Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

Archive for the ‘Ιμπεριαλισμός’ Category

Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας: Αλληλεγγύη στην Αντίσταση των λαών της Συρίας και του Ιράκ, εναντίον της παγκόσμιας τρομοκρατίας

Posted by eamgr στο 18 Δεκέμβριος, 2016

«Σύντροφοι, όπως είναι γνωστό, το κόμμα μας, μαζί με άλλα προοδευτικά και πατριωτικά κόμματα της Συρίας, αγωνίζεται ενάντια σε μια από τις πιο βάρβαρες ιμπεριαλιστικές επιθέσεις, από την εποχή του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και μετά.%ce%ba%ce%ba%cf%83

Ο αγώνας μας έρχεται σε σύγκρουση με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια παγκόσμιας κυριαρχίας και ειδικότερα στην περιοχή που ονομάζεται «Νέα Μέση Ανατολή».

Μέχρι τώρα δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων δολοφονήθηκαν, χιλιάδες οι τραυματίες και χιλιάδες οι οικογένειες που διέφυγαν σε πιο ειρηνικές περιοχές της Συρίας κι εκτός Συρίας. Αμέτρητες οι υλικές ζημιές. Χιλιάδες μικρές, μικρομεσαίες και μεγάλες βιομηχανίες καταστράφηκαν. Οι υποδομές της χώρας, σχολεία, νοσοκομεία, αρχαιολογικοί χώροι κι αρχαίες πόλεις καταστράφηκαν. Το Συριακό πετρέλαιο κι οι υπόλοιπες πλουτοπαραγωγικές πηγές του λαού μας έγιναν αντικείμενο κλοπής και λαθρεμπορίου στην Τουρκία, του καθεστώτος της που είναι σύμμαχος των τρομοκρατικών οργανώσεων. Η αξία αυτών των ζημιών υπολογίζεται σε πάνω από 200 εκατομμύρια δολάρια.

Ο λαός της Συρίας, μαζί με την κυβέρνηση, τον στρατό και τις προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας, αντιστέκεται με θάρρος απέναντι στην επίθεση που ξεκίνησε το 2011.

Οι τρομοκράτες που πραγματοποιούν αυτή την επίθεση, έχουν έρθει από 80 χώρες κι υποστηρίζονται από τις παγκόσμιες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τους συμμάχους τους.

Τώρα η απειλή επεκτείνεται από τη Συρία σε άλλες περιοχές και χώρες, όπως στη Γαλλία, στο Βέλγιο, σε όλη την Ευρώπη. Τώρα η τρομοκρατία είναι ένα διεθνές φαινόμενο κι οι ΗΠΑ είναι ο υπ’ αριθμόν ένα υποστηρικτής του σχεδίου αυτού, που υλοποιούν τρομοκράτες και μισθοφόροι μαζί με ειδικούς δυτικών χωρών. Χρηματοδοτούνται από αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα, όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, τα οποία προσφέρουν υποστήριξη στις τρομοκρατικές οργανώσεις σε συνεργασία με την Τουρκία.

Μπροστά σ’ αυτή τη σκληρή κατάσταση, η Συρία όφειλε να ζητήσει τη βοήθεια της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Η Μόσχα πρόσφερε στη Συρία την αναγκαία υποστήριξη για την Αντίσταση σ’ αυτή τη βάρβαρη επίθεση.

Η Ρωσική βοήθεια αποδιοργάνωσε τις δυτικές κυβερνήσεις και τα αντιδραστικά καθεστώτα της περιοχής, όπως η Τουρκία, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία, άλλαξε ριζικά τη σχέση δυνάμεων στο πεδίο της μάχης και η Συρία μπόρεσε να ανακτήσει σημαντικό τμήμα από το έδαφος της μέσα σε 6 μήνες .

Η Συρία θα συνεχίσει τον αγώνα υπερασπιζόμενη το λαό της και θα ελευθερώσει κάθε σπιθαμή γης του Συριακού εδάφους από τους επιτιθέμενους.

Η κυβέρνηση της Συρίας πληροφόρησε τη διεθνή κοινότητα για τους λόγους αίτησης βοήθειας προς τη Ρωσική Ομοσπονδία.

Η βοήθεια ήταν αποτέλεσμα νόμιμης αίτησης από την νόμιμη κυβέρνηση της Συρίας. Σε συμφωνία με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και με όλες τις διεθνείς αποφάσεις για την αντιμετώπιση επίθεσης σε εσωτερικές υποθέσεις από άλλα κράτη. Κάθε χώρα που δέχεται επίθεση, έχει το δικαίωμα της άμυνας, σύμφωνα με τους νόμους και τους διεθνείς κανόνες.

Ενώ οι νόμιμες δυνάμεις που εκπροσωπούν τη Συρία συνεχίζουν την απελευθέρωση των περιοχών που κατέκτησαν οι τρομοκράτες, οι οποίοι προσπαθούν να επιβάλουν τους δικούς τους νόμους θεσμοθετημένους πριν 1.500 χρόνια, διαπράττοντας εγκλήματα , η Συρία επιδιώκει κι υποστηρίζει την πολιτική επίλυση της κρίσης, στη βάση διακοπής των πολεμικών επιχειρήσεων και την πλήρη αποχώρηση από τις κατεχόμενες περιοχές των ξένων τρομοκρατικών δυνάμεων. Επιδιώκει, επίσης, δημοκρατικές εκλογές στη χώρα και εθνικό διάλογο με την αντιπολίτευση που εκφράζεται από τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα της χώρας. Όμως, οι τρομοκράτες που διατηρούν σχέσεις με ορισμένες αντιπολιτευόμενες ομάδες, επιχειρούν τη συνέχιση της επίθεσης εναντίον της κυβέρνησης, ώστε να αποτύχουν οι πολιτικές διεργασίες της Γενεύης 1 και 2, η συνάντηση της Βιέννης και η συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ.

Σύντροφοι,%cf%83%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%b11

το αίμα τρέχει ακόμη στη Συρία κι ειδικά στο Χαλέπι, τη δεύτερη πρωτεύουσα της χώρας, απελευθερωμένη από τον Αραβικό στρατό της Συρίας και τους συμμάχους του. Οι τρομοκράτες αρνούνται τη διακοπή των εχθροπραξιών για να σωθούν οι ανθρώπινες ζωές των αμάχων, τους οποίους χρησιμοποιούν ως ανθρώπινες ασπίδες.

Σύντροφοι, το κόμμα μας επιβεβαιώνει τα εξής πραγματικά γεγονότα και στοιχεία:

Είναι απαράδεκτο να μπαίνουν στο ίδιο επίπεδο οι εισβολείς με τα θύματα.Οι διεθνείς νόμοι δεν επιτρέπουν σε καμία χώρα να υπεισέρχεται στα εσωτερικά μιας άλλης χώρας. Όμως, αυτό ακριβώς κάνουν στη Συρία οι τρομοκράτες κι οι υποστηρικτές τους, ζητώντας την παραίτηση του προέδρου Άσαντ, όταν αυτό είναι μια απόφαση που ανήκει μόνον στην λαό της Συρίας.Οι εισβολείς έχουν ολόκληρη την ευθύνη για τις απώλειες και τις ζημιές στη χώρα.Η ιμπεριαλιστική επίθεση συνεχίζεται με την υποστήριξη μιας ιμπεριαλιστικής καμπάνιας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, που πληρώνουν με εκατομμύρια δολάρια οι ΗΠΑ κι η Σαουδική Αραβία. Έτσι, τα γεγονότα που περιγράφουν για τη Συρία είναι πλαστογραφημένα. Αυτά τα πλαστογραφημένα γεγονότα διαδίδονται σ’ ολόκληρο τον κόσμο.Και στο Ιράκ δέχονται την ίδια επίθεση κι ο Ιρακινός λαός αντιστέκεται. Το καθήκον όλων των προοδευτικών δυνάμεων του κόσμου είναι η Αλληλεγγύη στην Αντίσταση των λαών της Συρίας και του Ιράκ, εναντίον της παγκόσμιας τρομοκρατίας.

Σύντροφοι,

Τα προοδευτικά πολιτικά κόμματα στη Συρία αγωνίζονται ενάντια στον πόλεμο κι ενάντια στο άδικο οικονομικό εμπάργκο εναντίον του λαού της Συρίας.

Ο λαός της Συρίας απέδειξε τον πατριωτισμό του, στη διάρκεια των χρόνων της ιμπεριαλιστικής επίθεση, βασισμένο στις ιδέες της δημοκρατίας, της προόδου και της ανεξαρτησίας. Ταυτοχρόνως υποστηρίζει την πολιτική λύση της κρίσης.

Το δικό μας κόμμα, στο πνεύμα της αμοιβαίας συνεργασίας είναι έτοιμο να προσφέρει όλες τις απαντήσεις που αφορούν την κατάσταση στη Συρία.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας καλεί τα δικά σας πολιτικά κόμματα κι όλες τις προοδευτικές και δημοκρατικές δυνάμεις να συνεργαστούν, ώστε να εγγυηθούμε την ανθρωπιστική βοήθεια στη χώρα.»

Συρία, Δαμασκός, Συριακό Κομμουνιστικό Κόμμα (Ενιαίο)

Posted in Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Εδώ Πολυτεχνείο!

Posted by eamgr στο 17 Νοέμβριος, 2016

Υπάρχουν σταθμοί – κόμβοι στην ιστορία των λαών που αναδείχνουν τους όρους και ταυτόχρονα σηματοδοτούν τις διεργασίες για ποιοτικά άλματα-τομές στην συγκρότηση της ιστορικής τους συνείδησης.

Η νεολαιίστικη και λαϊκή εξεγερτική πυρκαγιά τον Νοέμβρη του ’73 αναμφίβολα ανήκει σ’ αυτούς τους ιστορικούς σταθμούς.polytexneio

Με συγκρουσιακό πνεύμα αναψηλάφησε στη πράξη μέσα σε ένα τριήμερο ολόκληρο το πλέγμα των αντιθέσεων και των αντιφάσεων που κατέστησαν και άφησαν ανολοκλήρωτο ως έθνος – κράτος τον νεοελληνικό κοινωνικό σχηματισμό και αντιτάχθηκε στην ενσωμάτωση του με αυτούς τους όρους στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.

Αποτέλεσε την συνέχεια και τη δικαίωση της εθνικής αντίστασης και των κατοπινών αντιιμπεριαλιστικών αγώνων.

Έγινε ο πυρήνας συγκρότησης μιας κοινωνικής αριστεράς ικανής να επαναθεμελιώσει την πολιτική αριστερά ως φορέα μιας νέας λαϊκής δημοκρατικής εξουσίας.

Έβαλε το ζήτημα της εξουσίας μέσα από την ανάγκη διαμόρφωσης μιας νέας κοινωνικοπολιτικής ηγεμονίας που θα απαντούσε και στα ζητήματα της εθνικής ολοκλήρωσης σε συνδυασμό με το πλέγμα των διεθνικών σχέσεων της αναδυόμενης νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που θεμελίωνε μια νέα τάξη πραγμάτων για ολόκληρο τον κόσμο.

Η εσπευσμένη «Βοναπαρτική» παλινόρθωση του ’74 με την αριστερή πολιτική νομιμοποίηση «Καραμανλής ή Τανκς», ήταν η απάντηση της άρχουσας τάξης στην εξεγερτική πυρκαγιά του Πολυτεχνείου και στο βασικό ζήτημα εξουσίας που αυτή έβαζε.

Αντίπαλος στην καθολική ουσία του Πολυτεχνείου δεν ήταν μόνο και κύρια η στρατοκρατική χούντα και οι ματωμένες ερπύστριες των τανκς. Ήταν ολόκληρο το εξουσιαστικό μεταπολιτευτικό κοινωνικοπολιτικό  σύστημα που οικοδομήθηκε με αρχή την «Βοναπαρτική» παλινόρθωση.

Η συγκυρία από κάθε άποψη δεν ήταν με το μέρος της εξέγερσης και την βαθύτερη πολιτική της ουσία.

Η αριστερά ήδη σε παρακμιακή φάση δεν ήταν εξ’ ορισμού σε θέση να διατυπώσει μια πρόταση εξουσίας ριζοσπαστικών δημοκρατικών αλλαγών που η εξέγερση έβαζε σαν ζήτημα άμεσης πάλης φτάνοντας νομοτελειακά στο «Καραμανλής ή Τανκς».

Υπερφαλαγγίστηκε από την ριζοσπαστική σοσιαλδημοκρατία που με την πρόταση εξουσίας του ΠΑΣΟΚ πρόβαλε σαν πολιτικός κληρονόμος του Πολυτεχνείου και της εξέγερσης. Αφού θήτευσε (θητεύσαμε) ως αριστερά για χρόνια στην ουρά του ΠΑΣΟΚ και του «Καραμανλής ή Τανκς» η Αριστερά αυτοαπομονώθηκε σε ένα διαχρονικό καταγγελτικό λόγο, εξυπηρετικό του συστήματος με τον οποίο διεκδικεί σήμερα το ρόλο του προφήτη αποσπώντας την ευαρέσκεια της αγοραίας συστημικής δημοσιολογίας και τα συγχαρητήρια του Ιερώνυμου, του οποίου η ψυχή σκιρτάει από τον ήχο των νομισμάτων στα εκκλησιαστικά παγκάρια!

Το «Βυθίσατε το Χόρα» ως άρνηση της άρνησης, αποτέλεσε το δίαυλο αποφόρτισης της αντίθεσης Δεξιά – αντιδεξιά και αντί να μπει στο χρονοντούλαπο  της ιστορίας η δεξιά, μπήκε σε αυτό η πρόταση εξουσίας της ριζοσπαστικής σοσιαλδημοκρατίας.

Το σύστημα του δικομματισμού έτσι παρά τις ποσοτικές διαφορές σε ποιοτική ενότητα έγινε η  πραγματικότητα που διαφέντεψε το λαό και τη χώρα για 35 και πάνω χρόνια με κατάληξη την διεθνή ιμπεριαλιστική επιτροπεία.

Ο λαός εγκλωβίστηκε στη μεγάλη ιδέα του ιμπεριαλιστικού μετασχηματισμού της χώρας με την ένταξη της όπως-όπως και ανεξάρτητα από όρους, στον κεντρικό ευρωπαϊκό ιμπεριαλιστικό πυρήνα. Με αυτόν τον μετασχηματισμό θα έπαιρνε μέρος στη ληστεία της παγκόσμιας  ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ως ενιαίος ευρωπαϊκός κοινωνικός χώρος. (Μισθοί Βρυξελλών και όχι Αθηνών!!!).

Σε αυτή την κατεύθυνση ο δικομματισμός συγκέντρωνε την εκλογική αποδοχή του 90% και πάνω του εκλογικού σώματος, όχι τυχαία.

Ο μετασχηματισμός της χώρας σε καταναλωτική αγορά με την υποθήκευση του γεωπολιτικού της χώρου και της εργασίας αρκετών μεταγενέστερων γενεών, δεν συγκρότησε κοινωνικό κράτος, αλλά ένα κράτος διαφθοράς, κλεπταποδόχων, τσαμπάσηδων και κάθε είδους παρασιτικών στρωμάτων. Μέσα σε μια δεκαετία ‘90-2000 που η χώρα γέμισε εργοστασιακά κουφάρια, βιομηχανικά νεκροταφεία και αραχνιασμένους γεωργικούς συνεταιρισμούς αναδείχθηκε ως πραγματικό θαύμα μέσα στις 20 πλουσιότερες και πιο αναπτυγμένες χώρες του κόσμου! Το ΑΕΠ της, η ποιοτική του σύνθεση ήταν ανώτερη της ποιοτικής σύνθεσης των Η.Π.Α, της Βρετανίας, της Ιαπωνίας…

Η ανάπτυξη της σκαρφάλωνε στο 4-5% ετησίως σε πενταπλάσιο ποσοστό του μέσου ευρωπαϊκού όρου που μόνο με τον κινεζικό ρυθμό ανάπτυξης μπορούσε να συγκριθεί. Θαύματα όμως δεν υπάρχουν και για αυτό από το Καστελόριζο το 2010 με διάγγελμα, ζητήσαμε την ιμπεριαλιστική προστασία των Η.Π.Α απέναντι στους Γερμανικούς χαυλιόδοντες ( το πιστόλι στο τραπέζι!!!).    

Η χώρα με αίτημα του δικομματικού εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος έγινε επίσημα και τυπικά όργανο και υπομόχλιο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για παγκόσμια ηγεμονία 

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ». Η διαχρονική του εμβέλεια, ενεργοποιεί  τα μη εξαρτημένα αντανακλαστικά της εργατικής τάξης και του λαού, που ως κοινωνική αριστερά με το κίνημα των πλατειών απευθύνεται στην πολιτική αριστερά απαιτώντας την χάραξη μιας γραμμής διεξόδου.4-1973-11-cf80cebfcebbcf85cf84ceb5cf87cebdceb5ceb9cebf_cebfceb9cebacebfceb4cebfcebccebfceb9-1-1

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» τον Γενάρη του 2015 διασφαλίζει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία του μετώπου της αριστεράς και την διαχείριση της εξουσίας απ’αυτήν.

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» τον Ιούλη του 2015 με το 63% στο δημοψήφισμα να ματαιώνει κάθε προσπάθεια εμφυλιοπολεμικής σύγκρουσης, που επιχειρεί το μέτωπο της τρόικας εσωτερικού και εξωτερικού για την παλινόρθωση της εξουσίας του δικομματισμού.

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» με τον κορυφαίο κρατικό παράγοντα-Πρωθυπουργό του μετεμφυλιακού κράτους, να υποκλίνεται στην θυσία των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής!

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» ο αναρχικός χώρος αλλά και συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των δυνάμεων καταστολής καταλαμβάνουν τα γραφεία του κόμματος εξουσίας χωρίς να ανοίξει μύτη!

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» 1.5 εκατομμύριο άνεργοι έχουν πλήρη πρόσβαση στο σύστημα περίθαλψης και υγείας.

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» η παιδεία είναι δημόσιο αγαθό και ο μαθητής σπουδαστής δεν είναι πελάτης!

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» ο εκπρόσωπος της πλανητικής ηγεμονίας με όλα τα σύμβολα της στρατιωτικής, οικονομικής και πολιτικής ηγεμονίας της, έρχεται στην Αθήνα  για να διαπραγματευτεί την θέση της στην παγκόσμια σκακιέρα των ανταγωνισμών, πιστοποιώντας τον κομβικό πολιτικό ρόλο της χώρας σε αυτούς.

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» η εξέγερση ούτε εξουσιοδοτεί ούτε κρίνει αφ’ υψηλού και ουδέτερα είναι πράξη ζωντανή, άμεση, σκόπιμη, καθημερινή.

Δεν δικαιώνεται, διεκδικεί την δικαίωση στην άπειρη πολλαπλότητα του κοινωνικού γίγνεσθαι.

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ! ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!

Μιχάλης Βασιλάκης γραμματέας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου

Posted in Αναλύσεις, Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών

Posted by eamgr στο 5 Νοέμβριος, 2016

Οι εμβληματικές συλλήψεις  της ηγεσίας του κοινοβουλευτικού κόμματος HDP (Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών) εντάσσεται προφανώς στην επιχειρούμενη ολοκλήρωση του περάσματος της εξουσίας στην Τουρκία και θεσμικά, πλέον, στα χέρια του Ερντογάν.hdp

 Στον βαθμό που το HDP πέρα από φωνή των Κούρδων καταφέρνει να εκπροσωπήσει ευρύτερα εργατικά στρώματα, μειονότητες και τον δημοκρατικό κόσμο της Τουρκίας οι διώξεις εναντίον του (ο συμπρόεδρος του Σελαχατίν Ντεμιρτάς αναφέρεται σε 102 μηνύσεις, αντιμετωπίζοντας δυνητικά ποινή φυλάκισης πάνω από 500 χρόνια!) δεν είναι απλώς μια κομβική επίθεση στα έτσι και αλλιώς συρρικνωμένα δημοκρατικά δικαιώματα.

Ουσιαστικά συγκροτεί όλους τους όρους για την οριστική πολεμική λύση του κουρδικού ζητήματος-αυτό τουλάχιστον σηματοδοτεί και η πολιορκία της άτυπης πρωτεύουσας των 15 εκατομμυρίων Κούρδων της Τουρκίας, του Ντιγιαρμπακίρ.

Εξ αντικειμένου οι εξελίξεις αυτές αποτελούν κομμάτι των ευρύτερων πολεμικών συγκρούσεων και αναδιανομής εδαφών, της επαναθεώρησης των συνόρων του χώρου της Ανατολίας, έτσι όπως εξελίσσεται ο »πόλεμος δι’ αντιπροσώπων» στην Συρία-ένας πόλεμος που ίσως αποτελεί το πρελούδιο του εκτροχιασμού των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών από τον δρόμο του νομισματικού πολέμου προς εκείνον ευρύτερα διεθνών συρράξεων.

Επομένως, πέρα από την καταγγελία του ερντογανικού πραξικοπήματος, είναι ανάγκη όσο ποτέ να μεταφερθεί ο πολιτικός λόγος και στο πεδίο των ευρύτερων διεθνών εξελίξεων-και πιο άμεσα ακόμα εκείνων στην γειτονιά μας.

Μπορεί η Αριστερά να ξεχνά από όλες τις αναλύσεις της-ακόμα και από τα καλέσματα για την σημερινή συγκέντρωση καταδίκης των καθεστωτικών διώξεων στην Τουρκία λείπει αυτή η διάσταση -ότι οι εξελίξεις στην Τουρκία δένονται με την εισβολή της σε συριακά εδάφη, και γενικότερα στον διαμελισμό της Συρίας, και ότι η Ελλάδα αποτελεί ένα κομβικό σημείο τριών μεγάλων ιστορικών κρίσεων-πολεμικής κρίσης, προσφυγικής κρίσης, οικονομικής αποσταθεροποίησης-αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κατά τ’άλλα οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, η υπαγωγή όλων των εθνών κρατών σε ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα, και ειδικότερα η θέση της χώρας μας σε αυτού του είδους τον διεθνή καταμερισμό εξουσίας, δεν ρίχνουν έτσι και αλλιώς βαριά την σκιά του στα εγχώρια οικονομικοπολιτικά δεδομένα.

Όλες και όλοι σήμερα Σάββατο στις 14.30 στο Σύνταγμα.

Η αλληλεγγύη των λαών είναι ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής, ίσως όχι ικανός, αλλά σίγουρα αναγκαίος παράγοντας για να απαντήσει ο κόσμος της εργασίας στην εξαιρετικά επικίνδυνη τροχιά της παγκόσμιας κρίσης με βάση τα δικά του συμφέροντα.

Posted in Διεθνή, Επικαιρότητα, Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ παντός καιρού!

Posted by eamgr στο 25 Μαΐου, 2016

Για να πάρεις μια σωστή απάντηση, πρέπει να κάνεις την σωστή ερώτησησυρια

Όλες, σχεδόν, οι μετά το 1989 επεμβάσεις σε έθνη-κράτη ανά την υφήλιο γίνονταν με το πρόσχημα ότι »δεν κάνουν εκλογές». Παράλληλα, οι εκλογές αποτελούσαν το όριο μη επέμβασης του ιμπεριαλισμού. Όμως, λήγει αυτή η περίοδος. Και όχι απαραίτητα με τον οικονομικό στραγγαλισμό (Ελλάδα, Βενεζουέλα), ή με καλυμμένα πραξικοπήματα (Ουκρανία). Έχουμε και σύνθετες καταστάσεις, αν είναι αναγκαίο και εφικτό: Στην Βραζιλία έριξαν την Ντίλμα Ρούσεφ με πρόσχημα συμπτώματα διαφθοράς στελεχών της κυβέρνησης της (και όχι της ίδιας προσωπικά), φέρνοντας στην θέση της μια ομάδα ανδρείκελων, υπόδικων ανθρώπων της παλιάς χούντας.

Ασφαλώς στο πρόσωπο της μετριοπαθούς σοσιαλδημοκράτισσας Ρούσεφ τιμωρούν της προσπάθεια ενός ολόκληρου λαού να φύγει από το καθεστώς μιας αποικίας υπό δικτατορία. Ενδεικτικά η κυβέρνηση ανδρείκελων το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να καταργήσει το υπουργείο Πολιτισμού, το οποίο συμβόλιζε με την συγκρότηση του έπειτα από την ανατροπή της δικτατορίας, την νίκη της δημοκρατίας. Χιλιάδες βραζιλιάνων με πορείες αυτή την βδομάδα ακύρωσαν αυτή την προσπάθεια.

Τιμωρούν, επίσης, την εξέλιξη της Βραζιλίας σε περιφερειακή δύναμη που διατηρεί στενές σχέσεις με τον βασικό ιμπεριαλιστικό ανταγωνιστή των ΗΠΑ, τον άξονα Ρωσίας-Κίνας. Συνολικά οι ΗΠΑ προσπαθούν να πάρουν την ρεβάνς από την διαδικασία απεξάρτησης από την επιρροή τους αρκετών χωρών στην Λ.Αμερική, που διάλεξαν τον δύσκολο μα περήφανο δρόμο της εθνικής ανεξαρτησίας, με σοσιαλιστική κατεύθυνση.

Ολόκληρος ο κόσμος εξελίσσεται σε ιμπεριαλιστική περιφέρεια. Και τα περιθώρια ύπαρξης έξω από αυτήν στενεύουν μαζί με την διόγκωση των κρισιακών αδιεξόδων. Και εδώ ακριβώς μπαίνει το ζήτημα: Οφείλουν, ναι ή όχι, να υποστηρίξουν οι αριστερές δυνάμεις κυβερνήσεις που απέχουν από τη δική τους ιδεολογική καθαρότητα; Γιατί, για παράδειγμα, είδαμε το σύνολο σχεδόν από την ελληνική Αριστερά να πανηγυρίζει για την ανατροπή του »αποστάτη Καντάφι».

Κι έπειτα είναι και ο άλλος σχετικισμός: Λέει ο άλλος, »δεν με νοιάζει που κηρύσσουν παράνομη την αναφορά στο κομμουνιστικό παρελθόν της χώρας στην Πολωνία, μια και κρίνω ολοκληρωτικό το καθεστώς εκείνο». Ναι, αλλά το ερώτημα δεν είναι αν συμφωνεί κανείς με εκείνο το καθεστώς, αλλά αν συμφωνεί με την λογοκρισία, ή με την εξομοίωση του σοσιαλισμού με τον ναζισμό!

Για να πάρεις μια σωστή απάντηση, πρέπει να κάνεις την σωστή ερώτηση.

Και η σωστή ερώτηση δεν είναι αν οι κομμουνιστικές δυνάμεις, η Αριστερά, συμφωνεί με την Ρούσεφ, τον Μαδούρο, τον Κάστρο, τον Καντάφι, τον Άσαντ. Δυστυχώς δεν το έχουνε οι λαοί το πάνω χέρι για να βάζουν ερωτήματα, αλλά οι ιμπεριαλιστές, και εκείνοι βάζουν τα ερωτήματα. Και το βασικό εξ αυτών είναι: Υποκύπτεις στον δική σου σχετικιστική κρίση όταν καλείσαι να κρίνεις μια πραξικοπηματική επέμβαση, ή την κρίνεις μα βάση τα υπαρκτά της δεδομένα;

Αυτός ο σχετικισμός, που καταντάει καθαρός σολιψισμός, αρνείται στους λαούς το δικαίωμα να υπερασπιστούν το επίπεδο που έχουνε καταφέρει να φτάσουν τους κοινωνικούς σχηματισμούς, στο όνομα μιας ιδεολογικής θέσης που δεν εφαρμόζεται πουθενά στον πλανήτη.

Υπό ένα τέτοιο πρίσμα, η όλη προσπάθεια του ελληνικού λαού όλα αυτά τα χρόνια να ξεφύγει από την μνημονιακή υπαγωγή (η οποία πέρα από τις υπαρκτές οικονομικές της αιτίες βασικά έλκει την καταγωγή της από τους ιδιότυπους ευρωαμερικάνικους ανταγωνισμούς γύρω από την Ελλάδα στο φόντο μιας εξαιρετικά κρίσιμης γεωπολιτικής θέσης), η οποία κορυφώθηκε με το δημοψήφισμα και την όλη πορεία του 2015, θα ήταν πολύ πιο ωφέλιμο να ιδωθεί από την μεριά της ιμπεριαλιστικής παγκόσμιας περιφερειοποίησης και των διαδικασιών της. Από τους συσχετισμούς δύναμης, την άσκηση επιβολής και τις αντιθέσεις των μεγάλων παικτών πάνω στο σώμα μιας χώρας που στην νεότερη ιστορία της είχε να διαχειριστεί την θέση της στον χάρτη σαν πηγή κινδύνου περισσότερο παρά σαν ευκαιρία.

Δεν ζούμε ούτε στην Βυζαντινή, ούτε στην Οθωμανική περίοδο, ζούμε στην εποχή της ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης, με τις ισορροπίες τρόμου να συνθλίβουν λαούς, ενόψει εν γένει δυσμενών εξελίξεων, και μάλιστα με το πολύμορφο ιστορικό κίνημα των από κάτω, όπως διαμορφώθηκε τουλάχιστον στον 20ό αιώνα σε τέλμα, αν όχι και σε παραλυτική αποσύνθεση, έπειτα από την ιστορική του ήττα στην μάχη του κεφαλαιοκρατικού/ιμπεριαλιστικού με το σοσιαλιστικό/εθνοανεξαρτησιακό στρατοπέδου.

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Posted in Διεθνή, Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η έκβαση της παγκόσμιας συστημικής κρίσης:

Posted by eamgr στο 11 Μαρτίου, 2016

Από το Ανατολικό ζήτημα προς την Ευρώπη, σαν οριακή κρίση ταυτότητας του κόσμου

μετ3

Εξαιρετικά σημαντικές είναι οι εξελίξεις με την προσφυγική κρίση (που ονομάζεται λαθραία έτσι, σαν κομμάτι της παγκόσμιας συστημικής κρίσης που αποτελεί), καθώς αυτή αναδεικνύει τις φοβερές παγκόσμιες αντιθέσεις, τις ανάγει σε ένα πρακτικά ανώτερο, με αντίστοιχα τετελεσμένα, επίπεδο.

Τρεις ειδήσεις της τελευταίας εβδομάδας, πέρα από την επίσημη παραδοχή του χάσματος και της διάλυσης του «κοινού ευρωπαϊκού χώρου» από την τελευταία σύνοδο κορυφής: Ο χαιρετισμός του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Πολωνού Ντόναλντ Τουσκ, στο οριστικό κλείσιμο της Βαλκανικής οδού, η επιβεβαίωση εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ως νόμιμης της κίνησης των Σλοβενίας/Κροατίας/Σερβίας να κλείσουν τα σύνορα στους πρόσφυγες, και, τρίτον, οι φράχτες που χτίζουν-και η στρατιωτική εντατικοποίηση στα σύνορα τους που συνοδεύει την κίνηση αυτή- τρεις μικρές χώρες της Βαλτικής (Λετονία, Εσθονία, Λιθουανία) με μέτωπο προς την Ρωσία!

Τι επικυρώνουν όλα αυτά; Ότι, α) η Ελλάδα μετεξελίσσεται μεσοπρόθεσμα σε χώρα-στρατόπεδο της ανθρωπιστικής κρίσης, ενώ αρκετές χώρες την εξορίζουν, εκ των πραγμάτων, εκτός των ευρωπαϊκών συνόρων! Και, β) Ότι στην Ευρώπη προκύπτει- διαμέσου της κατάτμησης της ολοκλήρωσης της ΕΕ και της συντηρητικής επιστροφής στα έθνη-κράτη- ένα νέο παραπέτασμα από την Βαλτική μέχρι την Αδριατική, ένα παραπέτασμα προς κάθε χρήση. Αξίζει να σταθεί κανείς σε αυτό το τελευταίο. Και ιδιαίτερα έπειτα από την εξέλιξη στις χώρες τις Βαλτικής.

Δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι αυτές οι χώρες προχώρησαν στην κίνηση αυτή επειδή 5 χιλιάδες (!!) Σύριοι βρέθηκαν στα εδάφη τους ερχόμενοι από την Ρωσία και με κατεύθυνση προς την Φινλανδία. Αλλά ακόμα και εάν είναι έτσι, ακόμα και εάν όντως οι χώρες αυτές μαζί με εκείνες της Κεντρικής Ευρώπης προχωράνε σε αυτή την κατάτμηση της ΕΕ και της ζώνης Σένγκεν από «κεντρομόλες» πολιτικές επιλογές (άνοδος της ξενοφοβίας και των ακροδεξιών δυνάμεων), θα έπρεπε να δούμε τι σημαίνει αυτό από ιστορική/πολιτική άποψη ενώ οι παγκόσμιοι ανταγωνισμοί για κυριαρχία περνάνε σε νέα φάση όξυνσης. Θα πρέπει, δηλαδή, να δούμε τι εξελίξεις εγγράφει σε όλα τα επίπεδα η άνοδος του εθνικισμού, ιδιαίτερα σε ένα πολεμικό φόντο.

Η κατάτμηση της ευρωπαϊκής ηπείρου στο πολεμικό φόντο των παγκόσμιων ανταγωνισμών

Ας πούμε, ένας καχύποπτος παρατηρητής δεν μπορεί παρά να εντοπίζει σε εκείνες τις χώρες του μετώπου Βίσεγκραντ-συμμάχων του τον αμερικάνικο παράγοντα. Στο κάτω κάτω κάτω ήταν υπό αμερικάνικης επιτήρησης που μία σειρά από αυτές τις χώρες εντάχθηκαν εξαρχής στην ΕΕ. Η προτεραιότητα των ΗΠΑ ήταν, και είναι, ο έλεγχος σε συγκεκριμένα πλαίσια αυτής της αντιθετικής προς εκείνην (όσο και αλληλοσυμπληρούμενης) ολοκλήρωσης της ΕΕ., της οποίας ο ρόλος, το ειδικό βάρος και το περιεχόμενο επαναπροσδιορίστηκε έπειτα από την κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου το 1989, βάζοντας σε αγκύλη τις οριοθετήσεις και τους συσχετισμούς δύναμης του μεταπολεμικού κόσμου. Τα τελευταία πέντε χρόνια η αμερικάνικη προτεραιότητα εκφράζεται διαμέσου της οικονομικοπολιτικής αποσταθεροποίησης αυτού του αδύναμου κρίκου μεταξύ των μεγάλων παγκόσμιων παιχτών: Η Ευρώπη, εξάλλου, χαρακτηρίζεται από ενδογενείς αντιφάσεις, και βασικά την ανισόμετρη ανάπτυξη της. Αυτό το νόημα έχει η επίθεση των αμερικάνικων funds στο Νότιο υπογάστριο της.

Σήμερα, ανεξάρτητα εάν αυτό είναι στο χέρι, ή στην πρόθεση, των αμερικάνων, η προσφυγική κρίση εντείνει την αποσταθεροποίηση μεταφέροντας την από την Μέση Ανατολή στην καρδιά της Ευρώπης. Θα ήταν ανόητο να μην σκεφτεί κανείς ότι αυτή η αποσταθεροποίηση με την σειρά της δεν έχει την δική της θέση στους παγκόσμιους ανταγωνισμούς. Οι οποίοι, βασικά, εκπορεύονται από μία βασική αρχή: Την προσπάθεια των ΗΠΑ αφενός να ανακατανέμει τις σφαίρες επιρροής στην Ασία στην προσπάθεια της να αναχαιτίσει την κινέζικη ηγεμονία, και αφετέρου να ψαλιδίσει τον άξονα Ρωσίας-Κίνας, όπως και έναν λογικό «αρραβώνα» Γερμανίας-Ρωσίας. Και εδώ κολλάει, εν δυνάμει και ασχέτως προθέσεων, η όξυνση στα ευρωπαϊκά σύνορα της Ρωσίας, όπως και η προώθηση του ΝΑΤΟ στα νώτα της, αλλά και στο Αιγαίο.

Η θέση της Ελλάδας: Ανάμεσα στο Ανατολικό Ζήτημα και στην κρίση του Δυτικού κόσμου

Η Ελλάδα, η γεωπολιτική θέση της οποίας την καθιστά ιστορικά ένα παίγνιο των διεθνών ανταγωνισμών, σπάνια επιχείρησε (εδώ που τα λέμε, μόνο με την επανάσταση του ΔΣΕ το έκανε πράξη) να αμφισβητήσει αυτή την θέση ή και να την εκμεταλλευτεί για το καλό του λαού της. Συνήθως της πρόσδεση της στα διεθνή συμφέροντα την πλήρωσε ακριβά.

Σήμερα η Ελλάδα είναι ένας κοινωνικός σχηματισμός σε κρίση ταυτότητας, με χρεοκοπημένη οικονομία, αλλά και με την παρακαταθήκη της προσπάθειας του 2015, όπως και της ουμανιστικής διαχείρισης του προσφυγικού, αμφότερα γεγονότα με διεθνείς θετικές αντηχήσεις, που μάλιστα καθιστούν τον λαό της πρωτοπόρο του αγώνα και του ανθρωπισμού.

Πλέον, όμως, αποτελεί και κομμάτι του ανακινούμενου Ανατολικού ζητήματος: Το οποίο έναν αιώνα έπειτα από τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εξελίσσεται προς την αντίθετη μεριά: Από την Ανατολή προς την Δύση. Επίσης, ενώ τότε λύθηκε έπειτα από έναν γενικευμένο πόλεμο σήμερα καταλήγει σε έναν νέο.

Η κατάσταση στην Συρία αναδεικνύει όλες τις ρευστές πλευρές των ανταγωνισμών: Οι ΗΠΑ έναντι στην Ρωσία, η Ρωσία απέναντι στην Τουρκία, η Τουρκία απέναντι στους Κούρδους, η σουνιτική συμμαχία της Τουρκίας-Σ.Αραβίας απέναντι στον σιιτικό άξονα Συρίας-Ιράν για την ηγεμονία στον αραβικό κόσμο. Από πολλές απόψεις τα μέτωπα αλληλοκαλύπτονται, όπως και το ένα εισχωρεί στο άλλο. Ανεξάρτητα αν ο κίνδυνος είναι υπαρκτός, στην υπόθεση και μόνο ότι ο άξονας Τουρκίας-Σ.Αραβίας ενδέχεται να επιλέξει να προχωρήσει σε στρατιωτική εμπλοκή με την Ρωσία, τότε θα έχουμε μία άκρως επικίνδυνη εξέλιξη με παγκόσμιο αντίκτυπο εξαιτίας και του ρόλου του ΝΑΤΟ. Η παρουσία του οποίου στο Αιγαίο έχει και αυτόν τον ρόλο.

Εξ αντικειμένου, λοιπόν, η Ελλάδα καθώς εμπλέκεται σε όλες αυτές τις κρίσεις βρίσκεται εν όψει όχι απλώς οικονομικής-κοινωνικής κατάρρευσης, αλλά και ενδεχομένως σε ευθεία αμφισβήτηση της ίδιας της γεωπολιτικής της ενότητας. Τόσο διαμέσου των πολεμικών κινδύνων, όσο και του κινδύνου δημιουργίας συνθηκών ευρείας ανθρωπιστικής κρίσης στο εσωτερικό της-την οποία λογαριάζουν να εκμεταλλευτεί τόσο ο εγχώριος φασισμός όσο και τα διεθνή αρπαχτικά.

Η κρίση του καπιταλισμού, κρίση και διαλυτικότητα του Δυτικού κόσμου

Όμως κρίση ταυτότητας δεν περνά μόνο η Ελλάδα, αλλά ο κόσμος ολόκληρος, στο μεταίχμιο των ιδεολογιών και ενός συστήματος που αναιρεί τον εαυτό του. Και μάλιστα με εξαιρετικά επικίνδυνο, θλιβερό, όσο και ανεξέλεγκτο τρόπο.

Όπως ανεξέλεγκτη είναι η κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας. Μπορεί πολλοί αναλυτές, ή ακόμα και επίσημοι φορείς εξουσίας, να ερίζουν γύρω από το αν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο 1914, ή σε ένα νέο 1929, ωστόσο οι υπουργοί των χωρών του G20 την προπερασμένη εβδομάδα συμφώνησαν μεταξύ τους ομόφωνα ότι…τίποτε δεν μπορούν να κάνουν για να ανακόψουν τον εκτροχιασμό των διεθνών χρηματαγορών. Ενώ τρις δολάρια εξαϋλώνονται μέσα σε λίγες ημέρες στα χρηματιστήρια του κόσμου, στο προηγούμενο δίμηνο σημειώθηκαν οι χαμηλότερες κινήσεις διεθνούς εμπορίου στην ιστορία του καπιταλισμού! Μπορεί μία τέτοια κατάσταση να προχωρήσει για πολύ; Μπορεί το σύστημα βγει από το πρωτοφανές αδιέξοδο του δίχως το υφιστάμενο σχέδιο του πολέμου; Η απάντηση είναι: όχι, δεν μπορεί. Τουλάχιστον όχι με τις κλασικέςμορφές διαχείρισης της κρίσης.

Επειδή ο καπιταλισμός αρνείται βασικές πτυχές της αναπαραγωγής του (αυτονομείται από τον νόμο της αξίας, αναπαράγει αντιθέσεις πέρα από αυτόν και από τις πραγματικές κοινωνικές σχέσεις), επειδή στο εσωτερικό του εμφιλοχωρούν οι πλέον άναρχες και συγκρουσιακές δυνάμεις, συχνά αντιπαρατιθέμενες μεταξύ τους στην ίδια μόνο χώρα. Το φαινόμενο Τραμπ δεν έπεσε από τον ουρανό, την ώρα που η μισή αστική τάξη της χώρας αυτής συμπλέει στην στρατηγική του «γαία πυρί μιχθήτω», προκειμένου η Αμερική να ξαναγίνει η μία και αδιαμφισβήτητη παγκόσμια ηγεμόνας!

Επειδή και στην Αμερική, και στην Κεντρική Ευρώπη, και στην Ασία, ο νεοφιλελευθερισμός βγάζει τα ιδεολογικά του στολίδια, και εμφαίνεται όπως είναι στην ουσία του: Μία δικτατορία εξαϋλωσης της αξίας της εργατικής δύναμης, με της μορφές της καταστολής και του εκφασισμού βασικό στοιχείο της κοινωνικής του συμμαχίας και της ταξικής του πλατφόρμας, με διαλυμένες τις κοινωνικές σχέσεις, με αναιρεμένη την ίδια την κοινωνία σαν οντότητα, με εξαφανισμένο κάθε τι ανθρώπινο μέσα από τον άνθρωπο. Ο Ναζισμός, ο Πινοσέτ, η Κινέζικη δικτατορία, ο Τραμπ, είναι το πολιτικό πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού.

Επειδή σήμερα κάνουν την εμφάνιση τους τα σημάδια βαθιάς σήψης των δύο πυλώνων όπου στηριζόταν ο Δυτικός Πολιτισμός, δηλαδή ο Διαφωτισμός και ο Χριστιανισμός.μετ2

Υπάρχει χρόνος και θεωρία για να γίνει η αναγκαιότητα συνείδηση;

Αυτή είναι η εποχή μας. Θα περίμενε κανείς ότι όλες αυτές οι διαψεύσεις θα απελευθέρωναν προοδευτικές δυνάμεις ανάμεσα στους λαούς. Αλλά αν εξαιρέσουμε τον ελληνικό λαό, η Ευρώπη μάλλον διολισθαίνει σε μία συντηρητική στροφή προς το έθνος κράτος. Γιατί η επιστροφή στο έθνος κράτος μόνο από συντηρητική σκοπιά μπορεί να επινοηθεί, σχεδιαστεί και διεκπεραιωθεί με βάση τόσο την κίνηση της Ιστορίας, όσο και τους συσχετισμούς δύναμης μεταξύ των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών,και μάλιστα υπό την καθοδήγηση εθνικών ελίτ με ακροδεξιό κινηματικό περιεχόμενο!

Σήμερα η σοσιαλιστική επανάσταση σε μία μόνο χώρα είναι ανέφικτη ενώ ο κόσμος βρίσκεται ενόψει νέων ανακατατάξεων ιστορικού χαρακτήρα.

Και οι εξεγέρσεις της νέας εποχής; Εδώ βλέπουμε σε περιπτώσεις (Ουκρανία) οι λαοί να εξεγείρονται διεκδικώντας την θέση του μισθωτού σκλάβου, αρκεί να είναι κάτω από μία άλλη σημαία. Ή να στοχοποιεί έναν τύραννο (Αίγυπτος, Τυνησία), ή την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και το πολιτικό προσωπικό της (Ελλάδα) αλλά ούτε καν σε όψεις του το ίδιο το κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Και αυτές είναι οι καλές περιπτώσεις. Αλλού (Λιβύη, Συρία) τέτοιες εξεγέρσεις δεν ήταν παρά υποκινούμενες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Και ακόμα περιμένουμε να ζητήσει συγνώμη το κομμάτι εκείνο της Αριστεράς που πανηγύριζε για την εξέγερση ενάντια στον »δικτάτορα Καντάφι».

Το ανοσοποιητικό σύστημα της κοινωνίας προλαβαίνει να συγκροτηθεί; Λείπει εκκωφαντικά όχι η πρόθεση ή κάποια αντανακλαστικά, αλλά μία νέα συνεκτική θεωρία, ένας νέος συνδυασμός οργανωτικής και ιδεολογικής προετοιμασίας του συνειδητού. Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να ομολογήσουμε, να παραδεχτούμε, την ήττα καταρχήν της διαλεκτικής και του μαρξισμού κατόπιν. Γιατί μόνο αν παραδεχτούμε την ήττα, από το ίδιο νήμα μπορεί και πρέπει να τραβηχτούν νέες κλωστές που θα κινητοποιήσουν τεράστιες υλικές δυνάμεις.

Όλα αυτά έχει μία αξία να τα αναλογιστεί ο κόσμος της Αριστεράς, δεδομένου ότι έχει ξεφύγει προ πολλού από τα πλαίσια της λογικής και της πραγματικότητας η κριτική γύρω από το τι μπορεί, τι εκπροσωπεί, και τι είναι μία απόπειρα διαχείρισης της κοινοβουλευτικής εξουσίας από μία δύναμη της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας. Όσο ποτέ άλλοτε ο πήχης για μία αγωνιστική ταξική πλατφόρμα δεν είχε μπει τόσο ψηλά από εκείνους που μιλάνε εκ μέρους μίας αυθεντικά επαναστατικής ηθικής. Άλλο τόσο όσο ποτέ δεν υπήρχε και τόσο μεγάλη απόσταση από τις ενδιαφερόμενες μάζες.

Επειδή η ζωντανή διαλεκτική έχει αντικατασταθεί από αποσπασματικά ιδεολογικά σχήματα, μουσειακές εκθέσεις ιδεών και τελικά μία θεολογία/εσχατολογία της επανάστασης. Σ’ αυτά ακριβώς τα πλαίσια μια παρόμοια κριτική σε μία τέτοια κυβέρνηση όπως αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, ίσως να βοηθάει την υπόλοιπη Αριστερά για να βρίσκει άλλο ένα άλλοθι επαναστατικής διαφοροποίησης, αλλά δεν έχει καμία σχέση με όσα κανονικά θα έπρεπε να επεξεργάζεται γύρω από τις κατευθύνσεις και τις απαιτήσεις των καιρών. Και, δυστυχώς, «είναι τα σπίρτα μας βρεγμένα» και όσο ποτέ άλλοτε δεν χάσκει παγκοσμίως ένα τεράστιο ιδεολογικό κενό, όσο ποτέ άλλοτε, επίσης, είναι απαραίτητο να χτιστούν ταξικές συμμαχίες με τους λαούς της περιοχής μας.

Αυτή η κυβέρνηση προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε διεθνείς και εγχώριους εχθρούς έχοντας εξωθηθείστον δρόμο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, με όλους τους μονόδρομους και τα αδιέξοδα που εμπεριέχει. Και πέρα από τις προσπάθειες της για μία κάποια αναδιανομή των βαρών, ή τον πόλεμο της στο μεταπολιτευτικό πλέγμα εξουσίας, δυσδιάκριτο μένει το που σταματούν οι δικές της ευθύνες που δεν φαίνεται να μπορεί να αναστρέψει την παραγωγική αποδιάρθρωση ή να οργανωθεί η κοινωνία των εργαζομένων σε πιο στέρεα και θεσμική ακόμα βάση, και που ξεκινούν αντικειμενικοί παράγοντες δυσκολίας για όλα τα παραπάνω.

Παρόλα αυτά, ο ελληνικός λαός αποδεικνύεται μέχρι τώρα διπλά πρωτοπόρος: Πέρα από την ουμανιστική του κατεύθυνση στα όρια των δυνατοτήτων του, η όλη του στάση έχει εξ αντικειμένου και ένα πρωτοπόρο πολιτικό πρόσημο, εφόσον δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε ο εθνικιστικός κλυδωνισμός του ευρωπαϊκού οικοδομήματος να έχει ένα υπολογίσιμο ιδεολογικό αντίβαρο στα Νότια του, αντίβαρο που όχι στα λόγια, αλλά με τις πράξεις του, θέτει τους όρους για μία ιδεολογικοπολιτική διχοτόμηση σε όλη την Ευρώπη.

Υπό αυτή την έννοια μπορούν και πρέπει να γεννηθούν νέες διεθνικές συμμαχίες με προοδευτικό περιεχόμενο, ενώ η αποσύνθεση εξακολουθεί να είναι ο κανόνας σε όλον τον πλανήτη.

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή, Ιμπεριαλισμός, Μετανάστες | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Εντός του διεθνούς πλαισίου: Όρια και δυνατότητες μιας αριστερής πολιτικής

Posted by eamgr στο 31 Αύγουστος, 2015

Ο παγκόσμιος νομισματικός πόλεμος- που εκδηλώθηκε ήδη από τα μέσα της περασμένης δεκαετίας με επίκεντρο την αμφισβήτηση της θέσης του δολαρίου σαν παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος-περνά σε νέες φάσεις όξυνσης. Και οπωσδήποτε, μαζί με αυτόν, ξετυλίγονται και οι παγκόσμιες αντιθέσεις για κυριαρχία.importance-of-capital-formation-or-capital-accumulatin-in-the-less-developing-countries-and-suggest-measures-to-promote-the-rate-of-capital-accumulation-300x206

Βαδίζοντας τον έβδομο χρόνο από το ξέσπασμα αυτής της ανεπίστρεπτης, πρωτοφανούς σε εύρος και ένταση, κρίσης, όλα δείχνουν ότι όχι μόνο ο νεοφιλελεύθερος χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός δεν μπορεί να συνέλθει από αυτήν, αλλά αντίθετα κλυδωνίζεται από ολοένα και νέες κρίσεις με επίκεντρο: α) την κρίση υπερσυσσώρευσης από την οποία δεν μπορεί να εξέλθει και β) από το περαιτέρω φούσκωμα της ισχύος- όσο και σαθρότητας ταυτόχρονα- των χρηματοπιστωτικών τομέων της οικονομίας, οι οποίοι εξ’ αντικειμένου διογκώνονται εις βάρος της πραγματικής οικονομίας.

Ένας παράλληλος οικονομικός κόσμος που ξεπερνά τα 600 τρις πλασματικού χρήματος (δέκα και πλέον φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ), αμφισβητεί καθολικά-αν δεν έχει ξεπεράσει προ πολλού κιόλας- το ίδιο το παραδοσιακό καπιταλιστικό σύστημα καθώς και βασικούς νόμους της αναπαραγωγής του. Για κάθε ένα δολάριο που παράγεται στην πραγματική οικονομία άλλα δέκα δολάρια τοποθετούνται στην αυτοματοποιημένη χρηματοπιστωτική αγορά ομολόγων, παραγώγων, τιτλοποιημένων δανείων κτλ. Αυτά τα επιπλέον φαντασιακά κεφάλαια επιτίθενται ενάντια σε μια όλο και πιο κουρασμένη παγκόσμια οικονομία και, φυσικά, στις αληθινές ανθρώπινες κοινωνίες ρουφώντας σαν βαμπίρ από αυτές όλο το- ματωμένο από τον κόσμο της εργασίας-αναγόμενο για αυτόν ακριβώς τον λόγο σε ιδεολογικό φετίχ, πλεόνασμα.

Ήδη, από τις αρχές τις χιλιετηρίδας, μόνο το 5% των παγκόσμιων επενδυτικών κεφαλαίων κατευθύνονται στην αληθινή οικονομία. Το 95% τροφοδοτεί αυτό το αέναο χρηματοπιστωτικό/τυχοδιωκτικό σπιράλ απομύζησης του πλανήτη. Μια κάποια έξοδος για τον καπιταλισμό φάνταζε η ανάδειξη της νεόκοπης (αδιαμόρφωτης ακόμα) μεσαίας τάξης της κινέζικης οικονομίας, η οποία λειτουργεί σαν «παγκόσμιο εργοτάξιο» της κατανάλωσης και της παραγωγής. Μόνο που η συνεπαγόμενη ανάδειξη της Κίνας στον μόνο πραγματικό σύγχρονο οικονομικό γίγαντα φαίνεται να δημιουργεί πιο πολλά προβλήματα από όσα λύνει.

Η κινέζικη οικονομία, οπωσδήποτε, δεν ξεφεύγει από τις αλλεπάλληλες χρηματιστιριακές φούσκες. Μόνο που διαφέρει από τις άλλες παγκόσμιες δυνάμεις ως προς το γεγονός ότι το καθεστώς της μπορεί ακόμα να τις ελέγχει σε έναν βαθμό (π.χ. ορισμένες από τις τοξικές μετοχές αναστάλθηκαν από το χρηματιστήριο με βάση κρατική απόφαση για ένα εξάμηνο, ενώ με τα τεράστια συναλλαγματικά της αποθέματα η Κεντρική Τράπεζα της Κίνας διαθέτει πολλά εργαλεία ανάσχεσης).

Ωστόσο ,οι διαρκείς κατολισθήσεις στο χρηματιστήριο της Σανγκάης και ολόκληρης της ΝΑ Ασίας είναι μια πραγματικότητα. Η οποία πηγάζει από την πολιτική απόφαση εκ μέρους της κινέζικης κυβέρνησης να υποτιμήσει κατά 10% μέσα σε ένα μήνα το κινέζικο γιουάν. Υποτίμηση που κρίθηκε αναγκαία α) για να τονωθεί ο –υπό κάμψη έπειτα από τις υποτιμήσεις δολαρίου και ευρώ το προηγούμενο εξάμηνο-εξαγωγικός τομέας της Κίνας, και β) για να καταστούν πιο ακριβά τα δυτικά προϊόντα (από αυτοκίνητα, τεχνολογικό εξοπλισμό, μέχρι καλλυντικά) με τα οποία ο δυτικός ιμπεριαλισμός επιχειρεί να αλώσει ιδεολογικά/πολιτισμικά (και φυσικά αυξάνοντας τα δικά του έσοδα) τον νέο οικονομικό γίγαντα, με την πρωτοκαθεδρία στις πρώτες ύλες του πλανήτη, την Κίνα.

Ο νομισματικός αυτός πόλεμος πολύ συχνά ξεφεύγει από τα όρια του, αγγίζοντας τις αμιγώς πολεμικές διαστάσεις του ζητήματος: α) Βασικά την στρατιωτική περικύκλωση του άξονα Κίνας-Ρωσίας (νέο δόγμα ΝΑΤΟ), β) την ισχυροποίηση της αμερικάνικης θέσης στην ΝΑ Ασία και στην Μέση Ανατολή (επαναστρατιωτικοποίηση της Ιαπωνίας και προσέγγιση με Ιράν). Αλλά και, γ) στην Ευρώπη, τον περαιτέρω κλυδωνισμό της ευρωγερμανικής ηγεμονίας εκ μέρους των Αμερικάνων, κυρίως, διαμέσου της αποσταθεροποίησης του ευρώ (περίπτωση Ελλάδας, της χώρας, εξάλλου, δούρειο ίππο των Αμερικάνων στην ευρωζώνη εξαρχής), αλλά και, δ) τον εν γένει κλυδωνισμό όλων των προϋποθέσεων προσέγγισης της Γερμανίας με τον άξονα Ρωσίας-Κίνας (περίπτωση Ουκρανίας): Επειδή αυτό θα δημιουργούσε έναν νέο μεγάλο πόλο εξουσίας στην Ευρασία εξαιρετικά επικίνδυνο για την αμερικάνικη γεωστρατηγική και πολιτική επιρροή.

Ποια είναι όμως τα κυρίαρχα στρατόπεδα που αλληλοσπαράζονται- όσο και αλληλοσυμπληρώνονται- με έναν ανοιχτό αναμεταξύ τους πόλεμο (περιφερειακό ή και ολοκληρωτικό) να μην μπορεί να αποκλειστεί σαν δυσμενή και ολέθρια υπόθεση; (η στρατιωτική επιβολή και η πολιτική υπεροχή είναι το αντίβαρο της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής για διατήρηση της παγκόσμιας ηγεμονίας τους, ιδιαίτερα εφόσον σύντομα η Κίνα θα ξεπεράσει και τυπικά την αμερικάνικη οικονομία).

Τρεις, λοιπόν, ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις, αλλά και τρία διαφορετικά, αλληλοσυμπληρωματικά όσο και ανταγωνιστικά αναμεταξύ τους, καπιταλιστικά μοντέλα κυριαρχούν σήμερα στον πλανήτη.

Το πρώτο είναι το αμερικάνικο μοντέλο, το οποίο αντιστοιχεί στον απόλυτο νεοφιλελευθερισμό όσον αφορά τις σχέσεις παραγωγής και σε μια ελεγχόμενη δημοκρατία που πρωταρχική βαρύτητα διατηρεί η αξία των ατομικών ελευθεριών, οι οποίες ωστόσο σταματούν εκεί που αρχίζει η αμφισβήτηση των μηχανισμών αναπαραγωγής του αμερικάνικου εξουσιαστικού-κεφαλαιοκρατικού συστήματος, το οποίο, εκτός των άλλων, ενδιαφέρεται στην παρούσα φάση να διατηρήσει την ιμπεριαλιστική του κυριαρχία, η οποία αμφισβητείται ουσιαστικά από τα άλλα δύο μοντέλα/κέντρα του καπιταλισμού και που βασίζεται κυρίαρχα στην πολεμική και ιδεολογικοπολιτική υπεροχή. Σε αυτό το μοντέλο το κράτος πρόνοιας, ακόμη και ισχνό όπως είναι, πολεμιέται αδυσώπητα σαν ιδεολογικό κατάλοιπο του σοσιαλιστικού αντιπάλου του ψυχρού πολέμου. Έστω και αν παροδικά ο Ομπάμα βασίστηκε σε αυτό για να ανακυκλώσει την συσσώρευση ιδιωτικών και κρατικών κεφαλαίων από την οποία ταλαιπωρείται η αμερικάνικη οικονομία.

Το δεύτερο μοντέλο είναι το κινέζικο, το οποίο αντιστοιχεί στον απόλυτο νεοφιλελευθερισμό όσον αφορά τις σχέσεις αναπαραγωγής και στην απόλυτη ιδεολογική και πολιτική καταστολή όσον αφορά όλες τις πλευρές της κοινωνικής αναπαραγωγής. Υπολογίζεται, με βάση αναφορές της αμερικάνικης κεντρικής τράπεζας, ότι η κινέζικη οικονομία θα είναι σε θέση να ξεπεράσει εκείνην των ΗΠΑ μέχρι το 2020. KINAΜέχρι τότε η Κίνα έχει θέσει δύο βασικές προτεραιότητες: α) Την συγκρότηση μιας κινέζικης μεσαίας καταναλωτικής τάξης προκειμένου να μπορεί να αμυνθεί στην παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, η οποία είναι σε θέση να τής προκαλέσει- λόγω της κάμψης των εξαγωγών της και εν γένει του πολιτικού πολέμου που υφίσταται στις διεθνείς της κινήσεις- μία κρίση υπερσυσσώρευσης και επικίνδυνης στασιμότητας/ύφεσης της οικονομίας και β) Την διαμόρφωση- με όπλο την σχετική χρηματικοπιστωτική της άνεση- περιφερειακών, και όχι μόνο, συμμαχιών κόντρα στις κυκλωτικές προσπάθειες του αντίπαλου ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου εναντίον της, κυκλωτικές απόπειρες που όλο και εντείνονται από την Ρωσία μέχρι την Συρία και τον Ειρηνικό Ωκεανό. Και στις δύο τις αυτές προτεραιότητες έχει να αντιμετωπίσει την λυσαλλέα υπονόμευση από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Στον οποίο η- πρωταθλήτρια σε συναλλαγματικά αποθέματα- Κίνα έχει εναποθέσει αρκετά τρις δολάρια, εξαγοράζοντας το μισό και πλέον εξωτερικό αμερικάνικο χρέος (προφανώς για να διασφαλίσει την εξαγωγική της βιομηχανία τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο). Το κινέζικο μοντέλο, απόλυτα δικτατορικό, θα επενδύσει αναγκαστικά στην ανάπτυξη ενός πιο διευρυμένου κοινωνικού κράτους πρόνοιας, αλλά περισσότερο για λόγους οικονομικούς (αποσυσσώρευση κεφαλαίων) και όχι από την άποψη της πολιτικής τους κατάκτησης εκ μέρους της κινέζικης εργατικής τάξης (ομοίως εξηγείται και η αύξηση στα μεροκάματα μέχρι και 20% στην Κίνα, χωρίς να παραβλέπει κανείς ότι οι εργαζόμενοι έπεφταν από τους ουρανοξύστες εξ αιτίας της απόγνωσης τους, ή τις τεράστιες μάζες που αναγκάζονται να γίνουν εσωτερικοί μετανάστες κάθε ένα εξάμηνο για να βρουν δουλειά). Εν πάση περιπτώσει το κινέζικο μοντέλο είναι το λιγότερο εξαρτημένο από την πλασματική οικονομία και το περισσότερο προσανατολισμένο στην πραγματική οικονομία, σε σχέση με τα άλλα δύο.

Το τρίτο μοντέλο, και πλέον αδύναμο οικονομικά και πολιτικά, ευρισκόμενο στις συμπληγάδες των δύο άλλων μοντέλων, είναι το ευρωγερμανικό. Το οποίο κουβαλά μια εν γένει μεγάλη αντίφαση: Πρέπει να διατηρεί σκληρό το νόμισμα του ευρώ (το οποίο αντιπροσωπεύει στον μεγαλύτερο του μέρος την αναγκαία προσπάθεια του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου να ανταγωνιστεί στην χρηματοπιστωτική αγορά το δολάριο), αλλά ταυτόχρονα και να κατορθώσει μια συνολική εσωτερική υποτίμηση του ενιαίου νομίσματος- υποτίμηση, δηλαδή, της απόλυτης και σχετικής αξίας των μισθών και των κοινωνικών παροχών. Γιατί ακόμα και σήμερα το ευρωγερμανικό μοντέλο εξακολουθεί να είναι το πιο »σοσιαλδημοκρατικό» από όλα τα ανταγωνιστικά ιμπεριαλιστικά μοντέλα. Εκείνο που ακόμα κρατά ζωντανή την εργατική κατάκτηση του κοινωνικού κράτους, την οποία βρίσκει την πιο σθεναρή αντίσταση όποτε επιχειρεί να αποσπάσει.

Παρόλα αυτά η ευρωγερμανική ηγεμονία εργάζεται, σχετικά επιτυχημένα, σταθερά προς την όλο και πιο εντεινόμενη υποτίμηση της εργατικής τάξης στο εσωτερικό της ηπείρου. Αυτό αντιπροσωπεύει και η περίπτωση της Ελλάδας, έπειτα από την επιτυχία αυτής της προσπάθειας εις βάρος των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.

Δύσκολη προσπάθεια, ωστόσο, να συγκλιθεί η- Δυτική πολύ περισσότερο- Ευρώπη, η πιο «προοδευτική και πρωτοπόρα» ιστορικά ήπειρος στην ιστορία της ανθρωπότητας μέχρι τώρα, στα σημεία όπου έχει ήδη συγκλίνει η κινέζικη οικονομετρία, η όποια μπορεί και βασίζεται σε παραδοσιακές σχέσεις υποταγής και πειθαρχίας που βρίσκει κανείς συχνά στην ιστορία των λαών της Ασίας. Δύσκολο, επίσης, για την Ευρώπη να συγκλίνει στο σημείο της ιδεολογικής/πολιτικής υπεροχής που έχουνε φτάσει οι αμερικάνοι: Η πιο παλιά από τις τωρινές ηγεμονικές δυνάμεις του κόσμου.

Η γηραιά ήπειρος υπήρξε πάντα το θέατρο όπου πρωτοπαιζόταν το επόμενο επεισόδιο για όλο τον κόσμο. Και το σημείο, επίσης, όπου διακυβεύονταν η παγκόσμια ηγεμονία: Ιστορικά, εκείνη η δύναμη που ηγεμόνευε στην Ευρώπη μπορούσε έπειτα να ηγεμονεύσει σε ολόκληρη την οικουμένη. Στην Ευρώπη, άλλωστε, έγιναν και οι δύο μεγάλοι πόλεμοι, εδώ ξέσπασαν και οι πλέον μακρόχρονες ενδοπεριφερειακές συγκρούσεις για την κυριαρχία.
Σήμερα το παιχνίδι της ηγεμονίας στην Ευρώπη είναι ανοιχτό, έπειτα από την αμφισβήτηση, εκ μέρους της Γερμανίας, της αμερικάνικης επικυριαρχίας σε αυτήν εδώ την ήπειρο έπειτα από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο- ηγεμονίας αμφισβήτηση που επιτάχυνε η κατάρρευση του »Ανατολικού Μπλοκ», η οποία σήμανε την αναβάθμιση του γερμανικού ρόλου από εκείνην του τοποτηρητή και φρουρού συνολικά του καπιταλιστικού κόσμου απέναντι στην Σοβιετική Ένωση, σε εκείνην μιας αυτόνομης περιφερειακής ηγεμονίας, ρόλος που ξυπνά τον παμπάλαιο πόθο της Γερμανίας για ζωτικό χώρο- έναν ζωτικό χώρο που εννοεί σαν δικό της και που τον οριοθετεί…στα ίδια τα όρια της Ευρασίας!

Στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας τα κυρίαρχα πρότυπα επιβάλλονταν από τα πιο δυτικά άκρα προς τα πιο ανατολικά των ανθρώπινων πολιτισμών. Σήμερα, εκτός από την αμφισβήτηση των αποτελεσμάτων του Β’Παγκόσμιου Πολέμου, έχουμε επίσης και την μετατόπιση έπειτα από πολλούς αιώνες, της παγκόσμιας οικονομίας από την Δύση προς την Ανατολή.

Τι σημασία, όμως, έχουνε όλα αυτά για την Ελλάδα; banda-banssotti

Είναι εξ αντικειμένου πολύ δύσκολο, εν μέσω αυτών των συμπληγάδων, για την Γερμανία να κρατήσει και την ευρωπαϊκή πίτα ολόκληρη, και τον ηγεμονικό της ρόλο χορτάτο. Η Γερμανία έχει κερδίσει ως τώρα όλες τις μάχες στην ευρωπαϊκή αρένα, αλλά είναι πολύ πιθανό στο τέλος ότι θα χάσει τον πόλεμο. Όπως και να έχει, η διαδικασία αυτή δεν είναι στατική ή μονόπλευρη. Τίποτε, εξάλλου, δεν μπορεί να είναι στατικό και μονόπλευρο. Η αμφισβήτηση της γερμανικής ηγεμονία, τουλάχιστον ως τέτοιας, είναι μια διαδικασία μακρόχρονη και ιστορικά αναγκαία και εφικτή και έχει ήδη ξεκινήσει.

Η Ελλάδα δεν αντιπροσωπεύει παρά μονάχα την αρχή αυτής της διαδικασίας. Κρατάμε σαν απαρχή, λοιπόν, τόσο την ανάδειξη της αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα, όσο και της μάχης που έδωσε αναδεικνύοντας την Ελλάδα σαν παγκόσμιο επίκεντρο, τον ελληνικό λαό σαν μαχητή, αποκαλύπτοντας, επίσης,  στην πορεία αυτή και τις αληθινές επιδιώξεις της Γερμανίας, ανοίγοντας-παράλληλα- και ένα ρήγμα στο βάθρο της ηγεμονίας της. Η νέα στρατηγική που θα μπορούσε να σηματοδοτήσει η λογική Τσίπρα είναι η διαρκής, όσο και επίπονη αναγκαστικά, διαπάλη για την αλλαγή των συσχετισμών μέσα στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Έχει, όμως, σημασία να διαπιστώσει κανείς ότι η οποιαδήποτε προσπάθεια των λαών να σπάσουν τον κύκλο του ιμπεριαλισμού- ασφαλώς και δεν μπορεί να το κάνει αυτό ο ελληνικός λαός διαμέσου του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά έχει μεγάλη σημασία ότι βάζει το θέμα στο παγκόσμιο επίκεντρο – βρίσκεται μπροστά σε δύο στρατηγικά και αποτρεπτικά αδιέξοδα: α) Δεν υπάρχει από την σκοπιά των κρατικών σχηματισμών υπολογίσιμο διεθνές περιβάλλον στήριξης οικονομικής/πολιτικής, β) Δεν υπάρχει διεθνές επαναστατικό κίνημα που να αντιπαρατίθεται/απειλεί για την ώρα συγκροτημένα την καπιταλιστική στρατηγική.

Ειδικότερα στη περίπτωση της χώρας μας: Η ολοφάνερη άρνηση της Κίνας-Ρωσίας να στηρίξουν μια τέτοια προοπτική επέτεινε, κατά την διάρκεια της εξάμηνης προσπάθειας της κυβέρνησης, το αδιέξοδο αυτής ακριβώς της απομόνωσης αλλά και την επαλήθευση του ευρώ σαν την μόνη χειροπιαστή επιλογή.

Κατά έναν τρόπο, όσο και να φαίνεται παράδοξο, η υπεράσπιση της θέσης και αυτονομίας (όσης και όποιας αυτονομίας είναι επιτρεπτή σήμερα από το διεθνές στάτους αναίρεσης της αυτονομίας των κοινωνικών σχηματισμών και του έθνους-κράτους) μιας κρατικής οντότητας πλέον περνά, δυστυχώς, μέσα από την συμμετοχή σε μια ολοκλήρωση, ένα σύνολο κρατικών οντοτήτων, που σαν τέτοιο μόνο μπορεί να αντεπεξέλθει στην πίεση της παρανοϊκής ηγεμονίας των χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων. Μένει αναγκαία, όσο και μακρινή, προϋπόθεση μια τέτοια συμμαχία να συγκροτηθεί με προοδευτικό, αριστερό, δημοκρατικό πρόσημο. Παρεμπιπτόντως, θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον στους κόλπους της παγκόσμιας αριστερής διανόησης να διεξαχθεί ένας διάλογος για τα όρια και τις δυνατότητες του «σοσιαλισμού σε μια χώρα», ένα ζήτημα, εξάλλου, που άλλοτε διέσπασε το παγκόσμιο εργατικό κίνημα σε δύο κομμάτια

Μέχρι τότε, και υπό αυτήν την έννοια, πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η απάντηση για την-προσώρας- θέση της χώρας μας στον παγκόσμιο πολιτικό και οικονομικό χάρτη;

Οι συγκρούσεις της εποχής μας είναι οριακές όσο ποτέ, παγκόσμιες όσο ποτέ- για αυτό και αυτοματοποιούν την σύνθλιψη οικονομιών, έτσι ολοκληρωτικές που είναι και με αυτόν τον ολοκληρωτισμό που εκπροσωπούν- συχνά ξεφεύγουν, και θα ξεφεύγουν ολοένα, από το νομισματικό χαρακτήρα τους σε πολεμικές και άλλες ακραίες αποσταθεροποιητικές καταστάσεις (βλ. Πόλεμοι στη Μέση Ανατολή, Συρία, Ουκρανία, Λιβύη κ.α.)
Διέξοδος χωρίς παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα μοιάζει αδύνατη, συγκρότηση επαναστατικού κινήματος δίχως επαναστατική θεωρία ικανή να ξεπεράσει τα αδιέξοδα του καπιταλισμού/νεοφιλελευθερισμού μοιάζει ανύπαρκτη.

Οι επαναστατικές κομμουνιστικές πολιτικές δυνάμεις πολύ συχνά, εγκλωβισμένες σε έναν κύκλο μουσειακής εσωστρέφειας, αδυνατούν να ξεπεράσουν- κλειδωμένοι στο κελί της άγονης κριτικής- τα όρια του παρελθόντος. Ενός παρελθόντος, ωστόσο, που μένει να απολογηθεί για την ιστορική στρέβλωση της σημερινής Ρωσίας και Κίνας που οδηγούν το τρένο της οπισθοδρόμησης του παγκόσμιου ανταγωνισμού προς την καθολική δουλεία και τον καθολικό εκφασισμό.

Παράλληλα, η σημερινή παγκόσμια Αριστερά μένει καθηλωμένη εξαιτίας της στρατηγικής ήττας που υπέστη ο Μαρξισμός στον 20 ο αιώνα, πόσο μάλλον που αυτήν την ήττα δεν την παραδέχεται (ενώ την έχει ενσωματώσει), και για αυτό δεν μπορεί για την ώρα να επιχειρήσει να την εξηγήσει,  να την ξεπεράσει/αξιοποιήσει προς μια νέα απόπειρα εφόδου προς τον ουρανό.

Ζούμε μόνο σε μια άκρη της παγκόσμιας ιστορίας, αλλά τουλάχιστον κάτι εδώ αρχίζει να κινείται. Η Ελλάδα εξ αιτίας της γεωστρατηγικής της θέσης διαθέτει ένα μεγάλο ειδικό βάρος, για αυτό και οι προοπτικές, όσο και οι κίνδυνοι φυσικά, είναι οριακοί. Μέχρι να σηκώσει ανάστημα χρειάζονται πολλά- και καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι δεν είναι όλα τα παγκόσμια δεδομένα στο χέρι του λαού μας.

Αλλά μπορούμε και πρέπει να σκιαγραφήσουμε μια νέα στρατηγική για την θέση της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, λαμβάνοντας υπόψιν αληθινούς και όχι φαντασιακούς όρους. Και, φυσικά, προσδιορίζοντας σε αυτήν την αναγκαιότητα ολόκληρο το πλέγμα των παραγωγικών δυνάμεων, των παραγωγικών σχέσεων και εν γένει των κοινωνικών σχέσεων μιας χώρα που διέρχεται μια μεγάλη οικονομική και πνευματική κρίση- που έχει εξελιχθεί σε καθολική κρίση ταυτότητας.

Η θέση της χώρας, εξάλλου, παραδοσιακά προβλήματα και όχι λύσεις έδινε στους ανθρώπους που ζούσαν εδώ. Είναι καιρός να αντιστραφεί για μια φορά αυτή η σχέση. Από εκεί και πέρα, τα υπόλοιπα, παραμένουν άγνωστα και απρόβλεπτα. Αλλά, πάντα, σε μια δυναμική τροχιά όπου ο λαός μας θα πρέπει να καθοδηγεί και όχι να έπεται των εξελίξεων.

Ανδρέας Μπεντεβής

στέλεχος του ΕΑΜ

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή, Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2015

Posted by eamgr στο 30 Απρίλιος, 2015

1maigrΕργάτες, εργάτριες ,νέοι και νέες, μετανάστες, πρόσφυγες

Η παγκόσμια εργατική τάξη, οι κοινωνίες της εργασίας αλλά και η ανθρώπινη κοινωνία καθεαυτή, ως ιστορικό δημιούργημα βρίσκονται μπροστά  στις μεγαλύτερες προκλήσεις στην ιστορία.

Ο νεοφιλελευθερισμός διαμορφωμένος ήδη σε παγκόσμιο σύστημα με τις βίαιες καπιταλιστικές ολοκληρώσεις, δεν ανιχνεύει μόνο τα απόλυτα όρια ισχύος των νόμων της καπιταλιστικής αναπαραγωγής αλλά και τα ίδια τα όρια συγκρότησης των ανθρώπινων κοινωνιών, της ανθρώπινης υπόστασης, αλλά και ολόκληρου του περιβάλλοντος που έκανε δυνατή την εμφάνιση και την ιστορική της εξέλιξη.

Την Πρωτομαγιά του 2015 δεν έχουμε να κάνουμε με αμφισβήτηση, καταστρατήγηση και κατάργηση μόνο επιμέρους δικαιωμάτων και κατακτήσεων της εργατικής τάξης  όσο σημαντικών και να’ναι, αλλά με αναίρεση όλων των κοινωνικών σχέσεων που διαμόρφωσε ιστορικά η ταξική πάλη δύο και πάνω αιώνων, από την διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου της αστικής Γαλλικής επανάστασης μέχρι σήμερα!

Το κοινωνικό κράτος και κράτος πρόνοιας, παράγωγο της ταξικής πάλης στην πορεία της κοινωνικής και πολιτικής χειραφέτησης της εργατικής τάξης, διαμόρφωνε ως αναφορά για το αξιακό μέγεθος της εργατικής δύναμης άρα και την αμοιβή της: Τις ΜΕΣΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ.

Έτσι η ταξική πάλη διασφάλιζε την αντιστοιχία παραγωγικών δυνάμεων και των κοινωνικών σχέσεων μέσα στην εξέλιξη τους στην πραγματικότητα των ταξικών κοινωνιών και την πολυπλοκότητα των αντιθέσεων και αντιφατικοτήτων τους.

Η στρατηγική ήττα της εργατικής τάξης που πιστοποιήθηκε και με την τυπική κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου την τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα, άνοιξε το δρόμο για την συντριβή του κοινωνικού κράτους, και για ένα νέο κοινωνικό καταμερισμό εργασίας.

Ένα νέο κοινωνικό καταμερισμό εργασίας που ορίζεται από την πλήρη επιβολή των παραγωγικών δυνάμεων με την χρηματιστηριακή τους έκφραση πάνω στις κοινωνικές σχέσεις, την πλέρια άρνηση του αξιακού μεγέθους της εργατικής δύναμης και την με νομικές μορφές πλήρη απαγόρευση της ταξικής πάλης δηλαδή την άρνηση του κοινωνικού μεταβολισμού!

Αυτά αποτελούν τις κυρίαρχες τάσεις και τις κυρίαρχες αρχές, πάνω στις οποίες δομείται η σημερινή καπιταλιστική πραγματικότητα στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποιημένη μορφή της σε όλα τα επίπεδα της οικονομικής βάσης και του εποικοδομήματος. Από το στοιχειώδες εργασιακό προτσές κατανάλωσης της εργατικής δύναμης(χώρος, χρόνος, μορφή, αμοιβή, κοινωνική ασφάλιση) μέχρι την δευτερογενή αγορά χρηματιστηριακών παραγώγων και από το στοιχειώδες κοινωνικό κύτταρο την οικογένεια μέχρι το έθνος-κράτος και τις λειτουργίες του, τις διεθνείς σχέσεις, το διεθνές δίκαιο και τους διεθνείς οργανισμούς, όλα δομούνται ή προσαρμόζονται βίαια στις κυρίαρχες αρχές του νέου κοινωνικού καταμερισμού εργασίας. Σε αυτόν οφείλεται και με αυτόν μπορεί να ερμηνευτεί η βαθιά κρίση που συγκλονίζει τον κόσμο για επτά συνεχή χρόνια και οξύνεται συνεχώς.1 Μαη

Κρίση που με στενούς οικονομικούς όρους είναι πολύ λίγο οικονομική (το ακαθάριστο παγκόσμιο προϊόν και τα επτά χρόνια έχει αυξηθεί) όσο είναι κρίση δομών και λειτουργιών του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου που καθορίζονται από το νέο κοινωνικό καταμερισμό εργασίας.

Κρίση που έχει κάνει την Μεσόγειο κρεματόριο των λαών της Αφρικανικής ηπείρου και μεγάλου μέρους των λαών της νοτιοανατολικής Ασίας.

Κρίση που οδηγεί στην απόλυτη φτωχοποίηση το 70% του παγκόσμιου πληθυσμού και έχει δημιουργήσει εκατοντάδες εκατομμύρια ανέργους στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού.

Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για παγκόσμια ηγεμονία, ο ρατσισμός, οι κάθε είδους ιστορικά παρωχημένοι φονταμενταλισμοί, οι παλαιού και νέου τύπου εθνικισμοί από τα ναζιστικά μορφώματα μέχρι τον ευρωσκεπτικισμό, τον διευρωπαϊκό εθνικιστικό φεντεραλισμό, το Αμερικάνικο όνειρο, έχουν αναδειχθεί στους βασικούς παράγοντες καθορισμού των παγκόσμιων εξελίξεων σκιαγραφώντας για την ανθρωπότητα το πιο σκοτεινό και αδιέξοδο μέλλον της.

Εργάτες, εργάτριες, εργαζόμενοι

Είναι φανερό πως ο ευρωπαϊκός χώρος αποτελεί το κεντρικό θέατρο εξέλιξης της παγκόσμιας κρίσης. Σε αυτόν επικεντρώνονται και συγκεντρώνονται όλες οι αντιθέσεις και οι αντιφάσεις του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου, σε αυτόν εκδηλώνονται και οι θανάσιμοι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί όχι τυχαία.

Η Ευρώπη αποτελεί τον γεωπολιτικό χώρο που διασφαλίζει την συνοχή και την συνέχεια της παγκόσμιας καπιταλιστικής αλυσίδας, αλλά και την άσκηση της παγκόσμιας ηγεμονίας. Κάθε μικρή ή μεγάλη εξέλιξη στον ευρωπαϊκό χώρο που μπορεί να επηρεάσει αυτά τα επίδικα γίνεται έτσι ζήτημα παγκόσμιου ενδιαφέροντος και όχι μόνο.

Χωρίς να παραβλέπουμε το ενδιαφέρον και τις παρεμβάσεις των άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων και την επίδραση τους στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, στον ευρωπαϊκό χώρο κυριαρχούν οι Αμερικανογερμανικοί ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για ευρωπαϊκή ηγεμονία.

Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός ήταν και είναι ακόμη αντίθετος με το «ΕΥΡΩ» το οποίο θεωρεί όπλο της Αμερικανικής στρατηγικής.

Η επιδίωξη του ήταν η μετατροπή του μάρκου σε ευρωπαϊκό νόμισμα συναλλαγματικής ισχύος. Γι αυτό σήμερα η στρατηγική του είναι να κάνει το ΕΥΡΩ μεταλλαγμένο μάρκο. Όμως δεν έχει αυτές τις δυνατότητες, ούτε στην αγορά ούτε με όρους στρατιωτικοπολιτικής ισχύος. Η πρώτη οικονομική δύναμη της Ευρώπης είναι εκτός των μονίμων μελών του συμβουλίου ασφαλείας του ΟΗΕ που ουσιαστικά καθορίζουν το διεθνές δίκαιο.

Η επεκτατικότητα της γερμανικής οικονομίας εξαρτάται καθοριστικά από την αμερικάνικη αγορά αλλά και από τις κινέζικες και ρώσικες αγορές απέναντι στις οποίες δεν διαθέτει καμία πολιτική ισχύ, παρά μόνο σαν δορυφόρος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ο οποίος μπορεί να του διασφαλίσει το ρόλο του μαντρόσκυλου στον ευρωπαϊκό χώρο. Χωρίς να παραιτείται από τις φιλοδοξίες πρωτεύουσας παγκόσμιας δύναμης, η πολιτική ηγεσία της Γερμανίας αυτό τον ρόλο συζητάει και διαπραγματεύεται με το ΕΥΡΩ να στηρίζει το πληθωριστικό αμερικανικό δολάριο ως παγκόσμιο νόμισμα απέναντι στις προσπάθειες επιβολής άλλου παγκόσμιου συναλλαγματικού μέτρου, (νομίσματος) πράγμα που θα σήμαινε την άμεση κατάρρευση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Στον γερμανικό ιμπεριαλισμό δεν επιτρέπεται εξ αντικειμένου ούτε η αυτονόμηση του ως ιμπεριαλιστικό κέντρο μιας ομάδας κέντρο ευρωπαϊκών συμφερόντων και χωρών, ούτε η αυτονομημένη από τις ΗΠΑ συνολική ευρωπαϊκή ηγεμονία.

Στις ισορροπίες αυτές ο γεωπολιτικός χώρος της Ελλάδας και η θέση της στην ευρωπαϊκή αλυσίδα της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης ακόμη και ως ο πιο αδύνατος κρίκος της είναι καθοριστικό και για τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.

Χωρίς την Ελλάδα είναι αδύνατη οποιαδήποτε ενοποίηση πανευρωπαϊκού χαρακτήρα, όπως και χωρίς την Ελλάδα η ήττα της ευρωγερμανικής στρατηγικής θα ήταν μακροπρόθεσμα ευρύτερη και των αποτελεσμάτων του β παγκόσμιου πολέμου.

Εργάτες, εργάτριες

Το πρόβλημα για την εργατική τάξη της χώρας, για την κοινωνία της εργασίας, για τον εργαζόμενο λαό, δεν είναι με το μέρος ποιανού θα ναι. Αν ως χώρα πατάμε σε μια ή πολλές ιμπεριαλιστικές βάρκες. Το ζήτημα είναι να μπορούμε με τις δικές μας δυνάμεις να κατακτήσουμε την θέση που προσδιορίζουν αυτές οι δικές μας δυνάμεις στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο καταμερισμό εργασία χωρίς μάλιστα διεθνή απομόνωση στην εξαιρετικά ρευστή και μεταβατική φάση του παγκόσμιου γίγνεσθαι!

Αυτό είναι το ζητούμενο της ταξικής πάλης στα πλαίσια του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Να πάρουμε την κοινωνική ηγεμονία από τις συμμοριακές ομάδες της οικονομικής ολιγαρχίας και στρώματα του ευρωπαρασιτισμού.

Να αναδειχθεί μια νέα κοινωνική ηγεμονία που θα προσδιορίζει και τις μέσες κοινωνικές ανάγκες με αναφορά το αξιακό μέγεθος της άμεσης ζωντανής εργασίας.

Να αναδείξουμε την χώρα ως σύγχρονο πρότυπο ΕΘΝΟΥΣ-ΚΡΑΤΟΥΣ, δημοκρατικού, προοδευτικού και διεθνιστικού ανθρωποκεντρισμού!

Τότε η ρήξη με το ΕΥΡΩ, με το χρέος, με την ευρωζώνη, τον ιμπεριαλισμό… δεν θα είναι αυτοσκοπός και απόγνωση, θα έχει αιτία και αποτέλεσμα!

Η μάχη της ανεξάρτητης προοδευτικής δημοκρατικής αντινεοφιλελεύθερης Ελλάδας δεν δίνεται πρώτιστα στις Βρυξέλες. Εκεί αντανακλώνται οι μάχες που δίνονται στην Αθήνα, στις πόλεις και στα χωριά μαζί και τα αποτελέσματα τους.

Στηρίζουμε ανεπιφύλακτα την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ όχι γιατί συμφωνούμε με την στρατηγική της και την τακτική της ζητήματα που έχουν και αντικειμενικό προσδιορισμό ανεξάρτητα από διαχειριστές, αλλά γιατί απελευθέρωσε την ταξική πάλη.

Γιατί  καλεί  την κοινωνία να μετρήσει τις δυνάμεις της πέρα και έξω από μεσσιανισμούς και σωτήρες! Γιατί την προκαλεί να λειτουργήσει ενιαία σαν κοινωνία και όχι σαν συντεχνιακά αρπακτικά που επιδιώκουν να ιδιοποιηθούν τον ιδρώτα, το αίμα και την ζωή του διπλανού τους.

Αυτά είναι τα ουσιαστικά ζητήματα που αντιμάχονται στις Βρυξέλλες το μέτωπο ΔΝΤ – ΕΚΤ-Ε.Ε.!

Οι διαφορές της Ελλάδας όπως εκφράζονται μέχρι τώρα με την κυβέρνηση Τσίπρα και με τους τοκογλύφους των Βρυξελών δε είναι ποσοτικές αλλά ποιοτικές.

Θα ναι η όχι η ταξική πάλη αυτή που θα καθορίσει μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αυτές τις διαφορές?

Εργάτες, εργάτριες, νέοι, νέες, μετανάστες, πρόσφυγες.

Στην Ευρώπη των πιο οξυμένων καπιταλιστικών αντιθέσεων είναι ο χώρος που γεννιούνται οι πιο ελπιδοφόρες ιδέες και κινήματα των ριζικών κοινωνικών μετασχηματισμών.

Σε αυτή τη προοπτική η Ελλάδα της εργασίας, της δημοκρατίας του ουμανισμού έχει ένα πρωτεύοντα ρόλο.

Σε αυτήν ακουμπάει η Ευρώπη της αριστεράς τις ελπίδες της.

Γι αυτήν υψώνουμε τα λάβαρα της εργατικής Πρωτομαγιάς.

Ανεξαρτησία – Λευτεριά – Δημοκρατία.

Είμαστε όλοι μετανάστες, όλοι προλετάριοι, είμαστε το μέλλον του κόσμου.

Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο          

 

 

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα, Εργασιακά, Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ

Posted by eamgr στο 4 Σεπτεμβρίου, 2014

Ή θα θριαμβεύσουν οι ιδέες της δικαιοσύνης ή η καταστροφήfintel

Τα τελευταία χρόνια η παγκόσμια κοινότητα δεν μπορεί να ησυχάσει, ειδικότερα από τότε που η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, κάτω από την καθοδήγηση των Ηνωμένων Πολιτειών, θεώρησε ότι είχε φτάσει η ώρα να λογαριαστεί με ότι είχε απομείνει από τα δύο μεγάλα έθνη τα οποία, εμπνευσμένα από τις ιδέες του Μαρξ, είχαν φέρει σε πέρας τον άθλο να βάλουν τέλος στην αποικιακή και ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων που είχε επιβληθεί ανά τον κόσμο από την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στην παλιά Ρωσία ξέσπασε μια επανάσταση που συγκίνησε ολόκληρο τον κόσμο.
Αναμενόταν ότι η πρώτη μεγάλη σοσιαλιστική επανάσταση θα γινόταν στις πιο βιομηχανοποιημένες χώρες της Ευρώπης, όπως η Αγγλία, η Γερμανία και η Αυστρο-ουγγρική Αυτοκρατορία. Αυτή, ωστόσο, συνέβη στην Ρωσία, όπου το έδαφός της εκτεινόταν από την Ασία μέχρι και τα βόρεια της Ευρώπης και έως τα νότια της Αλάσκας, που ήταν επίσης τσαρικό έδαφος και που είχε πουληθεί για μερικά δολάρια στην χώρα η οποία, αργότερα, θα αποτελούσε τον πιο ένθερμο ενδιαφερόμενο στο να επιτεθεί και να καταστρέψει την επανάσταση, αλλά και την χώρα που την γέννησε.

Ο μεγαλύτερος άθλος του νεοσύστατου Κράτους ήταν ότι δημιούργησε μία Ένωση, ικανή να συγκεντρώσει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της και να μοιραστεί την τεχνολογία της με μεγάλο αριθμό ασθενέστερων και λιγότερο ανεπτυγμένων εθνών, αιώνιων θυμάτων της αποικιακής εκμετάλλευσης. Δεν θα ήταν πιο βολικό για τον σύγχρονο κόσμο να υπάρχει μια πραγματική κοινωνία των εθνών, που θα σέβεται τα δικαιώματα, τις πεποιθήσεις, τον πολιτισμό, τις τεχνολογίες και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, με πρόσβαση στις περιοχές του πλανήτη που τόσοι άνθρωποι θα τους άρεσε να επισκεφτούν και να γνωρίσουν; Και δεν θα ήταν ακόμα πιο δίκαιο, όλοι οι άνθρωποι που σήμερα, σε κλάσματα του δευτερολέπτου επικοινωνούν από την μια άκρη του πλανήτη ως την άλλη, να βλέπουν στους υπόλοιπους έναν φίλο ή έναν αδερφό και όχι έναν εχθρό, διατεθειμένο να τον εξολοθρεύσει με εκείνα τα μέσα, που η ανθρώπινη γνώση κατέστη ικανή να δημιουργήσει;

Επειδή πιστεύω ότι οι άνθρωποι είναι ικανοί να ενστερνιστούν τέτοιους στόχους, θεωρώ ότι δεν έχει κανείς το δικαίωμα να καταστρέφει πόλεις, να δολοφονεί παιδιά, να ισοπεδώνει κατοικίες, να σπέρνει τον τρόμο, την πείνα και τον θάνατο παντού. Σε ποια γωνιά του κόσμου θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν τέτοιες πράξεις; Αν θυμηθούμε ότι, όταν τελείωσε το μακελειό της τελευταίας παγκόσμιας σύρραξης, ο κόσμος αυταπατήθηκε με την δημιουργία των Ηνωμένων Εθνών, είναι γιατί μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας φαντάστηκε ότι πρέσβευε μια τέτοια προοπτική, αν και δεν είχαν καθοριστεί επ’ ακριβώς οι σκοποί τους. Αυτό που γίνεται αντιληπτό σήμερα είναι ότι διενεργείται μια κολοσσιαία εξαπάτηση, όταν αναδύονται προβλήματα που υποδηλώνουν ένα πιθανό ξέσπασμα πολέμου με την χρήση όπλων που θα μπορούσαν να θέσουν τέλος στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Υπάρχουν αδίστακτα υποκείμενα, κατά τα φαινόμενα όχι λίγα, που θεωρούν αρετή την διάθεσή τους να πεθάνουν, όμως πάνω απ’ όλα την διάθεσή τους να σκοτώσουν προκειμένου να υπερασπιστούν ξεδιάντροπα προνόμια.

Πολλοί άνθρωποι εκπλήσσονται ακούγοντας τις δηλώσεις κάποιων φερέφωνων ευρωπαίων του ΝΑΤΟ, όταν εκφράζονται με το στυλ και το ύφος των ναζί των Ες-Ες. Περιστασιακά ντύνονται ακόμα και με σκούρα κοστούμια μέσα στο κατακαλόκαιρο.

Εμείς έχουμε έναν αντίπαλο αρκετά ισχυρό, που είναι και ο πιο κοντινός μας γείτονας: τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον προειδοποιήσαμε ότι θ’ αντιστεκόμασταν στον αποκλεισμό (bloqueo), ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ένα πολύ ακριβό κόστος για την χώρα μας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο τίμημα από το να συνθηκολογείς μπροστά στον εχθρό που χωρίς λόγο, αλλά ούτε και δικαίωμα, σου επιτίθεται. Αυτό ήταν το αίσθημα ενός μικρού και απομονωμένου λαού. Οι υπόλοιπες κυβερνήσεις αυτού του ημισφαιρίου, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είχαν συνταχθεί με την ισχυρή και με επιρροή αυτοκρατορία. Από την δική μας πλευρά δεν είχε να κάνει με μια προσωπική συμπεριφορά, αλλά ήταν το αίσθημα ενός μικρού έθνους, όπου από την αρχή του αιώνα αποτελούσε ιδιοκτησία, όχι μόνο πολιτική αλλά και οικονομική, των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Ισπανία μάς είχε παραχωρήσει σ’ αυτήν την χώρα, αφού είχαμε υποφέρει από τον αποικισμό σχεδόν 5 αιώνων, που μας είχε κοστίσει ανυπολόγιστο αριθμό νεκρών και υλικές απώλειες στον αγώνα για την ανεξαρτησία.

Η αυτοκρατορία διατήρησε το δικαίωμα να επεμβαίνει στρατιωτικά στην Κούβα, χάρις σε μια δόλια συνταγματική τροπολογία που την επέβαλλε σε μια Γερουσία αδύναμη και ανίκανη ν’ αντισταθεί. Παρόλο που ήταν οι ιδιοκτήτες σχεδόν των πάντων στην Κούβα. Κατείχαν άφθονες εκτάσεις γης, τις μεγαλύτερες μονάδες επεξεργασίας ζάχαρης, τα ορυχεία, τις τράπεζες, ακόμα και το προνομιακό δικαίωμα να τυπώνουν το νόμισμά μας. Μας απαγόρευαν να παράγουμε γεωργικούς σπόρους, γεωργικά προϊόντα αρκετά για να τραφεί ο πληθυσμός.

Όταν η ΕΣΣΔ διαλύθηκε και εξαφανίστηκε επίσης το Σοσιαλιστικό Στρατόπεδο, συνεχίσαμε ν’ αντιστεκόμαστε και ενωμένοι, το επαναστατικό Κράτος και ο λαός, συνεχίσαμε την ανεξάρτητη πορεία μας.

Δεν είναι στις προθέσεις μου, παρόλα αυτά, να δραματοποιήσω αυτήν την ταπεινή ιστορία. Προτιμώ καλύτερα να δώσω έμφαση στο ότι, η πολιτική της αυτοκρατορίας είναι τόσο δραματικά γελοία, που δεν θ’ αργήσει πολύ να περάσει στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Η αυτοκρατορία του Αδόλφου Χίτλερ, εμπνευσμένη μέσα στην απληστία, πέρασε στην ιστορία έχοντας σαν μεγαλύτερη δόξα στο ενεργητικό της, την ανάσα που πρόσφερε στις αστικές και επιθετικές κυβερνήσεις του ΝΑΤΟ, μετατρέποντάς τες στον περίγελο της Ευρώπης και του κόσμου. Της Ευρώπης, με το ευρώ της, που ακριβώς όπως το δολάριο, δεν θ’ αργήσει να μετατραπεί σε «κουρελόχαρτο», προορισμένο να εξαρτιέται από το γουάν, αλλά και τo ρούβλι, μπροστά στην σφριγηλή κινέζικη οικονομία, στενά συνδεδεμένη με το τεράστιο οικονομικό και τεχνικό δυναμικό της Ρωσίας.
Αυτό που έχει μετατραπεί σε σύμβολο της πολιτικής της αυτοκρατορίας είναι ο κυνισμός.

Όπως είναι γνωστό, ο John McCain ήταν ο ρεπουμπλικάνος υποψήφιος στις εκλογές του 2008. Έγινε γνωστός σαν προσωπικότητα, όταν την εποχή που ήταν πιλότος καταρρίφθηκε την ώρα που το αεροπλάνο του βομβάρδιζε την πολυπληθή πόλη του Ανόϊ. Ένας πύραυλος των Βιετναμέζων τον πέτυχε εν πλήρη δράση και σκάφος και πιλότος έπεσαν σε μια παρακείμενη στα περίχωρα της πρωτεύουσας λίμνη.

Ένας παλιός βιετναμέζος στρατιώτης, αποστρατευμένος πια, που κέρδιζε την ζωή του δουλεύοντας στην γύρω περιοχή, βλέποντας να πέφτει το αεροπλάνο και τον πιλότο τραυματισμένο να προσπαθεί να σωθεί, πήγε για να τον βοηθήσει. Καθώς ο γέρος στρατιώτης πρόσφερε την βοήθειά του, μια ομάδα από τον πληθυσμό του Ανόϊ, που υπέφερε από τις επιθέσεις των αεροπλάνων, έτρεξε για να λογαριαστεί μ’ εκείνον τον δολοφόνο. Ο ίδιος στρατιώτης έπεισε τους γείτονες να μην το κάνουν, διότι ήταν πια κρατούμενος και όφειλαν να σεβαστούν την ζωή του. Οι ίδιες οι αρχές των γιάνκις επικοινώνησαν με την Κυβέρνηση και παρακάλεσαν να μην καταφερθούν εναντίον του πιλότου.

Και εκτός από τους κανονισμούς της Κυβέρνησης του Βιετνάμ, του σεβασμού των κρατουμένων, ο πιλότος ήταν γιός ενός Ναυάρχου του Στόλου των Ηνωμένων Πολιτειών, ο οποίος είχε παίξει ξεχωριστό ρόλο στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και κατείχε ακόμα σημαντικό πόστο.

Οι βιετναμέζοι είχαν πιάσει χοντρό ψάρι σ’ εκείνον τον βομβαρδισμό και, όπως είναι λογικό, σκεφτόμενοι τις αναπόφευκτες ειρηνευτικές συνομιλίες που όφειλαν να βάλουν τέλος στον άδικο πόλεμο που τους είχαν επιβάλλει, ανέπτυξαν φιλικές σχέσεις μαζί του, ο οποίος ήταν περιχαρής που θα έβγαζε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο όφελος από εκείνη την περιπέτεια. Αυτό, ασφαλώς, δεν μου το διηγήθηκε κανένας βιετναμέζος, ούτε και το είχα ρωτήσει ποτέ. Το διάβασα και συμφωνεί πλήρως με συγκεκριμένες λεπτομέρειες που έμαθα αργότερα. Επίσης διάβασα μια μέρα ότι ο Κος McCain είχε γράψει πως όταν ήταν κρατούμενος στο Βιετνάμ, κι ενώ τον βασάνιζαν, άκουσε ομιλίες στα ισπανικά που συμβούλευαν τους βασανιστές τι έπρεπε να κάνουν και πώς να το κάνουν. Ήταν ομιλίες Κουβανών, σύμφωνα με τον McCain. Η Κούβα δεν έστειλε ποτέ συμβούλους στο Βιετνάμ. Οι στρατιωτικοί του γνωρίζουν εκπληκτικά πώς να διεξάγουν τον πόλεμό τους.

Ο Στρατηγός Giap ήταν ένας από τους πιο εξαίρετους ηγέτες της εποχής μας, που στην Dien Bien Phu είχε την ικανότητα να τοποθετήσει το πυροβολικό στις πιο δύσβατες και πυκνές ζούγκλες, κάτι που οι γιάνκηδες και οι ευρωπαίοι στρατιωτικοί θεωρούσαν αδύνατο. Μ’ αυτά τα κανόνια έβαλλαν από ένα τόσο κοντινό σημείο, όπου ήταν αδύνατον να τους εξουδετερώσουν χωρίς οι πυρηνικές βόμβες να επηρεάσουν και τους ίδιους τους εισβολείς. Οι υπόλοιποι κατάλληλοι χειρισμοί που έγιναν, όλοι δύσκολοι και πολύπλοκοι, επέβαλλαν στις πολιορκημένες ευρωπαϊκές δυνάμεις την ταπεινωτική παράδοση.

Ο πανούργος McCain επωφελήθηκε όσο το δυνατό περισσότερο από τις στρατιωτικές ήττες των γιάνκις και των ευρωπαίων εισβολέων. Ο Νίξον δεν μπόρεσε να πείσει τον σύμβουλό του της Εθνικής Ασφάλειας, τον Χένρι Κίσινγκερ, να αποδεχθεί την ιδέα που είχε ο ίδιος ο Πρόεδρος, όταν σε στιγμές χαλάρωσης του έλεγε, γιατί δεν τους ρίχνουμε καμιά από αυτές τις βομβίτσες Χένρι;

Η πραγματική βομβίτσα έπεσε όταν οι άνθρωποι του Προέδρου προσπάθησαν να κατασκοπεύσουν τους αντιπάλους τους του κόμματος της αντιπολίτευσης. Αυτό φυσικά δεν θα μπορούσε να γίνει ανεκτό!

Εκτός απ’ αυτό, το πιο κυνικό του Κου McCain ήταν η συμπεριφορά του στην Εγγύς Ανατολή. Ο γερουσιαστής McCain είναι ο πιο αδιαμφισβήτητος σύμμαχος του Ισραήλ, μπλεγμένος στα πλοκάμια της Μοσάντ, κάτι που ούτε ο χειρότερος αντίπαλος δεν θα ήταν ικανός να φανταστεί. Ο McCain συμμετείχε μαζί μ’ αυτή την (μυστική) υπηρεσία στην δημιουργία του Ισλαμικού Κράτους που πήρε στην κατοχή του ένα αρκετά υπολογίσιμο και ζωτικό μέρος του Ιράκ, καθώς και όπως επιβεβαιώνεται, το ένα τρίτο του εδάφους της Συρίας. Αυτό το Κράτος ζει με έσοδα από πολυεκατομμυριούχους και απειλεί την Σαουδική Αραβία και άλλα Κράτη αυτής της περίπλοκης περιοχής που προμηθεύει τη μεγαλύτερη ποσότητα του παγκόσμιου καυσίμου.

Δεν θα ήταν προτιμότερο ν’ αγωνιζόμαστε για να παράγουμε περισσότερα τρόφιμα και βιομηχανικά προϊόντα, να κατασκευάζουμε νοσοκομεία και σχολεία για τους χιλιάδες χιλιάδων ανθρώπων που τα έχουν απελπιστική ανάγκη, να προωθούμε την τέχνη και τον πολιτισμό, ν’ αγωνιζόμαστε ενάντια στις επιδημίες που επιφέρουν τον θάνατο στους μισούς από τους αρρώστους, στους εργαζόμενους στην υγεία ή τους τεχνολόγους, που όπως γίνεται φανερό, θα μπορούσαν τελικά να εξαλείψουν αρρώστιες όπως ο καρκίνος, ο έμπολα, η ελονοσία, ο πυρετός, ο διαβήτης και άλλες, που επηρεάζουν τις ζωτικές λειτουργίες των ανθρώπινων όντων;

Αν σήμερα υπάρχει η δυνατότητα να παραταθεί η ζωή, η υγεία και ο χρήσιμος χρόνος των ανθρώπων, αν είναι απολύτως εφικτό να προγραμματιστεί η εξέλιξη του πληθυσμού μέσω της αύξησης της παραγωγικότητας, του πολιτισμού και της ανάπτυξης των ανθρώπινων αξιών, τι περιμένουν για να το κάνουν;

Ή θα θριαμβεύσουν οι ιδέες της δικαιοσύνης ή θα θριαμβεύσει η καταστροφή»

31/08/2014
10.25 μ.μ.

Πηγή :http://siempreconcuba.wordpress.com/2014/09/01/articulo-de-fidel-triunfaran-las-ideas-justas-o-triunfara-el-desastre/

Posted in Διεθνή, Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Cosco: Αναγνώριση δίκαιου αγώνα ή νίκη της συλλογικότητας;

Posted by eamgr στο 23 Ιουλίου, 2014

coscoτου Μιχάλη Ραγκούση

Οι εργαζόμενοι στην Cosco δεν νίκησαν επειδή, όπως ακούστηκε, «η εταιρεία έκρινε δίκαια τα αιτήματά τους». Τα αιτήματα των εργαζόμενων δεν έγιναν τώρα γνωστά στην εταιρεία. Ούτε βέβαια η Cosco πληροφορήθηκε χθες, για πρώτη φορά, για τις συνθήκες που επικρατούν στις εγκαταστάσεις της. Οι εργαζόμενοι νίκησαν γιατί κινήθηκαν συλλογικά και γιατί μπήκαν, παρά τις απαγορεύσεις της εταιρείας, σε διαδικασίες ίδρυσης σωματείου. Η νίκη αυτή είναι ακόμα μία απόδειξη των κινήτρων επίθεσης στον συνδικαλισμό, μιας επίθεσης που από τις επιχειρήσεις εκφράζεται με απολύσεις και με πρόσβαση στη νομοθετική εξουσία και από το κράτος με τρόπους νομικούς, κατασταλτικούς, παρακρατικούς και (με τη βοήθεια μεγάλης μερίδας ΜΜΕ) επικοινωνιακούς.

Με αφορμή την Cosco, είναι αρκετά δελεαστικό να γραφτεί ακόμα ένα άρθρο το οποίο θα ξεκινάει με τις κυβερνητικές εξαγγελίες για ανάπτυξη και υγιείς θέσεις απασχόλησης και θα εξηγεί αργότερα το τι ακριβώς σημαίνει νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη και με ποιες συνθήκες εργασίας συνδέεται. Τι σημαίνει μεγιστοποίηση του κέρδους και συνεπώς περιορισμός του κόστους εργασίας (μισθολογικού και μη) και σε ποιες συνθήκες διαβίωσης οδηγεί. Στο κείμενο για τη Ryanair είχε επισημανθεί ότι δεν θα πρέπει να θεωρήσει κάποιος την αεροπορική εταιρεία σαν τη μοναδική που επιβάλλει ή ευνοείται από συγκεκριμένες πρακτικές εργασιακής εκμετάλλευσης. Αντίθετα, οι πρακτικές αυτές θα πρέπει να αναζητούνται σε μεγάλο μέρος των ξένων ή ελληνικών, νέων ή παλαιότερων επιχειρήσεων που σπεύδουν να εκμεταλλευτούν τα ανακοινωθέντα ως «ελλειμματα ανταγωνιστικότητας και παραγωγικότητας της ελληνικής οικονομίας» και τις σχετικές δημοσιονομικές κινήσεις της κυβέρνησης. Εξάλλου, μέσα στο Σαββατοκύριακο που πέρασε ήρθαν στη δημοσιότητα και οι συνθήκες εργασίας στον τομέα του τουρισμού πάνω στον οποίο η κυβέρνηση έχει επενδύσει μεγάλο μέρος του γελοίου πλέον success story (1). Μιας όμως κι έχουμε στο παρελθόν (με αφορμή τη Ryanair) αναφερθεί σε πολλά από τα παραπάνω θέματα, καλό θα είναι αυτή τη φορά να χρησιμοποιήσουμε τα στοιχεία που προκύπτουν για το καθεστώς εργασίας στην Cosco και για να δείξουμε ότι η εταιρεία δεν συμφώνησε αυτοβούλα κι υπεύθυνα να ικανοποιήσει τα αιτήματα των εργαζόμενων.

Πριν από αυτό, ας κρατήσουμε στον νου μας το ότι η πρώτη αυτή νίκη όσων εργάζονται στην πραγματικότητα στην Cosco (αλλά έχουν συμβάσεις με εταιρεία-πρακτορείο που τους νοικιάζει σε αυτή) δεν έχει να κάνει μόνο με τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και -μέσω αυτής- των συνθηκών διαβίωσης. Έχει να κάνει και με το ότι με την κινητοποίησή επανέφεραν στη δημοσιότητα ή αποκάλυψαν νέα στοιχεία που δείχνουν τον συνωμοτικό τρόπο λειτουργίας της Cosco και πλήθους άλλων επιχειρήσεων σε θέματα εργασίας. Τα στοιχεία αυτά ίσως πλέον να αποτελούν ένα μικρό αναλυτικό πλαίσιο μέσω του οποίου θα πρέπει να προσεγγίζεται η νέα εργασιακή πραγματικότητα στην Ελλάδα του νεοφιλελευθερισμού.

Η Cosco λοιπόν έχει ήδη από το 2011 απολύσει εργαζόμενους που εξέφρασαν ίδια αιτήματα με αυτά των απεργών του προηγούμενου Σαββατοκύριακου. Το 2011 ένας εργάτης απολύθηκε γιατί ζήτησε πληρωμή για τις υπερωρίες. Ο εργάτης κατήγγειλε ότι όταν δούλευε οχτάωρα δεν είχε διαλείμματα, ενώ η εταιρεία προέτρεπε όσους εργάζονταν στην προβλήτα να χρησιμοποιούν τη θάλασσα ή ποτήρια αντί για τις τουαλέτες ώστε να μην υπάρχει καθυστέρηση στις εργασίες. Οι υπερωρίες δεν πληρώνονταν και τα έξτρα των Σαββατοκύριακων δεν αποδίδονταν. Ο ειδησεογραφικός οργανισμός NPR που δημοσίευσε τις καταγγελίες ισχυρίστηκε ότι, μετά από έρευνα και πρόσβαση στα πρακτικά του Κοινοβουλίου (όπου έφτασε η υπόθεση) και της Επιθεώρησης Εργασίας, είναι σε θέση να τις επιβεβαιώσει. Σχολίασε μάλιστα ότι στο συμβόλαιο του εργαζόμενου με το πρακτορείο (άμεσος εργοδότης) αναφέρεται ρητά ότι ο εργαζόμενος δεν δικαιούται καμία πληρωμή για υπερωρίες αν δεν υπάρχει η έγγραφη συγκατάθεση της Cosco (έμμεσος εργοδότης) (2). Επίσης, ο ίδιος εργαζόμενος έκανε γνωστό το ότι για εννιά μήνες ήταν σε καθεστώς «on-hold»: έπρεπε να βρίσκεται σε ετοιμότητα 24 ώρες το 24ωρο σε περίπτωση που θα τον καλούσαν να εργαστεί. Πιο πρόσφατα δημοσιεύματα επιβεβαιώνουν μια τέτοια καταγγελία προσθέτοντας ότι η κλήση για εργασία μπορούσε να γίνει ξαφνικά με ένα sms (3). Η σύντροφός του απολυμένου εργαζόμενου πρόσθεσε ότι, για όσο διάστημα δούλευε στην Cosco, εκείνος βρισκότανε σε κατάσταση νευρικού κλονισμού.

Σε αυτοψία της στις εγκαταστάσεις της Cosco το 2011, η Επιθεώρηση Εργασίας επέβαλε πρόστιμο επειδή βρήκε εργάτες στην προβλήτα ενώ ήταν δηλωμένοι ως αδειούχοι. Σε άλλη αυτοψία της βρέθηκε ανεκπαίδευτος εργάτης να χειρίζεται μηχανήματα (4). Έχει αρκετές φορές ειπωθεί ότι η Cosco δεν τηρεί κανόνες ασφαλείας, δεν καταγράφει/ αναγνωρίζει εργατικά ατυχήματα και θέτει σε κίνδυνο τη ζωή των εργαζόμενων εξοικονομώντας χρήματα και χρόνο με την ελλιπή ή ανύπαρκτη εκπαίδευση τους (5). Έτσι, ενώ τα εργατικά ατυχήματα ήταν ήδη τουλάχιστον δύο στον έναν χρόνο λειτουργίας της Cosco στον Πειραιά, δύο ακόμα απόλυσεις έγιναν το 2012. Ο λόγος ήταν ότι κάποιοι-λίγοι εργαζόμενοι κινήθηκαν για τον σχηματισμό εργατικής επιτροπής που θα συζητούσε με την κατ΄ευφημισμόν «εργοδοσία» τη μη-τήρηση των κανόνων ασφαλείας. Ο Δημήτρης Μπατσούλης αναφέρει πως βρισκόταν μέσα σε μηχάνημα σε ύψος 15 μέτρων όταν έπειτα από τρεις ώρες και λόγω κρύου και χαλασμένης θέρμανσης (για την οποία ήταν ενήμερη η εταιρεία) αναγκάστηκε να διακόψει την εργασία του. Κατά τα λεγόμενά του, τα πόδια του είχαν παγώσει και δεν μπορούσε να χειριστεί σωστά το μηχάνημα θέτοντας έτσι σε κίνδυνο όχι μόνο τη δική του ζωή αλλά και όσων βρισκόντουσαν στον χώρο. Κατηγορήθηκε από τον υπεύθυνο ότι καθυστερεί τη λειτουργία. Στην αρχή σταμάτησε να καλείται για εργασία κι όταν έγιναν γνωστές οι σκέψεις του για εργατική επιτροπή απολύθηκε. Η αποζημίωση απόλυσης, όπως έχει δηλώσει, είναι η ελάχιστη μιας και οι συμβάσεις αναφέρουν εργασία για 16 ημερομίσθια τον μήνα (6). Στην υπόθεση της απόλυσης των δύο εργατών που έφτασε στα δικαστήρια, η Επιθεώρηση Εργασίας διαπίστωνε τα εξής: «Οφειλή αμοιβής υπερωριακής απασχόλησης, οφειλή προσαύξησης για εργασία κατά τις Κυριακές και αργίες, οφειλή προσαύξησης για νυχτερινή απασχόληση, απασχόληση κατά τις ημέρες ρεπό, καταχρηστική απόλυση λόγω συνδικαλιστικής δράσης» (7). (Ασφαλώς και στο δικαστήριο δεν σύρθηκε η Cosco –ή η θυγατρική της ΣΕΠ Α.Ε. που εκμεταλλεύεται τις προβλήτες του Πειραιά– αλλά το πρακτορείο που την τροφοδοτεί με εργάτες. Δεν σύρθηκε ο έμμεσος αλλά ο άμεσος εργοδότης, χωρίς αυτή να είναι η μοναδική ευνοϊκή συνέπεια του καθεστώτος «έμμεσης και άμεσης εργασίας».)

Για να κλείσει αυτή η σύντομη παράθεση κάποιων στοιχείων για το εργασιακό καθεστώς της Cosco, αρκεί μία μικρή δήλωση από την πλευρά της εταιρείας. Ο γενικός διευθυντής της στην Ελλάδα, Captain Fu, έχει δηλώσει ρητά το όραμά του χωρίς να αποφύγει τις αιτιάσεις για την ελληνική χρεοκοπία και να υπαγορεύσει έμμεσα κατευθύνσεις δημοσιονομικής πολιτικής. «Οι Κινέζοι…» δήλωνε στους New York Times τον Οκτώβριο του 2012, «…θέλουν με την εργασία τους να βγάζουν χρήματα. Οι Ευρωπαίοι κυνηγούν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μια άνετη, προστατευόμενη διαβίωση. Θέλουν μια καλή ζωή, περισσότερες διακοπές και λιγότερη εργασία. Και ξόδευαν λεφτά που δεν είχαν. Τώρα έχουν χρέη».

Θα αποφύγουμε να μπούμε στην ανάλυση του τεράστιου ιδιωτικού χρέους της Κίνας. Απλά να αναφέρουμε ότι σύμφωνα με άρθρα στον Economist και τον Independent το ιδιωτικό χρέος (χρεός νοικοκυριών και επιχειρήσεων) αποτελεί βόμβα στα θεμέλια της οικονομίας μεγαλύτερη από το δημόσιο χρέος ενώ οι Financial Times σημειώνουν ότι το μέχρι τώρα μικρό χρέος των νοικοκυριών της Κίνας έχει τριπλασιαστεί τα τελευταία 5 χρόνια (8). Μιας όμως και το θέμα είναι τα εργασιακά, θα αντιπαραθέσουμε στις δηλώσεις του «Καπετάνιου» ότι για το θέμα της ανάπαυσης και των διακοπών, το Διεθνές Συμβούλιο Λιμενεργατών έχει καταγγείλει για την Cosco τα εξής: «Ο μη-σεβασμός της ανάπαυσης σε ετήσια, εβδομαδιαία ή ημερήσια βάση αποτελεί συνεχή παραβίαση των εργατικών δικαιωμάτων και προκαλεί εργασιακή ανασφάλεια που βάζει σε κίνδυνο όχι μόνο τους εργάτες που δεν ξεκουράζονται αλλά και όσους βρίσκονται στους ίδιους χώρους εργασίας με αυτούς» (9).

Δεν εξαντλούνται εδώ αλλά είναι καταγεγραμμένες κι άλλες ίδιου ή διαφορετικού είδους καταγγελίες που αφορούν ωράρια, άδειες, υπερωρίες, εξαντλητικές εργασίες λόγω έλλειψης προσωπικού, ανύπαρκτα διαλείμματα για φαγητό, συνωμοτικού τύπου συμβάσεις, όροι/μισθοί που απαγορεύεται να διαρρεύσουν, απαγόρευση συναθροίσεων όσο δεν υπάρχει συγκεκριμένη εργασία, απαγόρευση καπνίσματος μαζί με άλλους εργαζόμενους, παρακολουθήσεις, απειλές απόλυσης κοκ. Αν τα παραπάνω στοιχεία δεν είναι αρκετά μπορεί να γίνει μία αντιστοίχηση με τα αιτήματα της διήμερης απεργίας των εργαζόμενων στην προβλήτα και με αυτά που αναγκάστηκε η εταιρεία να αποδεχτεί.  Λέγεται μάλιστα ότι τόσο ελαστικές σχέσεις εργασίας, τέτοια απουσία εργατικού κανονισμού και παρεμπόδιση άσκησης συνδικαλιστικού δικαιώματος δεν υπάρχει σε κανένα άλλο λιμάνι της Ευρώπης. Υπάρχει ο φόβος ότι στο λιμάνι του Πειραιά δοκιμάζεται ένα εργασιακό καθεστώς που αργότερα θα εξαχθεί και σε άλλα ευρωπαϊκά λιμάνια (10).

Αναφορικά με το αν η εταιρεία είναι εξαίρεση ή κανόνας ενός εργασιακού πλαισίου που ετοιμάζεται σε διάφορα επίπεδα και εφαρμόζεται στους χώρους και τις σχέσεις εργασίας, υπάρχει μία άποψη σύμφωνα με την οποία το να λέει κάποιος ότι η Τρόικα προωθεί την «Κινεζοποίηση» της ελληνικής (και ευρωπαϊκής) κοινωνίας είναι υπερβολικό αν όχι γραφικό. Αυτήν την άποψη βέβαια δεν τη συμμερίζεται ο αρθρογράφος της Le Monde diplomatique ο οποίος αντιπαραβάλλει τη δική του. Σύμφωνα με αυτήν, η Cosco ελάχιστα παρεκκλίνει από τις συνθήκες εργασίας που επιθυμούν δύο παράγοντες που διαμορφώνουν την πολιτική της Ελλάδας: ο παράγοντας Τρόικα και ο παράγοντας Έλληνες εφοπλιστές με των οποίων τα συμφέροντα και τις επιθυμίες για τις συνθήκες εργασίας η ελληνική κυβέρνηση είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη (11).

Έτσι, μια εταιρεία που έχει για μια τριετία εκμεταλλευτεί ένα τέτοιο καθεστώς εργασίας και την τελευταία μέρα απορρίπτει απαξιωτικά κάποια μη καλά-καλά διατυπωμένα αιτήματα δεν είναι μια εταιρεία που την επόμενη μέρα αναγνωρίζει το δίκαιο των αιτημάτων των εργατών (12). Για όλες αυτές τις επίσημες καταγγελίες, κλήσεις και δημοσιεύματα η Cosco ήταν πάντα ενήμερη. Αρνιόταν όμως σταθερά μέχρι προχθές να απαντήσει. Η αυτοϋπεράσπισή της εξαντλούταν σε απολύσεις και σε δύο επιχειρήματα: «Αν ήταν έτσι τα πράγματα τότε γιατί δεν έχουμε καμία απεργία» και «αν ήταν έτσι τα πράγματα τότε γιατί δεχόμαστε χιλιάδες αιτήσεις για απασχόληση» (13). 

Για αυτό που δεν ήταν σίγουρα ενήμερη και προετοιμασμένη ήταν για τη συλλογική κίνηση των εργαζόμενων και για την αποφασιστικότητα για δημιουργία εργατικής επιτροπής, για απεργία και για εκκίνηση διαδικασίας ίδρυσης σωματείου. Φαίνεται πως κάποιοι υπερεκτιμούν τα αποτελέσματα των προσπαθειών που έχουν γίνει σε επίπεδο ευρωπαϊκό, κρατικό κι επιχειρησιακό. Σε επίπεδο ευρωπαϊκό και παρά τις όποιες διακηρύξεις της ΕΕ περί στήριξης του κοινωνικού διαλόγου (Άρθρα 154 κ 155 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της ΕΕ –ΣΛΕΕ), η Ένωση σαν το κυριότερο μέλος της Τρόικα και σε συνεργασία με το ΔΝΤ και τις ελληνικές κυβερνήσεις έχει από την αρχή απαιτήσει την προτεραιοποίηση των ατομικών συμβάσεων σε βάρος των συλλογικών και κλαδικών. Έχει αφαιρέσει από τον κοινωνικό διάλογο την αυτοτέλεια στη διαμόρφωση του κατώτατου μισθού αν και κάτι τέτοιο δεν είναι στις δικαιοδοσίες της (Άρθρο 153 ΣΛΕΕ σημείο 5). Εκπρόσωποί της έχουν αρκετές φορές αναφερθεί στις συνδικαλιστικές δράσεις σαν εμπόδια στην ανάπτυξη και την ευελιξία της εργασίας.

Κυβερνήσεις και επιχειρήσεις, παρακρατικές συμμορίες, νεοφιλελεύθεροι εισηγητές και συνήγοροι έχουν προσπαθήσει σκληρά όλα αυτά τα χρόνια να καταργήσουν στην πράξη και τη θεωρία τον συνδικαλισμό. Οι επιχειρήσεις τον έχουν πολεμήσει με απολύσεις ή με συμβάσεις που απαγορεύουν οτιδήποτε συλλογικό και με τη συμμετοχή τους στη διαμόρφωση των νόμων του κράτους. Το κράτος τον έχει πολεμήσει με τρόπους νομικούς (βγάζοντας όλες τις αποφάσεις των σωματείων παράνομες και καταχρηστικές –ετοιμάζοντας περιοριστικά νομοσχέδια), κατασταλτικούς (στέλνοντας ΜΑΤ να χτυπήσουν απεργούς), παρακρατικούς (Χρυσή Αυγή) και προπαγάνδας (κυβερνητικοί εκπρόσωποι, υπουργοί, αρθρογράφοι…). Η ίδια η Βούλτεψη με τις πρόσφατες δηλώσεις φάνηκε να υπερεκτιμά τη δυναμική του αντισυνδικαλισμού αφήνοντας όμως να φανεί αυτό που ήταν γνωστό ήδη από το 2009: στόχος δεν είναι κάποιοι συγκεκριμένοι συνδικαλιστές ή «συντεχνίες» αλλά ο συνδικαλισμός γενικά.

Σε μία εποχή που οι ιδέες του νεοφιλελευθερισμού εισβάλλουν με ιδιαίτερη σφοδρότητα στην ελληνική κοινωνία φέρνοντας μαζί τους και όλες τις αξίες και τα αντικοινωνικά αποτελέσματα του ατομικισμού, υπάρχει ένα σημαντικό κομμάτι που αναγνωρίζει και υπερασπίζεται την αξία της συλλογικότητας. Το κομμάτι αυτό συναντάται είτε σε περιβάλλοντα εργασίας είτε σε ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας. Συναντάται στις συλλογικές κινήσεις των εργαζόμενων της Cosco, των καθαριστριών του ΥΠΟΙΚ, των απολυμένων της ΕΡΤ, στους δάσκαλους, στη Χαλυβουργία κοκ, στα κινημάτα στις Σκουριές και την Κερατέα, στο αντιφασιστικό κίνημα, στα μη-διαφημισμένα δίκτυα αλληλεγγύης, στην εθελοντικά απλήρωτη ή ανώνυμη αρθρογραφία και σε εκείνο το κομμάτι του κόσμου που εξέλεξε για το Ευρωκοινοβούλιο μια «Μετανάστρια», «Γυναίκα» (διαλύοντας δύο από τα βασικά στερεότυπα του συντηρητισμού) και «Συνδικαλίστρια» (διαλύοντας ένα από τα πιο ισχυρά του νεοφιλελευθερισμού).

Δεν ξέρουμε αν αυτό το κομμάτι θα κερδίσει στο τέλος, πάντως –σε πείσμα των συντηρητικών, των νεοφιλελεύθερων και κάποιων μοιρολατρών της αριστεράς και της αναρχίας– δεν έχει χάσει. Με τις εμπειρίες του, τη ριζοσπαστικοποίησή του, την επαφή με τις αξίες της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, την κινητοποίησή του σε επίπεδο πρωτοβάθμιο, σε ευθεία σύγκρουση με τις εκφυλισμένες τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές ηγεσίες, αποτελεί, στην ελάχιστη κι ειρηνικότερη μορφή του, πολλές μικρές ή μεγάλες εστίες αντίστασης στον νεοφιλελευθερισμό. Για τη νίκη των εργαζόμενων στην Cosco δεν έχουμε αυταπάτες ότι δεν θα απειληθεί από εκδικητικά και παραδειγματικά κίνητρα από διάφορα μέρη. Σε κάθε περίπτωση η απάντηση θα πρέπει να είναι (όλο και ευρύτερα) συλλογική.

 

*Υποσημείωση: Η ευνοϊκή για την Cosco νομοθεσία σχετικά με την απόδοση του ΦΠΑ στο ελληνικό δημόσιο και τη σύμβαση με την ΤΡΑΙΝΟΣΕ περιγράφεται με λεπτομέρεια σε παλιότερο άρθρο της Ελευθεροτυπίας (14). Σε αυτό προστίθεται το παραπάνω δημοσίευμα της Le Monde diplomatique στο οποίο σημειώνεται η «απαλλαγή της Cosco από τις εισφορές στα ταμεία της κοινωνικής ασφάλισης» και λοιπές φοροαπαλλαγές τη στιγμή που ο ΟΛΠ δεν είχε, ούτε έχει την ίδια αντιμετώπιση (15). Υπάρχει τέλος και το δημοσίευμα από την Εφημερίδα των Συντακτών που είναι ακόμα πιο περιγραφικός αντίλογος στους πανηγυρισμούς για τη μεγάλη επένδυση (16). Αυτά σαν μία (όχι εξαντλητική) απάντηση σε όσους διαμαρτύρονται για τον κρατικό υπερπροστατευτισμό και για τα κίνητρα που δεν δίνει το δημόσιο στους «μεγάλους επενδυτές».

—————————————————————————————————————
1.http://www.ertopen.com/news/ellada/koinwnia/item/23391-ergazomenoi-episitismoy-toyrismoy-apokalypsh-ths-kybernhtikhs-propagandas-gia-ton-toyrismo.
2. Οι όροι «έμμεσος-» και «άμεσος εργοδότης» φαίνεται να αντικαθιστούν τον όρο «Εργασία μέσω Πρακτορείου» και να εισέρχονται στην εργασιακή ειδησεογραφία με το Πολυνομοσχέδιο Χατζηδάκη που, μεταξύ πολλών άλλων, ρύθμιζε, εμπλούτιζε και συγκέντρωνε όλες τις σχετικές με την ενοικιαζόμενη εργασία μέσω Πρακτορείου ρυθμίσεις. Έμμεσος εργοδότης είναι αυτός στον οποίο δουλεύει ο εργαζόμενος ενώ άμεσος εκείνος ο οποίος έχει υπογράψει σύμβαση με τον εργαζόμενο και τον νοικιάζει στον έμμεσο.

  1. http://www.monde-diplomatique.gr/spip.php?article378; http://topontiki.gr/details.php?id=47181.
  2. http://www.npr.org/2011/06/08/137035251/in-greek-port-storm-brews-over-chinese-run-labor.
  3. http://www.monde-diplomatique.gr/spip.php?article378;
  4. http://www.nytimes.com/2012/10/11/business/global/chinese-company-sets-new-rhythm-in-port-of-piraeus.html?pagewanted=all&_r=1&; http://topontiki.gr/details.php?id=47181.
    7. http://topontiki.gr/details.php?id=47181.
    8. http://www.economist.com/news/finance-and-economics/21588382-euro-zone-blighted-private-debt-even-more-government-debt-debtors;http://www.independent.co.uk/money/loans-credit/1430000000000-britains-personal-debt-timebomb-8950372.html; http://www.ft.com/cms/s/0/bde6dd56-08f3-11e3-ad07-00144feabdc0.html#slide0.
  5. http://www.elvigia.com/noticia/278-El_IDC_denuncia_las_condiciones_laborales_de_Cosco_en_El_Pireo.
    10. http://www.monde-diplomatique.gr/spip.php?article378.
  6. http://www.monde-diplomatique.gr/spip.php?article378.
  7. http://www.koutipandoras.gr/article/118493/apergia-sti-galera-toy-success-story-tin-cosco-toys-apokalesan-analosima-skoypidia.
  8. http://www.npr.org/2011/06/08/137035251/in-greek-port-storm-brews-over-chinese-run-labor;http://www.nytimes.com/2012/10/11/business/global/chinese-company-sets-new-rhythm-in-port-of-piraeus.html?pagewanted=all&_r=1&.
  9. http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=347095.
  10. http://www.monde-diplomatique.gr/spip.php?article378.
  11. http://www.efsyn.gr/?p=208526.
    (Πρόσβαση σε όλες τις πηγές, 20-21.07.2014)

 

Πηγή: tvxs

 

Posted in Εργασιακά, Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΘΗΡΙΩΔΙΑ

Posted by eamgr στο 20 Ιουλίου, 2014

 του  Uri AnveryΠαλαιστίνη

ΒΟΜΒΕΣ πέφτουν σαν βροχή στη Γάζα και ρουκέτες στο Νότιο Ισραήλ, οι άνθρωποι πεθαίνουν και τα σπίτια καταστρέφονται.

Πάλι.

Και πάλι χωρίς κανένα σκοπό. Πάλι με τη βεβαιότητα ότι, αφού όλα τελειώσουν, τα πάντα θα είναι ουσιαστικά τα ίδια όπως ήταν πριν.

Αλλά μετά βίας μπορώ να ακούσω τις σειρήνες που προειδοποιούν για ρουκέτες που έρχονται προς Τελ Αβίβ. Δεν μπορώ να πάρω το μυαλό μου από το φρικτό πράγμα που συνέβη στην Ιερουσαλήμ.

ΑΝ Μια συμμορία νεοΝαζί είχε απαγάγει ένα 16χρονο αγόρι σε μια Εβραϊκή συνοικία του Λονδίνου στο σκοτάδι της νύχτας, το είχε οδήγησε στο Hyde Park, το είχε ξυλοκοπήσει, είχε χύσει βενζίνη στο στόμα του, και το είχε περιλούσει ολόκληρο βάζοντας του φωτιά – τι θα είχε συμβεί;

Δεν θα είχε εκραγεί το Ηνωμένο Βασίλειο σε μια θύελλα οργής και αηδίας;

Δεν θα είχε εκφράσει η Βασίλισσα την οργή της;

Δεν θα είχε σπεύσει ο Πρωθυπουργός στο σπίτι της πενθούσας οικογένειας να ζητήσει συγγνώμη εκ μέρους ολόκληρου του έθνους;

Δεν θα είχε διωχθεί και καταδικαστεί η ηγεσία των νεοΝΑζί, οι ενεργοί υποστηρικτές τους και οι προπαγανδιστές τους;

Ίσως στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ίσως στη Γερμανία.

Όχι εδώ.

Η αποτρόπαιη αυτή θηριωδία έλαβε χώρα στην Ιερουσαλήμ. Ένα αγόρι από την Παλαιστίνη απήχθη και κάηκε ζωντανό. Κανένα ρατσιστικό έγκλημα στο Ισραήλ ποτέ δεν υπήρξε σαν κι αυτό.

Το να καις ανθρώπους ζωντανούς είναι βδελυρό παντού. Σε ένα κράτος που ισχυρίζεται ότι είναι «εβραϊκό», είναι ακόμα χειρότερο.

Στην ιστορία των Εβραίων, μόνο ένα κεφάλαιο έρχεται κοντά στο Ολοκαύτωμα: η Ισπανική Ιερά Εξέταση. Αυτός ο καθολικός θεσμός βασάνιζε Εβραίους και τους έκαιγε ζωντανούς στην πυρά. Αργότερα, αυτό συνέβη μερικές φορές στα ρωσικά πογκρόμ. Ακόμα και ο πιο φανατικός εχθρός του Ισραήλ δεν θα μπορούσε να φανταστεί ένα τέτοιο φοβερό πράγμα να συμβεί στο Ισραήλ. Μέχρι τώρα.

Σύμφωνα με την Ισραηλινή νομοθεσία, η Ανατολική Ιερουσαλήμ δεν είναι κατεχόμενη περιοχή. Είναι ένα μέρος του κυρίαρχου Ισραήλ.

Η ΑΛΥΣΙΔΑ των γεγονότων έχει ως εξής:

Δύο Παλαιστίνιοι, προφανώς ενεργώντας μόνοι τους, απήγαγαν τρεις Ισραηλινούς εφήβους που προσπαθούσαν να κάνουν ωτοστόπ τη νύχτα από έναν οικισμό κοντά στη Χεβρώνα. Ο στόχος ήταν πιθανώς να τους χρησιμοποιήσουν ως ομήρους για την απελευθέρωση των Παλαιστινίων κρατουμένων.

Η δράση πήγε στραβά όταν ένας από τις τρεις εφήβους κατόρθωσε να καλέσει τον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Ισραηλινής αστυνομίας από το κινητό του τηλέφωνο. Οι απαγωγείς υποθέτοντας ότι η αστυνομία θα είναι σύντομα στα ίχνη τους, πανικοβλήθηκαν και πυροβόλησαν αμέσως και τους τρεις. Έθαψαν τα πτώματα σ’ ένα χωράφι και τράπηκαν σε φυγή. (Στην πραγματικότητα η αστυνομία τα έκανε θάλασσα και άρχισαν το κυνήγι τους το επόμενο πρωί.)

Όλο το Ισραήλ βρισκόταν σε αναταραχή. Πολλές χιλιάδες στρατιώτες χρησιμοποιήθηκαν για τρεις εβδομάδες στην αναζήτηση των τριών νεαρών, χτενίζοντας χιλιάδες κτίρια, σπηλιές και χωράφια.

Η δημόσια κατακραυγή ήταν σίγουρα δικαιολογημένη. Αλλά σύντομα εκφυλίστηκε σε ένα όργιο ρατσιστικής υποκίνησης, που εντεινόταν μέρα με τη μέρα. Τηλεοπτικά δίκτυα εφημερίδες, ραδιοφωνικοί σταθμοί ανταγωνίζονταν μεταξύ τους σε ξεδιάντροπους ρατσιστικούς λιβελλους, επαναλαμβάνοντας κατά κόρον την επίσημη γραμμή και προσθέτοντας τα δικά τους εμετικά σχόλια – κάθε μέρα, όλο το εικοσιτετράωρο.

Οι υπηρεσίες ασφαλείας της Παλαιστινιακής Αρχής, που συνεργάστηκαν από την αρχή με τις Ισραηλινές υπηρεσίες ασφαλείας έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην γρήγορη αποκάλυψη της ταυτότητας των δύο απαγωγέων (ταυτοποιήθηκαν αλλά δεν έχουν ακόμα συλληφθεί). Ο Μαχμούντ Αμπάς, ο Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, σε μια συνεδρίαση των Αραβικών χωρών καταδίκασε απερίφραστα την απαγωγή και χαρακτηρίστηκε από πολλούς δικούς του ανθρώπους ως Άραβας Κουίσλιγκ. Οι Ισραηλινοί ηγέτες, από την άλλη πλευρά, τον αποκάλεσαν υποκριτή.

Κορυφαίοι πολιτικοί του Ισραήλ εξαπέλυσαν ομοβροντία από δηλώσεις που οπουδήποτε αλλού θα χαρακτηρίζονταν ως εντελώς φασιστικές. Μια μικρή επιλογή:

Ο Danny Danon, ο αναπληρωτής υπουργός Άμυνας: “Αν ένα αγόρι από τη Ρωσσία είχε απαχθεί, ο Πούτιν θα ισοπέδωνε το ένα χωριό μετά το άλλο!”

Η Ayala Shaked, ηγέτιδα της παράταξης «Εβραϊκό σπίτι»: (είναι ένα μέρος της κυβέρνησης συνασπισμού) “. Με ένα λαό των οποίων οι ήρωες είναι δολοφόνοι παιδιών πρέπει να λογαριαστούμε ανάλογα”

Ο Noam Perl, πρόεδρος της Bnei Akiva, το νεολαιίστικο κίνημα των εποίκων: “Ένα ολόκληρο έθνος και χιλιάδες χρόνια ιστορίας απαιτούν: Εκδίκηση!”

Ο Uri Bank, πρώην γραμματέας του Uri Ariel, υπουργού Στέγασης και κατασκευαστή των εποικισμών: «Αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή. Όταν βλάπτουν τα παιδιά μας, γινόμαστε έξω φρενών, χωρίς όρια, διάλυση της Παλαιστινιακής Αρχής, προσάρτηση της Ιουδαίας και της Σαμάρειας (Δυτική Όχθη), εκτέλεση όλων των κρατουμένων που έχουν καταδικαστεί για δολοφονία, εξορία των μελών των οικογενειών των τρομοκρατών! “

Και ο ίδιος ο Βενιαμίν Νετανιάχου, μιλώντας για ολόκληρο τον Παλαιστινιακό λαό: «Δεν είναι σαν εμάς. Εμείς αγιοποιούμε τη ζωή, αυτοί αγιοποιούν το θάνατο! “

Όταν τα σώματα των τριών βρέθηκαν από τουριστικούς οδηγούς, η χορωδία του μίσους φτάσει σε ένα νέο κρεσέντο. Στρατιώτες δημοσίευσαν δεκάδες χιλιάδες μηνύματα στο διαδίκτυο καλώντας για «εκδίκηση», οι πολιτικοί τους παρακινούσαν, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έριχναν λάδι στη φωτιά, συμμορίες λυντσαρίσματος συγκεντρώθηκαν σε πολλά μέρη στην Ιερουσαλήμ για να κυνηγήσουν Άραβες εργάτες.

Εκτός από μερικές μοναχικές φωνές, φάνηκε ότι όλο το Ισραήλ είχε μετατραπεί σε ποδοσφαιρικό όχλο φωνάζοντας «Θάνατος στους Άραβες!”

Μπορεί κανείς να φανταστεί σήμερα ευρωπαϊκά ή αμερικάνικα πλήθη να φωνάζουν «Θάνατος στους Εβραίους;”

Οι ΕΞΙ που έχουν συλληφθεί μέχρι τώρα για την κτηνώδη δολοφονία του αγοριού από την Παλαιστίνη έχουν έρθει κατ ‘ευθείαν από αυτές τις «Θάνατος στους Άραβες» διαδηλώσεις.

Πρώτα είχαν προσπαθήσει να απαγάγουν ένα 9-χρονο αγόρι στην ίδια Αραβική γειτονιά, τη Shuafat. Ένας από αυτούς άρπαξε το αγόρι στο δρόμο και το έσυρε προς το αυτοκίνητό τους, στραγγαλίζοντάς τον ταυτόχρονα. Ευτυχώς το παιδί κατάφερε να φωνάζει “μαμά” και η μητέρα του άρχισε να χτυπάει τον απαγωγέα με το κινητό της. Αυτός πανικοβλήθηκε και έφυγε. Τα σημάδια του πνιγμού στο λαιμό του αγοριού ήταν ορατά για αρκετές ημέρες.

Την επόμενη μέρα η ομάδα επέστρεψε, έπιασαν τον Muhammad Abu-Khdeir, ένα χαρούμενο δεκαεξάχρονο αγόρι με ένα ελκυστικό χαμόγελο, του έριξαν βενζίνη στο στόμα και τον έκαψαν ζωντανό.

(Σαν να μην ήταν αυτό αρκετό, η Συνοριοφυλακή συνέλαβε τον ξάδελφό του κατά τη διάρκεια διαδήλωσης διαμαρτυρίας, του πέρασαν χειροπέδες, τον έριξαν στο έδαφος και άρχισαν να τον κλωτσάνε στο κεφάλι και το πρόσωπο. Οι πληγές του ήταν απαίσιες. Το παραμορφωμένο αγόρι συνελήφθη, οι αστυνομικοί όχι. )

Ο θηριώδης τρόπος που δολοφονήθηκε ο Μωχάμετ στην αρχή αποσιωπήθηκε. Το γεγονός αποκαλύφθηκε από έναν Άραβα παθολόγο που ήταν παρών στην επίσημη νεκροψία. Οι περισσότερες Ισραηλινές εφημερίδες ανάφεραν το γεγονός με λίγα λόγια σε μια εσωτερική σελίδα. Τα περισσότερα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης δεν to ανέφεραν καθόλου.

Στο Ισραήλ, σωστά, οι Άραβες πολίτες ξεσηκώθηκαν, γεγονός που δεν έχει συμβεί για πολλά χρόνια. Βίαιες διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα κράτησαν για αρκετές ημέρες. Την ίδια στιγμή η πρώτη γραμμή της Λωρίδας της Γάζας εξερράγη σε ένα νέο όργιο από ρουκέτες και αεροπορικούς βομβαρδισμούς σε ένα νέο μίνι-πόλεμο που έχει ήδη ένα όνομα: “Στέρεος Βράχος”. (Το τμήμα προπαγάνδας του στρατού είχε εφεύρει μια άλλη ονομασία στα αγγλικά.) Η νέα αιγυπτιακή δικτατορία συνεργάζεται με τον ισραηλινό στρατό στον πνιγμό της Γάζας.

Τα ονόματα των έξι υπόπτων της δολοφονίας με φωτιά – πολλοί εκ των οποίων έχουν ήδη ομολογήσει την αποτρόπαια πράξη – εξακολουθούν να μένουν κρυφά. Αλλά ανεπίσημες αναφορές λένε ότι ανήκουν στην Ορθόδοξη κοινότητα. Προφανώς αυτή η κοινότητα, παραδοσιακά αντι-σιωνιστική και μετριοπαθής, έχει πλέον γεννήσει νεοναζί απογόνους, που ξεπερνούν ακόμη και τους θρησκευόμενους Σιωνιστές ανταγωνιστές τους.

Ωστόσο, όσο τρομερή είναι η ίδια η πράξη, η αντίδραση της κοινής γνώμης είναι κατά τη γνώμη μου χειρότερη. Γιατί δεν υπάρχει.

Είναι αλήθεια ότι μερικές σποραδικές φωνές έχουν ακουστεί. Πολλοί περισσότεροι απλοί άνθρωποι έχουν εκφράσει την αποστροφή τους σε ιδιωτικές συζητήσεις. Αλλά η εκκωφαντική ηθική κατακραυγή που κανείς θα περίμενε, δεν υπήρξε.

Ό, τι έγινε, έγινε για να ελαχιστοποιηθεί το «περιστατικό», να εμποδιστεί η δημοσίευσή του στο εξωτερικό, αλλά ακόμη και μέσα στο Ισραήλ. Η ζωή συνεχίστηκε ως συνήθως. Λίγοι από τους οι ηγέτες της κυβέρνησης και άλλους πολιτικούς καταδίκασαν την πράξη σε φράσεις ρουτίνας, για κατανάλωση στο εξωτερικό. Το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου προκάλεσε πολύ περισσότερο ενδιαφέρον. Ακόμη και για την Αριστερά, η θηριωδία αυτή αντιμετωπίστηκε ως ένα ακόμα στοιχείο από τα πολλά παραπτώματα της κατοχής.

Πού είναι η κατακραυγή και η ηθική εξέγερση του έθνους, η ομόφωνη απόφαση για την εξάλειψη του ρατσισμού που καθιστά δυνατές τέτοιες φρικαλεότητες;

Η νέα έκρηξη μέσα και γύρω από τη Λωρίδα της Γάζας έχει εξαλείψει το γεγονός αυτής της θηριωδίας συνολικά.

Σειρήνες ηχούν στην Ιερουσαλήμ και στις πόλεις βόρεια του Τελ-Αβίβ. Οι πύραυλοι που στόχευαν σε Ισραηλινά πληθυσμιακά κέντρα έχουν μέχρι στιγμής επιτυχώς αναχαιτιστεί από αντι-βλήματα. Αλλά εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά τρέχουν στα καταφύγια. Από την άλλη πλευρά, εκατοντάδες καθημερινές έξοδοι της Ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας μετατρέπουν τη ζωή στη Λωρίδα της Γάζας σε κόλαση.

ΟΤΑΝ το κανόνι βρυχάται, οι μούσες σιγούν.

Επίσης, το κρίμα για ένα αγόρι που κάηκε ζωντανό

 

Πηγή:https://sineirmoi.wordpress.com/

 

Ο Uri Anvery είναι Ισραηλινός συγγραφέας και ακτιβιστής, ιδρυτής του κινήματος Ειρήνης Gush Shalom

Μετάφραση: Κ.Κλοκίτη

Posted in Διεθνή, Επικαιρότητα, Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »