπροσωπευτικό περιεχόμενο και την ταξική αναφορά των κομμάτων, όσο και για τον βασικό εχθρό της εποχής μας, την άχρωμη αποϊδεολογικοποίηση, αλλά σαφώς και για την ανάταση σε αληθινά ταξικούς και συμμετοχικούς/αντιπροσωπευτικούς όρους των εργατικών συλλογικοτήτων. Μια θεσμική, μάλιστα, κατοχύρωση του ρόλο αυτών των συλλογικοτήτων-γιατί όχι και στο επίπεδο συμμετοχής τους στην άσκηση της νομοθετικής εξουσίας;-θα μπορούσε, παράλληλα με ευρύτερες διεργασίες και συσσωματώσεις, να βγάλουν από το θλιβερό του τέλμα το εργατικό κίνημα, που τόσο εύκολα οι εχθροί του βρίσκουν χώρο για να το περιθωριοποιήσουν ή/και να το καταστήσουν και πηγή της εθνικής χρεοκοπίας!

Θα χρειαζόταν μια σοβαρή ταξική ανάλυση γύρω από το ποια ακριβώς ταξικά στρώματα συγκρούονταν πριν και κατά την διάρκεια των μνημονίων. Συχνά ξεπροβάλλει ο κίνδυνος μια τέτοια ανάλυση να αποφευχθεί με τοποθετήσεις του στυλ: »είναι ίδιοι ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ», »μόνο τεχνητές οι διαφορές», που όλες τους υποκύπτουν τελικά στον λαθεμένο άξονα μνημόνιο-αντιμνημόνιο, ο οποίος καπέλωσε ολόκληρον τον πολιτικό λόγο, την ταξική πάλη και σίγουρα αιχμαλώτισε σύσσωμη την Αριστερά.

Είναι κρίμα για την Αριστερά που τείνει να ανακαλύπτει συνομωσιολογικούς όρους (του στυλ »το παιχνίδι είναι στημένο και από πριν κανονισμένο, όλοι βολεύονται από τις συγκεντρώσεις της αντιπολίτευσης») πίσω από το νέο, και με τα αντίστοιχα περιεχόμενα ή και υποσημαινόμενα τους, δίπολο Δεξιάς/Αριστεράς. Αρνούμενη έτσι τους ταξικούς όρους που συγκροτούν τα δίπολα, και, τελικά, την ίδια την δυνατότητα του λαού μας να επέμβει σε αυτά. Αν η αυτοαποκαλούμενη επαναστατική Αριστερά αδυνατεί να σπρώξει τα δίπολα προς τα πιο Αριστερά, αυτό δεν σημαίνει ότι τα δίπολα δεν υπάρχουν, δυστυχώς, ως τέτοια.

Η Αριστερά πέρασε ολόκληρη την περασμένη δεκαετία εγκλωβισμένη στο σύνθημα του ΚΚΕ: »ΝΔ-ΠΑΣΟΚ το ίδιο κόμμα». Ένα απόλυτα λαθεμένο σύνθημα που παρέβλεψε όλους τους αντιθετικούς όρους με βάση τους οποίους δεν μπορούσαν αυτά τα κόμματα να είναι και να εκλαμβάνονται ως ίδια-έστω και αν εκπροσωπούσαν την ενσωμάτωση της συμμαχίας των 2/3 στην νεοελληνική πραγματικότητα (για το ότι δεν ήταν ίδια κόμματα το απέδειξε και η εξέλιξη του καθενός στην μνημονιακή περίοδο). Μπορεί να τέμνονταν στην μεσαία τάξη, αλλά είχαν άλλες καταβολές και άλλη βάση. Εξάλλου, αυτή η θεωρία θα ήταν κατά κάποιον τρόπο εύστοχη αν συνοδευόταν και από την ελάχιστη έστω παραδοχή της ταξικής ηγεμονίας που εκπροσωπούσε, και ακόμα ηγεμονεύει, η συμμαχία των 2/3.

Η νεόκοπη θεώρηση ότι »ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ είναι το ίδιο κόμμα» δεν είναι μόνο αστεία, είναι βαθιά αντιδιαλλεκτική, κινείται στα όρια της εγκατάλειψης της ταξικής και ιδεολογικής διαπάλης, εν είδη ενός νέου αναχωρητισμού καθαρότητας. Όμως ούτε ποτέ υπήρξε, ούτε και θα υπάρξει κοινωνία με ιδεολογική ενότητα, παρά μονάχα προχωρά με τις αντιθέσεις της και τις αντιφάσεις της.

Με λίγα λόγια, και πριν από την μνημονιακή υπαγωγή, αλλά και τώρα χρειάζεται μια αφήγηση που να ξεχωρίζει από όρους προδοσίας, αιχμαλωσίας, κοροϊδίας, κτλ: Είναι αναντίστοιχο με την πραγματικότητα και υποτιμητικό για τον λαό μας να θεωρεί κανείς ότι πάντοτε κάποιος τον κοροϊδεύει. Θα ήταν πολύ καλύτερο αν ομολογούσαμε ότι μέχρι το 2009 η συμμαχία των 2/3 σε εκλογικό επίπεδο εξέφραζε το 80%-90% της κοινωνίας, το αφήγημα περί δυνατής Ελλάδας μέσα στην ΕΕ τσάκιζε κάθε άλλη κουβέντα.

Τώρα που η θέση της Ελλάδας μέσα στην ΕΕ είναι εξαιρετικά συγκεκριμένη το προνομιούχο 1/3 επιχειρεί να σύρει προς την δική της συμμαχία τα μεσοστρώματα, με όρους τρομοκράτησης: »Μπορείτε να πάτε και παρακάτω»-από το »μπορείτε να πάτε και παραπάνω», της περασμένης δεκαετίας.

Η πλατφόρμα του ΝΑΙ κινείται με καθαρούς ταξικούς προσανατολισμούς, και για αυτό εξακολουθεί να αγωνιά γιατί στον ΣΥΡΙΖΑ βλέπει εκείνο που δεν βλέπει η υπόλοιπη Αριστερά: Βλέπει μια προοπτική. Επικίνδυνη για εκείνους, επειδή φοβούνται ακόμα και την παραμικρή αλλαγή του στάτους της ζωής και της εξουσίας τους. Δεν αντέχουν όχι μια επαναστατική κυβέρνηση, αλλά ούτε την ελάχιστη ανακατανομή, ακόμα και από μια κυβέρνηση που διστάζει για κάτι παραπέρα.

Θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα για το ακόμα ανεκπροσώπητο 30% των από κάτω να εκμεταλλευόντουσαν αυτή την κυβέρνηση από την δική τους μεριά. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει με τους υπάρχοντες όρους του λαϊκού κινήματος. Αυτό για να γίνει πρέπει η ταξική πάλη να εκδηλωθεί πολύ πέρα από τους εκλογικούς όρους, με βάση τους οποίους συνήθως αρχίζει και τελειώνει τις εκτιμήσεις της η Αριστερά. Η θεωρία του κακού και αντιλαϊκού διαχειριστή δεν είναι επαναστατική θεωρία αλλά περισσότερο ένα άλλοθι για την συνολική ήττα και ανεπάρκεια για μια καθολική ανάταση του λαού μας στα-έστω, να συμφωνήσουμε- διακριτά αυτά χρόνια της μνημονιακής υπαγωγής.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ παντός καιρού!

Posted by eamgr στο 25 Μαΐου, 2016

Για να πάρεις μια σωστή απάντηση, πρέπει να κάνεις την σωστή ερώτησησυρια

Όλες, σχεδόν, οι μετά το 1989 επεμβάσεις σε έθνη-κράτη ανά την υφήλιο γίνονταν με το πρόσχημα ότι »δεν κάνουν εκλογές». Παράλληλα, οι εκλογές αποτελούσαν το όριο μη επέμβασης του ιμπεριαλισμού. Όμως, λήγει αυτή η περίοδος. Και όχι απαραίτητα με τον οικονομικό στραγγαλισμό (Ελλάδα, Βενεζουέλα), ή με καλυμμένα πραξικοπήματα (Ουκρανία). Έχουμε και σύνθετες καταστάσεις, αν είναι αναγκαίο και εφικτό: Στην Βραζιλία έριξαν την Ντίλμα Ρούσεφ με πρόσχημα συμπτώματα διαφθοράς στελεχών της κυβέρνησης της (και όχι της ίδιας προσωπικά), φέρνοντας στην θέση της μια ομάδα ανδρείκελων, υπόδικων ανθρώπων της παλιάς χούντας.

Ασφαλώς στο πρόσωπο της μετριοπαθούς σοσιαλδημοκράτισσας Ρούσεφ τιμωρούν της προσπάθεια ενός ολόκληρου λαού να φύγει από το καθεστώς μιας αποικίας υπό δικτατορία. Ενδεικτικά η κυβέρνηση ανδρείκελων το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να καταργήσει το υπουργείο Πολιτισμού, το οποίο συμβόλιζε με την συγκρότηση του έπειτα από την ανατροπή της δικτατορίας, την νίκη της δημοκρατίας. Χιλιάδες βραζιλιάνων με πορείες αυτή την βδομάδα ακύρωσαν αυτή την προσπάθεια.

Τιμωρούν, επίσης, την εξέλιξη της Βραζιλίας σε περιφερειακή δύναμη που διατηρεί στενές σχέσεις με τον βασικό ιμπεριαλιστικό ανταγωνιστή των ΗΠΑ, τον άξονα Ρωσίας-Κίνας. Συνολικά οι ΗΠΑ προσπαθούν να πάρουν την ρεβάνς από την διαδικασία απεξάρτησης από την επιρροή τους αρκετών χωρών στην Λ.Αμερική, που διάλεξαν τον δύσκολο μα περήφανο δρόμο της εθνικής ανεξαρτησίας, με σοσιαλιστική κατεύθυνση.

Ολόκληρος ο κόσμος εξελίσσεται σε ιμπεριαλιστική περιφέρεια. Και τα περιθώρια ύπαρξης έξω από αυτήν στενεύουν μαζί με την διόγκωση των κρισιακών αδιεξόδων. Και εδώ ακριβώς μπαίνει το ζήτημα: Οφείλουν, ναι ή όχι, να υποστηρίξουν οι αριστερές δυνάμεις κυβερνήσεις που απέχουν από τη δική τους ιδεολογική καθαρότητα; Γιατί, για παράδειγμα, είδαμε το σύνολο σχεδόν από την ελληνική Αριστερά να πανηγυρίζει για την ανατροπή του »αποστάτη Καντάφι».

Κι έπειτα είναι και ο άλλος σχετικισμός: Λέει ο άλλος, »δεν με νοιάζει που κηρύσσουν παράνομη την αναφορά στο κομμουνιστικό παρελθόν της χώρας στην Πολωνία, μια και κρίνω ολοκληρωτικό το καθεστώς εκείνο». Ναι, αλλά το ερώτημα δεν είναι αν συμφωνεί κανείς με εκείνο το καθεστώς, αλλά αν συμφωνεί με την λογοκρισία, ή με την εξομοίωση του σοσιαλισμού με τον ναζισμό!

Για να πάρεις μια σωστή απάντηση, πρέπει να κάνεις την σωστή ερώτηση.

Και η σωστή ερώτηση δεν είναι αν οι κομμουνιστικές δυνάμεις, η Αριστερά, συμφωνεί με την Ρούσεφ, τον Μαδούρο, τον Κάστρο, τον Καντάφι, τον Άσαντ. Δυστυχώς δεν το έχουνε οι λαοί το πάνω χέρι για να βάζουν ερωτήματα, αλλά οι ιμπεριαλιστές, και εκείνοι βάζουν τα ερωτήματα. Και το βασικό εξ αυτών είναι: Υποκύπτεις στον δική σου σχετικιστική κρίση όταν καλείσαι να κρίνεις μια πραξικοπηματική επέμβαση, ή την κρίνεις μα βάση τα υπαρκτά της δεδομένα;

Αυτός ο σχετικισμός, που καταντάει καθαρός σολιψισμός, αρνείται στους λαούς το δικαίωμα να υπερασπιστούν το επίπεδο που έχουνε καταφέρει να φτάσουν τους κοινωνικούς σχηματισμούς, στο όνομα μιας ιδεολογικής θέσης που δεν εφαρμόζεται πουθενά στον πλανήτη.

Υπό ένα τέτοιο πρίσμα, η όλη προσπάθεια του ελληνικού λαού όλα αυτά τα χρόνια να ξεφύγει από την μνημονιακή υπαγωγή (η οποία πέρα από τις υπαρκτές οικονομικές της αιτίες βασικά έλκει την καταγωγή της από τους ιδιότυπους ευρωαμερικάνικους ανταγωνισμούς γύρω από την Ελλάδα στο φόντο μιας εξαιρετικά κρίσιμης γεωπολιτικής θέσης), η οποία κορυφώθηκε με το δημοψήφισμα και την όλη πορεία του 2015, θα ήταν πολύ πιο ωφέλιμο να ιδωθεί από την μεριά της ιμπεριαλιστικής παγκόσμιας περιφερειοποίησης και των διαδικασιών της. Από τους συσχετισμούς δύναμης, την άσκηση επιβολής και τις αντιθέσεις των μεγάλων παικτών πάνω στο σώμα μιας χώρας που στην νεότερη ιστορία της είχε να διαχειριστεί την θέση της στον χάρτη σαν πηγή κινδύνου περισσότερο παρά σαν ευκαιρία.

Δεν ζούμε ούτε στην Βυζαντινή, ούτε στην Οθωμανική περίοδο, ζούμε στην εποχή της ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης, με τις ισορροπίες τρόμου να συνθλίβουν λαούς, ενόψει εν γένει δυσμενών εξελίξεων, και μάλιστα με το πολύμορφο ιστορικό κίνημα των από κάτω, όπως διαμορφώθηκε τουλάχιστον στον 20ό αιώνα σε τέλμα, αν όχι και σε παραλυτική αποσύνθεση, έπειτα από την ιστορική του ήττα στην μάχη του κεφαλαιοκρατικού/ιμπεριαλιστικού με το σοσιαλιστικό/εθνοανεξαρτησιακό στρατοπέδου.

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Posted in Διεθνή, Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Πρωτομαγιά παγκόσμια ημέρα της εργατικής τάξης

Posted by eamgr στο 4 Μαΐου, 2016

Πρωτομαγιά, η παγκόσμια ημέρα της εργατικής τάξης. Της μεγάλης πλειονότητας που συγκροτεί τον κόσμο μας, και που όμως τείνει να περιθωριοποιηθεί οριστικά σαν τάξη-μαζί της και η εργασία σαν αξία- στην κορυφαία στιγμή του περάσματος της ανθρωπότητας στον αποκοινωνικοποιημένο πλασματικό πλανήτη της καθολικής αλλοτρίωσης. Όπου το ανθρώπινο εξαφανίζεται μέσα από τον άνθρωπο.

Η εργασία αποτελεί την βασικότερη διαφοροποίηση του ανθρώπου σε σχέση με ολόκληρο το ζωικό βασίλειο. Είναι ο στοιχειώδης όρος για την αναπαραγωγή του είδους, καθώς και για την ανάπτυξη της αυτοσυνείδησης του ανθρώπου.

Στον καπιταλισμό, με την μισθωτή μορφή της, η εργασία αλλοτριώνει τον άνθρωπο, τον αποξενώνει από τον εαυτό του, από τον περίγυρο του, από την ίδια την διαδικασία της εργασίας και από τα παράγωγα της- τα οποία έτσι αντί για παράγωγα της εργασίας αυτονομούνται και παρουσιάζονται σαν φετιχοποιημένα είδωλα της ανταγωνιστικής κατανάλωσης, φτιάχνουν τον αλλότριο κόσμο των εμπορευμάτων.

Αυτή είναι μια κλασική περίπου περιγραφή της εργασίας και του ρόλου της στην κοινωνική αναπαραγωγή μέσα στον καπιταλισμό.

Από όλες τις απόψεις, σήμερα ζούμε το τέλος της μισθωτής εργασίας, την απαξίωση της ζωντανής εργασίας, ζούμε στην εποχή όπου η εργασία παύει να αποτελεί όρο συμμετοχής στην κοινωνική αναπαραγωγή, απαξιώνεται πλήρως σαν όρος συμμετοχής στη διανομή του κοινωνικού προϊόντος του ατομικού εργάτη.

Για αυτό, ακόμα και το κλασικό σύνθημα του αναρχισμού «Όχι στη μισθωτή σκλαβιά», μοιάζει ανεπίκαιρο, από μία αντιδραστική όμως σκοπιά, καθώς στα σύγχρονα παγκόσμια-με όρους μιας πρωτοφανούς, μάλιστα διεθνούς, κινητικότητας, στα όρια της στρατιωτικοποίησης, του εργατικού δυναμικού-σκλαβοπάζαρα του νεοφιλελευθερισμού η μισθωτή σκλαβιά έχει μετατραπεί σε απλήρωτη και ανασφάλιστη σκλαβιά χωρίς άλλους επιθετικούς προσδιοριστικούς!

Αν στα πλακάτ των απεργών-με τους δεκάδες νεκρούς ανάμεσα τους- της Πρωτομαγιάς του Σικάγο το 1886 έγραφε: «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ελεύθερος χρόνος, 8 ώρες ύπνος» για να παλέψουν-καταργώντας την- την 12ωρη και 14ωρη εργασία, σήμερα, κοντά ενάμιση αιώνα αργότερα, η εργασία δεν αντιστοιχεί σε επιβίωση, δεν αρκεί για αυτήν, ο χωροχρόνος της έχει απλωθεί ακόμα περισσότερο από το 12ωρο, ενώ ολόκληρος ο ελεύθερος χρόνος του ανθρώπου έχει μετατραπεί και εκείνος σε ελεγχόμενο διάστημα αναπαραγωγής της ιδεολογίας της κατανάλωσης και της αποκοινωνικοποιημένης εξατομίκευσης.1ΜΑΗ

Αν οι απεργοί του Σικάγο διεκδικούσαν ένα μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα που τούς αναγνώριζονταν ότι οι ίδιοι έφτιαχναν, σήμερα η εργατική τάξη πρέπει να αποδείξει το άλλοτε αυτονόητο, έτσι που εδώ και μερικές δεκαετίες τα παράγωγα της εργασίας μοιάζουν λες και είναι ουρανοκατέβατα, προϊόντα μιας αόρατης διαδικασίας με άγνωστους φορείς: Ποτέ άλλοτε η εργασία ως προς την οργάνωση της δεν ήταν τόσο κοινωνικοποιημένη, ενώ παράλληλα τα παράγωγα της άλλο τόσο εμφανίζονται ξένα και αδιάφορα ως προς την προέλευση τους.

Ο νεοφιλελευθερισμός τείνει να καταργήσει την μισθωτή εργασία και μαζί της κάθε απελευθερωτικό στοιχείο που την συνοδεύει έτσι όπως με διαμορφώθηκε με απερίγραπτους αιώνιους αγώνες σαν κοινωνική σχέση. Διαβάζουμε: «Ο πλήρης και ολοκληρωτικός καταναγκασμός του ατομικού εργάτη οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά , ιδεολογικά , είναι το περιβάλλον της πιο αποδοτικής κατανάλωσης της εργατικής δύναμης , το περιβάλλον του μέγιστου κέρδους, των αφηρημένων χρηματιστηριακών αγορών , που πρέπει να λειτουργούν ακόμη και σε συνθήκες πλήρους κοινωνικής και βιολογικής απονέκρωσης !»
Η συντριβή του κράτους Πρόνοιας που διαρθρώθηκε τις περιόδους της πιο ώριμης μισθωτής εργασίας σαν βασικής κοινωνικής σχέσης της καπιταλιστικής αναπαραγωγής συντελέστηκε με την συντριβή των απελευθερωτικών χαρακτηριστικών που περιείχε η μισθωτή εργασία , στην αντιπαλότητα της με το κεφάλαιο στα πλαίσια του νόμου της αξίας με την διεκδίκηση μέρους της απλήρωτης εργασίας , από την εργατική τάξη.

Η συντριβή του κοινωνικού κράτους και η αναίρεση από το κεφάλαιο των απελευθερωτικών χαρακτηριστικών της μισθωτής εργασίας δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα της ωμής καταστολής του αστικού κράτους. Ήταν και είναι αποτέλεσμα και της πολύχρονης ιδεολογικής παρέμβασης του νεοφιλελευθερισμού στην κοινωνία και στην ίδια την εργατική τάξη. Πολιορκούμενη μάλιστα από έναν ασύμμετρο καταναλωτισμό του παρασιτισμού σε στρώματα της κοινωνίας και της εργατικής τάξης δημιουργείται μια εχθρική συνείδηση στην εργασία, με σοβαρές συνέπειες στην εργατική αλληλεγγύη και την αποτελεσματικότητα των αγώνων των εργαζομένων στον κατακερματισμό τους , στην έλλειψη πολιτικού προσανατολισμού.» (ανακοίνωση του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου για την Πρωτομαγιά του 2008).

Ολόκληρη η ζωή ενός σύγχρονου ανθρώπου έχει μετατραπεί σε μια διαρκή εργασία, θυσία προς το κεφάλαιο, το οποίο παράλληλα απαλλάσσεται από τις κλασικές του δεσμεύσεις που παρήγαγαν οι θεσμικές κατακτήσεις της εργατικής τάξης. Πότε άλλοτε στην ιστορία του καπιταλισμού δεν ήταν τόσο ξεχαρβαλωμένες οι σχέσεις εργασίας, τόσο παραδομένες στην εξατομίκευση σε ένα καθεστώς στα όρια της μαφιόζικης αυτοτέλειας σε σχέση με το συνολικό συνταγματικό πλαίσιο-που και αυτό εξάλλου βαδίζει σε μία αντίστοιχη συνολική αποδιάρθρωση. Η μετατροπή των εργασιακών σχέσεων σε νόμιμο Γκουαντανάμο αποτελεί μόνο το πρώτο-και στοιχειώδες-μέσο για τον συνολικό εκφασισμό της κοινωνίας.

Για να πάρουν ένα σύγχρονο και αληθινό νόημα οι αγώνες της εργατικής τάξης χρειάζεται ένας σοβαρός ιδεολογικός και πολιτικός επανακαθορισμός της αξίας της εργασίας και των φορέων της. Χρειάζεται να έχουμε στην βάση της επαναστατικής πολιτικής μας πως οι κοινωνίες που ονειρευόμαστε θα έχουν ακριβώς εκείνες στο κέντρο τους την εργασία-σε αντίθεση με τον μικροαστικό δήθεν επαναστατικό πρόταγμα του τέλους της εργασίας-, απελευθερωμένη όμως από τα δεσμά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Ειδικά για την χώρα μας, η επαναθεμελίωση της εργατικής τάξης και της αξίας της εργασίας στα πλαίσια μιας συνολικής παραγωγικής ανασυγκρότησης αποτελεί τον μόνο αναγκαίο και ικανό όρο για την εθνικής ανεξαρτησία και τον επαναπροσδιορισμό της θέσης της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Εξάλλου η εργατική τάξη και μόνο πολέμησε για την Ελλάδα σε ολόκληρη την πορεία της σαν κοινωνικό σχηματισμό, αυτή και μόνο θα μπορούσε να την πάρει στην πλάτη της και σήμερα που αντιμετωπίζει τις συνέπειες πολλαπλών κρίσεων.

Αυτή η πορεία δεν μπορεί παρά να περνάει πάνω από όλα τα κλασικά και χρεοκοπημένα-χρήσιμα μόνο σαν παραδείγματα μιας άλλης εποχής-σχήματα αντιπροσώπευσης, από την βάση της κοινωνίας μέχρι τους πολιτικούς της σχηματισμούς, ακόμα και εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται σαν επαναστατικοί, όμως είτε έχουνε αποβάλλει την εργατική τάξη από το λεξιλόγιο τους, είτε την επικαλούνται σαν μέσο κεφαλαιοποίησης ψήφων εν είδη πολιτικού μάρκετινγκ.

Για την εργατική αυτονομία, για να πάψουν να είναι πολιτικά αόρατοι, στατιστικοί αριθμοί -και μάλιστα κάτω από το κλάσμα της επιβίωσης- οι άνθρωποι της εργασίας, οι άνθρωποι που συγκροτούν τον υλικό και πνευματικό μας κόσμο. Η ελπίδα και η καρδιά ενός άκαρδου κόσμου, πριν να αλλοτριωθούν και εκείνοι οριστικά.

 

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Posted in Αναλύσεις, Εργασιακά | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ;

Posted by eamgr στο 24 Μαρτίου, 2016

Το μέγεθος  της ανεργίας ειδικά τον τελευταίο καιρό δεν είναι  επικίνδυνα μεγάλο μόνο στην Ελλάδα ή την Ευρώπη αλλά  στο κόσμο όλο.ανεργια

Μπλέκεται με το προσφυγικό, το μεταναστευτικό, τους πολέμους, και καταλήγει στην πλήρη οικονομική και κοινωνική απαξίωση ολόκληρων περιοχών του πλανήτη.

 Οι σύγχρονες κοινωνίες δοκιμάζονται άμεσα. Η Ευρώπη πεδίο και συνισταμένη όλων των ιστορικών αλλαγών ευρίσκεται σε σταυροδρόμι αποφάσεων. Θα υπερισχύσουν οι στοιχειώδεις δημοκρατικές αρχές ή θα κατρακυλήσουμε στο σκοταδισμό και τη βαρβαρότητα;

Θα «αντέξουν» οι κατακτήσεις – εντός του πλαισίου του κράτους πρόνοιας ή οι εξωτερικές και εσωτερικές επιθέσεις σε αυτό θα το συντρίψουν, μέσα από τον οδικό χάρτη του κινέζικου υποδείγματος;

 Οι 100δες χιλιάδες άνεργοι, μαζί με τις στρατιές εξαθλιωμένων εργαζομένων των 300 ευρώ, των ανασφάλιστων και μισοασφαλισμένων, της μαύρης και απλήρωτης εργασίας είναι  μια εφιαλτική πνιγηρή κανονικότητα. Μια κανονικότητα που προσπαθούν να μας την επιβάλουν με χιλιάδες τρόπους και να πείσουν τη κοινωνία της εργασίας ότι δεν υπάρχει έξοδος διαφυγής.

Όλο και περισσότερο περιοχές πόλεων στην Ευρώπη μας μεταφέρουν στις παραγκουπόλεις της Αφρικής, της Ασίας, της Ν Αμερικής. Και όλα αυτά την ώρα που ο παγκόσμιος πλούτος δεν μειώνεται τόσο ώστε να πολλαπλασιάζεται η φτώχεια.

 Απαιτείται λοιπόν  να καταλάβουμε τα αίτια και να οικοδομήσουμε σαν κοινωνία της εργασίας μια διέξοδο δημοκρατική προοδευτική μακριά από τις καταδικασμένες και αποτυχημένες συνταγές του ληστρικού νεοφιλελευθερισμού  αλλά και  από βολονταρισμούς, τηλεοπτικά χαπενιγκ και φιέστες εντυπωσιασμού.

Μια διέξοδο που θα αρνείται αυτή την κανονικότητα του σύγχρονου εργασιακού ολοκαυτώματος τύπου Κίνας που έχει φτάσει το μεροκάματο 1,5 ευρώ, που απορρύθμισε τις εργασιακές σχέσεις σε παγκόσμιο επίπεδο και εκτίναξε την ανεργία στα ύψη. Εκεί στη «κομμουνιστική»- ληστρικοκαπιταλιστική Κίνα που είναι δυσδιάκριτη η διαφορά μεταξύ εργαζόμενου και άνεργου. Φταρνίζεται η Κίνα και οι υπόλοιποι είναι ήδη άρρωστοι!! Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: μια κινέζικη ομπρέλα πουλιέται 3 ευρώ. Πού είναι τα υλικά, πού είναι τα εργατικά, πού είναι τα μεταφορικά, το κέρδος του βιομήχανου, το κέρδος του μικροπωλητή;

Κανείς λοιπόν σήμερα δεν μπορεί να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει και να περιορίζει το πρόβλημα σε προσλήψεις βασικά στο δημόσιο.

Οι πολιτικές ανακούφισης είναι αναγκαίες, αλλά δεν είναι ικανές από μόνες τους να λύσουν το πρόβλημα. Η ιατροφαρμακευτική κάλυψη  όλων των ανασφάλιστων και ανέργων είναι σημαντικό μέτρο. Η εθνική σύνταξη το ίδιο. Αλλά όλα αυτά στηρίζονται και έχουν όριο την εργασία.

Για να χτυπηθεί η ανεργία πρέπει η χώρα να αλλάξει βηματισμό:

1.Να προχωρήσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης. Προχωρώντας βήμα-βήμα στην απαγκίστρωση της πατρίδας μας από την επιτροπεία των δανειστών που τα τελευταία 6 χρόνια την πρόσδεσε το σύστημα του παρασιτισμού και του νεοφιλελευθερισμού της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ και των εξαπτέρυγων τους.

  1. Να σταματήσει η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας που εισάγει τη επιβίωση και καταργεί τη αξιοπρεπή ζωή του εργαζόμενου. Να αποκατασταθεί το δίκιο στοιχειωδών εργασιακών σχέσεων με συλλογικές συμβάσεις και όχι ατομικές που πρέπει να καταργηθούν.

  2. ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ να συνεχιστεί και να ανασχεδιαστούν στο σύνολο τους τα προγράμματα ανεργίας του ΟΑΕΔ και τα ΕΣΠΑ γιατί 20 χρόνια τώρα το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. δεν τα χρησιμοποίησαν μόνο για την ανακύκλωση της ανεργίας αλλά ήταν πηγή παράνομου πλουτισμού διαπλοκής και παρασιτισμού μιας κάστας επιχειρηματιών, εργολάβων και μιας κάστας συνδικαλιστών για εξαγορά συνειδήσεων. Φυσικά δεν έχει νόημα η χρηματοδότηση επιχειρήσεων τύπου μπάρ και καφετέριας που σε ένα χρόνο απλά δεν θα υπάρχουν.

  3. Να δοθούν κίνητρα κυρίως στους νέους ώστε να επανασχεδιαστεί και να προχωρήσει ένα άλλο υπόδειγμα στην παραγωγική διαδικασία: Οι κοινωνικές επιχειρήσεις.

 

ΜΑΝΩΛΗΣ ΒΑΝΔΩΡΟΣ

φοιτητής στο τμ. τηλεπικοινωνιακων συστηματων καιι δικτύων

Posted in Αναλύσεις, Εργασιακά | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Το συνέδριο-παρωδία της ΓΣΕΕ μια χυδαία πρόκληση για την εργατική τάξη

Posted by eamgr στο 19 Μαρτίου, 2016

Αποτελεί χυδαία πρόκληση προς την εργατική τάξη τα εκατομμύρια των ανέργων, της μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας, των επιδοματικά απασχολούμενων, να ονομάζει η ιθύνουσα νομενκλατούρα της ΓΣΕΕ τις ανοιξιάτικες διακοπές της στις ξενοδοχειακές μονάδες των VIPS,συνέδριο της εργατικής τάξης. (Με μετριοπαθείς υπολογισμούς το κόστος τους ξεπεράσει τις 350.000 ευρό)!rodos_palas

Μακριά από την εργατική τάξη μεταφορικά και κυριολεκτικά προστατευμένη από την οργή της, σε μια παρωδία συνεδρίου θα ανανεώσει την γραφειοκρατική της νομιμοποίηση ως δεσμοφύλακα της εργατικής τάξης στο στρατόπεδο συγκέντρωσης και καταναγκαστικών έργων του νεοφιλελευθερισμού.

Το συνέδριο της ΓΣΕΕ δεν χώραγε ούτε στη Λέσβο, ούτε στη Κω, ούτε στη Λέρο, ούτε στην Ειδομένη. Τι σχέση μπορεί να ‘χει συνδικαλιστική γραφειοκρατία με το παγκόσμιο πρόβλημα της μετανάστευσης και της προσφυγιάς που διαχειρίζεται με τις διεθνιστικές πανανθρώπινες αξίες ο λαός και η χώρα για λογαριασμό ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Δεν πρόκειται απλά και μόνο για κάποιες ρεφορμιστικές ομάδες που εξαντλούν την αντίληψη τους για την ταξική πάλη άρα και την λειτουργία τους ως ταξικά υποκείμενα σε διάφορες μορφές ταξικής συνεργασίας που εξ αντικειμένου δεν μπορούν να ξεπεραστούν στο επίπεδο των κοινωνικών οργανώσεων ίσως ακόμη και στις σημερινές ακραίες συνθήκες της βαθιάς κρίσης.

Πρόκειται για τον πιο σκληρό και ανθεκτικό κρατικοδίαιτο θύλακα του νεοφιλελεύθερου πελατειακού συστήματος και της κοινωνικοπολιτικής του συμμαχίας. Η διαχείριση των προγραμμάτων ΕΣΠΑ είναι ενδεικτική της συμπεριφοράς της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας. Ώστε άμεσα βασικό ζήτημα για το χτύπημα της διαφθοράς και την στοιχειώδη ταξική εξυγίανση του συνδικαλιστικού κινήματος είναι η θεσμοθέτηση του ασυμβίβαστου ανάμεσα στα συνδικαλιστικά όργανα και την διαχείριση των προγραμμάτων του ΕΣΠΑ.

Η βαθιά και αξεπέραστη κρίση εκπροσώπησης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος είναι έργο της ΓΣΕΕ. Τυπικά η ΓΣΕΕ δεν εκπροσωπεί σήμερα πάνω από το 10% της εργατικής τάξης ουσιαστικά όμως εκπροσωπεί μόνο μερικές λίγες χιλιάδες (μονοψήφιο ποσοστό) υψηλόβαθμης ελίτ από το χώρο των υπηρεσιών και ορισμένων «ευγενών ταμείων».

Δεν αρκέστηκε όμως αυτή η ιθύνουσα νομενκλατούρα μόνο στον ταξικό ευνουχισμό του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, την απαξίωση του, την διαφθορά των οργάνων του.

Στα χρόνια της βαθιάς κρίσης παθητικά και ενεργητικά ενσωματώθηκε ως συστατικό στοιχείο της τρόικας εσωτερικού για την υπεράσπιση του πολιτικού συστήματος της υποτέλειας και της διαφθοράς  με κορυφαία εκδήλωση την ένταξη της στο εμφυλιοπολεμικό μέτωπο του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα.

Έτσι  μαζί με αυτό το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα φέρνει βασική και πρώτη ευθύνη για την διάλυση των εργασιακών σχέσεων και για τα καίρια κτυπήματα στο σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης και του κοινωνικού κράτους.

Αντίπαλος της ιθύνουσας νομενκλατούρας της ΓΣΕΕ δεν είναι ούτε ο Σόιμπλε, ούτε οι νεοφιλελεύθεροι άρπαγες των δανειστών, ούτε τα εγχώρια δουλικά τους υποκατάστατα.

Είναι η κυβέρνηση της αριστεράς που κάτω από τις πιο ακραία δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες εσωτερικά και εξωτερικά αμύνεται  στις στοιχειώδεις βάσεις του κοινωνικού κράτους υπερασπιζόμενη τις αξίες της εργασίας και της δημοκρατίας.

Η απονομιμοποίηση αυτής της νομενκλατούρας είναι και αναγκαία και εφικτή και θα έπρεπε να αποτελεί κεντρική κατεύθυνση και στόχο της ενότητας δράσης όλων των προοδευτικών  δημοκρατικών και αριστερών δυνάμεων με ταξικές μάλιστα αναφορές.

Καθολική αποχή και καταγγελία του συνεδρίου παρωδία των συμμάχων του Σόιμπλε και του μαύρου μετώπου στο εσωτερικό.gsee

Διεκδίκηση και απαίτηση από τη κυβέρνηση ενός νέου θεσμικού πλαισίου για το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα που θα προκύψει μετά από μια πλατιά και σε βάθος συζήτηση με τις ζωντανές δυνάμεις του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος με βασικές κατευθύνσεις:

  1. Την διασφάλιση της ενότητας, της μαζικότητας, της ταξικής αυτονομίας και αυτοτέλειας των οργανώσεων και των συνδικαλιστικών οργάνων.

  2. Θα διασφαλίζει σε κάθε επίπεδο συνδικαλιστικής εκπροσώπησης και τον αντίστοιχο κοινωνικοπολιτικό τους ρόλο

  3. Θα περιέχει και θα κατοχυρώνει ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο εργασιακών σχέσεων στη βάση των σημερινών αναγκών της εργατικής τάξης και της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης .

 

Παρέμβαση-Ομιλία  του Νίκου Μούσιου μέλους του Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου Πάτρας,σύνεδρος στο συνέδριο της ΓΣΕΕ

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Η έκβαση της παγκόσμιας συστημικής κρίσης:

Posted by eamgr στο 11 Μαρτίου, 2016

Από το Ανατολικό ζήτημα προς την Ευρώπη, σαν οριακή κρίση ταυτότητας του κόσμου

μετ3

Εξαιρετικά σημαντικές είναι οι εξελίξεις με την προσφυγική κρίση (που ονομάζεται λαθραία έτσι, σαν κομμάτι της παγκόσμιας συστημικής κρίσης που αποτελεί), καθώς αυτή αναδεικνύει τις φοβερές παγκόσμιες αντιθέσεις, τις ανάγει σε ένα πρακτικά ανώτερο, με αντίστοιχα τετελεσμένα, επίπεδο.

Τρεις ειδήσεις της τελευταίας εβδομάδας, πέρα από την επίσημη παραδοχή του χάσματος και της διάλυσης του «κοινού ευρωπαϊκού χώρου» από την τελευταία σύνοδο κορυφής: Ο χαιρετισμός του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Πολωνού Ντόναλντ Τουσκ, στο οριστικό κλείσιμο της Βαλκανικής οδού, η επιβεβαίωση εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ως νόμιμης της κίνησης των Σλοβενίας/Κροατίας/Σερβίας να κλείσουν τα σύνορα στους πρόσφυγες, και, τρίτον, οι φράχτες που χτίζουν-και η στρατιωτική εντατικοποίηση στα σύνορα τους που συνοδεύει την κίνηση αυτή- τρεις μικρές χώρες της Βαλτικής (Λετονία, Εσθονία, Λιθουανία) με μέτωπο προς την Ρωσία!

Τι επικυρώνουν όλα αυτά; Ότι, α) η Ελλάδα μετεξελίσσεται μεσοπρόθεσμα σε χώρα-στρατόπεδο της ανθρωπιστικής κρίσης, ενώ αρκετές χώρες την εξορίζουν, εκ των πραγμάτων, εκτός των ευρωπαϊκών συνόρων! Και, β) Ότι στην Ευρώπη προκύπτει- διαμέσου της κατάτμησης της ολοκλήρωσης της ΕΕ και της συντηρητικής επιστροφής στα έθνη-κράτη- ένα νέο παραπέτασμα από την Βαλτική μέχρι την Αδριατική, ένα παραπέτασμα προς κάθε χρήση. Αξίζει να σταθεί κανείς σε αυτό το τελευταίο. Και ιδιαίτερα έπειτα από την εξέλιξη στις χώρες τις Βαλτικής.

Δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι αυτές οι χώρες προχώρησαν στην κίνηση αυτή επειδή 5 χιλιάδες (!!) Σύριοι βρέθηκαν στα εδάφη τους ερχόμενοι από την Ρωσία και με κατεύθυνση προς την Φινλανδία. Αλλά ακόμα και εάν είναι έτσι, ακόμα και εάν όντως οι χώρες αυτές μαζί με εκείνες της Κεντρικής Ευρώπης προχωράνε σε αυτή την κατάτμηση της ΕΕ και της ζώνης Σένγκεν από «κεντρομόλες» πολιτικές επιλογές (άνοδος της ξενοφοβίας και των ακροδεξιών δυνάμεων), θα έπρεπε να δούμε τι σημαίνει αυτό από ιστορική/πολιτική άποψη ενώ οι παγκόσμιοι ανταγωνισμοί για κυριαρχία περνάνε σε νέα φάση όξυνσης. Θα πρέπει, δηλαδή, να δούμε τι εξελίξεις εγγράφει σε όλα τα επίπεδα η άνοδος του εθνικισμού, ιδιαίτερα σε ένα πολεμικό φόντο.

Η κατάτμηση της ευρωπαϊκής ηπείρου στο πολεμικό φόντο των παγκόσμιων ανταγωνισμών

Ας πούμε, ένας καχύποπτος παρατηρητής δεν μπορεί παρά να εντοπίζει σε εκείνες τις χώρες του μετώπου Βίσεγκραντ-συμμάχων του τον αμερικάνικο παράγοντα. Στο κάτω κάτω κάτω ήταν υπό αμερικάνικης επιτήρησης που μία σειρά από αυτές τις χώρες εντάχθηκαν εξαρχής στην ΕΕ. Η προτεραιότητα των ΗΠΑ ήταν, και είναι, ο έλεγχος σε συγκεκριμένα πλαίσια αυτής της αντιθετικής προς εκείνην (όσο και αλληλοσυμπληρούμενης) ολοκλήρωσης της ΕΕ., της οποίας ο ρόλος, το ειδικό βάρος και το περιεχόμενο επαναπροσδιορίστηκε έπειτα από την κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου το 1989, βάζοντας σε αγκύλη τις οριοθετήσεις και τους συσχετισμούς δύναμης του μεταπολεμικού κόσμου. Τα τελευταία πέντε χρόνια η αμερικάνικη προτεραιότητα εκφράζεται διαμέσου της οικονομικοπολιτικής αποσταθεροποίησης αυτού του αδύναμου κρίκου μεταξύ των μεγάλων παγκόσμιων παιχτών: Η Ευρώπη, εξάλλου, χαρακτηρίζεται από ενδογενείς αντιφάσεις, και βασικά την ανισόμετρη ανάπτυξη της. Αυτό το νόημα έχει η επίθεση των αμερικάνικων funds στο Νότιο υπογάστριο της.

Σήμερα, ανεξάρτητα εάν αυτό είναι στο χέρι, ή στην πρόθεση, των αμερικάνων, η προσφυγική κρίση εντείνει την αποσταθεροποίηση μεταφέροντας την από την Μέση Ανατολή στην καρδιά της Ευρώπης. Θα ήταν ανόητο να μην σκεφτεί κανείς ότι αυτή η αποσταθεροποίηση με την σειρά της δεν έχει την δική της θέση στους παγκόσμιους ανταγωνισμούς. Οι οποίοι, βασικά, εκπορεύονται από μία βασική αρχή: Την προσπάθεια των ΗΠΑ αφενός να ανακατανέμει τις σφαίρες επιρροής στην Ασία στην προσπάθεια της να αναχαιτίσει την κινέζικη ηγεμονία, και αφετέρου να ψαλιδίσει τον άξονα Ρωσίας-Κίνας, όπως και έναν λογικό «αρραβώνα» Γερμανίας-Ρωσίας. Και εδώ κολλάει, εν δυνάμει και ασχέτως προθέσεων, η όξυνση στα ευρωπαϊκά σύνορα της Ρωσίας, όπως και η προώθηση του ΝΑΤΟ στα νώτα της, αλλά και στο Αιγαίο.

Η θέση της Ελλάδας: Ανάμεσα στο Ανατολικό Ζήτημα και στην κρίση του Δυτικού κόσμου

Η Ελλάδα, η γεωπολιτική θέση της οποίας την καθιστά ιστορικά ένα παίγνιο των διεθνών ανταγωνισμών, σπάνια επιχείρησε (εδώ που τα λέμε, μόνο με την επανάσταση του ΔΣΕ το έκανε πράξη) να αμφισβητήσει αυτή την θέση ή και να την εκμεταλλευτεί για το καλό του λαού της. Συνήθως της πρόσδεση της στα διεθνή συμφέροντα την πλήρωσε ακριβά.

Σήμερα η Ελλάδα είναι ένας κοινωνικός σχηματισμός σε κρίση ταυτότητας, με χρεοκοπημένη οικονομία, αλλά και με την παρακαταθήκη της προσπάθειας του 2015, όπως και της ουμανιστικής διαχείρισης του προσφυγικού, αμφότερα γεγονότα με διεθνείς θετικές αντηχήσεις, που μάλιστα καθιστούν τον λαό της πρωτοπόρο του αγώνα και του ανθρωπισμού.

Πλέον, όμως, αποτελεί και κομμάτι του ανακινούμενου Ανατολικού ζητήματος: Το οποίο έναν αιώνα έπειτα από τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εξελίσσεται προς την αντίθετη μεριά: Από την Ανατολή προς την Δύση. Επίσης, ενώ τότε λύθηκε έπειτα από έναν γενικευμένο πόλεμο σήμερα καταλήγει σε έναν νέο.

Η κατάσταση στην Συρία αναδεικνύει όλες τις ρευστές πλευρές των ανταγωνισμών: Οι ΗΠΑ έναντι στην Ρωσία, η Ρωσία απέναντι στην Τουρκία, η Τουρκία απέναντι στους Κούρδους, η σουνιτική συμμαχία της Τουρκίας-Σ.Αραβίας απέναντι στον σιιτικό άξονα Συρίας-Ιράν για την ηγεμονία στον αραβικό κόσμο. Από πολλές απόψεις τα μέτωπα αλληλοκαλύπτονται, όπως και το ένα εισχωρεί στο άλλο. Ανεξάρτητα αν ο κίνδυνος είναι υπαρκτός, στην υπόθεση και μόνο ότι ο άξονας Τουρκίας-Σ.Αραβίας ενδέχεται να επιλέξει να προχωρήσει σε στρατιωτική εμπλοκή με την Ρωσία, τότε θα έχουμε μία άκρως επικίνδυνη εξέλιξη με παγκόσμιο αντίκτυπο εξαιτίας και του ρόλου του ΝΑΤΟ. Η παρουσία του οποίου στο Αιγαίο έχει και αυτόν τον ρόλο.

Εξ αντικειμένου, λοιπόν, η Ελλάδα καθώς εμπλέκεται σε όλες αυτές τις κρίσεις βρίσκεται εν όψει όχι απλώς οικονομικής-κοινωνικής κατάρρευσης, αλλά και ενδεχομένως σε ευθεία αμφισβήτηση της ίδιας της γεωπολιτικής της ενότητας. Τόσο διαμέσου των πολεμικών κινδύνων, όσο και του κινδύνου δημιουργίας συνθηκών ευρείας ανθρωπιστικής κρίσης στο εσωτερικό της-την οποία λογαριάζουν να εκμεταλλευτεί τόσο ο εγχώριος φασισμός όσο και τα διεθνή αρπαχτικά.

Η κρίση του καπιταλισμού, κρίση και διαλυτικότητα του Δυτικού κόσμου

Όμως κρίση ταυτότητας δεν περνά μόνο η Ελλάδα, αλλά ο κόσμος ολόκληρος, στο μεταίχμιο των ιδεολογιών και ενός συστήματος που αναιρεί τον εαυτό του. Και μάλιστα με εξαιρετικά επικίνδυνο, θλιβερό, όσο και ανεξέλεγκτο τρόπο.

Όπως ανεξέλεγκτη είναι η κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας. Μπορεί πολλοί αναλυτές, ή ακόμα και επίσημοι φορείς εξουσίας, να ερίζουν γύρω από το αν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο 1914, ή σε ένα νέο 1929, ωστόσο οι υπουργοί των χωρών του G20 την προπερασμένη εβδομάδα συμφώνησαν μεταξύ τους ομόφωνα ότι…τίποτε δεν μπορούν να κάνουν για να ανακόψουν τον εκτροχιασμό των διεθνών χρηματαγορών. Ενώ τρις δολάρια εξαϋλώνονται μέσα σε λίγες ημέρες στα χρηματιστήρια του κόσμου, στο προηγούμενο δίμηνο σημειώθηκαν οι χαμηλότερες κινήσεις διεθνούς εμπορίου στην ιστορία του καπιταλισμού! Μπορεί μία τέτοια κατάσταση να προχωρήσει για πολύ; Μπορεί το σύστημα βγει από το πρωτοφανές αδιέξοδο του δίχως το υφιστάμενο σχέδιο του πολέμου; Η απάντηση είναι: όχι, δεν μπορεί. Τουλάχιστον όχι με τις κλασικέςμορφές διαχείρισης της κρίσης.

Επειδή ο καπιταλισμός αρνείται βασικές πτυχές της αναπαραγωγής του (αυτονομείται από τον νόμο της αξίας, αναπαράγει αντιθέσεις πέρα από αυτόν και από τις πραγματικές κοινωνικές σχέσεις), επειδή στο εσωτερικό του εμφιλοχωρούν οι πλέον άναρχες και συγκρουσιακές δυνάμεις, συχνά αντιπαρατιθέμενες μεταξύ τους στην ίδια μόνο χώρα. Το φαινόμενο Τραμπ δεν έπεσε από τον ουρανό, την ώρα που η μισή αστική τάξη της χώρας αυτής συμπλέει στην στρατηγική του «γαία πυρί μιχθήτω», προκειμένου η Αμερική να ξαναγίνει η μία και αδιαμφισβήτητη παγκόσμια ηγεμόνας!

Επειδή και στην Αμερική, και στην Κεντρική Ευρώπη, και στην Ασία, ο νεοφιλελευθερισμός βγάζει τα ιδεολογικά του στολίδια, και εμφαίνεται όπως είναι στην ουσία του: Μία δικτατορία εξαϋλωσης της αξίας της εργατικής δύναμης, με της μορφές της καταστολής και του εκφασισμού βασικό στοιχείο της κοινωνικής του συμμαχίας και της ταξικής του πλατφόρμας, με διαλυμένες τις κοινωνικές σχέσεις, με αναιρεμένη την ίδια την κοινωνία σαν οντότητα, με εξαφανισμένο κάθε τι ανθρώπινο μέσα από τον άνθρωπο. Ο Ναζισμός, ο Πινοσέτ, η Κινέζικη δικτατορία, ο Τραμπ, είναι το πολιτικό πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού.

Επειδή σήμερα κάνουν την εμφάνιση τους τα σημάδια βαθιάς σήψης των δύο πυλώνων όπου στηριζόταν ο Δυτικός Πολιτισμός, δηλαδή ο Διαφωτισμός και ο Χριστιανισμός.μετ2

Υπάρχει χρόνος και θεωρία για να γίνει η αναγκαιότητα συνείδηση;

Αυτή είναι η εποχή μας. Θα περίμενε κανείς ότι όλες αυτές οι διαψεύσεις θα απελευθέρωναν προοδευτικές δυνάμεις ανάμεσα στους λαούς. Αλλά αν εξαιρέσουμε τον ελληνικό λαό, η Ευρώπη μάλλον διολισθαίνει σε μία συντηρητική στροφή προς το έθνος κράτος. Γιατί η επιστροφή στο έθνος κράτος μόνο από συντηρητική σκοπιά μπορεί να επινοηθεί, σχεδιαστεί και διεκπεραιωθεί με βάση τόσο την κίνηση της Ιστορίας, όσο και τους συσχετισμούς δύναμης μεταξύ των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών,και μάλιστα υπό την καθοδήγηση εθνικών ελίτ με ακροδεξιό κινηματικό περιεχόμενο!

Σήμερα η σοσιαλιστική επανάσταση σε μία μόνο χώρα είναι ανέφικτη ενώ ο κόσμος βρίσκεται ενόψει νέων ανακατατάξεων ιστορικού χαρακτήρα.

Και οι εξεγέρσεις της νέας εποχής; Εδώ βλέπουμε σε περιπτώσεις (Ουκρανία) οι λαοί να εξεγείρονται διεκδικώντας την θέση του μισθωτού σκλάβου, αρκεί να είναι κάτω από μία άλλη σημαία. Ή να στοχοποιεί έναν τύραννο (Αίγυπτος, Τυνησία), ή την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και το πολιτικό προσωπικό της (Ελλάδα) αλλά ούτε καν σε όψεις του το ίδιο το κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Και αυτές είναι οι καλές περιπτώσεις. Αλλού (Λιβύη, Συρία) τέτοιες εξεγέρσεις δεν ήταν παρά υποκινούμενες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Και ακόμα περιμένουμε να ζητήσει συγνώμη το κομμάτι εκείνο της Αριστεράς που πανηγύριζε για την εξέγερση ενάντια στον »δικτάτορα Καντάφι».

Το ανοσοποιητικό σύστημα της κοινωνίας προλαβαίνει να συγκροτηθεί; Λείπει εκκωφαντικά όχι η πρόθεση ή κάποια αντανακλαστικά, αλλά μία νέα συνεκτική θεωρία, ένας νέος συνδυασμός οργανωτικής και ιδεολογικής προετοιμασίας του συνειδητού. Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να ομολογήσουμε, να παραδεχτούμε, την ήττα καταρχήν της διαλεκτικής και του μαρξισμού κατόπιν. Γιατί μόνο αν παραδεχτούμε την ήττα, από το ίδιο νήμα μπορεί και πρέπει να τραβηχτούν νέες κλωστές που θα κινητοποιήσουν τεράστιες υλικές δυνάμεις.

Όλα αυτά έχει μία αξία να τα αναλογιστεί ο κόσμος της Αριστεράς, δεδομένου ότι έχει ξεφύγει προ πολλού από τα πλαίσια της λογικής και της πραγματικότητας η κριτική γύρω από το τι μπορεί, τι εκπροσωπεί, και τι είναι μία απόπειρα διαχείρισης της κοινοβουλευτικής εξουσίας από μία δύναμη της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας. Όσο ποτέ άλλοτε ο πήχης για μία αγωνιστική ταξική πλατφόρμα δεν είχε μπει τόσο ψηλά από εκείνους που μιλάνε εκ μέρους μίας αυθεντικά επαναστατικής ηθικής. Άλλο τόσο όσο ποτέ δεν υπήρχε και τόσο μεγάλη απόσταση από τις ενδιαφερόμενες μάζες.

Επειδή η ζωντανή διαλεκτική έχει αντικατασταθεί από αποσπασματικά ιδεολογικά σχήματα, μουσειακές εκθέσεις ιδεών και τελικά μία θεολογία/εσχατολογία της επανάστασης. Σ’ αυτά ακριβώς τα πλαίσια μια παρόμοια κριτική σε μία τέτοια κυβέρνηση όπως αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, ίσως να βοηθάει την υπόλοιπη Αριστερά για να βρίσκει άλλο ένα άλλοθι επαναστατικής διαφοροποίησης, αλλά δεν έχει καμία σχέση με όσα κανονικά θα έπρεπε να επεξεργάζεται γύρω από τις κατευθύνσεις και τις απαιτήσεις των καιρών. Και, δυστυχώς, «είναι τα σπίρτα μας βρεγμένα» και όσο ποτέ άλλοτε δεν χάσκει παγκοσμίως ένα τεράστιο ιδεολογικό κενό, όσο ποτέ άλλοτε, επίσης, είναι απαραίτητο να χτιστούν ταξικές συμμαχίες με τους λαούς της περιοχής μας.

Αυτή η κυβέρνηση προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε διεθνείς και εγχώριους εχθρούς έχοντας εξωθηθείστον δρόμο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, με όλους τους μονόδρομους και τα αδιέξοδα που εμπεριέχει. Και πέρα από τις προσπάθειες της για μία κάποια αναδιανομή των βαρών, ή τον πόλεμο της στο μεταπολιτευτικό πλέγμα εξουσίας, δυσδιάκριτο μένει το που σταματούν οι δικές της ευθύνες που δεν φαίνεται να μπορεί να αναστρέψει την παραγωγική αποδιάρθρωση ή να οργανωθεί η κοινωνία των εργαζομένων σε πιο στέρεα και θεσμική ακόμα βάση, και που ξεκινούν αντικειμενικοί παράγοντες δυσκολίας για όλα τα παραπάνω.

Παρόλα αυτά, ο ελληνικός λαός αποδεικνύεται μέχρι τώρα διπλά πρωτοπόρος: Πέρα από την ουμανιστική του κατεύθυνση στα όρια των δυνατοτήτων του, η όλη του στάση έχει εξ αντικειμένου και ένα πρωτοπόρο πολιτικό πρόσημο, εφόσον δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε ο εθνικιστικός κλυδωνισμός του ευρωπαϊκού οικοδομήματος να έχει ένα υπολογίσιμο ιδεολογικό αντίβαρο στα Νότια του, αντίβαρο που όχι στα λόγια, αλλά με τις πράξεις του, θέτει τους όρους για μία ιδεολογικοπολιτική διχοτόμηση σε όλη την Ευρώπη.

Υπό αυτή την έννοια μπορούν και πρέπει να γεννηθούν νέες διεθνικές συμμαχίες με προοδευτικό περιεχόμενο, ενώ η αποσύνθεση εξακολουθεί να είναι ο κανόνας σε όλον τον πλανήτη.

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή, Ιμπεριαλισμός, Μετανάστες | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Να υπερασπίσουμε τις αξίες της εργασίας, της δημοκρατίας,της ελευθερίας,της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Posted by eamgr στο 3 Φεβρουαρίου, 2016

Ένα χρόνο μετά την πρώτη εκλογική-πολιτική του ήττα το σύστημα της Φράουλες Δικ. Μέγαρο 29-7-2014, αγόρευση, διαμαρτ. μεταναστών Μιχ. Βασιλάκης ΕΑΜ  034 (2)κλεπτοκρατίας, της υποτέλειας, της διαφθοράς και του ολοκληρωτισμού όπως καλά τα γνωρίσαμε στην τελευταία του φάση με την μορφή του συμπλέγματος Σαμαρά-Μπαλτάκου-Βενιζέλου, συγκεντρώνει τις δυνάμεις του σε μια «τυφλή» σύγκρουση για την παλινόρθωση του!

Οι «κοινωνίες» των συμμοριών του παρασιτικού καταναλωτισμού, του μαύρου χρήματος, της μαύρης εργασίας, του ρατσισμού, του κοινωνικού κανιβαλισμού, όλοι αυτοί που ιδιαίτερα τα τελευταία είκοσι χρόνια της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας έκαναν σημαία των κοινωνικών τους αξιών το «άρπαξε να φας και κλέψε να χεις», επιχειρούν σήμερα να εγκλωβίσουν την δικαιολογημένη και συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση της κοινωνίας της εργασίας, στους σχεδιασμούς ενός αναγεννημένου μαύρου πολιτικού μετώπου!

Στο μαύρο πολιτικό μέτωπο νεοφιλελευθερισμού και νεοφασισμού που ηγεμόνευσε μετά από μια μακριά και ανώμαλη κυοφορία στην Ν.Δ με τα δεκανίκια της τρόικας εξωτερικού και τη συνδρομή των «σοσιαλιστών» Σημίτη-Βενιζέλου-Πάγκαλου!

Στόχος των αντικοινωνικών συμμοριών και της πολιτικής τους καθοδήγησης από το μαύρο μέτωπο, δεν είναι ξεκομμένα απλά και μόνο η κυβέρνηση Τσίπρα και ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι η ολοκληρωτική εμφυλιοπολεμική τους επιβολή στην νεοελληνική κοινωνία και στις δυνάμεις της παραγωγικής εργασίας, εν είδη ενός σύγχρονου «ευρωπαίου» Πινοσετ!

Η άρνηση του δημόσιου δημοκρατικού διαλόγου με τα κορυφαία θεσμικά και κοινοβουλευτικά νομιμοποιημένα όργανα άσκησης και διαχείρισης της εξουσίας υπό την απειλή άμεσης και προβοκατόρικης παράλυσης όλων των κοινωνικών λειτουργιών, (μεταφορές, υγεία, δικαιοσύνη, οικονομία) αποκαλύπτει την προκλητική και χυδαία εμφυλιοπολεμική απαίτηση του μαύρου μετώπου να θέσει υπό την πολιτική του απαγόρευση την κυβέρνηση και το εθνικό κοινοβούλιο. Να τους στερήσει τις βασικές θεσμικές τους αρμοδιότητες της νομοθετικής πρωτοβουλίας και νομοθετικής λειτουργίας χωρίς μάλιστα καμία πρόταση, αίτημα, ή διεκδίκηση άλλης πολιτικής διεξόδου με δημοκρατικούς όρους.

Παράδοση άνευ όρων ή χάος και εμφύλιος είναι το δίλλημα που βάζει και προωθεί η ακραία επιθετική τυχοδιωκτική και ταυτόχρονα αναλώσιμη σημερινή ηγεσία του μαύρου μετώπου, εκβιάζοντας την κυβέρνηση της αριστεράς που αρνείται την καταστολή στην αντιμετώπιση των κοινωνικών αγώνων.

Στην κατεύθυνση αυτή της εμφυλιοπολεμικής επιβολής του στην οποία συγκεντρώνει σήμερα όλες τις δυνάμεις και τις εφεδρείες του, η κυβέρνηση Τσίπρα και ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί βασικό εμπόδιο και επικίνδυνο αντίπαλο.

Γιατί ανεξάρτητα από λάθη, αδυναμίες, ελλείψεις που σημαδεύουν ολόκληρη τη διαδρομή της συγκρότησης και διαμόρφωσης του, απέδειξε στον ένα χρόνο της διαχείρισης του ότι εκτός από τον δρόμο της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας και του ολοκληρωτισμού υπάρχει και είναι εφικτός και άλλος δρόμος.

  • Της εθνικής ολοκλήρωσης.

  • Της δημοκρατίας και της εργασίας.

  • Της ανθρώπινης και κοινωνικής αλληλεγγύης.

  • Των ανθρωποκεντρικών κοινωνιών.

  • Του κοινωνικού κράτους.

  • Της ταξικής πάλης σαν οξυγόνου της δημοκρατικής και προοδευτικής κοινωνικής εξέλιξης.

Γιατί αποδείχνει πως η κατάσταση μπορεί να αλλάξει όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη και όχι μόνο!

Οι εργαζόμενοι, οι νέοι και οι άνεργοι, οι δημοκράτες, οι προοδευτικοί άνθρωποι, οι αριστεροί και οι κομμουνιστές οφείλουμε να σταθούμε απέναντι στο μαύρο μέτωπο με το σύνθημα :

Η Ελλάδα του 2016 δεν θα γίνει η Χιλή του ‘73.

Μιχάλης Βασιλάκης, γραμματέας του ΕΑΜ

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Ένας χρόνος ΣΥΡΙΖΑ: κατακτημένες νίκες, κατακτημένες ήττες

Posted by eamgr στο 24 Ιανουαρίου, 2016

 

Έναν χρόνο συμπυκνωμένων εξελίξεων σε όλα τα επίπεδα ζήσαμε από την πρώτη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Από την σκοπιά και μόνο των πολιτικών συμπερασμάτων που βγήκαν αυτή την χρονιά, αυτή πρέπει να μείνει, και θα μείνει, στην ιστορία σαν μία χρονιά καθοριστική.

  • Ο κόσμος της εργασίας επιτέλους κατέκτησε την δική του κοινωνικοπολιτική πλατφόρμα, συγκροτημένη σε πολιτικό μπλοκ εξουσίας, την οποία και επιβεβαίωσε τρεις φορές μέσα σε 8 μήνες!

  • Αυτή η πολιτική νίκη έσπασε το μεταπολεμικό ταμπού σε όλη την Ευρώπη ότι η Αριστερά δεν μπορεί να λάβει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Έσπασε, παράλληλα, και το αντίστοιχο μετεμφυλιακό ταμπού στην Ελλάδα. Η Αριστερά της ήττας και της μανιοκαταθλιπτικής περιπλάνησης σε ιστορικές στιγμές του παρελθόντος, έπρεπε να αποκτήσει έναν σύγχρονο ταξικό, προγραμματικό-πλειοψηφικό λόγο όχι μόνο για το πως πρέπει να μοιράζεται ο πλούτος, αλλά και για το πως παράγεται, ποια είναι η θέση της χώρας στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας. Αυτά τα ζητήματα προσπάθησε, και προσπαθεί, με όλες τις θεωρητικές/οργανωτικές ανεπάρκειες του να απαντήσει το κομμάτι εκείνο της Αριστεράς που αισθάνεται την ευθύνη και το χρέος να τα απαντήσει ώστε να ξεβαλτώσει την ταξική πάλη. Ακόμα, για όσους το ξεχνάνε, ο ΣΥΡΙΖΑ, μόλις κάτι μήνες πριν τον Γενάρη του 2014, πλασάρονταν από την μιντιακή διαπλοκή σαν κόμμα ακραίων και κουκουλοφόρων!

  • Η διαρκής οριακή διαπραγμάτευση με όλες τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις κινήθηκε στην λογική της εκμετάλλευσης της γεωπολιτικής θέσης της Ελλάδας παρόλη την δεινή της οικονομική κατάσταση, εντούτοις αποδείχθηκε ότι ο έτερος ιμπεριαλιστικός πόλος (άξονας Κίνας-Ρωσίας) δεν φαίνεται αρκετά δυνατός ώστε να καλύψει μία αμφισβήτηση εκ μέρους της χώρας μας της εξάρτησης της από τον δυτικό ιμπεριαλισμό. Μέσα σε αυτόν τον χρόνο,και καθώς η Ελλάδα βρίσκεται σε έναν εξαιρετικά αποσταθεροποιητικό γεωπολιτικό κυκεώνα, η χώρα μας έγινε αντικείμενο των πιο σκληρών πιέσεων για μετατροπή της ακόμα και σε Συρία, σε περίπτωση που η κυβέρνηση τραβούσε το σκοινί.

  • Η εξ αυτού επιβεβαίωση της θέσης της χώρας, προς το παρόν, σε μία, επίσης προς το παρόν, ολοκλήρωση όπως αυτή της Ευρώπης, δεν ήταν αναίμακτη ούτε για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ούτε και για την γερμανική ηγεμονία. Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε χρόνο, και πολύ καλά κάνει και ακόμα είναι στην κυβέρνηση, προωθώντας μια συμμαχία ενάντια στον μερκελικό ορντολιμπεραλισμό, μία συμμαχία που τέμνει κάθετα και οριζόντια χώρες και πολιτικούς σχηματισμούς στην Ευρώπη, είναι η μεγαλύτερη νίκη αυτής τους της προσπάθειας.

  • Η Ελλάδα επανεγγράφηκε στον διεθνή χάρτη-από όπου ήταν ξεγραμμένη σαν έθνος κράτος- σαν χώρα με αξιοπρέπεια, με έναν λαό που παλεύει κόντρα σε όλες τις απειλές, έστω και χωρίς συμμάχους. Η τομή του δημοψηφίσματος, το γεγονός ότι η Ελλάδα αποτέλεσε επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων είναι κατάκτηση αυτού του λαού, και αυτής του της κυβέρνησης.

  • Οι τεράστιες πιέσεις που αναγκάστηκαν φανερά να ασκήσουν οι εγχώριοι και ξένοι εχθροί του λαού μας αποκάλυψε μέχρι και στον τελευταίο αδαή-αρκεί να μην έχει κοντή μνήμη-το αληθινό τους προσωπείο. Το δημοψήφισμα του Ιουλίου είχε επίσης και αυτόν ακριβώς τον χαρακτήρα, ενώ πλέον ορθά καταγράφεται-έπειτα από τις παραδοχές Στουρνάρα ότι το πραξικόπημα του αστικού μπλοκ, το σχέδιο της »αριστερής παρένθεσης», ήταν σε πλήρη εξέλιξη ήδη από το 2014, από πριν τις εκλογές δηλαδή-καταγράφεται, λοιπόν, και σαν μια ηχηρή αποδοκιμασία τέτοιων ολοκληρωτικών πρακτικών ακύρωσης της βούλησης του λαού.

  • Εφόσον οι πλατιές αυταπάτες για την αληθινή οικονομική, παραγωγική, διεθνή, γεωπολιτική, θέση της χώρας-αλλά και οι αριστερές αυταπάτες για τους διεθνείς συσχετισμούς, όσο και για το αν η διαδικασία αποτίναξης του ιμπεριαλιστικού ζυγού είναι μια υπόθεση απλής απόφασης, και όχι μια εξαιρετικά σύνθετη σειρά αντικειμενικών σταδίων-κατέπεσαν, αναδεικνύοντας ένα πιο καθαρό τοπίο-για όποιον θέλει να το βλέπει κιόλας έτσι-ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα θα δώσει την μάχη ενάντια στην ντόπια ολιγαρχία, τον παρασιτισμό, και στα κοινωνικά στρώματα που στηρίζουν αυτή την πλατφόρμα που συνοψίστηκε σε ένα 32% και με το ΝΑΙ.

  • Η μάχη θα είναι δύσκολη, με εφόδιο μια λειψή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, και έχοντας να αντιστρατευτεί τον πόλεμο εκ δεξιών και εξ αριστερών. Και το βασικότερο: Έχοντας ακόμα να παλέψει με τους ίδιους αντιπάλους σε παγκόσμιο επίπεδο. Αντίπαλοι οι οποίοι από ό,τι φαίνεται στήνουν και πάλι σκηνικά α λα Ιούλιο, καθυστερώντας σκόπιμα- σε ένα παιχνίδι φθοράς από κοινού με το εν Ελλάδι ανασυγκροτημένο στην Βουλή και στους δρόμους, αντιπολιτευτικό μπλοκ- την συζήτηση για την πρώτη αξιολόγηση και το κούρεμα του χρέους. Σε ακόμα πιο anapoulmay1-thumb-largeδυσμενείς-αλλά καθόλα υπαρκτές σαν ενδεχόμενο-απειλητικές συνθήκες η Ελλάδα μπορεί να μην βρεθεί εκ νέου απλώς αντιμέτωπη με έναν οικονομικό πνιγμό, αλλά ακόμα και με μια αμφισβήτηση της ίδιας της γεωπολιτικής της ενότητας σαν έθνος κράτος.

Η πρώτη χρονιά ΣΥΡΙΖΑ αφήνει ανοιχτά όλα τα πεδία πάλης, με νίκες κατακτημένες, αλλά και με ήττες, επίσης κατακτημένες.

Ακόμα να χωνέψει το αστικό μπλοκ και το διεθνές ιμπεριαλιστικό στερέωμα ότι έχει να κάνει με ένα κόμμα της Αριστεράς το οποίο, έστω και με τις ελλειμματικές του, έστω και με τις ρεφορμιστικές του αυταπάτες, προσπαθεί-θέλοντας, ή μη από την σκοπιά του κόσμου της εργασίας, ο μόνος που την στηρίζει-να ξαναστήσει την χρεοκοπημένη υλικά και πνευματικά χώρα μας στα πόδια της. Και από έρμαιο των δικών τους αντιθέσεων να την κάνει υπολογίσιμη ανεξάρτητη δημοκρατία.

Ανδρέας  Μπεντεβής

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

 
Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.