Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Ιουλίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιον.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Κατάλογος

Posts Tagged ‘Συρία’

Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας: Αλληλεγγύη στην Αντίσταση των λαών της Συρίας και του Ιράκ, εναντίον της παγκόσμιας τρομοκρατίας

Posted by eamgr στο 18 Δεκέμβριος, 2016

«Σύντροφοι, όπως είναι γνωστό, το κόμμα μας, μαζί με άλλα προοδευτικά και πατριωτικά κόμματα της Συρίας, αγωνίζεται ενάντια σε μια από τις πιο βάρβαρες ιμπεριαλιστικές επιθέσεις, από την εποχή του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και μετά.%ce%ba%ce%ba%cf%83

Ο αγώνας μας έρχεται σε σύγκρουση με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια παγκόσμιας κυριαρχίας και ειδικότερα στην περιοχή που ονομάζεται «Νέα Μέση Ανατολή».

Μέχρι τώρα δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων δολοφονήθηκαν, χιλιάδες οι τραυματίες και χιλιάδες οι οικογένειες που διέφυγαν σε πιο ειρηνικές περιοχές της Συρίας κι εκτός Συρίας. Αμέτρητες οι υλικές ζημιές. Χιλιάδες μικρές, μικρομεσαίες και μεγάλες βιομηχανίες καταστράφηκαν. Οι υποδομές της χώρας, σχολεία, νοσοκομεία, αρχαιολογικοί χώροι κι αρχαίες πόλεις καταστράφηκαν. Το Συριακό πετρέλαιο κι οι υπόλοιπες πλουτοπαραγωγικές πηγές του λαού μας έγιναν αντικείμενο κλοπής και λαθρεμπορίου στην Τουρκία, του καθεστώτος της που είναι σύμμαχος των τρομοκρατικών οργανώσεων. Η αξία αυτών των ζημιών υπολογίζεται σε πάνω από 200 εκατομμύρια δολάρια.

Ο λαός της Συρίας, μαζί με την κυβέρνηση, τον στρατό και τις προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας, αντιστέκεται με θάρρος απέναντι στην επίθεση που ξεκίνησε το 2011.

Οι τρομοκράτες που πραγματοποιούν αυτή την επίθεση, έχουν έρθει από 80 χώρες κι υποστηρίζονται από τις παγκόσμιες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τους συμμάχους τους.

Τώρα η απειλή επεκτείνεται από τη Συρία σε άλλες περιοχές και χώρες, όπως στη Γαλλία, στο Βέλγιο, σε όλη την Ευρώπη. Τώρα η τρομοκρατία είναι ένα διεθνές φαινόμενο κι οι ΗΠΑ είναι ο υπ’ αριθμόν ένα υποστηρικτής του σχεδίου αυτού, που υλοποιούν τρομοκράτες και μισθοφόροι μαζί με ειδικούς δυτικών χωρών. Χρηματοδοτούνται από αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα, όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, τα οποία προσφέρουν υποστήριξη στις τρομοκρατικές οργανώσεις σε συνεργασία με την Τουρκία.

Μπροστά σ’ αυτή τη σκληρή κατάσταση, η Συρία όφειλε να ζητήσει τη βοήθεια της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Η Μόσχα πρόσφερε στη Συρία την αναγκαία υποστήριξη για την Αντίσταση σ’ αυτή τη βάρβαρη επίθεση.

Η Ρωσική βοήθεια αποδιοργάνωσε τις δυτικές κυβερνήσεις και τα αντιδραστικά καθεστώτα της περιοχής, όπως η Τουρκία, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία, άλλαξε ριζικά τη σχέση δυνάμεων στο πεδίο της μάχης και η Συρία μπόρεσε να ανακτήσει σημαντικό τμήμα από το έδαφος της μέσα σε 6 μήνες .

Η Συρία θα συνεχίσει τον αγώνα υπερασπιζόμενη το λαό της και θα ελευθερώσει κάθε σπιθαμή γης του Συριακού εδάφους από τους επιτιθέμενους.

Η κυβέρνηση της Συρίας πληροφόρησε τη διεθνή κοινότητα για τους λόγους αίτησης βοήθειας προς τη Ρωσική Ομοσπονδία.

Η βοήθεια ήταν αποτέλεσμα νόμιμης αίτησης από την νόμιμη κυβέρνηση της Συρίας. Σε συμφωνία με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και με όλες τις διεθνείς αποφάσεις για την αντιμετώπιση επίθεσης σε εσωτερικές υποθέσεις από άλλα κράτη. Κάθε χώρα που δέχεται επίθεση, έχει το δικαίωμα της άμυνας, σύμφωνα με τους νόμους και τους διεθνείς κανόνες.

Ενώ οι νόμιμες δυνάμεις που εκπροσωπούν τη Συρία συνεχίζουν την απελευθέρωση των περιοχών που κατέκτησαν οι τρομοκράτες, οι οποίοι προσπαθούν να επιβάλουν τους δικούς τους νόμους θεσμοθετημένους πριν 1.500 χρόνια, διαπράττοντας εγκλήματα , η Συρία επιδιώκει κι υποστηρίζει την πολιτική επίλυση της κρίσης, στη βάση διακοπής των πολεμικών επιχειρήσεων και την πλήρη αποχώρηση από τις κατεχόμενες περιοχές των ξένων τρομοκρατικών δυνάμεων. Επιδιώκει, επίσης, δημοκρατικές εκλογές στη χώρα και εθνικό διάλογο με την αντιπολίτευση που εκφράζεται από τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα της χώρας. Όμως, οι τρομοκράτες που διατηρούν σχέσεις με ορισμένες αντιπολιτευόμενες ομάδες, επιχειρούν τη συνέχιση της επίθεσης εναντίον της κυβέρνησης, ώστε να αποτύχουν οι πολιτικές διεργασίες της Γενεύης 1 και 2, η συνάντηση της Βιέννης και η συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ.

Σύντροφοι,%cf%83%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%b11

το αίμα τρέχει ακόμη στη Συρία κι ειδικά στο Χαλέπι, τη δεύτερη πρωτεύουσα της χώρας, απελευθερωμένη από τον Αραβικό στρατό της Συρίας και τους συμμάχους του. Οι τρομοκράτες αρνούνται τη διακοπή των εχθροπραξιών για να σωθούν οι ανθρώπινες ζωές των αμάχων, τους οποίους χρησιμοποιούν ως ανθρώπινες ασπίδες.

Σύντροφοι, το κόμμα μας επιβεβαιώνει τα εξής πραγματικά γεγονότα και στοιχεία:

Είναι απαράδεκτο να μπαίνουν στο ίδιο επίπεδο οι εισβολείς με τα θύματα.Οι διεθνείς νόμοι δεν επιτρέπουν σε καμία χώρα να υπεισέρχεται στα εσωτερικά μιας άλλης χώρας. Όμως, αυτό ακριβώς κάνουν στη Συρία οι τρομοκράτες κι οι υποστηρικτές τους, ζητώντας την παραίτηση του προέδρου Άσαντ, όταν αυτό είναι μια απόφαση που ανήκει μόνον στην λαό της Συρίας.Οι εισβολείς έχουν ολόκληρη την ευθύνη για τις απώλειες και τις ζημιές στη χώρα.Η ιμπεριαλιστική επίθεση συνεχίζεται με την υποστήριξη μιας ιμπεριαλιστικής καμπάνιας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, που πληρώνουν με εκατομμύρια δολάρια οι ΗΠΑ κι η Σαουδική Αραβία. Έτσι, τα γεγονότα που περιγράφουν για τη Συρία είναι πλαστογραφημένα. Αυτά τα πλαστογραφημένα γεγονότα διαδίδονται σ’ ολόκληρο τον κόσμο.Και στο Ιράκ δέχονται την ίδια επίθεση κι ο Ιρακινός λαός αντιστέκεται. Το καθήκον όλων των προοδευτικών δυνάμεων του κόσμου είναι η Αλληλεγγύη στην Αντίσταση των λαών της Συρίας και του Ιράκ, εναντίον της παγκόσμιας τρομοκρατίας.

Σύντροφοι,

Τα προοδευτικά πολιτικά κόμματα στη Συρία αγωνίζονται ενάντια στον πόλεμο κι ενάντια στο άδικο οικονομικό εμπάργκο εναντίον του λαού της Συρίας.

Ο λαός της Συρίας απέδειξε τον πατριωτισμό του, στη διάρκεια των χρόνων της ιμπεριαλιστικής επίθεση, βασισμένο στις ιδέες της δημοκρατίας, της προόδου και της ανεξαρτησίας. Ταυτοχρόνως υποστηρίζει την πολιτική λύση της κρίσης.

Το δικό μας κόμμα, στο πνεύμα της αμοιβαίας συνεργασίας είναι έτοιμο να προσφέρει όλες τις απαντήσεις που αφορούν την κατάσταση στη Συρία.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας καλεί τα δικά σας πολιτικά κόμματα κι όλες τις προοδευτικές και δημοκρατικές δυνάμεις να συνεργαστούν, ώστε να εγγυηθούμε την ανθρωπιστική βοήθεια στη χώρα.»

Συρία, Δαμασκός, Συριακό Κομμουνιστικό Κόμμα (Ενιαίο)

Posted in Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΣΥΡΙΑ: Σύγκρουση Δύσης-Ανατολή στο φόντο της αξεπέραστης παγκόσμιας κρίσης

Posted by eamgr στο 18 Οκτώβριος, 2015

Στην Συρία εκτυλίσσεται ένα εξαιρετικής σημασίας επεισόδιο- προοίμιο των πολεμικών συγκρούσεων του παρόντος και του μέλλοντος γύρω από την παγκόσμια ηγεμονία ανάμεσα στις βασικές ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις, και ενώ αυτές οδηγούνται προς έναν νέο, τρίτο γύρο, κρισιακής αποσταθεροποίησης με παγκόσμια εμβέλεια, έπειτα από την χρηματιστηριακή κρίση στις ΗΠΑ (2008), και την κρίση χρέους στην Ευρωζώνη (2010). Αυτές ακριβώς οι καπιταλιστικές κρίσεις, που οξύνουν την πολιτική κρίση ταυτότητας στο εσωτερικό των μεγάλων αυτών ολοκληρώσεων, πριμοδότησαν από την «αραβική άνοιξη», ακριβώς εκείνες τις εξελίξεις που θα υποβοηθούσαν για λογαριασμό τους τον ποιοτικό (πολιτικά-γεωστρατηγικά) και ποσοτικό (σαν οικονομικό πεδίο εκτατικής ανάπτυξης-αποσσυσώρευσης) εγκλωβισμό νέων εδαφών/κοινωνικών σχηματισμών παλιότερων ή νέων, σε μια περιοχή-επίκεντρο όλων των εξελίξεων! siria1

Η Συρία, έδαφος που αποτέλεσε για την ανθρώπινη εξέλιξη ένα ανεπανάληπτο πολιτισμικό-φυλετικό-θρησκευτικό χωνευτήρι, με μια ιστορία 5 χιλιάδων χρόνων, με σπουδαίες πόλεις του ελληνικού, ακόμα, κόσμου σαν την Αντιόχεια, άλλοτε κέντρο του παγκόσμιου εμπορίου, της προόδου και του πολιτισμού, βρίσκεται εδώ και 4μιση χρόνια στην δίνη ενός εμφύλιου πολέμου υποκινούμενου από τον άξονα της Δύσης, ένα πραξικόπημα εναντίον του νόμιμου ηγέτη της χώρας Μπασάρ Αλ Άσαντ. Το απίστευτο μέγεθος της τραγωδίας δεν μπορεί να μεταφερθεί μόνο με αριθμούς, επειδή- παράλληλα με την διάλυση της Συρίας- χαράζονται πληγές πάνω στο κορμί της παγκόσμιας συλλογικής μνήμης, με τις βεβηλώσεις σε τόσες και τόσες πόλεις-μνημεία της. Αλλά οι αριθμοί αντιστοιχούν έτσι και αλλιώς σε ανθρώπους: Σε μια χώρα 22 εκατομμυρίων, οι νεκροί είναι πάνω από 300 χιλιάδες, οι εκτοπισμένοι εντός της χώρας ανέρχονται σε περίπου 8 εκατομμύρια, και οι πρόσφυγες της στο εξωτερικό σε παραπάνω από 4 εκατομμύρια!

Η στόχευση της εκδίωξης του Αραβικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (Μπάαθ) από την εξουσία συνενώνει-παρόλες τις επιμέρους διαφοροποιήσεις- μέχρι σήμερα ολόκληρο το δυτικό μπλοκ δυνάμεων καταλήγοντας, πλέον, ενάντια στην ίδια την ύπαρξη της Συρίας σαν έθνος-κράτος, αλλά και ενάντια της σαν φάρο, που ήταν/είναι για όλους τους αραβικούς λαούς της περιοχής στην προοπτική τους να απεγκλωβιστούν από τις επιδιώξεις των ΗΠΑ, των νεοαποικιακών συμμάχων τους (η Συρία μέχρι την δεκαετία του 1950 υπήρξε γαλλική αποικία!), αλλά και των ντόπιων συμμάχων τους, των ακραίων σκοταδιστικών φονταμενταλιστικών κρατικών σχηματισμών (Σαουδική Αραβία κ.α.).

Φαίνεται ότι αυτοί ακριβώς οι καθυστερημένοι ισλαμοφανατικοί κρατικοί σχηματισμοί αποτελούν το πρότυπο του δυτικού κόσμου αναφορικά με το μέλλον της περιοχής, για αυτό εξάλλου και όπλισαν το χέρι του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους» (ISIS), στρέφοντας το κατά περίσταση, και ιδιαίτερα στα εδάφη της Συρίας. Η Συρία του Άσαντ, όπως και το Ιράν άλλωστε, με την ύπαρξη τους σαν προοδευτικά αραβικά καθεστώτα, αλλά και σαν σύμμαχοι του ρωσοκινέζικου άξονα στην περιοχή, χαλάνε αυτό ακριβώς το σχέδιο «Αφγανιστανοποίησης» της περιοχής. Όπως το χαλούσε, πολύ περισσότερο και το Κανταφικό εποικοδόμημα.

Παρά τις αναπόφευκτες εσωτερικές αντιθέσεις αυτού του δυτικού μπλοκ και των ισλαμικών του συμμάχων, μπορεί κανείς να μιλήσει με βεβαιότητα ότι εδώ μιλάμε για μια αντιπαράθεση Δύσης-Ανατολής- του πιο αντιδραστικού κομματιού της Δύσης, και του πιο προοδευτικού κομματιού της Ανατολής- μια αντιπαράθεση, μάλιστα, που πρέπει να ιδωθεί σαν συνέχεια όλων των ανάλογων συγκρούσεων διαμέσου των αιώνων. Σήμερα, ο δυτικός ιμπεριαλισμός, εκτός από τις γεωπολιτικές του επιδιώξεις κόντρα στον άξονα Κίνας-Ρωσίας, επιχειρεί αυτή την αποσταθεροποίηση και από την πλευρά της οικονομικής του κρίσης, που θεωρεί προφανώς ότι θα μεταθέσει με την δολοφονική εκτατική του στρατηγική προς όλα τα κομμάτια του κόσμου που έχουνε μείνει έξω από την κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου του 1990.

Επομένως, πέρα από την μάχη ανάμεσα στο νέο κέντρο της παγκόσμιας οικονομίας, την Ανατολή, και το γερασμένο παρόν της, την Δύση, έχουμε μια επανάληψη της διαχρονικής πάλης ενάντια στην αποικιοποίηση του κόσμου, μια μάχη που παράλληλα με τις καθαρές της γεωπολιτικές διαστάσεις αγγίζει αναπόφευκτα και την πολιτισμική διάσταση της σύγκρουσης, με πολύπλευρους και παγκόσμιους όρους! Αυτό ακριβώς συνεπάγεται το προσφυγικό ζήτημα. Όλοι οι παραπάνω παράγοντες συμπυκνώνονται στην μάχη της Συρίας!

Η Συρία είναι στην ουσία τριχοτομημένη, ακριβώς όπως υποδείκνυε το αμερικάνικο σχέδιο ήδη από το 2013. Σήμερα δέχεται βομβαρδισμούς από 8 χώρες (ΗΠΑ, Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία, Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Ιορδανία, Αυστραλία). Έτσι, τα νέα επιτεύγματα του στρατιωτικοπολιτικού συμπλέγματος της Δύσης, τα κόστους δισεκατομμυρίων δολαρίων drones κτλ, βγαίνουν στο παζάρι για να προβάλλουν τις δυνατότητες τους, σαν κράχτης για το ξεπέρασμα της παγκόσμιας κρίσης υπερσυσσώρευσης. Όμως, πέρα από τις κλασικές αυτές ιμπεριαλιστικές νόρμες, στην Συρία συμπυκνώνονται, με άγνωστη κατάληξη, αρκετές από όψεις τις παγκόσμιας αντιπαράθεσης των μεγάλων δυνάμεων.

Η Συρία, θα μπορούσε να γίνει η απαρχή ενός περαιτέρω γενικευμένου πολέμου, εφόσον σε αυτή την χώρα δοκιμάζονται σήμερα ήδη οι αντοχές και τα όρια των νομισματικών ανταγωνισμών σε πολεμικό επίπεδο: Ένα επίπεδο όπου η παραμικρή σπίθα μπορεί να ανάψει την φωτιά. Σε κάθε περίπτωση, η εισβολή και της Ρωσίας στην συριακή σύρραξη όχι μόνο προσβάλλει το μέλλον της αμερικάνικης ισχύος, αλλά εκθέτει και το παρελθόν της, καθώς αναδεικνύει- μέσα σε μια εβδομάδα, μόνο, επιτυχημένων βομβαρδισμών εναντίον θέσεων της «συριακής αντιπολίτευσης»- όχι μόνο το αμερικάνικο δόγμα της απόλυτης κυριαρχίας πέρα και κόντρα σε διεθνείς οργανισμούς, αλλά ταυτόχρονα και την ανεπάρκεια αντιμετώπισης ή/και την ουσιαστική συμπόρευση των ΗΠΑ με τους ακραίους ISIS και το παρακλάδι της Αλ Κάιντα στην Συρία (Αλ Νούσρα)- ακριβώς, δηλαδή, εκείνους που υποτίθεται ότι επιχειρούσε να αναχαιτίσει αφού πρώτα τους εξόπλισε για να κατατροπώσουν τον εθνικό στρατό της Συρίας!

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον βλέπουμε, δηλαδή, το ξεδίπλωμα της ετοιμότητας ή της ανετοιμότητας, κατά περίπτωση, των μεγάλων διεθνών αντιπάλων να λύσουν τις διαφορές τους σε πολλαπλά ταμπλό. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η επέμβαση της Ρωσίας (η οποία νομιμοποιείται, άλλωστε, από την έκκληση της ίδια της νόμιμης συριακής ηγεσίας) ξεβαλτώνει εξ αντικειμένου μια κατάσταση βολικά για τους δυτικούς βαλτωμένη, εφόσον η δυτική διπλωματία φαίνεται, προσώρας τουλάχιστον, να αναγκάζεται να οπισθοχωρεί από τις μέχρι τέλους εγκληματικές εμμονές της έναντι του Άσαντ (η απουσία του οποίου από το μεταπολεμικό καθεστώς προβάλλονταν σαν καθοριστικός όρος της εξίσωσης προς μια συμβιβαστική λύση), μόνο όταν είδε τα σύνορα των κεντροευρωπαϊκών χωρών να δοκιμάζονται πολιτιστικά/κοινωνικοπολιτικά από τις μάζες των απόκληρων προσφύγων.

Οι Αμερικάνοι έχουνε δείξει, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, ότι γνωρίζουν να κινούνται αρκετά ευέλικτα όποτε χρειαστεί, βρίσκουν τον εαυτό τους, εξάλλου, εν μέσω μιας περιοχής με πρώτιστη σημασία για τους ίδιους μεν, αλλά όπου οι ιδιαίτερες επιδιώξεις και των άλλων δυνάμεων αναπροσαρμόζονται ευκαιριακά, ενώ παράλληλα αναδιατάσσονται οι επιμέρους και συγκυριακές συμμαχίες εξαιρετικά γρήγορα. Αν κάτι μπορεί να χαρακτηρίσει την κατάσταση σε ολόκληρη την περιοχή- πέρα από την κεντρική μάχη Δύσης-Ανατολής-είναι η ρευστότητα, ακόμα και των ίδιων των μπλοκ δυνάμεων στο εσωτερικό τους.

Οι εξελίξεις στην Συρία μπορούν κάλλιστα να έχουνε το στοιχείο μιας συμβιβαστικής λύσης (εφόσον αποδειχτεί ότι οι δυνάμεις είναι ανέτοιμες να προχωρήσουν σε ανώτερο στάδιο την αντιπαράθεση τους) με το μοίρασμα των επιδιώξεων σχετικά με το μέλλον της χώρας.  Μόνο που, δυστυχώς, από ό,τι φαίνεται, αυτό περνά μόνο μέσα από μια πολεμική περιπέτεια ισορροπιών που δοκιμάζονται, άλλωστε, ανά διαστήματα και σε άλλες γωνιές του πλανήτη. Και που θα μπορούσαν, υπό προϋποθέσεις να οδηγήσουν και σε άλλα τοπία αστάθειας. Επομένως, εφόσον σκοποί και μέσα αλληλοδιαπλέκονται, μπορούν και να αλληλοαναιρεθούν!

Οι εξελίξεις καίνε, και μεταφέρονται και στο εσωτερικό και άλλων χωρών, όπως συμβαίνει αύριο κάπου αλλού, ή σήμερα στην Τουρκία, με τις αξεπέραστες εσωτερικές αντιθέσεις, αλλά και με την εξ αντικειμένου κρίσιμη θέση της στην περιοχή, εφόσον η αποσταθεροποίηση αυτής της περιοχής συχνότερα αμφισβητεί, παρά επιβεβαιώνει, τον ηγετικό περιφερειακό ρόλο που διεκδικεί η άρχουσα τάξη της Τουρκίας για τον εαυτό της. Όταν, μάλιστα, δεν αμφισβητούνται ακόμα και οι ίδιοι οι όροι της συγκρότησης της, τόσο εδαφικά, όσο και εθνοτικά! Από αυτή την σύγχυση, εξάλλου, πηγάζει η διαθεσιμότητα της Τουρκίας να προκαλέσει εκείνη, για λογαριασμό και άλλων, την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στους ρωσικούς βομβαρδισμούς! Για την ώρα προσπαθεί, σε μια σαφή ένδειξη της αμφίπλευρης οπτικής της, να εκμεταλλευτεί τον πόλεμο που η ίδια πριμοδότησε και ακόμα πριμοδοτεί ενάντια στο «αντίπαλο δέος» για τον μουσουλμανικό κόσμο μπααθικό καθεστώς, για να αναβαθμίσει της σχέσης της με τον ευρωγερμανικό άξονα με εργαλείο της προσφυγικές ροές που ελέγχει στο έδαφος της.

Η Ελλάδα δεν βρίσκεται καθόλου μακριά, είτε πολιτικά, είτε γεωγραφικά, από αυτές τις εστίες της σύγχρονης ανακατάταξης δυνάμεων και του ξεδιπλώματος των παγκόσμιων ανταγωνισμών. Για την ώρα αυτές επιβάλλονται στην χώρα μας μονάχα από την οικονομικοπολιτική τους πλευρά. Αλλά πληθαίνουν οι περιοχές του κόσμου όπου εμφανίζονται και από την άλλη τους μεριά, την πολεμική. Τα ζητήματα της ίδια της ταυτότητας και ενότητας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού έχουνε πέσει στο τραπέζι από τους υπερεθνικούς- όσο και εδνοανταγωνιστικούς- της «προστάτες». Η ίδια η ανάδειξη της αριστερής κυβέρνησης στην χώρα μας το επιβεβαίωσε, και το επιβεβαιώνει ακόμα, πιο φανερά, πιο πλατιά.

Άλλο μέλλον για τους λαούς, πέρα από το να υποστηρίξουν την ύπαρξη τους εν μέσω αυτού του χτυπήματος των βουβαλιών, μιας και προς τα εκεί οδηγούνται οι αντιθέσεις τους, δεν υπάρχει. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση φαίνεται για την ώρα αδύνατο να ξεπεραστεί, τουλάχιστον για όσο οι κυρίαρχες δυνάμεις που οδήγησαν σε αυτήν καθοδηγούν σε ανώτερα επίπεδα τις εξελίξεις, με το ίδιο ακριβώς οικονομικοπολιτικό προσανατολισμό.

Υπό αυτό ακριβώς το πρίσμα, η αλλαγή των συσχετισμών προς όφελος των λαών είναι αναγκαία- όσο και επιτακτική, σαν ζήτημα πάλης που θα καθορίζει μάλιστα και το περιεχόμενο της συνάμα-και για αυτό, αν γίνει, αναγκαστικά θα έχει σαν επίκεντρο την υπεράσπιση της εθνικής ακεραιότητας από τη μεριά της οικονομίας- όσο δύσκολο και αν είναι αυτό για μια οικονομία σαν την ελληνική- αλλά ταυτόχρονα απαραίτητα και του διεθνισμού, μιας και όλο και πιο φανερά, από μια ξεκάθαρη πανουργία του χρόνου, μέσα από τα πηγαία αδιέξοδα του νεοφιλελεύθερου «παγκοσμοποιημένου» καπιταλισμού, επαληθεύεται μια παμπάλαια μαρξική κρίση, ότι κανένας λαός δεν μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό του, εφόσον ζει εις βάρος άλλων λαών.

 

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Posted in Διεθνή | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ

Posted by eamgr στο 28 Αύγουστος, 2013

Η δολοφονική επέμβαση στη Συρία αποτελεί ένα μέρος του συνολικού εκβιασμού απέναντι σε όλη την ανθρωπότητα!

 

Η επαπειλούμενη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία αποτελεί άλλο ένα βήμα της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής στην προσπάθεια της να αποκτήσει τον έλεγχο της Εγγύς και Μέσης Ανατολής, αλλά και της Βόρειας Αφρικής.

Στο διάβα αυτής της απόπειρας χρησιμοποιούν όλα τα μέσα: Πολεμικές επεμβάσεις (Ιράκ, Αφγανιστάν), στρατιωτικά πραξικοπήματα (Αίγυπτος), υποκίνηση εμφύλιων »εξεγέρσεων» που ενίοτε, όταν δεν οδηγούν σε άμεσα θετικά αποτελέσματα για εκείνους, γίνονται το εφαλτήριο και για ανοιχτές στρατιωτικές επεμβάσεις (Λιβύη, και τώρα Συρία).

Ειδικά στην Συρία, αφού επιχείρησαν να αφαιρέσουν από τον Άσαντ την εξουσία με τους δήθεν εξεγερθέντες αντάρτες (που στην πραγματικότητα δεν είναι στην πλειονότητα τους παρά ένοπλοι μισθοφόροι φονταμενταλιστές του Ισλάμ, σουνίτες εξτρεμιστές), μα δεν τα κατάφεραν, έβαλαν σε ισχύ ένα εξωφρενικό σχέδιο: Να πνίξουν και να θανατώσουν με χημικά όπλα πάνω από 1600 άτομα σε συνοικίες της Δαμασκού, και έπειτα να χρησιμοποιήσουν αυτήν την ενέργεια (που την χρέωσαν στην συριακή κυβέρνηση, ενώ αποτελεί καταφανώς ένα δικό τους προβοκατόρικο έργο), για να διαιρέσουν με στρατιωτική επέμβαση την χώρα, και να καταφέρουν τον τελικό σκοπό τους. 

Οι εικόνες με τα άψυχα βλέμματα των θανατωμένων από ασφυξία παιδιών στοιχειώνει την σκέψη και ματώνει την καρδιά!

Η επίθεση στη Συρία έρχεται από το παρελθόν, και στοχεύει στο μέλλον! 

Η πολύπλευρη αμερικάνικη εξωτερική πολιτική στρέφει τις αιχμές της απέναντι κυρίως στην Κίνα, αλλά και στις χώρες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν (ή αποτελούν ήδη), έναν επικίνδυνο πολιτικό-οικονομικό-εμπορικό άξονα μαζί της: Κύρια την Ρωσία, τη Συρία, το Ιράν, αλλά και την Γερμανία.

Βασικοί και σταθεροί της σύμμαχοι σε αυτήν την εκστρατεία, είναι η διαχρονική τύραννος της ανθρωπότητας, η Μ.Βρετανία, η Γαλλία του Σαρκοζί, και πλέον του »σοσιαλιστή» Ολάντ, με τις παραδοσιακές τάσεις ηγεμονόνευσης στον χώρο της Μεσογείου), αλλά και δικτατορικές δυνάμεις του αραβικού κόσμου. Βεβαίως, το τελευταίο διάστημα, παρατηρείται και μια επί μέρους συμμαχία των αμερικάνων με τζιχαντιστές σουνίτες σαλαφίτες- τις ίδιες δυνάμεις που υποτίθεται πως πήγαν να εξαφανίσουν στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Οι στρατιωτικές εισβολές σε αυτά τα κράτη, δήθεν για τον εκδημοκρατισμό τους και για την υπεράσπιση της παγκόσμιας ειρήνης, τίς έχει αφήσει  στο απόλυτο χάος, και στο έλεος των ιδεολογικών συγγενών της Αλ Κάιντα, με τις οποίες ο νομπελίστας ειρήνης Ομπάμα είναι ανοιχτός συνεργάτης πλέον! Με αυτές εξάλλου επιχειρεί εδώ και δύο χρόνια να αλώσει και την Συρία!  

 Η διατήρηση της ηγεμονία των ΗΠΑ περνάει μέσα από τον οικονομικοπολιτικό και γεωστρατηγικό έλεγχο του χώρου της εγγύς

και Μέσης Ανατολήςσυρια

 Για αυτό τον λόγο, η στρατηγική του αμερικάνικου παράγοντα ξεδιπλώνεται σε δύο επίπεδα: Το άμεσα στρατιωτικό, αλλά και το πολιτικό-οικονομικό.

Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί και η Ελλάδα. Η Ελλάδα, αποτέλεσε τον Δούρειο ίππο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού έτσι κι αλλιώς από την αρχή του ευρώ, αλλά ειδικότερα σήμερα, για την είσοδο του ΔΝΤ στο εσωτερικό της ευρωζώνης.

Οι επιθέσεις στο ευρώ, δεν γίνονται ούτε από ρώσικα, ούτε και από κινέζικα χρηματιστηριακά funds. Γίνονται από αμερικάνικους χρηματοπιστωτικούς ομίλους, που με αυτόν τον τρόπο επιχειρούν να σύρουν την γερμανική ευρωστρατηγική πίσω από το άρμα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, σε μια αέναη συγκρουσιακή κατεύθυνση απειλών και εκβιασμών. Επί της ουσίας, αυτό που διακυβεύεται είναι εάν η γερμανική άρχουσα τάξη θα εξακολουθήσει να θεωρεί τον εαυτό της πιο κοντά στον άξονα Κίνας-Ρωσίας (από την Ρωσία άλλωστε εισάγει περίπου τις μισές ενεργειακές ύλες που τής είναι απαραίτητες για την ανάπτυξη της), εάν θα διατηρήσει για τον εαυτό της την φιλοδοξία να κυριαρχήσει ηγεμονικά στον Ευρασιατικό χώρο, ή εάν θα ψαλιδίσει τις βλέψεις της, υποχωρώντας στις έτσι κι αλλιώς αυξανόμενες πιέσεις και στους εντεινόμενους εκβιασμούς. Μέσα από την Ελλάδα, οι ΗΠΑ απειλούν με μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία ή/και διάσπαση του ζωτικού για την Γερμανία χώρου της Ευρωζώνης.

Αλλά και της ΕΕ συνολικά. Είναι ενδεικτική ως προς αυτό η απειλή της Βρετανίας (που η αστική της τάξη είναι ολωσδιόλου δορυφορική απέναντι στις ΗΠΑ) να αποχωρήσει με εσωτερικό δημοψήφισμα από την ΕΕ, αλλά και η κλιμάκωση των πιέσεων έναντι στην Γερμανία για ευόδωση της ολοκλήρωσης της ελεύθερης ζώνης εμπορίου ανάμεσα σε ΗΠΑ-ΕΕ (που θα περιορίσει τα οικονομικά/εμπορικά πλεονεκτήματα της Γερμανίας).

Με άλλα λόγια, σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε δύο αξεπέραστες συνέπειες τόσο της κεφαλαιοκρατικής επανένωσης του κόσμου των αρχών της δεκαετίας του ’90, όσο και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, που δεν μπορεί να αποκρύψει τις υπάρχουσες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις:

α) Η παγκόσμια οικονομική ηγεμονία των ΗΠΑ χάνεται σταδιακά, με την ίδια να προσπαθεί να την συγκρατήσει βασισμένη στην πολιτική, αλλά κυρίως στρατιωτική υπεροχή της- αδιαμφισβήτητη για πολλά χρόνια ακόμα

β) Το ξαναμοίρασμα του κόσμου ανάμεσα σε νέους παίκτες (Κίνα), αλλά και παραδοσιακές δυνάμεις που ανανήπτουν από την στασιμότητα και τους »δεύτερους ρόλους» στους οποίους είχαν περιοριστεί (Ρωσία, Γερμανία).

Ειδικά η Γερμανία, έχει πάψει προ πολλού να είναι η δανειοδοτούμενη χώρα-προγεφύρωμα του καπιταλισμού γενικά, και των ΗΠΑ ειδικότερα, απέναντι στο ανατολικό μπλοκ, και διεκδικεί εκ νέου, σε έναν τρίτο γύρο θα μπορούσε να πει κανείς (έπειτα από τους δύο παγκόσμιους πολέμους στων οποίων βρέθηκε το επίκεντρο) την ηγεμονία στον ευρασιατικό χώρο.

Η δε Ρωσία, δίνει την εντύπωση ενός αδύναμου ακόμα γίγαντα, με σαφείς αποστάσεις από το ενδεχόμενο να απογαλακτιστεί πλήρως, πόσο μάλλον να συγκρουστεί με τις ΗΠΑ. Η Ρωσία διατηρεί στη Συρία τον 5ο στόλο της, και διατηρεί εξ αντικειμένου μεγάλα εμπορικά, όσο και γενικότερα γεωστρατηγικά συμφέροντα στην χώρα. Όπως άλλωστε και η Κίνα, την οποία οι ΗΠΑ προσπαθούν σταθερά να αποκόψουν από τους θαλάσσιους εμπορικούς δρόμους.

Η Κίνα, στοχευεί κυρίως στο να διευρύνει την εσωτερική της αγορά (για να μην είναι ευάλωτη στον διεθνή παράγοντα- που άλλωστε δεν τον ελέγχει), προσπαθεί να συγκροτήσει μια τεράστια μεσαία τάξη, και τουλάχιστον μέχρι το 2020, η προσοχή της θα είναι στραμμένη προς το εσωτερικό κυρίως. Ο κίνδυνος άλλωστε μιας τεράστιας έκρηξης υπερσυσσώρευσης (εφόσον για πολλά χρόνια η οικονομία της »έτρεχε» με διπλάσιους ρυθμούς ανάπτυξης) είναι εκείνο που πρέπει να τρέξει να προλάβει.

Η όποια αντίδραση των δύο χωρών μένει να αποδειχθεί, αλλά και να αποδείξει την ετοιμότητα ή την ισχύ τους να αμφισβητήσουν την αμερικάνικη απόπειρα για πλήρη ηγεμονία. Καθώς φαίνεται, παραμένουν απλώς σε στάση αναμονής και σχετικής παθητικότητας. Ίσως βέβαια, αν αντιληφθούν ότι η δυναμική των πραγμάτων το επιτρέψει ή ότι δεν μπορούν να κάνουν κι αλλιώς, να λάβουν ένα μερίδιο στο αλισβερίσι.

Μέσα σε αυτό το ρευστό και πολύμορφο διεθνές περιβάλλον ιστορικών διαστάσεων, οι συμμαχίες σε κεντρικό και σε περιφερειακό επίπεδο αλλάζουν διαρκώς, μετεξελίσσονται, αλλά πάντως συγκροτούνται σταθερά δύο βασικά στρατόπεδα, τα οποία απειλούν συνολικά την ανθρωπότητα σε μια διαρκή ισορροπία τρόμου.

Ο πόλεμος είναι νομισματικός ήδη από το 2009, αλλά εκφράζεται σε περιφερειακές συγκρούσεις, οι οποίες όμως θα μπορούσαν να λάβουν τεράστιες, ευρείες διαστάσεις ενός πυρηνικού πολέμου με απρόβλεπτες διαστάσεις.

Ο κυνικός παραμερισμός του ΟΗΕ από μέρους των ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία αποδεικνύει στην πράξη και χωρίς προσχήματα ότι έχουν πεθάνει από πολλού τα όποια ψήγματα διεθνούς συνεννόησης για την παγκόσμια ειρήνη, και ότι η περίοδος της κεφαλαιοκρατικής επανένωσης του κόσμου βαδίζει ανενόχλητη προς τα πλέον σκοτεινά χρόνια της ανθρωπότητας!

 Η Ελλάδα σαν πιόνι των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεωνεπεμβαση

 Η θέση της Ελλάδας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας πέφτει όλο και πιο χαμηλά. Η πολιτική της θέση, αντιστοιχεί σε αυτήν μιας αποικίας. Αποτελεί τον μόνο στρατηγικό εταίρο της Ισραήλ στην περιοχή, ειδικότερα έπειτα από την στροφή της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, που σήμανε τον σχετικό απογαλακτισμό του ερντογανικού εξουσιαστικού καθεστώτος από τις ΗΠΑ. Αποτελεί επίσης και τον πλέον υπάκουο δορυφόρο της αμερικάνικης στρατηγικής τόσο με το ρόλο της στα πλαίσια των ευρωπαϊκών οργανισμών, όσο και στρατιωτικά με την συμβολή της στις επιθέσεις σε Σερβία παλιότερα, και Λιβύη πιο πρόσφατα.

Η άρχουσα τάξη της χώρας μας, ουδέποτε επέδειξε σημάδια μιας σχετικής, έστω, αυτονόμησης από τον ξένο παράγοντα. Η υποτέλεια αυτή εκφράστηκε διαχρονικά άλλοτε με δικτατορικά καθεστώτα, άλλοτε με μια απόλυτη οικονομικοπολιτική εξάρτηση κάθε πτυχής της κοινωνικής αναπαραγωγής, ενώ σήμερα παίρνει την μορφή ενός βαστάζου του αμερικάνικου παράγοντα. Γιατί αυτή είναι η θέση της Ελλάδας σήμερα: Μια κοινωνία εγκλωβισμένη μέσα στα πλαίσια των διεθνών ανταγωνισμών, δίχως καμία πρωτοβουλία για την χάραξη μιας ανεξάρτητης εσωτερικής, πολύ δε μάλλον εξωτερικής πολιτικής.

Στην Ελλάδα σήμερα εμφιλοχωρούν όλοι οι όροι ώστε το συνολικό πολιτικό/πολιτειακό/κοινωνικό/οικονομικό εποικοδόμημα να λάβει ακόμα πιο αντιδραστικές κατευθύνσεις. Η ίδια η γεωγραφική ενότητα της χώρας μπορεί να τεθεί εν αμφιβόλω. Η ίδια η ύπαρξη της »αστικής δημοκρατίας» επίσης. Η συγκρότηση παραστρατιωτικών ταγμάτων του φασισμού στην Ελλάδα εξάλλου, θα μπορέσει ενδεχομένως να αποτελέσει έναν καλό εγχώριο σύμμαχο σε μια τέτοια προσπάθεια. Όπως και να έχει, η θέση της χώρας μας στον χάρτη των πολιτικών, οικονομικών, στρατηγικών, ενεργειακών οδών είναι εξαιρετικά αδύνατη, επικίνδυνη και πλήρως εξαρτώμενη από ξένους προς τον ελληνικό λαό παράγοντες.

Για αυτό και η χάραξη μιας υπεύθυνης αντιιμπεριαλιστικής πολιτικής από την Αριστερά, πάει σήμερα χέρι με χέρι με τον αγώνα του ελληνικού λαού για χειραφέτηση. Το ίδιο φυσικά και η στρατηγική των διεθνών σχέσεων ενός απελευθερωμένου ελληνικού λαού.

Όμως, τα πράγματα στην Αριστερά σε ό,τι έχει να κάνει με την χάραξη μιας αντιιμπεριαλιστικής εξωτερικής πολιτικής σε ένα απελευθερωμένο ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό, δεν είναι καλά.

 Ποια μπορεί να είναι μια προοδευτική, ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική για την Ελλάδα;

 Ο καθορισμός της εξωτερικής πολιτικής ενός κοινωνικού σχηματισμού δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητος από την θέση του στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας, και φυσικά από τους ταξικούς συσχετισμούς στο εσωτερικό του καθώς και από τις ιδεολογικούς προσανατολισμούς που υπερισχύουν σε κάθε περίπτωση.

Είδαμε τις προτεραιότητες των διεθνών δυνάμεων καθώς και την εγχώρια κατάσταση.

Η απειλή της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, και της βίαιης επιστροφής στην δραχμή χρησιμοποιείται σαν μέσο πολιτικής τρομοκράτησης του λαού!

Αύριο αυτό που θα χρησιμοποιηθεί σαν μέσο για την “εθνική τους ενότητα” μπορεί να είναι πέρα από αυτά, και η απειλή του διαμελισμού της χώρας-όλα σε μια πορεία ενίσχυσης των εθνικιστικών κύκλων και του αναβαθμισμένου ρόλου τους!

Το ερώτημα παραμένει:

Ποια μπορεί να είναι και σε ποια πλαίσια μπορεί να κινηθεί μια νέα προοδευτική-εθνοανεξαρτησιακή εξωτερική πολιτική της ειρήνης και της ελευθερίας για την Ελλάδα;

Αυτό το ερώτημα ασφαλώς και αποτελεί συνάρτηση μιας γενικότερης αντινεοφιλελεύθερης-αντιιμπεριαλιστικής-δημοκρατικής διεξόδου για την χώρα. Αλλά επειδή αποτελεί συνάρτηση, δεν σημαίνει ότι δεν αποτελεί και απαραίτητη, προγραμματική μάλιστα, προϋπόθεση για μια τέτοια διέξοδο: Στο κάτω κάτω ο λαός μας έχει μεγάλη πείρα από τις ταλαιπωρίες που έχει επιφέρει η θέση της χώρας μας στον χάρτη, όπως επίσης, τον αγωνιά και από αυτήν την σκοπιά το αύριο!

Ασφαλώς και το ερώτημα εάν μπορεί να αποτελέσει μία μόνο χώρα ανάχωμα στον ιμπεριαλισμό, απασχολεί, κυρίως το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, εδώ και 150 χρόνια! Σε κάθε περίπτωση, οι απαντήσεις που δίνονται κάθε εποχή εξαρτούνται από την ιδεολογική διαύγεια και την αποφασιστικότητα των πρωτοποριών, από το επίπεδο της ταξικής πάλης και φυσικά από την ιδιαιτερότητα της χώρας (εάν δηλαδή υφίσταται επάρκεια του φυσικού πλούτου ή του τεχνολογικού-μορφωτικού κεφαλαίου κτλ) για μια αυτόνομη οικονομία (σε περίπτωση απομόνωσης), καθώς και των διεθνών καταστάσεων (ύπαρξη ή όχι υποστήριξης και από άλλους λαούς από το επίπεδο του να ακολουθήσουν ή έστω ν’ αποτρέψουν τυχόν επιθέσεις εκ μέρους των κυβερνήσεων τους). Με λίγα λόγια κάτι παραπάνω από αλληλεγγύη των λαών (έστω και αν αυτό παραμένει ζητούμενο σήμερα!)

Η αλήθεια είναι ότι και στα τέσσερα αυτά ζητήματα-προϋποθέσεις η πραγματικότητα δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις μιας τέτοιας απόπειρας!

Από τη σκοπιά της πρωτοπορίας, οι κατεξοχήν δυνάμεις που από ιστορικές καταβολές τουλάχιστον θα έπρεπε να βρίσκονται σε θεωρητικές έστω διεργασίες για ένα τόσο σπουδαίο ζήτημα βρίσκονται είτε σε λήθαργο είτε σε πλήρη σύγχυση. Απόρροια της κομμουνιστικής κληρονομιάς της νεοτσαρικής Ρωσίας και της νεοφασιστικής “κομμουνιστικής” Κίνας ή της αφελούς προσκόλλησης στον ευρωκομουνισμό-αμφότερα κινήματα δοκιμασμένα και, δυστυχώς, ιστορικά χρεοκοπημένα!

Για αυτό και δεν μπορούν όχι μόνο να σκιαγραφήσουν μια επαναστατική εξωτερική πολιτική, αλλά πολύ συχνά τάσσονται με τον Ομπάμα όταν πρόκειται για έναν “δικτάτορα” ενοχλητικό για τις ΗΠΑ, χωρίς να μπορούν να “διαβάσουν” τη συνολική και ιστορική διάσταση ας πούμε π.χ. του πολέμου στην Σερβία ή στην Λιβύη!

Σε κάθε περίπτωση, αυτού του είδους η κομμουνιστική ή μη αριστερά, όταν καλείται να τοποθετηθεί, εγκλωβίζεται εύκολα από τους αντιπάλους της στο δίπολο Κούβας-Β.Κορέας,ή Κίνας-Ρωσίας!

Από τη σκοπιά των οικονομικών προϋποθέσεων, είναι γεγονός ότι 25 και πλέον χρόνια νεοφιλελεύθερης “ανάπτυξης”, ισοδυναμούν με αντίστοιχα χρόνια αποβιομηχάνισης, εγκατάλειψης της αγροτικής οικονομίας, και δυσανάλογα μεγάλης μεγέθυνσης του παρασιτικού τομέα και, το χειρότερο, της παρασιτικής νοοτροπίας και συνείδησης σε μια κάθετα και οριζόντια εκμαυλισμένη κοινωνία!

Από τη σκοπιά του επιπέδου της αλληλεγγύης των λαών, είναι επίδικο εάν θα επικρατήσει ο εθνικισμός εντός των ευρωπαϊκών χωρών, ή εάν τα κινήματα που γεννιούνται αδιάκοπα παντού θα αντιστρέψουν την πορεία αυτού του είδους της ευρωπαϊκής και όχι μόνο διακυβέρνησης, καθώς η παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση θα σημάνει είτε την νίκη του σοσιαλισμού σε μια σειρά από χώρες είτε την επιστροφή σε ακραία εθνικιστικές πολιτικές και πρακτικές.

Επομένως, η μόνη συνθήκη που παραμένει ανοιχτή από όλες είναι και η πιο ανεπαρκής καθότι η χώρα μας και εξαιρετικό επίδικο αποτελεί και παραμένουν σε ισχύ οι δυο προηγούμενες δυσχερείς συνθήκες! Είναι όμως ανεπίστρεπτη η κατάσταση, ή μπορούμε να βρούμε δυνατότητες για μια ολικά διαφορετική θέση της χώρας μας στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας, όπως και μια διαφορετική κατεύθυνση των διεθνών της σχέσεων;

 ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΦΙΚΤΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ!

 Σε αυτήν την κατεύθυνση, στην ιδεολογική και πολιτική προετοιμασία της και πρόταξη της στην κοινωνία οφείλουν να εργαστούν όλες οι δυνάμεις που έχουν αναφορά στη δημοκρατία, στην πρόοδο, στην ειρήνη. Υπό αυτό το πρίσμα:

α) Αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση να θέσει το λαϊκό κίνημα επί τάπητος και να λύσει από τη σκοπιά μιας νέας κοινωνικής συμμαχίας των εργαζόμενων-νέων-επισφαλώς εργαζόμενων-ανέργων-μεταναστών,το ζήτημα της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας και της διεκδίκησης μιας αυτόνομης οικονομίας έστω και με τις θυσίες που πρέπει να θεωρηθούν αναπόφευκτες (αλλά που θα είναι πολλαπλάσια λιγότερες από αυτές που θα υποστεί η κοινωνία με το παρόν αδιέξοδο μονόδρομο).

β) Πρέπει το ερώτημα-απειλή παραμονής της χώρας ή όχι στο ευρώ να ειδωθεί επιτέλους από μια αληθινή σκοπιά: Η χώρα ήδη βρίσκεται σε πτώχευση, και ουσιαστικά εκτός του ευρώ! Το πραγματικό επίδικο βρίσκεται εάν θα μπει ο λαός σε μια διαδικασία να παρακαλά να παραμείνει αλυσοδέσμιος της ολοκληρωτικού τύπου φασιστικής ευρωπαϊκής “πολιτικής ενοποίησης της ευρωζώνης” που σημαίνει απόλυτο έλεγχο σε όλες ανεξαιρέτως τις πολιτικές-κοινωνικές διεργασίες της χώρας στο επ’ άπειρο, με μεροκάματα 5 ευρώ την ημέρα και με πλήρες ξεπούλημα-αποδιάρθρωση των παραγωγικών δομών-με την κοινωνία στον αυτόματο πιλότο του “ο ένας εναντίον του άλλου”. Ή εάν θα αποκτήσει το λαϊκό κίνημα την κατεύθυνση να φροντίζει για την οικονομική-πολιτική-κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα, και να μπει στην τροχιά να αντιστρέψει όταν θα είναι έτοιμο την απειλή!

γ) Το ανέβασμα και η ωρίμανση της ταξικής πάλης να συνδεθεί με την αλληλεγγύη στους αγώνες όλων των λαών της Ευρώπης (του Νότου κυρίως) σε μια αλληλοτροφοδοτούμενη πορεία!

δ) Η πάλη για μια τέτοια διέξοδος να προταχθεί όπως είναι: Μια αντιιμπεριαλιστική πάλη που υπηρετεί την αξιοπρέπεια και την ειρήνη! Ο ελληνικός λαός, δεν πολέμησε ενάντια σε τόσους και τόσους κατακτητές για να αναγκαστεί από το σάπιο εξουσιαστικό κατεστημένο και από τα βαμπίρ των διεθνών χρηματοπιστωτικών ομίλων σήμερα να σηκώσει το χέρι του ενάντια σε λαούς άλλων χωρών.

 Η οικοδόμηση οικονομικοπολιτικής συμμαχίας στρατηγικού μάλιστα χαρακτήρα στα πλαίσια της Βαλκανικής και του ευρύτερου μεσανατολικού χώρου, είναι υπαρκτή δυνατότητα σήμερα. Μια τέτοια συμμαχία θα συμβάλει στην εθνική ανεξαρτησία όλων των λαών της περιοχής και στην απεξάρτηση μας από την ιμπεριαλιστική κηδεμονία.

 Παραπέρα, έστω και σαν άμεση και πρόσκαιρη λύση, η χώρα μας μπορεί να εκμεταλλευτεί τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και να πάρει δρόμο διαφορετικό από αυτόν της πλέον σκοταδιστικής και επιθετικής συμμαχίας που συγκροτούν τα συμφέροντα του αμερικάνικου παράγοντα.

 ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ!συρια

 Η επέμβαση στην Συρία δεν θα γίνει για να προασπιστεί η ομαλότητα ή η δημοκρατία στην χώρα. Αντίθετα, θα γίνει για να διαμελιστεί αρχικά η χώρα σε ένα βόρειο και σε ένα νότιο κομμάτι με στόχο την απομόνωση της Δαμασκού, και την τελική πτώση του καθεστώτος Άσαντ- του τόσο ενοχλητικού για τους αμερικάνους φίλου του Ιράν. Αυτό που συμβαίνει στην Συρία δεν είναι εμφύλιο πόλεμος, αλλά μια ένοπλη συμμορίτικη εξέγερση των πρακτόρων του ιμπεριαλισμού, δίχως αρχές και πολιτικές σκοπιμότητες που θα μπορούσε κάποιος προοδευτικός άνθρωπος να διανοηθεί να υποστηρίξει. Ό,τι ακριβώς συνέβη και στην Λιβύη!

Για τον λόγο αυτόν, η Αριστερά, σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν καλείται να τοποθετηθεί ανάμεσα στον Άσαντ και στους »αντάρτες», ακριβώς όπως και δεν έπρεπε να ουδετεροποιηθεί με τρόπο προδοτικό στην περίπτωση της Λιβύης με τον φόβο μην »λερωθεί» από το όνομα του Καντάφι!

Αλλά, καλείται να τοποθετηθεί ανάμεσα σε ένα κυρίαρχο κράτος και σε μια ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Γιατί, τι να κάνουμε; Υπάρχουν και χώρες που δεν είναι »κομμουνιστικές», ή όπως αλλιώς τις ονειρευόμαστε εμείς, αλλά δέχτηκαν και θα δεχτούν δολοφονικές επεμβάσεις. Και σε μια τέτοια περίπτωση, το να μην τοποθετηθείς με το πρόσχημα ότι ο Καντάφι, ή ο Άσαντ είναι προδότες, δικτάτορες ή ό,τι άλλο υποστηρίζει ο ιμπεριαλισμός για αυτούς, είναι σαν να στηρίζεις τον πόλεμο- έστω και άθελα σου!

Δεν ζήτησε κανείς από την Αριστερά να στείλει αλληλέγγυους συντρόφους προς τον Καντάφι, ή τον Άσαντ. Να μην ουδετεροποιεί όμως την στάση της στην λογική ότι »δεν μπορούμε να είμαστε με τον Καντάφι, ή με τον Άσαντ, να τι δεν μπορεί, να τι δεν τής επιτρέπεται να κάνει. Το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στην χώρα μας, και διεθνώς, πρέπει να αφυπνιστεί και να βάλει στο επίκεντρο της πάλης του την γνώση ότι είναι ο ιμπεριαλισμός που με αυτήν ή την άλλη μορφή επιτίθεται στους λαούς. Και η ενότητα της πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό για να είναι νικηφόρα πρέπει να λαμβάνει υπόψιν τις αληθινές παραμέτρους. Και στην προκειμένη περίπτωση, πρόκειται για έναν αγώνα ενός λαού απέναντι σε έναν κατακτητή, έτσι ήταν άλλωστε εδώ και καιρό, απλώς ήταν συγκαλημένος ο χαρακτήρας της επέμβασης. Το λέμε αυτό, επειδή η αντίσταση του συριακού λαού θα είναι μακρόχρονη, και θα αλλάζει διαρκώς αντιπάλους!

Όποιος δεν κοιτάζει κατάματα αυτήν την αλήθεια, αλλά μπλέκεται εν μέσω των αντικαπιταλιστικών και ψευτοεπαναστατικών ονειρώξεων του ρίχνει απλώς νερό στο μύλο της καταστροφής!

Δεν είναι εμφύλιος που πρέπει να λυθεί δημοκρατικά με εκλογές, όπως πρεσβεύουν δυστυχώς ακόμα και σήμερα αριστερές δυνάμεις στην Ελλάδα- καλώντας μάλιστα και τον ΟΗΕ να παρέμβει προς αυτήν την κατεύθυνση. Οι ίδιες που κάλεσαν την διεθνή κοινότητα να επιλύσει και τον »εμφύλιο» στη Λιβύη!

Είναι εξωτερική επέμβαση και πόλεμος, είναι εισβολή και μακελειό!

Να καταδικάσουν οι λαοί, με συλλαλητήρια και αντιπολεμικές συγκεντρώσεις τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο!

Να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα του συριακού λαού! Αυτός ο αγώνας μπορεί και πρέπει να γίνει η ταφόπλακα του ιμπεριαλισμού, αυτός ο αγώνας του συριακού λαού μπορεί να είναι νικηφόρος!

Καμιά εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο, κάτω τα εγχώρια τσιράκια των ιμπεριαλιστών!

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ «ΟΔΥΣΕΙΑΣ» ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ

Posted by eamgr στο 11 Μαΐου, 2013

obama-funding-syrian-rebels-al-qaeda

  •          Μαζικές σφαγές αμάχων και αιχμαλώτων Σύρων στρατιωτών από «αντάρτες»!

  •          Χρήση χημικών όπλων μαζικής καταστροφής από την «Συριακή αντιπολίτευση»!

  •          Απαγωγές ακόμη και κορυφαίων εκκλησιαστικών εκπροσώπων από την ΑΛ-ΚΑΙΝΤΑ!

  •          Πειρατικές αεροπορικές επιδρομές του φασιστικού σιωνισμού του Ισραήλ στη Δαμασκό!

Αυτά είναι τα έργα και οι ημέρες των ληστοσυμμοριών κάθε είδους που ξερνάει από την κοιλιά του ο σύγχρονος έγχρωμος δούρειος ίππος της Wall-street στο διάβα του στις μεσογειακές και αραβικές χώρες, που τον σέρνουν η γαλλική ιμπεριαλιστική ύαινα και ο εκπεσών του αποικιοκρατικού θρόνου ανθρωποφάγος βρετανικός λέοντας.

Έργα και ημέρες επιβεβαιωμένα από τις πιο επίσημες επιτροπές του ΟΗΕ ακόμη και από την ίδια την γνωστή πρώην πρόεδρο του διεθνούς ποινικού δικαστηρίου Κάρλα Ντελπόντε και νυν επικεφαλής της επιτροπής ανθρώπινων δικαιωμάτων του ΟΗΕ!

Έργα και ημέρες που οι αργυρώνητες παλλακίδες και ευνούχοι αγάδες των Μ.Μ.Ε. προσπαθούν διατεταγμένα και λυσσασμένα να κρύψουν και να διαστρεβλώσουν.

Η περίπτωση της Συρίας σήμερα μετά την Λιβύη αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει καμιά διεθνής έννομη τάξη και δεν  λειτουργεί κανένας κανόνας διεθνούς δικαίου, ούτε αυτός του πολέμου, όχι τυχαία.

Η αμερικάνικη στρατηγική υπεράσπισης και άσκησης της παγκόσμιας ηγεμονίας τους που απειλείται, περιέχει υπό την προεδρεία Ομπάμα ως βασικό στοιχείο της την διεθνή νομιμοποίηση των ΗΠΑ για προληπτικά πυρηνικά πλήγματα.

Η οικονομικοπολιτική αποσταθεροποίηση ολόκληρης της Μεσογειακής λεκάνης στην Ευρωπαϊκή, Αφρικανική  και Ασιατική πλευρά της είναι έργο αυτής της στρατηγικής!

Στη Συρία όπως και στη Λιβύη Ομπάμα-Αλ Κάιντα –Ολάντ-Κάμερον- εγκληματικές ληστοσυμμορίες του κοινού ποινικού δικαίου- Αραβική αντίδραση συγκροτούν το «δημοκρατικό μέτωπο» της εισαγόμενης συριακής αντιπολίτευσης ξεπερνώντας τα όρια του τυχοδιωκτισμού με τον εξοπλισμό των εγκληματικών συμμοριών με χημικά όπλα!

Η ανθρωπότητα έχει μπει στην πιο σκοτεινή περίοδο ολόκληρης  της ιστορίας της.βομβα

Η κατάσταση θα επιδεινώνεται σταθερά και συνεχώς, καθώς η απειλή για την αμερικάνικη παγκόσμια ηγεμονία διευρύνεται και παίρνει ανοικτά σχεδόν πια συγκρουσιακό χαρακτήρα και στο ευρωπαϊκό μέτωπο.

Η Ελλάδα υπό την σοσιαλδημοκρατία και το Γ. Παπανδρέου πρωθυπουργό έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη στρατηγική της ευρωπαϊκής και Μεσογειακής αποσταθεροποίησης, οδηγώντας συνειδητά τη χώρα και γι αυτό το λόγο σε ντε φάκτο χρεωκοπία.

Χρεωκοπία που διαχειρίζεται η τρόικα και οι κυβερνήσεις των εγχώριων κουίσλιγκς για λογαριασμό των ισορροπιών ανάμεσα σε αμερικάνικο και γερμανικό ιμπεριαλισμό, διαλύοντας την κοινωνία, εξανδραποδίζοντας το λαό, την νεολαία, την εργατική τάξη σε συνθήκες βίαιης οικονομικοπολιτικής κατοχής.

Η απελευθέρωση του λαού και της χώρας από την αιχμαλωσία των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που οδηγούν στη καταστροφή, απαιτεί σήμερα και όχι αύριο την ανατροπή των δυνάμεων του ΕΥΡΩ-ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ δοσιλογισμού.

Δυστυχώς το τόξο της αριστεράς, κομουνιστικής και μη, είναι αιχμάλωτο ενός ηττοπαθούς γραφειοκρατικού πολιτικού εμπειρισμού, δεν εκπέμπει καμιά δυνατότητα.

Η αριστερά και όχι μόνο στην Ελλάδα, έχει μετατρέψει την πολιτική της ήττα σε ήττα του Μαρξισμού, πράγμα που της στερεί και την δυνατότητα θεωρητικής και ουσιαστικής ανάλυσης και εκτίμησης της σημερινής κατάστασης του κόσμου, της δομικής κρίσης του καπιταλισμού και των αντιθέσεων του.

Η επίκληση μόνο για ενότητα της αριστεράς, η τα κενά περιεχομένου συνθήματα για λαική εξουσία, έχουν εξαντληθεί. Εκπέμπουν μόνο την αγωνία για τους κοινοβουλευτικοποιημένους  συσχετισμούς στο εσωτερικό της αριστεράς.

Η επεξεργασία μιας πλατφόρμας ταξικά οριοθετημένης που θα ενεργοποιήσει την εργατική τάξη και την κοινωνία της εργασίας χρειάζεται πολύ περισσότερα πράγματα στα οποία το ΕΑΜ επανειλημμένα έχει αναφερθεί και αναφέρεται.

Σήμερα ας ενωθούμε όλοι οι προοδευτικοί, δημοκρατικοί, αριστεροί, κομμουνιστές στην καταγγελία των δολοφονικών ορδών του ιμπεριαλισμού στη Συρία.συρια

  •   Κάτω τα αιματοβαμμένα χέρια του Ομπάμα από τη Συρία.
  •    Κάτω τα χέρια του ιμπεριαλισμού από τους λαούς και   τα κράτη τους.

  •    Κάτω οι εγχώριοι υπηρέτες του ιμπεριαλισμού.

Μιχάλης Βασιλάκης,γραμματέας του ΕΑΜ

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή, Επικαιρότητα, Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ο αιματηρός δρόμος απο τη Δαμασκό ως τη Τεχεράνη

Posted by eamgr στο 22 Μαρτίου, 2012

Η κατάσταση στη Συρία και η προσπάθεια να ενδυναμωθεί
ο ιμπεριαλιστικός έλεγχος της Δύσης στη Μέση Ανατολή.

Του James Petras*

Υπάρχουν σαφείς και συντριπτικές αποδείξεις ότι η εξέγερση για την ανατροπή του προέδρου Άσαντ της Συρίας είναι μια βίαιη περίπτωση αρπαγής της εξουσίας από τους μαχητές που καθοδηγούνται από τις ξένες δυνάμεις και που έχουν σκοτώσει και τραυματίσει χιλιάδες Σύρους στρατιώτες, αστυνομικούς και πολίτες, μέλη της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης.
Η οργή που εξέφρασαν οι πολιτικοί στη Δύση και τα κράτη του Κόλπου αλλά και τα μαζικά ΜΜΕ σχετικά με τον «θάνατο ειρηνικών Σύρων πολιτών που διαμαρτύρονται για την αδικία», είναι κυνικά σχεδιασμένη για να καλύψει τις καταγεγραμμένες αναφορές για τις βίαιες αρπαγές σε γειτονιές, χωριά και πόλεις από ένοπλες συμμορίες, που επιδεικνύουν τα πυροβόλα όπλα τους και φυτεύουν βόμβες δίπλα στον δρόμο.
Η επίθεση στη Συρία υποστηρίζεται από ξένες χρηματοδοτήσεις, όπλα και εκπαίδευση. Λόγω έλλειψης, όμως, της στήριξης στο εσωτερικό της προκειμένου να είναι επιτυχής, η ξένη στρατιωτική επέμβαση θα είναι αναγκαία. Γι’ αυτό το λόγο έχει αρχίσει μια τεράστια προπαγάνδα και διπλωματική εκστρατεία που δαιμονοποιεί τη νόμιμη συριακή κυβέρνηση. Ο σκοπός είναι να επιβληθεί ένα καθεστώς από μαριονέτες και να ενδυναμωθεί ο ιμπεριαλιστικός έλεγχος της Δύσης στη Μέση Ανατολή. Στο κοντινό μέλλον, θα απομονωθεί περαιτέρω το Ιράν για να προετοιμαστεί η στρατιωτική επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ και μακροπρόθεσμα εξολοθρεύεται ένα ακόμα ανεξάρτητο κοσμικό καθεστώς φίλα προσκείμενο στην Κίνα και τη Ρωσία.

Το μεγάλο σχέδιο: κατά συρροή επίθεση
Η παρούσα δυτική εκστρατεία ενάντια στο ανεξάρτητο καθεστώς του Άσαντ στη Συρία είναι μέρος μιας σειράς επιθέσεων ενάντια στα φιλοδημοκρατικά κινήματα και ανεξάρτητα καθεστώτα από τη Βόρεια Αφρική μέχρι τον Κόλπο του Περσικού. Η ιμπεριαλιστική-στρατιωτική απάντηση στο αιγυπτιακό δημοκρατικό κίνημα που ανέτρεψε τη δικτατορία του Μουμπάρακ, ήταν να στηρίξει τη στρατιωτική χούντα στο να αρπάξει την εξουσία, καθώς και η δολοφονική εκστρατεία φυλάκισης, βασανιστηρίων και δολοφονιών περισσότερων από 10.000 φιλοδημοκρατικών διαδηλωτών.
Έχοντας έρθει αντιμέτωποι με παρόμοια μαζικά δημοκρατικά κινήματα στον αραβικό κόσμο, οι αυτοκρατορικοί δικτάτορες του Κόλπου με την υποστήριξη της Δύσης, διέλυσαν τις αντίστοιχες εξεγέρσεις στο Μπαχρέιν, την Υεμένη και τη Σαουδική Αραβία. Οι επιθέσεις επεκτάθηκαν και στην κοσμική κυβέρνηση της Λιβύης, όπου οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις εξαπέλυσαν ένα μαζικό βομβαρδισμό από αέρα και θάλασσα, στηρίζοντας τις ένοπλες συμμορίες μισθοφόρων και κατέστρεψαν με αυτόν τον τρόπο την οικονομία και την κοινωνία της Λιβύης.
Η εξαπόλυση των ένοπλων γκάνγκστερ-μισθοφόρων οδήγησε στην κατασπάραξη της αστικής ζωής στη Λιβύη και την καταστροφή της επαρχίας. Οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις διέλυσαν το κοσμικό καθεστώς του συνταγματάρχη Καντάφι και εκτός του ότι τον δολοφόνησαν, άφησαν τους μισθοφόρους να τον ακρωτηριάσουν. Το ΝΑΤΟ επιτηρούσε τους τραυματισμούς, τις φυλακίσεις, τα βασανιστήρια και τις εξοντώσεις δεκάδων χιλιάδων πολιτών που υποστήριζαν τον Καντάφι και την κυβερνητική δουλειά.
Το ΝΑΤΟ υποστήριξε την κυβέρνηση μαριονετών αρχίζοντας ένα αιματηρό πογκρόμ κατά των Λίβυων πολιτών που κατάγονταν από την Υποσαχάρια Αφρική και των μεταναστών εργατών που είχαν επωφεληθεί από τα γενναιόδωρα κοινωνικά προγράμματα του Καντάφι. Η ιμπεριαλιστική πολιτική καταστροφής και εξουσίας στη Λιβύη λειτουργεί ως «μοντέλο» για τη Συρία, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για μια μεγάλη, μαζική εξέγερση υπό την καθοδήγηση των μουσουλμάνων φονταμενταλιστών που χρηματοδοτούνται και εκπαιδεύονται από τους μισθοφόρους της Δύσης και του Κόλπου.

Από τη Δαμασκό προς την Τεχεράνη
Σύμφωνα με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ «ο δρόμος για την Τεχεράνη περνάει από τη Δαμασκό»: ο στρατηγικός στόχος του ΝΑΤΟ είναι να καταστρέψει τον βασικό σύμμαχο του Ιράν στην Μέση Ανατολή, γιατί οι απολυταρχικές μοναρχίες του Κόλπου έχουν σκοπό να αντικαταστήσουν τις κοσμικές δημοκρατίες με υποτελείς θεοκρατικές δικτατορίες. Για την τουρκική κυβέρνηση ο στόχος είναι να προωθήσει ένα καθεστώς που θα ακολουθεί πιστά τις προσταγές της Άγκυρας για το τι είναι ισλαμικός καπιταλισμός. Για την Αλ Κάιντα και τους συμμάχους Σαλαφιστές και Ουαχαμπίτες φονταμενταλιστές, ο σκοπός τους είναι ένα θεοκρατικό σουνιτικό καθεστώς, καθαρό από κοσμικούς Σύρους, Αλεβίτες και Χριστιανούς που θα λειτουργεί ως ένα τραμπολίνο το οποίο θα προβάλλει τη δύναμή τους στον ισλαμικό κόσμο. Για το Ισραήλ, μάλιστα, μια αιματοβαμμένη και διασπασμένη Συρία θα εξασφαλίσει περαιτέρω την περιφερειακή ηγεμονία του.
Πριν αναλογιστούμε τους πραγματικούς εκτελεστές, δεν πρέπει να θεωρήσουμε ότι τα λόγια του σιωνιστή γερουσιαστή των ΗΠΑ, Τζόσεφ Λίμπερμαν, αποτελούσαν προφητική πρόβλεψη που λίγες μέρες μετά την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 είπε: «Πρώτα πρέπει να κυνηγήσουμε το Ιράν, το Ιράκ και τη Συρία».

Δρόμος στρωμένος με ψέματα
Μια αντικειμενική ανάλυση της πολιτικής και κοινωνικής σύνθεσης των αρχικών ένοπλων πολεμιστών στη Συρία, αντικρούει οποιονδήποτε ισχυρισμό ότι η εξέγερση έχει ως σκοπό τη δημοκρατία για το λαό αυτής της χώρας. Απολυταρχικοί φονταμενταλιστές αγωνιστές σχηματίζουν την ραχοκοκαλιά της εξέγερσης. Τα κράτη του Κόλπου που χρηματοδοτούν αυτούς τους άγριους κακοποιούς, είναι από μόνα τους απολυταρχικές μοναρχίες. Η Δύση, έχοντας επιβάλει το βίαιο γκανγκστερικό καθεστώς στο λαό της Λιβύης, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το επιχείρημα της «επέμβασης για ανθρωπιστικούς λόγους».
Οι ένοπλες δυνάμεις διεισδύουν σε πόλεις και χρησιμοποιούν τα πληθυσμιακά κέντρα ως ασπίδες από όπου εξαπολύουν τις επιθέσεις τους κατά των κυβερνητικών δυνάμεων. Αναγκάζουν χιλιάδες πολίτες να φύγουν από τα σπίτια, τα μαγαζιά και τα γραφεία τους και τα χρησιμοποιούν ως στρατιωτικά φυλάκια. Η καταστροφή της γειτονιάς Μπάμπα Αμρ στη Χομς είναι μια κλασική περίπτωση που οι ένοπλες συμμορίες χρησιμοποιούν τον άμαχο πληθυσμό ως ασπίδα και ως προπαγάνδα για τη δαιμονοποίηση της κυβέρνησης.
Αυτοί οι ένοπλοι μισθοφόροι δεν έχουν καμία εθνική αξιοπιστία στις μάζες του συριακού λαού. Ένα από το βασικό προπαγανδιστικό κέντρο τους βρίσκεται στην καρδιά του Λονδίνου, το λεγόμενο «Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων», όπου σε συνεργασία με τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες κατασκευάζει εντυπωσιακές ιστορίες αγριότητας για να δημιουργήσει κλίμα υπέρ μιας επέμβασης του ΝΑΤΟ. Οι βασιλιάδες και οι εμίρηδες των κρατών του Κόλπου χρηματοδοτούν τους μαχητές. Η Τουρκία παραχωρεί τις στρατιωτικές βάσεις και ελέγχει το διασυνοριακό πέρασμα των όπλων και τις κινήσεις των αρχηγών του λεγόμενου «Απελευθερωτικού στρατού της Συρίας». Οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Αγγλία παρέχουν όπλα, εκπαίδευση και διπλωματική κάλυψη. Ξένοι τζιχαντιστές-φονταμενταλιστές, συμπεριλαμβανομένων των μαχητών της Αλ Κάιντα από Λιβύη, Ιράκ και Αφγανιστάν, έχουν μπει στη σύγκρουση.

Δεν είναι «εμφύλιος πόλεμος»
Πρόκειται για μια διεθνή σύγκρουση που διαβρώνει την ανίερη τριμερή συμμαχία των ιμπεριαλιστών του ΝΑΤΟ, των κρατών του Κόλπου και των μουσουλμάνων φονταμενταλιστών σε βάρος των ανεξάρτητων κοσμικών εθνικιστικών καθεστώτων. Η ξένη προέλευση των όπλων, του μηχανισμού προπαγάνδας και οι μισθοφόροι μαχητές αποκαλύπτουν τον απαίσιο ιμπεριαλιστικό, «πολύ-εθνικό» χαρακτήρα της σύγκρουσης. Τελικά, η βίαιη εξέγερση κατά της συριακής κυβέρνησης αντιπροσωπεύει μια συστηματική ιμπεριαλιστική εκστρατεία που έχει σκοπό την ανατροπή ενός συμμάχου του Ιράν, της Ρωσίας και της Κίνας, ακόμα και με το κόστος να καταστραφεί η οικονομία και η κοινωνία της Συρίας, τεμαχίζοντας την χώρα και εξαπολύοντας αιρετικούς πολέμους σε βάρος των Αλεβιτών και των Χριστιανών, όπως και των κοσμικών κυβερνητικών υποστηρικτών. Οι σκοτωμοί και η μαζική φυγή των προσφύγων δεν είναι αποτέλεσμα της βίας που διαπράττει η διψασμένη για αίμα κυβέρνηση της Συρίας. Οι πολιτοφύλακες με τη στήριξη της Δύσης έχουν καταλάβει γειτονιές με τη βία των όπλων, έχουν καταστρέψει αγωγούς πετρελαίου, σαμποτάρουν τις μεταφορές και βομβαρδίζουν τα κυβερνητικά κτίρια. Οι επιθέσεις τους έχουν προκαλέσει ταραχές σε βασικές υπηρεσίες, απαραίτητες στο συριακό λαό, όπως η εκπαίδευση, η πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη, η ασφάλεια, το νερό, το ηλεκτρικό και οι μεταφορές. Γι’ αυτό έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη για την «ανθρωπιστική καταστροφή» (για την οποία οι ιμπεριαλιστές φίλοι τους και οι αξιωματούχοι των Ηνωμένων Εθνών κατηγορούν τη συριακή ασφάλεια και τις στρατιωτικές δυνάμεις). Οι συριακές δυνάμεις ασφαλείας μάχονται για να διατηρήσουν την εθνική ανεξαρτησία ενός κοσμικού κράτους, ενώ η ένοπλη αντιπολίτευση διαπράττει βίαιες πράξεις για λογαριασμό των ξένων αφεντικών τους – στην Ουάσιγκτον, στη Ριάντ, το Τελ Αβίβ, την Άγκυρα και το Λονδίνο.

Συμπεράσματα
Το δημοψήφισμα του καθεστώτος Άσαντ τον προηγούμενο μήνα προσέλκυσε εκατομμύρια Σύρους ψηφοφόρους, παρά τις απειλές και τις τρομακτικές εκκλήσεις για μποϊκοτάζ από τους Δυτικούς ιμπεριαλιστές. Αυτό δείχνει ότι η πλειοψηφία του συριακού πληθυσμού προτιμάει έναν ειρηνικό, διαπραγματευτικό διακανονισμό και απορρίπτει τις βίαιες πράξεις των μισθοφόρων. Το υποστηριζόμενο από τη Δύση Εθνικό Συμβούλιο της Συρίας και ο εξοπλισμένος από την Τουρκία και τα κράτη του Κόλπου «Απελευθερωτικός στρατός της Συρίας», απέρριψαν κατηγορηματικά τις εκκλήσεις της Ρωσίας και της Κίνας για ανοιχτό διάλογο, πρόταση που το καθεστώς Άσαντ είχε αποδεχτεί. Το ΝΑΤΟ και οι δικτατορίες του Κόλπου πιέζουν τους διαμεσολαβητές τους να επιδιώξουν τη βίαιη «αλλαγή καθεστώτος», μια πολιτική που έχει ήδη κοστίσει τη ζωή σε χιλιάδες Σύρους. Οι οικονομικές κυρώσεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης έχουν σχεδιαστεί για να τσακίσουν την οικονομία της Συρίας, προσδοκώντας ότι η μεγάλη στέρηση θα οδηγήσει έναν φτωχοποιημένο πληθυσμό στα χέρια τους. Σε μια επανάληψη του σεναρίου της Λιβύης, το ΝΑΤΟ προτείνει να «απελευθερώσει» τον συριακό λαό καταστρέφοντας την οικονομία, την κοινωνία και το κοσμικό κράτος.
Μια στρατιωτική νίκη της Δύσης στη Συρία θα θρέψει τη φρενίτιδα του μιλιταρισμού. Θα ενθαρρύνει τη Δύση, τη Ριάντ και το Ισραήλ να προκαλέσουν έναν νέο εμφύλιο πόλεμο στον Λίβανο. Αφού κατεδαφίσουν την Συρία, ο άξονας Ουάσιγκτον – Ε.Ε. – Ριάντ – Ισραήλ θα προχωρήσει σε μια ακόμα πιο αιματηρή σύγκρουση με το Ιράν.
Η τρομακτική καταστροφή του Ιράκ και η μεταπολεμική κατάρρευση της Λιβύης που ακολούθησε, φανερώνουν το φοβερό μοντέλο που σχεδιάζεται για το λαό της Συρίας: μια βεβιασμένη κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου του, τον κατακερματισμό της χώρας του, εθνοκάθαρση, εξουσία στις σεχταριστικές και γκανγκστερικές συμμορίες και πλήρης αβεβαιότητα για τη ζωή και τις περιουσίες του.
Όπως οι «αριστεροί» και οι «προοδευτικοί» αφού πρώτα δήλωσαν ότι ο βίαιος κατασπαραγμός της Λιβύης ήταν «ο επαναστατικός αγώνας των εξεγερμένων δημοκρατικών» και μετά αποτραβήχτηκαν, νίπτοντας τας χείρας από τις αιματηρές συνέπειες της εθνικής βίας σε βάρος των μαύρων Λίβυων, έτσι και τώρα επαναλαμβάνουν τις ίδιες εκκλήσεις για μια στρατιωτική επέμβαση στην Συρία. Οι ίδιοι νεοφιλελεύθεροι, προοδευτικοί, σοσιαλιστές και μαρξιστές που καλούν τη Δύση να επέμβει στην «ανθρωπιστική κρίση» της Συρίας -από τα καφέ και τα γραφεία τους στο Μανχάταν και το Παρίσι- θα χάσουν κάθε ενδιαφέρον για το όργιο αίματος των μισθοφόρων τους, όταν η Δαμασκός, το Αλέπο και άλλες συριακές πόλεις θα έχουν βομβαρδιστεί από το ΝΑΤΟ.

* Ο James Petras είναι ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στο State University της Νέας Υόρκης.
Μετάφραση: Ιωάννα Ραδαίου

Posted in Διεθνή, Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »