Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Μαρτίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιαν.    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Κατάλογος

Η στέρηση της εξουσίας βγάζει τον φασισμό από μέσα τους

Posted by eamgr στο 29 Μαρτίου, 2017

Αχάριστος ο νεοναζί βουλευτής που τόλμησε να βάλει στο στόμα του τον Νίκο Μπελογιάννη, χαρακτηρίζοντας τον σφαγέα των λαών επειδή, δήθεν, διέταξε την εκτέλεση των ταγματασφαλιτών στον Μελιγαλά. Αχάριστος, επειδή αν υποθέσουμε ότι ο πολιτικός επίτροπος του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο, τότε, Μπελογιάννης είχε μια κάποια ανάμειξη με τον Μελιγαλά, αυτή θα ήταν μάλλον σωτήρια για τους ρουφιάνους μαυραγορίτες, συνεργάτες των ναζί ιδεολογικούς προγόνους του χρυσαυγίτη.

Και αυτό επειδή η αλήθεια είναι ότι τον Μελιγαλά τον φέραν σε πέρας οι κάτοικοι των τριγύρω περιοχών που είχαν τόσα υποφέρει κάτω από την λαομίσητη εξουσία των χαφιέδων των ναζί. Η αλήθεια είναι ότι το ΚΚΕ, ο ΕΛΑΣ, προσπάθησαν να προστατέψουν τους παραδομένους και εκλιπαρούντες παππούδες του Μιχαλολιάκου. Αλλά, εις μάτην: Η οργή του λαού τούς ξεπέρασε.

Αυτό ακριβώς είναι που καθιστά τους χρυσαυγίτες πέρα από αγνώμονες και αδαείς: Δεν διδάσκονται από την πείρα. Δηλαδή, σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να έχουν υπόψιν πως την οργή των θυμάτων τους κανένα κόμμα, και κανένας επίτροπος δεν μπορεί να την συγκρατήσει σε πολιτικά πλαίσια. Σε διαπραγματευτικά, δηλαδή, πλαίσια.2-rivera1

Σε αυτή την εποχή ζούμε, πάντως: Όπου κρίνει τον Μπελογιάννη από την θέση του βουλευτή ένας θρασύδειλος φασίστας ο οποίος δεν είχε καν το θάρρος να παραδεχτεί ότι, ναι, στο μπράτσο του το Sieg Heil (Ζήτω η Νίκη, κατεξοχήν χιτλερικό επιφώνημα) το έκανε εν πλήρη συνειδήσει και το υποστηρίζει-αντί να ισχυρίζεται ότι ήταν μικρός και δεν ήξερε τι σημαίνει. Κρίνει τον Μπελογιάννη που αρνήθηκε να αποκηρύξει τα πολιτικά του πιστεύω, την αξιοπρέπεια του δηλαδή, ακόμα και αν το τίμημα, το ήξερε καλά, ήταν ο θάνατος.

Κρίνει, ένας υμνητής τον Χίτλερ, τον πατριωτισμό του Μπελογιάννη, ο οποίος δραπέτευσε από τις γερμανικές Αρχές-όπου τον είχε παραδώσει φυλακισμένο η μεταξική δικτατορία-για να πολεμήσει στην Εθνική Αντίσταση. Και κατόπιν με τον ΔΣΕ, κόντρα στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και στις βόμβες ναπάλμ που έσωσαν τότε την »εθνικόφρωνα» δοσίλογη παράταξη.

Είναι θλιβερό και ανησυχητικό, επιπλέον, που σε αυτή την χυδαιότητα της χρυσής αυγής εντοπίζεται και η ΝΔ, η οποία εδώ και καιρό σε ένα μεγάλο και κρίσιμο κομμάτι της κοινωνικής της βάσης ουσιαστικά συνοδοιπορεί με τους νεοναζί. σε έναν αλληλοσυμπληρούμενο ανταγωνισμό για τα πρωτεία στον χώρο της Δεξιάς.

Ας μην ξεχνάμε ότι όλα αυτά εκτυλίχθηκαν κατά την συζήτηση για την σύσταση εξεταστικής των πεπραγμένων ενός σημαίνοντος εκπροσώπου της σημιτικής περιόδου. Πέρα από αυτό, στην ίδια αυτή σημερινή διαδικασία, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ απουσίαζε. Το ίδιο και εκείνη της ΝΔ. Αντί για αυτό, η εισήγηση του αγορητή της ΝΔ, Δένδια, κινήθηκε στα γνωστά πλαίσια: Άλλα ντ’ άλλων, και προσπάθεια να ρίξει λάσπη στην κυβέρνηση, όχι για να αποδείξει ότι το κόμμα του είναι καθαρό-εξάλλου θα μπορούσε απλά να μην πάρει θέση, εφόσον η υπόθεση αφορούσε το ΠΑΣΟΚ- αλλά για να την εξομοιώσει στην δική τους βρωμιά με ανυπόστατες εικασίες, ανάγοντας τις μηνύσεις που συχνά οι ίδιοι καταθέτουν (π.χ. Μήνυση Άδωνι εις βάρος Πολάκη)…σε ήδη τελεσίδικες αποφάσεις!

Από όλα αυτά, δύο πράγματα μπορεί να συμπεράνει κανείς: Το πρώτο είναι πως στο πρόσωπο του χρυσαυγίτη βουλευτή καθρεφτίζεται ένα μεγάλο κομμάτι της αντιπολίτευσης-έτσι που τα έχουνε χαμένα και τους βγαίνει όλος ο φασισμός από μέσα τους που πέρασαν ήδη δύο χρόνια, δύο μήνες και δύο ημέρες (όπως τις μέτρησε σήμερα, σαν φυλακισμένος, ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ σε άρθρο του στην Εφ.Συν) μακριά από την εξουσία και από τα αλισβερίσια.

Το άλλο είναι και θετικό, μα και αρνητικό: Το αρνητικό είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, δυστυχώς, σε αυτή την τιτάνια εθνική του προσπάθεια δεν έχει την ευκαιρία να περιμένει τίποτα το εποικοδομητικό από μια αντιπολίτευση που δεν έχει μάθει να παράγει πολιτική. Το θετικό είναι ότι μπορεί και πρέπει να κερδίσει το στοίχημα έναντι της απογοητευτικής ηγεμονικής παραίτησης-αποϊδεολογικοποίησης, και της ισοπέδωσης της λογικής του »όλοι ίδιοι είναι»-και αυτό υποδηλώνουν τόσο οι απανωτές διερευνήσεις σε δικαστικό επίπεδο χρόνιων και βαθιά επιβλαβών σκανδάλων, όσο και οι προτάσεις για την συνταγματική αναθεώρηση. Μπορεί και πρέπει να κερδίσει το στοίχημα εγγράφοντας μια αριστερή, δημοκρατική προοπτική για το μέλλον, μαζί με την αρκετά πιο σύνθετη προσπάθεια οικονομικοπαραγωγικής ανοικοδόμησης της χώρας.

Ανδρέας Μπεντεβής 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Αξίζει να τιμάμε την εξέγερση του 1821

Posted by eamgr στο 25 Μαρτίου, 2017

Ζήτω η κοινωνική/εθνική επανάσταση του 1821, που αποτέλεσε μία πρωτοπόρα για όλη την Ευρώπη επαναστατική διαδικασία. Επιτάχυνε την αποδόμηση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, και συγκρότησε μέσα από βαθιές και πολύχρονες ταξικές αντιθέσεις ένα έθνος-κράτος στην πρώιμη αυγή της εμφάνισης παρόμοιων σχηματισμών σε όλη την Ευρώπη, σχηματισμών που αντιστοιχούσαν στο ξεπέρασμα της φεουδαρχίας και των καθυστερημένων κοινωνικών παραγωγικών σχέσεων της.1821

Αξίζει να τιμάμε αυτή την εξέγερση για πολύ περισσότερους και ουσιαστικούς λόγους από εκείνους που διδάσκει η παραδοσιακή εθνοποιητική-αντιδραστική στο μεγαλύτερο μέρος της-αφήγηση.

Επειδή ήταν ακόμα πιο σύνθετη, από άποψη όσμωσης και συνεργασίας των διάσπαρτων φυλετικών ομαδοποιήσεων, ανεξαιρέτως γλώσσας και θρησκείας. Επειδή οι βασικοί οπλαρχηγοί της έδρασαν πολύ πέρα από τα πλαίσια που επιχειρείται να τους εντάξει αυτή η αφήγηση. Επειδή υπήρξε μια σχετικά πρωτότυπη λαϊκή εξέγερση.

Η οθωμανική εξουσία, σε στενή συνεργασία με τις εκκλησιαστικές ελίτ και τους ντόπιους ένοπλους επιτηρητές της, ξεπεράστηκε από τις αντιφάσεις της, οι οποίες δεν αντλούνταν βασικά από μια θρησκευτική ή φυλετική καταπίεση, παρά από την εκμετάλλευση και την καταπίεση του συστήματος αφαίμαξης της γης και του πλούτου αυτού του τόπου.

Οι αγρότες, οι μικροϊδιοκτήτες, οι φτωχοί τεχνίτες, αυτοί υπήρξαν η ταξική βάση της επανάστασης κόντρα, καταρχήν, στους ομόδοξους και »ομοεθνείς» τους καταπιεστές, στο πρόσωπο των οποίων αντανακλούνται η αυτοκρατορική καταπίεση. Αλλά επίσης βασικός πυρήνας της επανάστασης υπήρξαν κοινωνικά στρώματα σαν τους εμπόρους, που η γιγάντωση τους τους δύο προηγούμενους αιώνες έρχονταν με αντίθεση με την οικονομική/θεσμική καταπίεση του οθωμανικού ζυγού.

Αυτός ο ταξικός, κοινωνικός πυρήνας συνάντησε τις προοδευτικές διεργασίες σε επίπεδο διανόησης για επαναοικειοποίηση των ελληνικών πληθυσμών μιας συνέχειας γλωσσικής, θρησκευτικής, τελικά ιστορικής έπειτα από μια πορεία μέσα σε αλλεπάλληλους αιώνες διαδοχικών υπαγωγών του τόπου σε τρεις αυτοκρατορίες, και όχι μόνον.

Συνάντησε και τον ευρύτερο ανασχηματισμό που επιδίωξαν οι ευρωπαϊκές ελίτ ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για την Βαλκανική χερσόνησο και την Κεντρική Ευρώπη, ανασχηματισμός που οδήγησε μέσα από γενικότερες πολιτικές, ταξικές επαναστάσεις στα σύγχρονα έθνη κράτη.

Ήταν τιτάνια και ανεπανάληπτη η επανάσταση εκείνη, επιτυχημένη στο ένα της σκέλος, το εθνικό, αφημένη στη μέση σε σχέση με το άλλο, το κοινωνικό, εφόσον οι ανώτερες επαναστατημένες τάξεις ευθυγραμμίστηκαν καθοριστικά τόσο με κομμάτι από το παλιό εγχώριο κατεστημένο, όσο και εξαρχής με τις διεθνείς επιδιώξεις.

Το μέγεθος και η αξία της έχει τεράστια σημασία να το αναλογιστούμε σήμερα που ο νεοελληνικός κοινωνικός σχηματισμός περνά μέσα από μια οριακή κρίση ταυτότητας. Αλλά και να την συνδέσουμε με τις ακόμα πιο ηρωικές απόπειρες του κόσμου της εργασίας της Ελλάδας: Το έπος του 1940, το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, και τον ΔΣΕ, τις μεγαλύτερες και ηρωικότερες απόπειρες του να απελευθερώσει αυτόν τον τόπο από τα ιμπεριαλιστικά δεσμά. Την γενιά που τραγούδησε και έκανε πράξη τα λόγια του Παλαμά:

«Τούτο το λόγο θα σας πω,
δεν έχω άλλον κανένα,
μεθύστε με τ’ αθάνατο
κρασί του εικοσιένα».

Αυτός ο λαός έχει μια πλούσια παρακαταθήκη για να ξαναβρεί την χαμένη του ταυτότητα, με έναν και πάλι πρωτοπόρο τρόπο για τον σύγχρονο κόσμο!

 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τη Δευτέρα 27/3 τα εγκαίνια του μουσείου «Νικος Μπελογιάννης» στην Αμαλιάδα

Posted by eamgr στο 25 Μαρτίου, 2017

Τα εγκαίνια της Μόνιμης Έκθεσης Νίκος Μπελογιάννης, στο σπίτι του αγωνιστή, στελέχους του ΚΚΕ, στη γενέτειρά του Αμαλιάδα, θα πραγματοποιηθούν την ερχόμενη Δευτέρα 27 Μαρτίου 2017, στις 12:00, υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων σε συνεργασία με τον Δήμο Ήλιδας.Μπελογιαννης

Την έκθεση, όπως ανακοινώθηκε από τη Βουλή, θα εγκαινιάσει ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας παρουσία του Προέδρου της Βουλής, Νίκου Βούτση και του Δημάρχου Ήλιδας, Χρήστου Χριστοδουλόπουλου, οι οποίοι θα χαιρετίσουν την έναρξη λειτουργίας της Μόνιμης Έκθεσης. Χαιρετισμό θα απευθύνει και ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, Δημήτρης Κουτσούμπας.

Η Βουλή των Ελλήνων, ανταποκρινόμενη σε αίτημα του Δήμου Ήλιδας συνεπικουρούμενου από τον γιο του Νίκου Μπελογιάννη και τη βουλευτή Ηλείας κ. Έφη Γεωργοπούλου-Σαλτάρη, πριν από λίγους μήνες, αποφάσισε να συνδράμει στη διοργάνωση της Μόνιμης Έκθεσης στο σπίτι του Μπελογιάννη, αναλαμβάνοντας μεταξύ άλλων την έρευνα, συλλογή, οργάνωση, συντήρηση και τοποθέτηση ιστορικού υλικού που αφορά τη ζωή και τη δράση του Νίκου Μπελογιάννη, από πλήθος αρχείων, βιβλιοθηκών και συλλογών.

Η συμβολή της Βουλής στη διοργάνωση της Μόνιμης Έκθεσης θα υλοποιηθεί σε δύο στάδια:

Το πρώτο αφορά τη λειτουργία του α΄ ορόφου της οικίας και ολοκληρώνεται στο τέλος της τρέχουσας εβδομάδας. Μεταξύ άλλων περιλαμβάνει τον μουσειολογικό σχεδιασμό, την ιστορική έρευνα, τη διαμόρφωση του χώρου όπου θα στεγαστεί η Έκθεση, την εκπαίδευση του αναγκαίου προσωπικού στο οποίο θα ανατεθεί η λειτουργία της.

Το β΄ στάδιο, που αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί στο τέλος Οκτωβρίου του 2017, αφορά τη διαμόρφωση και λειτουργία του ισογείου της οικίας ως εκθεσιακού χώρου, ώστε να υπάρχει η νοηματική συνέχεια με τον εκθεσιακό χώρο του α΄ ορόφου και να διασφαλίζεται η ιστορική, αισθητική και λειτουργική σύνδεση του συνόλου της οικίας.

Η αρχική πρωτοβουλία για τη διατήρηση και την ανάδειξη της ιστορικότητας του σπιτιού όπου γεννήθηκε ο Νίκος Μπελογιάννης, όπως και η συνεχής παρακίνηση και η παραχώρηση πολύτιμων ιστορικών τεκμηρίων, οφείλεται στον γιο του αγωνιστή, Νίκο Ν. Μπελογιάννη, που εργάσθηκε για τον σκοπό αυτό επί περίπου δύο δεκαετίες.

Το οίκημα του Μουσείου, κτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 20, για να στεγάσει την επιχειρηματική δραστηριότητα του πατέρα του, Γιώργου Μπελογιάννη από τα Τσίπιανα, μέλους πολυμελούς οικογένειας η πλειοψηφία των οποίων μετανάστευσε στις ΗΠΑ για να πορευτεί, στις αρχές του 20 αιώνα. Κτισμένο στο κέντρο της πόλης λειτούργησε σαν Ξενοδοχείο αλλά και κατοικία της 5μελούς οικογένειας, με τα τρία παιδιά, το Νίκο, την Ελένη και την Αργεντίνα.mouseio_nikos_belogiannis

«Στέγη» μικρής διάρκειας μέσα στη δίνη των πέτρινων χρόνων, με τελευταία κάτοικο την μητέρα του Νίκου, Βασιλική που πέθανε το 1956 «μόνη». Από το 1944, μέχρι το 1952 η Βασιλική έχασε ολόκληρη την οικογένεια. Πρώτα η Αρτζεντίνα σε ηλικία 19 χρόνων, ύστερα ο πατέρας, το 1949 η Ελένη και το 1952 εκτελείται ο Νίκος Μπελογιάννης.

Το οίκημα Μπελογιάννη παραχωρήθηκε πριν είκοσι χρόνια στο Δήμο Αμαλιάδας από τον γιο του Νίκο και την Έλλη Παπά, με σκοπό τη δημιουργία του Μουσείου.

Τα χρόνια που μεσολάβησαν από την εκκίνηση του σχεδίου μέχρι σήμερα άργησαν πολύ…και τον ξέρουμε τον ένοχο και είναι γνωστή η αιτία….  γι αυτό δεν μιζεριάζουμε και δεν μηδενίζουμε τίποτα.

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

«Best practices»

Posted by eamgr στο 12 Μαρτίου, 2017

Η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων θα είναι ΑΝΤΙ-«Best practices» 

Best practice οι μνημονιακές εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα, κατά το ΔΝΤ, λοιπόν. Πάνω από το μισό εργατικό δυναμικό εργάζεται με όρους μερικής απασχόλησης. Περίπου 30% οι ανασφάλιστοι εργαζόμενοι. Ανεργία μη διαχειρίσιμη με κανένα οικονομικοπολιτικό καθεστώς. Και: Ο μη ενεργός οικονομικά πληθυσμός σταθερά μεγαλύτερος από τον ενεργό.SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Με όρους κλασικής πολιτικής οικονομίας μια ανεργία που ξεφεύγει του 7%-8% αποτελεί στοιχειώδες όρο χρεοκοπίας. Η Ελλάδα σε κανένα επίπεδο, υπό καμία συνθήκη και με κανένα καθεστώς ή νόμισμα, δεν μπορεί να αποκτήσει την ελάχιστη αυθυπαρξία δίχως μια γενναία παραγωγική ανασυγκρότηση. Δίχως μια βάσιμη πρωτογενή συσσώρευση κεφαλαίου.

Βέβαια η Ελλάδα δεν είναι μια κανονική περίπτωση. Ειδική Οικονομική Ζώνη (ΕΟΖ) επιδιώκουν να την καταστήσουν. Το μόνο που της λείπει είναι…οι επενδυτές που θα το διεκπεραιώσουν στην πράξη, εκμεταλλευόμενοι το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο και το απαραίτητο διαθέσιμο εργατικό δυναμικό. Λησμονούν, κατά τα άλλα, οι νεοφιλελεύθεροι κήρυκες ότι πουθενά στον κόσμο ιδιώτες επενδυτές δεν βοήθησαν να οικοδομηθούν εθνικές ή περιφερειακές οικονομίες, πόσο μάλλον στην εποχή μας-εποχή γενικευμένης κρίσης που είναι και κρίση αποεπένδυσης.

Υπό μια έννοια, βέβαια, η Ελλάδα είναι ήδη ΕΟΖ για ένα μεγάλο ποσοστό του εργατικού δυναμικού που είτε δεν αμείβεται, είτε υποαμοίβεται ή αμείβεται με κουπόνια. Πρόκειται για τις γκρίζες ζώνες της οικονομίας, τους κατά τα λοιπά αόρατους ανθρώπους, τα συνήθως απροστάτευτα και ανεκπροσώπητα στρώματα της εργασίας.

Όταν το πρώτο μνημόνιο χτύπησε κυρίως τους συνταξιούχους και τους δημόσιους υπαλλήλους οι ιδιωτικοί υπάλληλοι που απολάμβαναν ακόμα στοιχειώδεις συμβάσεις εργασίας νομίζανε ότι οι κρίση αφορά το Δημόσιο και ότι δεν έχει σχέση με τις δικές τους απολαβές. Δεν έβλεπαν καν τους διπλανούς τους συναδέλφους πάνω στους οποίους δοκιμάζονταν ήδη οι επερχόμενες μνημονιακές πρακτικές-που αργότερα θα αποκτούσαν και θεσμική προσταγή!

Το ΔΝΤ εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι με βάση τα γερμανικά συμφέροντα αποτελεί de facto συνδιαχειριστή της ελληνικής κρίσης. Τον απαραίτητο παγκόσμιο παράγοντα ότι αυτή η κρίση δεν μπορεί να θεωρείται με στενούς όρους ευρωπαϊκή. Εξάλλου έχει αποκτήσει παγκόσμια εμβέλεια η διαμάχη για το εάν η Ελλάδα εντοπίζεται εντός ή εκτός μιας Ευρώπης που ήδη μετασχηματίζεται και από την άποψη των ζωνών εκμετάλλευσης.

Πέρα από δείχτες με τους οποίους ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να επέμβει-γιατί ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να επέμβει ρυθμίζοντας/απαλύνοντας μειώσεις σε συντάξεις και αφορολόγητο και αυτό μπορεί να το κάνει διαμέσου του ελέγχου των τιμών ή, βασικά, με το κράτος πρόνοιας-το ζήτημα των συλλογικών διαπραγματεύσεων είναι ουσιαστικά το σημαντικότερο ζήτημα της εν εξελίξει διαπραγμάτευσης.

Ό,τι θεσπίζεται δύσκολα αναιρείται. Για αυτό και αν από αυτήν την διαπραγμάτευση η κυβέρνηση κερδίσει την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων αυτό θα αποτελεί πρώτης γραμμής νίκη!

Επειδή αυτό είναι το σημείο όπου συγκρούονται πιο πολύ από όλα δύο αντιθετικοί κόσμοι: το νεοφιλελεύθερο μέτωπο, που την απαξίωση της εργασίας την ενσωματώνει σαν βασικό δομικό στοιχείο της ιδεολογικής του κυριαρχίας. Ο κόσμος της εργασίας, η Αριστερά, που η υπεράσπιση της εργασίας, η θεσμική κατοχύρωση του συλλογικού της χαρακτήρα, αποτελούν αυτονόητους όρους ύπαρξης.

Ειδικότερα στην Ελλάδα με τον αποσαθρωμένο κοινωνικό/ταξικό ιστό, με την τεράστια κρίση εκπροσώπησης, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις στην πραγματικότητα αποτελούν αναγκαίο όρο μιας γενικότερης αναδιάταξης της ταξικής διάρθρωσης και των συσχετισμών εντός αυτής-όπως και ένα σοβαρό βήμα επανασύστασης της κοινωνίας στην βάση της.

Όλα αυτά τα γνωρίζει καλά το ΔΝΤ-όπως τα γνωρίζουν και οι νεοφιλελεύθερες ευρωπαϊκές ελίτ. Γνωρίζουν, εξάλλου-και αν δεν το γνωρίζουν σίγουρα θα το συμπεραίνουν και από τις τοποθετήσεις της ΝΔ-ότι ο κόσμος της εργασίας αποτελεί την μεγάλη βάση όπου εδράζεται η κοινωνική συμμαχία που εκφράζει αυτή η κυβέρνηση. Αν θέλει να την χτυπήσει κανείς, δεν έχει παρά να χτυπήσει τα κοινωνικά στρώματα που εκπροσωπεί.

Από την εξίσωση αυτήν, πρωταρχικό μέρος της γενικότερης εξίσωσης στην οποία εμπλέκονται σταθερά ευρύτεροι παράγοντες, λείπει δυστυχώς μια μόνιμη και συγκροτημένη θεσμικά παρέμβαση από την μεριά του κόσμου της εργασίας.

Αυτόν τον ρόλο καλείται να δικαιώσει η κυβέρνηση αυτή-και οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, αν τις κερδίσει, θα αναδιατάξουν τους όρους με τους οποίους παίζεται το πολιτικό παιχνίδι, καθώς και εν γένει η ίδια η κοινωνική αναπαραγωγή.

Ανδρέας  Μπεντεβής

Posted in Εργασιακά | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΣΥΡΙΖΑ: ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ

Posted by eamgr στο 28 Ιανουαρίου, 2017

Υπάρχουν δύο αφετηρίες από όπου μπορεί κανείς να ερμηνεύσει την πορεία των δύο χρόνων κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ: Η πρώτη είναι από την άποψη του ιδιαίτερου συμφέροντος και των επιμέρους ιδεολογικών προτύπων. Η δεύτερη είναι από την άποψη μιας όσο γίνεται αντικειμενικής μελέτης πάνω στην εξέλιξη της κρίσης ταυτότητας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού -και της θέσης της κυβέρνησης, με ό,τι αντιπροσωπεύει, μέσα σε αυτήν ακριβώς την κρίση.workers

Όσο να ναι, αυτή η κυβέρνηση, που έσπασε πολλαπλά ταμπού με την εκλογική της νίκη-βασικά το μεταπολεμικό ταμπού ότι η Αριστερά δεν μπορεί να κυβερνήσει, αλλά και τον μεταπολιτευτικό κύκλο εναλλαγής στην εξουσία-αξίζει να ιδωθεί σε σχέση με τις προϋποθέσεις που την ανέδειξαν, και τα ιστορικά παράγωγα αυτών των όρων. Κάτι που σπάνια συμβαίνει, όσο και αν η πορεία της »πρώτης φοράς Αριστεράς» τροφοδοτεί με διαρκή εμπειρικά δεδομένα για το σύνολο των κοινωνικών αντιθέσεων. Για όποιον/α θέλει να το δει έτσι, ασφαλώς.

Το 2015 υπήρξε το έτος όπου αναδείχτηκαν τα αντικειμενικά όρια της θέσης της χώρας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και εξουσίας, τουλάχιστον ως τότε. Πολύμηνη διαπραγμάτευση. Στάση πληρωμών. Ατελέσφορη προσπάθεια να ανιχνευτούν τα περιθώρια προσέγγισης με τον έτερο ιμπεριαλιστικό πόλο (Κίνα-Ρωσία). Μετά τον Ιούλιο του 2015 χάσκει μια μεγάλη αλήθεια, που όμως έπρεπε να αποκαλυφτεί: Η Ελλάδα δεν μπορεί να απειλήσει τους δανειστές της. Η κρίση της, εξάλλου, αποτελεί ένα κομμάτι των ανταγωνισμών τους ακριβώς. Η θέση της στον χάρτη, σε μια περιοχή ευρύτερων αποσταθεροποιητικών εξελίξεων, παράγει δύο δεδομένα: την καθιστά εξαιρετικά ανασφαλή-αλλά και κομβική. Η κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε όσο μπορούσε αυτόν τον δεύτερο παράγοντα. Η έκτοτε στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, αναπόφευκτα αλλά ορθά, προσεγγίζει μια βήμα το βήμα προσπάθεια βελτίωσης της διαπραγματευτικής θέσης της χώρας, χρησιμοποιώντας τα παράγωγα της πρώτης σύγκρουσης, έστω και της ήττας εκείνης. Κι είναι ένα ζήτημα πολύ δύσκολο αν τα καταφέρνει, έστω και έτσι.

Λέγεται συχνά ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αντεστράφη. Τίποτα, όμως, στην πολιτική, και στην ταξική πάλη, ακόμα, δεν είναι πάντα εκείνο που φαίνεται με γυμνό μάτι: Στην πραγματικότητα το δημοψήφισμα ενέταξε ξανά στον παγκόσμιο χάρτη το έθνος-κράτος μας -που ήταν ξεγραμμένο σαν τέτοιο- έβαλε τον ελληνικό λαό στο προσκήνιο της πάλης όλων των λαών, ενίσχυσε τις προϋποθέσεις ευρύτερων πολιτικών συμμαχιών στην Ευρώπη ώστε να αλλάξουν οι συσχετισμοί εντός της, τέλος, προκάλεσαν ένα βαθύ ρήγμα στην γερμανική ηγεμονία.

puzzle-europe-810x529Οι όροι, όμως- τόσο οι εξωτερικοί, όσο και οι εσωτερικοί- της μνημονιακής υπαγωγής, της χρεοκοπίας, ουσιαστικά, της Ελλάδας δεν μπορούσαν και δεν μπορούν να αρθούν με μια πολιτική απόφαση. Επειδή δεν είναι θέμα μιας απόφασης, αλλά μια πολυπαραγοντική συνάρτηση τόσο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που προχωράνε καθιστώντας τον κόσμο περιφέρεια των επιμέρους στρατοπέδων του, όσο, ασφαλώς, της διάρθρωσης του εγχώριου συστήματος, του εξαρτησιακού του χαρακτήρα.

Ως προς αυτό: Σπάνια αναδεικνύονται οι αληθινοί κρισιακοί όροι που οδήγησαν στο μνημόνιο. Ισχύει, ασφαλώς,ως ένα σημείο, ότι ένα πρόβλημα ιδιωτικού τραπεζικού χρέους μεταμορφώθηκε σε πρόβλημα δημόσιου χρέους. Ισχύει ότι τα παράγωγα της κρίσης του υπερδιογκωμένου χρηματοπιστωτικού τομέα επιτίθενται με λύσσα τις οικονομίες του πλανήτη, στα πλαίσια των δικών τους αδιεξόδων. Αλλά μια συνεπής ταξική ανάλυση δεν μπορεί να αρκείται σε καταγγελίες. Επειδή, πολύ απλά, η αντιστροφή αυτής της πορείας πραγμάτων δεν σχετίζεται σε τίποτα με τους όρους που αυτή ακριβώς η χρηματοπιστωτική εξουσία προσάρμοσε/αλλοτρίωσε τις κοινωνίες: Απαιτεί μια συνολική πρόταση για τις παραγωγικές δυνάμεις/σχέσεις και την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας. Τις βαθιές μετατροπές που απαιτεί ο σοσιαλισμός και στα δύο αυτά επίπεδα.

Καμία δύναμη της Αριστεράς-πέρα από την αγωνιστικότητα ή την εντιμότητα τους- δεν προσεγγίζει στο ελάχιστο αυτά τα ζητήματα. Δίνουν την εντύπωση ότι αρκεί να παράγει ο καπιταλισμός και εμείς να μοιράζουμε δίκαια. Λίγο, η ως πολύ, ότι το ζήτημα του χρέους είναι ένα νομικό, ή τεχνικό ζήτημα. Ότι μπορεί, με έναν μαγικό τρόπο, η χώρα και να γίνει μια σοσιαλιστική νησίδα στον κόσμο, και παράλληλα να μην αλλάξει τίποτα σε σχέση με το εγχώριο βιοτικό επίπεδο, ή αναφορικά με τις γεωπολιτικές συνθήκες τριγύρω της. Εκτός από την Αριστερά λείπει, όχι μόνον εδώ, αλλά σε διεθνές επίπεδο, η άμεση υλική δύναμη, οι τάξεις των εργαζομένων δηλαδή, που να τροφοδοτήσουν με θετικές λύσεις αυτό το πρόβλημα.aristera-400x250

Εξάλλου, η κοινωνία θυμάται την Αριστερά μόνο όταν κινδυνεύει. Αυτή είναι η μοίρα της Αριστεράς και η κοινωνική, η πολιτική της καταγωγή! Και έτσι έχουμε ένα κόμμα της Αριστεράς στην θέση της ιστορικής ευθύνης σε μια εξαιρετικά δύσκολη και οριακή στιγμή της νεοελληνικής ιστορίας. Ένα κόμμα που επιχειρεί, με αντιφάσεις, λάθη, αδυναμίες ενδεχομένως, να απαντήσει σε ένα κάρο προβλήματα και αδιέξοδα που έχουν συσσωρευτεί στον προβληματικό νεοελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Στον οποίο, ας το έχουμε αυτό υπόψιν μας, ουσιαστικά δεν υπάρχει ούτε εθνική αστική τάξη για να συμμαχήσεις, ούτε συγκροτημένη εργατική τάξη με συνείδηση και χτισμένες οργανωτικές δομές που να την εκφράζουν. Στον οποίο, ας μην το ξεχνάμε, μέχρι πριν από μόλις 7-8 χρόνια εκδηλωνόταν σε ποσοστά 85%-90% η συναίνεση στο αφήγημα για την »ισχυρή Ελλάδα του ευρώ-την Ελλάδα ηγεμόνα των Βαλκανίων».

Υπάρχει, ακόμα, μια πελώρια μεσαία τάξη, η παραδοσιακά συντηρητική και αντιδραστική τάξη-σύμμαχος της άρχουσας τάξης και υλική δύναμη του μεταπολιτευτικού συστήματος -η οποία, και αν ακόμα συρρικνώθηκε κατά το 1/3 της, εξακολουθεί να κάνει πολύ φασαρία, να καθορίζει τον δημόσιο λόγο και να κάνει τις δικές της ανάγκες να παρουσιάζονται σαν συνολικές προτεραιότητες. Για να μην επεκταθούμε πολύ, αρκεί ίσως να παρατεθούν ορισμένα στοιχεία ως προς αυτό: Εκτός από την παρασιτική άρχουσα τάξη, επί 20 χρόνια και πλέον στην Ελλάδα η κατανάλωση αντιστοιχούσε στο 70% του ΑΕΠ-σε αντίθεση με την παραγωγή που αντιστοιχούσε στο 30%.

Ακριβώς αυτό το μοντέλο χρεοκόπησε εις βάρος του κόσμου της παραγωγικής εργασίας. Στις κοινωνίες του »νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού», στις κοινωνίες των 2/3, οι κυρίαρχες ταξικές συμμαχίες δεν έζησαν-και ζουν ακόμα, περιορισμένες απλώς στο 1/3, ποσοστό που αποτυπώθηκε καθαρά στο δημοψήφισμα-δεν έζησαν, λοιπόν, απλώς εις βάρος των χαμηλότερων στρωμάτων-διαμορφώνοντας στα μέτρα τους το σύνολο των τιμών, των αναγκών, των προτεραιοτήτων σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνικής οργάνωσης-στην πραγματικότητα έχουν ήδη υποθηκεύσει το μέλλον για τις ερχόμενες τρεις γενιές!

Ένα τέτοιο παρασιτικό μοντέλο δεν μπορεί να εκπροσωπεί μια σοβαρή χώρα. Είτε με ευρώ, είτε με εθνικό νόμισμα. Και σίγουρα όχι μια σοσιαλιστική χώρα. Η αναλογία 70% κατανάλωση-30% παραγωγή είναι μια αναλογία που εκφράζει μαι χώρα-φούσκα. Και οι μνημονιακές επιταγές αναφέρονται στην αντιστροφή αυτού του κλάσματος. Η αντιστροφή αυτή, από το 2009 μέχρι το 2014 σαν μνημονιακή πολιτική επιλέχτηκε να γίνει με μια ανεπανάληπτη για χώρα σε συνθήκες ειρήνης συρρίκνωση του ΑΕΠ εις βάρος των χαμηλών στρωμάτων, εις βάρος της παραγωγικής εργασίας, εις βάρος του δημόσιου χώρου. Αυτή υπήρξε η ιστορία των κυβερνήσεων από τον ΓΑΠ μέχρι και τον Σαμαρά.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα για να αντιληφθεί κανείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να προχωρήσει αυτήν την προσαρμογή κι αντιστροφή του κλάσματος, αλλά αυτήν την φορά εις βάρος των στρωμάτων που έμειναν ανέγγιχτα-ακριβώς εκείνα τα στρώματα που ευθύνονται περισσότερο για την χρεοκοπία της χώρας. Τα υψηλά μεσοστρώματα και προς τα πάνω. Ο ΣΕΒ χαρακτήρισε, όχι άδικα, τον προϋπολογισμό του 2017 ως τον πιο ταξικό προϋπολογισμό στην νεοελληνική ιστορία (αυτό φαίνεται είναι σωστό, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Μητσοτάκης χαρακτηρίζει παρομοίως αυτήν την κυβέρνηση σαν τη χειρότερη που υπήρξε-μιλάει ασφαλώς για την τάξη του).

Οπωσδήποτε η βελτίωση της αξιακής θέσης του κόσμου της εργασίας δεν είναι μια εύκολη υπόθεση σε συνθήκες όπου δεν είναι εφικτή μια σοβαρή πρωτογενής συσσώρευση κεφαλαίου. Αλλά είναι πάντα και υπό όλες τις συνθήκες, μια μακρόχρονη διαδικασία έτσι και αλλιώς στην αντιθετική ενότητα κεφάλαιο-εργασία, να αναδειχτεί κυρίαρχος ο πόλος της εργασίας. Η επαναθεμελίωση των συλλογικών συμβάσεων θα είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό βήμα. Το ζήτημα του γενικού μισθού, όμως, δεν λύνεται σύντομα, και εξάλλου άπτεται μιας γενικότερης αναπροσαρμογής του αναλογιών ανάμεσα στον ανώτερο και στον κατώτερο μισθό, στις καταναλωτικές συνήθειες, και στις τιμές των εμπορευμάτων, ακόμα, φυσικά και της ανταποδοτικότητας του δημόσιου τομέα, τον δωρεάν χαρακτήρα του.53.jpg

Όχι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προχωρά προς τον σοσιαλισμό. Δεν περιμένουμε κάτι τέτοιο, με αυτήν ταξική διάρθρωση, με αυτές τις ελλειμματικές στο μέσο επίπεδο πολιτικής αντίληψης και οργάνωσης, σε αυτήν την αστική δημοκρατία. Προσπαθεί να αντιστρέψει τους όρους της μνημονιακής υπαγωγής, ίσως θα έλεγε κανείς, με όχι και τόσο επιθετικούς όρους όσο θα έπρεπε εις βάρος των ανώτερων μεσοστρωμάτων-αλλά ας έχουμε υπόψιν ότι δεν έχει και κανέναν σύμμαχο ως προς αυτό, ακόμα και η Αριστερά τον πολεμά διαρκώς!

Ο ΣΥΡΙΖΑ, εντούτοις, πρέπει να προσανατολιστεί περισσότερο στην παραγωγική αναδόμηση της χώρας, παράλληλα με την εξάρθρωση του παρασιτισμού και την σεισάχθεια εις βάρος της αστικής τάξης και των συμμαχικών της στρωμάτων. 80 δις έχουν φάει μόνο από το ΕΣΥ! Σε δεκάδες δις ευρώ, ακόμα, υπολογίζονται οι μαύρες καταθέσεις στο εξωτερικό. Τα ΜΜΕ, τα θαλασσοδάνεια, ακόμα, τα τρίγωνα της διαπλοκής-σε όλα αυτά τα αμαρτωλά σημεία η κυβέρνηση έχει ήδη ξεκινήσει την μάχη ώστε να κοινωνικοποιήσει για λογαριασμό του ελληνικού λαού τα απολεσθέντα κεφάλαια-την χαμένη του δικαιοσύνη.

Και είναι γεγονός ότι μπορεί και πρέπει να ολοκληρώσει όλες τις πτυχές των προσπαθειών της. Το ηθικό της πλεονέκτημα παραμένει: Επί δυο χρόνια οι εχθροί της-οι πολλαπλοί, όσο ποτέ άλλοτε δεν συνέβη με μια κυβέρνηση-την ξεψαχνίζουν από πάνω μέχρι κάτω, αλλά ίχνος βρωμιάς δεν μπορούν να της προσάψουν. Σε αντίθεση με τις δικές τους βρωμιές που βγαίνουν στο φως με καταιγιστικό ρυθμό. Και βγαίνουν επειδή η κάθε προσπάθεια εξυγίανσης του δημόσιου τομέα γίνεται ακριβώς μόνο ξηλώνοντας το παρασιτικό πλέγμα που τον είχε καταστήσει λάφυρο του. Για αυτό και θέλει τον χρόνο της η προσπάθεια.

Θαύματα δεν μπορεί να κάνει η κυβέρνηση, αλλά το παλεύει, και εν πάση περιπτώσει, έστω και επειδή έχει ισοπεδώσει τους μεταπολιτευτικούς όρους εναλλαγής στην διαχείριση της εξουσίας-έχει προχωρήσει την Ιστορία ένα βήμα μπροστά. Και παράγει, είπαμε και στην αρχή, πολλά συμπεράσματα για τις κοινωνικές αντιθέσεις σαν Αριστερά που δεν καταγγέλλει από την σιγουριά της αντιπολίτευσης, αλλά χρεώθηκε την ευθύνη από την θέση της διαχείρισης.

Από αυτήν την άποψη δεν ζούμε μόνο σε κρίσιμους καιρούς για την Αριστερά-όπως αρέσκονται καταστροφικά να αναφέρονται στον ΣΥΡΙΖΑ οι εξ αριστερών επικριτές τους-αλλά μπροστά σε μια μεγάλη ευκαιρία που γίνεται ήδη Ιστορία σε σχέση με την αληθινή ταξική πάλη των αληθινών ταξικών αντιθέσεων. Και αξίζει να υποστηρίξει προωθητικά κανείς την κυβέρνηση σε αυτήν την υπόθεση, πιο πολύ από ποτέ όσο περνά ο καιρός, ενάντια σε όλους τους εχθρούς της.

Και ενάντια σε όλα τα εγχώρια και διεθνή κέντρα που την υπονομεύουν λογαριάζοντας την σαν μια ιστορική, και παγκόσμια, ακόμα, παραφωνία. Ιδιαίτερα καθώς η παγκόσμια κρίση διαμορφώνει νέους ανταγωνιστικούς όρους, ακόμα πιο επιθετικούς, σε ιδεολογικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, όρους που αναπόφευκτα καθιστούν εξαιρετικά σύνθετο το τοπίο στην Ευρώπη και στον κόσμο-και ακόμα πιο επισφαλή την θέση της Ελλάδας σε αυτόν.

Ανδρέας Μπεντεβής

 

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Έφυγε ο σ.Κώστας Γεωργακόπουλος

Posted by eamgr στο 23 Ιανουαρίου, 2017

Ακριβέ μας σύντροφε,kampana aristera

Στεκόμαστε σήμερα απέναντι σου και νιώθουμε να μας κοιτάζεις με απορία για την πίκρα και τα δάκρυα που μας προκαλεί ο ξαφνικός χαμός σου. Όμως έφυγες νωρίς κι αυτό μας ξεπερνάει όλους μας.

 Εσύ όμως έφυγες έχοντας κερδίσει όλα τα στοιχήματα με τη ζωή, την αξιοπρέπεια και τα ιδανικά σου.

Κέρδισες το στοίχημα στη δουλειά και στον αγώνα με τους συναδέλφους σου στη ΜΙΣΚΟ και σε όλο το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα της Πάτρας σαν συνδικαλιστής-εργάτης από κείνους που έσωσαν τη χαμένη τιμή του συνδικαλιστικού κινήματος σε καιρούς δύσκολους και σάπιους.

Κέρδισες το στοίχημα με τη ζωή, την οικογένεια και τους συντρόφους σου, παρόλο  που απέναντι σου η ζωή τσιγκουνεύτηκε σε χαρές και ήταν απλόχερη σε δυσκολίες και πολλές φορές σε πίκρες, τα πάντα όμως τα αντιμετώπισες  με χαμόγελο και ιώβεια υπομονή.

Δεν συμβιβάστηκες, δεν λύγισες, δεν νικήθηκες.

Νίκησες, ακριβέ μας σύντροφε.

Κέρδισες και την αρρώστια σου, κέρδισες και  στο τελευταίο στοίχημα όπως ο ίδιος μας είπες, να πας πρώτα στον Άγιο Λευτέρη με την αγαπημένη σου κόρη, το γιό και την γυναίκα σου και μετά στον Άγιο Κωνσταντίνο.

Φεύγεις νικητής και κερδισμένος.

« Ζωγράφισες έναν ήλιο στο ταβάνι

μίλησες με τ’ αγέρι της νυχτιάς

και χόρεψες μαζί με τη σκιά σου

στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς»

Είμαστε σίγουροι ότι ακόμα και τώρα ψιθυρίζεις αυτούς τους στίχους του τραγουδιού που τόσο σου άρεσε στις πορείες και τις συγκεντρώσεις.

Μένουμε πίσω φτωχότεροι αλλά κερδισμένοι και εμείς που σε γνωρίσαμε και αγωνιστήκαμε μαζί σου για έναν καλύτερο κόσμο.

Καλό σου ταξίδι σύντροφε !

Τη Δευτέρα 23/1/17 στις 3 μ.μ. στον Άγιο Κωνσταντίνο στην Αγυιά θα γίνει η κηδεία 

 

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΠΕΤΡΟΥΛΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ

Posted by eamgr στο 10 Ιανουαρίου, 2017

temponeras

Όπου κι αν ψάξουμε στη μελλοντική μνήμη Νίκο Τεμπονέρα θα είσαι στήριγμα να ακουμπήσουμε το βλέμμα  μας,κι ας πέρασαν 26 χρόνια από κείνο το χειμωνιάτικο βράδυ του Γενάρη του ’91.

Από το βράδυ που οι παρακρατικοί λοστοί έβαλαν σημάδι τη ζωή και τη γνώση.

26 χρόνια πέρασαν από το βράδυ που ο αγωνιστής δάσκαλος  Νίκος Τεμπονέρας πλήρωσε με την ίδια τη ζωή του την υπεράσπιση των μαθητών του, των νέων παιδιών, για να υπάρχει ελπίδα.

…Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα……

Παρακολουθήστε τα βίντεο από τη συγκέντρωση μνήμης, τιμής και αγώνα,

26χρόνια μετά τη θυσία του αγωνιστή δάσκαλου Νίκου Τεμπονέρα

Posted in Επικαιρότητα, Μετανάστες | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ!

Posted by eamgr στο 8 Ιανουαρίου, 2017

Όλοι μας σύντροφοι του Ν. Τεμπονέρα 26 χρόνια μετά το Γενάρη του ’91, στοιχιζόμαστε και πάλι εδώ.

Δίπλα στα κόκκινα σημάδια από το αίμα του και το αίμα χιλιάδων μαρτύρων του λαού μας που οριοθετούν τον κόσμο μας.afissa-2017-2col

Σημάδια που οριοθετούν την κοινωνία των αξιών της εργασίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης, του διεθνιστικού ουμανισμού, της δημοκρατίας και της προόδου, από τις δυνάμεις του νεοφιλελεύθερου εκβαρβαρισμού, της εκμετάλλευσης, της γενικευμένης διαφθοράς, του κοινωνικοπολιτικού εκφασισμού, των πολέμων.

Είναι η περίοδος του Γενάρη του ’91 που ο νεοφιλελεύθερος καπιταλιστικός Μινώταυρος επιδιώκει να θεμελιώσει και να επιβάλλει άμεσα την απόλυτη κυριαρχία του στον νεοελληνικό κοινωνικό μετασχηματισμό και μάλιστα με ρυθμούς και όρους σαδιστικούς για την εργασία, την κοινωνία, την δημοκρατία.

Νεοφιλελευθερισμός και νεοφασισμός σε κάθε μορφή και έκφραση όπως σήμερα που κατακλύζουν την Ευρώπη και όχι μόνο, χέρι-χέρι σε ενιαίο μέτωπο κράτους και παρακράτους αμφισβητούν την κοινωνική υπόσταση του ανθρώπου την ίδια την υπαρξιακή οντότητα του ως ενότητα συνείδησης και είναι.

Ο Ν. Τεμπονέρας δεν ήταν κάποιος μυθικός Ηρακλής, δεν ήταν και δεν ήθελε νάναι ο τύπος του ήρωα. Ήταν ο άνθρωπος που αγαπούσε και χαιρόταν τη ζωή σαν ένας από μας με αρετές και αδυναμίες. Ο μέσος λαϊκός άνθρωπος. Όμως με προσανατολισμό και ιδανικά.

Με αυτά οδηγό την κρίσιμη στιγμή ταύτισε την υλική του υπόσταση με την συνειδησιακή του συγκρότηση, με την ανθρώπινη υπόστασή του δηλαδή, και προχώρησε. Η συνειδησιακή υπόσταση της ύλης, η ανθρώπινη κοινωνική υπόσταση της, έπρεπε να αναδειχτεί όπως ακριβώς ήταν. Ανώτερη από τις τυφλές, φυσικές δυνάμεις και από τις δυνάμεις των ενστίκτων.

Καμιά ταλάντευση στην επιλογή. Ο μαθητικός αγώνας ήταν απόλυτα αναγκαίο κοινωνικό οξυγόνο. Η συγκυρία απαίτησε την σπονδή της ζωής του σ΄ αυτή την κοινωνική αναγκαιότητα. Έτσι κράτησε ψηλά το λυχνάρι των ιδανικών του και προχώρησε με χαμόγελο παίζοντας τον άνθρωπο. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Γι’ αυτό από εκείνο το βράδυ, ο Ν. Τεμπονέρας ανήκει σ’ όλους και στον καθένα.

26 χρόνια… Από τη βραδιά που ο Νίκος Τεμπονέρας έγινε «δρόμος», «σχολικό συγκρότημα», «μνημείο», αλλά και αναφορά αγώνων και ζωής. Από τότε με όλες τις μαθητικές γενιές μέχρι σήμερα, κρατάει μαζί τους ακούραστα τα πανό και τις σημαίες των αγώνων για να υπερασπίζονται τους κοινωνικούς αγώνες σαν την αναντικατάστατη απελευθερωτική διαδικασία της κοινωνίας.

Για να υπερασπίζονται το σχολειό της γνώσης που απελευθερώνει τον άνθρωπο και την εργασία, απέναντι στο δήθεν σχολειό που χρησιμοποιεί την γνώση για να σκλαβώνει την εργασία και να εξανδραποδίζει τον άνθρωπο.

Στο σημερινό ιστορικό και κοινωνικό γίγνεσθαι συγκροτούνται αναπότρεπτα σταυροδρόμια που απαιτούν απαντήσεις όχι σε λεπτομέρειες, δευτερεύουσες αντιθέσεις και αντιφάσεις, αλλά στα κεντρικά ζητήματα ουσίας που θα διαμορφώνουν την επόμενη φάση της ιστορικής αναγκαιότητας. Τότε το ατομικό, το ενικό, το ειδικό πρέπει να ταυτοποιηθεί με τις αξίες του γενικού, του καθολικού.

Η κοινωνία της εργασίας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης πρέπει να οριοθετηθεί αποφασιστικά από τις δυνάμεις της ανταγωνιστικής αποκοινωνικοποίησης του ανθρώπου, από τις δυνάμεις της βαρβαρότητας και του ολοκληρωτισμού. Να υπερασπιστεί την εργασία και την κοινωνία ως παράγοντες απελευθέρωσης του ανθρώπου και όχι ως παράγοντες εξανδραποδισμού και υποδούλωσης.

Στους αγώνες γι αυτή τη οριοθέτηση, άξιοι λαϊκοί αγωνιστές έχουν τη δική τους ξεχωριστή και καθοριστική συνεισφορά, αφήνουν το στίγμα τους, αναδείχνονται ταγοί και οδηγοί της κοινωνίας.

Να γιατί ο Νίκος Τεμπονέρας πέρασε πρώτος αυτή τη πόρτα και με το αίμα του την ξαναέδωσε στους μαθητές και τη κοινωνία σαν παράθυρο γνώσης, δημοκρατίας και κοινωνικής αλληλεγγύης.

Να γιατί ο Παύλος Φύσσας κράτησε με το αίμα του λεύτερα τα σοκάκια και τις πλατείες της Αμφιάλης.

Η θυσία και η μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα δεν έχει πολιτικούς ιδιοκτήτες, είναι αναφορά αγώνων λαού και νεολαίας. Εκφράζει και αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο στην πιο ολοκληρωμένη κοινωνική του υπόσταση. Αυτό το κομμουνιστικό ιδανικό χρέωσε στους τοτινούς του συντρόφους να προσεγγίζουμε και να υπερασπιζόμαστε.

Φίλοι και συναγωνιστές, ο Νίκος Τεμπονέρας μετείχε και παρήγαγε ιδεολογία και πολιτική ως μέλος και στέλεχος μιας πολιτικής συλλογικότητας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου. Μιας συλλογικότητας που έκανε και κάνει κάθε προσπάθεια να φανεί αντάξια της μνήμης και της θυσίας του.

Γι αυτό θεώρησε και θεωρεί προσβολή στη μνήμη του και τη θυσία του να προβάλει έστω και σαν υπόνοια οποιαδήποτε αξίωση πολιτικής ιδιοκτησίας σ’ αυτά.

Οι λαϊκοί αγωνιστές δεν έχουν ανάγκη από ιδιοκτήτες και διαμεσολαβητές των αγώνων και της θυσίας τους.
Η αριστερά δεν παράγει, δεν μπορεί να παράγει εμπορεύματα που θέλουν μάλιστα ιδιοκτήτες. Παράγει αξίες, διαμορφώνει κοινωνικά υποδείγματα που μπορούν να θεμελιώσουν συλλογικότητες ακόμη και στις πιο άγριες συνθήκες του καπιταλισμού που αντιστοιχούν από κάθε άποψη στις σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές κοινωνικές σχέσεις που επαγγέλλονται.

Αυτά γράφει για τους συντρόφους του η πολιτική διαθήκη του Νίκου Τεμπονέρα.

Σ’ αυτή πασχίζουμε να ανταποκριθούμε και νοιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό.

«…Έπαιξες τους δείχτες του ρολογιού που κατεβαίνουν από τα μεσάνυχτα.
Έπαιξες τη φωνή της ελπίδας εκεί που δεν υπήρχε φωνή.
Η πλατεία ήταν έρημη. Η πατρίδα είχε φύγει.
Ήταν καιρός! Δε βάσταξε η καρδιά του περισσότερο!
Άναψες κάτω από το σακάκι σου το πρώτο κλεφτοφάναρο.
Καρδιά των καρδιών! Σκέφτηκες τον ήλιο και προχώρησες.
Ανέβηκες στο πεζοδρόμιο και έπαιξες τον Άνθρωπο!»

ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ!

(Αποσπάσματα από τις ομιλίες του γραμματέα του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου, Μιχάλη Βασιλάκη, σε παλαιότερα πολιτικά μνημόσυνα για τον Νίκο Τεμπονέρα.)

Αύριο Δευτέρα , στις 6 το απόγευμα,

η φετινή συγκέντρωση στον τόπο της θυσίας, στο σχολικό συγκρότημα Τεμπονέρα στην Πάτρα

Posted in Επικαιρότητα, Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

26 χρόνια μετά

Posted by eamgr στο 3 Ιανουαρίου, 2017

Το παλικάρι που ‘πεσε μ’ ορθή την κεφαλή του
δεν το σκεπάζει η γης ογρή, σκουλήκι δεν τ’ αγγίζει

Φτερό στη ράχη του ο σταυρός κι όλο χυμάει τ’ αψήλου
και σμίγει τους τρανούς αϊτούς και τους χρυσούς αγγέλους.

 Γιάννης Ρίτσος   (Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας 1968-1970)

afissa-2017-2col

Posted in Επικαιρότητα, Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας: Αλληλεγγύη στην Αντίσταση των λαών της Συρίας και του Ιράκ, εναντίον της παγκόσμιας τρομοκρατίας

Posted by eamgr στο 18 Δεκέμβριος, 2016

«Σύντροφοι, όπως είναι γνωστό, το κόμμα μας, μαζί με άλλα προοδευτικά και πατριωτικά κόμματα της Συρίας, αγωνίζεται ενάντια σε μια από τις πιο βάρβαρες ιμπεριαλιστικές επιθέσεις, από την εποχή του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και μετά.%ce%ba%ce%ba%cf%83

Ο αγώνας μας έρχεται σε σύγκρουση με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια παγκόσμιας κυριαρχίας και ειδικότερα στην περιοχή που ονομάζεται «Νέα Μέση Ανατολή».

Μέχρι τώρα δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων δολοφονήθηκαν, χιλιάδες οι τραυματίες και χιλιάδες οι οικογένειες που διέφυγαν σε πιο ειρηνικές περιοχές της Συρίας κι εκτός Συρίας. Αμέτρητες οι υλικές ζημιές. Χιλιάδες μικρές, μικρομεσαίες και μεγάλες βιομηχανίες καταστράφηκαν. Οι υποδομές της χώρας, σχολεία, νοσοκομεία, αρχαιολογικοί χώροι κι αρχαίες πόλεις καταστράφηκαν. Το Συριακό πετρέλαιο κι οι υπόλοιπες πλουτοπαραγωγικές πηγές του λαού μας έγιναν αντικείμενο κλοπής και λαθρεμπορίου στην Τουρκία, του καθεστώτος της που είναι σύμμαχος των τρομοκρατικών οργανώσεων. Η αξία αυτών των ζημιών υπολογίζεται σε πάνω από 200 εκατομμύρια δολάρια.

Ο λαός της Συρίας, μαζί με την κυβέρνηση, τον στρατό και τις προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας, αντιστέκεται με θάρρος απέναντι στην επίθεση που ξεκίνησε το 2011.

Οι τρομοκράτες που πραγματοποιούν αυτή την επίθεση, έχουν έρθει από 80 χώρες κι υποστηρίζονται από τις παγκόσμιες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τους συμμάχους τους.

Τώρα η απειλή επεκτείνεται από τη Συρία σε άλλες περιοχές και χώρες, όπως στη Γαλλία, στο Βέλγιο, σε όλη την Ευρώπη. Τώρα η τρομοκρατία είναι ένα διεθνές φαινόμενο κι οι ΗΠΑ είναι ο υπ’ αριθμόν ένα υποστηρικτής του σχεδίου αυτού, που υλοποιούν τρομοκράτες και μισθοφόροι μαζί με ειδικούς δυτικών χωρών. Χρηματοδοτούνται από αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα, όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, τα οποία προσφέρουν υποστήριξη στις τρομοκρατικές οργανώσεις σε συνεργασία με την Τουρκία.

Μπροστά σ’ αυτή τη σκληρή κατάσταση, η Συρία όφειλε να ζητήσει τη βοήθεια της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Η Μόσχα πρόσφερε στη Συρία την αναγκαία υποστήριξη για την Αντίσταση σ’ αυτή τη βάρβαρη επίθεση.

Η Ρωσική βοήθεια αποδιοργάνωσε τις δυτικές κυβερνήσεις και τα αντιδραστικά καθεστώτα της περιοχής, όπως η Τουρκία, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία, άλλαξε ριζικά τη σχέση δυνάμεων στο πεδίο της μάχης και η Συρία μπόρεσε να ανακτήσει σημαντικό τμήμα από το έδαφος της μέσα σε 6 μήνες .

Η Συρία θα συνεχίσει τον αγώνα υπερασπιζόμενη το λαό της και θα ελευθερώσει κάθε σπιθαμή γης του Συριακού εδάφους από τους επιτιθέμενους.

Η κυβέρνηση της Συρίας πληροφόρησε τη διεθνή κοινότητα για τους λόγους αίτησης βοήθειας προς τη Ρωσική Ομοσπονδία.

Η βοήθεια ήταν αποτέλεσμα νόμιμης αίτησης από την νόμιμη κυβέρνηση της Συρίας. Σε συμφωνία με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και με όλες τις διεθνείς αποφάσεις για την αντιμετώπιση επίθεσης σε εσωτερικές υποθέσεις από άλλα κράτη. Κάθε χώρα που δέχεται επίθεση, έχει το δικαίωμα της άμυνας, σύμφωνα με τους νόμους και τους διεθνείς κανόνες.

Ενώ οι νόμιμες δυνάμεις που εκπροσωπούν τη Συρία συνεχίζουν την απελευθέρωση των περιοχών που κατέκτησαν οι τρομοκράτες, οι οποίοι προσπαθούν να επιβάλουν τους δικούς τους νόμους θεσμοθετημένους πριν 1.500 χρόνια, διαπράττοντας εγκλήματα , η Συρία επιδιώκει κι υποστηρίζει την πολιτική επίλυση της κρίσης, στη βάση διακοπής των πολεμικών επιχειρήσεων και την πλήρη αποχώρηση από τις κατεχόμενες περιοχές των ξένων τρομοκρατικών δυνάμεων. Επιδιώκει, επίσης, δημοκρατικές εκλογές στη χώρα και εθνικό διάλογο με την αντιπολίτευση που εκφράζεται από τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα της χώρας. Όμως, οι τρομοκράτες που διατηρούν σχέσεις με ορισμένες αντιπολιτευόμενες ομάδες, επιχειρούν τη συνέχιση της επίθεσης εναντίον της κυβέρνησης, ώστε να αποτύχουν οι πολιτικές διεργασίες της Γενεύης 1 και 2, η συνάντηση της Βιέννης και η συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ.

Σύντροφοι,%cf%83%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%b11

το αίμα τρέχει ακόμη στη Συρία κι ειδικά στο Χαλέπι, τη δεύτερη πρωτεύουσα της χώρας, απελευθερωμένη από τον Αραβικό στρατό της Συρίας και τους συμμάχους του. Οι τρομοκράτες αρνούνται τη διακοπή των εχθροπραξιών για να σωθούν οι ανθρώπινες ζωές των αμάχων, τους οποίους χρησιμοποιούν ως ανθρώπινες ασπίδες.

Σύντροφοι, το κόμμα μας επιβεβαιώνει τα εξής πραγματικά γεγονότα και στοιχεία:

Είναι απαράδεκτο να μπαίνουν στο ίδιο επίπεδο οι εισβολείς με τα θύματα.Οι διεθνείς νόμοι δεν επιτρέπουν σε καμία χώρα να υπεισέρχεται στα εσωτερικά μιας άλλης χώρας. Όμως, αυτό ακριβώς κάνουν στη Συρία οι τρομοκράτες κι οι υποστηρικτές τους, ζητώντας την παραίτηση του προέδρου Άσαντ, όταν αυτό είναι μια απόφαση που ανήκει μόνον στην λαό της Συρίας.Οι εισβολείς έχουν ολόκληρη την ευθύνη για τις απώλειες και τις ζημιές στη χώρα.Η ιμπεριαλιστική επίθεση συνεχίζεται με την υποστήριξη μιας ιμπεριαλιστικής καμπάνιας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, που πληρώνουν με εκατομμύρια δολάρια οι ΗΠΑ κι η Σαουδική Αραβία. Έτσι, τα γεγονότα που περιγράφουν για τη Συρία είναι πλαστογραφημένα. Αυτά τα πλαστογραφημένα γεγονότα διαδίδονται σ’ ολόκληρο τον κόσμο.Και στο Ιράκ δέχονται την ίδια επίθεση κι ο Ιρακινός λαός αντιστέκεται. Το καθήκον όλων των προοδευτικών δυνάμεων του κόσμου είναι η Αλληλεγγύη στην Αντίσταση των λαών της Συρίας και του Ιράκ, εναντίον της παγκόσμιας τρομοκρατίας.

Σύντροφοι,

Τα προοδευτικά πολιτικά κόμματα στη Συρία αγωνίζονται ενάντια στον πόλεμο κι ενάντια στο άδικο οικονομικό εμπάργκο εναντίον του λαού της Συρίας.

Ο λαός της Συρίας απέδειξε τον πατριωτισμό του, στη διάρκεια των χρόνων της ιμπεριαλιστικής επίθεση, βασισμένο στις ιδέες της δημοκρατίας, της προόδου και της ανεξαρτησίας. Ταυτοχρόνως υποστηρίζει την πολιτική λύση της κρίσης.

Το δικό μας κόμμα, στο πνεύμα της αμοιβαίας συνεργασίας είναι έτοιμο να προσφέρει όλες τις απαντήσεις που αφορούν την κατάσταση στη Συρία.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας καλεί τα δικά σας πολιτικά κόμματα κι όλες τις προοδευτικές και δημοκρατικές δυνάμεις να συνεργαστούν, ώστε να εγγυηθούμε την ανθρωπιστική βοήθεια στη χώρα.»

Συρία, Δαμασκός, Συριακό Κομμουνιστικό Κόμμα (Ενιαίο)

Posted in Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »