Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@yahoo.com]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Μαΐου 2018
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Απρ.    
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Κατάλογος

Η νέα εθνικοφροσύνη δοκιμάζει τα όρια της κοινωνίας

Posted by eamgr στο 21 Μαΐου, 2018

Η νέα εθνικοφροσύνη δοκιμάζει τα όρια της κοινωνίας προκειμένου να επανέλθει σαν νόμιμος πιστοποιητής εθνικών φρονημάτων. Το πολιτικό μέτωπο υπάρχει για αυτό. Διάχυτο από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μέχρι τον ανοιχτό νεοναζισμό.εθνικοφροσυνη

Αξίζει να μιλήσουμε για αυτό το φαινόμενο, για τις καταβολές του, αλλά κυρίως για την προοπτική άμεσης εμπλοκής του στην πορεία της χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ βγάζει την χώρα από τα μνημόνια. Μαζί με αυτό μάς γλυτώνει από τα χειρότερα, από τον ακροδεξιό κίνδυνο που φύτρωσε στην σκιά της κρίσης.

Αλλά πρέπει να το πούμε ανοιχτά: Η ισχυροποίηση της θέσης της χώρας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας συμπίπτει με την ευόδωση μίας πολύπλευρης, σύγχρονης εξωτερικής πολιτικής που θα περάσει πάνω από το εν μέρει κυρίαρχο πρότυπο των ακροδεξιών πεποιθήσεων για τους προαιώνιους εχθρούς του έθνους.

Ο λόγος δεν γίνεται για τους φασίστες που προφασίζονται τους πόντιους τιμητές μνήμης. Δεν πέφτουμε κι από τα σύννεφα. Αντίθετα, κινδυνεύουμε να εθιστούμε επιπλέον στις εικόνες δράσης τους. Εξάλλου οι φασίστες αντιστοιχούν στο 10-15% της κοινωνίας. Ο λόγος πρέπει να γίνει για το θράσος-από που αντλούν τέτοιο θράσος;

Αμέσως μετά το χτεσινό επεισόδιο όλες ανεξαιρέτως οι δεξιότεροι της ΝΔ σχηματισμοί-αν όχι και εντός αυτής-έσπευσαν να δικαιολογήσουν και να στεγάσουν πολιτικά την επίθεση! Είναι μεγάλο το ακροατήριο-μεγάλη η δεξαμενή ψηφοφόρων. Τόσο μεγάλο που και η ΝΔ καθορίζει τις εθνικές της θέσεις γύρω από αυτό.

Το συγκεκριμένο πολιτικό-κοινωνικό σύμπλεγμα ψάχνει αφορμές ώστε τις αντιθέσεις που ξέσπασαν λόγω της μνημονιακής περιπέτειας της χώρας να τις στρέψουν προς μία προσφιλή ως προς τον ιδεολογικό τους άξονα διαχωριστική γραμμή: Όχι αστική τάξη έναντι του κόσμου της εργασίας. Όχι δημοκρατία έναντι απολυταρχίας. Αλλά: Ο νέος εθνικοφρονισμός έναντι των προδοτών της πατρίδας.

Έρχεται από παλιά αυτή η ιδεολογική βάση συγκρότησης κοινωνικών πλειοψηφιών. Υπεύθυνη για όλες τις τραγωδίες του νεοελληνικού έθνους. Από την συντριβή του 1897, στην Μικρασιατική καταστροφή, στο δράμα της προσφυγιάς, των τουρκόσπορων όπως τους έλεγαν, ύστερα στο πλάι των ναζί κατακτητών ενώ στην Ελλάδα υψωνόταν το πιο σπουδαίο αντάρτικο σε όλη την Ευρώπη, ύστερα στον Εμφύλιο, την ντροπή των ξερονησιών, το κράτος-χωροφύλακα, την δικτατορία κτλ.

Αποτελεί το βαθύ κράτος. Οργανικά και ιδεολογικά. Δεν είναι εξαίρεση, αλλά η αιτία για τα δεινά, για την καθυστέρηση του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Καθώς η εθνικοφροσύνη τους προϋποθέτει κάποιον αφέντη-και πολλούς εχθρούς για να δικαιολογεί την ύπαρξη της. Άλλοτε στοιχισμένοι πίσω από τους Βρετανούς, τους ναζί, τις ΗΠΑ, την Ευρώπη, την Ρωσία-όποιον δίνει μεροκάματο στους χαφιέδες.

Πάντοτε απέναντι στην Τουρκία. Πάντοτε απέναντι στους βαλκανικούς λαούς. Και εδώ είναι το θέμα σήμερα. Η κυβέρνηση προσπαθεί να κάνει ένα μεγάλο ποιοτικό άλμα. Ένα ιστορικό άλμα. Προσπαθεί να συγκροτήσει ένα δίχτυ συνεργασίας με τους βόρειους γείτονες μας. Στα πλαίσια μίας ευέλικτης εξωτερικής πολιτικής που γνωρίζει ότι εάν δεν φτάσουμε στην ιστορική συνεννόηση, στο πλήρωμα του χρόνου για την συνεργασία, επιτέλους, των βαλκανικών λαών, οι διεθνείς μεγάλοι ανταγωνισμοί θα πατήσουν και πάλι το πόδι τους στην πολύπαθη Βαλκανική χερσόνησο-όπως και στις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία.

Είναι γνωστές οι αιτίες της πολυδιάσπασης, του αέναου κύκλου αίματος στην περιοχή μας-πάντοτε αντανάκλαση μεγαλύτερων παγκόσμιων αντιθέσεων. Οι ντόπιοι εθνικόφρονες στην ουρά του ενός ή του άλλου ιμπεριαλιστικού πατρόνα υπήρξαν πάντα η πρώτη ύλη για την απαραίτητη τρομοκρατία συμμόρφωσης στο εσωτερικό, όπως και ανάφλεξης στο εξωτερικό.

Η κυβέρνηση σκοπεύει, αν αυτό είναι εφικτό και από την άλλη μεριά, να δείξει καλή θέληση επίλυσης ενός χρόνιου προβλήματος-του Μακεδονικού-το οποίο όχι μόνο γεννήθηκε από τον σύγχρονο εθνικοφρονισμό, αλλά και αποτελεί την κινητήρια δύναμη του μέσα στα χρόνια. Απέναντι της βρίσκει ήδη μια μειοψηφική-που όμως διαπερνά όλους τους υπόλοιπους κομματικούς σχηματισμούς-μερίδα της κοινωνίας. Που τσαλαβουτάει, όταν δεν είναι πνιγμένη ήδη, στα νερά του εθνικισμού.

Αλλά το αληθινό πρόβλημα της χώρας μας είναι η τουρκοφαγία. Η τουρκοφαγία, μαζί με το μίσος για τους βαλκανικούς λαούς, είναι τεράστιου μεγέθους εμπόδια ανάπτυξης της χώρας. Αρκεί να σκεφτούμε το ενδεχόμενο η χώρα μας να ερχόταν σε κεντρικής βάσης συνεννόηση με την Τουρκία για μια σειρά άλυτων διμερών θεμάτων: Πόσο μεγάλος χώρος θα απελευθερωνόταν για την ανάπτυξη της οικονομίας, την απαλλαγή της από τους διεθνείς προστάτες, για την οικοδόμηση περιφερειακών σχηματισμών βιώσιμων σε μία εποχή όπου τα έθνη-κράτη απειλούνται από την βίαιη περιφερειοποίηση γύρω από τους γιγάντιους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς.

Αυτά είναι τα ιστορικά διλήμματα που ανοίγονται μπροστά στην χώρα μας.

Τα διλήμματα της εποχής μας, ενώ οι διεθνείς εξελίξεις δεν μοιάζουν καθόλου ευοίωνες. Είναι προφανές ότι σε αυτά τα διλήμματα από την μεριά της προόδου, της εθνικής ανεξαρτησίας και της δημοκρατίας η κυβέρνηση μπορεί και πρέπει να τραβήξει τον δρόμο της κόντρα στις θλιβερές σχηματοποιήσεις του νέο-εθνικισμού, που για μια ακόμα φορά αποτελεί ανάχωμα ως προς την εθνική και κοινωνική ολοκλήρωση της χώρας.

Ανδρέας  Μπεντεβής

 

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Leave a Comment »

Η εργατική τάξη δεν είναι απλά οι κολασμένοι της γης είναι η ελπίδα της

Posted by eamgr στο 30 Απρίλιος, 2018

Στις πρωτεύουσες της παγκόσμιας περιφέρειας αλλά και σε όλες τις μεγαλουπόλεις του αναπτυγμένου καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού κόσμου την Πρωτομαγιά του 2018 θα υψωθούν τα λάβαρα και θα ακουστούν τα συνθήματα των ιδανικών της κοινωνικής απελευθέρωσης του ανθρώπου.1ΜΑΗ2

Η εργατική τάξη και οι κοινωνίες της εργασίας θα σκιαγραφήσουν και πάλι αλλά και θα διεκδικήσουν την κοινωνική προοπτική του ελεύθερου δημιουργικού ανθρώπου η εργασία και το πνεύμα του οποίου θα συνεισφέρουν στις ανάγκες και την ελευθερία του κάθε συνανθρώπου του ανεξάρτητα από φυλή, χρώμα, εθνικότητα, φύλο, κουλτούρα.

Απέναντι στο ματοκύλισμα του κόσμου και την τρομοκρατία του καθολικού αφανισμού του που παράγουν καθημερινά τα κεφαλαιοκρατικά βαμπίρ, οι στρατιές της εργατικής τάξης και των λαών αναδείχνουν τα ιδανικά της κοινωνικής απελευθέρωσης σε γονιδίωμα της ανθρώπινης φύσης ως ενότητα συνείδησης και είναι, το οποίο ενεργοποιείται στις διαδικασίες του κοινωνικού μεταβολισμού που συνιστά η ταξική πάλη.

Δυστυχώς σήμερα  170  χρόνια από την αρχική δημοσίευση του κομμουνιστικού μανιφέστου και 100 χρόνια από την Οχτωβριανή επανάσταση, γεγονότων που κατά τη κοινή πίστη  θεμελίωναν την δυνατότητα εμπραγμάτωσης  των κομμουνιστικών ιδανικών της κοινωνικής απελευθέρωσης   οι ανθρώπινες κοινωνίες σε ρόλο Σίσυφου βρίσκονται πάλι από την αρχή να σπρώχνουν το τροχό της ιστορίας σε συνθήκες ακραίας και ολοκληρωτικής βαρβαρότητας της παγκοσμιότητας του νεοφιλελευθερισμού.

Η στρατηγική ήττα της εργατική τάξης  τον 20 αιώνα, η συντριπτική  επανακυριαρχία του κεφαλαίου που εμφανίζεται όχι μόνο ως πολιτική αλλά και ως ιδεολογική ήττα του μαρξισμού, η αιχμαλωσία και η ομηρία της ανθρώπινης κοινωνίας από τις ίδιες τις παραγωγικές της  δυνάμεις  δεν είναι καθόλου τυχαία ζητήματα.

Δεν οφείλονται σχεδόν καθόλου σε εξ΄ αντικειμένου και αναπόφευκτα λάθη και επί μέρους στρεβλώσεις στην άγνωστη πορεία ενός ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού. Ούτε μόνο στον χαρακτήρα και την ιδιομορφία ιστορικών προσωπικοτήτων ή μόνο και κύρια στην δράση του αντίπαλου  πανίσχυρου κεφαλαίου.

Η θεώρηση της μεταοχτωβριανής πορείας των πολιτικών υποκειμένων και των κοινωνιών τους δεν αφήνει περιθώρια αμφιταλάντευσης και ιδεολογημάτων Πόντιου Πιλάτου για τις αιτίες. Ήταν μια πορεία καθολικής στρέβλωσης , αφαιρετικής υπεραπλούστευσης, εκφυλισμού και τελικά αναίρεσης της υλιστικής διαλεκτικής  γνωσιοθεωρίας στο χώρο του ιστορικού υλισμού.

Η πολιτική κυριαρχία του προλεταριάτου που δεν θα καταργούσε μόνο τις εκμεταλλεύτριες τάξεις αλλά και τον εαυτό του, ταυτοποιήθηκε με μια δεσποτική εξουσία έστω και ως μεταβατική φάση (κράτησε 80 χρόνια! ) η οποία για τις ανάγκες της αντικατέστησε την υλιστική διαλεκτική γνωσιοθεωρία  με άπειρα ακίνητα και ανεξέλικτα μανιχαιστικά δίπολα στα οποία έκλεινε κάθε εκδήλωση των κοινωνικών σχέσεων και της ταξικής πάλης που αυτές περιέκλειναν.

Έτσι η δεσποτική εξουσία αναπαράγαγε την ανάγκη ύπαρξης της και τον εαυτό της μέχρι την αυτοκατάρευση  της (χώρες του υπαρκτού)    ή την ακραία νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη της (Κίνα).

Δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε συγκυριακό που τα πολιτικά κόμματα αυτής  της κατεύθυνσης όχι μόνο βρίσκονται σε αδυναμία να αναλύσουν σε βάθος οποιοδήποτε σύγχρονο φαινόμενο της οικονομικής και κοινωνικής ζωής σε διεθνές ή εθνικό επίπεδο, αλλά ακροβατούν  και με όρους τυπικής λογικής, σε εν κενώ «επαναστατικούς» βερμπαλισμούς κατά το «ράβδος εν γωνία άρα βρέχει!!»

Με αταξική, απολίτικη και προπάντων αποιδεολιγικοποιημένη λειτουργία αποτελούν συντηρητικές δυνάμεις που όχι σπάνια συμπλέουν με αντιδραστικά μέτωπα δυνάμεων, αρνούμενα να αναγνωρίσουν κάθε προσπάθεια της κοινωνίας να διερευνήσει νέους δρόμους μετάβασης σε ένα ριζικό κοινωνικό μετασχηματισμό πέρα από τις συνταγές που οδήγησαν  σε παγκόσμια τραγωδία της εργατικής τάξης και των λαών στη δεκαετία του ‘90.

Η θεωρητική επαναστατική επαναθεμελίωση της αριστεράς αποτελεί το πρώτο ζητούμενο της εποχής μας. Επαναθεμελίωση που θα πιάνει το νήμα από την εποχή του κομμουνιστικού μανιφέστου και θα επανατοποθετεί όλες τις βασικές έννοιες  της κοινωνικής κίνησης και εξέλιξης  στη βάση των αρχών της υλιστικής διαλεκτικής γνωσιοθεωρίας.

Στην εποχή μας της υπερανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων οι ανισομετρίες  γεωγραφικές, εθνικές κοινωνικές  καθιστούν πάνω από το 35% του παγκόσμιου πληθυσμού  κοινωνικό περιθώριο με την κυριολεξία  του όρου, πράγμα που αποκαλύπτει  και την ανάγκη για ριζικούς κοινωνικούς μετασχηματισμούς.

Η επανασυγκρότηση  ενός νέου κοινωνικού κράτους στην βάση των ανθρωποκεντρικών αξιών, διεθνιστικού, αντισωβινιστικού, αντιιμπεριαλιστικού είναι στη πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων  της εργατικής τάξης και ζητούμενο της πλειοψηφίας  της κοινωνίας.

Αυτό το πλειοψηφικό ρεύμα έδωσε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία  στο μέτωπο της αριστεράς στην χώρα μας και αυτή είναι που συνεχίζει παρά τις απόλυτα αντίξοες συνθήκες  να στηρίζει τον αγώνα  συγκρότησης και εδραίωσης του.

Για την αριστερά η διαχείριση  του  κοινωνικού κράτους  δεν μπορεί να είναι μόνο  ανακούφιση των ευπαθών ομάδων. Είναι μια συνολική διαχείριση με βασικές αξίες την εργασία, την δημοκρατία, την κοινωνική και διεθνιστική αλληλεγγύη.

Το κοινωνικό  κράτος για την αριστερά και το επαναστατικό  εργατικό κίνημα θα ‘ναι  το πρόπλασμα και το ταξικό σχολείο της νέας κοινωνίας στο οποίο θα ξεκινήσουν  να θεμελιώνονται  οι νέες κοινωνικές σχέσεις  σε συνθήκες ταξικής πάλης  με δημιουργική απόληξη.

Η εργατική τάξη δεν είναι  απλά οι κολασμένοι της γης  είναι η ελπίδα της.Είναι η νέα ζωή του κόσμου. Αυτή είναι η δική μας Πρωτομαγιά.

 

ΕΡΓΑΤΙΚΟ  ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ  ΜΕΤΩΠΟ

Posted in Ανακοινώσεις, Αναλύσεις | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η «αυγή της Οδύσσειας» συνεχίζεται

Posted by eamgr στο 13 Απρίλιος, 2018

Η Συρία, έδαφος που αποτέλεσε για την εξέλιξη της ανθρωπότητας ένα ανεπανάληπτο πολιτισμικό-φυλετικό-θρησκευτικό χωνευτήρι, με μια ιστορία 5 χιλιάδων χρόνων, με σπουδαίες πόλεις του ελληνικού, ακόμα, κόσμου σαν την Αντιόχεια, άλλοτε κέντρο του παγκόσμιου εμπορίου, της προόδου και του πολιτισμού, βρίσκεται εδώ και εφτά χρόνια στην δίνη ενός πολέμου με παγκόσμιες διαστάσεις, αρχικά υποκινούμενου από τον άξονα της Δύσης σαν εσωτερική ανταρσία. Ένα πραξικόπημα, ουσιαστικά, εναντίον του νόμιμου ηγέτη της χώρας Μπασάρ Αλ Άσαντ, ένα πραξικόπημα, που όμως έχει εξελιχθεί σε έναν διεθνή πόλεμο δια αντιπροσώπων.

Στην Συρία διαδραματίζεται η πρώτη πολεμική αναμέτρηση στα πλαίσια της μετατόπισης του κέντρου βάρους του κόσμου από την Δύση προς την Ανατολή.

Το απίστευτο μέγεθος της τραγωδίας δεν μπορεί να μεταφερθεί μόνο με αριθμούς, επειδή- παράλληλα με την διάλυση της Συρίας- χαράζονται πληγές πάνω στο κορμί της παγκόσμιας συλλογικής μνήμης, με τις βεβηλώσεις σε τόσες και τόσες πόλεις-μνημεία της. Αλλά οι αριθμοί αντιστοιχούν έτσι και αλλιώς σε ανθρώπους: Σε μια χώρα 22 εκατομμυρίων, οι νεκροί είναι πάνω από 340 χιλιάδες, οι εκτοπισμένοι εντός της χώρας ανέρχονται σε περίπου 8 εκατομμύρια, και οι πρόσφυγες της στο εξωτερικό σε παραπάνω από 4 εκατομμύρια!συρια

Στον πόλεμο της Συρίας, επιπλέον, μετριέται, επί του παρόντος, το επίπεδο και η δυναμική των παγκόσμιων ανταγωνιστικών δυνάμεων. Ενώ οι συμμαχίες και τα αντίπαλα στρατόπεδα βρίσκονταν εξαρχής σε μία σχετική ρευστότητα, πλέον διαφαίνεται ότι δύο βασικοί άξονες τέμνουν τα συγκροτημένα συμφέροντα. Και στην Συρία, αλλά και ευρύτερα. Το ένα είναι το δυτικό στρατόπεδο, με εξέχουσες τις ΗΠΑ, και τη συμμαχία των προθύμων, ένα κομμάτι του πυρήνα της Ευρώπης, το Ισραήλ, καθώς και ο άξονας των πλέον συντηρητικών σουνιτικών δυνάμεων του αραβικού κόσμου.

Ανά διαστήματα η Συρία δέχτηκε βομβαρδισμούς από 8 χώρες (ΗΠΑ, Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία, Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Ιορδανία, Αυστραλία). Ο πόλεμος αυτός θεωρήθηκε πρώτης τάξης ευκαιρία προκειμένου να δοκιμαστεί/καταναλωθεί πολεμικό υλικό αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Ο διαμελισμός της Συρίας, υπήρξε εξαρχής κεντρικός στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ (σχέδιο τριχοτόμησης του 2013). Γιατί με την τριχοτόμηση οι ΗΠΑ θα πετύχαιναν έναν νέο καθορισμό συνόρων σε ολόκληρη την περιοχή, αναδιατάσσοντας και επικαιροποιώντας τον προστατευτικό τους ρόλο σε μία περιοχή-διακύβευμα για την παγκόσμια ηγεμονία. Στην οποία, εξάλλου, είχαν συμπληρώσει ήδη πάνω από δέκα χρόνια ατέρμονων και σε γενικές γραμμές αναποτελεσματικών πολεμικών επιχειρήσεων.

Και, πράγματι, τμήματα αυτής της τριχοτόμησης υπάρχουν ακόμα και σήμερα στην Συρία. Αλλά το καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσαντ-με την αναμφίβολη συμμετοχή των ιρανικών δυνάμεων, αλλά και φυσικά της Ρωσίας, η οποία αναβαθμίζει έτσι την παρουσία της σε μία περιοχή όπου ήδη από πριν διατηρούσε τον 5ο στόλο της, κατέχει πλέον την εξαιρετικά μεγάλη πλειονότητα των κατοικημένων περιοχών της χώρας. Ουσιαστικά βαίνει προς το τέλος αυτός ο πόλεμος-με τις ΗΠΑ να μην έχουν πετύχει τον σκοπό τους.

Ο έτερος άξονας συγκροτείται βασικά από την Ρωσία, το Ιράν, τις σιιτικές δυνάμεις που βλέπουν στο πρόσωπο του Άσαντ και στο Ιράν έναν πυλώνα συσπείρωσης απέναντι στην απειλητική αμερικάνικη »αυγή της Οδύσσειας» όπως ονόμασαν την παρατεταμένη επιχείρηση αποσταθεροποίησης της περιοχής της Μέσης Ανατολής. Με Ιθάκη της το Ιράν. Και στο βάθος, ασφαλώς, την περικύκλωση της βασικής ιμπεριαλιστικής της ανταγωνιστικής δύναμης-της Κίνας.

Για αυτό, θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι, το βασικό κέντρο βάρους της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, όπως αυτό συγκροτήθηκε από την περίοδο της προεδρίας Ομπάμα ήταν η περιοχή του Ειρηνικού. Όμως, η περιοχή της ΝΑ Μεσογείου διατηρεί την σημασία της για τις ΗΠΑ, για έναν ακόμα λόγο, καθώς εκεί αμφισβητείται ουσιαστικά η επιβίωση της στρατηγικής τους ελέγχου των μετόπισθεν της κινέζικης επιρροής συνολικά στην Ασία και από εκεί στον κόσμο.

Επιπρόσθετα, όπως έχει εξελιχθεί ο πόλεμος στην Συρία, εκεί αναδεικνύεται σαν η πρώτη στρατηγικής σημασίας ήττα των Αμερικάνων στην μεταψυχροπολεμική εποχή από την έτερη ανταγωνιστική στρατιωτική δύναμη-την Ρωσία.

Δύο φορές κατά το παρελθόν οι ΗΠΑ έφτασαν στο χείλος της άμεσης στρατιωτικής επέμβασης τον πόλεμο της Συρίας. Και τις δύο με αφορμή τον ισχυρισμό περί χρήσης χημικών όπλων εκ μέρους του καθεστώτος Άσαντ. Την πρώτη, τον Αύγουστο του 2013, ο πρόεδρος Ομπάμα, αντιτάχθηκε στις ισχυρότατες πιέσεις του πανίσχυρου στρατο-βιομηχανικού συμπλέγματος κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.

Είχε, βέβαια, προηγηθεί η καταψήφιση της συμμετοχής στην επέμβαση από το Βρετανικό κοινοβούλιο, γεγονός που αφαίρεσε ένα μεγάλο μέρος από την χρειαζούμενη ευρύτερη συναίνεση/συνενοχή στο επιχειρούμενο έγκλημα με απρόβλεπτες συνέπειες. Αξίζει, εδώ, να υπενθυμίσουμε ότι από τους πρώτους που έσπευσαν να δηλώσουν την προθυμία τους προς το αμερικάνικο στρατο-βιομηχανικό σύμπλεγμα ήταν…ο Βαγγέλης Βενιζέλος, τότε αντιπρόεδρος της εθνοσωτήριας κυβέρνησης Σαμαρά, ο οποίος, μάλιστα, πλεονέκτησε τότε ως προς την αναγκαιότητα της επέμβασης.

Την δεύτερη φορά, τον Απρίλη του 2017 ο κόσμος παρακολούθησε με κομμένη την ανάσα έναν αστραπιαίο βομβαρδισμό-εντολή του προέδρου Τραμπ, με 59 πυραύλους Τόμαχοκ έναντι συριακών στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Ο Τραμπ αισθανόταν, και τότε, την ανάγκη να αποδείξει την αφοσίωση του στις προτεραιότητες του στρατο-βιομηχανικού συμπλέγματος. Οι Αμερικάνοι επέλεξαν αυτόν τον τρόπο δράσης, επιπλέον, προκειμένου να υπενθυμίσουν την ισχύ τους, αλλά πλέον ήταν φανερό ότι το ποτάμι του πολέμου δεν γυρνούσε πίσω.

Και ούτε και θα γυρίσει και τώρα. Ο πόλεμος ουσιαστικά έχει κριθεί. Μόνον μία γενικευμένη σύρραξη, άμεσης πολεμικής επέμβασης με διεθνή κάλυψη-κάτι που μοιάζει απίθανο-θα μπορούσε να αντιστρέψει την ροή των πραγμάτων. Αλλά θα σήμαινε ταυτόχρονα και την έναρξη του 3ου παγκόσμιου πολέμου. Κάτι που το γνωρίζουν καλά, και οι ΗΠΑ, και οι τωρινοί πρόθυμοι: Η Γαλλία του Βοναπάρτη Μακρόν, αλλά και η Βρετανία της παραπαίουσας Τερέζα Μέι, η οποία αυτή την φορά, σύμφωνα με την ειδησεογραφία, θα προσπαθήσει να παρακάμψει το Κοινοβούλιο.

Βεβαίως αν οι απειλές υλοποιηθούν με την εκτόξευση πυραύλων ενάντια σε κέντρα ισχύος του καθεστώτος Άσαντ, ένα ατύχημα, ή μία διασταύρωση με ρωσικές δυνάμεις δεν θα μπορούσε να αποκλείσει κανείς την αλυσιδωτή πολεμική εμπλοκή. Εξάλλου, έτσι και αλλιώς, το τελευταίο διάστημα σημειώνονται επεισόδια εμπλοκής και παράπλευρων βομβαρδισμών, σε μια περιοχή-μαγνητικό πεδίο συσσωρευμένων αντιθέσεων.

Γενικότερα, ο πόλεμος στην Συρία, όπως και κάθε πόλεμος με πολυπαραγοντικές καταβολές, συγκροτεί τα δικά του δεδομένα. Όμως, ακόμα και αν οι ΗΠΑ ομολογούσαν την αποτυχία τους να καθορίσουν τις εξελίξεις, ή ακόμα κι αν υποθετικά επέλεγαν να προσεγγίσουν την προοπτική μίας προσέγγισης με την Ρωσία-ακριβώς όπως, αντίστροφα, κάποτε ο Νίξον επιχείρησε να στήσει γέφυρες με τον Μάο Τσετούνγκ για να περικυκλώσει την Σοβιετική Ένωση-αυτό και πάλι θα εντάσσονταν σε μία εναλλακτική διαδρομή που θα στόχευε στην αποστέρηση ενός πολύτιμου συμμάχου της Κίνας-επειδή η Κίνα είναι σε τελική ανάλυση ο στόχος.

Όπως και αν έχει, στην παρούσα συγκυρία ,αξίζει να επεξεργαστεί κανείς ορισμένες σημαντικές πτυχές της υπόθεσης. Ενδεικτικές ως προς την φύση, το περιεχόμενο και την εξέλιξη της παγκόσμιας κρίσης.

Και ποιες είναι αυτές; Δύο, βασικά. Η πρώτη σχετίζεται με το φαινόμενο Τραμπ.

Ο πρόεδρος Τραμπ, μόλις πριν από μία εβδομάδα, εξήγγειλε ξαφνικά-αιφνιδιάζοντας τους πάντες-ότι σκοπεύει να αποσύρει την Αμερική από την Συρία. »Άλλες δυνάμεις θα αναλάβουν εκεί την υπόθεση». Τι μεσολάβησε μέχρι την προχτεσινή υπόσχεση για επιθετικό μπαράζ εκτόξευσης πυραύλων που θα τρομάξει τους αντιπάλους του; Προφανώς εκείνο που μεσολάβησε και τις δύο προηγούμενες φορές: Η επίκληση χρήσης χημικών από το καθεστώς Άσαντ. Μία καλή ευκαιρία προκειμένου να καταναλωθούν μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων πολεμικά υλικά, για να λαδωθεί καλά η μηχανή της πολεμικής βιομηχανίας.τραμπ

Η οποία δεν τα πήγαινε εξαρχής καλά με τον νέο πρόεδρο. Και η οποία είναι πανίσχυρη. Ήδη πριν ακόμα αναλάβει καθήκοντα προέδρου ο Τραμπ έπρεπε να αντιμετωπίσει τις κατηγορίες περί συνέργειας με τον δαίμονα Πούτιν, ο οποίος έβαλε το δάχτυλο του στις αμερικάνικες εκλογές για να εκλεγεί ο εκλεκτός του συνεργάτης, ο Τραμπ.

Έκτοτε, μία μεγάλη και πρωτοφανής δικαστική έρευνα κυκλώνει τον Αμερικάνο πρόεδρο. Εισαγγελικές αρχές με ανθρώπους του FBI μπουκάρουν στα γραφεία στενών του συνεργατών. Ο πολύ στενός του περίγυρος βρίσκεται υπό έλεγχο. Μιλάμε για μία ανοιχτή διάσταση συμφερόντων. Τις έρευνες ευνοεί και ενορχηστρώνει ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης! Ρεπουμπλικάνοι γερουσιαστές προειδοποιούν τον Τραμπ να μην τολμήσει να τον αποπέμψει, όπως και να μην αποπέμψει τον ειδικό ανακριτή που χειρίζεται τα θέματα διαφθοράς-όπως έχει το προεδρικό δικαίωμα να κάνε-επειδή σε αυτή την περίπτωση ενδέχεται να αντιμετωπίσει επιπλέον κατηγορίες παρακώλυσης της Δικαιοσύνης!

Ο Τραμπ δεν είναι απλώς ένας πρόεδρος μειοψηφίας-ούτε και ένας αμφισβητούμενος πρόεδρος: Είναι ένας πρόεδρος υπό αίρεση. Αυτό τον κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο από μια άποψη: Επειδή είναι εξαιρετικά ευάλωτος απέναντι στις πιο πολεμοχαρείς δυνάμεις στο εσωτερικό της χώρας του. Από αυτή την υπό αίρεση θέση του, ίσως, πηγάζουν και οι τόσο συχνές αλλοπρόσαλλες μεταλλαγές αποφάσεων και δηλώσεων.

Την τελευταία φορά που στο τιμόνι των ΗΠΑ βρίσκονταν ένας πρόεδρος μειοψηφίας οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν στην πιο μεγάλη πολεμική περιπέτεια μετά το Βιετνάμ, παρότι ο Μπους-επειδή για αυτόν μιλάμε-είχε ξεκινήσει κι εκείνος-όπως ο Τραμπ-σαν υπερασπιστής της πολιτικής του απομονωτισμού των ΗΠΑ.

Έτσι, θα ήταν ίσως καλύτερα να επεξεργαστούμε το φαινόμενο Τραμπ περισσότερο σαν ένα φαινόμενο επικίνδυνο λόγω αδυναμίας, παρά προθέσεων. Επειδή είναι το κορυφαίο παράδειγμα ενός ιδιότυπου δυϊσμού, σε ανώτερο επίπεδο, στο επίπεδο των πιο μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Κάτι που κάνει τα πράγματα ακόμα πιο περίπλοκα. Και εδώ είναι η δεύτερη πτυχή της συγκυρίας. Ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση μπήκε ήδη στην δεύτερη δεκαετία της, και φαίνεται να υποκύπτει σε νέες ανακυκλούμενες τάσεις ξεσπάσματος μίας νέας κρίσης. Που την κάνει να μοιάζει ανεπίστρεπτη με ομαλούς όρους. Ήδη ο εμπορικός πόλεμος που εξαπέλυσε ο Τραμπ απέναντι, βασικά, στην Κίνα προϊδεάζει ότι τα δύσκολα βρίσκονται εμπρός μας.

Προδιαγράφει, επιπλέον, μία προωθημένη κίνηση από το κομμάτι του κεφαλαιοκρατικού κόσμου που διαχειρίζεται το κεφάλαιο, έναντι σε εκείνο το κομμάτι που το κατέχει με όρους πίστωσης. Εκεί εδράζεται και το βασικό μέρος της επικίνδυνης αντίθεσης εντός του κεφαλαιοκρατικού κόσμου, που τέμνει όχι μόνο τις μεγάλες δυνάμεις μεταξύ τους, αλλά και τις ίδιες τις εθνικές αστικές τάξεις ανά περιπτώσεις.

Και αυτό είναι που κάνει τις καταστάσεις απρόβλεπτες και επικίνδυνες. Ο κόσμος μας, όπως και να έχει, βρίσκεται προ πολλού σε μία νέα εποχή, όπου όλες οι μεταπολεμικές συνθήκες-συσχετισμοί δύναμης είναι σε πλήρη αναίρεση, ενώ παράλληλα χάσκει ένα θλιβερό ιδεολογικοπολιτικό κενό εκ μέρους των λαών της περιοχής μας, και όλου του κόσμου, προκειμένου να αναχαιτίσουν την κεφαλαιοκρατική κρίση και τις επικίνδυνες προεκτάσεις της.

Η Ελλάδα βρίσκεται δυτικά του πολέμου, στο σταυροδρόμι πολλαπλών γεωπολιτικών κρίσεων, και, επιπλέον, εντάσσεται αναμφίβολα-όσο και αν αυτό δεν έχει εμπεδωθεί στον δημόσιο λόγο-εξαρχής της μνημονιακής της υπαγωγής με ακόμα πιο δυσχερείς όρους στο πλαίσιο που συγκροτούν οι ανταγωνιστικές δυνάμεις του κόσμου. Ακόμα τυχαίνει, δυστυχώς, σε αυτή την συγκυρία η αναίρεση των μεταπολεμικών συσχετισμών δύναμης και των αντίστοιχων συστοιχίσεων σε αυτές, να την βρίσκει όχι από την ίδια μεριά, αλλά ανά περιπτώσεις και απέναντι από την Τουρκία.

Μόνη λύση η οικοδόμηση, καταρχήν, ενός περιφερειακού πλέγματος συνεργασίας στην πολύπαθη περιοχή μας, με κατεύθυνση την ειρήνη και την δημοκρατία, για να αντέξει την πίεση που ανεξέλεγκτα και ολοένα ασκούν οι διαπάλες των μεγάλων συνιστωσών της εξίσωσης.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η Ελλάδα έχει θέση διακριτή στο χάρτη

Posted by eamgr στο 25 Μαρτίου, 2018

Το γεγονός ότι η χώρα σήμερα είναι ένας υπολογίσιμος παράγοντας στον διεθνή χώρο οφείλεται στην όλη διαπραγματευτική πορεία του 2015 που κορυφώθηκε με το δημοψήφισμα, την ιστορική εκείνη τομή με τις πολύπλευρες και μακροπρόθεσμες συνέπειες. Πριν από το 2015, η χώρα ήταν μία χώρα πλήρως απαξιωμένη και παραπεταμένη, ένα ανυπόληπτο υπομόχλιο των ευρύτερων ανταγωνισμών των δανειστών και λοιπών »προστατών» της.

Ιδιαίτερα αυτή την αντίθεση ανέδειξε η  τοποθέτηση της συνόδου κορυφής της ΕΕ-και η συνακόλουθη συνέντευξη του πρωθυπουργού.ελλαδα

Η θέση της Ελλάδας στον γεωπολιτικό χάρτη αποτέλεσε εξαρχής, και ακόμα αποτελεί, την βασική αιτία που διαμόρφωσε την ιστορική της εξέλιξη. Η μνημονιακή της περιδίνηση, που επισφράγισε την χρεοκοπία του μεταπολιτευτικού μοντέλου, ταυτίζεται ποικιλοτρόπως με τους εντεινόμενους ανταγωνισμούς στην ευρύτερη περιοχή.

Χρειαζόταν μία κυβέρνηση δίχως εγχώριες και εξωχώριες εξαρτήσεις, που να εκφράζει μία κοινωνικοπολιτική συμμαχία που τα συμφέροντα της ήταν εξορισμού αντίθετα όχι με εκείνα των δανειστών μόνο, μα, πιο πολύ, με εκείνα της ντόπιας ηγεμονεύουσας ταξικής συμμαχίας, της βασικής υπεύθυνης για την διάλυση της οικονομίας. Τον ρόλο μιας τέτοιας κυβέρνησης προσπαθεί να εκπροσωπήσει αυτή εδώ η κυβέρνηση. Κατά βάση το κάνει καλά.

Και αυτό φαίνεται πιο καθαρά έξω. Όλοι οι μεγάλοι περιφερειακοί και διεθνείς παίχτες έχουν έρθει στην χώρα μας στα τρία χρόνια της κυβέρνησης. Με την προσπάθεια ανάπτυξης εκ μέρους της μίας ευέλικτης εξωτερικής πολιτικής, με την τολμηρή της επιλογή να διαχειριστεί την εμπορική/οικονομική θέση της Ελλάδας υπερβαίνοντας τα μεταπολεμικά εξαρτησιακά της δεδομένα, η χώρα έχει καταστεί κέντρο σταθερότητας και συνεργασίας.

Δεν μπορεί να λύσει ή να καθορίσει, ίσως, τις αμείλικτες ιμπεριαλιστικές προτεραιότητες, μα τουλάχιστον προσπαθεί να στήσει γέφυρες σε τοπικό, καταρχήν, επίπεδο με τις γείτονες χώρες. Τίποτα δεν είναι δοσμένο, ο κόσμος βαδίζει σε μεγάλες συγκρούσεις, ένα ισχυρό διεθνιστικό κίνημα υπεράσπισης της ειρήνης λάμπει δια της απουσίας του-αυτά είναι τα πλαίσια, και σε αυτά τα πλαίσια η διαχείριση μοιάζει η καλύτερη δυνατή.

Βέβαια, ακόμα και στα ευαίσθητα ζητήματα των διεθνών σχέσεων της χώρας, η αντιπολίτευση επιλέγει να πολιτεύεται ανεύθυνα πάνω στην βάση, και μόνο, των στενών της συμφερόντων. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, ενώ η κυβέρνηση αποσπά μία ηχηρή καταδίκη εκ μέρους της Ευρώπης για τις τούρκικες παραβιάσεις, η ΝΔ τις αποδίδει…στην προκλητικότητα εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης.

Μα το πιο σταθερό μοτίβο της αντιπολίτευσης είναι η με κάθε όρους υπονόμευση της προοπτικής καθαρής εξόδου από τα μνημόνια-εδώ η χώρα μας κατακτά άλλη μία παγκόσμια πρωτοτυπία, όπου ο κεντρικός της τραπεζίτης αμφισβητεί τις ευοίωνες προβλέψεις της Κομισιόν. Ακόμα: ότι η Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια τριτοκοσμική χώρα που αδυνατεί να ακολουθήσει τις μεταρρυθμίσεις του δυτικού κόσμου, και που διολισθαίνει στην δικτατορία, στον μαδουρισμό.

Τα λένε αυτά, στα σοβαρά, οι συνήγοροι της Novartis, των στρωμάτων της στρατηγικής φοροδιαφυγής, οι υπερασπιστές των off-shore, των Αμβρόσιων κτλ. Οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν οδηγήσει στην χώρα στον γκρεμό, να φυτοζωεί παράλληλα με την δική της επιβίωση.

Όχι τυχαία, ο Τσίπρας είναι ο μακροβιότερος πρωθυπουργός εντός μνημονίων: Επειδή διαχειρίστηκε την μνημονιακή λιτότητα επιλέγοντας επιτέλους να χτυπήσει τα κοινωνικά στρώματα που είχαν μείνει ανέπαφα από αυτήν, αντί να ρημάξει κι άλλο τους πιο πληττόμενους. Επειδή παλεύει για συγκρότηση του κράτους πρόνοιας αντί για την διάλυση του, επειδή-κακά τα ψέμματα-τόλμησε όσες μεταρρυθμίσεις δεν τόλμησαν όλοι οι προηγούμενοι σε ένα ευρύ φάσμα που περιλαμβάνει την διοίκηση, την διαπλοκή, τις αντικοινωνικές συντεχνίες, τον παρασιτισμό.

Επειδή οι προηγούμενοι δεν άγγιξαν τρίχα από τα συμφέροντα των στενών τους συμμαχικών ανώτερων και μεσαίων στρωμάτων. Έστω και αν ήξεραν ότι αυτή τους η επιλογή θα προκαλούσε μία βαθιά κοινωνική-εθνική αποδιάρθρωση. Την διαφορά την αντιλαμβάνεται ο κόσμος όλος-μέσα και έξω από την χώρα.

Ανδρέας Μπεντεβής

 

Posted in Επικαιρότητα | Leave a Comment »

Η αλητεία έχει όρια!

Posted by eamgr στο 25 Μαρτίου, 2018

Το φωτογραφικό πρωτοσέλιδο της πατρινής εφημερίδας «Αλλαγής» περί μπάχαλου στα οικονομικά!! τους το επιστρέφω χωρίς δεύτερη σκέψη ως συκοφαντικό και κατευθυνόμενο από τους γνωστούς αυλοκόλακες των τοπικών αυτοδιοικητικών πραγμάτων.

Γιατί πως αλλιώς να εξηγηθεί ότι υπάρχω σε μια  τεράστια φωτογραφία!! χωρίς να σχετίζομαι καθόλου με τα γραφόμενα ακόμη και από τον αρχισυντάκτη! και το συντάκτη! του σχετικού άρθρου.

 Έχετε ξεφύγει δυστυχώς σε ένα μπάχαλο παραπληροφόρησης και συκοφαντίας.

Μπάχαλο είναι οι αρχές σας και το είδος της δημοσιογραφίας που υπηρετείται.

Μπάχαλο είναι το μυαλό σας και οι στοχεύσεις σας που νομίζετε ότι με τέτοιες συκοφαντικές και ψεύτικες δημοσιεύσεις εξυπηρετείτε τους εντολοδόχους σας.

Μην ξεχνάτε ότι ο καθένας κάτω από την ίδια του τη συκοφαντία σαπίζει.

Μπορεί να περιμένω άδικα να επανορθώσετε και να ζητήσετε συγνώμη με αντίστοιχο πρωτοσέλιδο όπως αυτό που δημοσιεύσατε, αλλά σε κάθε περίπτωση θα αναγκαστείτε κ.κ. αρχισυντάκτη και συντάκτη να δηλώσετε συγνώμη μπροστά στη δικαιοσύνη.

Γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι και σας συνιστώ ως δημοσιογράφοι κάπου- κάπου να λέτε την αλήθεια, για να σας πιστεύουν κάποιοι έστω όταν λέτε ψέματα.

Ουρανία Μπίρμπα, δημοτική σύμβουλος 

Posted in Επικαιρότητα | Leave a Comment »

Υπερασπίσου το παιδί (ας είναι και Αφγανάκι..)

Posted by eamgr στο 13 Μαρτίου, 2018

  

Δεν το χωράει, και δεν το δικαιολογεί  κανένας υγιής  ανθρώπινος νους  το μαχαίρωμα ενός παιδιού 14χρονου από το Αφγανιστάν στο νέο λιμάνι της Πάτρας κατά διάρκεια συμπλοκής με το λιμενικό.kilvxvyszd5aa00740b2c44

Τέτοιες μέθοδοι και πρακτικές ζέχνουν ρατσισμό και χρυσαυγιτισμό  και είναι καταδικαστέες   χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς συμψηφισμούς εικόνας  περί τουρισμού κ.λ.π.

Ελπίζω η ΕΔΕ που διέταξε ο υπουργός ναυτιλίας να φωτίσει την υπόθεση και να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι ένοχοι. Ελπίζω να ξυπνήσει.. και να παρέμβει η δικαιοσύνη.

Δεν ξεχνάμε ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, ζουν και αναπνέουν στο κόκκινο, με μόνη ελπίδα να βρουν ασφάλεια και καλύτερη ζωή, μακριά από το μακελειό ή την πείνα των χωρών από όπου προέρχονται. Κι αυτή η ελπίδα διαφυγής γίνεται αντικείμενο άγριας εκμετάλλευσης από τα ματωμένα κυκλώματα των αδίστακτων διακινητών.

Αυτή η ελπίδα  διαφυγής ούτε  εμποδίζεται με φράχτες, ούτε φυλακίζεται, ούτε καταστέλλεται βίαια,  έχει ανάγκη να στηριχτεί στην αλληλεγγύη μας, στον ανθρωπισμό μας και στη δημοκρατία μας ως κοινωνία.

Ας αναλογιστούμε όλοι τις ευθύνες μας ως πολιτεία και ως κοινωνία.

 

Ουρανία Μπίρμπα, δημoτική σύμβουλος Πάτρας

Posted in Μετανάστες | Leave a Comment »

Έθνη, κράτη και ταξικές ανισορροπίες

Posted by eamgr στο 13 Μαρτίου, 2018

Τα έθνη – κράτη βρίσκονται σε ιστορική κρίση ταυτότητας, σαν υποκείμενα έκφρασης της αντιθετικής ενότητας κεφαλαίου – εργασίας.

Του Ανδρέα Μπεντεβή

Όλες οι κορυφαίες διεθνείς εξελίξεις των τελευταίων ετών πιστοποιούν ότι η βασική αντίθεση στην οποία μορφοποιείται η κρίση ηγεμονίας του κόσμου μας είναι η αντίθεση ανάμεσα στην παγκοσμιοποιητική κίνηση της Ιστορίας από τη μία πλευρά και στην υπόσταση του έθνους-κράτους, το περιεχόμενο και τον ρόλο του στην πορεία της ιστορικοκοινωνικής εξέλιξης από την άλλη.National-Geographic-Wallpapers-014

Τα έθνη-κράτη βρίσκονται σε ιστορική κρίση ταυτότητας, σαν υποκείμενα έκφρασης της αντιθετικής ενότητας κεφαλαίου – εργασίας. Η κεφαλαιοκρατική κυριαρχία διαχειρίζεται τα έθνη – κράτη σαν ολόκληρες ή επιμέρους περιφερειακές ζώνες περισσότερο παρά σαν ιδιαίτερους σχηματισμούς. Επιβάλλει έναν αυτόνομο χωροχρόνο κίνησης της με σύγχρονες μορφές καθολικής εξάρτησης- γενικής περιφερειοποίησης, ενώ παράλληλα όψεις της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας εντοπίζονται σαν όρος επιβίωσης ακόμα και σε μικρούς κρατικούς σχηματισμούς! Αυτά τα σημεία προσδιορίζουν την αντίθεση ανάμεσα στο έθνος-κράτος και στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Τα καθοριστικά ζητήματα στα οποία κλήθηκε εκ των πραγμάτων να τοποθετηθεί το διεθνές εργατικό – κομμουνιστικό κίνημα στις αρχές και στα μέσα του περασμένου αιώνα είναι απόλυτα ενεργά αλλά ακόμα πιο περίπλοκα σήμερα: εθνική ανεξαρτησία, εθνικές ολοκληρώσεις, διεθνικές ή περιφερειακές συγκλίσεις. Άλλο τόσο είναι φανερή η σύγχυση, το κενό μιας ξεκάθαρης προωθητικής στρατηγικής, εκ μέρους των προοδευτικών δυνάμεων.

Είναι ενδεικτικό ότι σε αυτά ακριβώς τα ζητήματα εξαιρετικά αντιφατικές θέσεις εντοπίζονται στις δυνάμεις με αναφορά στον μαρξισμό. Σε ένα ευρύ, ετερόκλητο φάσμα, που όταν δεν συμπίπτει με ακραίες εθνικιστικές θεάσεις, πελαγοδρομεί ασυνάρτητα ανάμεσα στον εμπειρισμό, στον ιστορικό εκλεκτικισμό αναφορών στους ένδοξους εθνοανεξαρτησιακούς αγώνες του 20ού αιώνα και, συχνά, σε έναν ανερμάτιστο και δίχως ταξικές αναφορές διεθνισμό.

Η παραπάνω πραγματικότητα αποτελεί λογικό επακόλουθο των ιδιαίτερων μορφών με τις οποίες παρουσιάζεται η ταξική σύσταση των εθνών – κρατών και του κόσμου. Η ανάλυση αυτών των εντελώς πρωτότυπων μορφών θα στοιχειοθετούσε έργο θεμελιώδους σημασίας εν προκειμένω για τη συγκρότηση μιας νικηφόρας διεθνικής γραμμής προάσπισης της ειρήνης και της ελευθερίας.

Η συμπύκνωση των παγκόσμιων ανισοτήτων στη δημοφιλή σχηματοποίηση περί του 1% του παγκόσμιου πληθυσμού έναντι του 99% υπόλοιπου δεν είναι παρά ακόμα μία διαστρεβλωμένη αντίληψη των περίπλοκων ταξικών αντιθέσεων, μα και των αντίστοιχων δομημένων συμμαχιών τους, όπως αυτές σχηματίζονται στο άνευ ιστορικού προηγούμενου στάτους, όπου το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού βρίσκεται ουσιαστικά εκτός του διεθνούς καταμερισμού κατανάλωσης.

Ενώ το χάσμα μεταξύ των πλούσιων και των φτωχών κρατών μικραίνει σταθερά, οι ταξικές ανισορροπίες στο εσωτερικό των κρατικών και περιφερειακών σχηματισμών γιγαντώνονται. Παράλληλα, η γκετοποίηση μεγάλων κομματιών του κόσμου έχει ήδη μεταφερθεί και εντός των ανεπτυγμένων χωρών.

Επιπρόσθετα, οριοθετικά ως προς τη γενικευμένη κρίση αντιπροσώπευσης λειτουργεί ένα σχετικά σύγχρονο, πρωτόγνωρο φαινόμενο. Πρόκειται για την παγιοποίηση ενός ανταγωνιστικού δυϊσμού -που δεν μπορεί να ερμηνευτεί μόνο με τον ανταγωνισμό ανάμεσα στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και στη μεγάλη ιδιοκτησία- εντός της κάθε αστικής τάξης, των κέντρων εξουσίας ακόμα και εντός μιας χώρας (κορυφαίο παράδειγμα οι ΗΠΑ) – φαινόμενο, που παράλληλα με τους επικίνδυνους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, παράλληλα με την κρίση ηγεμονίας τους, παράγει απρόβλεπτα και εξαιρετικά επικίνδυνα κρισιακά φαινόμενα.

Αυτή η κρίση αντιπροσώπευσης, όμως, εντοπίζεται και στο εσωτερικό της παγκόσμιας εργατικής τάξης, και πάλι στη βάση ενός πρωτόγνωρου δυϊσμού, όπου τμήματά της αναπαράγονται εις βάρος άλλων τμημάτων της σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο – σε αυτή την περίπτωση πρόκειται για ένα φαινόμενο που δυσχεραίνει κατά πολύ τη δόμηση μιας διεθνικής – προοδευτικής τοποθέτησης στα ζητήματα της κρίσης γενικά, μα και σε εκείνα που άπτονται του εθνικού ζητήματος ειδικότερα.

Έτσι, ενώ το διεθνές επαναστατικό κίνημα άλλοτε κλυδωνιζόταν από εξαντλητικές -αλλά γόνιμες και αποτελεσματικές- διαμάχες γύρω από το εθνικό ζήτημα, σήμερα η ανάπτυξη των αντιθέσεων γύρω από αυτό, όσο οριακές και κρίσιμες και αν είναι, αφήνονται εξ ολοκλήρου στην πρωτοβουλία των τυφλών και ανεξέλεγκτων παραγώγων της κεφαλαιοκρατικής αντίθεσης: παγκοσμιοποιητική διαδικασία – επιστροφή στο έθνος-κράτος.

Είναι αληθινά αποκαρδιωτικό το γεγονός ότι όλες σχεδόν οι απαντήσεις σε αυτήν την αντίθεση δίνονται από δεξιά, αντιδραστική σκοπιά παντού στον κόσμο. Είτε από τον ένα είτε από τον άλλο πόλο της αντίθεσης, νομοτελειακά οι απαντήσεις συσσωρεύουν ακόμα μεγαλύτερα εμπόδια και απειλές.

Εντούτοις είναι γεγονός ότι η παγκοσμιοποιητική κίνηση της Ιστορίας, παράλληλα με τις συγκρούσεις της, αποτελεί ένα βήμα της ανθρώπινης εξέλιξης, οξύνοντας σε πανανθρώπινο επίπεδο την αντίθεση ανάμεσα στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνατοτήτων και σχέσεων. Με θλιβερούς αυτοματισμούς υποτίμησης της αξίας και των φορέων της εργασίας, με άδικους, επικίνδυνους για τον πλανήτη όρους -αλλά και ενέχοντας όλες τις δυνατότητες για μια αντίστροφη εκμετάλλευση τους- με την ανατροπή των όρων αναπαραγωγής της.

Αν κάποτε η σοσιαλιστική επανάσταση σε εθνικό επίπεδο διεκδικήθηκε και επιβίωσε για ένα σύντομο ιστορικό διάστημα μέχρι την ήττα της, σήμερα, με τους υπάρχοντες όρους του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας, καθίσταται φανερό, ότι, πρώτον, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο -εξάλλου, όπως στην φύση, έτσι και στην ιστορική εξέλιξη, κλειστά συστήματα δεν υπάρχουν -και, δεύτερον, ότι η υπεράσπιση του έθνους – κράτους λειτουργεί απόλυτα αντιδραστικά ως προς τις αναγκαίες διεθνικές συμμαχίες αντίστασης στη νεοφιλελεύθερη κυριαρχία. Γι’ αυτό και αντίστοιχα φαινόμενα εγγράφονται εύκολα στους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, όπως αυτοί προχωράνε παράλληλα με την εξομοίωση προς τα κάτω των τριών βασικών ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων: Αμερικάνικο μοντέλο – μοντέλο Κίνας – ευρωπαϊκός σχηματισμός.

Άλλοτε τα κινήματα με εθνοκρατική κατεύθυνση υπήρξαν απότοκα του ρομαντισμού, των αντι-αποικιακών αγώνων και των κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων. Σήμερα η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση επεκτείνει με τα δομικά αποδιαρθρωτικά της χαρακτηριστικά τα προβλήματα της εθνικής συνείδησης ή/και ολοκλήρωσης. Το βασικό καθήκον των επαναστατικών ιδεών παραμένει η σφυρηλάτηση ενός νέου διεθνισμού και μίας νέας στρατηγικής για μία περιφερειακή, καταρχάς, σύγκλιση, εφόσον μόνο μεγάλες κρατικές οντότητες μπορούν να αντέξουν την πίεση των πανίσχυρων κέντρων εξουσίας.

Ιδιαίτερα για την Ελλάδα: η κρίση ταυτότητας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού στη μνημονιακή του περιδίνηση -και με ανανεωμένες τις πρωτογενείς καθυστερήσεις ως προς τις διαδικασίες της εθνικής της ολοκλήρωσης, εξαρχής τόσο προβληματικές, όπως και σε ολόκληρη την Βαλκανική άλλωστε- δεν μπορεί να ιδωθεί πέρα από την αντικειμενική εμπλοκή της χώρας στις γεωπολιτικές – οικονομικές αντιθέσεις των βασικών ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων.

Το μερίδιο που αναλογεί στον ελληνικό λαό είναι η διεκδίκηση, καταρχάς, μίας αξιοπρεπούς θέσης στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, με κατεύθυνση την ειρήνευση και τη συνεργασία σε περιφερειακό επίπεδο – με δημοκρατικό, προοδευτικό πρόσημο.

Δεν είναι αυτονόητη ούτε και εύκολη αυτή η κατάκτηση, δεν είναι ακόμα μία αυτόνομη διαδικασία, μα είναι κομβική και αναγκαία, πολύ περισσότερο που η Ελλάδα βρίσκεται σταθερά δυτικά του πολέμου και μιας δομικής γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης. Αυτό το νόημα είχαν οι τρεις εκλογικές επιβεβαιώσεις της Αριστεράς το 2015, αυτό εξακολουθεί να έχει η υπεράσπιση της κυβέρνησης της Αριστεράς.

πηγή: Ενθέματα Αυγής

Posted in Αναλύσεις | Leave a Comment »

Αόρατοι οργανωτές – Ορατοί στόχοι

Posted by eamgr στο 2 Φεβρουαρίου, 2018

Το συλλαλητήριο  της Κυριακής στις 4 Φλεβάρη στην Αθήνα πρέπει να είναι φανερό στο καθένα και με σιγουριά, ότι δεν έχει καμία σχέση ούτε με την Μακεδονία, ούτε με τον Ελληνισμό.

Θα ήταν μάλιστα ιστορική τραγωδία για την παγκοσμιότητα του Ελληνισμού και των αξιών του να ξεπέσει στα χέρια των οπαδών της φασιστικής εκδοχής της εθνοφυλετικής καθαρότητας, όπως εξέπεμπαν τα συνθήματα στην πρόβα τζενεράλε της Θεσσαλονίκης.μαραγκος

Γι αυτό το συλλαλητήριο δεν έχει κανένα αίτημα εθνικό, πολιτικό, κοινωνικό, ούτε απευθύνεται πουθενά! Δεν έχει ούτε πολιτικά υπεύθυνους οργανωτές! Η εναγώνια προσπάθεια να καλυφθεί αυτό το κενό με αριστερή απόχρωση το γνωστό Μίκη Θεοδωράκη είναι ενδεικτική για τους πραγματικούς οργανωτές και τους στόχους τους.

Γιατί το συλλαλητήριο μπορεί να μην έχει αιτήματα, να μην απευθύνεται πουθενά, αλλά έχει στόχους επεξεργασμένους σε σκοτεινά κέντρα ανωμαλίας εγχώρια και εξωχώρια.

Η ανατροπή της κυβέρνησης Τσίπρα έχει καταστεί φανερό πως είναι αδύνατη μέσα σε συνθήκες κοινοβουλευτικής δημοκρατικής ομαλότητας.

Μόνο μέσα σε συνθήκες «αραβικής άνοιξης», μόνο σε κλίμα ανωμαλίας αίματος και εμφυλίου αυτό έχει πιθανότητες. Αυτός είναι ο στόχος.

Είναι αλήθεια ότι η μεγάλη κοινωνική περιθωριοποίηση από την βαθιά κρίση και η κοινωνικοοικονομική ανασφάλεια των μεσοστρωμάτων τροφοδοτεί την κοινωνική βάση αυτών των κύκλων της πολιτικής ανωμαλίας. Όμως αυτό δεν φτάνει.

Η μεγάλη πλειοψηφία του λαού κατανοεί ότι για πρώτη φορά η χώρα κινείται σε μια κατεύθυνση εξόδου από τη κρίση και στην κατάκτηση ολοκληρωμένης εθνικής ταυτότητας ενός σύγχρονου προοδευτικού δημοκρατικού κράτους με λόγο στις παγκόσμιες και ευρωπαϊκές προοδευτικές εξελίξεις.

Φυσικά δεν φτάνει ούτε η πολιτική κάλυψη της Χρυσής αυγής για να ενεργοποιήσει τους δολοφόνους κουκουλοφόρους της στις γραμμές του συλλαλητηρίου.

Χρειάζεται η εμπλοκή του παλιού εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος ώστε να καλυφθεί η όποια προβοκάτσια στους δρόμους της Αθήνας.

Αυτή ακριβώς είναι η προσφορά της αναλώσιμης, μανιοκαταθλιπτικής και τυχοδιωκτικής ηγεσίας της Ν.Δ. του Κ. Μητσοτάκη που φαντασιώνεται τον εαυτό του ως νέο Λουδοβίκο Βοναπάρτη. Στην ηγεσία που βασίζει την νεοφιλελεύθερη ηγεμονία της στην συντηρητική παράταξη στους πιο ακραίους εθνικιστικούς, αντιδραστικούς και φασιστικούς κύκλους μέσα και έξω από τη Ν.Δ.

Ο στόχος λοιπόν των πολιτικά αόρατων οργανωτών είναι γενικευμένα προβοκατόρικα επεισόδια που δεν θα αποκλείουν ακόμα και το αίμα στο κέντρο της Αθήνας για την ανατροπή της κυβέρνησης Τσίπρα αλλά όχι μόνο αυτό.

Η εκ νέου οικονομικοπολιτική αποσταθεροποίηση  της χώρας, ολόκληρης της περιοχής και του ευρωπαϊκού χώρου είναι στους κεντρικούς σχεδιασμούς των κύκλων της ανωμαλίας, εξ άλλου δεν είναι καθόλου τυχαίο η καλλιέργεια μαζικού κλίματος αντιπαράθεσης στο Αιγαίο στο οποίο εμπλέκονται και Μ.Μ.Ε. ένθεν και ενθεν του Αιγαίου .

Στα ερείπια και στο αίμα μιας τέτοιας εξέλιξης το παλιό εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα επενδύει την αναστύλωση του και την εκ νέου κυριαρχία του.

Η καταγγελία και η απομόνωση των κύκλων της ανωμαλίας και η περιφρούρηση της δημοκρατικής ομαλότητας είναι υπόθεση κάθε δημοκράτη πολίτη, κάθε προοδευτικής δημοκρατικής πολιτικής και κοινωνικής δύναμης.

 

Μιχάλης Βασιλάκης

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Στροφή 180 μοιρών εκ μέρους του Αρχιεπισκόπου

Posted by eamgr στο 31 Ιανουαρίου, 2018

Η Εκκλησία θα λάβει μέρος στο συλλαλητήριοσιγά μην έπαιρνε το μέρος που ανταποκρίνεται στα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας και της δημοκρατίας, σιγά μην έπαιρνε θέση που ανταποκρίνεται στα κοινά συμφέροντα των λαών της Βαλκανικής.mak1_n

Ανταποκρινόμενος, βέβαια, στους θλιβερούς συσχετισμούς δύναμης εντός της Δεξιάς και της χριστιανικής κοινότητας, και αφού δοκίμασε τις πιέσεις αυτού του μετώπου που φιλοδοξεί να παρέμβει με κεντρικό τρόπο στις πολιτικές εξελίξεις στην χώρα.

Εξ αντικειμένου πρόκειται για μία κίνηση που υπακούει στην σκοπιμότητα διάσπασης της κυβερνητικής δυναμικής και της διαφαινόμενης συναίνεσης σε μία δίκαιη λύση ενός ζητήματος που αποτελεί την βιομηχανία αναπαραγωγής του εθνικισμού και της ακροδεξιάς στην Ελλάδα.

Αυτό το φιλόδοξο μέτωπο συγκεντρώνει τις δυνάμεις του με στόχο την κυβερνητική αποσταθεροποίηση και, επιπλέον, την καταγραφή του σαν ηγεμονική πολιτική δύναμη στο, σε αναδιαμόρφωση, μεταμνημονιακό πολιτικό σκηνικό-και αυτή είναι η βασική αντίθεση στην παρούσα συγκυρία. Βέβαια εκείνο που λείπει από αυτό το μέτωπο για να επιχειρήσουν ευρύτερα επικίνδυνα φαινόμενα, τύπου Μεϊντάν, είναι η στήριξη από τα γνωστά ιμπεριαλιστικά κέντρα που την ανέδειξαν σε μετεμφυλιακό εξουσιαστικό σύστημα.

Δεν πρέπει να χωρά αμφιβολία ότι η βούληση της κυβέρνησης να λύσει το Μακεδονικό είναι προς το συμφέρον του ελληνικού λαού. Πρώτον, επειδή αν δεν λυθεί το μέλλον θα τροφοδοτήσει έναν νέο κύκλο εθνικιστικών εξάρσεων στην περιοχή από την Αλβανία και την Βουλγαρία. Δεύτερον, επειδή η λύση του στην παρούσα συγκυρία μπορεί να δρομολογήσει την διαμόρφωση ευνοϊκών συνθηκών ανάπτυξης και αλληλεγγύης των λαών στην Βαλκανική. Με την Ελλάδα να αποκτά κεντρικό ρόλο σε αυτές.

Εδώ συμπίπτουν τα ελληνικά συμφέροντα με εκείνα των ΗΠΑ, θα πει κανείς.Είναι γεγονός ότι την λύση του ζητήματος την επιδιώκουν οι ΗΠΑ για τους δικούς τους γεωπολιτικούς λόγους, ενώ παράλληλα αυτή η στρατηγική υπακούει και σε ευρύτερα επιχειρηματικά σχέδια. Όμως, άσχετα, ή στο πλάι αυτής της αλήθειας, ισχύει ότι πρόκειται και για μία μεγάλη ευκαιρία για τις χώρες των Βαλκανίων να αναπτύξουν τις δικές τους σχέσεις συνεργασίας μετά από έναν αιώνα διχασμών και πολέμων, που πάντα είχαν την ρίζα τους σε μεγάλες και επιβαλλόμενες διεθνείς επεμβάσεις-παρεμβολές.

Άλλωστε ο κόσμος μας βρίσκεται σε μία ρευστή και μεταβατική φάση. Είναι ένας κόσμος με μεγάλες και επικίνδυνες αντιθέσεις, μα και ένας κόσμος πολυπαραγοντικός, σε κρίση ηγεμονίας. Πρόκειται για μία συνθήκη όπου χώρες σαν την Ελλάδα μπορούν να εκμεταλλευτούν τις αντιθέσεις και αυτή την κρίση ηγεμονίας: Αυτή η διαπίστωση δείχνει πιο αληθής από τους παραδοσιακούς όρους ανάλυσης των ιμπεριαλιστικών φαινομένων εξάρτησης.

Τα έθνη-κράτη βρίσκονται τα ίδια σαν υποκείμενα σε ιστορική κρίση ταυτότητας σαν παραδοσιακοί πυρήνες έκφρασης της αντιθετικής ενότητας κεφαλαίου-εργασίας. Παντού στον κόσμο η κεφαλαιοκρατική ηγεμονία διαχειρίζεται τα έθνη-κράτη σαν ολόκληρες ή αποσπασματικές περιφερειακές ζώνες περισσότερο, παρά σαν έθνη-κράτη. Εκεί εντοπίζεται και το επίκεντρο της αντίθεσης ανάμεσα στην υπεράσπιση του έθνους-κράτους και στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ είναι από την σωστή σκοπιά, καθώς προσπαθεί να εκμεταλλευτεί αυτό το κενό για να δομηθεί μία Βαλκανική πλατφόρμα συνεργασίας, ιδιαίτερα εφόσον η ίδια η Ευρώπη κινείται σε ταχύτητες σχηματοποίησης νέων περιφερειών σε έναν νέο καταμερισμό εργασίας. Από αυτή την άποψη μιλάμε για μία ιστορική μετάβαση.

Την οποία η δεξιά αντιπολίτευση, με το σκοταδιστικό και ανερμάτιστο μέτωπο στο οποίο συμμετέχει προσπαθεί να τορπιλίσει. Είναι στην λάθος μεριά της ιστορίας, για μία ακόμα φορά, για μία ακόμα φορά ενάντια στα συμφέροντα της χώρας, ενάντια σε ένα ιστορικό άλμα.

Και είναι κρίμα, και εξόχως ανησυχητικό που ακόμα και τμήματα, ή προσωπικότητες, της Αριστεράς σέρνονται πίσω από αυτή την καθυστέρηση, εν μέρει και εξαιτίας των τεράστιων ιδεολογικοπολιτικών τους κενών.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Επικαιρότητα | Leave a Comment »

Η ελληνικότητα της Μακεδονίας και οι Σκοπιανοί

Posted by eamgr στο 31 Ιανουαρίου, 2018

του Βασίλη Ραφαηλίδη 

Από ιστορικής απόψεως, την ελληνικότητα της Μακεδονίας δεν την αμφισβήτησε ποτέ κανείς στα σοβαρά. Το αρχαίο και ένδοξο κράτος των Μακεδόνων ήταν όντως ελληνικό. Αυτό που αμφισβητούν οι Σκοπιανοί είναι το δικαίωμα της μονοχρησίας του ονόματος Μακεδονία.

Δηλαδή του ονόματος μιας περιοχής τα σαφή γεωγραφικά και εθνολογικά όρια της οποίας είναι απολύτως αδύνατο να καθοριστούν, δεδομένου ότι οι αρχαίοι λαοί δεν είχαν σύνορα, με τη νομική έννοια που έχει ο όρος σήμερα.χαρτης

Στην αρχαιότητα, τα σύνορα ήταν πάντα φυσικά: αδιάβατοι ποταμοί, απάτητα όρη και πάσης φύσεως φυσικά εμπόδια, που υποχρέωναν τους λαούς να αναπτύξουν τις πολιτιστικές τους ιδιομορφίες, και συνεπώς να εμφανιστούν ως ευδιάκριτες εθνότητες, κατ’ αρχήν εντός φυσικά καθορισμένων γεωγραφικών ορίων, απ’ τα οποία θα μπορούσαν, βέβαια, να ξεφύγουν με τους αποικισμούς και τις μεταναστεύσεις, αλλά όταν ήδη η εθνική συνείδηση είχε ήδη διαμορφωθεί στην αρχική εθνική κοιτίδα. Αν αυτό δε συμβεί, τότε μια ομάδα μεταναστών ή αποίκων, δημιουργεί καινούργια, δική της εθνική συνείδηση.

Όπου τα φυσικά εμπόδια δεν αποτελούσαν πρόβλημα είτε γιατί δεν υπήρχαν καν είτε γιατί η πείνα, η επιμονή, ή η ανάπτυξη του πολιτισμού τα καταργούσαν εύκολα, τα σύνορα ήταν εκεί που ήταν οι φρουροί των συνόρων: Οι Βόλχοι (Βλάχοι) κατά τα ύστερα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι Ακρίτες στη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, οι Κοζάκοι στη Ρωσική Αυτοκρατορία των Τσάρων. Αν οι φρουροί των συνόρων υποχωρούσαν, υποχωρούσαν μαζί τους και τα σύνορα. Η νομική έννοια των συνόρων, δηλαδή οι συμφωνίες που γίνονται ανάμεσα σε γειτονικά κράτη για το πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο και η συνακόλουθη χάραξη διαχωριστικών γραμμών επί του χάρτου, είναι υπόθεση πάρα πολύ μεταγενέστερη.

Να, λοιπόν, γιατί είναι απολύτως αδύνατο να οριστούν τα γεωγραφικά όρια της Μακεδονίας. Η ιστορία της περιοχής που φέρει αυτό το ιστορικό όνομα είναι τόσο παλιά και τα φυσικά ή στρατιωτικά της όρια έχουν αλλάξει τόσες πολλές φορές απ’ το 1000 π.Χ. μέχρι σήμερα, που κανείς πια δεν ξέρει τι είναι και τι δεν είναι Μακεδονία από γεωγραφικής και εθνολογικής απόψεως. Άλλα ήταν τα όριά της και οι λαοί της επί Φιλίππου, άλλα επί Μεγάλου Αλεξάνδρου, άλλα στα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, άλλα στα χρόνια της τουρκικής κατάχτησης, άλλα στην πριν τη λήξη των Βαλκανικών Πολέμων (1913) περίοδο, και άλλα σήμερα. Όπως όλα τα σύνορα, αλλά περισσότερο απ’ όλα στην Ευρώπη αυτά της Μακεδονίας είναι εξόχως «ελαστικά», και κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποια περιοχή θα ονομάζουν Μακεδονία οι γεωγράφοι της τρίτης χιλιετίας που έρχεται.

Τα παραπάνω σημαίνουν πως η σημερινή ελληνική Μακεδονία είναι μέρος μόνο μιας ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής, που αναμφισβήτητα περιλαμβάνει και την περιοχή των Σκοπιών, αφού ήταν κι αυτή Μακεδονία, τόσο κατά την ελληνική αρχαιότητα και τη βυζαντινή περίοδο, όσο και κατά την περίοδο της τουρκικής κατοχής των Βαλκανίων.

Συνεπώς, το πρόβλημα δεν είναι να καταλάβουμε τι είναι και τι δεν είναι Μακεδονία από ιστορικής και γεωγραφικής απόψεως (το πρώτο το ξέρουμε, το δεύτερο δε θα το μάθουμε ποτέ με ακρίβεια), αλλά ποιοι είναι και ποιοι δεν είναι Μακεδόνες. Φυσικά, για τους σημερινούς Μακεδόνες της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας δε γεννάται πρόβλημα. Είναι Μακεδόνες γιατί είναι Έλληνες και γιατί κατοικούν σε μια περιοχή όπου πάντα υπήρχαν Έλληνες. Η λέξη Έλλην είναι έννοια γένους, όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης. Η λέξη Μακεδών είναι έννοια είδους, πάλι κατά τον Αριστοτέλη. Μ’ άλλα λόγια η έννοια Έλλην είναι ευρύτερη της έννοιας Μακεδών. Δεν είναι όλοι οι Έλληνες Μακεδόνες, αυτό είναι αυτονόητο.

Από πολιτιστικής και όχι γεωγραφικής ή ιστορικής απόψεως, οι Μακεδόνες δεν μπορεί παρά να είναι Έλληνες. Όσοι Μακεδόνες μετέχουν του ελληνικού πολιτισμού, δεν μπορεί παρά να είναι και σήμερα Έλληνες, όπως ήταν πάντα από πολιτιστικής απόψεως, το τονίζω. Συνεπώς, Μακεδόνες δεν είναι αυτοί που κατοικούν σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, τα όρια της οποίας είναι ευμετάβλητα κατ’ ανάγκην, αλλά αυτοί που μετέχουν σ’ έναν συγκεκριμένο πολιτισμό, που λέγεται μακεδονικός, και που σαν τέτοιος δεν μπορεί παρά να είναι ελληνικός κατά κύριο λόγο.

Όμως, η λέξη Ελλάδα, με μια γεωγραφική έννοια, δεν είναι ούτε έννοια γένους ούτε έννοια είδους σε σχέση με τη λέξη Μακεδονία. Διότι, το είπαμε, καμιά γεωγραφική έννοια δεν παραμένει σταθερή. Αλλά και γιατί κανένας τόπος δεν γεννάει άλλον τόπο, έτσι αυτόματα και ερήμην των ανθρώπων που κατοικούν σ’ αυτόν. Η σημερινή Ελλάδα και η σημερινή ελληνική Μακεδονία, από γεωγραφικής απόψεως δεν είναι όμοιες με τις περιοχές που στην αρχαιότητα ονομάζονταν έτσι. Ενώ δεν έχουμε ιδέα ποια θα είναι η γεωγραφική τους μορφή στο μέλλον. Όμως, ξέρουμε σαφώς τι είναι η ελληνική γλώσσα και ο ελληνικός πολιτισμός.

Και η απόφανσή μας για την ελληνικότητα μιας γεωγραφικής περιοχής δεν μπορεί παρά να γίνεται βάσει πολιτιστικών και όχι γεωγραφικών παραμέτρων. Άλλωστε, από εθνικής απόψεως συμφέρει να χρησιμοποιούμε μόνο τις πολιτισμικές παραμέτρους, διότι κανείς δεν μπορεί να ξέρει μέχρι πού μπορεί να φτάσει στο μέλλον ο ελληνικός πολιτισμός. Εκτός κι αν αναμένουμε παραπέρα συρρίκνωσή του, οπότε για την υποστήριξη των «εθνικών μας συμφερόντων», καταφεύγουμε στα ασταθή γεωγραφικά και τα βλακώδη αιματολογικά επιχειρήματα.

Το όνομα Μακεδονία που χρησιμοποιούν οι Σκοπιανοί για τη Δημοκρατία τους, δεν το πρωτοχρησιμοποίησε ο Τίτο. Μακεδονία ονόμαζαν οι Τούρκοι μια ευρύτατη περιοχή που εκτός της ελληνικής περιλάμβανε και την περιοχή των Σκοπιών, καθώς και ένα κομμάτι της Βουλγαρίας. Από την αρχαιότητα και μέχρι την επιτυχή για τους Έλληνες και τους Σέρβους έκβαση των Βαλκανικών Πολέμων το 1913 δεν υπήρχε πρόβλημα ελληνικής, ή βουλγαρικής, ή σερβικής Μακεδονίας, για τον απλό λόγο πως ολόκληρη αυτή η περιοχή περνάει αδιαλείπτως απ’ τη μία (πολυεθνική) αυτοκρατορία στην άλλη. Από τη Ρωμαϊκή στη Βυζαντινή κι απ’ αυτήν στην Οθωμανική. Οι εν λόγω αυτοκρατορίες δεν είχαν κανέναν λόγο να καθορίσουν είτε τα ιστορικά, είτε τα γεωγραφικά, είτε τα πολιτιστικά όρια αυτής της συγκεκριμένης περιοχής, όπως και οποιασδήποτε άλλης εντός των ορίων τους. Το πρόβλημα, λοιπόν, προέκυψε με τον καθορισμό των συνόρων των βαλκανικών κρατών το 1913, ύστερα απ’ την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Το κομμάτι της μέχρι τότε ενιαίας, ας την πούμε έτσι, «τουρκικής» Μακεδονίας που πέρασε στη Σερβία το 1913, ονομαζόταν από τότε, είτε Παλαιά Σερβία, είτε Άνω Μακεδονία. Και κανείς Έλληνας τότε δε διαμαρτυρήθηκε για τη χρήση του ονόματος Μακεδονία, προκειμένου για την καινούργια επαρχία της ήδη αυτόνομης Σερβίας. Γιατί στη σέρβική πλευρά ζούσαν ακόμα πάρα πολλές χιλιάδες Ελλήνων. Συνεπώς, από πολιτιστικής απόψεως, κατά ένα μεγάλο ποσοστό, η σέρβική (γεωγραφικά) Μακεδονία ήταν ελληνική (πολιτιστικά), πράγμα που δημιουργούσε την ελπίδα πως θα ήταν δυνατό κάποτε να γίνει και γεωγραφικά ελληνική.

Όμως, με τον καθορισμό των συνόρων το 1913, οι ελληνικοί πληθυσμοί της Βουλγαρίας και της Σερβίας και οι σλαβικοί της Ελλάδας, είτε ανταλλάσσονται, είτε περνούν σιγά σιγά απ’ την άλλη πλευρά των συνόρων. Επί Οθωμανών, όλοι αυτοί ζούσαν σε μια ενιαία περιοχή, που ήταν τούρκικη. Με την μετακίνηση των πληθυσμών, το εθνολογικό πρόβλημα, εν πολλοίς αλλά όχι εντελώς, λύνεται αυτόματα, όπως γίνεται πάντα όταν προκύπτουν καινούργια σύνορα. Που, λίγο ως πολύ, είναι πάντα αυθαίρετα, γιατί είναι αδύνατο να χωριστεί ένας τόπος με ακρίβεια, βάσει εθνολογικών δεδομένων. Άλλωστε, πρόβλημα συνόρων προκύπτει μόνο όταν μια εθνότητα οργανώσει το δικό της κράτος, όπως έχει δικαίωμα βάσει του Διεθνούς Δικαίου, πράγμα που, ωστόσο, μπορεί να μην το διεκδικήσει ποτέ. (Η έννοια κράτος είναι νομική, η έννοια έθνος είναι πολιτιστική, η έννοια χώρα είναι γεωγραφική).

Το πρόβλημα, λοιπόν, με το όνομα Μακεδονία υπάρχει απ’ το 1913 και όχι απ’ το 1945 που ο Τίτο εγκαθίσταται στην εξουσία και, για λόγους δικής του πολιτικής σκοπιμότητας, δημιουργεί την Ομόσπονδη Δημοκρατία της Μακεδονίας, που μέχρι τότε ήταν περιφέρεια της Σερβίας και από πολλούς λεγόταν Μακεδονία. Οι Έλληνες δημαγωγοί ψεύδονται ασύστολα όταν λεν πως δεν μπορούσαν να θέσουν θέμα ονόματος ούτε το 1945 ούτε αργότερα. Διότι, λέει, ο Τίτο ήταν και κομμουνιστής και δικτάτωρ. Και διότι, επιπροσθέτως, ήταν ένας φιλοδυτικός που έπρεπε να τον καλοπιάνουμε και να του κάνουμε τα χατίρια, έτσι που μπήκε καρφί στο μάτι του Στάλιν.

Όμως, ξέρετε γιατί δεν μπήκε θέμα ονόματος τότε; Διότι η Ελλάδα, όπως και η Δύση άλλωστε, πίστευε πως τα κομμουνιστικά καθεστώτα όπου νάναι είτε καταρρέουν, είτε διαλύονται με επέμβαση έξωθεν, οπότε μια ανακατανομή των εδαφών στην περιοχή, σε όφελος της Ελλάδας, ήταν πολύ πιθανή. Δηλαδή, απ’ το 1945 και μετά η ελληνική διπλωματία σιωπά για το όνομα Μακεδονία ακριβώς για τον ίδιο λόγο που σιωπούσε από το 1913 μέχρι το 1945.

Πάντα καιροσκόποι οι Έλληνες διπλωμάτες και πάντα ανίκανοι να χαράξουν πολιτική που να ξεπερνάει πρόβλεψη εξαμήνου, κάνουν την πάπια και περιμένουν τις εξελίξεις. Που ήρθαν αλλά πάρα πολύ καθυστερημένα. Και το σημαντικότερο, με μια διαφοροποίηση των πρώην κομμουνιστικών καθεστώτων από μέσα κι όχι απ’ έξω. Δηλαδή, όχι με μια άμεση επέμβαση των δυτικών, οπότε αυτοί θα μπορούσαν να επιβάλουν όρους και να κάνουν περίπου ό,τι θέλουν με την ανακατανομή των εδαφών, όπως γίνεται πάντα με τους νικητές, αλλά με μια καπιταλιστική διαφοροποίηση των πρώην κομμουνιστικών χωρών.

Τώρα τα πράγματα γίνονται δύσκολα για τους δυτικούς. Που τρέχουν να επωφεληθούν κατ’ αρχήν διά της διπλωματικής οδού και μετά, διά της στρατιωτικής. Μπορεί τα πράγματα να διαφοροποιηθούν κυρίως διά της στρατιωτικής οδού στο προσεχές μέλλον, αλλά προς το παρόν βρισκόμαστε στο κλασικό στάδιο του καθορισμού ζωνών επιρροής στην ευρύτατη περιοχή των πρώην σοσιαλιστικών χωρών. Όσο για την Ελλάδα, αυτή περιμένει τον επόμενο ενδοκαπιταλιστικό πόλεμο για να πάρει κανένα κοψίδι δίκην δώρου για την, μάλλον συμβολική συμμετοχή της σ’ αυτόν. Που, βέβαια, δεν είναι για αύριο, είναι για μετά το 2000 υποθέτω.

Θα πείτε ίσως, πώς θα ήταν δυνατό να προβλέψει η ελληνική διπλωματία τις εξελίξεις στη Γιουγκοσλαβία; Το πρόβλημα είναι σχετικά απλό, με την προϋπόθεση πως οι διπλωμάτες μας θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν την ιστορία της Γιουγκοσλαβίας με τα εθνολογικά και ιστορικά δεδομένα ενός κράτους κατά το μάλλον ή ήττον τεχνητού, που προέκυψε το 1918, κατ’ αρχήν ως βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων που μόνο το 1929 θα πάρει το όνομα Γιουγκοσλαβία. Που, άλλωστε, το σοφίστηκαν Γερμανοί και όχι Γιουγκοσλάβοι ιστορικοί. Και που σημαίνει Νοτιοσλαβία, δηλαδή χώρα των Νότιων Σλάβων. Αυτό το όνομα το επεξεργάστηκαν εθνολογικά και ιστορικά πρώτοι οι Κροάτες απ’ τους Νότιους Σλάβους, στην προσπάθειά τους να αποδείξουν πως όλοι οι σλάβικοι πληθυσμοί της περιοχής πρέπει να ενωθούν σε ένα κράτος, προκειμένου να γλυτώσουν από τις εναλλασσόμενες κατακτήσεις της Κροατίας και της Σλοβενίας κυρίως από τους γείτονες κεντροευρωπαίους.

Όμως οι Νότιοι Σλάβοι (Γιουγκοσλάβοι) δεν είναι μια σαφής, ενιαία εθνότητα, είναι μια ομάδα υποεθνοτήτων, που οι σλαβολόγοι τους λεν έτσι για να τους ξεχωρίζουν από τους ανατολικούς (Ρώσοι κ.λπ.) και από τους κεντρώους, ή βορειοδυτικούς Σλάβους (Τσεχοσλοβάκοι, Πολωνοί). Δεν υπήρξε ποτέ στην περιοχή αυτή ενιαία εθνική συνείδηση, και τα προβλήματα φάνηκαν με τη δημιουργία της Γιουγκοσλαβίας. Που ευθύς αμέσως υποχρεώνεται να καταφύγει στη βασιλική δικτατορία για να διατηρήσει τη συνοχή της, που παίζονταν κάθε μέρα, κυρίως εξαιτίας των αποσχιστικών τάσεων των Κροατών, δηλαδή αυτών ακριβώς που έκαναν τα περισσότερα για την ένωση των Νότιων Σλάβων. Στους οποίους εντελώς λανθασμένα συναριθμούσαν οι φρέσκοι τότε Γιουγκοσλάβοι και τους Βούλγαρους, που όμως την κοπάνησαν απ’ τις διασκέψεις πριν παρθούν οι τελικές αποφάσεις για την ένωση των Νότιων Σλάβων σε ένα ενιαίο κράτος υπό το όνομα Γιουγκοσλαβία (Νοτιοσλαβία).

Τη δικτατορία του βασιλιά, που θα πληρώσει με τη ζωή του την ένωση των Νότιων Σλάβων, διαδέχεται ατάκα η δικτατορία του Τίτο. Μετά το θάνατό του όλοι πια ξέρουν πως η Γιουγκοσλαβία θα διαλυθεί. Και όλοι πλην των Ελλήνων σχεδιάζουν την πολιτική τους πολύ έγκαιρα με βάση τη σίγουρη διάλυση. Που η Ελλάδα, απλώς την απεύχεται. Ίσως να έγιναν και δεήσεις για να βάλει ο Θεός (των Ελλήνων) το χέρι του ώστε να προκόψει καμιά μετατιτοϊκή στρατιωτική δικτατορία. Αλλά, δυστυχώς για την ελληνική διπλωματία, δεν προέκυψε. Για την ελληνική διπλωματία προέκυψε το διπλωματικό πρόβλημα του ονόματος! Που η ίδια δημιούργησε. Αν όχι απ’ το 1913 που η Σερβία ενσωματώνει την περιοχή των Σκοπιών, αν όχι απ’ το 1918 που εμφανίζεται η ένωση, τουλάχιστον απ’ το 1929 που εμφανίζεται το όνομα Γιουγκοσλαβία και μαζί του η δικτατορία, η ελληνική διπλωματία, αν υπήρχε, θα έπρεπε να ξέρει πως η Γιουγκοσλαβία θα καταρρεύσει μαζί με τη δικτατορία, είτε τη βασιλική, είτε την τιτοϊκή.

Άλλωστε, όλος ο κόσμος ήξερε πως τα Σκόπια δεν είναι Γιουγκοσλαβία, είναι Βουλγαρία κατ’ ουσίαν, και συνεπώς θά δημιουργηθεί εκεί μια ιδιάζουσα κατάσταση μετά την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας. Η Σερβία ούτε καν κουνήθηκε να περισώσει τα Σκόπια. Και έτσι, οι Σκοπιανοί δεν ξέμειναν μόνο από προστάτη, όπως ήταν ο Σέρβος βασιλιάς ή ο Τίτο, ξέμειναν και από όνομα. Το όνομά τους είναι η ψυχή τους! Διότι οι πολλές εθνότητες (Σέρβοι, Αλβανοί, Βούλγαροι, Έλληνες) που κατοικούν στην περιοχή θα βολεύονταν μόνο κάτω από ένα «εθνικό» όνομα που κατ’ ουσίαν θα ήταν γεωγραφικό. Δώστους, λοιπόν, ένα ενοποιητικό των ποικίλων εθνοτήτων γεωγραφικό όνομα και πάρτους το βρακί.

Να γιατί οι Ευρωπαίοι θα ήθελαν να τους κάνουν δώρο ένα ηχηρό όνομα. Για να μη συνεχιστεί η πολυδιάσπαση της πρώην Γιουγκοσλαβίας και όσον αφορά τις επιμέρους πρώην ομόσπονδες και νυν αυτόνομες δημοκρατίες.

 

Από το βιβλίο του Β. Ραφαηλίδη – «Οι λαοί των Βαλκανίων»

 

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »