Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eametopo@gmail.com]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Μαρτίου 2019
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Κατάλογος

Δεκατρία χρόνια αξιοπρέπειας μετά από πέντε αιώνες εκμετάλλευσης

Posted by eamgr στο 17 Μαρτίου, 2019

287156-morales

Πόσα χρόνια κυριαρχίας και αξιοπρέπειας είναι απαραίτητα για την αποκατάσταση πέντε αιώνων λεηλασίας και εκφοβισμού; Πόσα χρόνια δημοκρατίας και αυτοδιάθεσης είναι απαραίτητα ώστε να ισοσκελιστεί η μακραίωνη αποικιοκρατική παράδοση της ολιγαρχίας και στη συνέχεια των πολυεθνικών εταιρειών;

Δεκατρία χρόνια πάντως δεν είναι αρκετά. Δεκατρία χρόνια είναι ακόμη λίγα ώστε ο λαός της Βολιβίας να απαλλαγεί οριστικά από τη φτώχεια και τα προβλήματα που η Δύση κληροδότησε σε αυτούς τους σκληροτράχηλους ιθαγενείς της Λατινικής Αμερικής.

Ο λόγος που στη Βολιβία υπάρχει ακόμα συμπαγής ιθαγενής πληθυσμός, μετά από 500 χρόνια αποικιοκρατίας, είναι το γεγονός ότι οι λευκοί δεν αντέχουν σε υψόμετρο πάνω από τα 1.500 μέτρα. Κάπου εκεί ψηλά, σε μια περιοχή που τη θέριζε η παιδική θνησιμότητα και όπου η Παιδεία, η δημόσια Υγεία και η κοινωνική προστασία ήταν άγνωστες ακόμα και ως λέξεις γεννήθηκε το 1959 ο Έβο Μοράλες, ο πρώτος ιθαγενής πρόεδρος της χώρας και επί δεκατρία χρόνια αδιαφιλονίκητος ηγέτης της.

Από τους αποικιοκράτες κληρονομιά στις πολυεθνικές

Όπως αναφέρει ο Εδουάρδο Γκαλεάνο στις «Ανοιχτές Φλέβες» του, ο ορυκτός πλούτος της Βολιβίας ήταν αυτός που πριν από αιώνες «χρηματοδότησε τα χρέη του ισπανικού στέμματος στους Γερμανούς, Γενοβέζους, Φλαμανδούς και Ισπανούς τραπεζίτες, χρέη που πληρώθηκαν για νέους πολέμους, νέες κατακτήσεις, νέους θανάτους».

Και το ημερολόγιο της Βολιβίας είχε πολλές σελίδες λεηλασίας, πολέμων, βίας και θανάτων καθώς οι αποικιοκράτες ήταν αυτοί που πυροδότησαν πολεμικές συγκρούσεις με τη Χιλή, τη Βραζιλία και την Παραγουάη προς όφελος πολυεθνικών εταιρειών που στη συνέχεια χρηματοδότησαν στρατιωτικά πραξικοπήματα, στήριξαν τον άγριο φιλελευθερισμό και οδήγησαν στην οικονομική εξαθλίωση του λαού της Βολιβίας.

Ο Έβο Μοράλες γεννήθηκε και μεγάλωσε στο βολιβιανό οροπέδιο των Άνδεων από οικογένεια ιθαγενών της φυλής Αϊμάρα. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του και τη στρατιωτική του θητεία, επέστρεψε στην αγροτική δουλειά και σύντομα αναδείχτηκε σε ηγετική μορφή του συνδικάτου των καλλιεργητών κόκας, ενός φυτού που είναι βαθιά δεμένο με την κουλτούρα και την παράδοση των Ινδιάνων της Βολιβίας και παίζει σημαντικό ρόλο στην τοπική τους οικονομία.

Ναι, από την κόκα παράγεται η κοκαΐνη, αλλά οι ινδιάνοι των Άνδεων, δεν έχουν καμία σχέση με αυτό το θέμα και οι προσπάθειες των ΗΠΑ και των κυβερνήσεων της Βολιβίας να εξαλείψουν την καλλιέργεια του φυτού, με το καλό ή με το άγριο, έθετε σε κίνδυνο την επιβίωση των ιθαγενών κοινοτήτων.

Υπήρξαν οξύτατες κοινωνικές συγκρούσεις πάνω σε αυτό το ζήτημα, σε μια εποχή μάλιστα που, εγκάθετοι διεφθαρμένοι πολιτικοί κυβερνούσαν τη χώρα με το «δόγμα του σοκ» παραδίδοντας όλη την παραγωγική βάση της χώρας σε δυτικές εταιρείες και εξωθώντας συστηματικά τα φτωχά στρώματα των Ινδιάνων αγροτών στην πείνα και την εξαθλίωση.

Ο Μοράλες πλήρωσε την έντονη δραστηριότητά του υφιστάμενος επιθέσεις παρακρατικών, συλλήψεις και βασανισμούς, αλλά επιβίωσε.

Ο Ινδιάνος που θα άλλαζε την ιστορία 500 χρόνων

Αντιλαμβανόμενος τη δυναμική του αγροτικού κινήματος και την εντυπωσιακή διεύρυνση της κοινωνικής του βάσης, μετά από μια μακρά περίοδο υψηλής έντασης κινητοποιήσεων, ο Μοράλες συνέλαβε την ιδέα του μετασχηματισμού του συνδικάτου σε πολιτικό κόμμα και δούλεψε εντατικά πάνω σε αυτό. Χωρίς χρηματοδότες, μόνο με τη δράση ενός δικτύου ακτιβιστών -αλλά και με συστηματικές εκκαθαρίσεις των γραμμών του από διεφθαρμένα στοιχεία- το Κίνημα για τον Σοσιαλισμό (MAS) διέγραψε μια εκπληκτική πορεία.

Αυτοπροσδιοριζόμενο ως κόμμα των ιθαγενών και έχοντας στο πρόγραμμά του το αίτημα της εθνικοποίησης των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, της νομιμοποίησης της καλλιέργειας τηε κόκας και της δίκαιης διανομής των κοινωνικών αγαθών, το κόμμα αυτό κέρδισε σταδιακά την εμπιστοσύνη των Ινδιάνων σαρώνοντας πρώτα σε τοπικό επίπεδο, για να μπει, κατόπιν, δυναμικά στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Το πέτυχε πρωτοστατώντας στις οξύτατες κοινωνικές συγκρούσεις που ξέσπασαν στη Βολιβία από τις αρχές του 2000, πρώτα για την ιδιωτικοποίηση του νερού και κατόπιν για την ιδιωτικοποίηση του φυσικού αερίου. Στις συγκρούσεις αυτές το MAS αναδείχτηκε σε πρωτοπορία των φτωχών αγροτικών στρωμάτων, τα οποία κατάφερε να κινητοποιήσει αποφασιστικά, σε μάχες σώμα με σώμα με τις δυνάμεις κρατικής καταστολής και τις συμμορίες των παρακρατικών δολοφόνων.

Πολιτική νίκη και πόλεμος στη φτώχεια

Από τα 3,5 εκατομμύρια του πληθυσμού της Βολιβίας, περίπου τα 2 είναι ιθαγενείς και ο Μοράλες είχε κερδίσει ένα τεράστιο στοίχημα αποσπώντας τους από την απάθεια και κερδίζοντας με το σπαθί του MAS την πολιτική τους εμπιστοσύνη. Στις γενικές εκλογές του 2002 το MAS αναδείχτηκε αξιωματική αντιπολίτευση με 20,94%, μόλις 1,5 μονάδα πίσω από το συστημικό κόμμα του Γκονζάλες Σάντσες Ντε Λοσάδα, που αναδείχτηκε Πρόεδρος της χώρας.

Δεν σταμάτησε εκεί. Στις επόμενες εκλογές, που έγιναν το 2005, το κόμμα των Ινδιάνων αγροτών κατέγραψε έναν πρωτοφανή θρίαμβο κερδίζοντας με 53,7% και προκαλώντας ανατριχίλα στις πλούσιες λευκές ελίτ των πόλεων, τις δυτικές εταιρείες που κυβερνούσαν τη χώρα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τη CIA.

Η πρώτη εκείνη εκλογική νίκη του Μοράλες έφερε τη Βολιβία στο χείλος ενός εμφυλίου πολέμου. Ο θρίαμβος του MAS ήταν αποτέλεσμα μιας βαθιάς πολιτικής διαίρεσης ανάμεσα στους ινδιάνους και τα μεσαία στρώματα της χώρας. Ο Μοράλες δεν έκανε πίσω. Έβαλε εμπρός το πρόγραμμά του, το οποίο, αν και δεν εφάρμοσε στο σύνολό του, έφερε στα χέρια του κράτους τεράστιους τομείς της οικονομίας.

Η εμβληματική του μεταρρύθμιση ήταν ο κρατικός έλεγχος στην παραγωγή υδρογονανθράκων. Ένα από τα πρώτα του μέτρα ήταν ο εξαναγκασμός των εταιρειών να παραχωρούν το 82% των κερδών τους στο κράτος, εκεί που μέχρι τότε απέδιδαν μόνο το 18%.

Μετά το 2006, στην ανάπτυξη της διαδικασίας αλλαγής που θέσπισαν τα κοινωνικά κινήματα μαζί με την κυβέρνηση του Έβο Μοράλες, ένα από τα βασικά επιτεύγματα ήταν η μείωση της ακραίας φτώχειας από 34% σε 15%.

Σε συνδυασμό με ένα ευρύ δίκτυο περισσοτέρων από 3.000 Κέντρων Δημόσιας Υγείας, την έκδοση τίτλων ιδιοκτησίας γης για πάνω από 1,5 εκατομμύρια άκληρους αγρότες, τα καθολικά προγράμματα άμεσων παροχών, όπως το Renta Dignidad (Εισόδημα Αξιοπρέπειας), τη χορήγηση έως και 14% του κρατικού προϋπολογισμού στην εκπαίδευση, την κατασκευή χιλιάδων μονάδων κοινωνικής κατοικίας και τη σταδιακή αύξηση των μισθών, τα 13 αυτά χρόνια μπορεί να μην είναι πολλά, αλλά σίγουρα στη διάρκειά τους έγιναν πολλά και είχαν αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη των τελευταίων ετών στη Λατινική Αμερική και μια εκθετική αύξηση των διεθνών αποθεμάτων της χώρας.

Δηλαδή τη διαθεσιμότητα των πόρων για τη ριζική βελτίωση της ποιότητας ζωής των Βολιβιανών και μόνο αυτών.

Πηγή: Η Αυγή

 

Posted in Διεθνή | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

37ο συνέδριο ΓΣΕΕ: διάλυση,κατρακύλα,χρεωκοπία

Posted by eamgr στο 16 Μαρτίου, 2019

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Ματαιώνεται  οπως διαφαίνεται το συνέδριο της ΓΣΕΕ εν μέσω προπηλακισμών,κραυγών και αλληλοκατηγοριών.ΓΣΕΕ

Δεν μένει πλέον καμία αμφιβολία στους εργαζόμενους ότι αυτή η μορφή οργάνωσης του συνδικαλιστικού κινήματος είναι νεκρή. Αυτές τις ημέρες γίνεται πλέον η νεκροψία της ΓΣΕΕ, με τις συνδικαλιστικές δυνάμεις που ευθύνονται σε μέγιστο βαθμό για αυτό το αποτέλεσμα να επιρρίπτουν τις ευθύνες για τα αίτια θανάτου η μία στην άλλη.

Δυστυχώς, για άλλη μια φορά διαπιστώνουμε το κατρακύλισμα και τη χρεωκοπία του συνδικαλιστικού κινήματος. Τίποτα δεν μπορεί να κρύψει ότι και αυτό το συνέδριο της ΓΣΕΕ είναι φιάσκο και παρωδία όπως όλη την τελευταία δεκαετία.

Τα γεγονότα με τους καμικάζι διαμαρτυρόμενους που εκτυλίσσονται στο συνδικαλιστικό κίνημα δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε μεμονωμένα, ούτε κεραυνός εν αιθρία. Περνάμε σε νέα φάση και τυπικής οργανωτικής διάσπασης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Αποκαλύπτουν και πιστοποιούν την βαθιά κρίση και σήψη σ’ολόκληρο το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα από τα πάνω μέχρι τα κάτω, που διαμορφώθηκε χέρι -χέρι με το πολιτικό σύστημα  της διαφθοράς, της αρπαχτής  και των πελατειακών σχέσεων για δεκαετίες .

Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα όχι μόνο διασπάστηκε σε μηχανισμούς συμφερόντων – εργοδοτικών, κρατικοδίαιτων, κομματικών κ.τ.λ. – αλλά καταργήθηκε ουσιαστικά ως θεσμική κοινωνική οργάνωση με στοιχειώδη δημοκρατική λειτουργία με ευθύνη και της αριστεράς σε όλες της τις εκφράσεις.ΓΣΕΕ3

Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ  που σήμερα παρουσιάζονται ως αρχάγγελοι – καμικάζι της ταξικότητας  και της δημοκρατικής αντιπροσώπευσης έχουν την κύρια ευθύνη για την διάσπαση, την απαξίωση και τη διάλυση των συνδικάτων με διαδικασίες υποταγής, νόθευσης και έλεγχου της όποιας λειτουργίας τους ως συλλογικές κοινωνικές οργανώσεις της εργατικής τάξης. Ενώ οι υπόλοιπες δυνάμεις της αριστεράς είτε ακολουθούσαν τις επιλογές του ΠΑΜΕ-ΚΚΕ, είτε αγνοούσαν και σνόμπαραν την ύπαρξη και τη λειτουργία του συνδικαλιστικού κινήματος λειτουργώντας με τη λογική της ανάθεσης μετά το 2015 στις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις.

Η κατάσταση  αποπνέει μπόχα και δυσωδία, νοθεία και παραχάραξη της πραγματικής αντιπροσώπευσης των εργαζομένων.

Εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ με όρους μαύρου χρήματος διαμόρφωσαν, συντήρησαν και συντηρούν ακόμα και σήμερα το σύστημα της ηγετικής ομάδας της ΓΣΕΕ που εκπροσωπεί λιγότερο από το 15% του συνόλου των εργαζόμενων, διευθυντές, προϊσταμένους, εργοδηγούς, εργολάβους, επαγγελματίες, κομματικούς κομισάριους και την προνομιούχα πελατεία τους.

Η  ΓΣΕΕ όχι μόνο δεν υπερασπίστηκε την εργασία και την εργατική τάξη, αλλά αποτέλεσε και αποτελεί το μακρύ χέρι των δανειστών και του νεοφιλελευθερισμού για συνολικότερες ανατροπές του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας σε βάρος  των δυνάμεων της παραγωγικής εργασίας που βιώνουμε ιδιαίτερα τα χρόνια της κρίσης.

Η ΓΣΕΕ προχωρά αναμφίβολα σ’ ένα απολύτως νόθο και αντιδημοκρατικό συνέδριο και ως τέτοιο πρέπει να καταγγελθεί. Όμως αυτό δεν μπορεί να είναι άλλοθι για ένα παραπέρα βάθεμα και νομιμοποίηση της διάσπασης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Ο εκδημοκρατισμός και ο ταξικός προσανατολισμός του, δεν είναι ζήτημα ξεκομμένο από την βάση της εργατικής τάξης από έξω και από τα πάνω, αλλά καθημερινής δουλειάς στην υπεράσπιση των αξιών της εργασίας, της δημοκρατίας, της μαζικότητας και της ενότητας του.

Διεκδίκηση και απαίτηση από τη κυβέρνηση ενός νέου θεσμικού πλαισίου για το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα που θα προκύψει μετά από μια πλατιά και σε βάθος συζήτηση με τις ζωντανές δυνάμεις του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος με βασικές κατευθύνσεις:

  • Την διασφάλιση της ενότητας, της μαζικότητας, της ταξικής αυτονομίας και αυτοτέλειας των οργανώσεων και των συνδικαλιστικών οργάνων.
  • Θα διασφαλίζει σε κάθε επίπεδο συνδικαλιστικής εκπροσώπησης και τον αντίστοιχο κοινωνικοπολιτικό τους ρόλο
  • Θα περιέχει και θα κατοχυρώνει ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο εργασιακών σχέσεων στη βάση των σημερινών αναγκών της εργατικής τάξης και της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης .

* Γιώργος Παπασπυρόπουλος, αντιπρόσωπος στο 37 συνέδριο της ΓΣΕΕ, μέλος της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Πάτρας

 

Η κατάσταση σήψης στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα δεν είναι κεραυνός εν αιθρία αξίζει να διαβάσετε τις τελευταίες παρεμβάσεις μας στα τρία προηγούμενα συνέδρια της ΓΣΕΕ όταν κανείς» δεν έπαιρνε το μερτικό του στην ευθύνη και στον μόχθο. Αυτό που του αναλογεί. Γιατί η ανάθεση είναι λιποταξία», που λέει και ο ποιητής

https://eamgr.wordpress.com/2016/03/19/%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%B4%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%81%CF%89%CE%B4%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CF%83%CE%B5%CE%B5-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%87%CF%85%CE%B4%CE%B1%CE%AF/

https://eamgr.wordpress.com/2013/03/21/35o-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CE%B4%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CF%83%CE%B5%CE%B5/

https://eamgr.wordpress.com/2010/03/20/34-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%B4%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CF%83%CE%B5%CE%B5%C2%AB%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CF%87%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B9-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9/

 

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Έφυγε από τη ζωή ο σ.Ανέστης Ταρπάγκος

Posted by eamgr στο 13 Μαρτίου, 2019

Έφυγε από τη ζωή σήμερα  ο αγωνιστής της αριστεράς στη Θεσσαλονίκη, Ανέστης Ταρπάγκος. Η κηδεία του θα γίνει την Παρασκευή 15 Μαρτίου στις 11.30΄π.μ., στα κοιμητήρια της Αναστάσεως του Κυρίου, στη Θέρμη.tarpagkos

Αγωνιστής της Αριστεράς από τα χρόνια της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, στη Θεσσαλονίκη όπου γεννήθηκε, συνέχισε την ενεργό δράση του και στη Γαλλία, όπου σπούδασε τυπογράφος-μηχανικός, στα χρόνια της μεγάλης ανάπτυξης των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων, από τον Μάη του ’68 μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1980.

Επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη, ο Ανέστης Ταρπάγκος, έχοντας κατακτήσει ένα υψηλό επίπεδο μαρξιστικής θεωρητικής συγκρότησης, υπήρξε ένας από τους πλέον σημαντικούς μελετητές των διαδικασιών της ταξικής πάλης, με το βλέμμα του σταθερά στραμμένο προς τον κόσμο της εργασίας.

Συνάμα, ανέπτυξε συνδικαλιστική δραστηριότητα, έχοντας υποστεί συχνές διώξεις από το κατασκευαστικό κεφάλαιο και έχοντας απολυθεί πολλές φορές, παρά την αναγνώριση του υψηλού επιπέδου των ικανοτήτων του στην επιστημονική – τεχνική εργασία του.

Ήταν ενταγμένος στο ΚΚΕ εσωτερικού και αργότερα στο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ  από το 2015 συμμετείχε στη Λαϊκή Ενότητα.

Ο Ανέστης Ταρπάγκος αρθρογραφούσε συχνά στα αριστερά μέσα ενημέρωσης της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο, ανάμεσα σε αυτά ήταν και το περιοδικό μας «Η ΆΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ»

Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στους συγγενείς, τους φίλους και τους συντρόφους του.

Posted in Ανακοινώσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Συγκέντρωση-συζήτηση

Posted by eamgr στο 17 Φεβρουαρίου, 2019

ΜΑΤΖΑΡΗΣ

Posted in Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Συνταγματική αναθεώρηση ουσίας και όχι φυσιογνωμίας εκτός κοινωνίας δεν υπάρχει

Posted by eamgr στο 16 Φεβρουαρίου, 2019

Η Συνταγματική αναθεώρηση κατείχε κεντρική θέση στο μεταμνημονιακό σενάριο των κυβερνητικών πρωτοβουλιών. Αντίθετα εξελίσσεται στην πρώτη της σοβαρή ήττα, ήττα πυρηνική και όχι περιστασιακή, σαν και αυτήν που έσπευσαν να πανηγυρίσουν τα αντιπολιτευόμενα μέσα αδίκως.βουλη

Το Σύνταγμα ενός εθνοκρατικού σχηματισμού προσδιορίζει και αποτυπώνει τους ιδεολογικοπολιτικούς, και προπαντός ταξικούς, συσχετισμούς εντός της κοινωνίας. Δεν είναι ευκαιριακός πλοηγός δράσης, ούτε και στείρος κώδικας πειθαρχίας. Είναι αποτέλεσμα επίπονων συγκρούσεων, και συνήθως καταγράφει αδυσώπητα τους αληθινούς πολιτικούς όρους που ηγεμονεύουν στην κοινωνία, άσχετα κιόλας από την τρέχουσα κοινοβουλευτική σύνθεση.

Είναι προσεχτικά διαρθρωμένη η διαδικασία του, ώστε να διατρέχει το χτεσινό, το παροντικό και το μελλοντικό υπόστρωμα, δηλαδή το οικονομικό και κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον, την εγχώρια αλλά και την διεθνή κατάσταση, την θέση της χώρας στον κόσμο.

Είναι προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατέκτησε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία εκφράζοντας μια μεγάλη αντίφαση: Δηλαδή εκπροσωπούσε ένα ιστορικό πολιτικό ρεύμα και μια δυναμική κοινωνική πλειοψηφία, όντας παράλληλα κλεισμένος σε ένα κέλυφος απομόνωσης από όλο το υπόλοιπο πολιτικό φάσμα και ένα εξίσου μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Η αριθμητική της κοινοβουλευτικής του πλειοψηφίας στηρίχτηκε στις αντιμνημονιακές του συμμαχίες, ωστόσο ο χρόνος τους ήταν εξαρχής περιορισμένος.

Επιπλέον δεν αρκούσαν προκειμένου να καταφέρει η Αριστερά να πετύχει μια μικρή, έστω, συνταγματική καταγραφή-παρακαταθήκη της ιστορικής της πρώτης φοράς στην κυβέρνηση. Για αυτό και εξαρχής οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την αναθεώρηση δεν ήταν απλώς προβληματικές σε ένα τους μέρος, αλλά προπαντός προσχηματικές ουσιαστικά, ένα εργαλείο πρόσκαιρης ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης, ενώ δεν υπήρχαν οι όροι, άμεσοι και έμμεσοι, για να προχωρήσει η διαδικασία.

Μάλιστα η όλη προεργασία δημόσιου διαλόγου για τον προσδιορισμό των θέσεων της κοινωνίας απέναντι στην αναθεώρηση εντάχθηκε και αυτή σε ένα είδους σκηνικό διαχείρισης της όλης υπόθεσης σε τέτοια προσχηματικά πλαίσια. Είναι απλό: Η Αριστερά για να μπορούσε να πετύχει μεγάλες συνταγματικές καταγραφές θα έπρεπε να έχει με το μέρος της ένα δυναμικό, μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, τέτοιο που να διαμορφώνει κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες μέσα στην υφιστάμενη σύνθεση της Βουλής, και πέρα από αυτήν, πάνω και από τα ίδια τα πολιτικά κόμματα.

Τέτοια δυναμική δεν υπάρχει. Ουσιαστικά, μάλιστα, στην υπόθεση του Συντάγματος ενσωματώνεται η όλη προβληματική προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ στο ζήτημα των συμμαχιών. Που εντοιχίζονται, ήδη από την περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση, σε α λα καρτ αντι-μέτωπα και σε προσχώρηση στην περιοχή του ΠΑΣΟΚ-δίχως την κινηματική του, μάλιστα, δυναμική- σε αντίθεση με την προφανή αναγκαιότητα της Αριστεράς να συμμαχήσει βασικά και εντελώς πλειοψηφικά με την ίδια την κοινωνία.

Αλλά τέτοια δυναμική δεν αποπνέουν και οι ίδιες οι θέσεις της κυβέρνησης για την αναθεώρηση. Και πρώτα πρώτα στο βασικό στοιχείο όπου επένδυσε η κυβέρνηση να διαφοροποιηθεί αναφορικά με την αμεσοδημοκρατική πινελιά της συνταγματικής της πρότασης. Υπάρχει μια τάση σε ένα κομμάτι της Αριστεράς διεθνώς στην προσπάθεια της να απαντήσει στην διευρυμένη κρίση αντιπροσώπευσης να ρίχνει τον προγραμματικό της λόγο στον μέσο όρο της κοινής γνώμης, δηλαδή να υποκλίνεται στα πολύχρωμα και αυθόρμητα κινήματα της νέας εποχής-εξάλλου και η αντιμνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ για πολλούς υπήρξαν ένα απότοκο της «Πλατείας».

Όμως τα κινήματα αυτά μάλλον διογκώνουν υπογραμμίζοντας το προγραμματικό κενό της Αριστεράς, έτσι διαταξικά και εκ πεποιθήσεως ασπόνδυλα που είναι, παρά αποτελούν οδηγό δράσης να τρέξει η Αριστερά από πίσω. Παρόλα αυτά τα κινήματα αυτά, όπως, ας πούμε, συμβαίνει αυτές τις μέρες με τα Κίτρινα γιλέκα, έχουν στο επίκεντρο της μια πολύ απλή πρόταση για την άμεση δημοκρατία: Τα δημοψηφίσματα.

Η λογική του δημοψηφίσματος είναι πέρα για πέρα προβληματική. Επειδή είναι αφηρημένη. Επειδή δεν είναι έτσι και αλλιώς προοδευτική ούτε η χρήση των δημοψηφισμάτων, ούτε και το περιεχόμενο τους. Επειδή, προπαντός, αποτελούν μια πρόφαση προοδευτικής απάντησης στην κρίση των θεσμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Και είναι να απορεί κανείς: πιστεύει αλήθεια η Αριστερά ότι η α λα καρτ αμεσοδημοκρατία μπορεί να αντικαταστήσει την αναγκαιότητα να ισχυροποιηθούν οι τοπικολαϊκοί θεσμοί, οι εργατικές συνομοσπονδίες, οι σπουδαστικές ενώσεις, με λίγα λόγια οι ζωντανοί, καθημερινοί θύλακες οξυγόνου της ταξικής πάλης και της δημοκρατίας στην χώρα;

Γιατί η ουσιαστική και θεσμική κατοχύρωση και αναβάθμιση αυτών των πυρήνων που οργανώνουν την κοινωνική ζωή λείπει από την κυβερνητική πρόταση. Από αυτήν την άποψη δεν θα εξέπληττε αν αύριο αυτή η πρόταση για διενέργεια δημοψηφισμάτων κατόπιν λαϊκής πρωτοβουλίας θα την στήριζε ακόμα και μια ενδεχόμενη αυριανή αντιδραστική κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Εξίσου ένα άρθρο που επίσης συγκέντρωσε πάνω από 151 ψήφους και το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει προοδευτική επίφαση μιας αυριανής αντιδραστικής πλειοψηφίας είναι το άρθρο για την αξιοπρεπή διαβίωση- το όποιο δεν διαφέρει από παρόμοιες αφηρημένες αναφορές σε άλλα ευρωπαϊκά συντάγματα, ενώ επίσης καλύπτεται και από τα πειράματα του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος επιβίωσης.

Εξαιρετικά προβληματική θέση της κυβέρνησης εκείνη για άμεση εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας από τον λαό, τόσο αναφορικά με την πρόταση σαν περιεχόμενο, όσο και αναφορικά με την τρέχουσα διαχείριση της, την υποταγή της σε περιστασιακές εκλογικές σκοπιμότητες.

Σημαντικά και αναπαλλοτρίωτα από μια διαφορετική κοινοβουλευτική σύνθεση άρθρα, όπως η κατοχύρωση των συλλογικών συμβάσεων, ο δημόσιος έλεγχος ρεύματος και νερού δεν μπόρεσαν να κερδίσουν κάτι περισσότερο από την κυβερνητική πλειοψηφία, άρα μένουν ακυρωμένα ουσιαστικά. Εξίσου ακυρωμένες μένουν και άλλες ενδιαφέρουσες προτάσεις για πρωθυπουργούς μόνον εν ενεργεία βουλευτές, για ταβάνι τριών βουλευτικών θητειών, για εποικοδομητική πρόταση δυσπιστίας από την μειοψηφία κ.α.

Το κατώφλι της συνταγματικής αλλαγής φαίνεται να περνάνε τα άρθρα που εξόφθαλμα τα έχει ξεπεράσει η κοινωνία και το αντιλαμβάνεται αυτό το πολιτικό σύστημα, όπως το άρθρο 86.

Η μόνη ουσιαστική νίκη της Αριστεράς σε αυτήν την πρόταση συνταγματικής αναθεώρησης είναι…η αναβολή της αναθεώρησης του άρθρου 16 και του άρθρου 24, και ευρύτερα η αναβολή μιας βαθιάς συντηρητικής αναθεώρησης των θεσμών που αντικειμενικά ήταν και παραμένει κεντρικό στοίχημα των δυνάμεων του νεοφιλελευθερισμού. Το περιβόητο άρθρο 3, με την ασθμαίνουσα πλειοψηφία των 151, μένει μετέωρο, ένα στίγμα μιας απλής ιδεολογικής διαφοροποίησης δίχως συνέχεια και βάθος, αν όχι και ουσιαστικά ακυρωμένο ήδη από την όλη εξέλιξη του μνημονίου με την Εκκλησία.

Κοντολογίς, η παρούσα συζήτηση και ψηφοφορία εκφράζει απόλυτα τους παρόντες πολιτικοϊδεολογικούς  συσχετισμούς στην κοινωνία, τους ταξικούς συσχετισμούς δηλαδή, εκφράζει τα σημερινά και αυριανά αδιέξοδα της στρατηγικής της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ στο ζήτημα των συμμαχιών και του πως αντιλαμβάνεται την κίνηση της κοινωνίας, αποτυπώνει τα όρια των δυνατοτήτων, που φάνηκαν αξεπέραστα στην πορεία και λόγω έλλειψης βούλησης, της αριστερής κυβέρνησης-αποτελεί, θα έπρεπε να αποτελεί, σημείο αναστοχασμού και επαναπροσδιορισμού.

Ανδρέας Μπεντεβής

 

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Να σταματήσει επειγόντως ο ιμπεριαλιστικός στρατιωτικός τυχοδιωκτισμός ενάντια στην Βενεζουέλα

Posted by eamgr στο 16 Φεβρουαρίου, 2019

ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ

Σήμερα στη Βενεζουέλα κρίνεται η κυριαρχία και η αξιοπρέπεια της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, αλλά και των λαών του Νότου. Κρίνεται επίσης, η επιβίωση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και της Χάρτας των Ηνωμένων Εθνών. Καθορίζεται εάν η νομιμοποίηση μιας κυβέρνησης πηγάζει από την κυρίαρχη και εκφρασμένη θέληση του λαού της ή από την αναγνώριση ξένων δυνάμεων.

f0122991

Η Επαναστατική Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κούβας καταγγέλλει τις κλιμακούμενες πιέσεις και ενέργειες της Κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, για να προετοιμάσει μια στρατιωτική περιπέτεια μεταμφιεσμένη σε «ανθρωπιστική επέμβαση», στην Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας και καλεί τη διεθνή κοινότητα να κινητοποιηθεί για να εμποδίσει την πραγματοποίησή της. 

Μεταξύ 6 και 10 Φλεβάρη του 2019, έχουν πραγματοποιηθεί πτήσεις μεταγωγικών στρατιωτικών αεροσκαφών προς το Αεροδρόμιο Ραφαέλ Μιράντα του Πουέρτο Ρίκο, την Αεροπορική Βάση του Σαν Ισίδρο στην Δομινικανή Δημοκρατία και σε άλλα νησιά της Καραϊβικής που βρίσκονται σε στρατηγική θέση, σίγουρα χωρίς να το γνωρίζουν οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών. Οι πτήσεις αυτές ξεκίνησαν από βορειοαμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις, από τις οποίες επιχειρούν μονάδες των Δυνάμεων Ειδικών Επιχειρήσεων και των Πεζοναυτών, που χρησιμοποιούνται σε μυστικές ενέργειες , ακόμα και ενάντια σε ηγέτες άλλων χωρών. 

Πολιτικά μέσα, αλλά και μέσα του Τύπου, ακόμα και των Ηνωμένων Πολιτειών, έχουν αποκαλύψει ότι εξτρεμιστές αυτής της κυβέρνησης, που έχουν μακρά ιστορία δράσεων και κατασυκοφάντισης με σκοπό να προκαλούν ή να ενθαρρύνουν πολέμους, όπως είναι ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, Τζον Μπόλτον, ο Διευθυντής του Δυτικού Ημισφαιρίου του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, Μαουρίσιο Κλαβέρ-Καρόνε, με την συμμετοχή του γερουσιαστή της Φλόριντα, Μάρκο Ρούβιο, σχεδίασαν, διεύθυναν την χρηματοδότηση και οργάνωσαν απ’ ευθείας και με λεπτομέρειες, την προσπάθεια πραξικοπήματος στην Βενεζουέλα μέσω της παράνομης αυτό-ανακήρυξης ενός προέδρου. 

Και είναι αυτοί οι ίδιοι, οι οποίοι προσωπικά ή μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών συνεχίζουν να ασκούν βάναυσες πιέσεις ενάντια σε πολυάριθμες κυβερνήσεις, εξαναγκάζοντας τες σε υποστήριξη του αυθαίρετου καλέσματος για νέες προεδρικές εκλογές στην Βενεζουέλα, ενώ παράλληλα προωθούν την αναγνώριση του σφετεριστή, ο οποίος μόλις και μετά βίας συγκέντρωσε 97 χιλιάδες ψήφους σαν βουλευτής, έναντι των περισσότερο από 6 εκατομμύρια βενεζουελάνων που τον περασμένο Μάιο εξέλεξαν τον Συνταγματικό Πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο Μόρος. 

Μετά την αντίσταση στο πραξικόπημα που επέδειξε ο λαός του Τσάβες και του Μπολίβαρ, στις μαζικές διαδηλώσεις υποστήριξης του Προέδρου Μαδούρο και την αφοσίωση των Μπολιβαριανών Εθνικών Ενόπλων Δυνάμεων, η Κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έχει εντείνει την πολιτική και μιντιακή διεθνή της εκστρατεία και σκληραίνει την επιβολή των μονομερών οικονομικών μέτρων ενάντια στην Βενεζουέλα. Κάποια από αυτά είναι το μπλοκάρισμα σε τράπεζες τρίτων χωρών χιλιάδων εκατομμυρίων δολαρίων που ανήκουν στην Βενεζουέλα και η κλοπή των εσόδων από τις πωλήσεις πετρελαίου αυτής της αδελφής χώρας, γεγονός που προκαλεί σοβαρές ανθρώπινες βλάβες και σκληρές στερήσεις στον λαό της. 

Μαζί με αυτή τη βάναυση και αδικαιολόγητη λεηλασία, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να κατασκευάσουν μια πρόφαση ανθρωπιστικής κρίσης, για να ξεκινήσουν μια στρατιωτική επίθεση ενάντια στην Βενεζουέλα και προτείνεται να εισέλθει στο έδαφος αυτού του κυρίαρχου κράτους, μέσω του εκφοβισμού, της πίεσης και της επιβολής, μια υποτιθέμενη ανθρωπιστική βοήθεια, η οποία είναι χίλιες φορές μικρότερη από τις οικονομικές ζημιές που προκαλεί η πολιτική πολιορκίας που επιβάλλεται από την Ουάσιγκτον. 

Ο σφετεριστής και αυτό-ανακηρυχθείς «πρόεδρος» δήλωσε ξεδιάντροπα ότι είναι διατεθειμένος να ζητήσει μια στρατιωτική επέμβαση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, με την πρόφαση να λάβει την εν λόγω «ανθρωπιστική βοήθεια» και χαρακτήρισε την κυρίαρχη και αξιοπρεπή απόρριψη αυτού του ελιγμού ως «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας». 

Υψηλοί βορειοαμερικανοί αξιωματούχοι υπενθυμίζουν κάθε μέρα, με αλαζονεία και αδιαντροπιά, ότι σε σχέση με την Βενεζουέλα, «όλες οι επιλογές είναι στο τραπέζι, ακόμα και η στρατιωτική επέμβαση». 

Στη διαδικασία κατασκευής προφάσεων, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών κατέφυγε στην εξαπάτηση και τη συκοφαντία παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα επίλυσης του προβλήματος στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών όπου, κυνικά και υποκριτικά, εκφράζει σοβαρή ανησυχία για «την κατάσταση ανθρωπιστικής κρίσης και τα ανθρώπινα δικαιώματα…, τις πρόσφατες προσπάθειες μπλοκαρίσματος της παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας, την ύπαρξη εκατομμυρίων μεταναστών και προσφύγων…, την υπερβολική χρήση βίας ενάντια σε ειρηνικές διαδηλώσεις, την κατάσταση διατάραξης της περιφερειακής ειρήνης και της ασφάλειας» στην Βενεζουέλα και προτρέπει «στην υιοθέτηση των αναγκαίων μέτρων». 

Είναι προφανές ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες προετοιμάζουν το έδαφος για να εγκαταστήσουν με την επιβολή «μια ανθρωπιστική δίοδο» κάτω από «διεθνή προστασία», επικαλούμενοι την «υποχρέωση να προστατέψουν» τους πολίτες και να εφαρμόσουν «όλα τα αναγκαία μέτρα». 

Είναι αναγκαίο να υπενθυμίσουμε ότι παρόμοια στάση και ίδιες προφάσεις είχαν υιοθετηθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες στο πρελούδιο των πολέμων που εξαπέλυσαν ενάντια στην Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ και τη Λιβύη, με τίμημα τις τεράστιες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές και την απέραντη δυστυχία. 

Η βορειοαμερικανική κυβέρνηση προσπαθεί να εξαλείψει το μεγαλύτερο εμπόδιο που αντιπροσωπεύει η Μπολιβαριανή και Τσαβική Επανάσταση για την άσκηση της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας πάνω στη «Δική μας Αμερική» και την λεηλασία αρπάζοντας από το λαό της Βενεζουέλας τα μεγαλύτερα πιστοποιημένα αποθέματα πετρελαίου του πλανήτη και άλλους μεγάλους στρατηγικούς φυσικούς πόρους. 

Δεν γίνεται να ξεχνάμε την θλιβερή και γεμάτη πόνο ιστορία των στρατιωτικών επεμβάσεων των Ηνωμένων Πολιτειών, περισσότερες από μία φορά στο Μεξικό, την Νικαράγουα, την Δομινικανή Δημοκρατία, την Αϊτή, την Κούβα, την Ονδούρα και πιο πρόσφατα την Γρανάδα και τον Παναμά. 

Όπως προειδοποίησε στις 14 Ιούλη του 2017 ο Αρχηγός του Στρατού Ραούλ Κάστρο Ρους: «η επιθετικότητα και η πραξικοπηματική βία ενάντια στην Βενεζουέλα βλάπτουν ολόκληρη τη «Δική μας Αμερική» και ωφελούν μόνο τα συμφέροντα αυτών που καταπιάνονται στο να μας διαιρούν για να ασκούν την κυριαρχία τους πάνω στους λαούς μας, χωρίς να τους ενδιαφέρει η δημιουργία συγκρούσεων με ανυπολόγιστες συνέπειες σε αυτήν την περιοχή, όπως στις συγκρούσεις που βλέπουμε σε διάφορες περιοχές του κόσμου». 

Η Ιστορία θα κρίνει αυστηρά μια νέα στρατιωτική ιμπεριαλιστική επέμβαση στην περιοχή, αλλά και την συνενοχή αυτών που ανεύθυνα τους ακολουθούν. 

Σήμερα στη Βενεζουέλα κρίνεται η κυριαρχία και η αξιοπρέπεια της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, αλλά και των λαών του Νότου. Κρίνεται επίσης, η επιβίωση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και της Χάρτας των Ηνωμένων Εθνών. Καθορίζεται εάν η νομιμοποίηση μιας κυβέρνησης πηγάζει από την κυρίαρχη και εκφρασμένη θέληση του λαού της ή από την αναγνώριση ξένων δυνάμεων. chavez-maduro

Η Επαναστατική Κυβέρνηση καλεί σε διεθνή κινητοποίηση για την υπεράσπιση της ειρήνης στην Βενεζουέλα και στην περιοχή, βασισμένη στις αρχές της Ανακήρυξης της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής ως Ζώνη Ειρήνης, που υιοθετήθηκε με την υπογραφή των Αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων της CELAC (Κοινότητα Κρατών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής), το 2014.

Καλωσορίζει και εκφράζει την υποστήριξή της στον Μηχανισμό του Μοντεβιδέο, μια πρωτοβουλία του Μεξικού, της Ουρουγουάης , της Κοινότητας Χωρών της Καραϊβικής (CARICOM) και της Βολιβίας, που έχει στόχο τη διατήρηση της ειρήνης στην Βενεζουέλα, στη βάση, όπως αναφέρεται στην πρόσφατη Ανακοίνωσή του, των αρχών της μη επέμβασης στα εσωτερικά θέματα, στην νομική ισότητα των Κρατών και στην ειρηνική επίλυση των διαφορών. 

Χαιρετίζει την ευνοϊκή υποδοχή της εν λόγω πρωτοβουλίας από πλευράς του Προέδρου Μαδούρο Μόρος και της διεθνούς κοινότητας και εκφράζει την ανησυχία της μπροστά στην κατηγορηματική απόρριψη της Κυβέρνησης των ΗΠΑ στις πρωτοβουλίες διαλόγου που προωθούνται από πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και αυτής της πρωτοβουλίας. 

Η Επαναστατική Κυβέρνηση επαναλαμβάνει την σταθερή και αμετακίνητη αλληλεγγύη της με τον Συνταγματικό Πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο Μόρος, την μπολιβαριανή και τσαβική Επανάσταση και την πολιτικο-στρατιωτική ένωση του λαού της και απευθύνει κάλεσμα σε όλους τους λαούς και τις κυβερνήσεις του κόσμου να υπερασπίσουν την Ειρήνη και αντιταχθούν ενωμένοι, πέρα από ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές, για να σταματήσουν μια νέα ιμπεριαλιστική στρατιωτική επέμβαση στην Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, που θα βλάψει την ανεξαρτησία, την κυριαρχία και τα συμφέροντα των λαών από το Ρίο Μπράβο μέχρι την Παταγονία. 

 

Αβάνα, 13 Φλεβάρη 2019

πηγή:http://www.granma.cu/cuba/2019-02-13/declaracion-del-gobierno-revolucionario-13-02-2019-21-02-39

 

Posted in Διεθνή, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Λάθος πόλη…

Posted by eamgr στο 13 Φεβρουαρίου, 2019

Το όραμα για την Πάτρα δεν μπορεί να έχει γκρίζο χρώμα.

πατρα γκριζα

Στη πόλη μας το Γενάρη του ’91 ο καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας έπεφτε νεκρός μπροστά στη πόρτα του σχολείου από τον σιδηρολοστό του Καλαμπόκα αρχηγού του γνωστού τάγματος εφόδου των καλόπαιδων της ΟΝΝΕΔ Πάτρας.

Εκείνο το βράδυ ο  τότε δήμαρχος της Πάτρας Καράβολας ήταν με τον Τεμπονέρα και τους μαθητές. Ήταν στη σωστή πλευρά της ιστορίας.

Όσοι ήταν με τους δολοφόνους του δεν υπάρχει κολυμπήθρα του Σιλωάμ να τους χωρέσει,  να τους εξαγνίσει και να τους χρήσει δημάρχους όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Μπορεί να πέρασαν 28 χρόνια να κόπασαν η οργή και τα πάθη αλλά η μνήμη μένει ζωντανή  να διδάσκει ότι ο αγώνας για γνώση, δημοκρατία και ελευθερία δεν συντρίβεται από τους σιδηρολοστούς του φασισμού και του ακραίου νεοφιλελευθερισμού.

Δυο υποψήφιοι δήμαρχοι ομόσταβλοι του Καλαμπόκα στην ίδια πόλη είναι βαριά σκιά που κανείς δεν μπορεί να αντέξει ούτε καν από την συντηρητική παράταξη.

Λάθος πόλη διάλεξαν.

Η δημοκρατική προοδευτική Πάτρα δεν θα επιτρέψει το γκρίζο όραμα της ακροδεξιάς και του άκρατου λαϊκισμού να την σκοτεινιάσει.

Η ιδεολογία των λοστών καταδικασμένη στη συνείδηση του λαού θα μείνει στο περιθώριο, όσοι κι αν την εκπροσωπήσουν, όποια κομματική κάλυψη κι αν έχουν. Τα αριστεροδέξια μικροκομματικά συμφέροντα που συνθέτουν το εκλογικό αυτοδιοικητικό τοπίο της Πάτρας δεν είναι ικανά να βγάλουν από το περιθώριο αυτή την ιδεολογία.

Κανείς δεν μπορεί να ψαρεύει σε θολά νερά μένοντας σιωπηλός.

Ουρανία Μπίρμπα, δημοτική σύμβουλος

 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο «αιμοσταγής δικτάτορας» Μαδούρο και η καταστροφή του λαού της Βενεζουέλας!

Posted by eamgr στο 6 Φεβρουαρίου, 2019

Του Νικόλαου Γρυσπολάκη

Τα ΜΜΕ της Ελλάδας αναδεικνύουν το φλέγον αυτό θέμα και μας ενημερώνουν για την κατάσταση με φερεγγυότητα κι αντικειμενικότητα.

Η οικονομία της χώρας έχει καταρρεύσει. Αφρικανοί πρόσφυγες πωλούνται σαν σκλάβοι ανοικτά σε πλατείες και λιμάνια. Τα δικαιώματα των γυναικών και των μειονοτήτων καταπατούνται συνεχώς. Μαφίες λυμαίνονται τον εθνικό πλούτο της χώρας και ο νόμος της του ισχυρού με το καλάσνικοφ στο χέρι βασιλεύει. Ο λαός στερείται ακόμη και βασικά είδη διατροφής παρότι η χώρα αυτή διαθέτει τεράστια αποθέματα πετρελαίου και είναι από τις μεγαλύτερες παραγωγές χώρες.UN028420-768x512

Δεν μιλάμε για την Βενεζουέλα· μιλάμε για τη Λιβύη. Μια χώρα που βρίσκεται πιο κοντά στην Κρήτη απ’όσο βρίσκεται ο Βόλος· για την κατάσταση της οποίας και τους υπεύθυνους της δεν έχουμε ακούσει σχεδόν τίποτε από τα ελληνικά ΜΜΕ. Το ότι οι εφοπλιστές/πετρελαιάδες ιδιοκτήτες αυτών των ΜΜΕ, αγοράζουν πετρέλαιο λαθραία σε προνομιακές τιμές από τα δυο αντίπαλα καθεστώτα που λυμαίνονται την Λιβύη είναι βέβαιο πως αποτελεί συκοφαντία. Εξάλλου τον Μοαμάρ Καντάφι τον ανέτρεψαν οι δημοκράτες σύμμαχοι και εταίροι μας της φιλελεύθερης Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ ώστε να φέρουν την ελευθερία στον λαό των γειτόνων μας. Το ότι μέχρι την ανατροπή του η Λιβύη είχε τον υψηλότερο δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης σε ολόκληρη την Αφρική, κατά τον ΟΗΕ, επίσης είναι προπαγάνδα του καταπιεστικού καθεστώτος.

Στον σύνδεσμο: https://edition.cnn.com/2017/11/14/africa/libya-migrant-auctions/index.html μπορείτε να βρείτε πληροφορίες και βίντεο από τα σκλαβοπάζαρα της Λιβύης

Αλλά το θέμα μας είναι η Βενεζουέλα.

Στη χώρα λοιπόν η πλειοψηφία ζει σε ακραία φτώχεια. Στη μισή χώρα δεν υπάρχουν υποδομές υγείας και εκατομμύρια παιδιά (κατά τον ΟΗΕ) βρίσκονται αντιμέτωπα με τον χειρότερο λοιμό που έχει αντιμετωπίσει η χώρα εδώ και δεκαετίες. Πολιτικοί αντίπαλοι της κυβέρνησης έχουν φυλακιστεί και εκατοντάδες διαδηλωτές έχουν δολοφονηθεί από τις μονάδες ασφαλείας. Παρασύρθηκα όμως και πάλι δεν μιλάω για την Βενεζουέλα… Μιλάω για τη Νιγηρία. Μια από τις μεγαλύτερες πετρελαιοπαραγωγές χώρες του κόσμου με την οποία επίσης αποκλείεται να έχουν οικονομικές σχέσεις κάποιοι από τους εφοπλιστές ιδιοκτήτες των αντικειμενικών και φερέγγυων ΜΜΕ της Ελλάδας.Μαδούρο

Στην Βενεζουέλα δυστυχώς το πετρέλαιο έχει εθνικοποιηθεί. Δομές υγείας έχουν φτιαχτεί σε ολόκληρη τη χώρα και ο αναλφαβητισμός όπως και η παιδική φτώχεια εξαλείφθηκαν μέσα σε 10 χρόνια (από το 1996 μέχρι το 2006). Ασφαλώς και το καθεστώς (όπως κατά τη γνώμη μου οποιαδήποτε ιεραρχική εξουσία) έχει γίνει αυταρχικό. Ασφαλώς και το πείραμα μεικτής σοσιαλιστικής/καπιταλιστικής οικονομίας έχει αποτύχει (όπως ήταν προφανές ότι θα αποτύχει διότι δεν μπορείς να κάνεις σοσιαλισμό από πάνω προς τα κάτω ενώ σχεδόν όλη η οικονομία παραμένει καπιταλιστική και μονεταριστική). Όμως ούτε το καθεστώς είναι δικτατορικό, ούτε ο Μαδούρο αιμοσταγής δικτάτορας. Το καθεστώς έχει κερδίσει δεκάδες εκλογικές αναμετρήσεις και δημοψηφίσματα τα τελευταία 22 χρόνια και αν θέλουν να ψάξουν για αιμοσταγείς δικτάτορες μπορούν πολύ εύκολα να κοιτάξουν στους δικτάτορες που ΕΕ, Καναδάς και ΗΠΑ εγκαθιστούν, οπλίζουν, χρηματοδοτούν και υποστηρίζουν εδώ και δεκαετίες στην Λατινική Αμερική, στην Αφρική και στην Μέση Ανατολή.

Το θέμα όμως της Βενεζουέλας αναδεικνύει το ότι οι αντιδράσεις του περισσότερου κόσμου είναι κατευθυνόμενες. Κανένα ΜΜΕ ή κόμμα δεν έχει πρόβλημα που η Ελλάδα συνεργάζεται αγαστά εδώ και χρόνια με την δικτατορία της Αιγύπτου ή το πολεμικό κράτος του Ισραήλ ή τα καταπιεστικά καθεστώτα της Σαουδικής Αραβίας και της λοιπής Μέσης Ανατολής. Και δεν έχουν πρόβλημα όχι επειδή δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει εκεί αλλά επειδή εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους και τα κέρδη τους.

Οι γνωστοί λαθρέμποροι ιδιοκτήτες ΜΜΕ στην Ελλάδα (αλλά και τα αντίστοιχα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης του πλανήτη όχι μόνο δεν αναδεικνύουν την καταπίεση και την καταστροφή δικτατορικών και δολοφονικών καθεστώτων αλλά συναλλάσσονται οικονομικώς μαζί τους διότι τους επιφέρουν κέρδη. Κάποια στιγμή στο μέλλον που η μαφία που ελέγχει την εξουσία στη Λιβύη σταματήσει να τους κάνει τις χάρες και δεν τους πουλάει πλέον το πετρέλαιο σε προνομιακές τιμές, τότε θα δείτε επιτέλους στις τηλεοράσεις σας τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που συμβαίνουν εκεί και θα σας θυμίσουν πόσο καταπιεστές και αιμοσταγείς δικτάτορες είναι κι αυτοί. Ως τότε ας συνεχίσουμε να παρακολουθούμε τους νεοφιλελεύθερους εσμούς να υποστηρίζουν ακόμη μια εισβολή, ακόμη μια ανατροπή ενός καθεστώτος που δεν τους κάνει τις χάρες, για χάρη της δημοκρατίας, για χάρη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αναδημοσίευση από το omniatv.com

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή | Leave a Comment »

Ουρανία Μπίρμπα: Γι αυτό έφυγα νωρίς. Δεν χώραγα στο κρεβάτι του Προκρούστη

Posted by eamgr στο 27 Ιανουαρίου, 2019

Συνέντευξη στην Γιώτα Κοντογεωργοπούλου

(από εφημερίδα 7 Μέρες Ενημέρωση)

Για ίντριγκες και  μεθοδεύσεις προκειμένου να μεταλλαχτεί η ΡΑΠ σε Ώρα Πατρών, αλλά και για  πικρά πολιτικά συμπεράσματα σε σχέση με την ηθική της πολιτικής, κάνει λόγο η δημοτική σύμβουλος της ΡΑΠ Ουρανία Μπίρμπα, η οποία εξηγεί τους λόγους που την έκαναν να αποχωρήσει από την κούρσα της διαδοχής σε επίπεδο επικεφαλής της παράταξης, ρίχνει  βολές κατά της δημοτικής αρχής, αλλά και κατά στελεχών του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ και επισημαίνει ότι η Αυτοδιοίκηση είναι ένας χώρος που την αφορά, αν και όπως λέει, με τις παρούσες συνθήκες, δεν θα είναι υποψήφια στις επόμενες εκλογές για τον Δήμο της Πάτρας. Η προσκείμενη στο ΕΑΜ γνωστή συνδικαλίστρια που είχε επί της ουσίας αναλάβει επικεφαλής της ΡΑΠ μετά την αποχώρηση Σπαρτινού, απαντά με τον τρόπο με τον οποίο όλα αυτά τα χρόνια πορεύεται: ευθέως και χωρίς περιστροφές.νια

 

– Στην τελευταία ανακοίνωσή σας γίνεται λόγος για  εκπροσώπους της μεταλλαγμένης ΡΑΠ σε… ώρα Πατρών. Τι εννοείτε;

«Γιατί τώρα η παραίτηση κ. Σπαρτινού και όχι πριν τρία χρόνια  που αναχώρησε για την βουλή, να ένα ερώτημα που χρειάζεται απάντηση από τον βουλευτή. Αν το έκανε για να περάσω εγώ από νέο φεις κοντρολ αποδεχόμενη τις επιλογές του εγχώριου «κομματικού» ΣΥΡΙΖΑ  πόνταρε λάθος. Όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν και θα υπηρετήσουν μόνοι τους τις νέες διαδρομές τους, τις επιλογές και τις νέες πολιτικές στοχεύσεις μέσω της ίδρυσης της νέας δημοτικής παράταξης.

Εξ άλλου έγκαιρα από τις 3 Οκτώβρη με γράμμα μας στη Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ δηλώναμε μεταξύ άλλων ότι αν έχουν αντίρρηση για να συνεχίσω ως επικεφαλής της ΡΑΠ μέχρι το τέλος της δημοτικής περιόδου αρκούσε να μας το πουν! Εμένα  μου έφταναν τα 3λεπτά ομιλίας για να εκφράσω τις απόψεις μου στο δημοτικό συμβούλιο. Αχρείαστη λοιπόν η ίντριγκα και οι μεθοδεύσεις,  δεν έχω καμιά διάθεση, και δεν συνάδει με την αξιοπρέπεια μου και τις αρχές μου να εκπροσωπώ την μεταλλαγμένη ΡΑΠ σε Ώρα Πατρών».

-Τραβήξατε το … κάρο σε δύσκολες εποχές ως επί της ουσίας επικεφαλής της παράταξης δίνοντας μάχες στο δημοτικό συμβούλιο. Αισθάνεστε πικρία από τις εξελίξεις;

«Καμιά πίκρα δεν αισθάνομαι προσωπικά, αλλά βγάζω πικρά πολιτικά συμπεράσματα για την ηθική της πολιτικής, τις αξίες και τις αρχές που διέπουν τους κομματικούς σχηματισμούς δυστυχώς και της αριστεράς. Όταν το 2014 αποφασίσαμε ως πολιτική συλλογικότητα να συμμετέχουμε με τη ΡΑΠ στις δημοτικές εκλογές δεν παζαρέψαμε τίποτα το κάναμε γιατί πιστεύαμε ότι έπρεπε να αλλάξει η κατάσταση για την κοινωνία της εργασίας που στέναζε από την κλεπτοκρατία, τον παρασιτισμό και τη κρίση. Δεν χρωστάμε λοιπόν σε κανένα και δεν είμαστε δεδομένοι καμιάς παρέας κομματικού παραγοντισμού που βολεύεται μεταξύ τους».

-Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε πριν από μήνες να αποστασιοποιηθείτε από την παράταξη και να αποχωρήσετε από τις κουβέντες σχετικά με τη διαδοχή της σε επίπεδο επικεφαλής;

«Ο τρόπος με τον οποίο γινόταν οι συζητήσεις για τον υποψήφιο δήμαρχο δεν είχε καμιά σχέση με την δική μας αντίληψη για τον ρόλο της ίδιας της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η ασυγκράτητη ονοματολογία δια του τύπου στόχο είχε την απαξίωση ανθρώπων και θεσμικών διαδικασιών αλλά και της ίδιας της δουλειάς της δημοτικής παράταξης 4 χρόνια στο δημοτικό συμβούλιο. Αναιρούσε την ίδια τη λειτουργία και το ρόλο των δημοτικών παρατάξεων με την αναζήτηση κάποιου μεσσία.

Γι αυτό έφυγα νωρίς  που γράφει και ο Μίσσιος και δήλωσα ότι θα απέχω από τέτοιου είδους  διαλογή συνδιαλλαγής χωρίς περιεχόμενο και αρχές, έτσι ησύχασαν κι αυτοί που νόμιζαν ότι κινδύνευε το μαγαζί τους από μένα. Εγώ ούτε ήθελα να μπω, ούτε χώραγα στο κρεβάτι του Προκρούστη».

– Σκεφτήκατε ποτέ να παραιτηθείτε και από δημοτική σύμβουλος,  μετά τις τελευταίες εξελίξεις;

«Δεν σκέφτηκα να παραιτηθώ από δημοτική σύμβουλος όπως δεν σκέφτηκα ποτέ να μεταπηδήσω σε άλλο αξίωμα της κεντρικής πολιτικής. Αυτό αποτελεί  στοιχειώδη σεβασμό απέναντι στους συμπολίτες μας που μας εμπιστεύθηκαν».

 –Είστε άνθρωπος με συνέπεια αρχών και θέσεων. Αυτό δημιουργεί τελικά προβλήματα στις μέρες μας;

«Η συνέπεια σε αρχές, θέσεις και αξίες δεν δημιουργεί πρόβλημα αλλά η έλλειψη της. Αυτή η έλλειψη δημιουργεί πρόβλημα στην κοινωνία μας .εξ άλλου δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρώτα χρεοκοπήσαμε  σε αξίες σαν κοινωνία και μετά σαν οικονομία».

-Εξακολουθεί να σας ενδιαφέρει η Τοπική Αυτοδιοίκηση; Θα είστε υποψήφια στις επόμενες εκλογές;

«Η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι η πιο κοντινή στον πολίτη μορφή εξουσίας, συνδυάζει την αιρετή εξουσία με την εκτελεστική, για θέματα που αφορούν την καθημερινότητα του πολίτη και την αποτελεσματική διαχείριση των προβλημάτων του τόπου. Ταυτόχρονα η τοπική αυτοδιοίκηση αποτελεί τον κατεξοχήν χώρο που μπορεί να ανιχνεύσει  και να πραγματώσει κοινές μορφές δράσεων, δημιουργώντας ένα μείγμα συνέργειας και συνεργασίας συνθέτοντας διαφορετικές δυνάμεις. Με γνώμονα τα παραπάνω πορεύτηκα 4 χρόνια στο δημοτικό συμβούλιο και πιστεύω ότι είχαμε αποτελέσματα χειροπιαστά παρά την εναντίωση και της δημοτικής αρχής αλλά και των διαφόρων κοντόφθαλμων κομματικών μηχανισμών που ούτε βοήθησαν, ούτε έπαιρναν χαμπάρι.

Η Πάτρα έχει μεγάλες δυνατότητες που παραμένουν ανεκμετάλλευτες γιατί λείπει το όραμα και ο σχεδιασμός για τη πόλη των επόμενων δεκαετιών,  απαντάς στο σήμερα σχεδιάζοντας το αύριο κάνοντας αναγκαία φυγή από το «κακό» παρελθόν.

-το θαλάσσιο μέτωπο που αποδόθηκε στο δήμο μετά από χρόνια εμπαιγμού και η αξιοποίησή του, οι προτάσεις για την ανάπλασή του

– η διαχείριση των απορριμμάτων χωρίς τη βόμβα της Ξερόλακκας που «κλείνει» στις εκλογές και ανοίγει αμέσως μετά

-το μεγάλο στοίχημα της ανακύκλωσης και της διαλογής στη πηγή, που δεν αντιμετωπίζεται με μια «ξεκούδουνη» διαφημιστική καμπάνια στα Μ.Μ.Ε. στο τέλος της δημοτικής περιόδου για τα μάτια του κόσμου

– η υπεράσπιση των δημόσιων χώρων, πλατειών και πεζοδρόμων από την «δικτατορία των καφέ»

-η αξιοποίηση του φράγματος Πείρου-Παραπείρου για να έχει η Πάτρα νερό ποιοτικά καλύτερο και σε επάρκεια.

 Η προστασία και ανάδειξη του Παναχαϊκού που δεσπόζει στη πόλη μας

– η έλευση του τρένου επιτέλους στη πόλη και η σύνδεση του με το λιμάνι και τη βιομηχανική ζώνη όχι ως προεκλογικό πυροτέχνημα άνευ σχεδίου και μελέτης με θολό χρονικό ορίζοντα για να χαϊδεύουμε αυτιά, αλλά μέσο ανάπτυξης και καλυτέρευσης της ζωής των πολιτών

– η δημιουργική στήριξη του ΔΗΠΕΘΕ και της δραματικής σχολής

-η ανάπτυξη και στήριξη του Καρναβαλιού της μεγαλύτερης γιορτής της πόλης

-Η κοινωνική πολιτική απέναντι στους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη όχι ως ελεημοσύνη και μιζέρια για αντιπολιτευτικούς λόγους γιατί αυτό το κάνει καλύτερα η εκκλησία αλλά ουσιαστική στήριξη ανοίγοντας δρόμους για νέες θέσεις εργασίας με αξιοπρέπεια και δικαιώματα, και όχι προεκλογικά παιχνίδια με τα προγράμματα της κοινωφελούς εργασίας.

-Η ανάπλαση π.χ. των συνοικιών της Πάτρας αποτελεί κομμάτι της κοινωνικής πολιτικής και στήριξης γιατί εκεί ζουν οι συμπολίτες που έχουν ανάγκη και όχι το λαϊκό εστιατόριο που άνοιξε το περσινό Πάσχα και σήμερα δεν υπάρχει, ή ο ξενώνας των αστέγων που δυο χρόνια τώρα παραμένει στα χαρτιά ενώ υπάρχει χρηματοδότηση.

Η μιζέρια, η άρνηση, η καταγγελία και η φωτογραφία δεν είναι διεκδίκηση και δημιουργία, ούτε προοδευτική αριστερή πολιτική.

Η αυτοδιοίκηση οφείλει να διεκδικήσει τον αυτονόητο κοινωνικό χαρακτήρα της, να ξαναβρεί την ουσία της ύπαρξής της, δηλαδή να παραμείνει και τοπική και αυτοδιοίκηση, υπηρετώντας με αποτελεσματικότητα την εγγύτητα της σχέσης της με την τοπική κοινωνία. Τα πράγματα στο δημοτικό συμβούλιο ενόψει της προεκλογικής  περιόδου δυστυχώς θα χειροτερεύουν, θα πληθαίνουν τα γνωστά μανιφέστα  της δημοτικής αρχής που είναι ίδια για κάθε θέμα! και ανεξάρτητα από την υπηρεσιακή εισήγηση κάθε θέματος. Υποβαθμίζοντας την λειτουργία του Δ.Σ. ως ανώτερου συλλογικού οργάνου της πόλης.

Δεν σας κρύβω ότι από τους  ανακοινωμένους υπάρχοντες συνδυασμούς και τις επικρατούσες συνθήκες η συμμετοχή μου είναι σχεδόν αδύνατη στις  ερχόμενες εκλογές. Γιατί δεν διακρίνω την άλλη αντίληψη για την αυτοδιοίκηση που πιστεύω και έκφρασα αυτό το διάστημα που λειτούργησα ως δημοτική σύμβουλος, μέλος της επιτροπής ποιότητας ζωής, μέλος του Δ.Σ. του ΔΗΠΕΘΕ, και μέλος του Δ.Σ. της ΠΕΔ συμμετέχοντας  με προτάσεις διαφωνίες και σκληρή κριτική αλλά και συμφωνίες όπου θεωρούσα σωστό. Αυτό δεν σημαίνει ότι ως ενεργός πολίτης δεν θα συνεχίσω να είμαι παρούσα να συμμετέχω και να αγωνίζομαι.

Τέλος επειδή  δεν ήμουνα δημοτική σύμβουλος τουρίστας συμμετείχα και δούλεψα για όλα τα ζητήματα του δήμου και από εδώ θέλω να ευχαριστήσω δημόσια όσους συντρόφους και συναδέλφους βοήθησαν από τη ΡΑΠ στην επεξεργασία και την αντιμετώπιση των θεμάτων».

 –Τελικά πέτυχε ή απέτυχε η δημοτική αρχή να εκπροσωπήσει το χώρο της αριστεράς στην αυτοδιοίκηση; Και ποιο πιστεύετε ότι είναι το διακύβευμα των ερχόμενων εκλογών;

«Η συγκυρία αυτής της δημοτικής πενταετίας ήταν απόλυτα ευνοϊκή τόσο για την αριστερά όσο και για την Πάτρα.

Για την αριστερά να αναδείξει μια ποιοτικά νέα αντίληψη στην διαχείριση της εξουσίας και για την Πάτρα να μπουν τα θεμέλια μιας ολοκληρωμένης και συνεκτικής οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής και πολιτιστικής οντότητας, που να αντιστοιχεί στην ιστορία της και στην προοπτική ενός πολεοδομικού συγκροτήματος που εκτείνεται από τα Καμίνια μέχρι τη Ροδινή που όχι σε περισσότερο από 20χρόνια θαχει πληθυσμό πάνω από 500χιλ. κατοίκους.

Αυτό θα έπρεπε και μπορούσε βάσιμα να είναι το διακύβευμα των εκλογών. Αυτό υπηρέτησα όλα αυτά τα χρόνια ως πρόσωπο, ως πολιτική συλλογικότητα μαζί με μια πλειάδα ανιδιοτελών συναγωνιστών και συντρόφων της ΡΑΠ και αρκετές φορές δημιουργήθηκαν οι υποκειμενικοί όροι μέσα και έξω από το δημοτικό συμβούλιο για μια τέτοια εξέλιξη.

Δυστυχώς αυτή η εξέλιξη τορπιλίστηκε τόσο από την δημοτική αρχή και πλειοψηφία που δρούσαν ως αιχμάλωτοι της Σαμαρικής δεξιάς και ως μέτωπο Πελετίδη – Μαζαράκη, αλλά και από τον εγχώριο «κομματικό» ΣΥΡΙΖΑ για τον οποίο από ότι φάνηκε κεντρικό πολιτικό ζήτημα σε όλη την περίοδο ήταν η απαξίωση της πολιτικής μας συνεργασίας των αυτοδιοικητικών εκλογών του 2014. Ήδη  μετά την προσχώρηση τους στον Απόστολο Κατσιφάρα αναζητούν ποιον υποψήφιο του ΚΙΝΑΛ θα στηρίξουν στο δεύτερο γύρο.

Έτσι ξεμείναμε στην διαχείριση της μιζέριας του βλέποντας και κάνοντας. Σε αυτό το τοπίο ουσιαστικό διακύβευμα δεν υπάρχει.

Θα πρέπει όμως να δημιουργηθεί και θα δημιουργηθεί γιατί κανένας αγώνας δεν τελειώνει. Μόνο μορφές και όπλα αλλάζουν και σε αυτούς τους αγώνες θα’μαστε, θα είμαι παρούσα γιατί έτσι βλέπουμε τη ζωή».

 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Πρέσπες παράθυρο ελπίδας

Posted by eamgr στο 23 Ιανουαρίου, 2019

Η επανεμφάνιση του Μακεδονικού την μετασοβιετική περίοδο την δεκαετία του ’90 ως υπαρξιακό ζήτημα χωρών της χερσονήσου του Αίμου έχει φυσικά αιτίες όπως και πρωταγωνιστές.Φράουλες Δικ. Μέγαρο 29-7-2014, αγόρευση, διαμαρτ. μεταναστών Μιχ. Βασιλάκης ΕΑΜ  034 (2)

 

Ζητήματα παγκόσμια που φαινόταν να είχαν λυθεί ιστορικά και οριστικά, επανεμφανίστηκαν με ιδιαίτερη μάλιστα ένταση με την σοβιετική κατάρρευση, την διάλυση της ΚΟΜΕΚΟΝ και του συμφώνου της Βαρσοβίας. Περιπλέχτηκαν ακόμη περισσότερο σε μορφή και περιεχόμενο καθώς νέες παγκόσμιες δυνάμεις παίρνουν μέρος στους σκληρούς γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς διεκδικώντας την μετατόπιση του κέντρου βάρους του παγκόσμιου πολιτισμού. Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και η βαθιά κρίση της, βάζουν σε δοκιμασία και αμφισβήτηση παγιωμένες ιστορικά έννοιες και κατηγορίες του κοινωνικού γίγνεσθαι ακόμη από την εποχή που η ανθρωπολογική εξέλιξη μπήκε στο στάδιο του πολιτισμού. Αίφνης το έθνος-κράτος ως παράγωγο και  πυλώνας      της καπιταλιστικής αναπαραγωγής, αμφισβητείται εκ βαθέων από την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, τροφοδοτώντας με θεμελιακές αντιθέσεις και αντιφάσεις την ύπαρξη του, χωρίς να’ναι σε θέση να δώσει την οποιαδήποτε απάντηση στην εξέλιξη του.

Ο πολιτικός εμπειρισμός και ο ωφελιμιστικός θετικισμός της συγκυρίας από τους οποίους αντλούν το οπλοστάσιο τους η συντριπτική πλειοψηφία των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων όπου γης αλλά έχουν κυριεύσει σε σημαντικό βαθμό και τις κοινωνίες, η μόνη απάντηση που μπορούν να δώσουν είναι συντήρηση και αντίδραση. Αίμα και εξαθλίωση. Ματοκύλισμα και αφανισμός!

 

Δεν είναι καθόλου τυχαίο λοιπόν, που ο νεοελληνικός κοινωνικός σχηματισμός με ανολοκλήρωτη μάλιστα την εθνική του ταυτότητα ως σύγχρονο έθνος- κράτος βρίσκεται στην δίνη του Μακεδονικού για 25 χρόνια μέχρι σήμερα από την επανεμφάνιση του.

Όμως το γενικό δεν μπορεί να συγκαλύπτει και να συμψηφίζει ευθύνες να θολώνει την πραγματικότητα, να εμποδίζει την προοδευτική εξέλιξη να οδηγεί σε τυφλές συγκρούσεις να παράγονται ιδεολογικοπολιτικές Βαβέλ όπου συμπλέκονται χωρίς αρχές ιδεολογικοπολιτικά σύμβολα με μοναδικό στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης Τσίπρα και μάλιστα με ασύμμετρες μεθόδους και διαδικασίες, με πυρκαγιές και εφόδους στην βουλή του ναζιστικού μορφώματος και των συμμάχων του.

Πρώτο ζήτημα λοιπόν είναι ποιοι συνέβαλαν πρωταγωνιστικά για την επανεμφάνιση του Μακεδονικού ως υπαρξιακού προβλήματος του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού το 1992. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη με τον Σαμαρά υπουργό εξωτερικών, συμφώνησαν σε ιδιωτική επίσκεψη του φιλελεύθερου υπουργού εξωτερικών της Γερμανίας Γκένσερ στην Ελλάδα, τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας με την αναγνώριση από την Ε.Ε. της ανεξαρτησίας της Σλοβενίας και Κροατίας. Αντί όμως να αναλάβουν και την λύση του, αναλώθηκαν σε αλληλοκατηγορίες μέχρι την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη από τον Σαμαρά, κληρονομώντας το πρόβλημα στον λαό και την χώρα. Παράλληλα έγιναν στήριγμα του μεγαλοσέρβικου εθνικισμού και του Σέσελι για να ματαιωθεί οποιαδήποτε δυνατότητα μιας μικρότερης Γιουγκοσλαβίας όπου θα περιελάμβανε και την σημερινή Βόρεια Μακεδονία ως ομόσπονδο κρατίδιο. Έτσι η εκτίναξη των εθνικισμών ένθεν και ένθεν των συνόρων έκανε αδύνατη στο ορατό μέλλον την λύση του ζητήματος, αλλά και οδήγησε στις εκατόμβες εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων των λαών της Γιουγκοσλαβίας. Αυτός είναι ο απολογισμός της κυβέρνησης Μητσοτάκη και του απολογητή του χρυσαυγίτικου πατριωτισμού Σαμαρά στη δημιουργία και την διαχείριση του Μακεδονικού.

Από κάθε άποψη λοιπόν η συμφωνία των Πρεσπών παρά τα ορισμένα στοιχεία εξευμενισμού του ελληνικού εθνικισμού δεν είναι απλά μια προοδευτική συμφωνία, είναι μια επαναστατική συμφωνία στις δοσμένες συνθήκες κυριαρχίας του εθνικισμού, του ρατσισμού, του σωβινισμού σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Μια συμφωνία που ο ξένος παράγοντας θα επιχειρήσει και επιχειρεί να την διαχειριστεί στα πλαίσια των σκληρών ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, που βάζουν σε περιδίνηση ολόκληρη την Ευρώπη.

Τον αν θα λειτουργήσει σαν παράθυρο ελπίδας στην Ευρώπη και στον κόσμο είναι ζητούμενο για τους δύο λαούς και όχι μόνο.to-meteoro-bima-toy-pelargoy

Τα δεδομένα στην κοινωνία είναι αισιόδοξα. Η συμφωνία ακόμη και με τα γνωστά στοιχεία των γνωστών δημοσκοπήσεων, είναι δυναμικό, κοινοβουλευτικό πλειοψηφικό ρεύμα και διεκδικεί να γίνει απόλυτο πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία.

Στο πολιτικό επίπεδο όμως δεν είναι δυστυχώς το ίδιο. Στο αντιπολιτευτικό τόξο την πολιτική ατζέντα την καθορίζει το χρυσαυγίτικο μόρφωμα και μαζί με τους συμμάχους του διεκδικεί και την πολιτική ηγεμονία στον στόχο άμεσης ανατροπής της κυβέρνησης με κάθε μέσο και κάθε τρόπο.

Παράλληλα είναι ορατή μια συνολική μετατόπιση του πολιτικού φάσματος προς τα δεξιά και τον κεντροφιλελεύθερο χώρο, πράγμα το οποίο δεν είναι υποχρεωτικά αντικειμενικό.

Ευθύνες υπάρχουν σε πολλαπλά επίπεδα που δεν είναι της ώρας.

Όμως η στάση του ΚΚΕ που αντί  μιας επαναστατικής κριτικής στήριξης της συμφωνίας για την οποία υπήρχε πλούσιος χώρος, μέχρι και τον απεγκλωβισμό των σχέσεων του νέου κράτους από την συνομολόγηση της Ελλάδας στην ένταξη του σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε. ,τιμώντας έτσι τους χιλιάδες μαχητές και νεκρούς της αντίστασης και της μετέπειτα ηρωικής αντιιμπεριαλιστικής επανάστασης, προτίμησε να φτύσει στα λείψανα τους στον Γράμμο και το Βίτσι και να συγχρωτιστεί με τις ορδές των Μητσοτάκη- Σαμαρά.

Στην κοινοβουλευτική διαδικασία της Πέμπτης νικητής θα’ναι ο λαός και η συμφωνία των Πρεσπών, για να ανοιχτεί ένα νέο κεφάλαιο προοδευτικών αγώνων και εξελίξεων.

Μιχάλης Βασιλάκης

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »