Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Αύγουστος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιολ.    
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Κατάλογος

Posts Tagged ‘Αριστερά’

Το μεγάλο το ξεγύμνωμα της αντιπολίτευσης και η μεταμνημονιακή εποχή

Posted by eamgr στο 21 Μαΐου, 2017

Από το επίπεδο των τοποθετήσεων στην Βουλή αυτές τις ημέρες βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα πως η κυβέρνηση αποτελεί την μόνη πολιτική δύναμη που παράγει πολιτική σε αυτόν τον τόπο. Η προσπάθεια της να διαχειριστεί την κυβερνητική εξουσία γεννά πολλαπλές αντιθέσεις πρωτοφανούς χαρακτήρα, είτε σε ιδεολογικό, είτε σε ταξικό επίπεδο.8d385e10586aebc49edd93110a5187aa_XL

Μεγάλο το ξεγύμνωμα της αντιπολίτευσης. Που παρουσιάζεται όπως είναι: Κομματικές ομαδοποιήσεις εκπροσώπησης και αναπαραγωγής εξαιρετικά συγκεκριμένων κοινωνικών συμφερόντων. Σχηματισμοί που το περιεχόμενο τους οριοθετείται απόλυτα από την αντίληψη τους για την κοινωνία των εκλογέων/πελατών-και αυτό είναι μόνο. Αυτό εξαντλεί το σύνολο των τοποθετήσεων τους.

Οι τοποθετήσεις τους για την κυβέρνηση εκφράζουν μόνο αντιφάσεις: Η κυβέρνηση είναι μια αντιλαϊκή ανάλγητη κυβέρνηση που υπηρετεί την μνημονιακή επιτροπεία-ταυτόχρονα, όμως, και μια λαϊκιστική δύναμη αντιδραστικού χαρακτήρα…που ναρκοθετεί την άσκηση της πολιτικής που υπαγορεύουν τα μνημόνια.

Η κυβέρνηση, επίσης, καθυστερεί να συμφωνήσει τα μνημόνια-ενώ η αντιπολίτευση που δεν τα στηρίζει εσχάτως, την καλεί να τα συμφωνήσει μια ώρα αρχύτερα. Και αν όλα αυτά τα έχουμε ξανά ακούσει, αυτές τις μέρες ακούμε και κάτι καινούργιο. Που, νομίζω, μας εισάγει στην εφεξής στάση της αντιπολίτευσης στην μετά μνημονίων εποχή.

Αυτή η νέα αντιπολιτευτική τακτική έχει να κάνει με μια μεγάλη της αδυναμία: Ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρνει να πετύχει μια καθοριστική για την απαγκίστρωση της χώρας αναδιάρθρωση του χρέους. Σε αυτήν του την επιτυχία η αντιπολίτευση ομόφωνα υποστηρίζει ότι η αναδιάρθρωση του χρέους-το οποίο μέχρι σήμερα για αυτήν ήταν βιώσιμο- δεν είναι επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, μα μια απλή ωρίμανση των προηγούμενων μνημονιακών συμφωνιών.

Κάτι αντίστοιχο υποστηρίζει και το σύνολο σχεδόν της αριστερής αντιπολίτευση ως προς την έτερη επιτυχία της κυβέρνησης, δηλαδή την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων: Έτσι και αλλιώς, λένε, θα έπαυε το πάγωμα τους άμα τη λήξει των μνημονίων.

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, επομένως, η αντιπολίτευση, σύσσωμη, υποστηρίζει ότι τα μνημόνια τελικά δεν ήταν και τόσο καταστροφικά: Η κατάληξη τους ήταν αυτονόητη, περίπου σαν ένα φυσικό φαινόμενο με αυτόνομη αρχή-μέση-τέλος, ανεξάρτητα με το ποια κυβέρνηση θα συνέπεφτε με αυτήν την κατάληξη, η οποία κατάληξη, εξάλλου, θα έφερνε έτσι και αλλιώς μείωση χρέους και θα αναιρούσε την μετατροπή της χώρας σε ειδική οικονομική ζώνη.

Επομένως η πάλη για επαναφορά, κόντρα στις επιδιώξεις του ΔΝΤ, των συλλογικών εργασιακών κεκτημένων, δεν σημαίνει και τίποτα το ιδιαίτερο. Δεν στοιχειοθετεί, όπως δικαίως υποστηρίζει η κυβέρνηση ασπίδα για την προστασία της εργασίας και όρο για την επανασυγκρότηση της εργατικής τάξης και των οργάνων της κόντρα στην εργοδοσία και στον γραφειοκρατική-εργατική αριστοκρατία της ΓΣΕΕ. Αυτά θα τα επανέφερε έτσι και αλλιώς και ένας τυχαίος υπουργός Απασχόλησης (για τους νεοφιλελεύθερους η Εργασία είναι Απασχόληση) της ΝΔ, ας πούμε, και φυσικά ο ίδιος ο Παναγόπουλος!

Ουδέν ψευδέτερον, σημείο πρώτο: Η μνημονιακή πορεία είχε εξαρχής ορίζοντα τουλάχιστον εικοσαετίας, με περιεχόμενο και κατεύθυνση τέτοια που στόχευαν κατευθείαν στην μετατροπή της χώρας σε Ειδική Οικονομική Ζώνη-περιφέρεια άσκησης αλλότριων γεωπολιτικών συμφερόντων. Το ατύχημα των καθοδηγητών του σχεδίου αυτού υπήρξε η ανάδειξη αυτής ακριβώς της κυβέρνησης.

Ουδέν ψευδέστερον, σημείο δεύτερο: Στην πραγματικότητα η πορεία της μνημονιακής υπαγωγής δεν περιείχε σε κανένα της στάδιο σταθερές, παρά υπήρξε σε μια δυναμική αλληλεξάρτηση με τους αγώνες της κοινωνίας και με τους ταξικούς της συσχετισμούς, όπως αυτοί εκφράζονταν σε ανώτερο πολιτικό επίπεδο.

Η ανάδειξη της πρώτης αριστερής κυβέρνησης, σε αυτή την δύσκολη συγκυρία ακριβώς ερμηνεύεται. Και η πορεία της πολύ περισσότερο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ιδεολογικοποίησε, ανεξάρτητα και από την ίδια του την κοινωνική εμβέλεια, το σύνολο των ζητημάτων που εμπεριέχει η μνημονιακή υπαγωγή. Η πολιτική του στόχευση υπήρξε εξαρχής η υπεράσπιση των πιο αδύναμων στρωμάτων, με όσες δυσκολίες και αν συνεπαγόταν εξαρχής η χρεοκοπημένη οικονομία/κοινωνία, με όσα εμπόδια αντιμετώπισε στην πορεία του, ή με όσες αυταπάτες ή λάθη και αν συνόδευσε την πορεία του ως τώρα.

Είναι γεγονός ότι αρκετές από τις προβλέψεις αυτού του νόμου που ψηφίστηκε απόψε ακουμπούν για πρώτη φορά το μαλακό υπογάστριο της εκλογικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που εδώ θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε μια σειρά από ζητήματα που άπτονται στο τι είναι και σε τι αντιστοιχεί ο μισθός, σε κοινωνικό και σε ατομικό επίπεδο. Για αυτό και πρόκειται για μια συμφωνία που η κυβέρνηση δείχνει ήδη πως θα προσπαθήσει να την αποδομήσει βήμα-βήμα, επαναπροσδιορίζοντας με τα αντίμετρα το περιεχόμενο του ανταποδοτικού κράτους και της προνοιακής πολιτικής.

Εξάλλου πολλά μπορεί να συμβούν μέσα στα επόμενα δύο χρόνια-παρεμπιπτόντως, τα πρόσφατα ταξίδια του πρωθυπουργού στην Κίνα δείχνουν το άνοιγμα της τράπουλας αναφορικά με τις παραγωγικές προοπτικές στο μέλλον της χώρας.

Εξάλλου, ακόμα, και αυτό είναι το πιο σημαντικό, η συμφωνία αυτή έχει έναν πιο πολιτικό, παρά τεχνοκρατικό/δημοσιονομικό χαρακτήρα: Καθώς με αυτήν η κυβέρνηση υπερφαλαγγίζει σε διαπραγματευτικό επίπεδο κάθε εμπόδιο που τα αντικρουόμενα σχέδια των δανειστών ορθώνουν προκειμένου να μην έρθει η συμφωνία για το χρέος, η επιστροφή της Ελλάδας στην κανονικότητα, και η ουσιαστική απαγκίστρωση από την δανειακή επιτροπεία.

Υπάρχει, όμως, και κάτι επιπλέον. Κάτι που δικαίως-και αυτό ήταν το πιο πολιτικό κομμάτι της κοινοβουλευτικής διαδικασίας-αναστάτωσε την αντιπολίτευση. Και αυτό είναι το γεγονός ότι στα αντίμετρα της συμφωνίας προδιαγράφεται ένα πλέγμα ισχυρών παρεμβάσεων στο κοινωνικό σώμα, ένας σοβαρός επαναπροσδιορισμός του τι είναι, πως διαρθρώνεται και που αναφέρεται το κοινωνικό κράτος.

Αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα: Ότι σε συνθήκες επιτροπείας, σε συνθήκες παγκόσμιας νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας, η κυβέρνηση της Αριστεράς οριοθετεί σαν προτεραιότητα από τώρα και για την μεταμνημονιακή εποχή πρωτοπόρες για την εποχή μας παρεμβάσεις στην υγεία, στην παιδεία, στην στεγαστική πολιτική, στα δημόσια αγαθά.

Το μένος της αντιπολίτευσης ως προς αυτό είναι ενδεικτικό στην φρασεολογία της: Τα σχολικά γεύματα για την αντιπολίτευση είναι συσσίτια! Έτσι όπως συνολικά στοιχειοθετούν την αντιπολιτευτική τους τακτική με τον τρόπο που έχουν μάθει να διαχειρίζονται την πολιτική ζωή του τόπου, με την εξουσιολαγνεία, τους κομματικούς στρατούς, και με την αναζήτηση θυλάκων διαπλοκής-έτσι και αντιμετωπίζουν την προσπάθεια της κυβέρνηση να απεγκλωβίσει χώρους που λυμαίνονται τα ιδιωτικά συμφέροντα και να τα δώσει πίσω στην κοινωνία.

Έτσι, οι ασθενείς δεν είναι πολίτες με δικαίωμα στην δωρεάν πρωτοβάθμια περίθαλψη-αλλά πελάτες των ιδιωτικών ιατρείων. Οι έφηβοι πελάτες των φροντιστηρίων. Και οι μαθητές στο σύνολο τους θα τρέφονται σε »συσσίτια».

Ας τους πει κάποιος ότι συσσίτια σε αυτόν τον τόπο μόνο οι ιδεολογικοί τους πρόγονοι, το στέμμα και η Βασίλισσα Φρειδερίκη οργάνωσαν, κάποτε, στα φρικτά και εγκληματικά τους παιδομαζώματα, υπό τον φόβο της εργατοαγροτικής επανάστασης του ΔΣΕ, και ακριβώς για να μην φύγει ο έλεγχος της χώρας »τους».

Η Αριστερά δεν αντιμετωπίζει την κοινωνία ούτε σαν πελάτες, ούτε σαν επαίτες. Αλλά σαν σώμα που επιτέλους πρέπει, από τα κάτω προς τα πάνω αυτή την φορά, να ιεραρχήσει κανείς τις προτεραιότητες και το περιεχόμενο της δημόσιας κοινωνικής αναπαραγωγής της. Αυτό εφεξής θα προσδιορίσει τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις και τους ταξικούς/πολιτικούς συσχετισμούς, όσο και αν τρομάζει τους απόγονους της Φρειδερίκης.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ένας χρόνος ΣΥΡΙΖΑ: κατακτημένες νίκες, κατακτημένες ήττες

Posted by eamgr στο 24 Ιανουαρίου, 2016

 

Έναν χρόνο συμπυκνωμένων εξελίξεων σε όλα τα επίπεδα ζήσαμε από την πρώτη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Από την σκοπιά και μόνο των πολιτικών συμπερασμάτων που βγήκαν αυτή την χρονιά, αυτή πρέπει να μείνει, και θα μείνει, στην ιστορία σαν μία χρονιά καθοριστική.

  • Ο κόσμος της εργασίας επιτέλους κατέκτησε την δική του κοινωνικοπολιτική πλατφόρμα, συγκροτημένη σε πολιτικό μπλοκ εξουσίας, την οποία και επιβεβαίωσε τρεις φορές μέσα σε 8 μήνες!

  • Αυτή η πολιτική νίκη έσπασε το μεταπολεμικό ταμπού σε όλη την Ευρώπη ότι η Αριστερά δεν μπορεί να λάβει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Έσπασε, παράλληλα, και το αντίστοιχο μετεμφυλιακό ταμπού στην Ελλάδα. Η Αριστερά της ήττας και της μανιοκαταθλιπτικής περιπλάνησης σε ιστορικές στιγμές του παρελθόντος, έπρεπε να αποκτήσει έναν σύγχρονο ταξικό, προγραμματικό-πλειοψηφικό λόγο όχι μόνο για το πως πρέπει να μοιράζεται ο πλούτος, αλλά και για το πως παράγεται, ποια είναι η θέση της χώρας στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας. Αυτά τα ζητήματα προσπάθησε, και προσπαθεί, με όλες τις θεωρητικές/οργανωτικές ανεπάρκειες του να απαντήσει το κομμάτι εκείνο της Αριστεράς που αισθάνεται την ευθύνη και το χρέος να τα απαντήσει ώστε να ξεβαλτώσει την ταξική πάλη. Ακόμα, για όσους το ξεχνάνε, ο ΣΥΡΙΖΑ, μόλις κάτι μήνες πριν τον Γενάρη του 2014, πλασάρονταν από την μιντιακή διαπλοκή σαν κόμμα ακραίων και κουκουλοφόρων!

  • Η διαρκής οριακή διαπραγμάτευση με όλες τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις κινήθηκε στην λογική της εκμετάλλευσης της γεωπολιτικής θέσης της Ελλάδας παρόλη την δεινή της οικονομική κατάσταση, εντούτοις αποδείχθηκε ότι ο έτερος ιμπεριαλιστικός πόλος (άξονας Κίνας-Ρωσίας) δεν φαίνεται αρκετά δυνατός ώστε να καλύψει μία αμφισβήτηση εκ μέρους της χώρας μας της εξάρτησης της από τον δυτικό ιμπεριαλισμό. Μέσα σε αυτόν τον χρόνο,και καθώς η Ελλάδα βρίσκεται σε έναν εξαιρετικά αποσταθεροποιητικό γεωπολιτικό κυκεώνα, η χώρα μας έγινε αντικείμενο των πιο σκληρών πιέσεων για μετατροπή της ακόμα και σε Συρία, σε περίπτωση που η κυβέρνηση τραβούσε το σκοινί.

  • Η εξ αυτού επιβεβαίωση της θέσης της χώρας, προς το παρόν, σε μία, επίσης προς το παρόν, ολοκλήρωση όπως αυτή της Ευρώπης, δεν ήταν αναίμακτη ούτε για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ούτε και για την γερμανική ηγεμονία. Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε χρόνο, και πολύ καλά κάνει και ακόμα είναι στην κυβέρνηση, προωθώντας μια συμμαχία ενάντια στον μερκελικό ορντολιμπεραλισμό, μία συμμαχία που τέμνει κάθετα και οριζόντια χώρες και πολιτικούς σχηματισμούς στην Ευρώπη, είναι η μεγαλύτερη νίκη αυτής τους της προσπάθειας.

  • Η Ελλάδα επανεγγράφηκε στον διεθνή χάρτη-από όπου ήταν ξεγραμμένη σαν έθνος κράτος- σαν χώρα με αξιοπρέπεια, με έναν λαό που παλεύει κόντρα σε όλες τις απειλές, έστω και χωρίς συμμάχους. Η τομή του δημοψηφίσματος, το γεγονός ότι η Ελλάδα αποτέλεσε επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων είναι κατάκτηση αυτού του λαού, και αυτής του της κυβέρνησης.

  • Οι τεράστιες πιέσεις που αναγκάστηκαν φανερά να ασκήσουν οι εγχώριοι και ξένοι εχθροί του λαού μας αποκάλυψε μέχρι και στον τελευταίο αδαή-αρκεί να μην έχει κοντή μνήμη-το αληθινό τους προσωπείο. Το δημοψήφισμα του Ιουλίου είχε επίσης και αυτόν ακριβώς τον χαρακτήρα, ενώ πλέον ορθά καταγράφεται-έπειτα από τις παραδοχές Στουρνάρα ότι το πραξικόπημα του αστικού μπλοκ, το σχέδιο της »αριστερής παρένθεσης», ήταν σε πλήρη εξέλιξη ήδη από το 2014, από πριν τις εκλογές δηλαδή-καταγράφεται, λοιπόν, και σαν μια ηχηρή αποδοκιμασία τέτοιων ολοκληρωτικών πρακτικών ακύρωσης της βούλησης του λαού.

  • Εφόσον οι πλατιές αυταπάτες για την αληθινή οικονομική, παραγωγική, διεθνή, γεωπολιτική, θέση της χώρας-αλλά και οι αριστερές αυταπάτες για τους διεθνείς συσχετισμούς, όσο και για το αν η διαδικασία αποτίναξης του ιμπεριαλιστικού ζυγού είναι μια υπόθεση απλής απόφασης, και όχι μια εξαιρετικά σύνθετη σειρά αντικειμενικών σταδίων-κατέπεσαν, αναδεικνύοντας ένα πιο καθαρό τοπίο-για όποιον θέλει να το βλέπει κιόλας έτσι-ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα θα δώσει την μάχη ενάντια στην ντόπια ολιγαρχία, τον παρασιτισμό, και στα κοινωνικά στρώματα που στηρίζουν αυτή την πλατφόρμα που συνοψίστηκε σε ένα 32% και με το ΝΑΙ.

  • Η μάχη θα είναι δύσκολη, με εφόδιο μια λειψή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, και έχοντας να αντιστρατευτεί τον πόλεμο εκ δεξιών και εξ αριστερών. Και το βασικότερο: Έχοντας ακόμα να παλέψει με τους ίδιους αντιπάλους σε παγκόσμιο επίπεδο. Αντίπαλοι οι οποίοι από ό,τι φαίνεται στήνουν και πάλι σκηνικά α λα Ιούλιο, καθυστερώντας σκόπιμα- σε ένα παιχνίδι φθοράς από κοινού με το εν Ελλάδι ανασυγκροτημένο στην Βουλή και στους δρόμους, αντιπολιτευτικό μπλοκ- την συζήτηση για την πρώτη αξιολόγηση και το κούρεμα του χρέους. Σε ακόμα πιο anapoulmay1-thumb-largeδυσμενείς-αλλά καθόλα υπαρκτές σαν ενδεχόμενο-απειλητικές συνθήκες η Ελλάδα μπορεί να μην βρεθεί εκ νέου απλώς αντιμέτωπη με έναν οικονομικό πνιγμό, αλλά ακόμα και με μια αμφισβήτηση της ίδιας της γεωπολιτικής της ενότητας σαν έθνος κράτος.

Η πρώτη χρονιά ΣΥΡΙΖΑ αφήνει ανοιχτά όλα τα πεδία πάλης, με νίκες κατακτημένες, αλλά και με ήττες, επίσης κατακτημένες.

Ακόμα να χωνέψει το αστικό μπλοκ και το διεθνές ιμπεριαλιστικό στερέωμα ότι έχει να κάνει με ένα κόμμα της Αριστεράς το οποίο, έστω και με τις ελλειμματικές του, έστω και με τις ρεφορμιστικές του αυταπάτες, προσπαθεί-θέλοντας, ή μη από την σκοπιά του κόσμου της εργασίας, ο μόνος που την στηρίζει-να ξαναστήσει την χρεοκοπημένη υλικά και πνευματικά χώρα μας στα πόδια της. Και από έρμαιο των δικών τους αντιθέσεων να την κάνει υπολογίσιμη ανεξάρτητη δημοκρατία.

Ανδρέας  Μπεντεβής

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΤΑ ΙΣΟΔΥΝΑΜΑ…

Posted by eamgr στο 18 Δεκέμβριος, 2015

Εδώ και αρκετό χρόνο, πολύς λόγος γίνεται για τα λεγόμενα ισοδύναμα.

Τα ψάχνουν και δυσκολεύονται να τα βρουν η κυβέρνηση και οι υπουργοί. Τα χλευάζουν η αντιπολίτευση και οι δημοσιογράφοι.

 Οι πολίτες σκεπτικοί κουνούν το κεφάλι, υπομένουν, μην έχοντας αποφασίσει πως, που, πότε σε ποιους να κουνήσουν το μαντίλι…  είναι τόσα πολλά που το παρελθόν αγιοποίησε αλλά το παρόν μουμιοποίησε.

 Το ίδιο δυσκολεύονται να βρουν τα ισοδύναμα έστω και της «δικής τους κοπής», όχι μόνο τα λοιπά κόμματα, αλλά και όλες οι συλλογικότητες, ακόμη και αυτές με μακρόχρονη παρουσία και δράση όπως τα σωματεία, τα συνδικάτα, που προηγήθηκαν των κομμάτων, καθώς και οι διάφορες κινηματικές ομάδες.

Δεν τα βρίσκουν.

Τα ψάχνουν παντού.

Τα ψάχνουν στον χρυσό οδηγό και στα γράμματα πχ α (ανασφάλιστοι) και μ.ε. (μαύρη εργασία) δεν υπάρχει το τηλέφωνο  ούτε διεύθυνση!.

Το ίδιο στα γράμματα κ. δεν δηλώνεται κανένας κλέφτης, στα φ.γ κανένας φακελάκιας γιατρός  και πάει λέγοντας.

Λέτε να ψάχνουν σε λάθος γήπεδο;

Ίσως να μην γνωρίζουν τις αιτίες και την καθημερινότητα;

Να μην έχουν ακούσει τίποτε πχ για την αδήλωτη εργασία, που είναι παντού και «πουθενά» ;  Τις πρακτικές στα ιατρικά;

Την ανεργία των συμπατριωτών μας, την καθημερινή φοροδιαφυγή, την αναγκαστική μετανάστευση των νέων; Μήπως όλες αυτές οι λέξεις απλά αναπαράγονται στις δεκάδες ανακοινώσεις μόνο και αποκλειστικά, ποιητική αδεία;

Πως εξηγείται 1.500.000 άνεργοι, χιλιάδες οι ωρομίσθιοι, οι απλήρωτοι, και τα συνδικάτα ακόμη να προβληματίζονται αν και πώς θα τους γράψουν μέλη τους;;;!!! Πως εξηγείται, την ώρα που οι άνεργοι και οι απλήρωτοι – κάθε είδους – εργαζόμενοι είναι περισσότεροι από τους «κανονικούς», τα σωματεία να προβληματίζονται αν και πως θα τους εντάξουν; Μήπως σε σωματεία ανέργων; Σιγά μη φτιάξουν και σωματεία αρρώστων, ψηλών, χοντρών και πάει λέγοντας.

 Η εδώ και χρόνια μετατροπή του μέλους σε πελάτη και επακόλουθα σε ανά 3ετία ψηφοφόρο αποδείχνει τα όρια της.

ΚΥΡΙΟΙ ΚΥΡΙΟΙ υπεύθυνοι και ανεύθυνοι

Τα ισοδύναμα είναι ακριβώς αυτά που δεν βρίσκετε, δεν βλέπετε, δεν ακούτε, δεν καταλαβαίνετε.
Τα ισοδύναμα είναι το χτύπημα με κάθε τρόπο της μαύρης εργασίας, το φακελάκι στο νοσοκομείο, του γρηγορόσημου στην πολεοδομία.

Τα ισοδύναμα είναι η ανάκτηση της εργατικής αξίας σε αντίθεση με την καθολική εκμετάλλευση και την πλήρη υποτίμηση του εργαζόμενου σήμερα.

Είναι το κλέψιμο του εργασιακού χρόνου σε κάθε γωνιά που  υπάρχει εργασία. Στο μπαρ, στην καφετέρια, στο κατάστημα του μικρομεσαίου, στις μεταφορές, στις τράπεζες, στον ΟΤΕ, των μεταναστών στα χωράφια, στον ελληνικό ελαιώνα, στον αμπελώνα, στην οικοδομή.

 Ποιος θα σηκώσει τον πέπλο που σκεπάζει όλα αυτά; Ποιος και πώς θα αποκαλύψει ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός;

Ποιος και πώς θα σπάσει το πλέγμα συμφερόντων των μικρομεσαίων και της αστικής τάξης; Πότε και πώς θα ξεχωρίσει επιτέλους η εργατική εκπροσώπηση από την ταύτιση της με τα συμφέροντα των ποικιλώνυμων μεσαίων στρωμάτων;
Μπορούν τα συνδικάτα; Μπορούν οι κομματικές οργανώσεις οι λεγόμενες και αναφερόμενες γενικά στην ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

Τι να απαντήσω;

 Αν μπορούσαν θα το είχαν κάνει προ πολλού!!!

 Απλά Δεν Μπορούν.

 Και όχι μόνο. Τα νέα «υποκατάστατα» τους δεν έχουν δημιουργηθεί και αφετέρου τα παλιά υποκείμενα εμποδίζουν κάθε προσπάθεια δημιουργίας των νέων και αναγκαίων.

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα με σημαία τα μνημόνια συντελείται  μια ΝΕΑ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΗ ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗ μέσα από περιφράξεις γεμάτες αίμα και δάκρυα.

Δυστυχώς απέναντι σε αυτήν την κατάσταση οι εργαζόμενοι δεν μπορέσαμε ακόμη να προδιαγράψουμε και να επιβάλλουμε το δικό μας υπόδειγμα.

Η κυβέρνηση από μόνη της δεν μπορεί όσο κι αν θέλει. Οι ποικιλώνυμοι ελεγκτικοί μηχανισμοί (θεσμοθετημένοι και εν δυνάμει) ούτε μπορούν ούτε και θέλουν.

Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

 Όσο για τα συνδικάτα; Άραγε τι εξυπηρετούν; Πόσες φορές τα εργατικά κέντρα, οι ομοσπονδίες, τα σωματεία χτύπησαν ανοιχτά και πρακτικά τέτοια ζητήματα; Από γενικές καταγγελίες και τραγούδια στα μικρόφωνα των –αραιών- από κόσμο συγκεντρώσεων έχουμε χορτάσει… Από πράξεις ακόμη και απλής συμπαράστασης πολύ περισσότερο ενεργούς αλληλεγγύης ούτε λόγος να γίνεται…

Οι εργαζόμενοι απλήρωτοι και η επωδός μόνιμη. Να κλείσουμε το μαγαζί; Τα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων στο ναδίρ, ο κίνδυνος για τις συντάξεις μέγιστος και η εργατική πλευρά σκέφτεται την συναλλαγή με τον εργοδότη υπέρ του εργοδότη.

Στα νοσοκομεία ξεσαλώνει το ιατρικό κατεστημένο. Αποδιοργάνωση, τα φακελάκια  τραβάν την ανηφόρα. Οι βουλευτές της κυβέρνησης να αναλάβουν το ρόλο τους.

Όλα αυτά είναι τα ισοδύναμα. Τόσο κοντά μας και τόσο μακριά μας. Το κοινωνικό κουκούλι δυστυχώς, δυστυχέστατα δεν έχει διαρραγεί όσο απαιτείται. Τα ποικιλώνυμα συμφέροντα που μας οδήγησαν έως εδώ έχουν ακόμη το πάνω χέρι.

Ας μην αυταπατόμαστε… Το όραμα της ελληνικής αστικής τάξης είναι μόνιμα κολλημένο στο μετακατοχικό καθεστώς, στους μαυραγορίτες που έβγαζαν τα χρυσά δόντια των εκτελεσμένων, στα σχέδια άλωσης των Μάρσαλ, ΜΟΠ, Ντελόρ, ΕΣΠΑ. Και φυσικά αποτελούν το χειρότερο υπόδειγμα-παράδειγμα στα διευρυμένα μεσαία στρώματα και όχι μόνο.eliti

 Είναι ανάγκη πέρα από την κυβέρνηση η ενεργοποίηση με κάθε τρόπο αυτών που σήμερα υφίστανται την μεγαλύτερη επίθεση. Να γίνει υπόθεση της κοινωνίας της εργασίας πέρα και πάνω από υπάρχουσες οργανώσεις είτε κομματικές είτε συνδικαλιστικές που συνήθως θεραπεύουν την αδράνεια και την ωραιοποίηση ενός λόγου στείρου και  δήθεν αριστερού. Γιατί τα όρια δράσης της αριστεράς τα θέτει η κοινωνία και οι άμεσα πιεστικές ανάγκες της και όχι τα οράματα και τα θαύματα δήθεν εκπροσώπων της.  Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ σαν κόμμα πολύ δύσκολα,  και οι άλλοι αριστεροί σχηματισμοί αδύνατον, να προωθήσουν ή και να στηρίξουν μια  προσπάθεια κοινωνικής ανάταξης. Τι απομένει;

 Η αριστερά στη κυβέρνηση, να συναντηθεί άμεσα και αποφασιστικά με τα χειμαζόμενα στρώματα της κοινωνίας (νέους και άνεργους) ανοίγοντας δρόμους δημιουργικής αυτοοργάνωσης.

Η κριτική συμμετοχή, στήριξη και ενεργοποίηση των πολιτών θα δώσει περιθώρια ανάσας στην κυβέρνηση, καθώς η επίθεση που αυτή θα δέχεται, θα εντείνεται και θα επεκτείνεται στο βαθμό που η πολιτική της θα αμφισβητεί τα χθεσινά και τα μελλοντικά «κεκτημένα » των κέντρων και παράκεντρων εξουσίας.

  Οι πολιτικές εξελίξεις σήμερα χωρίς ισχυρή από την κυβέρνηση διασύνδεση με τους πολίτες, δημιουργούν αντιφατικές προσλαμβάνουσες στους τελευταίους. Ειδικά η αποσάθρωση του κράτους πρόνοιας, μέσα από το κτύπημα όλων των εργασιακών κατακτήσεων είναι ο καταλύτης για τον κοινωνικό εκφασισμό.

Η ενεργοποίηση νέων συλλογικοτήτων ακόμη και θεσμών  εκπροσώπησης είναι λοιπόν αναγκαίες αν ζητούμενο είναι η δημιουργία νέων συσχετισμών, οι οποίες θα εμπλακούν στην διαδικασία κριτικής αλλά και άσκησης, υποκατάστασης δημόσιας διοίκησης – αυτοδιοίκησης κυρίως μέσα από την  αμφισβήτηση της γραφειοκρατίας  και της αποτελεσματικότητας τους.

Οι εξελίξεις στην χώρα μας ΆΜΕΣΑ ή θα ανοίξουν και θα εδραιώσουν δρόμους ρήξης με το υπάρχον ή απλά θα το προσαρμόσουν τόσο ώστε …όλα τριγύρω να αλλάζουνε; και όλα ίδια να μένουν…

 

                            Ας μην ξεχνάμε… Την άνοιξη αν δεν την βρεις την φτιάχνεις.

 

Υστερόγραφο: Αφιερωμένο στον Μάριο που για εργασία από τα 13 του χρόνια ως τα 27 έχει 35 ένσημα και στον Δ. Κ που κόντρα στην γενική ηττοπάθεια υπερασπίστηκε το δίκιο του…

 

Χρήστος Βανδώρος

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Οι καμπάνες ηχούν βροντερά για την αριστερά

Posted by eamgr στο 30 Οκτώβριος, 2015

«Η αριστερά δεν έχει την παραμικρή γ……….. ιδέα σε ποιο κόσμο ζει» έγραφε ο Σαραμάγκου το 2008 κι αυτό δεν αφορά μόνο τη κυβέρνηση τηςkampana aristera αριστεράς αλλά και την αντιπολίτευση από αριστερά στην Ελλάδα του 2015.

Όλα γίνονται αχταρμάς χωρίς να μπορεί να τα διαχωρίσει ακριβώς επειδή έχει βεβαρυμμένο παρελθόν, ομιχλώδες παρόν και ένα μέλλον αβέβαιο  χρεοστάσιο αξιών και ιδεών που αν διαλεκτικά δεν πάμε παρακάτω θα χάσουμε κι αυτό το στοίχημα.

Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα.

Ξεπερνάει  κάθε φαντασία  ο κουρνιαχτός με το ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση. Ανακηρύχτηκε σε εθνικό ζήτημα πρώτης γραμμής (μέχρι και το ΚΚΕ βγήκε στα κεραμίδια και ο Μάνος ζητάει να τουφεκιστεί ο Φίλης!!!) σε βάρος των παιδιών δημόσιου σχολείου που δυστυχώς σήμερα πολλά εξ αυτών έχουν ανάγκη εκτός από γαλλικά και πιάνο!! ένα ημερήσιο γεύμα …

Ξεπερνάει κάθε φαντασία  η συζήτηση  να βγουν από τα βαρέα ανθυγιεινά οι εργάτες καθαριότητας των δήμων!!! Ποιός σοφός, ποιός υπουργός δεν καταλαβαίνει ότι αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο και δεν μπαίνει στη ζυγαριά. Το ασφαλιστικό σύστημα σέρνεται και διαγουμίζεται 40χρόνια από το κράτος, τους τραπεζίτες του και τους «επενδυτές» εργοδότες της ανασφάλιστης εργασίας, από τους «ευγενείς» και τις συντεχνίες τους, μέχρι τους Μαυρογιαλούρους του πολιτικού συστήματος και το μικρό πελάτη κλεπταποδόχο μιας μαϊμούς αναπηρικής σύνταξης.

Ξεπερνάει κάθε φαντασία  να ανακοινώνονται προσλήψεις σε ΔΕΚΟ όπως η ΕΒΟ από το βήμα της βουλής (προγραμματικές δηλώσεις, Καμένος) μέσω εργολαβικών εταιρειών με αδιαφανείς διαδικασίες χωρίς δημόσια προκήρυξη με κριτήρια και κάποιοι ίδιοι να  επιχειρούν να κάνουν ξανά το μεσάζοντα της ελπίδας για μια θέση εργασίας.

Ξεπερνάει κάθε φαντασία  να ανακοινώνεται απεργία των ΜΜΕ μέσω της ΕΣΗΕΑ ομόφωνα!! ενάντια σε ένα νόμο που επιχειρεί να βάλει την ελάχιστη τάξη στο καθεστώς της κλεπτοκρατίας και της μαζικής διαφθοράς των συνειδήσεων των ΜΜΕ. Μια καθαρά εργοδοτική αντιδραστική διαπλεκόμενη απεργία που ξεφτιλίζει την ίδια την απεργία ως ανώτερη μορφή έκφρασης της ταξικής πάλης και να μην αντιδρά μαζικά και συντεταγμένα η ΠΡΟΣΠΕΡΤ, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι δημοσιογράφοι που σέβονται τον εαυτό τους.

Ξεπερνάει κάθε φαντασία  να μη μπορεί ο πολίτης, ο εργαζόμενος, ο άνεργος να νοιώθει το νέο ύφος και ήθος της κυβερνητικής εξουσίας. Γιατί την άλλη εξουσία όχι μόνο δεν την έχετε αλλά είναι εχθρικά διακείμενη απέναντι σας και δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι σε κάθε βήμα της επιθυμεί να την υπηρετείτε.

Φαντάζομαι ότι δεν χρειάζεται να απαριθμήσουμε κι άλλα. Οι καμπάνες ηχούν βροντερά για όλη την  αριστερά ότι ρόλο κι αν έχει διαλέξει.

Αν δεν τολμήσει, αν δεν ρισκάρει αν δεν σκεφτεί με ταξικό πρόσημο και αναφορά στη κοινωνία της εργασίας  χάθηκε και πάλι.

 

Ουρανία Μπίρμπα

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | 1 Comment »

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ τους ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ! Παλεύοντας με ελπίδα

Posted by eamgr στο 6 Μαρτίου, 2015

10670222_882054135194957_2109850070552022430_n

Όπως είπε ο γνωστός Άγγλος διεθνής ποδοσφαιριστής Γκάρι Λίνεκερ «το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα που παίζεται από 22 ποδοσφαιριστές και στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί». Βεβαίως με αρκετή δόση αλήθειας ένας παρατηρητής των πολιτικών εξελίξεων θα μπορούσε να προσδώσει χαρακτηριστικά γενικού κανόνα στο παραπάνω.  Πράγματι η διαπραγμάτευση της νέας Ελληνικής κυβέρνησης με τους Γερμανοποιημένους Ευρωπαϊκούς θεσμούς, ουσιαστικά τον υπουργό οικονομίας και το επιτελείο του, εκ πρώτης όψεως επιβεβαιώνει τον «κανόνα Λίνεκερ».

Χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες που άλλωστε δεν υπάρχουν, η 4μηνη παράταση η οποία συμφωνήθηκε, στην πραγματικότητα, παραφράζοντας μια γνωστή ρήση, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα. Όμως υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά.

Για πρώτη φορά στα μνημονιακά χρόνια αποτολμήθηκε να δοθεί μάχη. Και είναι αυτό το γεγονός ανεξάρτητα από την όποια εκτίμηση για την έκβαση του που διαφοροποιεί εν δυνάμει την κατάσταση.

Το Βερολίνο αμφισβητήθηκε για πρώτη φορά και μάλιστα από μια μικρή πτωχευμένη χώρα. Βρέθηκε κυβέρνηση μετά τόσα χρόνια που άρχισε «να διαβάζει» φωναχτά λέξεις-ταμπού όπως ανθρωπιστική κρίση, λιτότητα, δάνεια που δεν βγαίνουν, κοινωνική ανάπτυξη και ανασυγκρότηση!

Ας μην γελιόμαστε. Η προσπάθεια της Γερμανοποιημένης Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι να τελειώνουν με τον Τσίπρα και την ελπίδα διαφορετικής πολιτικής έναντι της διαρκούς λιτότητας που πρεσβεύουν. Τα περιθώρια για όλους στενεύουν επικίνδυνα. Η Γερμανία πιέζεται. Οι Podemos στην Ισπανία και το Sinn Fein στην Ιρλανδία σε περίπτωση νίκης στις εκλογές που θα γίνουν εντός του 2015, μαζί με τις διαφοροποιήσεις που αργά, αναγκαστικά και υπόγεια θα συμβαίνουν στην Ιταλία και στην Γαλλία αυξάνουν τον δείχτη ανησυχίας. Το ανοιχτό μέτωπο στην Ουκρανία έχει μετεξελιχθεί σε ισχυρό παράγοντα πίεσης από την πλευρά των ΗΠΑ στο Βερολίνο. Η πλήρης αποτυχία της αντισυνταγματικής λύσης Παπαδήμου δεν ευνοεί την επανάληψη της καθώς την κωμωδία αντικαθιστά ενίοτε και η τραγωδία για τους πολιτικούς σκηνοθέτες.

Βεβαίως η πίεση στην κυβέρνηση θα είναι αφόρητη. Τόσο ώστε πιθανόν να χρειαστεί μια ακόμη αναδίπλωση, πχ μια γέφυρα στο Ποτάμι του κ. Θεοδωράκη!  Η μνημονιακή τανάλια κλείνει επικίνδυνα γύρω από την χώρα. Η εσπευσμένη συνάντηση Ολάντ, Μέρκελ, Πούτιν, ενώ δεν έλυσε τίποτε ή σχεδόν τίποτε από το Ουκρανικό, αποστέρησε κάθε δυνατή οικονομική βοήθεια εκ μέρους της Ρωσίας προς την Ελλάδα. Έτσι το τετράμηνο μετεξελίσσεται σε μάχη χαρακωμάτων με αβέβαιο τελικό αποτέλεσμα αλλά με ορατά καθημερινά συμβάντα.

Η Ελλάδα κέρδισε χρόνο. Η κυβέρνηση τον πλήρωσε ακριβά και ίσως τον ξοφλήσει ακόμη ακριβότερα, με τιμή μέρος προς το παρόν η και όλο το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, σε διολίσθηση. Ας περιμένουμε τον Απρίλη για να δούμε τελικά τι θα εισέλθει σε τροχιά πραγματοποίησης και τι θα μείνει και για πόσο χρόνο, στο ράφι των οραμάτων περιμένοντας κάποιο θαύμα; Όσο για την δημιουργική ασάφεια του κειμένου που κάποιοι επαίρονται, ας είμαστε υποψιασμένοι ότι σύντομα θα αποτελέσει αν όχι την πύλη του Ρωμανού μάλλον την Κερκόπορτα επιβολής μνημονιακών ρυθμίσεων. Ο Ευρωμινώταυρος δεν συγκινείται από ανθρώπινα δράματα, δεν ενδιαφέρεται για επιχειρήματα αλλά μόνο για εφαρμογές αποφάσεων.

Ένα είναι σίγουρο. Αν η προσπάθεια αυτή δεν περπατήσει, πάμε πίσω όχι για να πάρουμε φόρα αλλά για να σκάψουμε ώστε να χωθούμε βαθύτερα. Δυστυχώς η πρόταση του Μ. Λούθερ Κινγκ, …όταν η ελπίδα φθίνει το μίσος συχνά στρέφεται εντονότερα εναντίον εκείνων που την είχαν εμπνεύσει… φαίνεται να ισχύει.

Από την άλλη η κοινωνία αντέχει. Άντεξε, στήριξε και θα συνεχίσει να υποστηρίζει όσο νιώθει ότι η κυβερνητική πολιτική κάνει όσα μπορεί με ειλικρίνεια για το κοινό καλό. Και είναι αυτή η δύναμη την οποία όφειλε και πρέπει να εκμεταλλευτεί η κυβέρνηση. Ας καταλάβουν ότι μόνο αν εκφράσουν αυτόν τον κόσμο και παράλληλα αν ταυτοποιηθούν με αυτόν θα προχωρήσουμε. Δυστυχώς την κατάλληλη στιγμή δεν υπήρξε το ανάλογο άνοιγμα στην κοινωνία. Αντίθετα οι κομματικές οργανώσεις των κομμάτων της κυβέρνησης είναι σε τέτοιο επίπεδο που δεν μπορούν ούτε να στηρίξουν ούτε να πείσουν ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΑΞΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, σε αντίθεση με το επιτελείο όπου παράγεται πολύ περισσότερη από όση μπορεί να καταναλωθεί!!! Έτσι ζητήματα καίρια όπως η πορεία για μια ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση της κάθε ξεχωριστής τοπικής κοινωνίας σε συνάρτηση με τις ιδιαιτερότητες αλλά και τις γενικότερες κατευθύνσεις και ανάγκες ούτε συζητήθηκαν ούτε αναζητήθηκαν.

 Από την άλλη όσο αργούν να συγκρουστούν με την εσωτερική ολιγαρχία, με τους οικονομικούς γερμανοτσολιάδες και όσο η πολιτική δεν παίρνει ταξικά χαρακτηριστικά τόσο η κοινωνία θα απομακρύνεται από την ενεργό πολιτική, την οποία θα αντικαθιστά με το σύνθημα ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ. Γνωρίζουμε την δυσκολία του εγχειρήματος. Γνωρίζουμε όμως πως μόνο αν δείξει η κυβέρνηση αποφασιστικότητα ποτισμένη με σαφή ταξικότητα μπορεί να προχωρήσει. Και τότε θα ισχύσει η τελευταία ρήση του Γκάρι Λίνεκερ, μετά την ήττα της Μπάγιερ από την Τσέλσι μέσα στην Γερμανία «το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα που παίζεται από 22 ποδοσφαιριστές και στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί. Αλλά όχι τώρα πιά»!!!

Προχωράμε. Ελπίδα υπάρχει!!!

Χρήστος Βανδώρος

 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο σοσιαλισμός άργησε ένα μήνα με το Τσίπρα!

Posted by eamgr στο 1 Μαρτίου, 2015

Ένα απαραίτητο ερώτημα σχετικά με τη νέα κυβέρνηση χρειάζεται απάντηση για να ξεκινήσουμε την όποια κριτική η πολεμική η ανένδοτο αγώνα απέναντι της.

Άλλαξε κάτι στις 25 Γενάρη;Είναι ίδιας μορφής και περιεχομένου η νέα κυβέρνηση με τις προηγούμενες των Σαμαροβενιζέληδων;

Απαντάς και προχωράς χωρίς άλματα και μπουρδολογίες η δήθεν επαναστατικές ονειρώξεις του τύπου «Ο σοσιαλισμός άργησε ένα μήνα με το Τσίπρα ».

Στο ερώτημα αυτό απάντησαν προεκλογικά  το κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας και οι δανειστές μας (Ε.Ε.- Δ.Ν.Τ.) νοιώθοντας το κίνδυνο. Τίποτα δεν θα επιτρέψουμε να αλλάξει αυτή τη πολιτική της υποτέλειας, της λιτότητας, της ανεργίας, του ολοκαυτώματος  της κοινωνίας της εργασίας. Κανείς δεν θα τολμήσει να ανοίξει χαραμάδα ελπίδας στην Ελλάδα για να κοιτάξει μέσα από αυτή η Ισπανία, η Ιρλανδία οι εργαζόμενοι ολόκληρης της Ευρώπης που εναγώνια ζητούν το αντίπαλο δέος του σήμερα στη βαρβαρότητα του νεοφιλελευθερισμού. Αν ο μη γένοιτο συμβεί θα το κατατροπώσουμε με τις γνωστές και δοκιμασμένες μεθόδους σε διεθνές επίπεδο(από τη Χιλή του Αλλίεντε  μέχρι τη Βενεζουέλα του Μαδούρο) που διαθέτουμε σε όλα τα επίπεδα στην οικονομία, στη κοινωνία, στη πολιτική, στην ιδεολογία.

Πρώτα και κυρίαρχα το σχέδιο της οικονομικής ασφυξίας της 28 Φλεβάρη (των άδειων ΑΤΜ, της οργανωμένης έλλειψης αγαθών από το χαρτί υγείας της Βούλτεψη μέχρι τις βαφές μαλλιών!!!!) Αυτό θα βγάλει τους «νοικοκυραίους» στο δρόμο, στις πλατείες και η κυβέρνηση της αριστεράς θα καταρρεύσει πριν ακόμη ξεκινήσει.

 Λογάριασαν όμως χωρίς το ξενοδόχο, ο λαός  βρήκε τη χαμένη του αξιοπρέπεια στα πρώτα συμβολικά βήματα αυτής της κυβέρνησης. Η κοινωνία αντέδρασε εκτός γραμμής! και νωρίτερα από τους εμπνευστές αυτού του άθλιου σχεδιασμού. Βγήκε στις πλατείες  από το Νευροκόπι μέχρι τη Γαύδο υπερασπιζόμενη τη δυνατότητα και τη προοπτική να ζήσει με αξιοπρέπεια, με ανεξαρτησία ενάντια στη λιτότητα και τη νεοαποικιοκρατία. Υπερασπιζότανε τη νέα κυβέρνηση χωρίς κόμπλεξ και δεύτερη σκέψη.10302353_641909989247574_1217643217416357319_n

Η αριστερά σε κάθε της έκφραση  (εξαιρουμένου του ΚΚΕ) και ο ΣΥΡΙΖΑ παρακολουθούσε και ντρεπόταν να πει ανοιχτά ότι αυτές οι μαζικές διαδηλώσεις υπερασπίζουν τη νέα κυβέρνηση, τη νέα δημοκρατική προοδευτική προοπτική της χώρας.

Τόσα χρόνια αντικυβερνητικές διαδηλώσεις κραυγής, καταγγελίας (η συνήθεια ισοδυναμεί με δεύτερη φύση), πως τώρα ξαφνικά «φιλοκυβερνητικές»!!! Άρα άστα στο αυθόρμητο και όπου πάει! Το αιώνιο στρατηγικό λάθος της αριστεράς. .

 Το μπλοκ εξουσίας βρέθηκε σε αδράνεια να παρακολουθεί δυστυχώς για λίγο ποντάροντας στη διστακτικότητα και τη δεύτερη φύση της αριστεράς. Ανένηψε γρήγορα άνοιξε βηματισμό και πέρασε στην επίθεση εκμεταλλευόμενη την ιδεολογική παλινδρόμηση και την έλλειψη εμπιστοσύνης στο κριτήριο των μαζών

 Από κοντά ο Κουτσούμπας και η Κανέλλη έσπευσαν κι αυτοί να απαντήσουν προεκλογικά ότι: όχι μόνο δεν άλλαξε τίποτα αλλά με τη νέα κυβέρνηση αλλά τα πράγματα θα χειροτερεύσουν οπωσδήποτε!!! Το ΚΚΕ κηρύσσει τον «ανένδοτο»! αυτοϊκανοποιούμενο ως σύγχρονη Κασσάνδρα. Τώρα τα «λίγα» του προγράμματος της ΔΕΘ τα κάνει πολλά! Και λέει ούτε και αυτά δεν κάνει η κυβέρνηση!!!Η επιστήμη στη περίπτωση τους σηκώνει τα χέρια ψηλά, επιτέλους ελέγχεται η σχέση τους ως κόμμα με το μαρξισμό.

Τραγικά πρόσωπα όμως είναι οι διαφωνούντες εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Πόντιοι Πιλάτοι όχι για αυτή καθαυτή τη διαφωνία τους αλλά γιατί πυροβολούν εκ των έσω μια εν δυνάμει προοπτική να αλλάξουμε τον κόσμο μέσα από ισχυρή ταξική διαπάλη κάθε ώρα, σε κάθε επίπεδο. Φρενάρουν τη φυγή προς τα μπρός της κοινωνίας μέσω των πλατειών, του μαζικού λαϊκού κινήματος αλλά και της νέας κυβέρνησης.

Κορυφαίο παράδειγμα αποτελεί η άρνηση τους να περάσει αυτή η συμφωνία από τη βουλή.Άλλοτε με νομικά επιχειρήματα, άλλοτε με τρικ και συνθήματα. Κρύβουν το κορυφαίο πολιτικό ζήτημα.

Όταν μια κυβέρνηση της αριστεράς σε μια ρημαγμένη χώρα αναγκάζεται να προχωρήσει σε μια αναγκαία συμβιβαστική συμφωνία που ανοίγει δρόμους, έστω δύσβατους δρόμους για ένα καλύτερο αύριο δεν φοβάται ούτε το λαό, ούτε τη βουλή.

Στην κοινωνία του θεάματος όπως έχει γίνει ο καπιταλισμός, το κύριο δεν είναι η «προστασία» της βουλής ή περισσότερο της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ αλλά η προστασία της ίδιας της κυβέρνησης από το μαύρο μπλοκ εξουσίας που μαζεύει τα κομμάτια του και επιτίθεται με σφοδρότητα.

Η διαλεκτική είναι η αντίληψη ότι η φύση και η κοινωνία είναι κάτι το διαρκώς κινούμενο. Όποιος δεν το κατανοεί ας κάνει λίγο στην άκρη

Ξεκινάμε λοιπόν από τις χαραμάδες, από τις ρωγμές στην μνημονιακή βαρβαρότητα. Ξεκινάμε από τα όχι στις μειώσεις συντάξεων και μισθών, όχι στην ανθρωπιστική κρίση που ρίχνει στο κενό μάνα και γιό στη Χαλκίδα,  από το άνοιγμα της ΕΡΤ και συνεχίζουμε

Οι μάχες είναι μπροστά μας, ο πόλεμος ξεκίνησε.

 Ουρανία Μπίρμπα

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | 3 Σχόλια »

Νέος Εμπειριοκρατισμός και Ωφελιμοκρατία: Το πνεύμα μιας εποχής και τα όρια της Αριστεράς

Posted by eamgr στο 14 Οκτώβριος, 2014

Marx on your mind

 

Στην πορεία της ανθρωπότητας δια μέσου του χωροχρόνου ολόκληρες σημαντικές ιστορικοί περίοδοι παίρνουν, αρκετά αργότερα από τον συμβαίνοντα χρόνο, την δική τους ιδιαίτερη θέση, λαβαίνουν αρκετά αργότερα τον δικό τους αποφασιστικό ρόλο στην ιστορική εξέλιξη .

Τα ιδεολογικά τους πλαίσια αποσαφηνίζονται και ξεκαθαρίζουν κατά αυτόν τον τρόπο μόνο σε σχέση με τα προηγούμενα και με τα επόμενα κοινωνικοϊστορικά καθεστώτα. Η επικράτηση των ιδεολογικών ρευμάτων κάθε εποχής μοιάζει ατελής και ανεξήγητη αν ξεκοπεί από την ιστορική τους συνέχεια. Ακόμα και τα ιστορικά χάσματα (ή ασυνέχειες) αμφισβητούνται ως τέτοιες κάποτε, εν τέλει, μέσα από ένα ιδιότυπο πλήρωμα του χρόνου. Η ιστορία ειδωμένη σαν ολότητα μοιάζει με ένα σχέδιο με εσωτερική και αυτόνομη δυναμική. Ένα σχέδιο που διέπεται από την δική του αναγκαιότητα. Οι υλικές και οι ιδεολογικές διαφοροποιήσεις που διέπουν και καθορίζουν το πέρασμα από την μία προς στην άλλη εποχή συμπλέκονται αξεδιάλυτα.

 Όμως, στην πραγματικότητα, είναι οι υλικές διαφοροποιήσεις και αντιθέσεις που οδηγούν το τρένο της ιστορίας και που το κατευθύνουν σε αυτήν ή την άλλη ιδεολογική/επιστημονική θέαση- και όχι το αντίθετο. Άσχετα αν οι ιδεολογίες σαν ρυθμιστικοί κανόνες, ή σαν ένα συλλογικό φαντασιακό υπόστρωμα, ακολουθούν κατόπιν για να επικυρώσουν αυτό το πέρασμα.

 Είναι καθήκον της συνθετικής και όχι της αναλυτικής σκέψης, να συλλάβει έγκαιρα και να καθοδηγήσει την ιστορική συνέχεια και τα άλματα που αυτή μπορεί να κάνει. Μόνο που η εποχή μας είναι η εποχή της αναλυτικής, και όχι της συνθετικής σκέψης.

  Η θέση της ιδεολογίας στην μαρξική θεωρία και η σύγχρονη Αριστερά-Ένα πρόβλημα της εποχής μας

 Η ιδεολογία, όρος αρκετά προβληματικός εξαρχής για την μαρξική θεωρία, εξυφαίνεται ακριβώς πάνω στο οικονομικό εποικοδόμημα. Αυτή είναι μια εξαιρετικά βασική παραδοχή, που ωστόσο ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς δείχνει να λησμονεί. Αλλά, όσο και αν ψάξει αυτή η Αριστερά της μετα-νεωτερικότητας στα βιβλία της ιστορίας, δεν θα βρει καμία κοινωνική επανάσταση που να συγκροτήθηκε, να οργανώθηκε και να νίκησε πάνω στην βάση της ιδεολογίας. Όλες οι κοινωνικές επαναστάσεις εξέφραζαν βαθιές ταξικές και κοινωνικές συγκρούσεις συμφερόντων, οι οποίες αντιπροσώπευαν υλικά ώριμες ιστορικές συνθήκες, και ακριβώς για να αποβούν νικηφόρες έπρεπε να πείσουν μεγάλα, ευρύτερα κοινωνικά στρώματα (ας μην ξεχνάμε, επίσης, ότι επαναστατικές πλειοψηφίες δεν διαμορφώνονται σχεδόν ποτέ, και οπωσδήποτε δεν αλλάζουν σε μια στιγμή τον κόσμο, και αυτό είναι γνωστό παλαιόθεν), να πείσουν, δηλαδή, ότι η επικράτηση των ιδιαίτερων ταξικών συμφερόντων των επαναστατούντων τάξεων θα συνέφερε, εν τέλει, και ευρύτερα κοινωνικά στρώματα.

 Σε αυτά τα πλαίσια, ασφαλώς, του αγώνα για την επικράτηση των ταξικών συμφερόντων μιας τάξης και των συμμάχων της, διαμορφώθηκαν και τα αντίστοιχα, νέα, ιδεολογικοπολιτικά εποικοδομήματα. Η ιδεολογία διαμορφώθηκε σαν μέσο για την πολιτική κυριαρχία, αλλά δεν αποτελεί ικανή προϋπόθεση για τις κοινωνικές ανατροπές. Είναι περισσότερο ένα συμπληρωματικό (αν και καθόλου αμελητέο, φυσικά) μέσο σύνδεσης, επικοινωνίας και οργάνωσης για τις καταπιεζόμενες κοινωνικές τάξεις.

 Θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε ότι αυτή η ιδεολογικοπολιτική ανεπάρκεια να τοποθετηθούν στην σωστή τους ιεραρχία οι παράγοντες των υλικών συνθηκών και της ιδεολογίας τροφοδοτείται, αλλά και επιβεβαιώνει, το συνολικότερο πισωγύρισμα της επιστήμης, αλλά και της ανθρωπότητας ολόκληρης, στο σημείο που βρισκόταν πριν από τον γερμανικό ιδεαλισμό και την επικράτηση των αξιωμάτων του σε φιλοσοφικό, επιστημονικό και πολιτικό επίπεδο εις βάρος του αγγλικού εμπειριοκρατισμού και του λογικού θετικισμού της εποχής.

Μιλάμε πλέον για την αυγή του 17ου αιώνα. Η νέα εποχή, από πολλές απόψεις, δεν είναι μια εποχή της σύνθεσης ιδεών και κατακτήσεων αλλά περισσότερο μοιάζει με μια εποχή ατέρμονης ανάλυσης δίχως αρχές. Μιας αποειδικευμένης, ακατάσχετης και ασύνδετης ανάλυσης επί παντός επιστητού μάλιστα, που εξυπηρετεί και υπαγορεύεται από τις σύγχρονες μορφές της κεφαλαιοκρατικής εξουσίας. Και που εδράζεται κυρίως στα πεδία της τεχνολογίας και του κοινωνικού αυτοματισμού που η τυφλή υπαγωγή όλων των ψυχοδιανοητικών δραστηριοτήτων στις νεοφιλελεύθερες επιταγές της κυρίαρχης οικονομικίστικης θεώρησης της ζωής ανατροφοδοτεί ολοένα.

Μπορεί να παρατηρήσει κανείς γύρω από αυτόν τον άξονα (αναλυτική/συνθετική σκέψη) ολόκληρους κύκλους της ανθρώπινης σκέψης δια μέσου των αιώνων.

 Από τον Εμπειριοκρατισμό  προς την Διαλεκτική: Το άνοιγμα προς τον ανατρεπτικό χαρακτήρα της σκέψης

 Ο εμπειριοκρατισμός πρέσβευε, σε λίγες γραμμές, ότι καμιά απόλυτη βεβαιότητα/αρχή δεν μπορεί να θεμελιωθεί σε πεδία γνώσης πέρα από την αισθητηριακή και μόνο επιστημονική παρατήρηση, και επομένως (με αφετηρία αυτό το αξίωμα), δεν μπορούμε να συνάγουμε από την πραγματικότητα (από κάθε είδους πραγματικότητα που συγκροτεί ένα δεδομένο καθεστώς- κοινωνική, πολιτική, ηθική πραγματικότητα κτλ), την δυνατότητα ύπαρξης εντός της των όρων για την ανατροπή της. Με λίγα λόγια, ότι δεν μπορούμε να εκλάβουμε την πραγματικότητα σαν κάτι άλλο από αυτό που φαίνεται ότι είναι. Αυτό που αντιλαμβάνομαι σαν πραγματικότητα με τις αισθήσεις μου δεν συγκροτεί έναν κόσμο βεβαιοτήτων, ή αναγκαιοτήτων, για αυτό και εξάλλου η κοινωνική συνύπαρξη δεν δύναται να δομηθεί γύρω από αναγκαιότητες και συλλογικές συμβάσεις. Αυτό είναι το κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο του εμπειριοκρατισμού, του κάθε είδους εμπειρισμού καθώς και του λογικού θετικισμού (σύμφωνα με τους θιασώτες του λογικού θετικισμού, όλα αποτιμούνται ως αληθή ή όχι με βάση μία και μόνο λογική οδό- στραγγαλίζοντας κατά αυτόν τον τρόπο την ρευστότητα και την δημιουργική αντιφατικότητα της ζωής και των φαινομένων της).

 Προφανώς ο εμπειριοκρατισμός στην εποχή του, άθελα ή μη δεν έχει σημασία, συγκροτούσε ένα ασφαλές πλέγμα γύρω από την δεδομένη ταξική κυριαρχία, η οποία αναπαράγονταν με βάση τον άξονα του νόμου του ισχυρού έξω από κάθε είδους κοινωνικά συμβόλαια και δεσμεύσεις.

 Αυτήν ακριβώς την εσωτερική αντιφατικότητα- δυναμική των πραγμάτων προσπάθησε (και πέτυχε) να αναδείξει τόσο η καντιανή φιλοσοφική προσέγγιση, όσο και- κυρίως- η εγελιανή διαλεκτική.

Ο Καντ κατόρθωσε μέσα από το τεράστιο σε σημασία και σε όγκο έργο του να αποδείξει ότι μπορεί όντως ο άνθρωπος να συλλάβει και να κατηγοριοποιήσει τον κόσμο, την φύση, και τις λογικές έννοιες, χρησιμοποιώντας δικές του a priori λογικές κατηγορίες. Ο Χέγκελ, με κινητήρια δύναμη την αρχή ότι η σκέψη είναι μια αρνητική δύναμη, η οποία αρνείται ακριβώς να αποδεχτεί την οποιαδήποτε πραγματικότητα όπως αυτή της παρουσιάζεται, ξετύλιξε το νήμα της εν τοις πράγμασι αντιφατικότητας και της εννοιολογικής σύνθεσης μιας οποιασδήποτε λογικής κατηγορίας μέσα από την αναίρεση της από το αντίθετο της. Με λίγα λόγια, πυρήνας της εγελιανής διαλεκτικής είναι η κινητικότητα, η αντιφατικότητα και η συγκρουσιακή φύση των πραγμάτων σαν αίτιο οποιασδήποτε μορφή ζωής και λογικού φαινομένου.

 Η εγελιανή διαλεκτική μας δίδαξε, επομένως, πολλά πράγματα,  και το βασικότερο που μας ενδιαφέρει εδώ είναι ότι η ίδια η δεδομένη πραγματικότητα είναι συγκροτημένη από εσωτερικές αντιθέσεις που την διαπερνούν και θα κυοφορήσουν αργά ή γρήγορα την ανατροπή της. Ας μην αναφερθούμε στο περιεχόμενο και στην ώθηση που αυτή η αντίληψη έδωσε σε άλλα επιστημονικά πεδία (όπως οι φυσικές επιστήμες), και ας μείνουμε στο επίπεδο της φιλοσοφίας και της πολιτικής θεωρίας.

 Η διαλεκτική σχέση αφέντη και δούλου για παράδειγμα, καθώς μας έδειξε ο Χέγκελ, είναι μια σχέση όπου την συνείδηση της ελευθερίας την κατέχει εκείνος ο όρος της αντιθετικής ενότητας (ο δούλος), που από αυτήν του την θέση μπορεί ακριβώς να συγκροτήσει τους όρους εκείνος που του λείπουν (τους όρους, δηλαδή, της ελευθερίας), σε αντίθεση με τον αφέντη που αυταπατάται ότι είναι κάτι περισσότερο από εξαρτώμενος όρος  σε αυτήν την σχέση: Ενώ είναι εξαρτώμενος ακριβώς από την ύπαρξη ενός άλλου όρους (του δούλου), και για αυτό τον λόγο βαθιά ανελεύθερος και με ουσιαστική έλλειψη ανεξαρτησίας.

 Η μαρξική θεωρία βασίστηκε ακριβώς σε αυτό το αξίωμα για να μιλήσει για την γενικευμένη ανθρώπινη χειραφέτηση και για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Ακριβώς λόγω του έργου του Μαρξ και της επαναστατικής δράσης των λαών του κόσμου σε ολόκληρο των 20ο αιώνα, η διαλεκτική θεώρηση της πραγματικότητας επιβλήθηκε (με όλα τα πισωγυρίσματα και τις στρεβλώσεις της) σε μεγάλο βαθμό εις βάρος του κάθε είδους εμπειριοκρατισμού.

 Οπωσδήποτε, και το πέρασμα στην διαλεκτική, την πλέον ανατρεπτική γνωσιολογία, προήλθε σαν αποτέλεσμα της τεράστιας απελευθέρωσης κοινωνικών δυνάμεων που σήμανε η βιομηχανική επανάσταση και το προϊόν της ιστορίας, το καπιταλιστικό έθνος-κράτος.

 Η επιστροφή του εμπειριοκρατισμού, και η επιρροή του στην σύγχρονη Αριστεράempeiokritikismos

 Ιστορικά, ωστόσο, σήμερα βρισκόμαστε σε μια άνευ όρων επιστροφή στον εμπειριοκρατισμό σε όλα τα σημεία από όπου διεκπεραιώνεται η κοινωνική αναπαραγωγή.

Η επιστημονικοτεχνική επιβολή και οι σύγχρονες εξουσιαστικές σχέσεις, σφραγίζουν κάθε όψη αυτής της αναπαραγωγής με την ωφελιμοκρατία (συνάρτηση της αποσπασματικής και εξ ολοκλήρου υποκειμενικής θεώρησης των πραγμάτων που εμπεριέχει ο εμπειριοκρατισμός), να σφίγγει τα δεσμά στα μάτια της ανθρωπότητας κρύβοντας τον ήλιο του όλου και της ενότητας των πραγμάτων. Οι φυσικές επιστήμες, η τεχνική επανάσταση, οι κατεστημένοι ηθικοί κώδικες, ο κατεστημένος τρόπος ζωής, οι αλλοτριωμένες από κάθε άποψη κοινωνικές σχέσεις, συντείνουν προς αυτήν την ιστορική διολίσθηση με όρους μιας νέας υπαγωγής κάθε τι ανθρώπινου στις φετιχοποιημένες, όσο και καθολικές, φενάκες του χρήματος και της στρεβλού είδους αντίληψη για την ατομικότητα.

 Αυτό που φαίνεται, το δεδομένο, η επιβολή αυτής της οικονομετρικής/καταναλωτικής πραγματικότητας, η τυραννία της αποκοινωνικοποίησης, όλα αυτά κυριαρχούν και παρουσιάζονται σαν αιώνιος φυσικός νόμος, και σαν την μόνη αληθινή ανθρώπινη φύση-κατάσταση! Όλα στην επιστήμη και στην ζωή περιστρέφονται γύρω από τον άξονα ενός χυδαίου, ωφελιμιστικού, νέου τύπου λογικό θετικισμό.

Ο καταιγισμός πληροφοριών και πλασματικών αναγκών έχουν διαμορφωθεί ήδη σε πολιορκητικό κριό που διασφαλίζει την πρόσδεση του σύγχρονου ανθρώπου στην ηλεκτρική καρέκλα της αποσπασματικότητας και του εφήμερου.

 Δυστυχώς, η μάχη για την δικαίωση των διαλεκτικών ιδεών είναι για αυτό μια τεράστια και πολύ δύσκολη υπόθεση. Ακόμα πιο πολύ εφόσον φαίνεται πως οι  κοινωνικές/πολιτικές δυνάμεις που θα έπρεπε από αυτές να καθοδηγούνται- αντί για αυτό να απέχουν από αυτές παρασάγγας!

 Όλα αυτά έχει μια αξία να τα αναφέρει κανείς εφόσον σήμερα, για το μεγάλο κομμάτι των δυνάμεων της αριστεράς, η μάχη φαίνεται να εξαντλείται αντίστοιχα στο πεδίο των συνθημάτων, των ιδεών, των επιστημονικοφανών αναλύσεων πολύ μακριά από μια ουσιαστική τοποθέτηση για την άμεση, ταξική και υλική κατάσταση της κοινωνίας, που να μην εξαντλείται μόνο σε μια αφηρημένη και ηθικιστική όψη της αλληλεγγύης, αλλά να προχωρά και ένα βήμα παραπέρα. Στην ανοιχτότητα του μέλλοντος, σε μια ολιστική τοποθέτηση που να συνθέτει μια προοδευτική θέαση για την κοινωνική οργάνωση, τις ανθρώπινες σχέσεις, τον πολιτισμό.

 Πολλώ δε μάλλον εφόσον αυτού του είδους η παρέμβαση εξαντλείται στα όρια της συγκυρίας (ή μάλλον της επικαιρότητας), όπως την καθορίζει η άρχουσα τάξη και τα φερέφωνα της- δεν είναι, δηλαδή, αρκετά δυνατή να χαράξει η ίδια τις διαχωριστικές γραμμές και τα πεδία της αντιπαράθεσης, να παράξει συγκρούσεις και να διαφύγει από έναν, θα λέγαμε, κύκλο εμπειριοκρατικής και μόνο πρόσληψης τόσο της ταξικής επίθεσης και των επιφαινομένων της, όσο και της ίδιας της αντίδρασης σε αυτά.

 Η παραίτηση από τους διαλεκτικούς τρόπους ανάλυσης και διαχείρισης της πραγματικότητας, η ανάδειξη των καπιταλιστικών μέσων επιβολής (όπως το καπιταλιστικό διαδίκτυο) σαν κοινωνικοποιημένα μέσα έκφρασης και ανατροπής (ενώ αυτό στην πραγματικότητα διεκπεραιώνει με απίστευτα αυτοματοποιημένους όρους την αποξένωση, τον ανώδυνο ατομικισμό στα όρια του ναρκισσισμού, την ανάθεση, και εν τέλει την αποκοινωνικοποίηση), η θεώρηση της κοινωνικής αποσάθρωσης σαν ξεκομμένα και αυτοτελή σχεδόν πεδία αντιπαράθεσης για αυτήν ή για εκείνην την κοινωνική ιδιότητα/ταυτότητα- όλα αυτά συντείνουν σε μια απογοητευτική αποχώρηση από την ενιαία και συγκροτημένη αντίληψη για τον κόσμο που ζούμε, αλλά και θα θέλαμε να χτίσουμε.

 Φαίνεται, για παράδειγμα, ότι δεν δύνανται οι προοδευτικές δυνάμεις να οριοθετήσουν έναν χώρο άσκησης της πολιτικής τους δράσης πέρα από τα όρια που τους θέτει η κυριαρχία, ούτε και να δημιουργήσουν εκείνες εξελίξεις αντί να τρέχουν πίσω από τις εξελίξεις που αποδεσμεύει η κυριαρχία. Φαίνεται, επίσης, ότι δεν μπορούν να οριοθετήσουν ούτε και μια συγκροτημένη αντίληψη για την ύπαρξη, την ατομικότητα, την θέση του ανθρώπου στην κοινωνία, ή για τα ατομικά δικαιώματα σε έναν άλλο χώρο πέρα από αυτόν όπου, και όπως, τα καθορίζει όλα αυτά η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία.

 Το παράδειγμα της Ελλάδας

Μιλώντας για την χώρα μας, ειδικότερα, όλα αυτά έχει επίσης μια αξία να τα αναφέρει κανείς, εφόσον είναι φανερό ότι η άρχουσα τάξη και τα πολιτικά/κοινωνικά της στηρίγματα, καταφέρνουν ακόμα να κρατούν την εξουσία εν μέσω μιας χρεοκοπημένης, επί της ουσίας, εθνικής οικονομίας και μιας βουτηγμένης στην πνευματική και υλική εξαθλίωση κοινωνίας. Και αυτό δεν είναι απόρροια ενός συλλογικού παραμυθιού για την σωτηρία του έθνους. Η συναίνεση της κοινωνίας στα ιδεολογήματα της κυριαρχίας δεν είναι ούτε στατική, αλλά ούτε και επιφανειακή, παρότι δεν είναι δεμένη σε στέρεες ιδεολογικές βάσεις. Ούτε και βασίζεται σε συνθήματα, ιδέες και επιστημονικές αναλύσεις. Θα μπορούσε με ασφάλεια να πει κανείς ότι η αποϊδεολογικοποίηση, η αποπολιτικοποίηση και η γενικευμένη αποκοινωνικοποίηση- εδραιωμένη ωφελιμοκρατία, είναι ο πιο συμπαγής τοίχος αυτής της συναίνεσης, και όχι η συστράτευση σε μια συγκεκριμένη ιδέα.

 Στο δια ταύτα: Πίσω απ΄ αυτή την συνθήκη-καθεστώς, εκφράζεται μια σαφή ταξική συμμαχία ενός κομματιού που αναφέρεται στο 30% της κοινωνίας- το οποίο 30% βρίσκεται ακόμα »στον αφρό». Και είναι αυτό κατορθωτό, μόνο και μόνο επειδή η μεγάλη, η συντριπτικά μεγάλη, κοινωνική πλειοψηφία είναι κατακερματισμένη σε όλα τα επίπεδα: Ταξικά, βασικά, και για αυτό και ιδεολογικά, πολιτικά, πολιτισμικά κτλ.

Ποιο είναι αυτό το 70%, όμως, στο οποίο αναφερόμαστε, και το οποίο ζει σήμερα είτε κάτω από τα όρια της φτώχειας (36%), είτε στις παρυφές της (34%, δηλαδή συνολικά φτώχεια και παρυφές φτώχειας μαζί μάς κάνουν 70%);

Είναι, βασικά, η πολύ μεγάλη πλειονότητα μεταξύ των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα, ένα κομμάτι των μισθωτών του δημόσιου τομέα, οι άνεργοι, η συντριπτική πλειονότητα ανάμεσα στους μικροεπαγγελματίες, οι εργάτες γης, σχεδόν το σύνολο από τους μετανάστες, καθώς και οι έφηβοι- νέοι όλων αυτών των οικογενειών, και το οποίο 70% (με τις αναμφίβολες ταξικές και άλλες διαφοροποιήσεις εντός του) βρίσκεται σε προφανή ταξική σύγκρουση, όχι μόνο με την τροϊκανή επιτήρηση, αλλά βασικά με το υπόλοιπο 30%. Εκείνο ακριβώς που δηλώνει, και είναι, πολύ ευχαριστημένο με την ζωή του σε πλείστες όσες κοινωνικές έρευνες.

Σε αυτό το 30% βρίσκουμε το μεγάλο κεφάλαιο, ένα υπολογίσιμο κομμάτι των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα, την πλειονότητα των δημοσίων υπαλλήλων, τους μεγάλους και μεσαίους ιδιοκτήτες γης, πολύ μεγάλα κομμάτια από τους μικρούς καπιταλιστές, χιλιάδες ιδιοκτήτες ακινήτων, καθώς και οι νέοι- έφηβοι όλων αυτών των οικογενειών.

 Τέσσερις παρατηρήσεις για την κατάσταση του παγκόσμιου απελευθερωτικού κινήματος.

Ως προς την κατάσταση, το μέλλον και την διαχείριση αυτών των δύο αντίπαλων στρατοπέδων του κοινωνικού πολέμου, οφείλουμε να κάνουμε τέσσερις παρατηρήσεις. Οι οποίες δεν εξαντλούνται μόνο στην περίπτωση του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, καθώς αφορούν (στον έναν ή στον άλλον βαθμό) την κατάσταση του εργατικού κινήματος σε παγκόσμιο, σχεδόν, επίπεδο.

 Η πρώτη παρατήρηση είναι και η πιο σημαντική: Η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία μοιάζει να είναι αόρατη. Ας αναφερθούμε, για χάριν συντομίας, στους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα, και στους ανέργους (που έτσι και αλλιώς είναι δυσδιάκριτα μεταξύ τους τα όρια). Όχι μόνο κινηματικά βρίσκεται σε κατάσταση απίστευτης διαλυτικότητας ο κόσμος της εργασίας (με αντικειμενικούς όρους να συμβάλλουν σε αυτό π.χ. Μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, ελαστικές σχέσεις, ποινικοποίηση του συνδικαλισμού κτλ), όχι μόνο η μάχη της οργάνωσης των ανέργων χάθηκε πριν δοθεί, αλλά από ό,τι φαίνεται αυτές οι τεράστιες κοινωνικές μάζες μοιάζει να έχουν εγκαταλειφθεί στην μοίρα τους ολοκληρωτικά: Αρκεί να συλλογιστεί κανείς ότι για το 60% των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα ο μέσος μισθός δεν ξεπερνά τα 400 ευρώ (και σε ένα αντίστοιχο ποσοστό καθυστερούμενα), ότι το δικαίωμα στην απεργία και στην συλλογική διευθέτηση των όρων εργασίας είναι επί της ουσίας καταργημένο, για να συμπεράνει την απόλυτη μοναξιά/πολιτική αδυναμία αυτών των τεράστιων μαζών.

 Η δεύτερη παρατήρηση αναφέρεται στην παραίτηση ουσιαστικά της πλειονότητας αυτών των στρωμάτων από την πολιτική δράση. Σε αυτό το σημείο τεράστιας σημασίας είναι η ίδια η ανεπάρκεια των αριστερών συλλογικοτήτων να παρέμβουν ουσιαστικά σε αυτά τα στρώματα, απόρροια ενός γενικότερου ιδεολογικοπολιτικού ελλείμματος που ανέδειξε η νεοφιλελεύθερη αποδιάρθρωση της κοινωνίας, αλλά και η ιστορική πτώση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού (τα ουσιαστικά αίτια της οποίας δεν έχουν γίνει αντικείμενο μιας επιστημονικής επεξεργασίας, και για αυτό η συζήτηση για αυτά αναμοχλεύει ολοένα μόνο ηθικοκεντρικές και μηχανιστικού τύπου αναλύσεις, μακριά πολύ από μια ουσιαστική τοποθέτηση για την συνολικότερη αντιπαράθεση καπιταλισμού/σοσιαλιστικών σχηματισμών κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα, και ειδικότερα σε σχέση με την οικονομική, παραγωγική, γεωπολιτική της όψη- που είναι και οι πλέον σημαντικές). Αυτή η ελλειμματική έχει, σαφώς, παγκόσμιο χαρακτήρα.

 Η τρίτη παρατήρηση έχει να κάνει μια παραδοξότητα που αποφεύγουμε να ομολογήσουμε. Ότι σε όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης, σε παγκόσμιο επίπεδο, οι απαιτήσεις και οι ανάγκες της κοινωνίας- στον βαθμό και με τον τρόπο που εκφράζονται- μοιάζουν συνολικά σαν ιδιοτελείς και αντίθετες με το εθνικό συμφέρον. Μοιάζει, δηλαδή, σαν το σχέδιο της λιτότητας και της καταστολής που φέρνουν σε πέρας οι αστικές τάξεις σε μια σειρά από χώρες να εμφανίζεται περισσότερο σύμφωνο με την κοινωνική ωφέλεια- σε αντίθεση με τις εργατικές διεκδικήσεις που λογαριάζονται από την πλειονότητα σαν παράταιρες, σχεδόν εγωιστικές. Ακριβώς επειδή είναι κατακερματισμένες. Επομένως, κατά κάποιον τρόπο, η εργατική τάξη έχει απολέσει εδώ και καιρό το ηθικό της πλεονέκτημα.

 Η τέταρτη παρατήρηση έρχεται σαν απόρροια των τριών προηγούμενων. Με βάση αυτές τις τρεις ελλειμματικές το σύστημα σήμερα φαίνεται ότι μπορεί σχεδόν άνετα να δημιουργεί καταστάσεις ιδεολογικοπολιτικής κατίσχυσης εκμεταλλευόμενο για αυτό κοινωνικές συνθήκες που γεννιούνται αυθόρμητα και διαρκώς. Ο πόλεμος όλων εναντίον όλων δεν έχει μόνο οικονομικό χαρακτήρα. Έρχεται σαν συνέπεια μιας εποχής όπου, όπως ποτέ άλλοτε, οι κοινωνικές διαφοροποιήσεις και διαιρέσεις είναι πολυεπίπεδες: Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο πολύ, και ταυτόχρονα, έντονες όχι μόνο οι ταξικές (όπως και οι συντεχνιακού τύπου ενδοταξικές διαφοροποιήσεις), αλλά μέσα σε αυτές επίσης μια σειρά από άλλες διαφοροποιήσεις: Οι έμφυλες, οι διεμφυλικές, οι θρησκευτικές, οι πολιτισμικές διαιρέσεις μοιάζει όχι μόνο να τέμνουν οριζόντια και κάθετα τις δυτικού τύπου καπιταλιστικές κοινωνίες προστατεύοντας την έκαστη άρχουσα τάξη η οποία τις παράγει και τρέφεται οικονομικά και πολιτικά από αυτές, αλλά καθορίζει σε ένα βαθμό και τις διεθνείς εξελίξεις μιας και περιέχουν (αλλά και εκφράζουν) έναν διεθνικό χαρακτήρα.

 Ας μην επεκταθούμε, για την οικονομία του χώρου, στον τρόπο με τον οποίον το παγκόσμιο εξουσιαστικό σύστημα (με όλες τις ανυπέρβλητες, σε τελική ανάλυση, αντιθέσεις του) εκμεταλλεύεται αυτά τα δεδομένα, ή στην κατεύθυνση που παίρνουν αυτές οι εξελίξεις από την σκοπιά ακριβώς αυτού του συστήματος. Αξίζει, αντίθετα, να κοιτάξουμε αυτά τα δεδομένα και τις εξελίξεις που αποδεσμεύουν από την σκοπιά των πλατιών κοινωνικών μαζών.

Και για να το κάνουμε πιο σαφές: Οι πλέον σημαντικές σύγχρονες εξεγερσιακού τύπου καταστάσεις παρατηρήθηκαν σε χώρες της Βορείου Αφρικής, της Μέσης Ανατολής, αλλά και στην Ουκρανία. Γίνεται όλο και πιο φανερό ότι η πολιτική αντιπαράθεση στην Λιβύη και στην Συρία δεν είναι τίποτε άλλο από μια οργανωμένη ένοπλη επιβολή από τα μέσα των συμμάχων του ιμπεριαλισμού και ενάντια στα ενοχλητικά καθεστώτα των χωρών αυτών στα πλαίσια της αντιπαράθεσης του αμερικάνικου, κυρίως, ιμπεριαλισμού με τον άξονα των δυνάμεων του συμφώνου της Σαγκάης (βασικά της Κίνας και της Ρωσίας).

 Αλλά υπάρχει και η περίπτωση της Αιγύπτου και της Ουκρανίας. Τα μαζικά κινήματα τύπου «πλατείας» (που εμφανίστηκε και στην χώρα μας), αποδεικνύουν ότι κομμάτια από τους λαούς εξεγείρονται… για να υπερασπιστούν το δικαίωμα τους να τους διαφεντεύει άλλος και όχι ο συγκεκριμένος κυβερνήτης, αλλά και το δικαίωμα τους να αναγνωριστούν σαν μισθωτοί σκλάβοι εντός του καπιταλιστικού συστήματος- και ακριβώς σαν πρόμαχοι του! Σε καμιά από τις τελευταίες διεθνείς εξεγέρσεις (ακόμα και αν ήτανε υποκινημένες- σχεδόν αδιάφορο αυτό), στο στόχαστρο τους δεν βρέθηκαν όψεις, έστω, της κεφαλαιοκρατικής εξουσίας. Πέντε χρόνοι βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και αποσταθεροποίησης, αλλά σε κανένα, σχεδόν, σημείο του πλανήτη ο καπιταλισμός δεν στοχοποιείται σαν υπαίτιος αυτής της κρίσης.

 Μπορούμε να πούμε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά και σε αυτήν την περίπτωση, η αστική επανάσταση του 18ου αιώνα επαναλαμβάνεται σε μια ολότελα στρεβλή μορφή, σαν τραγική φάρσα και σαν ολέθριο πισωγύρισμα, με ακριβώς άκρως συντηρητικά χαρακτηριστικά. Η απόσπαση από τις κοινωνικές μάζες όλων των παρακαταθηκών που άφησε για εκείνες ιστορικά η περίοδος του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης (αντιθετική ενότητα κεφαλαίου- εργασίας εντός του έθνους κράτους, άρνηση επί της ουσίας της ιδιοκτησίας του ατομικού εργάτη πάνω στην εργατική του δύναμη και ιδιότητα, κατάργηση του αυτονόητου της μισθωτής εργασίας, το ίδιο το έθνος κράτος σαν κοινωνικός σχηματισμός αυτής της αντίθεσης/ενότητας), όλα αυτά τα νέα δεδομένα αντί να σηματοδοτήσουν την ταξική υπερφαλάγγιση εκ μέρους των καταπιεσμένων, αντί να τροχιοδείξουν την ανατρεπτική ολοκλήρωση ενός κακοφορμισμένου από καιρό κύκλου ζωής του καπιταλισμού- αντί για όλα αυτά, φαίνεται να γίνονται αυτοί οι ίδιοι παράγοντες ασπίδα των πιο σκοταδιστικών δυνάμεων μέσα στην παγκόσμια ιστορία.

 Στην περίπτωση της Ελλάδας, άλλωστε, στο κίνημα της πλατείας (που ήτανε το πλέον μαζικό από όλες τις απόψεις κίνημα), δόθηκε η ανοιχτή παράσταση της απολιτικοποίησης, της ενδοτικότητας σε κλασικού τύπου αστικές απόψεις και διεκδικήσεις, αλλά, ακόμα ακόμα, και του εθνικισμού. Και, εν πάση περιπτώσει, η ντόπια, απόλυτα κλεπτοκρατική και συμμοριακή αστική τάξη (που δεν αρθρώνεται καν στα επίπεδα μιας αστικής τάξης με εθνικό χαρακτήρα και υποτυπώδη εθνική συνείδηση), δεν έχει μπει σχεδόν καθόλου στο κάδρο της αποδόμησης παρότι τα παραδοσιακά της πολιτικά κόμματα πνέουν τα λοίσθια.

 Ελλάδα: Προοπτικές και κίνδυνοι μιας αριστερής εκλογικής πλειοψηφίαςideologia

 Άραγε, αυτά να είναι τα σύνορα και τα όρια των σύγχρονων από τα κάτω αντανακλαστικών;Αν δεν μπορούμε να απαντήσουμε οπωσδήποτε και τελεσίδικα θετικά σε αυτό το ερώτημα, άλλο τόσο δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε ότι είναι λογικό επόμενο η μόνιμη απουσία πολιτικοποίησης, οργάνωσης και καλλιέργειας της κουλτούρας της συλλογικότητας (εδώ γενικότερα σαν κοινωνικό φαινόμενο), να συντείνουν σε τέτοιες μορφές και σε τέτοια επίπεδα αντίδρασης.

 Τα κοινωνικά εποικοδομήματα που στηρίζονταν σε ταξικές συμμαχίες των 2/3 (άρχουσα τάξη μαζί με την μεσαία τάξη εις βάρος του κόσμου της παραγωγικής εργασίας) βαδίζουν ήδη εδώ και πέντε χρόνια σε μια πορεία αποδόμησης, αναδιάρθρωσης της ηγεμονικής αυτής συμμαχίας, και οπωσδήποτε σε μια νέου τύπου συνθήκη όπου, για την ώρα, εκείνο που φαίνεται να υπερισχύει από πλευράς κοινωνικής δυσαρέσκειας είναι η κατάρρευση κομματιών της μεσαίας τάξης, των δικών τους συμφερόντων, και όχι η θέση (διαρκώς επιδεινούμενη) της εργατικής τάξης, η οποία περιθωριοποιείται τάχιστα τόσο από την άποψη της θέσης της παραγωγική/πολιτική αναπαραγωγή, όσο και στον καταμερισμό του κοινωνικού πλούτου.

 Το πολιτικό επέκεινα μπορεί να κινηθεί σε προοδευτική κατεύθυνση στην Ελλάδα με τον όρο ότι στο επίκεντρο της επαναστατικής προοπτικής θα μπουν οι πλέον καταπιεσμένες μάζες και οι δικές τους ανάγκες. Τα κοινωνικοπολιτικά στρώματα που πάνω τους οικοδομήθηκε και στηρίζεται ο καθολικός κοινωνικοπολιτικός εκφασισμός (όπως ήταν και είναι ένα μεγάλο κομμάτι των μεσοστρωμάτων) δεν θα μπορεί πλέον να εκλαμβάνονται σαν οδηγοί των κινηματικών εξελίξεων. Η συμμαχία με τα πιο υγιή κομμάτια από αυτά τα στρώματα είναι απαραίτητη εφόσον την ταυτότητα αυτής της ανατρεπτικής πορείας θα την καθορίζουν οι πλατιές μάζες του κόσμου της εργασίας, ειδικότερα ακόμα της επισφάλειας, της νεολαίας και των μεταναστών. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια και μόνο έχει νόημα να επαναχαρακτούν οι στρατηγικές και οι τακτικές κινήσεις του λαϊκού κινήματος σε μια σειρά από ζητήματα.

 Το πολιτικό/πολιτειακό ζήτημα μένει ανοιχτό. Νέες μορφές οργάνωσης της κοινωνίας μπορούν και πρέπει να το λύσουν. Όπως επίσης, γύρω από αυτόν τον άξονα πρέπει να οριοθετηθούν οι σχέσεις και το είδος της οικονομικής αναπαραγωγής, η θέση του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού στον διεθνή καταμερισμό εργασίας (και στις σχέσεις του ελληνικού λαού με τους γειτονικούς λαούς εν μέσω μιας ολοένα και πιο επικίνδυνης παρατεταμένης περιόδου αποσταθεροποίησης της περιοχής), με τρόπο ανεξάρτητο και αλληλέγγυο, όπως και η νέα οργάνωση της κοινωνικής συνύπαρξης.

 Με σταθερό γνώμονα ότι η κυβερνητική πλειοψηφία της Αριστεράς μπορεί να είναι από μόνη της εξαιρετικά σημαντική από ιστορικής πρώτα από όλα άποψης, αλλά πρέπει βασικά και κύρια να δημιουργήσει όρους σύγκρουσης ήδη από… χτες, πρέπει να βασίζεται σε μια στέρεα κοινωνική/ταξική συμμαχία. Ειδάλλως, μπορεί να αποδειχθεί λαιμητόμος της αριστερής προοπτικής συνολικά της κοινωνίας.

 Το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει μια σύγχρονη μορφή σοσιαλδημοκρατίας σε μια εποχή όπου η επιστροφή του συστήματος σε σοσιαλδημοκρατικές μορφές διαχείρισης μοιάζει απίθανη και αδύνατη. Σε μια εποχή, επίσης, όπου το παγκόσμιο σύστημα εξουσίας δεν επιτρέπει την λοξοδρόμηση από τις ιερές αρχές της νεοφιλελεύθερης κούρσας των ανταγωνισμών για παγκόσμια κυριαρχία: Που σημαίνει δέσιμο στο άρμα των υπερεθνικών οργανισμών διαχείρισης της εξουσίας και κινεζοποίηση της κοινωνικής ζωής.

 Ακόμα, είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που μπορεί να μην αντιπροσωπεύει επί της ουσίας στέρεες και παγιωμένες ανατρεπτικές κοινωνικές συμμαχίες, ούτε και να δίνει απαντήσεις σε όλα αυτά τα ζητήματα. Ίσα ίσα, το αντίθετο. Και ας μην τρέφουμε αυταπάτες, η κοινωνία έχει συντηρητικοποιηθεί ακραία, και αυτό είναι αληθές ακόμα και αν ο ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία- αλλά για την συντηρητικοποίηση της κοινωνίας έχει μερίδιο ευθύνης και σύμπασα η Αριστερά.

 Η κυριαρχία των μεσοστρωμάτων σε αυτό το πολιτικό μόρφωμα είναι για την ώρα αδιαμφισβήτητη. Αλλά ούτε αυτό δεν είναι φαινόμενο που εξαντλείται στον ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο ισχύει για το σύνολο σχεδόν των δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά.

Η πολιτική πρωτοβουλία κινήσεων δεν είναι δοσμένη σε κανέναν επίπεδο- το αποδεικνύει και η ιστορία ολόκληρη του επαναστατικού κινήματος. Οι πολιτικοί/ταξικοί συσχετισμοί, ειδωμένοι ακριβώς από μια διαλεκτική σκοπιά, βρίσκονται και αυτοί πάντα σε μια ρευστή και δυναμική κατάσταση. Είναι λάθος η Αριστερά στο σύνολο της να εκλαμβάνει την προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ να κατακτήσει την εκλογική πλειοψηφία μόνο σαν θετικό ή μόνο σαν αρνητικό ενδεχόμενο. Γιατί τα ζητήματα είναι πολύ πιο μεγάλα από αυτό, και σε άλλα κιτάπια, ούτε στα κοινοβουλευτικά, μα ούτε και στα έντυπα και στις αφίσες της Αριστεράς, γράφεται η ιστορία.

Δυστυχώς, η φανερή αποδιοργάνωση και διαλυτικότητα του λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας. Η παραίτηση και η ολιγωρία μπροστά στο ενδεχόμενο μιας εκλογικής επικράτησης είναι ολωσδιόλου αντίθετη με το περιεχόμενο και τους σκοπούς μιας τέτοιας προοπτικής. Φαίνεται ότι η λογική της ανάθεσης πηγαίνει χέρι χέρι με την ιδεολογικοπολιτική ανεπάρκεια των αριστερών δυνάμεων να την ξεσκεπάσουν σαν τον υπέρτατο μοχλό της αντίδρασης και της ήττας.

Η επαναστατική στρατηγική, αν θέλει να είναι νικηφόρα, πρέπει να σχηματίζεται πέρα πολύ από μανιχαϊστικούς αφορισμούς και παραδοχές, πρέπει να ιεραρχεί σαν προτεραιότητα εκείνον τον δρόμο που μπορεί να οδηγήσει και σε άλλα μονοπάτια. Είναι τόσο πολλοί οι κίνδυνοι, αλλά και οι προοπτικές που ελλοχεύουν, που οι απαντήσεις δεν είναι από πριν δοσμένες. Γιατί (πως αλλιώς;) το τοπίο μπορεί να αλλάξει, αν μπουν στο προσκήνιο τα στρώματα που τώρα φαίνονται αόρατα, αρκεί και μόνο να οδηγήσουν τις εξελίξεις πρωτοβουλίες που θα κατευθύνονται, επιτέλους, από τα κάτω προς τα πάνω- το αντίστροφο το ξέρουμε καλά, σημαίνει παραίτηση, φασισμό και πείνα.

 ΣΗΜΑΙΑ

Γιατί, εν τέλει, αυτό που διέπει την Αριστερά (σαν παιδί της διαλεκτικής σκέψης) είναι η αλληλεπίδραση της με τις κοινωνικές μάζες που πρέπει να εκφράσει. Εκτός και αν οι αριστερές ιδέες είναι κτήμα κάποιον μόνο ανθρώπων και όχι κοινωνική κατάκτηση μιας μακρόχρονης, επίπονης και πολύμορφης πορείας στον χωροχρόνο.

Σήμερα, αυτό που λείπει πριν από όλα είναι αυτές οι μάζες και από την Αριστερά, αλλά και από τους κοινωνικούς αγώνες. Και αν μπουν στο προσκήνιο αυτές οι μάζες τότε τίποτε δεν θα είναι το ίδιο- ούτε και η ίδια η Αριστερά, πρώτα από όλα.

 

Ανδρέας Μπεντεβής,στέλεχος του ΕΑΜ

 

 

 

Posted in Αναλύσεις | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΑΝΤΙΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΡΗΞΗ;

Posted by eamgr στο 14 Σεπτεμβρίου, 2014

Οι εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα το απόγευμα του Σαββάτου από το βήμα της ΔΕΘ αποτυπώνουν τα όρια συνολικά της Αριστεράς, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο.

ΔΕΘ

Δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά τα προτάγματα του ΣΥΡΙΖΑ, αν λάβουμε υπόψιν την κατάσταση που επικρατεί στην κοινωνία και στο λαϊκό κίνημα. Μοιάζει αναπόφευκτο, μέσα σε αυτά  τα πλαίσια, οι προσδοκίες του να εξαντλούνται σε ένα κλασικό σοσιαλδημοκρατικού τύπου πρόγραμμα θέσεων και διαχείρισης.  Σε ποιο, εξάλλου, καίριο σημείο του πλανήτη- έπειτα από την κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου πριν από 25 χρόνια- κατόρθωσε η Αριστερά να γίνει πλειοψηφική με πούρες κομμουνιστικές προγραμματικές θέσεις, και  όχι με το  minimum αναγκαίο: Δηλαδή καθαρά αντινεοφιλελεύθερα- προοδευτικά προγράμματα  διακυβέρνησης;

Ο συσχετισμός  του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ του 1981 είναι άτοπος, στον βαθμό που κάποιος έχει στοιχειώδη συναίσθηση των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών του τότε και του σήμερα.  Το ΠΑΣΟΚ εξέφραζε ένα μαζικό λαϊκό κίνημα και ένα σαφέστατα πιο δυναμικό πλαίσιο ταξικής αναδιανομής προς τα κάτω. Εξέφραζε, επίσης, (και αυτό είναι το πλέον βασικό) ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα αναδιάρθρωσης και ανασυγκρότησης του ελληνικού καπιταλισμού. Με σύμμαχο, ασφαλώς, την αστική τάξη και ακριβώς στην κατεύθυνση της παραγωγικής, ιδεολογικής, και καταναλωτικής ενσωμάτωσης στο σύστημα των πλατιών στρωμάτων που συγκροτούσε ο κόσμος και το στελεχικό δυναμικό της Αριστεράς και η κοινωνία των εργαζομένων αντίστοιχα. Οπότε, είναι άδικοι και άγονοι οι όποιοι συσχετισμοί, ακόμα και εάν το ΠΑΣΟΚ του 1981 ήταν μια πολιτική δύναμη που ολοφάνερα κινούνταν σε αρκετά πιο αριστερές θέσεις τόσο όσον αφορά το οικονομικό, όσο και το ιδεολογικό εποικοδόμημα του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Ο αποδιαρθρωμένος, χρεοκοπημένος  και ενεχυριασμένος ελληνικός σημερινός καπιταλισμός δεν θα μπορούσε (ακόμα και εάν θα το ήθελε) να σκαρώσει ένα νέο ΠΑΣΟΚ  στο σήμερα, και αυτό είναι ακόμα πιο φανερό παρακολουθώντας την χυδαία ενδοτικότητα και εθνική μειοδοσία που εκπέμπει, για παράδειγμα, μέσω  μιας  οποιασδήποτε ειδησεογραφικής εκπομπής.

Αλλά το ζήτημα δεν είναι αυτό. Στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, εξάλλου, υπάρχουν αρκετά θετικά ταξικά χαρακτηριστικά- έστω και εάν η ηγεμονία των συμφερόντων της μεσαίας τάξης σε αυτό είναι ακλόνητη: Σχετική αναδιανομή πλούτου (μέσα από την αλλαγή του φορολογικού συστήματος και την αναπροσαρμογή των μισθών και συντάξεων), προστασία των εργασιακών σχέσεων, επαναθεμελίωση της αναγκαιότητας για δημόσια υγεία, παιδεία, πρόνοια, προσπάθεια για συγκρότηση ορισμένων δημοκρατικών θεσμών ελέγχου από τα κάτω,  κάποια προσπάθεια για καθυπόταξη της ανεξέλεγκτης εξουσίας του χρηματιστικού κεφαλαίου εις βάρος της πραγματικής οικονομίας και της κοινωνίας.

Θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, ή οποιοδήποτε άλλος σχηματισμός της Αριστεράς, να διαμορφώσει ένα πιο προωθητικό σχέδιο εξουσίας πάνω σε μια σαφέστατα ταξική βάση υπέρ του κόσμου της παραγωγικής εργασίας; Οπωσδήποτε, ναι. Αλλά το ερώτημα δεν είναι γιατί δεν το εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτό το σχέδιο. Το βασικό ερώτημα είναι γιατί δεν μπορεί να το παράξει η ίδια η κοινωνία των εργαζομένων και η ίδια η Αριστερά. Αν δεν θεωρήσει κανείς έτσι τα πράγματα, τότε ξεκόβει με αφάνταστη και επιπόλαια αβελτηρία από έναν σημαντικό δεσμό: Την αναγκαία και αυτονόητη αλληλεπίδραση των σχηματισμών της Αριστεράς με την κοινωνία- και ειδικότερα με τα κοινωνικά στρώματα που έχει κληθεί (εν είδη κληρονομιάς περισσότερο) να εκφράσει. Εδώ είναι που τα πράγματα δυσκολεύουν, αλλά και θέτουν, επίσης, τα δικά τους όρια. Πάνω σε αυτό το ερώτημα χρειάζεται να απαντήσει μια σύγχρονη επαναστατική θεωρία και πράξη. Οι αφορισμοί περί πουλημένων και ρεφορμιστών είναι δύο φορές άσκοποι και προβληματικοί εφόσον δεν πατάνε πάνω σε μια ήδη πραγματικά διαμορφωμένη ταξική-κοινωνική πλατφόρμα. Πολύ περισσότερο, επιπλέον, εφόσον μια τέτοια στάση εδράζεται σε θέσεις που κυμαίνονται από πολιτικό αναχωρητισμό, μετάθεση του ζητήματος της επανάστασης στην δευτέρα παρουσία των κλασικών του μαρξισμού (οπότε καταντά εσχατολογία), ή ενός ανερμάτιστου εμπειρισμού που στραγγαλίζει τις αναλύσεις και τις δράσεις της Αριστεράς. Για αυτό τον λόγο είναι σημαντικό να ξεδιαλύνει κανείς ότι η σοσιαλδημοκρατία όπου παραπέμπει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν σκοπεύει (δεν μπορεί, άλλωστε, κιόλας) να χειραγωγήσει τον λαό λοξοδρομώντας τον από την επαναστατική του διαδρομή (καθώς ήτανε πάντα ο ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας διεθνώς σε όλο το πρώτο μισό του 20ου αιώνα τουλάχιστον), αλλά παραπέμπει σε κάτι άλλο, που δεν παύει να είναι ακόμα θλιβερότερο: Είναι αυτή η ίδια η σοσιαλδημοκρατία ότι περισσότερο μπορεί με τα τωρινά δεδομένα να σηκώσει στις πλάτες της η εργατική τάξη. Το πρόβλημα, οπότε, είναι βαθύτερο και οπωσδήποτε πιο πολυεπίπεδο.

Δύο παραμένουν, ωστόσο, τα βασικότερα προβλήματα που ανακύπτουν από τις προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ.  Και που, σαφώς, δεν έχουν να κάνουν με το ύφος ή με την τάδε ή την δείνα λέξη που χρησιμοποιεί ο πρόεδρος του (μιας και, πολύ συχνά, παρατηρείται η κριτική να επικεντρώνεται σε τέτοια θέματα).

 Το πρώτο είναι ότι από το πρόγραμμα  αυτό λείπει ολοκληρωτικά μια σαφή τοποθέτηση για το είδος της παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας. Πολύ σωστά, καθώς ειπώθηκε, η οικονομία δεν είναι στατική, αλλά έχει μια δυναμική, μπορεί από μόνη της δηλαδή να δημιουργήσει πλούτο αντί να στηρίζεται στα δάνεια και στους εξωτερικούς της πάτρωνες. Η οριοθέτηση από ποιά κοινωνικά στρώματα, και με ποιου είδους εργασία, με ποιο διαρθρωτικό πλάνο, θα παραχθεί όμως μένει μετέωρη- και αυτονόητα αυτό συνεπάγεται ότι μένει εξίσου μετέωρη και η αναπόφευκτη βαθιά αναδιάρθρωση που αυτή η ανασυγκρότηση θα επιφέρει (πρέπει να επιφέρει) σε όλα τα επίπεδα, και εις βάρος άλλων κοινωνικών διαστρωματώσεων: Σε ταξικό, οικονομικό, καταναλωτικό, πολιτιστικό επίπεδο.

Το δεύτερο, άρρηκτα δεμένο με το πρώτο, είναι ποια μπορεί να είναι η θέση ενός τέτοιου νέου κοινωνικοοικονομικού εγχειρήματος εν μέσω των δεδομένων διεθνών εξελίξεων. Ποια θα είναι η θέση, με λίγα λόγια, της Ελλάδας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και υπό ποιες διεθνείς συμμαχίες θα κληθεί να την διαχειριστεί μια αυριανή κυβέρνηση της Αριστεράς; Αυτό το ερώτημα είναι ακόμα πιο κρίσιμο καθώς  φαίνεται δεδομένη η παγίδευση της στρατηγικής του ευρωγερμανικού ιμπεριαλισμού εν μέσω των αντιφάσεων του χαρακτήρα της ευρωζώνης από την μια και των αμερικανοκινέζικων αλληλοσυμπληρώσεων/αλληλοσυγκρούσεων από την άλλη, καθώς επίσης ο κόσμος συνολικά (και ακόμα περισσότερο η γεωγραφική περιοχή που περικυκλώνει την Ελλάδα) εισέρχεται σε μια νέα φάση ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, όπου τα υποκινούμενα πραξικοπήματα, οι στρατιωτικοπολιτικές  επεμβάσεις και οι εμφύλιοι πόλεμοι μπαίνουν στην ημερήσια διάταξη σαν την νέα κανονικότητα με την οποία, και μόνο, λύνονται αυτοί οι ανταγωνισμοί.

ergatesΑπό πολλές απόψεις, οι λαοί όλης της περιοχής αντιμετωπίζουν ένα ευρύ φάσμα και μια υπάρχουσα πραγματικότητα απειλών και φασιστικών κινδύνων:  Το φάσμα της κοινωνικής αποδιάρθρωσης και χρεοκοπίας μπλέκει αξεδιάλυτα με την ωμή πραγματικότητα του πολέμου και του απόλυτου φασισμού.  Άλλοι λαοί πληρώνουν την αντίθεση τους στο κυρίαρχο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό μπλοκ εξουσίας με πόλεμο και άλλοι με φτώχεια και με φασισμό.

 Όπως και να έχει, καθώς το είπε και ο Φιντέλ Κάστρο: Ή θα θριαμβεύσουν οι λαοί,  ή θα θριαμβεύσουν οι καταστροφείς τους.

 Για τίποτε λιγότερο από αυτό δεν αρκεί να είναι σίγουρος κανείς.

 

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΑΓΩΝΑΣ για τη νίκη της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Posted by eamgr στο 20 Μαΐου, 2014

Το ΕΑΜ καλεί τα μέλη, τους φίλους και τους συναγωνιστές των κοινών αγώνων ενεργητικά και δραστήρια να στηρίξουν χωρίς επιφυλάξεις και προαπαιτούμενα τα αριστερά-προοδευτικά ψηφοδέλτια στο Β γύρο των περιφερειακών και αυτοδιοικητικών εκλογών.

Ειδικά για τον Δήμο της Πάτρας καλεί κάθε αριστερό, προοδευτικό, δημοκρατικό πολίτη να φράξει το δρόμο στους ακραίους εκπροσώπους της εμποροτοκογλυφικής ολιγαρχίας που λυμαίνεται και καταστρέφει την πόλη της δουλειάς και του μόχθου.

Να φράξει το δρόμο προς την δημαρχία, στους εργολάβους και διαμεσολαβητές των παρασιτικών συμφερόντων, στους εντεταλμένους της ΤΡΟΙΚΑ και του εξουσιαστικού μπλοκ ΣΑΜΑΡΑ-ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ.

Η «Νέα πόλη» του μεγαλοαριστοκράτη Χριστόπουλου, θα είναι η πόλη των ανέργων, των πεινασμένων, των αστέγων, των ανασφάλιστων, των δουλοπάροικων του εμποροτοκογλυφισμού.

Να δώσουμε την μάχη για την επικράτηση του συνδυασμού του Κώστα Πελετίδη, αναπτύσσοντας και στέρεους συναγωνιστικούς δεσμούς με τα μέλη και τους οπαδούς του ΚΚΕ στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες.

Να δώσουμε αυτή τη μάχη ουσιαστικά κόντρα και στην ηγεσία του ΚΚΕ που η στρατηγική ενός δήθεν ιδεολογικού απομονωτισμού είναι το αποτελεσματικότερο εργαλείο στα χέρια του εξουσιαστικού μπλοκ και της ολιγαρχίας για να αχρηστεύει τις πολιτικές δυνατότητες ενός αγωνιστικού μαχητικού αριστερού μετώπου που επιβάλει η συγκυρία της κατοχικής αρμοστείας.

Αν ο Δήμος της Πάτρας, ο Δήμος Βόλου…περάσουν στην αντίδραση και τους κύκλους των πιο μαύρων συμφερόντων, την αποκλειστική ευθύνη θα την έχει η ηγεσία και η στρατηγική του ΚΚΕ.

Αγωνιζόμαστε για την νίκη του Κ. Πελετίδη στο Δήμο, για την νίκη των αριστερών συνδυασμών στις τοπικές και αυτοδιοικητικές εκλογές.

  • Παλεύουμε για την απομόνωση και την ήττα του φασισμού σε όλα τα επίπεδα.

  • Παλεύουμε στο μέτωπο των ευρωεκλογών για την πλήρη απονομιμοποίηση και ανατροπή των εγκάθετων της Τρόικα, των τραπεζιτών, της ολιγαρχίας και των μνημονίων της καταστροφής.

  • Παλεύουμε και ψηφίζουμε ΣΥΡΙΖΑ για μια καθαρή, μεγάλη και αδιαμφισβήτητη εκλογική νίκη, για την αριστερή ανατροπή στην Ελλάδα και για άλλες κινηματικές πολιτικές εξελίξεις στον ευρωπαϊκό χώρο.

Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

Posted in Ανακοινώσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ

Posted by eamgr στο 11 Απρίλιος, 2013

ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

power-to-the-people1

Πολύς ο ντόρος γύρω από τα κλειδιά της χώρας, γύρω από το ποιος τα κρατά και που θα τα παραδώσει. Λες και έχουν θέληση ή αποστολή οι άθλιοι εντεταλμένοι »συγκυβερνήτες» να διαχειριστούν στην χώρα μας τίποτε άλλο εκτός από την απόγνωση, την μιζέρια, και πάνω από όλα την καταστολή.

Οι αρμοδιότητες της κυβέρνησης εξαντλούνται στις υπογραφές της υποτέλειας προς τους εντολοδόχους »δανειστές», και στο παρακρατικό έργο του υπουργού της καταστολής και του φασισμού  Δένδια, όπως αποδεικνύουν οι χθεσινοβραδινές εισβολές στα σπίτια της Χαλκιδικής. Είναι λάθος να συγχέονται με την χούντα οι εισβολές αυτές. Η διαφορά έγκειται στο ότι στην χούντα ενίοτε χτυπούσαν την πόρτα. Σήμερα την σπάνε!

Ένα παζάρι με την τρόικα όχι για τα κλειδιά της εξουσίας  (αυτά έχουνε παραδοθεί προ πολλού), αλλά για τους όρους του οριστικού χτυπήματος στην κοινωνία των εργαζομένων διεξάγεται σήμερα. Γιατί οι εμπαικτικές δηλώσεις για δήθεν αντεγκλήσεις πίσω από τις κλειστές πόρτες, δεν μπορούν να κρύψουν την πραγματικότητα: Η προσέγγιση και η επιβολή της τρόικας στο ζήτημα της μη συγχώνευσης της Εθνικής και της Eurobank, είναι ενδεικτική των άμεσων προτεραιοτήτων του γερμανικού κυρίως ιμπεριαλισμού σε σχέση με το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας μας και του συνόλου της οικονομικής ζωής του τόπου.

Είναι δημόσια εκδηλωμένη από την Ε.Ε. η κεφαλαιοκρατική ανάγκη της δημιουργίας τεράστιων τραπεζικών ομίλων για λογαριασμό κυρίως του γερμανικού τραπεζικού συστήματος. Αυτό υποδεικνύει άλλωστε η γερμανική στρατηγική για τον πλήρες διαχωρισμό των αρμοδιοτήτων της Ε.Κ.Τ. (νομισματικός και εποπτικός),ώστε να έχουν τα χέρια τους πλήρως ελεύθερα για τις αναδιαρθρώσεις που προετοιμάζουν στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα προς όφελος τους.

Μέχρι το 2015 θα πρέπει να είναι ήδη ξεκαθαρισμένο το τοπίο και συγκεντροποιημένη η αγορά. Μέσα στα πλαίσια αυτά, η επίθεση στις τράπεζες της Κύπρου ήταν μόνο η αρχή του ξεκαθαρίσματος.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Eurogroup Ντάισελμπλουμ, το πείραμα της Κύπρου θα έχει και συνέχεια. Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της Morgan Stanley, η Ελλάδα έχει το χειρότερο συνδυασμό κακής ποιότητας κεφαλαίων και χαμηλής κεφαλαιακής επάρκειας. Αυτό που συζητάνε τούτες τις ημέρες δεν αφορά μόνο τις απολύσεις στο Δημόσιο, δεν αφορά την διάλυση του εναπομείναντος κράτους πρόνοιας, αφορά κυρίως τους όρους της χειραγώγησης του τραπεζικού συστήματος της Ελλάδας από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και δια μέσω αυτού στον ESM που θα αναλάβει συνολικότερα τον  χαρακτήρα, το ιδιοκτησιακό καθεστώς και την λειτουργία τους. Ενδεχομένως φυσικά και την άμεση παράδοση τους στα μεγάλα ξένα ιδρύματα. Εκ των πραγμάτων, δεν μπορεί επ’ ουδενί να αποκλειστεί μια πρωτύτερη »σωτηρία» των ουσιαστικά ήδη πτωχευμένων τραπεζών αυτών από τα χρήματα των ίδιων των καταθετών (αλλά και των εργαζομένων), πολλώ δε μάλλον εφόσον εσχάτως ονομάζονται »επενδυτές» σύμφωνα με την νεοφιλελεύθερη λογική.

Δεν πρόκειται φυσικά για ένα τεχνικό,λογιστικό ζήτημα, ούτε και για αμελητέα πολιτικά υπόθεση.

Πρόκειται για την εκμηδένιση των προϋποθέσεων για μια δυνατότητα παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας μέσα από την χρησιμοποίηση και ενός μεγάλου δημόσιου τραπεζικού πυλώνα. Σημαίνει την παράδοση των κλειδιών της οικονομίας της χώρας κεντρικά (αλλά και της οικονομίας χιλιάδων νοικοκυριών ειδικότερα) στα βαμπίρ του τραπεζικού συστήματος.

Παραδίδουν τα κλειδιά της οικονομίας της χώρας από την πίσω πόρτα και ξιφομαχούν μεταξύ τους μέσα από τα δελτία των 8 για τα κλειδιά της χρεοκοπημένης εξουσίας τους!

Η συγκυβέρνηση της κοινωνικής εξαθλίωσης, η συγκυβέρνηση του ξεπουλήματος  της χώρας, θα συνεχίσει το έργο της μέχρι να διασφαλίσει ότι όντως ο νεοελληνικός κοινωνικός σχηματισμός θα πληροί όλες τις πολιτικές, κοινωνικές προϋποθέσεις που θέλουν οι διεθνείς νταβατζήδες της.  

Οι εξαιρετικά μεγάλης σημασίας εξελίξεις στην διεθνή πολιτική σκακιέρα, αλλά και οι διαρκείς μετασχηματισμοί των διαφόρων συμμαχιών έχουν αναμφίβολα σαφή επιρροή σε όλες τις ενδοχώριες εξελίξεις.

Η στροφή της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής προς την περιοχή της Ασίας, την περιοχή του Ειρηνικού και του Ινδικού Ωκεανού (που μένει να δούμε εάν είναι συγκυριακή ή μόνιμη), η επιχείρηση επαναπροσέγγισης ανάμεσα σε Ισραήλ και Τουρκία (που αποκτά για την ώρα έναν σαφή προνομιακό ρόλο στον καταμερισμό της ενεργειακής αγοράς) είναι αμφότερα πολύ σημαντικά ζητήματα: Δείχνουν πως οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για παγκόσμια κυριαρχία είναι σε πλήρη εξέλιξη με την χώρα μας στην θέση όχι απλά του υπομόχλιου αυτών (κυρίως της λεπτής ισορροπίας ανάμεσα σε ΗΠΑ-Γερμανία), αλλά ενδεχομένως και της πλήρους απαγκίστρωσης από την ανάγκη να κρατιέται έστω και σαν τέτοιο.

Μπαίνει για αυτόν τον λόγο  ξανά και ξανά το άμεσο καθήκον για τις προοδευτικές, αριστερές δυνάμεις στην Ελλάδα να τοποθετηθούν με ειλικρίνεια και σαφήνεια για τα ζητήματα τόσο της οικονομικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, όσο και των διεθνών της σχέσεων, την προσέγγιση με λαούς της περιοχής αλλά και την νέα θέση της στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας.

Προφανώς, η έλλειψη αυτής της απάντησης είναι που επιτρέπει στην εξόφθαλμα χρεοκοπημένη και φοβισμένη -καθώς φαίνεται από τον τρόπο που χτυπάει τον λαό- συγκυβέρνηση να στέκεται ακόμη, αλλά και να διαχειρίζεται την κοινωνία μέσα από την απειλή του μπαμπούλα της φυγής από το Ευρώ.

Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

 

Posted in Ανακοινώσεις, Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »