Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Νοέμβριος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Κατάλογος

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Επίδειξη δύναμης

Posted by eamgr στο 18 Ιουλίου, 2017

Ήρθε η ώρα η κοινωνία, ο δημοκρατικός κόσμος, να υποστηρίξει ένα ευρύτερο πλαίσιο αναδιαμόρφωσης του πλαισίου διάρθρωσης και άσκησης της δικαστικής εξουσίαςηριαννα

Εκατοντάδες διακεκριμένοι άνθρωποι από τον χώρο της επιστήμης, της τέχνης, της πολιτικής και του αθλητισμού, μαζί με χιλιάδες πολίτες, έδωσαν στην Δικαιοσύνη την ευκαιρία να αλλάξει την άποψη που έχει για αυτήν η μεγάλη κοινωνική πλειονότητα, σε μια κρίσιμη υπόθεση.

Αυτή την ευκαιρία με προκλητικό τρόπο, απαξίωσε με την  απόφαση του το Εφετείο αναστολών . Προτιμώντας οι πλειοψηφούντες δικαστές σε αυτό να επιδείξουν την δύναμη των σκληρών ιδεολογικοπολιτικών μηχανισμών που εκπροσωπούν, ιδιαίτερα όπως αυτοί διαρθρώνονται σε παράκεντρο κέντρο εξουσίας σε αμείωτη πορεία ήδη από τις απαρχές του μετεμφυλιακού κράτους.

Δεν χάνουν ευκαιρία φορείς της δικαστικής εξουσίας να υποδηλώνουν αυτή τους την ταξική, ιδεολογική στράτευση: Με προφανείς άδικες και αντιεπιστημονικές εμμονές, με την συνολική της προσπάθεια να λειτουργήσει αυτή ουσιαστικά σαν ο ύστατος βραχίωνας του μαύρου πολιτικού μπλοκ εξουσίας που από την πρώτη στιγμή θεώρησε την παρούσα κυβέρνηση σαν ένα ατύχημα, μια ανορθογραφία που πρέπει να διορθωθεί.

Σε μια σειρά από αποφάσεις της Δικαιοσύνης αποτυπώνεται η βαθιά ταξική υπεράσπιση των πιο παρασιτικών κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων του τόπου, των πιο απαξιωμένων πολιτικών εκπροσώπων ενός διεφθαρμένου συστήματος- και μάλιστα αφορώντας ολόκληρο το φάσμα που οι παράνομες δραστηριότητες τους μπορεί να εντοπιστούν. Και όλα αυτά, δίχως καμία αίσθηση αυτοσυντήρησης για έναν θεσμό που περνά βαθιά κρίση απαξίωσης στα μάτια των πολιτών.

Έχει, εξάλλου, φροντίσει ήδη από την προηγούμενη δεκαετία το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα να συγκροτήσει αυτή την δικαστική εξουσία σαν ξεχωριστό σώμα, σαν μια καλοπληρωμένη βασιλική ελίτ, δίχως αντικειμενική επαφή με την κοινωνία.

Η σημερινή άρνηση χορήγησης αναστολής έναντι δυο ανθρώπων που την δικαιούνταν-και έναντι ενός πρωτόγνωρου κύματος υποστήριξης που εκφράζεται διαμέσου της υπόθεσης τους- αποτελεί μια κυνική παρέμβαση, μια πρωτοβουλία, που δεν χρειάζεται να ερμηνευτεί καν σαν μια πολιτικών αποχρώσεων πρωτοβουλία: Στο πρόσωπο ενός θύματος πλεκτάνης, της Ηριάννας, όπως και του βαριά ασθενούς Περικλή, το σημερινό Εφετείο επιβεβαιώνει το σκληρό πρόσωπο του τιμωρού ιδεολογικών φρονημάτων, και-ακόμα-απλών κοινωνικών σχέσεων!

Έστω και αν η υπαγωγή κάθε απόφασης δικαστηρίου σε κάποιου είδους σχέδια ή σκοπιμότητες δεν είναι σε αυτή την περίπτωση το πιο σημαντικό θέμα, παρόλα αυτά η παρέμβαση του υπουργού δικαιοσύνης είναι απολύτως αναγκαία και ευχαρίστως καλοδεχούμενη-και ήρθε η ώρα η κοινωνία, ο δημοκρατικός κόσμος, να υποστηρίξει ένα ευρύτερο πλαίσιο αναδιαμόρφωσης του πλαισίου διάρθρωσης και άσκησης της δικαστικής εξουσίας.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Επικαιρότητα, Uncategorized | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Όταν το gentrification δολοφονεί

Posted by eamgr στο 18 Ιουνίου, 2017

του Αρη Χατζηστεφάνου

Πώς θα εξηγούσε ο Ενγκελς τη μεγάλη πυρκαγιά στον πύργο Γκρένφελ στο Λονδίνο; Ήταν οι ένοικοι θύματα ενός τυχαίου δυστυχήματος ή ανθρώπινες απώλειες σε έναν ταξικό πόλεμο που μαίνεται από τη δεκαετία του ’80;

Οι διαβόητες τρύπες και τα κελάρια, όπου καταχωνιάζει τους εργάτες το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής, δεν καταργούνται, απλώς μετακομίζουν

Ενγκελς, «Για το ζήτημα της κατοικίας»

 londino-fotia-purgos

Ο Αλεχάντρο Νιέτο έδειχνε εξαντλημένος εκείνο το πρωινό της 21ης Μαρτίου του 2014 στο πάρκο του Μπέρναλ Χιλ στο Σαν Φρανσίσκο. Είχε μόλις τελειώσει τη νυχτερινή εργασία του, σαν πορτιέρης σε κλαμπ, και έτρωγε μηχανικά ένα σάντουιτς.

Λίγα μέτρα μακρύτερα ο Εβαν Σνόου, ένας λευκός γραφίστας, έκανε το πρωινό του τζόκινγκ με τον σκύλο του, ο οποίος μόλις είδε τον Αλεχάντρο τού επιτέθηκε για να του φάει το σάντουιτς.

Όταν ο σκουρόχρωμος Νιέτο απείλησε να χτυπήσει το σκυλί με ένα taser (συσκευή ηλεκτρικής εκκένωσης), αρκετοί λευκοί περίοικοι κάλεσαν την αστυνομία λέγοντας ότι ένας ένοπλος Λατίνος κινείται ύποπτα στη γειτονιά τους. Δέκα λεπτά αργότερα ο Αλεχάντρο κειτόταν νεκρός με το κεφάλι του πολτοποιημένο από τις 14 σφαίρες που άδειασαν πάνω του τέσσερις αστυνομικοί.

Ο Νιέτο γεννήθηκε και μεγάλωσε σε εκείνη τη γειτονιά. Η μητέρα του ήταν καθαρίστρια και ο πατέρας του έκανε διάφορες δουλειές για να συντηρεί την οικογένειά του.

Αυτοί που κάλεσαν την αστυνομία είχαν μετακομίσει πριν από μερικούς μήνες, όταν το Μπέρναλ Χιλ άρχισε να βιώνει το λεγόμενο gentrification – τον εξωραϊσμό και την «αναβάθμιση» μιας γειτονιάς, που συνοδεύεται από εκτίναξη των ενοικίων και σταδιακή εκκένωση της περιοχής από τους παλιούς, φτωχούς κατοίκους του.

Το gentrification, με τη μορφή που το γνωρίζουμε σήμερα, θεωρείται φαινόμενο της δεκαετίας του ’80 – την εποχή που οι όμιλοι του real estate γιγαντώνονταν ενώ τα στεγαστικά προγράμματα του κράτους συρρικνώνονταν. Στις ΗΠΑ, βέβαια, συναντάμε μορφές gentrification ήδη από το 1968 και συγκεκριμένα μετά τις εξεγέρσεις για τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

Τα δεκάδες καμένα κτίρια και ο διαρκής φόβος νέων συγκρούσεων σε περιοχές μαύρων οδήγησαν σε κατάρρευση των τιμών των ακινήτων και επέτρεψαν σε μεγάλες εταιρείες real estate να αγοράσουν μαζικά ολόκληρες γειτονιές.

Κάποιοι θα εντοπίσουν βέβαια μορφές gentrification ακόμη στο έργο του Ενγκελς, ο οποίος εξηγούσε πώς το γαλλικό κράτος του Βοναπάρτη έφτιαχνε μεγάλες λεωφόρους, με πολυτελή καταστήματα και κατοικίες, μέσα στις πιο πυκνοκατοικημένες εργατικές γειτονιές.

Με τον τρόπο αυτό, σημείωνε ο Ενγκελς, όχι μόνο γινόταν πιο δύσκολο να στήνονται χαρακώματα στο κέντρο μιας πόλης αλλά δημιουργούνταν και θύλακες πολυτελούς διαβίωσης σε όποιο σημείο το επιθυμούσε η αστική τάξη.

Το gentrification που περιέγραφε ο Ενγκελς περιελάμβανε τρομακτικές ποσότητες φυσικής και «πολεοδομικής βίας». Πόσο καλύτερη είναι όμως η κατάσταση σήμερα;

Ο μύθος του πρωτοπόρου χίπστερ, που μετακομίζει στην αστική ζούγκλα μιας φτωχογειτονιάς και χάρη στον καινοτόμο χαρακτήρα του τη μετατρέπει σε μποέμικο κέντρο των τεχνών και των γραμμάτων, κρύβει πίσω του έναν τρομακτικό μηχανισμό ταξικής «εθνοκάθαρσης».

Εταιρείες ακινήτων, κατασκευαστικές και αλυσίδες σούπερ μάρκετ και εστιατορίων χρησιμοποιούν το μονοπώλιο της κρατικής βίας, που τους προσφέρει η αστυνομία, για να καθορίσουν τον βαθμό ασφάλειας μιας περιοχής και μέσω αυτής τις τιμές των ακινήτων.

Οι παλιοί ένοικοι, όταν δεν νιώθουν τη σιδερένια γροθιά της κρατικής καταστολής, αισθάνονται να τους διώχνει το «αόρατο χέρι της αγοράς» που εκτινάσσει στα ύψη τις τιμές των ακινήτων μετατρέποντάς τες σε νησίδες κέρδους.

Στα νέα Ελντοράντο του real estate οι εύποροι κάτοικοι θυμίζουν τους πρώτους εποίκους που εξόντωναν τους Ινδιάνους ή τους Ισραηλινούς που κατέλαβαν τα παλαιστινιακά εδάφη. Όλοι θα μιλήσουν για το δικαίωμά τους στην επιβίωση. Λίγοι θα αναρωτηθούν τι στον διάολο γυρεύουν εκεί.

Ο λευκός χίπστερ που καλεί την αστυνομία για να εκδιώξει τους ενοχλητικούς ντόπιους δεν το κάνει λόγω κάποιας αφηρημένης ή έμφυτης έννοιας ρατσισμού (συνήθως μάλιστα δηλώνει φιλελεύθερος και φανατικός οπαδός των ατομικών δικαιωμάτων).

Γνωρίζει όμως ότι μια παρέα μαύρων παιδιών που παίζει στη γειτονιά δημιουργεί αίσθημα φόβου («ο νέγρος είναι φοβογενετικό αντικείμενο» έλεγε ο μαύρος διανοητής Φραντζ Φανόν) και μπορεί να ρίξει την αξία μετενοικίασης του διαμερίσματός του. Για τον χίπστερ–έποικο αυτό το διαμέρισμα δεν είναι απλώς το σπίτι του αλλά μια επένδυση με την οποία κερδοσκοπεί, όπως θα έκανε και με ένα πακέτο μετοχών.

Ο ενοικιαστής μπορεί να φύγει σε μερικούς μήνες ενώ κάποια από τα παιδιά θα έχουν καταλήξει σε ένα σωφρονιστικό κατάστημα για… μεταπτυχιακό στην εγκληματικότητα. Στην πιο ακραία εκδοχή κάποιος σαν τον Αλεχάντρο μπορεί να πέσει νεκρός από τις σφαίρες ενός αστυνομικού. Η ταξική εθνοκάθαρση έχει μόλις ολοκληρωθεί χωρίς κανείς να καταλάβει τους μηχανισμούς που ενεπλάκησαν.

Οι κάτοικοι του πύργου του Λονδίνου βρέθηκαν σε μια ιδιότυπη μάχη αυτού του ταξικού πολέμου. Δεν ήταν η παρουσία τους αλλά η άσχημη πολυκατοικία τους που χαλούσε τη θέα (και συνεπώς έριχνε την αξία) στα πολυτελή διαμερίσματα της περιοχής.

Ο οργανισμός που διαχειριζόταν το κτίριο, προκειμένου να ομορφύνει τη γειτονιά, αποφάσισε να καλύψει τον πύργο με μια εξωτερική κατασκευή, αδιαφορώντας για τις συνθήκες στο εσωτερικό του κτιρίου. Εξαιτίας όμως αυτού του περιβλήματος η φωτιά κατάφερε μέσα σε μόλις δεκαπέντε λεπτά να καταπιεί ολόκληρο το κτίριο. Το «έγκλημα» των ενοίκων ήταν ότι χαλούσαν τη βιτρίνα σε μία από τις ακριβότερες περιοχές του Λονδίνου.

πηγή: infowar

 

Posted in Επικαιρότητα, Uncategorized | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Έφυγε ο σ.Κώστας Γεωργακόπουλος

Posted by eamgr στο 23 Ιανουαρίου, 2017

Ακριβέ μας σύντροφε,kampana aristera

Στεκόμαστε σήμερα απέναντι σου και νιώθουμε να μας κοιτάζεις με απορία για την πίκρα και τα δάκρυα που μας προκαλεί ο ξαφνικός χαμός σου. Όμως έφυγες νωρίς κι αυτό μας ξεπερνάει όλους μας.

 Εσύ όμως έφυγες έχοντας κερδίσει όλα τα στοιχήματα με τη ζωή, την αξιοπρέπεια και τα ιδανικά σου.

Κέρδισες το στοίχημα στη δουλειά και στον αγώνα με τους συναδέλφους σου στη ΜΙΣΚΟ και σε όλο το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα της Πάτρας σαν συνδικαλιστής-εργάτης από κείνους που έσωσαν τη χαμένη τιμή του συνδικαλιστικού κινήματος σε καιρούς δύσκολους και σάπιους.

Κέρδισες το στοίχημα με τη ζωή, την οικογένεια και τους συντρόφους σου, παρόλο  που απέναντι σου η ζωή τσιγκουνεύτηκε σε χαρές και ήταν απλόχερη σε δυσκολίες και πολλές φορές σε πίκρες, τα πάντα όμως τα αντιμετώπισες  με χαμόγελο και ιώβεια υπομονή.

Δεν συμβιβάστηκες, δεν λύγισες, δεν νικήθηκες.

Νίκησες, ακριβέ μας σύντροφε.

Κέρδισες και την αρρώστια σου, κέρδισες και  στο τελευταίο στοίχημα όπως ο ίδιος μας είπες, να πας πρώτα στον Άγιο Λευτέρη με την αγαπημένη σου κόρη, το γιό και την γυναίκα σου και μετά στον Άγιο Κωνσταντίνο.

Φεύγεις νικητής και κερδισμένος.

« Ζωγράφισες έναν ήλιο στο ταβάνι

μίλησες με τ’ αγέρι της νυχτιάς

και χόρεψες μαζί με τη σκιά σου

στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς»

Είμαστε σίγουροι ότι ακόμα και τώρα ψιθυρίζεις αυτούς τους στίχους του τραγουδιού που τόσο σου άρεσε στις πορείες και τις συγκεντρώσεις.

Μένουμε πίσω φτωχότεροι αλλά κερδισμένοι και εμείς που σε γνωρίσαμε και αγωνιστήκαμε μαζί σου για έναν καλύτερο κόσμο.

Καλό σου ταξίδι σύντροφε !

Τη Δευτέρα 23/1/17 στις 3 μ.μ. στον Άγιο Κωνσταντίνο στην Αγυιά θα γίνει η κηδεία 

 

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η σύγκρουση είναι μετωπική και καθολική

Posted by eamgr στο 27 Οκτώβριος, 2016

ΔΗΛΩΣΗ του Μιχάλη ΒασιλάκηΦράουλες Δικ. Μέγαρο 29-7-2014, αγόρευση, διαμαρτ. μεταναστών Μιχ. Βασιλάκης ΕΑΜ  034 (2)

Το Συμβούλιο της επικρατείας  με ψήφους 14-11 προχώρησε σε μια απροκάλυπτα  προκλητική, πολιτική απόφαση με απολύτως έωλο νομικό υπόβαθρο όπως φανερώνει και η ίδια η ισχνή και οριακή της πλειοψηφία.

Στο όνομα ενός αμαρτωλού θεσμικού φαντάσματος   Ε.Σ.Ρ. που δημιούργησε και συντηρεί το σύστημα της διαφθοράς, της  διαπλοκής και της υποτέλειας επιχειρείται εκβιαστικά η δημιουργία ενός κενού εξουσίας με την απαγόρευση νομοθετικής πρωτοβουλίας και νομοθετικής αρμοδιότητας  των θεσμικών και εκλεγμένων πολιτικών οργάνων (κυβέρνηση- βουλή). Δηλαδή: «Δεν υπάρχει Ε.Σ.Ρ., δεν μπορεί να λειτουργήσει  ούτε η κυβέρνηση ούτε το  κοινοβούλιο για να μη ξεφύγει η διαχείριση  της εξουσίας από τους σκοτεινούς διαδρόμους του τρίγωνου της διαπλοκής».

Όμως το Ε.Σ.Ρ. δεν είναι ανεξάρτητη εξουσία. Είναι ανεξάρτητη διοικητική αρχή κατ’ εξουσιοδότηση και εφόσον δεν υπάρχει δυνατότητα συγκρότησης του και πολύ περισσότερο αν υπονομεύεται αυτή, τότε οι αρμοδιότητες του  επιστρέφονται στο σώμα που την εξουσιοδοτεί δηλαδή το εθνικό κοινοβούλιο. Κενό εξουσίας δεν μπορεί να υπάρχει.

Δεν είναι λοιπόν ο νόμος αντισυνταγματικός.  Συνταγματική ανωμαλία δημιουργείται  δυστυχώς και εξ’ αντικειμένου με την απόφαση της πλειοψηφίας του Σ.Τ.Ε.

Ο στόχος του χρεωκοπημένου παλαιού πολιτικού συστήματος ήταν και φανερός και διακηρυγμένος πολύ πριν. Σε αυτόν έριξε και ρίχνει όλες τις δυνάμεις και εφεδρείες του. Αυτή τη στόχευση εμφανίζει  σήμερα αυτό το σύστημα να σφραγίζει και με την απόφαση της ισχνής πλειοψηφίας του Σ.Τ.Ε.

Η σύγκρουση είναι μετωπική και καθολική και θα ξεδιπλώνεται καθημερινά.

Κανείς δεν μπορεί ούτε να είναι, ούτε να παριστάνει τον ουδέτερο.

Μιχάλης Βασιλάκης

γραμματέας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου

 

Posted in Ανακοινώσεις, Επικαιρότητα, Uncategorized | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ρεκόρ θανάτου, κυνισμού και εκτροπής: Ολυμπιακοί Ρίο 2016

Posted by eamgr στο 6 Αύγουστος, 2016

Οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες, πέρα από την εν γένει εμπορευματική και πολιτική τους διάσταση-σαν κορυφαία αθλητική διοργάνωση εν προκειμένω για την εμπέδωση της οικουμενικής κυριαρχίας του κεφαλαιοκρατικού συστήματος-πάντοτε συμβάδιζαν με όλες τις κατά καιρούς αντιθέσεις, σε αρκετά μεγάλη σύνδεση με τις βάσεις των κοινωνιών.

Οι Ολυμπιακοί του 1936 στο Μόναχο χρησίμευσαν ώστε ο εθνικοσοσιαλισμός να καλλιεργήσει την απαραίτητη αίγλη του-και τον τρόμο-στα μάτια του κόσμου ενόψει του Β’ΠΠ. Άλλοτε, το 1964 διαμέσου της διοργάνωσης στο Τόκιο η Ιαπωνία επανήλθε σαν ακμαία σύμμαχος δύναμη της Δύσης, με τον πιο επίσημο τρόπο.

black_power_salute

Στους Ολυμπιακούς του 1968 στο Μεξικό εκδηλώθηκαν οι διεργασίες του αντιρατσιστικού κινήματος και του ιδιαίτερου δημοκρατικού κινήματος της εποχής στην ήπειρο, με δολοφονημένους νεαρούς διαδηλωτές τις ημέρες των αγώνων. Αλλά και με την ιστορική διαμαρτυρία- στάση απείθειας των Αμερικάνων μαύρων ολυμπιονικών πάνω στο βάθρο. Το 1972, πάλι στο Μόναχο, παλαιστίνιοι αγωνιστές του απελευθερωτικού κινήματος έπιασαν αιχμάλωτα μέλη της ισραηλινής αποστολής, με 18 συνολικά θύματα στην όλη επιχείρηση διαφυγής τους. 

 

Το μποϊκοτάζ από 65 χώρες δορυφόρους των ΗΠΑ στους Ολυμπιακούς της Μόσχας το 1980. Και έπειτα το μποϊκοτάζ από τις δυνάμεις του ανατολικού μπλοκ στους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες τέσσερα χρόνια αργότερα. Οι Ολυμπιακοί της κεφαλαιοκρατικής επανένωσης του κόσμου το 1992 στην Βαρκελώνη. Η ανάδειξη του νέου μεγάλου ανταγωνιστή το 2008 με τους αγώνες στο Πεκίνο. Και πολλά πολλά άλλα επιμέρους στοιχεία.

Αλήθεια, οι φετινοί Ολυμπιακοί στην Βραζιλία, τι αλήθεια σηματοδοτούν; Είναι γεγονός ότι η Βραζιλία κέρδισε τον διαγωνισμό σαν μια πολλά υποσχόμενη αναπτυσσόμενη δύναμη την περασμένη δεκαετία. Στο μεταξύ η προσπάθεια της να ανέλθει στο κλαμπ των 5 μεγαλύτερων οικονομιών είχε σαν συνέπεια μια μερική και σχετική μόνο άνοδο του βιοτικού επιπέδου του λαού της. Πλέον βουλιάζει στην φτώχεια, στην βία και στην δικτατορία ουσιαστικά, εφόσον ακόμα και προσχηματικά κεντροαριστερές κυβερνήσεις-συμπύκνωση και κατάληξη, έστω δια της προφανής τους στρέβλωσης, πολύχρονων δημοκρατικών κινημάτων-δεν είναι αρεστές στην αμερικάνικη εξωτερική πολιτική για την ευρύτερη περιοχή.

ooooooo-cdfb400c3a8d19e4c49310a9414e6ce7

Ένας γελοίος αχυράνθρωπος των αγορών, ονόματι Τεμέρ, είναι ο frontman μιας κυβέρνησης μειοψηφίας, με συμβόλαιο θανάτου να εκτοπίσει την παλιά πολιτική ηγεσία δια της δικαστικής οδού, να ξεπουλήσει όσο το γρηγορότερο τον φυσικό πλούτο της χώρας, να διαλύσει τις εργατικές κατακτήσεις της περασμένης δεκαετίας. Διέλυσε ήδη τα υπουργεία Πολιτισμού (που είχε συμβολικά ιδρυθεί πρώτο πρώτο μετά την πτώση της χούντας την δεκαετία του 1980), καθώς και τρία υπουργεία για τα δικαιώματα: τα δημοκρατικά. των μειονοτήτων, και των γυναικών. Με λίγα λόγια ανέλαβε σαν χούντα των αγορών να καταστήσει πάλι αποικία την Βραζιλία, πριν παραδώσει την διαχείριση σε άλλες φιλοδυτικές δυνάμεις. Ασφαλώς και γίνονται αγώνες του βραζιλιάνικου λαού, αλλά δεν μαθεύονται εδώ. Εδώ είναι καλύτερα να μαθαίνουμε ότι οι Βραζιλιάνοι είτε παίζουν μπάλα, είτε κλέβουν ασύστολα στον δρόμο με τον οποιοδήποτε ευφάνταστο τρόπο.

 

Αυτό είναι και το πρώτο μήνυμα των Ολυμπιακών: Γίνονται στην πρώτη μεγάλη χώρα όπου στη »νεοψυχροπολεμική» εποχή η εκλεγμένη κυβέρνηση καθαιρέθηκε για να αναλάβουν οι εκτροπείς υπηρέτες της Δύσης. Όχι με τανκς, αλλά με όπλο το χρήμα, τα ΜΜΕ και την διεφθαρμένη δικαιοσύνη.

13901451_1175783015775717_5252547752776426414_n

Το δεύτερο μήνυμα είναι το οριστικό και εμφατικό διαζύγιο, η επιθετικότητα των αγώνων σε σχέση με οτιδήποτε θύμιζε την σύνδεση τους με την κοινωνία. Αν οι 13 νεκροί εργάτες-θύματα του »συμπιεσμένου κόστους» στα θεμέλια των Ολυμπιακών της Αθήνας το 2004 αποτέλεσαν ένα τραγικό ελληνικό ρεκόρ, στην Βραζιλία τα θύματα μέσα και έξω από τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις παραπέμπουν σε εμφύλιο πόλεμο: 2500 νεκροί από τις εκκενώσεις στις φαβέλες προκειμένου να εξωραϊστεί η εικόνα της πόλης. Εκατοντάδες κατοικίες των φτωχών ρημαγμένες, σε ρημαγμένες συνοικίες με ρημαγμένες ζωές, επειδή έτυχε να ζουν στην ίδια περιοχή όπου το εξουσιαστικό σύστημα θα ξεδιπλώσει τα αθλητικά δρώμενα για τους θεατές-που τούς κατατάσσει σε έκοντες άκοντες συνενόχους.

 

Κι έπειτα, κατά χιλιάδες συρρέουν από τις επαρχίες της χώρας αγόρια και κορίτσια για να διατεθούν στις σαδιστικές ορέξεις των πελατών του σεξουαλικού τουρισμού. Συνολικά, υπολογίζεται ότι στην πανέμορφη χώρα της Λ.Αμερικής περισσότεροι από 250 χιλιάδες έφηβοι εξαναγκάζονται στην πορνεία. Πριν, κατά την διάρκεια, μετά, και ασχέτως των Ολυμπιακών αγώνων.

Hot-sell-American-Street-Artist-by-Bansky-for-font-b-Olympics-b-font-poster-painting-on

 

Πέρα από τις εμφανείς πολιτικές σκοπιμότητες του εξευτελισμού της Ρωσικής αποστολής, με τον αποκλεισμό σαν εν δυνάμει φορέων ντοπαρίσματος του 1/3 αυτής. Αν συνυπολογίσουμε στα παραπάνω ότι για πρώτη φορά διαμέσου των Ολυμπιακών ο ιμπεριαλισμός ξεπλένει τα εγκλήματα του κατεβάζοντας και την «εθνική προσφύγων»-προφανώς ο πιο εύσχημος τρόπος ώστε να εμπλουτιστεί η παρουσίαση της προσφυγιάς όχι σαν αποτέλεσμα των πολεμικών επεμβάσεων σε μια σειρά από χώρες, αλλά σαν ένα περίπου καιρικό φαινόμενο ξεκομμένο από τα πολιτικά συμφέροντα-τότε πια μιλάμε με σιγουριά ότι αυτοί οι Ολυμπιακοί είναι για να διαφημιστεί η αίγλη του κυνισμού και της εξουσίας των ανθρώπων της Δύσης εις βάρος εκείνων των υπανάπτυκτων χωρών και των λαών τους.

Άλλοτε με επίκληση-ή και με πρόφαση, ασφαλώς-το επικαλούμενο έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης μιας διοργανώτριας χώρας ξεδιπλώνονταν στην πράξη οι πολιτικοί ανταγωνισμοί διαμέσου του εμπάργκο, της αποχής, ή και της εμπράγματης διαμαρτυρίας. Αυτά σε έναν πιο πολιτικοποιημένο κόσμο, όπου υπήρχε ακόμα μια σύνδεση ανάμεσα στα θεάματα και στην αληθινή ζωή. Τώρα το νόημα το δίνει η συναίνεση. Η παρουσία όλων των χωρών όλων των αθλητών, και όλων των (τηλε)θεατών των αγώνων της βίας, της φτώχειας, των ανενόχλητων πολέμων. Πραγματικά, αφού βουτήξαμε στο παρελθόν, οι αντίστοιχοι Ολυμπιακοί του Χίτλερ, δεν πιάνουν μία μπροστά σε αυτούς εδώ.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Δημοκρατία του κολλαγόνου:Όχι κόμματα, όχι χρώματα, όχι συνδικάτα.

Posted by eamgr στο 15 Ιουνίου, 2016

»Όχι κόμματα, όχι χρώματα, όχι συνδικάτα». Το διαχρονικό σύνθημα του εθνικισμού κυρίαρχο σύνθημα στα χείλη της ψευτοαστικής τάξης και των παρασιτικών συμμάχων της. Με αυτό διεκδικούν την κοινωνική ηγεμονία, σε αυτό οφείλει να αντιπαραθέσει η κοινωνία των εργαζομένων το δικό της σχέδιο ηγεμονίας. Και αυτό δεν αφορά την σημερινή, ή παρόμοιες με την σημερινή, συγκέντρωση, αλλά ένα βαθύ ιδεολογικό ζήτημα που η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό επιδιώκει να απαντήσει από αρνητική μεριά μέσα στην συνολική κρίση ταυτότητας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Ανεξάρτητα από την επιρροή, ή και από την γελοιότητα, του κινήματος »για την δημοκρατία του κολλαγόνου», αν οι πολιτικοί ηγέτες της πλατφόρμας του ΝΑΙ δεν ήταν τόσο απαξιωμένοι σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνικής συνείδησης θα μπορούσαν ίσως να διεκδικήσουν κάτι καλύτερο για την (αντι)κοινωνική τους συμμαχία, επειδή κατά τα άλλα συγκροτείται ένα σκληρό και επικίνδυνο μέτωπο φασιστονεοφιλελευθερισμού (της τάξης του 30%) που παρεμβαίνει μόνιμα και συντονισμένα τις πολιτικές εξελίξεις, με μια αρκετά ομογενοποιημένη σε αντίστοιχη κατεύθυνση φρασεολογία.

Οπωσδήποτε υπάρχει μία κρισιακή βάση και για τα τρία ζητήματα που θίγονται, και που για αυτόν τον λόγο  απαιτούνται σοβαρές επαναθεωρήσεις για λογαριασμό του λαϊκού κινήματος τόσο αναφορικά με το αντιπροσωπευτικό περιεχόμενο και την ταξική αναφορά των κομμάτων, όσο και για τον βασικό εχθρό της εποχής μας, την άχρωμη αποϊδεολογικοποίηση, αλλά σαφώς και για την ανάταση σε αληθινά ταξικούς και συμμετοχικούς/αντιπροσωπευτικούς όρους των εργατικών συλλογικοτήτων. Μια θεσμική, μάλιστα, κατοχύρωση του ρόλο αυτών των συλλογικοτήτων-γιατί όχι και στο επίπεδο συμμετοχής τους στην άσκηση της νομοθετικής εξουσίας;-θα μπορούσε, παράλληλα με ευρύτερες διεργασίες και συσσωματώσεις, να βγάλουν από το θλιβερό του τέλμα το εργατικό κίνημα, που τόσο εύκολα οι εχθροί του βρίσκουν χώρο για να το περιθωριοποιήσουν ή/και να το καταστήσουν και πηγή της εθνικής χρεοκοπίας!

Θα χρειαζόταν μια σοβαρή ταξική ανάλυση γύρω από το ποια ακριβώς ταξικά στρώματα συγκρούονταν πριν και κατά την διάρκεια των μνημονίων. Συχνά ξεπροβάλλει ο κίνδυνος μια τέτοια ανάλυση να αποφευχθεί με τοποθετήσεις του στυλ: »είναι ίδιοι ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ», »μόνο τεχνητές οι διαφορές», που όλες τους υποκύπτουν τελικά στον λαθεμένο άξονα μνημόνιο-αντιμνημόνιο, ο οποίος καπέλωσε ολόκληρον τον πολιτικό λόγο, την ταξική πάλη και σίγουρα αιχμαλώτισε σύσσωμη την Αριστερά.

Είναι κρίμα για την Αριστερά που τείνει να ανακαλύπτει συνομωσιολογικούς όρους (του στυλ »το παιχνίδι είναι στημένο και από πριν κανονισμένο, όλοι βολεύονται από τις συγκεντρώσεις της αντιπολίτευσης») πίσω από το νέο, και με τα αντίστοιχα περιεχόμενα ή και υποσημαινόμενα τους, δίπολο Δεξιάς/Αριστεράς. Αρνούμενη έτσι τους ταξικούς όρους που συγκροτούν τα δίπολα, και, τελικά, την ίδια την δυνατότητα του λαού μας να επέμβει σε αυτά. Αν η αυτοαποκαλούμενη επαναστατική Αριστερά αδυνατεί να σπρώξει τα δίπολα προς τα πιο Αριστερά, αυτό δεν σημαίνει ότι τα δίπολα δεν υπάρχουν, δυστυχώς, ως τέτοια.

Η Αριστερά πέρασε ολόκληρη την περασμένη δεκαετία εγκλωβισμένη στο σύνθημα του ΚΚΕ: »ΝΔ-ΠΑΣΟΚ το ίδιο κόμμα». Ένα απόλυτα λαθεμένο σύνθημα που παρέβλεψε όλους τους αντιθετικούς όρους με βάση τους οποίους δεν μπορούσαν αυτά τα κόμματα να είναι και να εκλαμβάνονται ως ίδια-έστω και αν εκπροσωπούσαν την ενσωμάτωση της συμμαχίας των 2/3 στην νεοελληνική πραγματικότητα (για το ότι δεν ήταν ίδια κόμματα το απέδειξε και η εξέλιξη του καθενός στην μνημονιακή περίοδο). Μπορεί να τέμνονταν στην μεσαία τάξη, αλλά είχαν άλλες καταβολές και άλλη βάση. Εξάλλου, αυτή η θεωρία θα ήταν κατά κάποιον τρόπο εύστοχη αν συνοδευόταν και από την ελάχιστη έστω παραδοχή της ταξικής ηγεμονίας που εκπροσωπούσε, και ακόμα ηγεμονεύει, η συμμαχία των 2/3.

Η νεόκοπη θεώρηση ότι »ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ είναι το ίδιο κόμμα» δεν είναι μόνο αστεία, είναι βαθιά αντιδιαλλεκτική, κινείται στα όρια της εγκατάλειψης της ταξικής και ιδεολογικής διαπάλης, εν είδη ενός νέου αναχωρητισμού καθαρότητας. Όμως ούτε ποτέ υπήρξε, ούτε και θα υπάρξει κοινωνία με ιδεολογική ενότητα, παρά μονάχα προχωρά με τις αντιθέσεις της και τις αντιφάσεις της.

Με λίγα λόγια, και πριν από την μνημονιακή υπαγωγή, αλλά και τώρα χρειάζεται μια αφήγηση που να ξεχωρίζει από όρους προδοσίας, αιχμαλωσίας, κοροϊδίας, κτλ: Είναι αναντίστοιχο με την πραγματικότητα και υποτιμητικό για τον λαό μας να θεωρεί κανείς ότι πάντοτε κάποιος τον κοροϊδεύει. Θα ήταν πολύ καλύτερο αν ομολογούσαμε ότι μέχρι το 2009 η συμμαχία των 2/3 σε εκλογικό επίπεδο εξέφραζε το 80%-90% της κοινωνίας, το αφήγημα περί δυνατής Ελλάδας μέσα στην ΕΕ τσάκιζε κάθε άλλη κουβέντα.

Τώρα που η θέση της Ελλάδας μέσα στην ΕΕ είναι εξαιρετικά συγκεκριμένη το προνομιούχο 1/3 επιχειρεί να σύρει προς την δική της συμμαχία τα μεσοστρώματα, με όρους τρομοκράτησης: »Μπορείτε να πάτε και παρακάτω»-από το »μπορείτε να πάτε και παραπάνω», της περασμένης δεκαετίας.

Η πλατφόρμα του ΝΑΙ κινείται με καθαρούς ταξικούς προσανατολισμούς, και για αυτό εξακολουθεί να αγωνιά γιατί στον ΣΥΡΙΖΑ βλέπει εκείνο που δεν βλέπει η υπόλοιπη Αριστερά: Βλέπει μια προοπτική. Επικίνδυνη για εκείνους, επειδή φοβούνται ακόμα και την παραμικρή αλλαγή του στάτους της ζωής και της εξουσίας τους. Δεν αντέχουν όχι μια επαναστατική κυβέρνηση, αλλά ούτε την ελάχιστη ανακατανομή, ακόμα και από μια κυβέρνηση που διστάζει για κάτι παραπέρα.

Θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα για το ακόμα ανεκπροσώπητο 30% των από κάτω να εκμεταλλευόντουσαν αυτή την κυβέρνηση από την δική τους μεριά. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει με τους υπάρχοντες όρους του λαϊκού κινήματος. Αυτό για να γίνει πρέπει η ταξική πάλη να εκδηλωθεί πολύ πέρα από τους εκλογικούς όρους, με βάση τους οποίους συνήθως αρχίζει και τελειώνει τις εκτιμήσεις της η Αριστερά. Η θεωρία του κακού και αντιλαϊκού διαχειριστή δεν είναι επαναστατική θεωρία αλλά περισσότερο ένα άλλοθι για την συνολική ήττα και ανεπάρκεια για μια καθολική ανάταση του λαού μας στα-έστω, να συμφωνήσουμε- διακριτά αυτά χρόνια της μνημονιακής υπαγωγής.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Να υπερασπίσουμε τις αξίες της εργασίας, της δημοκρατίας,της ελευθερίας,της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Posted by eamgr στο 3 Φεβρουαρίου, 2016

Ένα χρόνο μετά την πρώτη εκλογική-πολιτική του ήττα το σύστημα της Φράουλες Δικ. Μέγαρο 29-7-2014, αγόρευση, διαμαρτ. μεταναστών Μιχ. Βασιλάκης ΕΑΜ  034 (2)κλεπτοκρατίας, της υποτέλειας, της διαφθοράς και του ολοκληρωτισμού όπως καλά τα γνωρίσαμε στην τελευταία του φάση με την μορφή του συμπλέγματος Σαμαρά-Μπαλτάκου-Βενιζέλου, συγκεντρώνει τις δυνάμεις του σε μια «τυφλή» σύγκρουση για την παλινόρθωση του!

Οι «κοινωνίες» των συμμοριών του παρασιτικού καταναλωτισμού, του μαύρου χρήματος, της μαύρης εργασίας, του ρατσισμού, του κοινωνικού κανιβαλισμού, όλοι αυτοί που ιδιαίτερα τα τελευταία είκοσι χρόνια της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας έκαναν σημαία των κοινωνικών τους αξιών το «άρπαξε να φας και κλέψε να χεις», επιχειρούν σήμερα να εγκλωβίσουν την δικαιολογημένη και συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση της κοινωνίας της εργασίας, στους σχεδιασμούς ενός αναγεννημένου μαύρου πολιτικού μετώπου!

Στο μαύρο πολιτικό μέτωπο νεοφιλελευθερισμού και νεοφασισμού που ηγεμόνευσε μετά από μια μακριά και ανώμαλη κυοφορία στην Ν.Δ με τα δεκανίκια της τρόικας εξωτερικού και τη συνδρομή των «σοσιαλιστών» Σημίτη-Βενιζέλου-Πάγκαλου!

Στόχος των αντικοινωνικών συμμοριών και της πολιτικής τους καθοδήγησης από το μαύρο μέτωπο, δεν είναι ξεκομμένα απλά και μόνο η κυβέρνηση Τσίπρα και ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι η ολοκληρωτική εμφυλιοπολεμική τους επιβολή στην νεοελληνική κοινωνία και στις δυνάμεις της παραγωγικής εργασίας, εν είδη ενός σύγχρονου «ευρωπαίου» Πινοσετ!

Η άρνηση του δημόσιου δημοκρατικού διαλόγου με τα κορυφαία θεσμικά και κοινοβουλευτικά νομιμοποιημένα όργανα άσκησης και διαχείρισης της εξουσίας υπό την απειλή άμεσης και προβοκατόρικης παράλυσης όλων των κοινωνικών λειτουργιών, (μεταφορές, υγεία, δικαιοσύνη, οικονομία) αποκαλύπτει την προκλητική και χυδαία εμφυλιοπολεμική απαίτηση του μαύρου μετώπου να θέσει υπό την πολιτική του απαγόρευση την κυβέρνηση και το εθνικό κοινοβούλιο. Να τους στερήσει τις βασικές θεσμικές τους αρμοδιότητες της νομοθετικής πρωτοβουλίας και νομοθετικής λειτουργίας χωρίς μάλιστα καμία πρόταση, αίτημα, ή διεκδίκηση άλλης πολιτικής διεξόδου με δημοκρατικούς όρους.

Παράδοση άνευ όρων ή χάος και εμφύλιος είναι το δίλλημα που βάζει και προωθεί η ακραία επιθετική τυχοδιωκτική και ταυτόχρονα αναλώσιμη σημερινή ηγεσία του μαύρου μετώπου, εκβιάζοντας την κυβέρνηση της αριστεράς που αρνείται την καταστολή στην αντιμετώπιση των κοινωνικών αγώνων.

Στην κατεύθυνση αυτή της εμφυλιοπολεμικής επιβολής του στην οποία συγκεντρώνει σήμερα όλες τις δυνάμεις και τις εφεδρείες του, η κυβέρνηση Τσίπρα και ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί βασικό εμπόδιο και επικίνδυνο αντίπαλο.

Γιατί ανεξάρτητα από λάθη, αδυναμίες, ελλείψεις που σημαδεύουν ολόκληρη τη διαδρομή της συγκρότησης και διαμόρφωσης του, απέδειξε στον ένα χρόνο της διαχείρισης του ότι εκτός από τον δρόμο της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας και του ολοκληρωτισμού υπάρχει και είναι εφικτός και άλλος δρόμος.

  • Της εθνικής ολοκλήρωσης.

  • Της δημοκρατίας και της εργασίας.

  • Της ανθρώπινης και κοινωνικής αλληλεγγύης.

  • Των ανθρωποκεντρικών κοινωνιών.

  • Του κοινωνικού κράτους.

  • Της ταξικής πάλης σαν οξυγόνου της δημοκρατικής και προοδευτικής κοινωνικής εξέλιξης.

Γιατί αποδείχνει πως η κατάσταση μπορεί να αλλάξει όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη και όχι μόνο!

Οι εργαζόμενοι, οι νέοι και οι άνεργοι, οι δημοκράτες, οι προοδευτικοί άνθρωποι, οι αριστεροί και οι κομμουνιστές οφείλουμε να σταθούμε απέναντι στο μαύρο μέτωπο με το σύνθημα :

Η Ελλάδα του 2016 δεν θα γίνει η Χιλή του ‘73.

Μιχάλης Βασιλάκης, γραμματέας του ΕΑΜ

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

«Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα» και η εξόρυξη βωξίτη

Posted by eamgr στο 29 Μαρτίου, 2015

Η Σύμβαση Κούπερ

1ο Μέρος

   Το ημερολόγιο έγραφε 30 Μάρτη του 1952 και οι δείχτες του ρολογιού τέσσερις και 12’ το πρωί, όταν ο Δημήτρης Μπάτσης μαζί με τους τρεις συντρόφους του, Ηλία Αργυριάδη, Νίκο Καλούμενο και  Νίκο Μπελογιάννη εκτελούνταν στο Γουδί δια τουφεκισμού, υπό το φως των προβολέων στρατιωτικών αυτοκινήτων.

Δεν ήταν ούτε εργάτης ούτε φτωχός. Ο πατέρας του ο ναύαρχος Μπάτσης βασιλικός και στην ομάδα του παλατιού. Η σύζυγος του, κόρη βιομήχανου. Αμφότεροι έκαναν ότι ήταν δυνατόν για να του δοθεί χάρη από τον τότε βασιλιά. Παρά τις στενές σχέσεις της οικογένειας με το παλάτι, στάθηκε αδύνατο.Heavy-Industry-in-Greece-17

Ο γεννημένος το 1916 Δημήτρης, λαμπρός Έλληνας επιστήμονας, είχε προφτάσει να μας αφήσει σαν διαθήκη του, το περίφημο αλλά και προφητικό βιβλίο «Η ΒΑΡΕΙΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ» ένα σύγγραμμα 600 σελίδων, τον πρόλογο του οποίου υπέγραφε μια άλλη μεγάλη μορφή της ελληνικής προοδευτικής διανόησης, ο πρύτανης του ΕΜΠ Νίκος Κιτσίκης.

«…Η εργασία μου αυτή –αναφέρει ο Μπάτσης στο βιβλίο του το 1947- γράφτηκε με τη βέβαιη προοπτική, πως παρόλα τα εμπόδια και παρόλες τις πολύμορφες επεμβάσεις, ο Ελληνικός λαός…θα ανοίξει και πάλι με τον αγώνα του διάπλατα τον δρόμο για μια ελεύθερη δημοκρατική ανοδική πορεία, και θα αρχίσει…να χτίζει τα ερειπωμένα από τη ναζιστοφασιστική κατοχή και τον οικτρό εμφύλιο πατρίδα..».

Η εκτέλεση του Μπάτση, πέρα απ’όλα τα άλλα, συμβολίζει την απόφαση των κυρίαρχων κύκλων –μείγμα μαφιόζων επιχειρηματιών, αδίστακτων Γερμανοτσολιάδων και υποτακτικών στο κάθε κατεστημένο, να επιβάλουν το «δικό τους» μοντέλο ανάπτυξης, σύμφωνα με όλα όσα διαχρονικά διαπιστώσαμε σαν λαός. Σχέδιο Μάρσαλ, ολοκληρωμένα μεσογειακά προγράμματα, ΕΣΠΑ, προγράμματα leader,  επιδοτήσεις, εφαρμοστικοί νόμοι και έπεται η συνέχεια…  Εκατομμύρια εκατομμυρίων τα οποία έπεσαν στην γόνιμη ελληνική γη, ανακάτεψαν τα χώματα της σε δρόμους, γέφυρες, μεταλλεία, τώρα ανακαλύπτουν και τον θαλάσσιο και υποθαλάσσιο πλούτο στο Ιόνιο, στο Αιγαίο, στην Κύπρο, με σίγουρο αποτέλεσμα την αύξηση και διαιώνιση των χρεών των λι(η)στών Λαγκάρντ, και των καταθέσεων στα Καϊμάν.

Ο Μπάτσης δούλεψε και έγραψε για την Ελλάδα της αξιοπρέπειας. Για την δημοκρατική Ελλάδα που αξιοποιώντας τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της προς όφελος των πολιτών της θα προχωρούσε μπροστά.

 Γιατί εμείς εδώ στη Φωκίδα να ασχοληθούμε με ένα βιβλίο του 1947;

Γιατί ο Μπάτσης αφιερώνει 16 σελίδες αποκλειστικά, όπου αναπτύσσει και αναλύει τις προϋποθέσεις αξιοποίησης αυτού του πλούτου της Φωκικής γης υπέρ φυσικά του λαού. Αντικρούει μεθόδους και εφαρμογές που από τότε εφαρμόστηκαν και ταλαιπωρούν την περιοχή αλλά και την χώρα….

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή

Η δολοφονία του Μπάτση, η παντελής αποσιώπηση του έργου του και κυρίως η άρνηση να τοποθέτησης στα ζητήματα και στις προτεινόμενες λύσεις από το σύγγραμμα του, εξηγούνται για πάρα πολλούς πολίτες, στην αποκάλυψη της λεγόμενης σύμβασης Κούπερ.

Η σύμβαση Κούπερ κυρώθηκε με τον αναγκαστικό νόμο 2220/1940 δημοσιευμένο στο ΦΕΚ 27-2-1940 με επικεφαλίδα «περί κυρώσεως συμβάσεως διά την παραχώρησιν υδραυλικής δυνάμεως Αχελώου ποταμού». Φέρει δε τις υπογραφές του βασιλέα Γεωργίου και του πρωθυπουργού Μεταξά. Η σύμβαση είχε ισχύ 70 χρόνια!!! Καθώς θα έληγε στις 31-12-2010. Επρόκειτο για μια καθαρά αποικιοκρατική σύμβαση που στην πραγματικότητα παρέδιδε τόσο τον ορυκτό πλούτο όσο και τις ενεργειακές δυνατότητες της χώρας σε ξένα χέρια. Μέχρι τότε εταιρείες της αλλοδαπής είχαν προχωρήσει σε μελέτες και σχετικές έρευνες. Στο βιβλίο του, ο συγγραφέας αναφέρει «…είναι χαρακτηριστικό το φαινόμενο της εντατικής μελέτης των ελληνικών πλουτοπαραγωγικών πηγών από ξένους επιστήμονες, ινστιτούτα, τραστ, τη στιγμή που το επίσημο κράτος, αδιαφορεί…». Προς επίρρωση των παραπάνω να αναφέρουμε ότι ουσιαστικά από το 1860 τα μεταλλεία σε μεγάλο βαθμό έχουν δοθεί σε ιδιώτες και ξένους με ληστρικές συμβάσεις εκμετάλλευσης.

Και συνεχίζει ο Μπάτσης «…τα μεταλλεύματα αυτά χρησιμοποιήθηκαν για την βιομηχανία χωρών που από αυτές εξαρτήθηκε και αποστραγγίστηκε η Ελληνική οικονομία…». Το συμπέρασμα αυτό ισχύει βεβαίως μέχρι τώρα φυσικά όχι μόνο για τα μεταλλεύματα αλλά συνολικά.

Ιδιαίτερη σημασία δόθηκε στην έρευνα του υδάτινου πλούτου της χώρας προκειμένου να στοιχειοθετηθεί η πρόσληψη ηλεκτρικής ενέργειας από τις υδατοπτώσεις. Σε αυτά τα πλαίσια μετά την έρευνα του Αχελώου από τον Ελβετό Σενκ (1923), συνέχισαν το 1936 δύο αμερικάνικες εταιρείες επεκτείνοντας την έρευνά τους τόσο στον Μόρνο όσο και στον Εύηνο. Οι εταιρείες αυτές συγκρότησαν την «Ελληνική Υδροηλεκτρική Μεταλλουργική εταιρεία» παίρνοντας με την παραπάνω σύμβαση ΚΟΥΠΕΡ, την ενεργειακή εκμετάλλευση του ποταμού και την ίδρυση συγκροτήματος ηλεκτρομεταλλουργικής και ηλεκτροχημικής βιομηχανίας.

Ανεξάρτητα από το πότε, πώς, από ποιους  η σύμβαση ΚΟΥΠΕΡ «δούλεψε», στην πραγματικότητα αποτέλεσε το καλούπι μέσα στο οποίο χύθηκε και σφυρηλατήθηκε το οικονομικό δόγμα «υποτελούς ανάπτυξης» της Ελλάδας.

Ο συνδυασμός ενέργεια – πρωτογενές προϊόν συγχρόνως με φτηνό εργατικό κόστος είναι ο παράδεισος του κεφαλαίου, και στην περίπτωση της Ελλάδας, το ξένο κεφάλαιο με ανάλογα μεσιτικά στο ντόπιο πολιτικό προσωπικό και στην αστική τάξη, εξασφάλισαν την υπαγωγή και του εδάφους και του υπεδάφους στην κυριαρχία τους, ανάγοντάς την σε «…επίπεδο μονοπωλιακής καταδυνάστευσης της οικονομίας…».

Υστερόγραφο. Στο τέλος του 1ου μέρους, πριν προχωρήσουμε στις θέσεις του βιβλίου σχετικά με τον βωξίτη στην περιοχή ας υπογραμμίσουμε ότι το έργο του Μπάτση ερευνά, συνεχίζει και εμπλουτίζει το «ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΤΣΗΣ», ψυχή του οποίου είναι ο καθηγητής οικονομικών στο Πάντειο Θ. Μαριόλης.               

 

29-3-2015 Χρήστος Βανδώρος

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

ΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΟΛΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ

Posted by eamgr στο 10 Σεπτεμβρίου, 2013

ΟΛΜΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣΜαρία, Γιάννη, Πέτρο, Ελένη, Ανίσα, Βλαντισλάβ…

Αγαπητή μας μαθήτρια, αγαπητέ μας μαθητή

Πάει καιρός από τότε που οι πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη ήταν για όλους μας μια γλυκιά επιστροφή στο σχολείο, γεμάτη από τις ανταλλαγές των καλοκαιρινών εμπειριών, από το σχεδιασμό και τις αποφάσεις για την καινούργια σχολική χρονιά και την ανανέωση της υπόσχεσης πως θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, για να ζήσουμε καλύτερα. Έχει περάσει ήδη αρκετός καιρός, από τότε που οι κυβερνήσεις των μνημονίων και όλοι όσοι τις υπηρετούν, αποφάσισαν να διαλύσουν το Δημόσιο Σχολείο,  να το μετατρέψουν σε μια άχρωμη και σκληρή επιχείρηση, που θα χωράει όλο και λιγότερα παιδιά. Κάποιοι προσπαθούν επίμονα να μας πείσουν πως αυτό είναι κάτι φυσικό και λογικό. Περιμένουν από μας να «συνηθίσουμε» την καταστροφή. Όμως ξέρουμε, ότι αυτό δεν θα συμβεί!  Γιατί δεν μπορούμε να ζήσουμε έτσι. Αλλά και γιατί ακόμη δεν θα παραιτηθούμε -ούτε εμείς ούτε εσύ- από το να είμαστε άνθρωποι, από το να θέλουμε έναν καλύτερο κόσμο, από τη δύναμη της νεανικής ορμής και δημιουργικότητας, από την έντονη επιθυμία ν΄ αλλάζουν τα πράγματα γύρω μας κόντρα στις συνήθειες και τον εφησυχασμό.

Μετά από τούτο το Σεπτέμβρη λοιπόν, τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Γι αυτό, εμείς, οι καθηγητές και οι καθηγήτριές σου, αποφασίσαμε να ξεσηκωθούμε σε έναν απεργιακό αγώνα για την υπεράσπιση του Δημόσιου Σχολείου, της ζωής μας και της δικιάς σου ζωής. Απέναντί μας έχουμε τα στελέχη των υπουργείων, τους καλοπληρωμένους μάνατζερ, τα δελτία ειδήσεων, που δεν έχουν σταματήσει να επαναλαμβάνουν μονότονα ότι ο δικός μας αγώνας θα βλάψει το Σχολείο και όχι η δική τους βάρβαρη πολιτική. Αυτοί οι άνθρωποι, ζώντας χρόνια τώρα στα σαλόνια της εξουσίας, δεν είναι σε θέση να καταλάβουν τις ανάγκες σου, τις αγωνίες σου, τα όνειρά σου. Αυτοί οι άνθρωποι, γρανάζια του συστήματος ξέρουν μόνο να κάνουν λογιστικούς λογαριασμούς, και σ’ αυτούς τους λογαριασμούς βρήκαν ότι το Δημόσιο Σχολείο περισσεύει.

Μέσα στο καλοκαίρι, συνέχισαν το καταστροφικό έργο της συγχώνευσης/κατάργησης σχολείων.  Έκλεισαν αιφνιδιαστικά και μέσα σε μια νύχτα σχολεία καταργώντας ειδικότητες της τεχνικής εκπαίδευσης σπρώχνοντας εσένα και χιλιάδες συμμαθητές σου στην «αγκαλιά» των σχολαρχών. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση προσπαθεί να ολοκληρώσει τη μετατροπή του σχολείου σε ένα εξεταστικό κάτεργο, ένα εξαντλητικό κέντρο εξετάσεων.  Αντί να επεξεργαστεί ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα που θα στοχεύει στην ουσιαστική και πολύπλευρη γνώση, που θα μειώνει την αφόρητη πίεση που ζεις, δημιουργεί έναν απάνθρωπο μηχανισμό, ένα Μινώταυρο, που βασίζεται στις συνεχείς εξετάσεις από το Γυμνάσιο μέχρι και την τελευταία μέρα σου στο Λύκειο. Θέλουν έτσι να τσακίσουν τη Νιότη σου, να συνηθίσεις τον έλεγχό τους, ώστε αύριο να είσαι ένας υπάκουος υπάλληλος. θέλουν να σε διώξουν πρόωρα από το Σχολείο, ώστε να γίνεις ένας «φθηνός» ανειδίκευτος εργαζόμενος, αν καταφέρεις να βρεις δουλειά. Σχεδιάζουν μια σχολική ζωή άχαρη και δυσάρεστη, με πιο πολλά παιδιά στα τμήματα και τα εργαστήρια και πολύ λιγότερους καθηγητές  περιπλανώμενους –σε πολλά σχολεία ο καθένας-. Με την ίδια περιφρόνηση που φέρονται σε καθετί ζωντανό και όμορφο, μας επιβάλλουν να «αξιολογηθούμε», να μετατρέψουμε δηλαδή ό,τι αγαπάμε περισσότερο –τις σπουδές μας και την καλλιέργειά μας, τα προγράμματα και τις εργασίες που κάνουμε μαζί με σένα, τις εκδρομές, τα θεατρικά, τις συζητήσεις, τις πρόβες και τις συναυλίες- σε «χαρτιά» που θα γεμίσουν το φάκελό μας, μήπως και γλιτώσουμε για λίγο την απόλυση. Μαζί μ’ αυτό έχτισαν έναν ασφυκτικό πειθαρχικό κώδικα που μας θέλει άβουλα ανθρωπάκια που θα κάνουν απλά μάθημα και δεν θα νοιάζονται για τίποτε περισσότερο.

Ξεκινάμε αυτή τη χρονιά σημαντικά λιγότεροι: με κλεισμένα πολλά σχολεία στην τεχνική και τη γενική εκπαίδευση, με πάνω από δέκα χιλιάδες συναδέλφους μας που τους έκοψαν το δρόμο για το σχολείο. Είναι μια κατάσταση που τη γνωρίζεις και εσύ από πρώτο χέρι: Και οι δικοί σου γονείς  υφίστανται την ίδια βίαιη επίθεση με τις περικοπές των μισθών τους, τις απολύσεις , τα λουκέτα των καταστημάτων και το απελπιστικό τέρας της ανεργίας να τους απειλεί. Γιατί  κι εσύ κάθε μέρα μετράς τα λιγοστά ψιλά μπροστά στο κυλικείο, δηλητηριάζεις τη χαρά της επιτυχίας σου στις Πανελλαδικές με την αγωνία  αν θα τα βγάλει η οικογένειά σου πέρα οικονομικά,  ρωτάς αν έχει πια νόημα να σπουδάσεις αυτό που θέλησες ή αν υπάρχει κάποια άλλη σχολή που να σε οδηγεί σε «πιο σίγουρο μισθό» μήπως και ξεφύγεις έτσι απ’ τη μιζέρια και  τη φτώχεια. Γιατί είναι οι χθεσινοί μας μαθητές, δηλαδή τ’ αδέρφια και οι φίλοι σου,  που μας λένε ότι πια δεν αντέχουν εδώ και κυνηγούν την τύχη τους στο εξωτερικό, στο δρόμο της μετανάστευσης, που τον είχαν πάρει κάποτε οι παππούδες μας κι ελπίζαμε πως δεν θα τον ξαναπερπατήσουμε από την ανάγκη.

Είναι κοινά τα προβλήματά μας. Ζούμε, δημιουργούμε, αγωνιούμε και ονειρευόμαστε στον ίδιο χώρο αλλά για ολόκληρη την κοινωνία. Μια κοινωνία που δεν έχει την πολυτέλεια να παρακολουθεί μουδιασμένη το ένα χτύπημα να ακολουθεί το άλλο. Γι’ αυτό εμείς, οι καθηγητές και οι καθηγήτριές σου, αποφασίσαμε να ξεσηκωθούμε σ’ αυτόν τον αποφασιστικό αγώνα, που θα σπάσει την αδράνεια του  «δε γίνεται τίποτα». Σ’ αυτόν τον αγώνα θέλουμε δίπλα μας όλους τους εργαζόμενους. Θέλουμε τους γονείς σου, μα χρειαζόμαστε κι εσένα. Όχι για να αναλάβεις καθήκοντά που είναι δικά μας. Το κόστος του αγώνα θα το σηκώσουμε εμείς στο ακέραιο. Σε θέλουμε δίπλα μας γιατί, όπως και μέσα στην τάξη, είναι η δικιά σου συμμετοχή που δίνει νόημα στη δουλειά μας και στον αγώνα μας. Μόνο μαζί μπορούμε να σπάσουμε την κυριαρχία της μοιρολατρίας και της μιζέριας, μόνο μαζί μπορούμε να σταθούμε όρθιοι και να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε απλώς «άλλο ένα τούβλο στον τοίχο» τους, άλλο ένα γρανάζι στη μηχανή τους.

Μετά από τούτο τον Σεπτέμβρη λοιπόν τίποτε δεν θα είναι πια το ίδιο. Αυτήν την κρίσιμη μάχη ή θα την κερδίσουν οι

af140513πολιτικές της Τρόικα και της κυβέρνησης που την υπηρετεί επιβάλλοντας την ερήμωση και τη δυστυχία ή θα την κερδίσουμε εμείς, ανοίγοντας το δρόμο για το σχολείο του μέλλοντος, για μια δημιουργική και ελεύθερη ζωή για όλους.

Εμείς, οι καθηγητές και οι καθηγήτριές σου, σου ζητάμε να σταθείς στο πλάι μας, να προσθέσεις την αποφασιστικότητά σου στη δική μας και να γίνεις μέρος του τεράστιου λαϊκού ποταμιού που θα γεμίσει τους δρόμους της χώρας και θα νικήσει!

Με αγάπη,

Οι αγωνιζόμενοι καθηγητές και καθηγήτριες σου!                                              Αθήνα, 9/9/2013

 

ΌΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΟΛΜΕ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, ΣΗΜΕΡΑ 10/9 ΣΤΙΣ 18.30

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Η απόπειρα φίμωσης του λόγου και της δράσης του αντιφασιστικού κινήματος και των κοινωνικών αγωνιστών δεν θα περάσει!

Posted by eamgr στο 2 Σεπτεμβρίου, 2013

Και να, που φτάσαμε στο σημείο όπου οι νεοναζί της χρυσής αυγής υποβάλλον μηνύσεις για “συκοφαντική δυσφήμιση”, για “διατάραξη της κοινής ειρήνης” και για “διέγερση σε βιαιοπραγίες και αμοιβαία διχόνοια”, εις βάρος συλλογικοτήτων της αριστεράς και του αντιρατσιστικού κινήματος, αλλά και ακαδημαϊκών αρχών.

Και να, που η δικαστική εξουσία προωθεί αυτές τις μηνύσεις (κατατεθειμένες από το 2009) σήμερα, τέσσερα χρόνια αργότερα, για να εκφοβίσει το λαϊκό κίνημα και τον εργαζόμενο λαό, αποδεικνύοντας ότι έχει εξ ολοκλήρου διαμορφωθεί σε έναν απλό βραχίονα του εξουσιαστικού συστήματος.

Και όλα αυτά με αφορμή τα αντιφασιστικά συλλαλητήρια και την καταγγελία εκ μέρους του αντιφασιστικού κινήματος άλλης μια ναζιστοσύναξης, στην Αθήνα το 2009, που κατέληξε σε δεκάδες μαχαιρώματα  μεταναστών και μαζικά πογκρόμ με την άμεση συμβολή της αστυνομίας.

Έκτοτε, η χρυσή αυγή από σκοτεινή εφεδρεία του συστήματος σταθερά αναβαθμίζεται σε βασική επιλογή του για να διαχειριστεί με τον φασισμό την κοινωνία της υλικής και πνευματικής εξαθλίωσης.

Το αβγό έχει σπάσει, και το φίδι μάς ζώνει από παντού! Λειτουργεί σε ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό, σε χαμηλά και υψηλά πόστα. Από εκεί αντλούν το θράσος οι φασίστες μαχαιροβγάλτες λοιπόν και επιχειρούν να ποινικοποιήσουν τον αντιρατσιστικό λόγο και την αντιρατσιστική δράση, ακριβώς επειδή λειτουργούν για λογαριασμό των πλέον σκοταδιστικών δυνάμεων που λογαριάζουν να σύρουν αλυσοδέσμια ολόκληρη την φτωχοποιημένη κοινωνία στον όλεθρο του ολοκληρωτισμού.

Από το πλήθος των μηνυομένων του 2009, η εισαγγελία επέλεξε να σύρει στα δικαστήρια τον πρώην πρύτανη του ΕΜΠ Κ.Μουτζούρη ως υπεύθυνο για την λειτουργία του Indymedia και τον γραμματέα του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος (ΕΕΚ), τον Σάββα Μιχαήλ, ως υπεύθυνου/συγγραφέα(!!!) μιας προκύρηξης-κάλεσμα του ΕΕΚ στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο.

Πέρα από την προφανή προσπάθεια να τρομοκρατηθούν και οι σημερινοί «συγγραφείς προκυρήξεων» και οι αριστερές/αντιεξουσιαστικές/αντιφασιστικές δυνάμεις του λαϊκού κινήματος, όπως και ολόκληρος ο λαός να εθιστεί στην ποινικοποίηση της ελευθερίας του λόγου, η δίωξη έχει και έναν επιπλέον χαρακτήρα: Εντάσσεται στον διογκούμενο αντισημτισμό (σε συνάρτηση με την καταγωγή του Σάββα Μιχαήλ), που πάνω του ορθώνεται και αλληλοσυμπληρώνεται με τον ρατσισμό και την μισαλλοδοξία η επικίνδυνη  ελληνική εκδοχή του ναζισμού.

Ασφαλώς, από μόνη της η προώθηση της μήνυσης είναι προκλητική και επικίνδυνη ένδειξη των νέων «ηθών» του συστήματος. Ασφαλώς και δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρούν να εκφοβίσουν την κοινωνία. Ασφαλώς και η νίκη ενάντια στον φασισμό είναι μια πολύπλευρη υπόθεση που θα κριθεί σε πολιτικό/ταξικό επίπεδο.

Αλλά έχει τεράστια σημασία η αθώωση των κατηγορουμένων, μιας και η επαπειλούμενη καταδίκη τους θα δημιουργήσει ένα φρικτό προηγούμενο φίμωσης της ελευθερίας του λόγου και της δράσης! Έχει τεράστια σημασία να μην υποχωρήσει και να μην τρομοκρατηθεί το λαϊκό κίνημα.

Έχει τεράστια σημασία να μην γεμίζουν τα δικαστήρια από τραμπούκους φασίστες που λοιδωρούν και εκβιάζουν τους αγωνιστές σαν να είμαστε στα στρατιωτικά δικαστήρια για τον «συμμοριτοπόλεμο» και τους «κλεφτοκοτάδες» της μετά-Βάρκιζας εποχής.

Δεν είναι ένοχοι οι αγωνιστές, ένοχοι είναι οι μαχαιροβγάλτες φασίστες και τα »υψηλά ιστάμενα» αφεντικά τους.

Όλες και όλοι έξω από τα δικαστήρια της Ευελπίδων την Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου στις 8.30 π.μ.

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »