Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Μαρτίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιαν.    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Κατάλογος

Posts Tagged ‘Νίκος Τεμπονέρας’

ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΠΕΤΡΟΥΛΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ

Posted by eamgr στο 10 Ιανουαρίου, 2017

temponeras

Όπου κι αν ψάξουμε στη μελλοντική μνήμη Νίκο Τεμπονέρα θα είσαι στήριγμα να ακουμπήσουμε το βλέμμα  μας,κι ας πέρασαν 26 χρόνια από κείνο το χειμωνιάτικο βράδυ του Γενάρη του ’91.

Από το βράδυ που οι παρακρατικοί λοστοί έβαλαν σημάδι τη ζωή και τη γνώση.

26 χρόνια πέρασαν από το βράδυ που ο αγωνιστής δάσκαλος  Νίκος Τεμπονέρας πλήρωσε με την ίδια τη ζωή του την υπεράσπιση των μαθητών του, των νέων παιδιών, για να υπάρχει ελπίδα.

…Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα……

Παρακολουθήστε τα βίντεο από τη συγκέντρωση μνήμης, τιμής και αγώνα,

26χρόνια μετά τη θυσία του αγωνιστή δάσκαλου Νίκου Τεμπονέρα

Posted in Επικαιρότητα, Μετανάστες | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ!

Posted by eamgr στο 8 Ιανουαρίου, 2017

Όλοι μας σύντροφοι του Ν. Τεμπονέρα 26 χρόνια μετά το Γενάρη του ’91, στοιχιζόμαστε και πάλι εδώ.

Δίπλα στα κόκκινα σημάδια από το αίμα του και το αίμα χιλιάδων μαρτύρων του λαού μας που οριοθετούν τον κόσμο μας.afissa-2017-2col

Σημάδια που οριοθετούν την κοινωνία των αξιών της εργασίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης, του διεθνιστικού ουμανισμού, της δημοκρατίας και της προόδου, από τις δυνάμεις του νεοφιλελεύθερου εκβαρβαρισμού, της εκμετάλλευσης, της γενικευμένης διαφθοράς, του κοινωνικοπολιτικού εκφασισμού, των πολέμων.

Είναι η περίοδος του Γενάρη του ’91 που ο νεοφιλελεύθερος καπιταλιστικός Μινώταυρος επιδιώκει να θεμελιώσει και να επιβάλλει άμεσα την απόλυτη κυριαρχία του στον νεοελληνικό κοινωνικό μετασχηματισμό και μάλιστα με ρυθμούς και όρους σαδιστικούς για την εργασία, την κοινωνία, την δημοκρατία.

Νεοφιλελευθερισμός και νεοφασισμός σε κάθε μορφή και έκφραση όπως σήμερα που κατακλύζουν την Ευρώπη και όχι μόνο, χέρι-χέρι σε ενιαίο μέτωπο κράτους και παρακράτους αμφισβητούν την κοινωνική υπόσταση του ανθρώπου την ίδια την υπαρξιακή οντότητα του ως ενότητα συνείδησης και είναι.

Ο Ν. Τεμπονέρας δεν ήταν κάποιος μυθικός Ηρακλής, δεν ήταν και δεν ήθελε νάναι ο τύπος του ήρωα. Ήταν ο άνθρωπος που αγαπούσε και χαιρόταν τη ζωή σαν ένας από μας με αρετές και αδυναμίες. Ο μέσος λαϊκός άνθρωπος. Όμως με προσανατολισμό και ιδανικά.

Με αυτά οδηγό την κρίσιμη στιγμή ταύτισε την υλική του υπόσταση με την συνειδησιακή του συγκρότηση, με την ανθρώπινη υπόστασή του δηλαδή, και προχώρησε. Η συνειδησιακή υπόσταση της ύλης, η ανθρώπινη κοινωνική υπόσταση της, έπρεπε να αναδειχτεί όπως ακριβώς ήταν. Ανώτερη από τις τυφλές, φυσικές δυνάμεις και από τις δυνάμεις των ενστίκτων.

Καμιά ταλάντευση στην επιλογή. Ο μαθητικός αγώνας ήταν απόλυτα αναγκαίο κοινωνικό οξυγόνο. Η συγκυρία απαίτησε την σπονδή της ζωής του σ΄ αυτή την κοινωνική αναγκαιότητα. Έτσι κράτησε ψηλά το λυχνάρι των ιδανικών του και προχώρησε με χαμόγελο παίζοντας τον άνθρωπο. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Γι’ αυτό από εκείνο το βράδυ, ο Ν. Τεμπονέρας ανήκει σ’ όλους και στον καθένα.

26 χρόνια… Από τη βραδιά που ο Νίκος Τεμπονέρας έγινε «δρόμος», «σχολικό συγκρότημα», «μνημείο», αλλά και αναφορά αγώνων και ζωής. Από τότε με όλες τις μαθητικές γενιές μέχρι σήμερα, κρατάει μαζί τους ακούραστα τα πανό και τις σημαίες των αγώνων για να υπερασπίζονται τους κοινωνικούς αγώνες σαν την αναντικατάστατη απελευθερωτική διαδικασία της κοινωνίας.

Για να υπερασπίζονται το σχολειό της γνώσης που απελευθερώνει τον άνθρωπο και την εργασία, απέναντι στο δήθεν σχολειό που χρησιμοποιεί την γνώση για να σκλαβώνει την εργασία και να εξανδραποδίζει τον άνθρωπο.

Στο σημερινό ιστορικό και κοινωνικό γίγνεσθαι συγκροτούνται αναπότρεπτα σταυροδρόμια που απαιτούν απαντήσεις όχι σε λεπτομέρειες, δευτερεύουσες αντιθέσεις και αντιφάσεις, αλλά στα κεντρικά ζητήματα ουσίας που θα διαμορφώνουν την επόμενη φάση της ιστορικής αναγκαιότητας. Τότε το ατομικό, το ενικό, το ειδικό πρέπει να ταυτοποιηθεί με τις αξίες του γενικού, του καθολικού.

Η κοινωνία της εργασίας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης πρέπει να οριοθετηθεί αποφασιστικά από τις δυνάμεις της ανταγωνιστικής αποκοινωνικοποίησης του ανθρώπου, από τις δυνάμεις της βαρβαρότητας και του ολοκληρωτισμού. Να υπερασπιστεί την εργασία και την κοινωνία ως παράγοντες απελευθέρωσης του ανθρώπου και όχι ως παράγοντες εξανδραποδισμού και υποδούλωσης.

Στους αγώνες γι αυτή τη οριοθέτηση, άξιοι λαϊκοί αγωνιστές έχουν τη δική τους ξεχωριστή και καθοριστική συνεισφορά, αφήνουν το στίγμα τους, αναδείχνονται ταγοί και οδηγοί της κοινωνίας.

Να γιατί ο Νίκος Τεμπονέρας πέρασε πρώτος αυτή τη πόρτα και με το αίμα του την ξαναέδωσε στους μαθητές και τη κοινωνία σαν παράθυρο γνώσης, δημοκρατίας και κοινωνικής αλληλεγγύης.

Να γιατί ο Παύλος Φύσσας κράτησε με το αίμα του λεύτερα τα σοκάκια και τις πλατείες της Αμφιάλης.

Η θυσία και η μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα δεν έχει πολιτικούς ιδιοκτήτες, είναι αναφορά αγώνων λαού και νεολαίας. Εκφράζει και αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο στην πιο ολοκληρωμένη κοινωνική του υπόσταση. Αυτό το κομμουνιστικό ιδανικό χρέωσε στους τοτινούς του συντρόφους να προσεγγίζουμε και να υπερασπιζόμαστε.

Φίλοι και συναγωνιστές, ο Νίκος Τεμπονέρας μετείχε και παρήγαγε ιδεολογία και πολιτική ως μέλος και στέλεχος μιας πολιτικής συλλογικότητας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου. Μιας συλλογικότητας που έκανε και κάνει κάθε προσπάθεια να φανεί αντάξια της μνήμης και της θυσίας του.

Γι αυτό θεώρησε και θεωρεί προσβολή στη μνήμη του και τη θυσία του να προβάλει έστω και σαν υπόνοια οποιαδήποτε αξίωση πολιτικής ιδιοκτησίας σ’ αυτά.

Οι λαϊκοί αγωνιστές δεν έχουν ανάγκη από ιδιοκτήτες και διαμεσολαβητές των αγώνων και της θυσίας τους.
Η αριστερά δεν παράγει, δεν μπορεί να παράγει εμπορεύματα που θέλουν μάλιστα ιδιοκτήτες. Παράγει αξίες, διαμορφώνει κοινωνικά υποδείγματα που μπορούν να θεμελιώσουν συλλογικότητες ακόμη και στις πιο άγριες συνθήκες του καπιταλισμού που αντιστοιχούν από κάθε άποψη στις σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές κοινωνικές σχέσεις που επαγγέλλονται.

Αυτά γράφει για τους συντρόφους του η πολιτική διαθήκη του Νίκου Τεμπονέρα.

Σ’ αυτή πασχίζουμε να ανταποκριθούμε και νοιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό.

«…Έπαιξες τους δείχτες του ρολογιού που κατεβαίνουν από τα μεσάνυχτα.
Έπαιξες τη φωνή της ελπίδας εκεί που δεν υπήρχε φωνή.
Η πλατεία ήταν έρημη. Η πατρίδα είχε φύγει.
Ήταν καιρός! Δε βάσταξε η καρδιά του περισσότερο!
Άναψες κάτω από το σακάκι σου το πρώτο κλεφτοφάναρο.
Καρδιά των καρδιών! Σκέφτηκες τον ήλιο και προχώρησες.
Ανέβηκες στο πεζοδρόμιο και έπαιξες τον Άνθρωπο!»

ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ!

(Αποσπάσματα από τις ομιλίες του γραμματέα του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου, Μιχάλη Βασιλάκη, σε παλαιότερα πολιτικά μνημόσυνα για τον Νίκο Τεμπονέρα.)

Αύριο Δευτέρα , στις 6 το απόγευμα,

η φετινή συγκέντρωση στον τόπο της θυσίας, στο σχολικό συγκρότημα Τεμπονέρα στην Πάτρα

Posted in Επικαιρότητα, Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

26 χρόνια μετά

Posted by eamgr στο 3 Ιανουαρίου, 2017

Το παλικάρι που ‘πεσε μ’ ορθή την κεφαλή του
δεν το σκεπάζει η γης ογρή, σκουλήκι δεν τ’ αγγίζει

Φτερό στη ράχη του ο σταυρός κι όλο χυμάει τ’ αψήλου
και σμίγει τους τρανούς αϊτούς και τους χρυσούς αγγέλους.

 Γιάννης Ρίτσος   (Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας 1968-1970)

afissa-2017-2col

Posted in Επικαιρότητα, Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

25 χρόνια μαζί με το λαό και τη νεολαία ο Νίκος Τεμπονέρας παρών στους αγώνες

Posted by eamgr στο 10 Ιανουαρίου, 2016

Φίλοι και συναγωνιστές της δημοκρατίας, της εργασίας, της ανθρώπινης και κοινωνικής αλληλεγγύης όσοι άμεσα βιώσαμε τα γεγονότα του Γενάρη του ΄91, αλλά και όσοι τα προσεγγίσαμε με διαφορετικούς όρους στην μετέπειτα 25ετία.Βασιλάκης

Αυτή η ώρα είναι πολλαπλά επώδυνη και βασανιστική μα ταυτόχρονα δημιουργική καθώς καλούμαστε μέσα σε λίγη ώρα να αναλύσουμε και να ανασυνθέσουμε στο μυαλό μας, ολόκληρο το πλέγμα των κοινωνικών αντιθέσεων και αντιφάσεων που καθιστούν αναπότρεπτα τέτοια γεγονότα που αφήνουν το στίγμα τους και την επίδραση τους στη διαμόρφωση μιας ιστορικής αναγκαιότητας.

Είναι η περίοδος του Γενάρη του ’91 που ο νεοφιλελεύθερος καπιταλιστικός Μινώταυρος επιδιώκει να θεμελιώσει και να επιβάλλει άμεσα την απόλυτη κυριαρχία του στον νεοελληνικό κοινωνικό μετασχηματισμό και μάλιστα με ρυθμούς και όρους σαδιστικούς για την εργασία, την κοινωνία, την δημοκρατία.

Νεοφιλελευθερισμός και νεοφασισμός σε κάθε μορφή και έκφραση όπως σήμερα που κατακλύζουν την Ευρώπη και όχι μόνο, χέρι-χέρι σε ενιαίο μέτωπο κράτους και παρακράτους αμφισβητούν την κοινωνική υπόσταση του ανθρώπου την ίδια την υπαρξιακή οντότητα του ως ενότητα συνείδησης και είναι.

Αν αυτό το κοινωνικοπολιτικό βαμπίρ μπορούσε να υπάρχει την εποχή της αγριότητας και της βαρβαρότητας της ανθρωπολογικής εξέλιξης, το ανθρώπινο είδος θα’χε εξαλειφθεί από τη γη όπως οι δεινόσαυροι.

Αν αυτό το κοινωνικοπολιτικό βαμπίρ που παράχθηκε την περίοδο του πολιτισμού αποτελεί και όριο του ανθρώπινου πολιτισμού τότε το ανθρώπινο είδος θα’ χει τη τύχη των δεινοσαύρων από τις ίδιες τις εγγενείς του δυνάμεις και όχι από εξωγενείς δυνάμεις ή εγγενείς αδυναμίες όπως  συνέβη στο είδος των δεινοσαύρων.

Φίλοι και συναγωνιστές.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η Μεσόγειος έχει μεταβληθεί από τους σημερινούς επικυρίαρχους του δυτικού πολιτισμού σε κρεματόριο των λαών της Αφρικανικής ηπείρου, των λαών της νοτιοανατολικής Ασίας, της εγγύς και μέσης Ανατολής.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η χώρα μας για πάνω από επτά χρόνια έχει γίνει κέντρο της παγκόσμιας κρίσης όχι μόνο οικονομικής αλλά και των αξιών του δυτικού πολιτισμού.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η Ευρώπη όχι μόνο λόγω εδαφικής και οικονομικής γεωγραφίας, έχει καταστεί κεντρικό γεωπολιτικό διακύβευμα των ανταγωνισμών για παγκόσμια ηγεμονία που στο κέντρο και την περιφέρεια της αντιπαρατίθενται αλλά και συγκροτούν τις στρατηγικές συμμαχίες τους οι δυνάμεις του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού.

Είναι ο ευρωπαϊκός χώρος ο μοναδικός στον αναπτυγμένο καπιταλισμό και μάλιστα σε συνθήκες νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας, που η εργατική τάξη και οι λαοί έστω και από θέση οπισθοφυλακών αμύνονται μαχητικά στις θέσεις του κοινωνικού κράτους, δηλαδή της υπεράσπισης της εργασίας και της δημοκρατίας.

Αυτά είναι όμως η εργασία και η δημοκρατία που θυσιάζονται καθημερινά και παγκόσμια στον νεοφιλελεύθερο Μινώταυρο.

Στον κομμουνιστικό πυλώνα του Πεκίνου η εργασία έχει σταματήσει ουσιαστικά να λογαριάζεται σαν αξιογόνα διαδικασία και η εργατική δύναμη αντικαθίσταται στην παραγωγική διαδικασία και το εργασιακό προτσές με τους όρους των πρώτων  υλών και του πάγιου κεφαλαίου.

Στις χρηματιστηριακές αίθουσες από τη Νέα Υόρκη μέχρι τη Σαγκάη στη 4ώρη θεσμική λειτουργία τους καταναλώνεται σε μια μόνο συνεδρία για λογαριασμό ολόκληρης της ανθρωπότητας ο κοινωνικός χρόνος όχι μόνο ενός 24ωρου αλλά ο χρόνος μιας βδομάδας, ενός μήνα, ενός έτους έτσι που για τη δημοκρατική λειτουργία των κοινωνιών δεν περισσεύει καθόλου χρόνος όχι μόνο για αμμεσοδημοκρατικές μορφές, αλλά ούτε για την πιο κουτσουρεμένη έμμεση αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Η λειτουργία του συστήματος απαιτεί τον καθολικό ολοκληρωτισμό, την απόλυτη ανεξέλεγκτη και ανέλεγκτη  εξουσία.

Στον αστερισμό αυτών των τάσεων και απαιτήσεων του καπιταλιστικού νεοφιλελεύθερου Μινώταυρου βιώνουμε την εποχή ενός νέου κοινωνικού καταμερισμού εργασίας που αμφισβητεί ακόμη και τους όρους και νόμους της εμπορευματικής παραγωγής, πηγαίνοντας πολύ πίσω από την αστική γαλλική επανάσταση, στην εποχή της δουλοπαροικίας.

Σε ένα τέτοιο ιστορικό και κοινωνικό γίγνεσθαι συγκροτούνται αναπότρεπτα σταυροδρόμια που απαιτούν απαντήσεις όχι σε λεπτομέρειες, δευτερεύουσες αντιθέσεις και αντιφάσεις, αλλά στα κεντρικά ζητήματα ουσίας που θα διαμορφώνουν την επόμενη φάση της ιστορικής αναγκαιότητας. Τότε το ατομικό, το ενικό, το ειδικό πρέπει να ταυτοποιηθεί με τις αξίες του γενικού, του καθολικού.

Η κοινωνία της εργασίας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης πρέπει να οριοθετηθεί αποφασιστικά από τις δυνάμεις της ανταγωνιστικής αποκοινωνικοποίησης του ανθρώπου, από τις δυνάμεις της βαρβαρότητας και του ολοκληρωτισμού. Να υπερασπιστεί την εργασία και την κοινωνία ως παράγοντες απελευθέρωσης του ανθρώπου και όχι ως παράγοντες εξανδραποδισμού και υποδούλωσης.

Στους αγώνες γι αυτή τη οριοθέτηση, άξιοι λαϊκοί αγωνιστές έχουν τη δική τους ξεχωριστή και καθοριστική συνεισφορά,  αφήνουν το στίγμα τους, αναδείχνονται ταγοί και οδηγοί της κοινωνίας.

Να γιατί ο Νίκος Τεμπονέρας πέρασε πρώτος αυτή τη πόρτα και με το αίμα του την ξαναέδωσε στους μαθητές και τη κοινωνία σαν παράθυρο γνώσης, δημοκρατίας και κοινωνικής αλληλεγγύης.

Να γιατί ο Παύλος Φύσσας κράτησε με το αίμα του λεύτερα τα σοκάκια και τις πλατείες της Αμφιάλης.

Να γιατί το σύνθημα ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΠΕΤΡΟΥΛΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ εκφράζει 25χρόνια τώρα το λαό και τη νεολαία.temponeras

Φίλοι και συναγωνιστές, ο Νίκος Τεμπονέρας μετείχε και παρήγαγε ιδεολογία και πολιτική ως μέλος και στέλεχος μιας πολιτικής συλλογικότητας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου. Μιας συλλογικότητας που έκανε και κάνει κάθε προσπάθεια να φανεί αντάξια της μνήμης και της θυσίας του.

Γι αυτό θεώρησε και θεωρεί προσβολή στη μνήμη του και τη θυσία του να προβάλει έστω και σαν υπόνοια οποιαδήποτε αξίωση πολιτικής ιδιοκτησίας σ’ αυτά.

Οι λαϊκοί αγωνιστές δεν έχουν ανάγκη από ιδιοκτήτες και διαμεσολαβητές των αγώνων και της θυσίας τους.
Η αριστερά δεν παράγει, δεν μπορεί να παράγει εμπορεύματα που θέλουν μάλιστα ιδιοκτήτες. Παράγει αξίες, διαμορφώνει κοινωνικά υποδείγματα
που μπορούν να θεμελιώσουν συλλογικότητες ακόμη και στις πιο άγριες συνθήκες του καπιταλισμού που αντιστοιχούν από κάθε άποψη στις σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές κοινωνικές σχέσεις που επαγγέλλονται.

Αυτά γράφει για τους συντρόφους του η πολιτική διαθήκη του Νίκου Τεμπονέρα.

Σ’ αυτή πασχίζουμε να ανταποκριθούμε και νοιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό.

Η ομιλία του Μιχάλη Βασιλάκη γραμματέα του ΕΑΜ

στη συγκέντρωση μνήμης τιμής και αγώνα, 25χρόνια μετά τη θυσία του αγωνιστή δάσκαλου Νίκου Τεμπονέρα

Παρακολουθήστε το βίντεο

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ

Posted by eamgr στο 5 Ιανουαρίου, 2016

Όπου κι αν ψάξουμε στη μελλοντική μνήμη Νίκο Τεμπονέρα θα είσαι στήριγμα να ακουμπήσουμε το βλέμμα  nikos-temponeras

κι ας πέρασαν 25 χρόνια από κείνο το χειμωνιάτικο βράδυ του Γενάρη του ’91.

Από το βράδυ που οι παρακρατικοί λοστοί έβαλαν σημάδι τη ζωή και τη γνώση.

25 χρόνια πέρασαν από το βράδυ που ο αγωνιστής δάσκαλος  Νίκος Τεμπονέρας πλήρωσε με την ίδια τη ζωή του την υπεράσπιση των μαθητών του, των νέων παιδιών, για να υπάρχει ελπίδα.

…Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα……

Νίκο Τεμπονέρα δεν δείλιασες, μπορεί να φοβήθηκες, αλλά δεν δείλιασες. Δεν δίστασες ούτε στιγμή, δεν είχες καιρό. Δεν είχες καιρό για τον εαυτό σου. Άκουγες τα παιδιά να σου λένε τα όνειρά τους, για το σχολείο, για τη γνώση, για τη ζωή, για το μέλλον και διάβηκες τη πύλη των οριζόντων.

Η μαθητική εξέγερση υπερβαίνει τα εσκαμμένα, δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην κυβέρνηση. Αρνείται ολοκληρωτικά άλλη μια σκοταδιστική «μεταρρύθμιση» στην παιδεία που προωθεί ο τότε υπουργός  παιδείας Κοντογιαννόπουλος.

Εκατοντάδες γυμνάσια και λύκεια βρίσκονται σε κατάληψη. Καθημερινά γίνονται πορείες και διαδηλώσεις με ένα αίτημα «θέλουμε δημόσια και δωρεάν παιδεία». «Αγώνας μαζικός, αγώνας διαρκείας είναι η απάντηση στον Υπουργό Παιδείας»

Στην Πάτρα όλα σχεδόν τα λύκεια και τα γυμνάσια βρίσκονται σε κατάληψη Καθημερινά ο μαθητόκοσμος  πλημμυρίζει τους δρόμους φωνάζοντας και τραγουδώντας: «Αυτό το νομοσχέδιο θα γίνει πατσαβούρι, να πάμε να το τρίψουμε στου υπουργού τη μούρη».

Ταυτόχρονα γίνονται καταλήψεις στα ΤΕΙ και στα Πανεπιστήμια ενάντια στο Πολυνομοσχέδιο του Κοντογιαννόπουλου για την παιδεία.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρά την ανησυχία της πιστεύει ότι μετά το χτύπημα της απεργίας των εκπαιδευτικών το καλοκαίρι (απεργία στις εξετάσεις), θα τα καταφέρει να «ξεμπερδέψει» με το κίνημα των καταλήψεων των μαθητών κυρίως και των φοιτητών.

Εξάλλου έχει εξασφαλισμένη τη συναίνεση όλων των κομμάτων. Αλληλεγγύη στον αγώνα των μαθητών εκφράζουν μέσα από κοινή συνέντευξη τύπου οι ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών ΔΟΕ-ΟΛΜΕ-ΟΙΕΛΕ.

Ο κυβερνητικός τύπος κάνει αγώνα  δρόμου για να συκοφαντήσει τη μαθητική εξέγερση.

Ο Κοντογιαννόπουλος απειλεί με χάσιμο της σχολικής χρονιά δηλαδή ν’ αφήσει στην ίδια τάξη τα 2/3 των μαθητών!!! που συμμετέχουν στις καταλήψεις.

Οι μαθητές στις 20 Δεκέμβρη, απαντάνε με μαζικά συλλαλητήρια σ’ όλη την Ελλάδα για συνέχιση του αγώνα και μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων.

Η κυβέρνηση βάζει σε εφαρμογή το σχέδιο«ανακατάληψης των σχολείων», σαν ομάδα κρούσης χρησιμοποιεί «αγανακτισμένους» πολίτες δηλαδή την  ΟΝΝΕΔ:

-προσπαθεί να εμπλέξει γονείς και καθηγητές μέσα από εγκυκλίους αλλά δεν τα  καταφέρνει .

-την Δευτέρα 7 Γενάρη αρχίζουν τα επεισόδια σε σχολεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης

-στην Αμαλιάδα «αγανακτισμένοι» πολίτες! δηλαδή οννεδίτες καταλαμβάνουν το δημαρχείο και η εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος στις 8/1/91 βάζει γραμμή «εμπρός στο δρόμο που χάραξε η Αμαλιάδα. Ανακαταλάβατε τα σχολεία. Καταλάβατε ακόμα και τα σπίτια των Μπαλωμένων» (ο τότε πρόεδρος της ΟΛΜΕ).

Στην Πάτρα η προετοιμασία ξεκίνησε από τις 22 Δεκέμβρη.

Σε σύσκεψη της ΔΑΚΕ  εκπαιδευτικών με τον υφυπουργό Παιδείας Μπεκίρη στο ξενοδοχείο «ΑΣΤΗΡ» ο Καλαμπόκας κάνει κριτική και διαμαρτύρεται γιατί δεν χρησιμοποιείται συνολικά η ΟΝΝΕΔ!!! Και ο υφυπουργός –  άκουσον – άκουσον  – απαντάει: Δεν ήρθε ακόμα η ΩΡΑ!Σύντομα θα σας αξιοποιήσουμε!!.»

8 Γενάρη 1991  έφτασε η ώρα της «αξιοποίησης» της ΟΝΝΕΔ.

Σε σύσκεψη των διευθυντών των σχολείων ο Νομάρχης Αχαΐας Τάγαρης δηλώνει:«ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ από οποιονδήποτε είναι ΝΟΜΙΜΕΣ.»

Ο κύβος ερρίφθη.

Οι μαθητικές καταλήψεις θα πνιγούν με κάθε τρόπο έστω κι αν χρειαστεί να ματώσουν

Η ΟΝΝΕΔ αναλαμβάνει τη βρώμικη δουλειά, να καθαρίσει τα σχολεία της Πάτρας.

Πραγματοποιούν σύσκεψη στα γραφεία της ΟΝΝΕΔ και σε απόλυτη συνεργασία με τοπικά στελέχη και βουλευτές κανονίζουν τις λεπτομέρειες της επίθεσης ανακαταλήψης των σχολείων. Ρόπαλα, αλυσίδες, μαχαίρια και λοστάρια είναι τα όπλα της γνωστής τραμπουκικής συμμορίας των οννεδιτών.

Επικεφαλής τους  ο Δημοτικός σύμβουλος της Ν.Δ. Γιάννης Καλαμπόκας μαζί του  οι: Μαραγκός, Σπίνος, Γραμματίκας, και άλλα καλόπαιδα της συμμορίας.

Η επιχείρηση των τραμπούκων της ΟΝΝΕΔ – συνοδεία ασφαλιτών – ξεκινάει από το Πολυκλαδικό όπου βρίσκονται και τα γραφεία της ΕΛΜΕ Αχαΐας, αλλά αποτυγχάνει.

Επόμενος στόχος το σχολικό συγκρότημα της πλατείας ΒΟΥΔ, σήμερα σχολεία Νίκου Τεμπονέρα.

Κραδαίνοντας ρόπαλα, αλυσίδες και λοστάρια, εισβάλλουν μέσα στο σχολείο, ξυλοκοπούν τους μαθητές, ξυραφιάζουν τα χέρια του προέδρου του 15μελούς συμβουλίου Κώστα Σκρεμύδα.

Οι μαθητές καλούν σε βοήθεια, το ίδιο οι γονείς και οι καθηγητές. Παρά τις συνεχόμενες εκκλήσεις, η Αστυνομία δεν εμφανίζεται!!

Σαν να υπάρχει μια συμφωνία μυστική, ώστε να ολοκληρώσει η ΟΝΝΕΔ το σχέδιο ανακατάληψης με όποιο κόστος!

Στο χώρο του σχολείου φτάνουν μαθητές, γονείς, καθηγητές, εργαζόμενοι.

Στο κάλεσμα των μαθητών ανταποκρίνεται  – ως όφειλε – ο δήμαρχος της Πάτρας Ανδρέας  Καράβολας και η ΕΛΜΕ Αχαΐας με τη πρόεδρο της Ρένα Αντωνέλη.

Ο Δήμαρχος, με κίνδυνο της σωματικής του ακεραιότητας – μπαίνει στο σχολείο, καλεί τους ανακαταληψίες να αποχωρήσουν από το σχολείο και να σταματήσουν τις επιθέσεις ενάντια στους μαθητές.

Η συμμορία αρνείται πεισματικά, πιστή στις άνωθεν εντολές.

Ο Δήμαρχος βγαίνει από το σχολείο και εκεί που ενημερώνει τους μαθητές, δέχονται νέα επίθεση από τους ανακαταληψίες με πέτρες, ξύλα και σίδερα. Φωνές, κραυγές, απειλές, εκτοξεύονται από τους τραμπούκους.

Στη σιδερένια καγκελόπορτα του σχολείου εμφανίζεται ο αρχηγός της συμμορίας, Γ. Καλαμπόκας μαζί με τα πρωτοπαλίκαρά  του, με υψωμένους τους σιδερολοστούς ,δίνει το σύνθημα του θανάτου …..

Ο Νίκος Τεμπονέρας βρίσκεται μπροστά στην πόρτα.

Ήταν η στιγμή, η μοιραία στιγμή συνάντησης με τους δολοφόνους του. Ο σιδηρολοστός του Καλαμπόκα υψώνεται και χτυπά ανελέητα.

Ο Νίκος, ο δάσκαλος Τεμπονέρας, καταρρέει , πέφτει στο έδαφος …

Ο δολοφόνος με το λοστάρι στο χέρι δεν διστάζει στιγμή, χτυπάει, ουσιαστικά καρφώνει για δεύτερη και τελευταία φορά το λοστάρι στο κρανίο.

Ήθελε να είναι σίγουρος  για το αποτέλεσμα.

Ο Νίκος  Τεμπονέρας από κείνη τη στιγμή είναι ουσιαστικά νεκρός!

«..Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει.

Όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα..»

Η είδηση απλώνεται σαν κεραυνός σ’ ολόκληρη την πόλη, σ’ ολόκληρη τη χώρα.

Ο καθηγητής Ν. Τεμπονέρας μεταφέρεται στο νοσοκομείο με το αυτοκίνητο του δήμαρχου Α. Καράβολα .

Οι αυτόπτες μάρτυρες: Κ. Βγενόπουλος, Μ. Βιτάλη, Λ. Θεοδωρόπουλος και Δ. Πολυζωγόπουλος θα δηλώσουν κατηγορηματικά στην ανάκριση:

«…Είδα τον Καλαμπόκα με σιδερένιο λοστό να χτυπά το κεφάλι του Τεμπονέρα…»

Η ιατροδικαστική έκθεση αργότερα θα περιγράψει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τα χτυπήματα.

Ένα καινούργιο στυγερό πολιτικό έγκλημα έχει συντελεστεί από το παρακράτος με τη βοήθεια και την ανοχή του κράτους.

Κράτος και παρακράτος συσκέπτονται  χωρίς ελπίδα για την συγκάλυψη της πολιτικής δολοφονίας.

Το βράδυ φτάνει στην Πάτρα  ο γραμματέας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης Κουτελιδάκης και μαζί  με το Νομάρχη Αχαΐας Τάγαρη και τον αστυνομικό διευθυντή Μπάδα αμπαρώνονται στα γραφεία της Αστυνομικής διεύθυνσης.

Στόχος είναι: να συγκαλυφθεί το έγκλημα, να καλυφτούν όλοι, φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί.

Ο λαός και η νεολαία αγρυπνά μια αυθόρμητη πορεία, ξεκινά από το νοσοκομείο Άγιος Ανδρέας. Φτάνει στη Νομαρχία και στην αστυνομική διεύθυνση όλοι με ένα στόμα μια φωνή φωνάζουν το σύνθημα: «Νομάρχη – Καλαμπόκα – φασίστες δολοφόνοι», «Ένας στο χώμα χιλιάδες στον αγώνα»

Οι δολοφόνοι φυγαδεύονται μαζί με το ματωμένο λοστάρι..

Η αστυνομία παρά τις συγκεκριμένες καταγγελίες  εκείνης της νύχτας για  το ποιος σκότωσε τον Νίκο μένουν απαθείς και δίνουν χρόνο στους δολοφόνους να κρυφτούν.

Από εκείνο το βράδυ στις 8 Γενάρη η Πάτρα, η Ελλάδα ολόκληρη βρίσκεται σε διαρκή διαδήλωση καταδίκης της κυβέρνησης που σε αγαστή συνεργασία με το παρακράτος δολοφονεί. Πραγματικές μάχες στους δρόμους της Πάτρας ενώ η αστυνομία προσπαθεί να πνίξει τους διαδηλωτές με τα δακρυγόνα. Λαός και νεολαία πεισμώνουν και βγαίνουν ξανά και ξανά στους δρόμους. Στην Αθήνα τα χημικά της ΕΛΑΣ πέφτουν μέσα στο κατάστημα Κ. Μαρούσης με αποτέλεσμα να πιάσει φωτιά και να καούν 4 άνθρωποι.

Η κηδεία του αγωνιστή δάσκαλου Νίκου Τεμπονέρα γίνεται ποτάμι λαϊκής οργής που κατεβαίνει στους δρόμους της Πάτρας. Δάκρυα και γροθιές γίνονται ένα.

…Κυλάει το αίμα/  σκέπασε τον ήλιο /και ο χάρος εροβόλαγε

Σφαλούν τα μάτια και οι καρδιές /Σφαλούν τα παραθύρια… Νίκο Τεμπονέρα ΖΕΙΣ!!

Φωνάζουν οι μαθητές σου, η νεολαία, ο λαός ολάκερος. Σημειώνουμε τους νεκρούς μας, τον άνθρωπο με το κόκκινο γαρούφαλλο το Νίκο Μπελογιάννη, τον Γρηγόρη Λαμπράκη, τον Σωτήρη Πέτρουλα, ατέλειωτη η σειρά μαρτύρων και οδηγών.

Για 6 ολόκληρες μέρες οι φονιάδες κρύβονται με τη βοήθεια της αστυνομίας, του προέδρου της ΝΟΔΕ Αχαΐας δικηγόρου Μαρινάκη και πολλών επιφανών στελεχών, υπουργών και βουλευτών της κυβέρνησης. Μάλιστα ο Π. Μαρινάκης, ως δικηγόρος της συμμορίας, δηλώνει ξεδιάντροπα «Παίρνω την ευθύνη για την ΜΗ εμφάνιση του Καλαμπόκα και Σπίνου στη δικαιοσύνη!!»

Ο Μητσοτάκης «θυσιάζει» τον υπουργό παιδείας Κοντογιανόπουλο και τον παραιτεί, αλλά διατηρεί τον νομάρχη του εγκλήματος Τάγαρη στη θέση του, φοβούμενος, ότι αν γίνει αλλιώς, θα ξετυλιχτεί το κουβάρι του στυγερού εγκλήματος.

Εκείνοι που έδωσαν το σύνθημα του θανάτου, δίνουν και το σύνθημα της συγκάλυψης.

Όμως ο λαός και νεολαία είναι αποφασισμένοι όχι άλλη πολιτική δολοφονία ατιμώρητη, στις σημαίες τους γράφουν του στίχους του Πάμπλο Νερούντα

«Του προδότη που προχώρησε ως ετούτο το έγκλημα ζητώ την τιμωρία.

Εκείνου που ‘δωκε το σύνθημα του θάνατου ζητώ την τιμωρία.

Εκείνων που προστατέψανε αυτό το έγκλημα ζητώ την τιμωρία.»

Δεκατρείς ολόκληρους μήνες κρατάει η ανάκριση!! για την υπόθεση του Τεμπονέρα από τον ανακριτή Ευσταθίου.

Ένας από την δολοφονική συμμορία ο Α. Μαραγκός αποφυλακίζεται , προκαλώντας βάναυσα το δημοκρατικό λαό.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη στήνει εξεταστική επιτροπή στη Βουλή για την υπόθεση. Μέλη της επιτροπής είναι οι Αχαιοί βουλευτές της Ν.Δ. Ν. Νικολόπουλος και Σπ. Σπηλιωτόπουλος. Αυτό μόνο αρκεί για να καταλάβουμε τι πόρισμα μπορεί να βγάλει αυτή η επιτροπή.

Η δίκη των δολοφόνων του Τεμπονέρα μεταφέρθηκε 300 χιλιόμετρα μακριά, στο Βόλο, από τον τόπο του εγκλήματος. Ότι δεν τόλμησε το κράτος και το παρακράτος το 1963 στην υπόθεση του Γρηγόρη Λαμπράκη το πραγματοποίησε η κυβέρνηση του Μητσοτάκη και το παρακράτος το 1992.

Μεθοδεύεται η ουσιαστική αθώωση των δολοφόνων.

Στέλνουν στο εδώλιο τον Καλαμπόκα και τη παρακρατική του συμμορία μαζί με το νεκρό Νίκο Τεμπονέρα και τους συναγωνιστές του. Στη δίκη του Βόλου οι μηχανορραφίες και οι μεθοδεύσεις συγκάλυψης έφτασαν σε επικίνδυνα επίπεδα. Βουλευτές, στελέχη της Ν.Δ και της ΟΝΝΕΔ γίνονται συνήγοροι και μάρτυρες υπεράσπισης των δολοφόνων, παρεμβαίνουν ανοιχτά στη δικαστική διαδικασία εκφοβίζοντας και τρομοκρατώντας.

Ένα παλλαϊκό, δημοκρατικό, προοδευτικό μέτωπο ορθώνεται αποφασιστικά και συνεχόμενα απέναντι τους (παρά τις ηχηρές απουσίες κάποιων).

8χρόνια διαρκούν τα δικαστήρια (πρωτόδικα στο Βόλο και δυο εφετεία στη Λάρισα) .

Το αίμα του Νίκου Τεμπονέρα νίκησε τους δολοφόνους του.

Καταδίκασε το δολοφόνο Καλαμπόκα σε ισόβια.

Τα σχέδια συγκάλυψης δεν πέρασαν. Ισόβια ήταν και παραμένει η καταδίκη τους στη συνείδηση του λαού και της νεολαίας και των ηθικών αυτουργών της δολοφονίας.

Ο ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ ΖΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

Νίκο Τεμπονέρα ξαναμετρηθήκαμε  και είσαι παρών μπροστά στο πίνακα παραδίδεις μάθημα στους μαθητές σου, σε όλους μας.

Ουρανία Μπίρμπα

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

25 χρόνια μετά δεν ξεχνάμε

Posted by eamgr στο 2 Ιανουαρίου, 2016

ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΠΕΤΡΟΥΛΑ  ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ

Afissa-2016-2col

Posted in Ανακοινώσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Με το Νίκο και τη θυσία του στις σημαίες μας είμαστε σίγουροι για τη νίκη του λαού

Posted by eamgr στο 10 Ιανουαρίου, 2015

Η ομιλία του γραμματέα του ΕΑΜ, Μιχάλη Βασιλάκη στη συγκέντρωση μνήμης και τιμής για τα 24χρόνια από την δολοφονία του αγωνιστή δάσκαλου ΝΙΚΟΥ ΜΙΧΑΛΗΣ 1ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ στο τόπο της θυσίας(Σχολεία Τεμπονέρα,Πάτρα)

1991-2015 Ένας σημαντικός χρόνος μιας 25ετίας εξαιρετικά πυκνός της νεότερης πολιτικής ιστορίας της χώρας. 

Δύο περίοδες που σφραγίζονται με πυκνές πινελιές αίματος και φυσικά με αναλογίες και συνάφειες που τις αναδείχνουν σε σημαντικά σταυροδρόμια της νεοελληνικής κοινωνίας. Τα άλυτα ζητήματα της εθνικής ολοκλήρωσης επανέρχονται ξανά και ξανά στο προσκήνιο και στο επίκεντρο της ταξικής πάλης καθορίζοντας και το επίπεδο της, στο οικονομικό, το κοινωνικό, το πολιτικό, το ιδεολογικό και πολιτισμικό πεδίο.

Μέσα από μια πολλαπλότητα αντιφάσεων, αντιθέσεων και συγκρούσεων ακόμα, προκαλούν μια κοινωνική και πολιτική πόλωση που αφορά τις κατευθύνσεις αναζήτησης και κατάκτησης μιας ολοκληρωμένης εθνικής ταυτότητας, η έλλειψη της οποίας πολλαπλασιάζει τις κοινωνικές-ταξικές στρεβλώσεις στην συγκρότηση του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Ο ετεροπροσδιορισμός της εθνικής ταυτότητας από την ιθύνουσα τάξη και την πολιτική της εκπροσώπηση έχει αποκτήσει ιστορικά γονιδιακά κοινωνικά χαρακτηριστικά.

Η «κόκκινη μηλιά», το «ανήκομεν στη Δύση» και το σημερινό «πάση θυσία ΕΥΡΩ» γαρνιρισμένα με δόσεις φυλετικής καθαρότητας και τη σφραγίδα Βουκεφάλα και με την βοήθεια ενός αφαιρετικού ιστορικού μίξερ παράγουν διαχρονικές συνταγές και ιδεολογήματα για τα μπλοκ της εθνοκαπηλίας, της εκμετάλλευσης, της διαφθοράς. Μετά το διάλειμμα της δεκαετίας του ’80 που αξιοποιείται για τον ευνουχισμό, την αποδιάρθρωση, την διαφθορά και την συκοφάντηση του λαϊκού κινήματος, καταλήγουμε στον ιδεολογικοπολιτικό αχταρμά του ΄89-΄90 που εξ αντικειμένου υπογράφει μια πολιτική Βάρκιζα για το εργατικό και λαϊκό κίνημα, το μπλοκ της αριστεράς, των προοδευτικών δημοκρατικών δυνάμεων της εθνικής ανεξαρτησίας πράγμα που σφραγίζεται με μια πρωτοφανή εκλογική νίκη του Μητσοτάκη.

Το σκληρό ταξικό μπλοκ ετεροκαθορισμού της εθνικής ταυτότητας είχε βάλει γερά θεμέλια για να εξελιχθεί στο τέλος στο σημερινό ενιαίο νεοφιλελεύθερο μπλοκ του ΕΥΡΩΜΙΝΩΤΑΥΡΟΥ, του οποίου τα έργα, η παρακμή και η σήψη συνιστούν υπαρξιακή απειλή για το λαό και τη χώρα με την τρομοκρατία μιας γενικευμένης οικονομικής, κοινωνικής και εθνικής ανασφάλειας. Σ ΄αυτό το κοινωνικοπολιτικό τέρας του ευρωμινώταυρου η  τρόικα «εσωτερικού» έχει προσφέρει ήδη ως αναγκαία θυσία  2εκ. ανέργους, 3,5εκ. φτωχούς, 80% νεολαίας την ελληνική γη την εθνική ταυτότητα.

 Την πορεία αυτή ανάσχεσαν αλλά δεν μπόρεσαν να ματαιώσουν οι σκληροί αγώνες οπισθοφυλακής του εργατικού και λαϊκού κινήματος, το αίμα του Ν.Τεμπονέρα και άλλων λαϊκών αγωνιστών. Όμως έμειναν και μένουν να δείχνουν τον δρόμο της ευθύνης και των θυσιών για την αντιμετώπιση του θηριώδους ΕΥΡΩΜΙΝΩΤΑΥΡΟΥ και της πατριδοκάπηλης σύγχρονης εθνικοφροσύνης του «ΠΑΣΕΙ ΘΥΣΙΑ ΕΥΡΩ»:

« Τόσα χρόνια αγώνες λαού και νεολαίας τον δρόμο δείχνει ο Νίκος Τεμπονέρας» είναι και θα συνεχίσει να ‘ναι το σύνθημα στα πανό της νεολαίας και του λαού, για την νίκη ενάντια στο πολύ ισχυρό και αδίστακτο μπλοκ του ΕΥΡΩΜΙΝΩΤΑΥΡΟΥ.

Το μπλοκ που έχει καταβροχθίσει μόνο στα 3 τελευταία χρόνια της κρίσης το 30% του παραγωγικού ΑΕΠ της χώρας χωρίς να έχει θιχτεί καθόλου η παρασιτική υπερδιόγκωση του από τις δραστηριότητες της ολιγαρχίας και του παρασιτισμού. Στα συνολικά του επιτεύγματα καταγράφονται:

  • Η κεφαλαιακή ερήμωση της χώρας.
  • Η παραγωγική της απογύμνωση.
  • Η λειτουργική αχρήστευση μαζί με πολιτική και ακραία ηθική απαξίωση όλων των κοινωνικών και πολιτικών δομών του αστικοδημοκρατικού αντιπροσωπευτικού συστήματος.
  • Η διολίσθηση σε ένα συγκαλυμμένο κοινοβουλευτικοποιημένο φασισμό όπως το γνωστό σύστημα Μπαλτάκου.
  • Η περιθωριοποίηση της χώρας στη θέση του ευρωπαϊκού και διεθνούς ζήτουλα και η γελιοποίηση της εκπροσώπησης της στις διεθνείς σχέσεις.

Η απειλή εσωτερικής του αποσάθρωσης το ανάγκασε και το οδήγησε στην Δεκεμβριανή του επιχείρηση για πρόεδρο Δημοκρατίας με πολλαπλούς στόχους.

  • Την τρομοκρατία και τον εκβιασμό του λαού.
  • Την διασφάλιση πολιτικής και ποινικής ασυλίας που ονόμασε εθνική συνεννόηση.
  • Την αναπαραγωγή του μπλοκ με άλλες μορφές.
  • Την δραπέτευση του με υποθήκες για το μέλλον.Νικος1

Την πρώτη μάχη του Δεκέμβρη την έχασε, με όσες μορφές και αν παρουσιάστηκε γιατί απαξίωσε όχι μόνο πολιτικά αλλά και ηθικά το εθνικό κοινοβούλιο γελοιοποιώντας το στην κυριολεξία.

Το σημαντικό είναι να χάσει και όλες τις άλλες γιατί το νέο μνημόνιο δεν είναι απλά μια προσθετική πράξη στα προηγούμενα. Είναι το επιστέγασμα και η ολοκλήρωση των προηγούμενων μαζί και η συνταγματοποίηση τους με ένα νέο εργατικό και αστικό δίκαιο με νέες διαδικασίες κοινοβουλευτικής λειτουργίας, με νέες διαδικασίες και σχέσεις στην λειτουργία των εξουσιών, με διαχειριστή, συντονιστή και καθοδηγητή κάποιο Μπαλτάκο των σκοτεινών παρασκηνίων!

Με το Νίκο και τη θυσία του στις σημαίες μας είμαστε σίγουροι για τη νίκη του λαού γιατί όπως λέει και ο Τ. Λειβαδίτης στους στίχους του :

….Γιατί οι άνθρωποι υπάρχουν απ᾿ τη στιγμή που βρίσκουνε μια θέση στη ζωή των άλλων.
                                               Ή  ένα θάνατο για τη ζωή των άλλων…    

Παρακολουθήστε τα βίντεο από τις ομιλίες των  Μιχάλη Βασιλάκη (ΕΑΜ),Χρίστου  Σόφη (ΟΛΜΕ), Δημήτρη Πολυχρονιάδη (ΔΟΕ), Χρήστου Σιάχου (Α’ ΕΛΜΕ Αχαΐας)στη συγκέντρωση Μνήμης και τιμής για το Νίκο Τεμπονέρα  

Posted in Επικαιρότητα, Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Νίκο Τεμπονέρα Ζεις

Posted by eamgr στο 4 Ιανουαρίου, 2015

 

Γιατί οι άνθρωποι υπάρχουν απ᾿ τη στιγμή που βρίσκουνε μια θέση
στη ζωή των άλλων.
                                               Ή  ένα θάνατο για τη ζωή των άλλων…              Τάσος Λειβαδίτης 

αφισα τεμπονερα 2015

Posted in Επικαιρότητα, Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Άλλο δρόμο από την αισιοδοξία και τον αγώνα δεν έχουμε!

Posted by eamgr στο 11 Ιανουαρίου, 2014

μιχαληςτου Μιχάλη Βασιλάκη

Γεγονότα όπως αυτά του Γενάρη του ‘91 με την σπονδή αίματος του Νίκου Τεμπονέρα, αλλά και στη συνέχεια η εκτέλεση του Αλέξη  Γρηγορόπουλου, η δολοφονική κακοποίηση και βασανισμός της Κ. Κούνεβα, η σαδιστική τρομοκρατική σφαγή του μετανάστη εργάτη Σαχζάτ Λουκμάν , το εντεταλμένο τρομοκρατικό μαχαίρωμα του παλληκαριού της Αμφιάλης ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ από τους κοινωνικούς και πολιτικούς εκδοροσφαγείς του νεοφασισμού, αποτελούν σημαντικούς σταθμούς της πολιτικής ιστορίας και της κοινωνιολογίας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Κλασσικές μορφές Αντι-ηρώων υπερασπίζονται όχι ως άτομα, αλλά ως κοινωνικές μονάδες τα αυτονόητα, την δημοκρατική λειτουργία της κοινωνίας, την γνώση ως δικαίωμα και όχι προνόμιο, τις κατακτημένες κοινωνικές αξίες της εργασίας, την ελευθερία στη σκέψη και την έκφραση.

Σαν τέτοιες μορφές αντι-ηρωικές ενεργοποιούν την καταπιεσμένη-λανθάνουσα κοινωνική συνείδηση, σε πολιτική πράξη που εκδηλώνεται σε αυθόρμητα μαζικά αγωνιστικά φαινόμενα μέχρι τα όρια εξεγερτικών ανατροπών.

Έτσι αναδείχνονται από την κοινωνία των αγώνων και της εργασίας όχι σε αφαιρετικά σύμβολα ενσωματώσιμα από κάποιο εξουσιαστικό σύστημα, αλλά σε αναφορές των λαϊκών αγώνων που αχρηστεύουν τους σιδερολοστούς του παρακράτους, τις σφαίρες του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτικού κράτους, τα καυστικά οξέα των νεοφεουδαρχών που αμφισβητούν την ιδιοκτησία της ίδιας της εργατικής του δύναμης στον ατομικό εργάτη, τις φονικές σιδερόλαμες της εξουσιαστικής τρομοκρατίας του νεοφασισμού ως μέσα επιβολής κοινωνικής και πολιτικής συνείδησης.

Στα ματωμένα αποτυπώματα αυτά των γεγονότων ακουμπά η ελπίδα και η αισιοδοξία ότι ο λαός θα είναι τελικά ο νικητής στην μακρόχρονη αναμέτρηση με την αντίδραση, τον ολοκληρωτισμό, την καθυστέρηση. Αναμέτρηση που ξεδιπλώνεται καθημερινά σε πολλαπλά μέτωπα με εξαιρετικά δυσμενείς όρους για την εργατική τάξη, το λαό και τη νεολαία ιδιαίτερα σήμερα που η διαλυτική κρίση του συστήματος, έχει εξελιχθεί σε σχεδόν καθολική κρίση ταυτότητας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού και ως κορυφαία πολιτικά επίδικα-ζητήματα αναδείχνονται τα πιο στοιχειώδη αυτονόητα της εθνικής χειραφέτησης ενός λαού. Η ανθρώπινη και εθνική αξιοπρέπεια!τεμπονερας4

Αναμφίβολα η σημαντική αυτή περίοδος για το λαό και τη χώρα είναι αντικείμενο ολόπλευρης ανάλυσης της επιστήμης, της ιστορίας και της κοινωνιολογίας. Όμως τα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά αποτελέσματα που κυοφορήθηκαν και παράχθηκαν σ’ αυτήν, αφορούν  την άμεση ζωντανή  πολιτική και τα πολιτικά υποκείμενα καθώς τα αποτελέσματα αυτά έχουν πάνω τους βαριά τα χνάρια του αίματος.

Η κωδικοποιημένη αποτίμηση λοιπόν των σημαντικότερων σταθμών αυτής της περιόδου είναι πολιτικά αναγκαία όσο και αν ελλοχεύει κάποιος κίνδυνος απλουστευτισμού στην κωδικοποίηση σύνθετων κοινωνικών φαινομένων.

Στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 ξεσπά βαθιά κοινωνική και πολιτική κρίση με φόντο το σκάνδαλο Κοσκωτά, πρώιμο φαινόμενο της νεοφιλελεύθερης χρηματιστηριακής λειτουργίας οικονομίας και κοινωνίας. Το φαινόμενο Κοσκωτά ως σκάνδαλο, φυσικά δεν είναι αιτία της κρίσης, αλλά αποτέλεσμα της. Χρησιμοποιείται όμως για την επανασυγκρότηση του εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος, την στρατηγική εξουδετέρωσης και ενσωμάτωσης της αριστεράς, το σαρωτικό και ολοκληρωτικό χτύπημα του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Σε αυτές τις συνθήκες εξαγγέλλεται με τρόπο μάλιστα επιθετικό από ολόκληρη την κλίμακα των εκπροσώπων του συστήματος, πολιτικούς, δημοσιογράφους, δημοσιολόγους αναλυτές… η θέση για «ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ» και με προεξάρχοντες όχι τυχαία εκπροσώπους του ΠΑΣΟΚ.

Το ’89 δεν είναι μακριά από το ’92.Το 92 είναι σημαντικό ορόσημο για τους προσανατολισμούς της ιθύνουσας τάξης. Είναι ο χρόνος καθιέρωσης του λειτουργικού  «ΕΥΡΩ» γνωστό ως «ΕΥΡΩΚΑΛΑΘΙ». Η δυνατότητα της δραχμής να μπει σε αυτό και να διατηρηθεί μέχρι την τυπική μετεξέλιξη του σε «ΕΥΡΩ» απαιτεί επείγουσες και τεράστιες νεοφιλελεύθερες προσαρμογές και αναδιαρθρώσεις στα πεδία της οικονομίας, της κοινωνίας, των θεσμών, στη φύση και την λειτουργικότητα του πολιτικού συστήματος. Αναδιαρθρώσεις που θα θεμελίωναν ένα ουσιαστικά νέο κοινωνικό καταμερισμό εργασίας που θα διαδεχόταν το κοινωνικό κράτος, θα έσβηναν κάθε κρατικό αποτύπωμα πάνω στην οικονομία, θα κυριαρχούσε η χρηματιστηριακή λειτουργία οικονομίας και κοινωνίας, θα προωθούσαν  τη συγκεντροποίηση στην άσκηση της εξουσίας και ελαχιστοποίηση των κοινωνικών και πολιτικών ορών νομιμοποίησης της. Όλα αυτά που ολοκληρώνονται σήμερα υπό την τροικανή αρμοστεία.

Το ιδεολογικό πολιτικό περιεχόμενο λοιπόν του «τέλους της μεταπολίτευσης» αποκαλύπτεται έτσι πολύ συγκεκριμένο

1.     Να απαλλαγεί το πολιτικό σύστημα από την πολιτική επιρροή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και τις δεσμεύσεις που αυτή παρήγαγε.

2.     Να συντριβεί στο επίπεδο της κοινωνίας η μετουσίωση της Νοεμβριανής εξέγερσης σε πολιτική συνείδηση των πλατιών λαϊκών μαζών που μπήκαν στο προσκήνιο την μεταπολίτευση, με δυναμική πλειοψηφικού αγωνιστικού ρεύματος.

Οι ανάγκες ήταν επιτακτικές και οι συνθήκες ευνοϊκές για να οριοθετηθεί με τέτοιους όρους το τέλος της μεταπολίτευσης από την ιθύνουσα τάξη.

Η πρόταση εξουσίας του ΠΑΣΟΚ που συνέγειρε σημαντικά δυναμικά στρώματα της κοινωνίας και την αποκλεισμένη κοινωνία της μετεμφυλιακής περιόδου στα τέλη της δεκαετίας του ‘70, το ‘89 όχι μόνο φαινόταν να έχει εξαντλήσει τη δυναμική της αλλά εμφάνιζε και σημάδια βαθιάς σήψης.

·        Το βασικό προαπαιτούμενο της η συγκρότηση εθνικής αστικής τάξης που εμπεριείχε το σύνθημα «Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ» αποδείχτηκε όχι μόνο ουτοπία αλλά και απάτη. Πολλά χρόνια αργότερα το κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και υπουργός Αλέκος Παπαδόπουλος θα δώσει τον χαρακτηρισμό της: «Άθυρμα συμμοριακών ομάδων συμφερόντων»!! Το σύνθημα « η Ελλάδα στους Έλληνες» κληροδοτήθηκε αρχικά το ΛΑΟΣ και σήμερα στη Χρυσή αυγή!

·        Οι τρεις πυλώνες του κοινωνικού μετασχηματισμού κοινοβούλιο, αυτοδιοίκηση, συνδικαλιστικό κίνημα, ευτελίστηκαν ως μηχανισμοί διαμεσολάβησης ενός σκληρού και παρασιτικά διευρυμένου πελατειακού κράτους με την κοινωνία. Οι πυλώνες της “κοινωνικής απελευθέρωσης” μετατρέπονται σε όργανα κοινωνικής καταδυνάστευσης και κοινωνικού στραγγαλισμού.

Η συγκυβέρνηση δεξιάς και αριστεράς το ‘89, η οικουμενική στη συνέχεια, ο εκλογικός θρίαμβος του Μητσοτάκη, η ακραία νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ που ολοκληρώνεται με την πρωθυπουργική ενθρόνιση Σημίτη, πιστοποιούν και προσυπογράφουν το περιεχόμενο του «ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ».

To  εργατικό,   λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα δίνει σκληρές μάχες οπισθοφυλακών όμως χωρίς πολιτική εκπροσώπηση και χωρίς πολιτική κάλυψη των αγώνων του οδηγείται σε γενικευμένη στρατηγική   ήττα.

Ο παραγωγικός ιστός αποξηλώνεται και στη θέση του έρχεται η χρηματιστηριακή φούσκα για να οδηγήσει στο ΕΥΡΩ με την δημιουργική λογιστική της GoldmanSachs.

Για τη δημιουργία αυτής της χρηματιστηριακής φούσκας συνειδητή και επεξεργασμένη πολιτική επιλογή της διαχείρισης Σημίτη, ενεχυριάστηκε ο παραγωγικός πλούτος της χώρας, η γη της, η εργασία του λαού για πολλές μελλοντικές δεκαετίες.

Με πολλαπλασιαστικούς συντελεστές στη θέση της παραγωγικής εργασίας που αποδιαρθρώθηκε, δημιουργούνται τα παρασιτικά μεσοστρώματα της χρηματιστηριακής φούσκας και του ΕΥΡΩ των οποίων ο ασύμμετρος παρασιτικός  καταναλωτισμός καθορίζει και τις μέσες κοινωνικές ανάγκες που βρίσκονται σε πλήρη αναντιστοιχία με την παραγωγική βάση της χώρας και τις παραγωγικές της δυνάμεις.

Ο εργαζόμενος λαός εκβιάζεται ακριβώς από αυτό και για να εξασφαλίσει τη στοιχειώδη επιβίωση του καταφεύγει στον επαχθή δανεισμό, ενεχυριάζοντας την ίδια τη ζωή του και την ζωή των παιδιών του.

Η πυραμίδα διαφθοράς που αιχμαλώτισε την ελληνική κοινωνία και βασίστηκε στο φετιχοποιημένο ευρώ είναι παράγωγο της πολιτικής συνείδησης της συμμοριακής υφής της άρχουσας τάξης, των παρασιτικών μεσοστρωμάτων και της πολιτικής διαχείρισης   από το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η Ελλάδα αποτελεί εξ αρχής  αδύναμο κρίκο της ευρωπαϊκής  καπιταλιστικής ολοκλήρωσης με συνεχώς επιδεινούμενη θέση στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.

Οι πολιτικοί διαχειριστές του συστήματος υποτελείς ,διεφθαρμένοι και μικρόνοες δεν έχουν καμιά ικανότητα να συλλάβουν τις εξελίξεις που συντελούνται για ένα επανακαθορισμό του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας. Να κατανοήσουν τους ανταγωνισμούς για ευρωπαϊκή και παγκόσμια ηγεμονία που κλιμακώνονται. Να κατανοήσουν το ρόλο της χώρας, τις δυνατότητες της, τις επιπτώσεις των διεθνών εξελίξεων σ’ αυτή. Αρκούνται στο ρόλο του υπομόχλιου που επιφυλάσσουν για τη χώρα οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και την καταδικάζουν σε μια διαρκή διαλυτική, επικίνδυνη κρίση, χωρίς διέξοδο.

Με το ξέσπασμα της κρίσης, το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα προσφεύγει στην αρμοστεία της τρόικα για να αναλάβει την οικονομικοπολιτική διαχείριση της χώρας. Η εγχώρια εξουσία με την αγελαία κοινοβουλευτική πλειοψηφία χρησιμοποιείται μόνο για την τυπική νομιμοποίηση των αποφάσεων της τρόικας και της αρμοστείας.

Με το 60% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού εν δυνάμει περιθωριοποιημένο, η χώρα κάτω από την οικονομικοπολιτική τεχνογνωσία της ΤΡΟΙΚΑ βαδίζει σε ένα νέο μνημόνιο για την ολοκληρωτική καταλήστευση της, και τον εξανδραποδισμό της εργατικής τάξης και του λαού.

Παρόλα αυτά όμως αν και το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα βρίσκεται υπό κατάρρευση και απονομιμοποιημένο, συντηρείται, εκπέμπει σταθερότητα και αυξάνει την επιθετικότητα του. Η ανατροπή του φαίνεται σχεδόν αδύνατη.

Το φαινόμενο δεν εξηγείται μόνο με την πολιτική στήριξη της ΤΡΟΙΚΑ που είναι κραυγαλέα. Ούτε εξηγείται με την μαζική προπαγάνδα των Μ.Μ.Ε.

Οι πωλητές της είναι το ίδιο μισητοί στο λαό με τους πολιτικούς τους εργολάβους. Υπάρχουν εσωτερικοί κοινωνικοί και πολιτικοί όροι που διασφαλίζουν αυτή τη σταθερότητα.

1. Η νέα αποκλεισμένη κοινωνία, η εν δυνάμει περιθωριοποιημένη κοινωνία, είναι ουδετεροποιημένη και έξω από την πολιτική. Ακόμη περισσότερο ένα μέρος της είναι ακροατήριο ή και εμπροσθοφυλακή της Χρυσής αυγής. Η εξουσιαστική πολιτική τρομοκρατία της Χ.Α. είναι από τα βασικά στηρίγματα του συστήματος ενάντια σε κάθε προοδευτική ανατροπή του. Το τυφλό φασιστικό μίσος που εκπέμπει η Χ.Α. δεν είναι καθόλου απολίτικο και διαταξικό είναι το απόλυτο μίσος του κεφαλαίου ενάντια στην εργασία, το μίσος του εκμεταλλευτή ενάντια στον εκμεταλλευόμενο.

2. Η κοινωνική ηγεμονία της ιθύνουσας τάξης που ασκείται από τα μεσοστρώματα με αναφορά το φετιχοποιημένο ΕΥΡΩ είναι αναμφισβήτητη. Αυτή καθορίζει τους παραγωγικούς προσανατολισμούς ,τις σχέσεις διανομής, τις δομές του εποικοδομήματος  και την λειτουργία του πολιτικού συστήματος.

3. Δεν υπάρχει συγκροτημένη πλατφόρμα-πρόταση εξουσίας που θα αμφισβητούσε την ηγεμονία της ιθύνουσας τάξης και των μεσοστρωμάτων, θα ανάδειχνε σε κοινωνική ηγεμονία την αποκλεισμένη κοινωνία και τα συμφέροντα της, θα προσδιόριζε νέους παραγωγικούς προσανατολισμούς, θα αναδιαμόρφωνε τις σχέσεις διανομής και θα προσδιόριζε βαθιές δημοκρατικές τομές στο κοινωνικοπολιτικό εποικοδόμημα. Η ενότητα της αριστεράς σαν σύνθημα συγκινεί την εργατική τάξη και τις λαϊκές μάζες. Σαν πλατφόρμα όμως χωρίς περιεχόμενο δεν αφορά το λαό αλλά τα πολιτικά υποκείμενα της αριστεράς και τον ανταγωνισμό μεταξύ τους. Για αυτό έχει και συγκεκριμένη εμβέλεια που ήδη την έχει εξαντλήσει. Αν παραμείνει μόνο σε αυτό, ο αστικοκοινοβουλευτικός εκφυλισμός της είναι βέβαιος και η εικόνα των υπολειμμάτων του σημερινού ΠΑΣΟΚ δεν είναι καθόλου θελκτική.

Το κεφαλαιώδες ζήτημα ερώτημα είναι αν η αριστερά έχει την δυνατότητα διατύπωσης μιας τέτοιας πλατφόρμας-πρότασης εξουσίας. Παλεύουμε και αγωνιζόμαστε για αυτό, έχοντας συναίσθηση των τεράστιων δυσκολιών.9-1-2014 Μνήμη Ν. Τεμπονέρα Βουδ - Αλ. Αλεξιώτισσα 060

Αν δούμε σαν αριστερά τους εαυτούς μας στον καθρέπτη των εξελίξεων όχι σαν παρατηρητές, ούτε σαν διαχειριστές της ήττας, αλλά σαν υποκείμενα που οφείλουν να δημιουργούν τους όρους της νίκης, θα δούμε τις τεράστιες αδυναμίες να κατανοούμε τις αιτίες και το περιεχόμενο των εξελίξεων, να δημιουργούμε εξελίξεις με ιδεολογική αυτοπεποίθηση, θεωρητική επάρκεια και πολιτική αποτελεσματικότητα. Την στιγμή που στην πραγματικότητα των κεφαλαιοκρατικών κοινωνιών θεμελιώδη θεωρητικά ζητήματα ακόμη και από το χώρο της οντολογίας και της γνωσιολογίας παράγουν άμεσα πολιτικά αποτελέσματα, δεν μπορεί το καβούκι του πολιτικού εμπειρισμού να δυναστεύει την αριστερά.

Άλλο δρόμο από την αισιοδοξία και τον αγώνα δεν έχουμε.

Μας τον προσδιορίζουν οι μάρτυρες του κινήματος και το αίμα τους. κατάλογος

Μας τους προσδιόρισε και ο Νίκος Τεμπονέρας 23 χρόνια πριν μαζί με τους στίχους του ποιητή Γ. Ρίτσου

   « Εμείς, μερτικό δε ζητήσαμε… Τίποτα…

    Μόνο θυμηθείτε το : Αν η ελευθερία δεν βαδίσει στα χνάρια του αίματος μας.

    Εδώ θα μας σκοτώνουν  κάθε μέρα…»       

                                                     

Η ομιλία του γραμματέα του ΕΑΜ, Μιχάλη Βασιλάκη στη συγκέντρωση μνήμης και αγώνα για τα 23χρόνια απο την δολοφονία του αγωνιστή δάσκαλου ΝΙΚΟΥ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ στο τόπο της θυσίας(Σχολεία Τεμπονέρα,Πάτρα)

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΟΛΜΕ-ΔΟΕ: ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

Posted by eamgr στο 3 Ιανουαρίου, 2014

temp281213

Posted in Επικαιρότητα, Εκπαιδευτικό | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »