Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

Archive for the ‘Εργασιακά’ Category

Απεργία των εργαζόμενων στα δίκυκλα

Posted by eamgr στο 25 Μαΐου, 2017

Απεργία σήμερα των εργαζόμενων στα δίκυκλα.NTELIBERI

Ντελιβεράδες, κούριερ, απεργούν για: εταιρικό μηχανάκι, βαρέα και ανθυγιεινά καθώς και για επαγγελματική αναγνώριση της ενιαιότητας της ειδικότητας τους.

Οι εργαζόμενοι στα δίκυκλα είναι μια σχετικά νέα τάξη εργαζομένων. Με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Είναι δεν είναι είκοσι χρόνια που έγινε συνήθεια και στην Ελλάδα το ντελίβερι. Ενσωματώθηκε σαν κανονικότητα στον κλάδο του επισιτισμού, από την πιο μεγάλη αλυσίδα τχυφαγείας, μέχρι το πιο μικρό συνοικιακό μαγαζί. Σήμερα δεν νοείται να σταθεί όχι μόνο φαγάδικο, αλλά και καφετέρια, δίχως διανομή.

Οι ντελιβεράδες και οι κούριερ διεκπεραιώνουν, λοιπόν, την σύγχρονη ανάγκη του κεφαλαίου να καταργήσει τα μητροπολιτικά σύνορα του χωροχρόνου. Κατάργηση που, εξάλλου, εγκολπώθηκε σαν συστατικό στοιχείο της κοινωνικής αναπαραγωγής. Όλα, η αποστολή ενός δέματος, η ανάγκη για τροφή, πρέπει να διεκπεραιώνονται γρήγορα, και ακόμα πιο γρήγορα.

Αλλά οι εργαζόμενοι στα δίκυκλα δεν είναι μονάχα θύματα αυτού του αγχωτικού ρυθμού ζωής, όπου έχει εκπέσει ο σύγχρονος κόσμος μας. Ούτε μονάχα θύματα της τεχνολογικής δυστοπίας, επίσης, όπου η θέση εργασίας του, η υπόσταση του, για τον συνάνθρωπο του-που οριοθετείται πλέον σαν πελάτης ο οποίος έχει πάντα δίκιο-δεν νοείται συχνά παρά μονάχα σαν εκείνο το πράσινο ανθρωπάκι που στο μέιλ αποδοχής της παραγγελίας αποτυπώνει την εξέλιξη του δρομολογίου του προς το σπίτι.

Πέρα από αυτό, οι ντελιβεράδες, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, διαθέτουν μόνοι τους τα μέσα παραγωγής στο αφεντικό, καθώς μαζί με την εργατική τους δύναμη επιτάσσουν και το μηχανάκι τους. Το μηχανάκι εδώ είναι το υλικό εργασιακό εφόδιο, περίπου όπως ένας επιστήμονας κουβαλά μαζί του την αποκτημένη γνώση του.

Οι ντελιβεράδες, ακόμα, δουλεύουν τις πιο άσχετες ώρες. Και εδώ θύματα, αυτή την φορά του ξεχειλώματος όχι μόνο του ειδικού χώρου, αλλά και του γενικού χρόνου: Του ημερομηνιακού χρόνου, δηλαδή, και όχι του χρόνου σαν αφηρημένη έννοια που λέγαμε πιο πάνω. Τουτέστιν, οι ντελιβαράδες δουλεύουν στις αργίες, όλες τις Κυριακές, και φυσικά τα απογεύματα, ή και τα πρωινά μαζί με τα απογεύματα, συχνά ο ίδιος διανομέας μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Είναι να απορεί κανείς με την Αριστερά που δίνει μάχη γραμμών για να μην καταργηθεί η κυριακάτικη αργία στους εμποροϋπαλλήλους, ενώ για ένα μεγάλο κομμάτι της νέας εργατικής τάξης η Κυριακάτικη αργία, ή η αργία γενικά, είναι άγνωστη λέξη εδώ και πολλά χρόνια. Είναι και για αυτό που οι διανομείς, οι σερβιτόρες/οι, οι μπουφετζήδες, οι ψήστες, οι κοπέλες-συνήθως είναι κοπέλες-που εργάζονται στην κουζίνα ή στην καθαριότητα, μάλλον υποθέτει κανείς πως περνιούνται για ντεκόρ στο πλαίσιο της διασκέδασης της υπόλοιπης εργατικής τάξης.

Μοιάζουν αόρατοι, επιπλέον, για το σύνολο του οποιουδήποτε λαϊκού/εργατικού κινήματος. Που απαξιώνεται και αποδυναμώνεται έτσι περισσότερο, καθώς αδυνατεί να εκφράσει πέρα από ένα 10-15% του συνολικού εργατικού δυναμικού της χώρας. Του πλέον προνομιούχου, επιπλέον.

Οι ντελιβεράδες, όμως, κινδυνεύουν από την βροχή, από τον ήλιο και από το κρύο, η επίκτητη επαγγελματική τους ασθένεια είναι η ιγμορίτιδα, κινδυνεύουν από τον δρόμο, την απροσεξία, την ταχύτητα-από όλα δηλαδή που συγκροτούν το μεροκάματο τους. Πάντα υποπληρωμένο και αυτό, σχετιζόμενο με την ελεημοσύνη του φιλοδωρήματος-σε μια αμφίδρομα άχαρη συσχέτιση με τον πελάτη-και, το πιο σημαντικό, μεροκάματο ευκαιριακό όσα χρόνια και να δουλεύεις κάπου, συνήθως ανασφάλιστος, και σίγουρα πάντοτε επισφαλής και ευέλικτος.

Στο επάγγελμα του ντελιβερά και του κούριερ, συγκεντρώνονται, δηλαδή, όλα εκείνα που συγκροτούν τον νεοφιλελεύθερο τρόπο απαξίωσης της εργασίας: Ξεχείλωμα του χωροχρόνου, μισή δουλειά- μισή ζωή, θυσία προς την θεοποιημένη διαδικασία της κατανάλωσης. Ακόμα: Απίστευτος ανταγωνισμός, εφόσον το επάγγελμα αυτό η πλειονότητα εκείνων που το ασκούν το βλέπουν και οι ίδιοι ευκαιριακά, ή τέλος πάντων συμπληρωματικά ως προς την πρωινή τους δουλειά-επομένως το βλέπουν σαν εργασία από την οποία δεν απαιτούν τίποτα άλλο πέρα από το μεροκάματο στο τέλος της νύχτας. Δεν βλέπουν, δηλαδή, ούτε και οι ίδιοι τον εαυτό τους σαν εργαζόμενο καλά καλά.

Ηρωική, το λιγότερο, η προσπάθεια των δεκάδων εκείνων εργαζομένων στα δίκυκλα που ξεκίνησαν την περασμένη δεκαετία μια προσπάθεια να στήσουν ένα σωματείο που να αναφέρεται σε αυτό το κομμάτι της εργατικής τάξης. Αλλά υπάρχουν μια σειρά από πολύ σοβαρές αιτίες που εκ των πραγμάτων οριοθετούν την εμβέλεια ή την αποτελεσματικότητα τέτοιων συλλογικοτήτων, παρά τις προσπάθειες τους, που αξίζουν τον σεβασμό μας.

Οι αιτίες αυτές εντοπίζονται βασικά στην ίδια την νεοφιλελεύθερη οικονομετρική αντίληψη της εργασίας στην εποχή μας. Οι περισσότερες, δηλαδή, από τις ειδικές όψεις της εργασίας των ντελιβεράδων είναι προβληματικές εξαρχής. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι οι συνθήκες εργασίας τους δεν πρέπει να αλλάξουν ριζικά προς το καλύτερο. Αλλά μπαίνει εδώ ένα άλλο ζήτημα, το οποίο είναι κεντρικό στην εποχή μας: Το ζήτημα της συγκέντρωσης των διάσπαρτων, φαινομενικά ασύνδετων και σίγουρα ανοργάνωτων/ανεκπροσώπητων δυνάμεων της εργασίας.

Για πολλούς λόγους που δεν μπορούν να αναλυθούν εδώ τα κλασικά συνδικάτα του κορπορατικού καπιταλισμού-ιδιαίτερα στην εντελώς συντεχνιακή και παρακμιακή τους μορφή στην Ελλάδα-αδυνατούν να παίξουν αυτόν τον ρόλο. Εντούτοις, από την άλλη, ούτε και πρωτοβουλίες βάσης μπορούν να επηρεάσουν την μεγάλη και ανεξέλεγκτη εικόνα. Είναι το λιγότερο σταγόνα στον ωκεανό.

Η οργάνωση της εργασίας και των φορέων της με έναν τρόπο που θα αγγίζει όλες και όλους τους εργαζόμενους, κλαδικά και διακλαδικά, δίχως εθνοτικές, τοπικές και χρονικές, ατομικές και εξατομικευμένες, ή άλλου τύπου διαφοροποιήσεις, από τις χιλιάδες που κυριαρχούν στην εποχή μας: Αυτό είναι το κεντρικό ζήτημα της εργατικής τάξης, και δυστυχώς οι τεράστιες και δυσεπίλυτες αυτές αντιθέσεις δεν λύνονται παρά μονάχα σε κεντρικό, ανώτερο επίπεδο (όσο είναι και αυτό εφικτό).

Σε αυτή την κατεύθυνση οι δυνάμεις του κόσμου της εργασίας μπορούν και πρέπει να εκμεταλλευτούν την, αναγκαία και απαραίτητη πλέον, ευνοϊκή-μετά από πολλά χρόνια-παρούσα συγκυρία, η κυβερνητική εξουσία, δηλαδή, να εκφράζει από θέση αρχής την υπεράσπιση της εργασίας. Και διαμέσου της προσπάθειας για αποτελεσματική λειτουργία του σώματος επιθεώρησης εργασίας, όσο και, σε κεντρικότερο επίπεδο, με την διεκδίκηση της καθολικής επαναθεμελίωσης των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Εργασιακά | Leave a Comment »

Με αφορμή την καθιέρωση με νόμο της Πρωτομαγιάς ως αργίας

Posted by eamgr στο 26 Απρίλιος, 2017

Και καθιέρωση με νόμο της Πρωτομαγιάς σαν αργίας.1ΜΑΗ2

Και νέο πλαίσιο εντατικοποίησης των ελέγχων ενάντια στην αδήλωτη εργασία, με πρόβλεψη για κατοχύρωση των προστίμων στον ΕΦΚΑ-από όπου κλέβονται οι εισφορές. Και επαναφορά της ισχύος των συλλογικών διαπραγματεύσεων από 1.9.2018.

Η υπεράσπιση της εργασίας, σαν αξιακό μέγεθος, σαν περιεχόμενο, σαν κοινωνική αξία, αποτελεί τον πυρήνα της Αριστεράς. Έστω και με το λαϊκό κίνημα σε υποχώρηση και ουσιαστική αποδιάρθρωση, η κυβέρνηση προφανώς-και για όποιον αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα ως έχει-προσπαθεί να χτίσει την έξοδο της χώρας από την επιτροπεία με τους εργαζόμενους κεντρικό πυλώνα.

Είναι εξίσου προφανές ότι ενάντια σε αυτή της την »ιδεοληψία» στέκεται σύσσωμο το μνημονιακό πολιτικό περιβάλλον, του οποίου τις αξιώσεις για την εργασία δεν χρειαζόταν η τρόικα για να τις μάθουμε: Ήδη και πριν από το 2009 οι προηγούμενες κυβερνήσεις είχαν ανοίξει τον δρόμο ώστε το μισό, περίπου, εργατικό δυναμικό της χώρας να μείνει εντελώς ανυπεράσπιστο απέναντι στην εργασιακή τρομοκρατία, την επισφάλεια, την ανασφάλιστη και απλήρωτη εργασία.

Αυτή την εξέλιξη επισφράγισε και σε θεσμικό επίπεδο η μνημονιακή περίοδος, στο »αναπτυξιακό» διάγραμμα της οποίας περιγράφονταν η χώρα ολόκληρη σαν ειδική οικονομική ζώνη των 350 ευρώ μηνιάτικου μισθού.

Όπως και να έχει, η αντιστροφή των όρων απαξίωσης της εργασίας και των φορέων της είναι μια μακρά και επίπονη διαδικασία, η οποία συνδέεται αλληλένδετα με την εν γένει ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας. Μόνο που το αριστερό πρόσημο εδώ μπαίνει ως εξής: Η παραγωγική ανασυγκρότηση οφείλει να υπηρετεί την κοινωνία των εργαζομένων και όχι να την υποδουλώνει.

Και αν η παραγωγική ανασυγκρότηση θέλει χρόνο, και αν θέλει και χρήμα, επίσης, ωστόσο η κυβέρνηση της Αριστεράς μπορεί και πρέπει να βρει και άλλους δρόμους υπεράσπισης του κοινωνικού μισθού και την ίδια την εργασιακή αξία. Βασικά μέσω της συγκρότησης ενός ποιοτικού ανταποδοτικού συστήματος, δηλαδή ενός δημόσιου δωρεάν πυλώνα αναφορικά με την κοινωνική πρόνοια, την υγεία, την παιδεία. Μέσω, επίσης, του ελέγχου του επιπέδου και της κατεύθυνσης της κατανάλωσης και των τιμών των βασικών ειδών της.

Είναι εξαιρετικά ευχάριστο ότι εντός της νέας συμφωνίας προβλέπεται μια δέσμη μέτρων για αυτά ακριβώς τα θέματα, και υπέρ ακριβώς αυτών των κοινωνικών στρωμάτων. Εις βάρος άλλων, ίσως, μα δεν γίνεται αλλιώς,

Η κυβέρνηση προσδοκά αυτή η συμφωνία να αποτελέσει το εισιτήριο προς την έξοδο από την επιτροπεία. Μέσω, και αυτό είναι σημαντικό, μιας ορθολογικοποίησης του δημόσιου χρέους έξω από τα πλαίσια της μόνιμης εν δυνάμει χρεοκοπίας. Η ίδια η συμφωνία δεν ήταν καθόλου αυτονόητη, στον βαθμό που στην έκβαση της μπλέκονται μεγάλοι διεθνείς ανταγωνισμοί που καθρεφτίζονται και στην στάση των δανειστών.

Ουσιαστικά η επίτευξη του πλεονάσματος για το 2016 στα 4,2 % αφαίρεσε τις όποιες προφάσεις για δήθεν καθυστέρηση/αδυναμία της ελληνικής πλευράς. Το πλεόνασμα, πρωτοφανές ακόμα και για τα μνημονιακά χρόνια, έγινε κατορθωτό επειδή συμπιέστηκαν βασικά στρώματα που λίγο ή ως πολύ είχαν ευνοηθεί τα περασμένο χρόνια εις βάρος των ασθενέστερων. Αλλά και επειδή φαίνεται να υπάρχει επιτέλους η πολιτική βούληση ώστε να κλείνουν πολλές μαύρες τρύπες διαφθοράς και διασπάθισης του δημόσιου χρήματος. Αρκετά στρώματα θα μείνουν παραπονεμένα-τι να κάνουμε: Ας είναι εκείνα που το μερίδιο τους στην χρεοκοπία ήταν εξαρχής μεγάλο και ποτέ δεν πληρώθηκε ίσαμε τώρα.

Να τελειώνουμε με την επιτροπεία, να ξαναστηθεί η κοινωνία όρθια, να διαλύσουμε τον παρασιτισμό: Κι όλα αυτά με τον κόσμο της εργασίας στο προσκήνιο. Δεν είναι τυχαίο που οι πρώτοι που εξοργίστηκαν με την καθιέρωση της Πρωτομαγιάτικης Αργίας είναι η Δεξιά και το βαθύ ΠΑΣΟΚ, οι συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ, που εκπροσωπώντας το 10% μονάχα των εργαζομένων-και μάλιστα την εργατική αριστοκρατία αυτών αποκλειστικά-αποστρέφονται το γεγονός ότι από φέτος δικαίωμα στην Πρωτομαγιά θα έχουν και τα εργατικά στρώματα που ποτέ της δεν εκπροσώπησε, αλλά ίσα ίσα που συνέβαλε ώστε να παραμένουν ανυπεράσπιστα, αόρατα, και εις βάρος των οποίων ακριβώς αναπαρήγαγε την γραφειοκρατική της ισχύ.

Αν είναι να βγούμε από την επιτροπεία, απέναντι σε όλες αυτές τις σάπιες δυνάμεις θα βγούμε, ακριβώς, με μια νέα δημοκρατική, οργανωτική ανασυγκρότηση του κόσμου της εργασίας. Αυτό το νόημα θα έχουν οι εργατικές Πρωτομαγιές, η προσεχής και οι εφεξής.

 

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Δικαίωση των εργατών γης στα ματωμένα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας

Posted by eamgr στο 30 Μαρτίου, 2017

Με την σημερινή του απόφαση το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δικαίωσε τους εργάτες από το Μπαγκλαντές που πυροβολήθηκαν από τους επιστάτες του εργοδότη Βαγγελάτου στις φυτείες  φράουλας στην Μανωλάδα το 2013, επειδή διεκδικούσαν τα δεδουλευμένα τους και να μπή φραγμός στις συνθήκες απόλυτης εργασιακής ζούγκλας και εργοδοτικής ασυδοσίας.126306-manoladab

Στο δικαστήριο προσέφυγαν 42 εργάτες κατά της Ελλάδας και αφορά την παραβίαση του άρθρου 4 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου που απαγορεύει την καταναγκαστική εργασία.

Σύμφωνα με την απόφαση το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε, ομόφωνα, ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 4 § 2 (απαγόρευση της καταναγκαστικής εργασίας) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η θέση των προσφευγόντων ήταν εντός της εμπορίας ανθρώπων και καταναγκαστικής εργασίας. Το Δικαστήριο διαπιστώνει, επίσης, ότι η Ελλάδα παρέβη τις υποχρεώσεις της, να αποτρέψει την εμπορία ανθρώπων, την προστασία των θυμάτων, να διερευνήσει αποτελεσματικά αν διαπράττονται εγκλήματα και να τιμωρήσει τους υπεύθυνους για την εμπορία.

Το Ανώτατο Δικαστήριο επιδίκασε αποζημίωση 16.000 ευρώ για καθέναν που συμμετείχε στη διαδικασία ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου και 12.000 ευρώ για τους υπολοίπους προσφεύγοντες για το σύνολο των βλαβών που τους προκλήθηκαν. Επίσης, το Δικαστήριο τους αναγνώρισε 4.363,64 ευρώ συνολικά για τα δικαστικά έξοδα.

Σύντομο ιστορικό

Οι εργάτες προσλήφθηκαν τον Οκτώβριο του 2012 για τη συγκομιδή φράουλας στην Μανωλάδα. Δούλευαν καθημερινά από τις επτά το πρωί έως της επτά το βράδυ, υπό την επίβλεψη ένοπλων μπράβων, και ζούσαν σε πρόχειρες παράγκες χωρίς τουαλέτες ή τρεχούμενο νερό.

Το πρώτο τρίμηνο του 2013, οι εργάτες προχώρησαν σε απεργία απαιτώντας την καταβολή των απλήρωτων μισθών τους. Οι εργοδότες, όχι μόνο δεν πλήρωσαν  τους μισθούς, αλλά προσέλαβαν άλλους εργάτες, επίσης από το Μπαγκλαντές. Οι απλήρωτοι εργάτες συγκεντρώθηκαν ζητώντας για μια ακόμη φορά να πληρωθούν και τότε, η συμμορία του Βαγγελάτου τους πυροβόλησε εν ψυχρώ! Από τύχη δεν υπήρξε νεκρός. Οι τραυματίες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο και στη συνέχεια ανακρίθηκαν από την αστυνομία.

Οι δράστες  συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη για απόπειρα φόνου – στη συνέχεια οι κατηγορίες μετατράπηκαν σε πρόκληση σοβαρών σωματικών βλαβών – και για εμπορία ανθρώπων.

Με μια  ομόφωνη απόφαση ντροπής, αυτοεξευτελισμού και αυτοκαταδίκης της ίδιας της ελληνικής δικαιοσύνης, το μικτό Κακουργιοδικείο Πάτρας στης 30ής Ιουλίου 2014  αθώωσε  τη δολοφονική συμμορία των φραουλοχώραφων της Μανωλάδας. Παρά την πρόταση της εισαγγελέα της έδρας   που  είχε ζητήσει τη καταδίκη για το αδίκημα της εμπορίας ανθρώπων και τις βαριές σωματικές βλάβες. Χαρακτηρίζοντας τους κατηγορούμενους αδίστακτους και αμετανόητους, με εργοδοτική «τζάμπα μαγκιά», ταυτόχρονα  είχε επιρρίψει ευθύνες και στους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους για τα αιματηρά γεγονότα στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας.

Στις 21 Οκτωβρίου 2014, οι εργαζόμενοι ζήτησαν από τον εισαγγελέα στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο να ασκήσει έφεση κατά της απόφασης του Κακουργιοδικείου, υποστηρίζοντας ότι η κατηγορία της εμπορίας ανθρώπων δεν είχε εξεταστεί σωστά. Το αίτημα απορρίφθηκε  η απόφαση του Κακουργιοδικείου  έγινε οριστική!!  και θα χαρακτηρίζει διαχρονικά την ελληνική δικαιοσύνη θυμίζοντας οτι «η δικαιοσύνη είναι φίδι  δαγκώνει μόνο τους ξυπόλυτους».

Posted in Εργασιακά, Μετανάστες | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

«Best practices»

Posted by eamgr στο 12 Μαρτίου, 2017

Η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων θα είναι ΑΝΤΙ-«Best practices» 

Best practice οι μνημονιακές εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα, κατά το ΔΝΤ, λοιπόν. Πάνω από το μισό εργατικό δυναμικό εργάζεται με όρους μερικής απασχόλησης. Περίπου 30% οι ανασφάλιστοι εργαζόμενοι. Ανεργία μη διαχειρίσιμη με κανένα οικονομικοπολιτικό καθεστώς. Και: Ο μη ενεργός οικονομικά πληθυσμός σταθερά μεγαλύτερος από τον ενεργό.SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Με όρους κλασικής πολιτικής οικονομίας μια ανεργία που ξεφεύγει του 7%-8% αποτελεί στοιχειώδες όρο χρεοκοπίας. Η Ελλάδα σε κανένα επίπεδο, υπό καμία συνθήκη και με κανένα καθεστώς ή νόμισμα, δεν μπορεί να αποκτήσει την ελάχιστη αυθυπαρξία δίχως μια γενναία παραγωγική ανασυγκρότηση. Δίχως μια βάσιμη πρωτογενή συσσώρευση κεφαλαίου.

Βέβαια η Ελλάδα δεν είναι μια κανονική περίπτωση. Ειδική Οικονομική Ζώνη (ΕΟΖ) επιδιώκουν να την καταστήσουν. Το μόνο που της λείπει είναι…οι επενδυτές που θα το διεκπεραιώσουν στην πράξη, εκμεταλλευόμενοι το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο και το απαραίτητο διαθέσιμο εργατικό δυναμικό. Λησμονούν, κατά τα άλλα, οι νεοφιλελεύθεροι κήρυκες ότι πουθενά στον κόσμο ιδιώτες επενδυτές δεν βοήθησαν να οικοδομηθούν εθνικές ή περιφερειακές οικονομίες, πόσο μάλλον στην εποχή μας-εποχή γενικευμένης κρίσης που είναι και κρίση αποεπένδυσης.

Υπό μια έννοια, βέβαια, η Ελλάδα είναι ήδη ΕΟΖ για ένα μεγάλο ποσοστό του εργατικού δυναμικού που είτε δεν αμείβεται, είτε υποαμοίβεται ή αμείβεται με κουπόνια. Πρόκειται για τις γκρίζες ζώνες της οικονομίας, τους κατά τα λοιπά αόρατους ανθρώπους, τα συνήθως απροστάτευτα και ανεκπροσώπητα στρώματα της εργασίας.

Όταν το πρώτο μνημόνιο χτύπησε κυρίως τους συνταξιούχους και τους δημόσιους υπαλλήλους οι ιδιωτικοί υπάλληλοι που απολάμβαναν ακόμα στοιχειώδεις συμβάσεις εργασίας νομίζανε ότι οι κρίση αφορά το Δημόσιο και ότι δεν έχει σχέση με τις δικές τους απολαβές. Δεν έβλεπαν καν τους διπλανούς τους συναδέλφους πάνω στους οποίους δοκιμάζονταν ήδη οι επερχόμενες μνημονιακές πρακτικές-που αργότερα θα αποκτούσαν και θεσμική προσταγή!

Το ΔΝΤ εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι με βάση τα γερμανικά συμφέροντα αποτελεί de facto συνδιαχειριστή της ελληνικής κρίσης. Τον απαραίτητο παγκόσμιο παράγοντα ότι αυτή η κρίση δεν μπορεί να θεωρείται με στενούς όρους ευρωπαϊκή. Εξάλλου έχει αποκτήσει παγκόσμια εμβέλεια η διαμάχη για το εάν η Ελλάδα εντοπίζεται εντός ή εκτός μιας Ευρώπης που ήδη μετασχηματίζεται και από την άποψη των ζωνών εκμετάλλευσης.

Πέρα από δείχτες με τους οποίους ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να επέμβει-γιατί ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να επέμβει ρυθμίζοντας/απαλύνοντας μειώσεις σε συντάξεις και αφορολόγητο και αυτό μπορεί να το κάνει διαμέσου του ελέγχου των τιμών ή, βασικά, με το κράτος πρόνοιας-το ζήτημα των συλλογικών διαπραγματεύσεων είναι ουσιαστικά το σημαντικότερο ζήτημα της εν εξελίξει διαπραγμάτευσης.

Ό,τι θεσπίζεται δύσκολα αναιρείται. Για αυτό και αν από αυτήν την διαπραγμάτευση η κυβέρνηση κερδίσει την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων αυτό θα αποτελεί πρώτης γραμμής νίκη!

Επειδή αυτό είναι το σημείο όπου συγκρούονται πιο πολύ από όλα δύο αντιθετικοί κόσμοι: το νεοφιλελεύθερο μέτωπο, που την απαξίωση της εργασίας την ενσωματώνει σαν βασικό δομικό στοιχείο της ιδεολογικής του κυριαρχίας. Ο κόσμος της εργασίας, η Αριστερά, που η υπεράσπιση της εργασίας, η θεσμική κατοχύρωση του συλλογικού της χαρακτήρα, αποτελούν αυτονόητους όρους ύπαρξης.

Ειδικότερα στην Ελλάδα με τον αποσαθρωμένο κοινωνικό/ταξικό ιστό, με την τεράστια κρίση εκπροσώπησης, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις στην πραγματικότητα αποτελούν αναγκαίο όρο μιας γενικότερης αναδιάταξης της ταξικής διάρθρωσης και των συσχετισμών εντός αυτής-όπως και ένα σοβαρό βήμα επανασύστασης της κοινωνίας στην βάση της.

Όλα αυτά τα γνωρίζει καλά το ΔΝΤ-όπως τα γνωρίζουν και οι νεοφιλελεύθερες ευρωπαϊκές ελίτ. Γνωρίζουν, εξάλλου-και αν δεν το γνωρίζουν σίγουρα θα το συμπεραίνουν και από τις τοποθετήσεις της ΝΔ-ότι ο κόσμος της εργασίας αποτελεί την μεγάλη βάση όπου εδράζεται η κοινωνική συμμαχία που εκφράζει αυτή η κυβέρνηση. Αν θέλει να την χτυπήσει κανείς, δεν έχει παρά να χτυπήσει τα κοινωνικά στρώματα που εκπροσωπεί.

Από την εξίσωση αυτήν, πρωταρχικό μέρος της γενικότερης εξίσωσης στην οποία εμπλέκονται σταθερά ευρύτεροι παράγοντες, λείπει δυστυχώς μια μόνιμη και συγκροτημένη θεσμικά παρέμβαση από την μεριά του κόσμου της εργασίας.

Αυτόν τον ρόλο καλείται να δικαιώσει η κυβέρνηση αυτή-και οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, αν τις κερδίσει, θα αναδιατάξουν τους όρους με τους οποίους παίζεται το πολιτικό παιχνίδι, καθώς και εν γένει η ίδια η κοινωνική αναπαραγωγή.

Ανδρέας  Μπεντεβής

Posted in Εργασιακά | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ας μιλήσουμε για τους πλειστηριασμούς

Posted by eamgr στο 26 Οκτώβριος, 2016

Το σύνθημα «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη»  ή «κανένας πλειστηριασμός» έρχεται και στοιχειώνει το μυαλό μας και τη κοινωνία  όσο δεν ξεκαθαρίζεται και δεν συγκεκριμενοποιείται .images-5

Αταξικά, φασαριόζικα, αποπροσανατολιστικά  ψαρεύει στα θολά νερά της κρίσης και βολεύει άπαντες εκτός από αυτούς που έχουν ανάγκη προστασίας τους εργαζόμενους, τους άνεργους ,τους αυτοαπασχολούμενους, τους μεροκαματιάρηδες αγρότες .

Βολεύει τα διαχρονικά λαμόγια με τις βιλάρες, τις αμαξάρες , τις σκαφάρες που με αεριτζίδικα δάνεια υποθήκευαν για χρόνια την εργασία  χιλιάδων εργαζομένων, οι οποίοι σήμερα υποχρεώνονται να πληρώσουν τη ζωή των άλλων.

Βολεύει και καλύπτει την έλλειψη ιδεολογίας και πολιτικής σε κόμματα και συλλογικότητες,  που αυτοπροσδιορίζονται  ως επαναστατικές και ταξικές.

ΘΥΜΙΖΩ ΟΤΙ:  Σύμφωνα με το Νόμο,  προστατεύονται οι δανειολήπτες που διαθέτουν ακίνητο αντικειμενικής αξίας έως 180.000 ευρώ εάν είναι άγαμοι, 220.000 ευρώ εάν είναι έγγαμοι, ποσά που προσαυξάνονται  κατά 20.000 ευρώ ανά παιδί και μέχρι τρία παιδιά. Αντίστοιχα, θα πρέπει να έχουν ετήσιο εισόδημα  13.906 ευρώ αν πρόκειται για ένα άτομο, 23.659 ευρώ αν πρόκειται για δύο άτομα και για κάθε παιδί 5.714 ευρώ, έως τρία παιδιά.

Αναρωτιέμαι,  λοιπόν:  φτάνουν αυτά τα όρια προστασίας για να μην περάσει στα χέρια τραπεζίτη ή εφορίας ή δημόσιου ή δημάρχου το  σπίτι του εργαζόμενου, του άνεργου, του μεροκαματιάρη αγρότη, του αυτοαπασχολούμενου;

Η απάντηση είναι μονοσήμαντη και απλή:  φτάνουν και περισσεύουν αρκεί να επεκταθεί η προστασία που υπάρχει  ως  προς τις τράπεζες και για τα χρέη προς  το δημόσιο. Άρα,  η κυβέρνηση πρέπει τώρα να καταθέσει την σχετική τροπολογία.  Άμεσα,  χωρίς καθυστέρηση.

Οφείλει  επίσης η κυβέρνηση και το υπουργείο δικαιοσύνης να διαχωρίσει τη διαδικασία των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας  από τους υπόλοιπους πλειστηριασμούς  για λόγους ουσίας και σωστής επικοινωνίας έτσι ώστε να μην ματαιώνονται πλειστηριασμοί π.χ. που αφορούν δεδουλευμένα εργαζομένων όπως έγινε πρόσφατα στη πόλη μας!!

Το βασικό πρόβλημα όμως  βρίσκεται αλλού και πρέπει να το εντοπίσουμε αν δεν θέλουμε να ζούμε σε γυάλα και να λειτουργούμε στον αστερισμό  μιας  ολικής επαναφοράς ακραίων αντιδραστικών νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Τα όρια προστασίας της πρώτης κατοικίας, για να μη γίνει η Ελλάδα Ισπανία,  να επεκταθούν και μετά το 2018. Αυτό είναι το κρίσιμο.

Σε αυτό πρέπει να πρωτοστατήσει το δημοτικό συμβούλιο και όχι σε ένα ραντεβού στα τυφλά ενάντια στους πλειστηριασμούς,  προς τέρψη των μπαταχτσήδων μαυραγοριτών που στην αντάρα της κρίσης θέλουν να μεταβιβάσουν τα θαλασσοδάνεια  και  τις διαπλοκές τους στη κοινωνία της εργασίας.

Ουρανία Μπίρμπα 

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Πρωτομαγιά παγκόσμια ημέρα της εργατικής τάξης

Posted by eamgr στο 4 Μαΐου, 2016

Πρωτομαγιά, η παγκόσμια ημέρα της εργατικής τάξης. Της μεγάλης πλειονότητας που συγκροτεί τον κόσμο μας, και που όμως τείνει να περιθωριοποιηθεί οριστικά σαν τάξη-μαζί της και η εργασία σαν αξία- στην κορυφαία στιγμή του περάσματος της ανθρωπότητας στον αποκοινωνικοποιημένο πλασματικό πλανήτη της καθολικής αλλοτρίωσης. Όπου το ανθρώπινο εξαφανίζεται μέσα από τον άνθρωπο.

Η εργασία αποτελεί την βασικότερη διαφοροποίηση του ανθρώπου σε σχέση με ολόκληρο το ζωικό βασίλειο. Είναι ο στοιχειώδης όρος για την αναπαραγωγή του είδους, καθώς και για την ανάπτυξη της αυτοσυνείδησης του ανθρώπου.

Στον καπιταλισμό, με την μισθωτή μορφή της, η εργασία αλλοτριώνει τον άνθρωπο, τον αποξενώνει από τον εαυτό του, από τον περίγυρο του, από την ίδια την διαδικασία της εργασίας και από τα παράγωγα της- τα οποία έτσι αντί για παράγωγα της εργασίας αυτονομούνται και παρουσιάζονται σαν φετιχοποιημένα είδωλα της ανταγωνιστικής κατανάλωσης, φτιάχνουν τον αλλότριο κόσμο των εμπορευμάτων.

Αυτή είναι μια κλασική περίπου περιγραφή της εργασίας και του ρόλου της στην κοινωνική αναπαραγωγή μέσα στον καπιταλισμό.

Από όλες τις απόψεις, σήμερα ζούμε το τέλος της μισθωτής εργασίας, την απαξίωση της ζωντανής εργασίας, ζούμε στην εποχή όπου η εργασία παύει να αποτελεί όρο συμμετοχής στην κοινωνική αναπαραγωγή, απαξιώνεται πλήρως σαν όρος συμμετοχής στη διανομή του κοινωνικού προϊόντος του ατομικού εργάτη.

Για αυτό, ακόμα και το κλασικό σύνθημα του αναρχισμού «Όχι στη μισθωτή σκλαβιά», μοιάζει ανεπίκαιρο, από μία αντιδραστική όμως σκοπιά, καθώς στα σύγχρονα παγκόσμια-με όρους μιας πρωτοφανούς, μάλιστα διεθνούς, κινητικότητας, στα όρια της στρατιωτικοποίησης, του εργατικού δυναμικού-σκλαβοπάζαρα του νεοφιλελευθερισμού η μισθωτή σκλαβιά έχει μετατραπεί σε απλήρωτη και ανασφάλιστη σκλαβιά χωρίς άλλους επιθετικούς προσδιοριστικούς!

Αν στα πλακάτ των απεργών-με τους δεκάδες νεκρούς ανάμεσα τους- της Πρωτομαγιάς του Σικάγο το 1886 έγραφε: «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ελεύθερος χρόνος, 8 ώρες ύπνος» για να παλέψουν-καταργώντας την- την 12ωρη και 14ωρη εργασία, σήμερα, κοντά ενάμιση αιώνα αργότερα, η εργασία δεν αντιστοιχεί σε επιβίωση, δεν αρκεί για αυτήν, ο χωροχρόνος της έχει απλωθεί ακόμα περισσότερο από το 12ωρο, ενώ ολόκληρος ο ελεύθερος χρόνος του ανθρώπου έχει μετατραπεί και εκείνος σε ελεγχόμενο διάστημα αναπαραγωγής της ιδεολογίας της κατανάλωσης και της αποκοινωνικοποιημένης εξατομίκευσης.1ΜΑΗ

Αν οι απεργοί του Σικάγο διεκδικούσαν ένα μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα που τούς αναγνώριζονταν ότι οι ίδιοι έφτιαχναν, σήμερα η εργατική τάξη πρέπει να αποδείξει το άλλοτε αυτονόητο, έτσι που εδώ και μερικές δεκαετίες τα παράγωγα της εργασίας μοιάζουν λες και είναι ουρανοκατέβατα, προϊόντα μιας αόρατης διαδικασίας με άγνωστους φορείς: Ποτέ άλλοτε η εργασία ως προς την οργάνωση της δεν ήταν τόσο κοινωνικοποιημένη, ενώ παράλληλα τα παράγωγα της άλλο τόσο εμφανίζονται ξένα και αδιάφορα ως προς την προέλευση τους.

Ο νεοφιλελευθερισμός τείνει να καταργήσει την μισθωτή εργασία και μαζί της κάθε απελευθερωτικό στοιχείο που την συνοδεύει έτσι όπως με διαμορφώθηκε με απερίγραπτους αιώνιους αγώνες σαν κοινωνική σχέση. Διαβάζουμε: «Ο πλήρης και ολοκληρωτικός καταναγκασμός του ατομικού εργάτη οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά , ιδεολογικά , είναι το περιβάλλον της πιο αποδοτικής κατανάλωσης της εργατικής δύναμης , το περιβάλλον του μέγιστου κέρδους, των αφηρημένων χρηματιστηριακών αγορών , που πρέπει να λειτουργούν ακόμη και σε συνθήκες πλήρους κοινωνικής και βιολογικής απονέκρωσης !»
Η συντριβή του κράτους Πρόνοιας που διαρθρώθηκε τις περιόδους της πιο ώριμης μισθωτής εργασίας σαν βασικής κοινωνικής σχέσης της καπιταλιστικής αναπαραγωγής συντελέστηκε με την συντριβή των απελευθερωτικών χαρακτηριστικών που περιείχε η μισθωτή εργασία , στην αντιπαλότητα της με το κεφάλαιο στα πλαίσια του νόμου της αξίας με την διεκδίκηση μέρους της απλήρωτης εργασίας , από την εργατική τάξη.

Η συντριβή του κοινωνικού κράτους και η αναίρεση από το κεφάλαιο των απελευθερωτικών χαρακτηριστικών της μισθωτής εργασίας δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα της ωμής καταστολής του αστικού κράτους. Ήταν και είναι αποτέλεσμα και της πολύχρονης ιδεολογικής παρέμβασης του νεοφιλελευθερισμού στην κοινωνία και στην ίδια την εργατική τάξη. Πολιορκούμενη μάλιστα από έναν ασύμμετρο καταναλωτισμό του παρασιτισμού σε στρώματα της κοινωνίας και της εργατικής τάξης δημιουργείται μια εχθρική συνείδηση στην εργασία, με σοβαρές συνέπειες στην εργατική αλληλεγγύη και την αποτελεσματικότητα των αγώνων των εργαζομένων στον κατακερματισμό τους , στην έλλειψη πολιτικού προσανατολισμού.» (ανακοίνωση του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου για την Πρωτομαγιά του 2008).

Ολόκληρη η ζωή ενός σύγχρονου ανθρώπου έχει μετατραπεί σε μια διαρκή εργασία, θυσία προς το κεφάλαιο, το οποίο παράλληλα απαλλάσσεται από τις κλασικές του δεσμεύσεις που παρήγαγαν οι θεσμικές κατακτήσεις της εργατικής τάξης. Πότε άλλοτε στην ιστορία του καπιταλισμού δεν ήταν τόσο ξεχαρβαλωμένες οι σχέσεις εργασίας, τόσο παραδομένες στην εξατομίκευση σε ένα καθεστώς στα όρια της μαφιόζικης αυτοτέλειας σε σχέση με το συνολικό συνταγματικό πλαίσιο-που και αυτό εξάλλου βαδίζει σε μία αντίστοιχη συνολική αποδιάρθρωση. Η μετατροπή των εργασιακών σχέσεων σε νόμιμο Γκουαντανάμο αποτελεί μόνο το πρώτο-και στοιχειώδες-μέσο για τον συνολικό εκφασισμό της κοινωνίας.

Για να πάρουν ένα σύγχρονο και αληθινό νόημα οι αγώνες της εργατικής τάξης χρειάζεται ένας σοβαρός ιδεολογικός και πολιτικός επανακαθορισμός της αξίας της εργασίας και των φορέων της. Χρειάζεται να έχουμε στην βάση της επαναστατικής πολιτικής μας πως οι κοινωνίες που ονειρευόμαστε θα έχουν ακριβώς εκείνες στο κέντρο τους την εργασία-σε αντίθεση με τον μικροαστικό δήθεν επαναστατικό πρόταγμα του τέλους της εργασίας-, απελευθερωμένη όμως από τα δεσμά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Ειδικά για την χώρα μας, η επαναθεμελίωση της εργατικής τάξης και της αξίας της εργασίας στα πλαίσια μιας συνολικής παραγωγικής ανασυγκρότησης αποτελεί τον μόνο αναγκαίο και ικανό όρο για την εθνικής ανεξαρτησία και τον επαναπροσδιορισμό της θέσης της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Εξάλλου η εργατική τάξη και μόνο πολέμησε για την Ελλάδα σε ολόκληρη την πορεία της σαν κοινωνικό σχηματισμό, αυτή και μόνο θα μπορούσε να την πάρει στην πλάτη της και σήμερα που αντιμετωπίζει τις συνέπειες πολλαπλών κρίσεων.

Αυτή η πορεία δεν μπορεί παρά να περνάει πάνω από όλα τα κλασικά και χρεοκοπημένα-χρήσιμα μόνο σαν παραδείγματα μιας άλλης εποχής-σχήματα αντιπροσώπευσης, από την βάση της κοινωνίας μέχρι τους πολιτικούς της σχηματισμούς, ακόμα και εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται σαν επαναστατικοί, όμως είτε έχουνε αποβάλλει την εργατική τάξη από το λεξιλόγιο τους, είτε την επικαλούνται σαν μέσο κεφαλαιοποίησης ψήφων εν είδη πολιτικού μάρκετινγκ.

Για την εργατική αυτονομία, για να πάψουν να είναι πολιτικά αόρατοι, στατιστικοί αριθμοί -και μάλιστα κάτω από το κλάσμα της επιβίωσης- οι άνθρωποι της εργασίας, οι άνθρωποι που συγκροτούν τον υλικό και πνευματικό μας κόσμο. Η ελπίδα και η καρδιά ενός άκαρδου κόσμου, πριν να αλλοτριωθούν και εκείνοι οριστικά.

 

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Posted in Αναλύσεις, Εργασιακά | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ;

Posted by eamgr στο 24 Μαρτίου, 2016

Το μέγεθος  της ανεργίας ειδικά τον τελευταίο καιρό δεν είναι  επικίνδυνα μεγάλο μόνο στην Ελλάδα ή την Ευρώπη αλλά  στο κόσμο όλο.ανεργια

Μπλέκεται με το προσφυγικό, το μεταναστευτικό, τους πολέμους, και καταλήγει στην πλήρη οικονομική και κοινωνική απαξίωση ολόκληρων περιοχών του πλανήτη.

 Οι σύγχρονες κοινωνίες δοκιμάζονται άμεσα. Η Ευρώπη πεδίο και συνισταμένη όλων των ιστορικών αλλαγών ευρίσκεται σε σταυροδρόμι αποφάσεων. Θα υπερισχύσουν οι στοιχειώδεις δημοκρατικές αρχές ή θα κατρακυλήσουμε στο σκοταδισμό και τη βαρβαρότητα;

Θα «αντέξουν» οι κατακτήσεις – εντός του πλαισίου του κράτους πρόνοιας ή οι εξωτερικές και εσωτερικές επιθέσεις σε αυτό θα το συντρίψουν, μέσα από τον οδικό χάρτη του κινέζικου υποδείγματος;

 Οι 100δες χιλιάδες άνεργοι, μαζί με τις στρατιές εξαθλιωμένων εργαζομένων των 300 ευρώ, των ανασφάλιστων και μισοασφαλισμένων, της μαύρης και απλήρωτης εργασίας είναι  μια εφιαλτική πνιγηρή κανονικότητα. Μια κανονικότητα που προσπαθούν να μας την επιβάλουν με χιλιάδες τρόπους και να πείσουν τη κοινωνία της εργασίας ότι δεν υπάρχει έξοδος διαφυγής.

Όλο και περισσότερο περιοχές πόλεων στην Ευρώπη μας μεταφέρουν στις παραγκουπόλεις της Αφρικής, της Ασίας, της Ν Αμερικής. Και όλα αυτά την ώρα που ο παγκόσμιος πλούτος δεν μειώνεται τόσο ώστε να πολλαπλασιάζεται η φτώχεια.

 Απαιτείται λοιπόν  να καταλάβουμε τα αίτια και να οικοδομήσουμε σαν κοινωνία της εργασίας μια διέξοδο δημοκρατική προοδευτική μακριά από τις καταδικασμένες και αποτυχημένες συνταγές του ληστρικού νεοφιλελευθερισμού  αλλά και  από βολονταρισμούς, τηλεοπτικά χαπενιγκ και φιέστες εντυπωσιασμού.

Μια διέξοδο που θα αρνείται αυτή την κανονικότητα του σύγχρονου εργασιακού ολοκαυτώματος τύπου Κίνας που έχει φτάσει το μεροκάματο 1,5 ευρώ, που απορρύθμισε τις εργασιακές σχέσεις σε παγκόσμιο επίπεδο και εκτίναξε την ανεργία στα ύψη. Εκεί στη «κομμουνιστική»- ληστρικοκαπιταλιστική Κίνα που είναι δυσδιάκριτη η διαφορά μεταξύ εργαζόμενου και άνεργου. Φταρνίζεται η Κίνα και οι υπόλοιποι είναι ήδη άρρωστοι!! Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: μια κινέζικη ομπρέλα πουλιέται 3 ευρώ. Πού είναι τα υλικά, πού είναι τα εργατικά, πού είναι τα μεταφορικά, το κέρδος του βιομήχανου, το κέρδος του μικροπωλητή;

Κανείς λοιπόν σήμερα δεν μπορεί να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει και να περιορίζει το πρόβλημα σε προσλήψεις βασικά στο δημόσιο.

Οι πολιτικές ανακούφισης είναι αναγκαίες, αλλά δεν είναι ικανές από μόνες τους να λύσουν το πρόβλημα. Η ιατροφαρμακευτική κάλυψη  όλων των ανασφάλιστων και ανέργων είναι σημαντικό μέτρο. Η εθνική σύνταξη το ίδιο. Αλλά όλα αυτά στηρίζονται και έχουν όριο την εργασία.

Για να χτυπηθεί η ανεργία πρέπει η χώρα να αλλάξει βηματισμό:

1.Να προχωρήσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης. Προχωρώντας βήμα-βήμα στην απαγκίστρωση της πατρίδας μας από την επιτροπεία των δανειστών που τα τελευταία 6 χρόνια την πρόσδεσε το σύστημα του παρασιτισμού και του νεοφιλελευθερισμού της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ και των εξαπτέρυγων τους.

  1. Να σταματήσει η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας που εισάγει τη επιβίωση και καταργεί τη αξιοπρεπή ζωή του εργαζόμενου. Να αποκατασταθεί το δίκιο στοιχειωδών εργασιακών σχέσεων με συλλογικές συμβάσεις και όχι ατομικές που πρέπει να καταργηθούν.

  2. ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ να συνεχιστεί και να ανασχεδιαστούν στο σύνολο τους τα προγράμματα ανεργίας του ΟΑΕΔ και τα ΕΣΠΑ γιατί 20 χρόνια τώρα το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. δεν τα χρησιμοποίησαν μόνο για την ανακύκλωση της ανεργίας αλλά ήταν πηγή παράνομου πλουτισμού διαπλοκής και παρασιτισμού μιας κάστας επιχειρηματιών, εργολάβων και μιας κάστας συνδικαλιστών για εξαγορά συνειδήσεων. Φυσικά δεν έχει νόημα η χρηματοδότηση επιχειρήσεων τύπου μπάρ και καφετέριας που σε ένα χρόνο απλά δεν θα υπάρχουν.

  3. Να δοθούν κίνητρα κυρίως στους νέους ώστε να επανασχεδιαστεί και να προχωρήσει ένα άλλο υπόδειγμα στην παραγωγική διαδικασία: Οι κοινωνικές επιχειρήσεις.

 

ΜΑΝΩΛΗΣ ΒΑΝΔΩΡΟΣ

φοιτητής στο τμ. τηλεπικοινωνιακων συστηματων καιι δικτύων

Posted in Αναλύσεις, Εργασιακά | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Το συνέδριο-παρωδία της ΓΣΕΕ μια χυδαία πρόκληση για την εργατική τάξη

Posted by eamgr στο 19 Μαρτίου, 2016

Αποτελεί χυδαία πρόκληση προς την εργατική τάξη τα εκατομμύρια των ανέργων, της μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας, των επιδοματικά απασχολούμενων, να ονομάζει η ιθύνουσα νομενκλατούρα της ΓΣΕΕ τις ανοιξιάτικες διακοπές της στις ξενοδοχειακές μονάδες των VIPS,συνέδριο της εργατικής τάξης. (Με μετριοπαθείς υπολογισμούς το κόστος τους ξεπεράσει τις 350.000 ευρό)!rodos_palas

Μακριά από την εργατική τάξη μεταφορικά και κυριολεκτικά προστατευμένη από την οργή της, σε μια παρωδία συνεδρίου θα ανανεώσει την γραφειοκρατική της νομιμοποίηση ως δεσμοφύλακα της εργατικής τάξης στο στρατόπεδο συγκέντρωσης και καταναγκαστικών έργων του νεοφιλελευθερισμού.

Το συνέδριο της ΓΣΕΕ δεν χώραγε ούτε στη Λέσβο, ούτε στη Κω, ούτε στη Λέρο, ούτε στην Ειδομένη. Τι σχέση μπορεί να ‘χει συνδικαλιστική γραφειοκρατία με το παγκόσμιο πρόβλημα της μετανάστευσης και της προσφυγιάς που διαχειρίζεται με τις διεθνιστικές πανανθρώπινες αξίες ο λαός και η χώρα για λογαριασμό ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Δεν πρόκειται απλά και μόνο για κάποιες ρεφορμιστικές ομάδες που εξαντλούν την αντίληψη τους για την ταξική πάλη άρα και την λειτουργία τους ως ταξικά υποκείμενα σε διάφορες μορφές ταξικής συνεργασίας που εξ αντικειμένου δεν μπορούν να ξεπεραστούν στο επίπεδο των κοινωνικών οργανώσεων ίσως ακόμη και στις σημερινές ακραίες συνθήκες της βαθιάς κρίσης.

Πρόκειται για τον πιο σκληρό και ανθεκτικό κρατικοδίαιτο θύλακα του νεοφιλελεύθερου πελατειακού συστήματος και της κοινωνικοπολιτικής του συμμαχίας. Η διαχείριση των προγραμμάτων ΕΣΠΑ είναι ενδεικτική της συμπεριφοράς της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας. Ώστε άμεσα βασικό ζήτημα για το χτύπημα της διαφθοράς και την στοιχειώδη ταξική εξυγίανση του συνδικαλιστικού κινήματος είναι η θεσμοθέτηση του ασυμβίβαστου ανάμεσα στα συνδικαλιστικά όργανα και την διαχείριση των προγραμμάτων του ΕΣΠΑ.

Η βαθιά και αξεπέραστη κρίση εκπροσώπησης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος είναι έργο της ΓΣΕΕ. Τυπικά η ΓΣΕΕ δεν εκπροσωπεί σήμερα πάνω από το 10% της εργατικής τάξης ουσιαστικά όμως εκπροσωπεί μόνο μερικές λίγες χιλιάδες (μονοψήφιο ποσοστό) υψηλόβαθμης ελίτ από το χώρο των υπηρεσιών και ορισμένων «ευγενών ταμείων».

Δεν αρκέστηκε όμως αυτή η ιθύνουσα νομενκλατούρα μόνο στον ταξικό ευνουχισμό του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, την απαξίωση του, την διαφθορά των οργάνων του.

Στα χρόνια της βαθιάς κρίσης παθητικά και ενεργητικά ενσωματώθηκε ως συστατικό στοιχείο της τρόικας εσωτερικού για την υπεράσπιση του πολιτικού συστήματος της υποτέλειας και της διαφθοράς  με κορυφαία εκδήλωση την ένταξη της στο εμφυλιοπολεμικό μέτωπο του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα.

Έτσι  μαζί με αυτό το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα φέρνει βασική και πρώτη ευθύνη για την διάλυση των εργασιακών σχέσεων και για τα καίρια κτυπήματα στο σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης και του κοινωνικού κράτους.

Αντίπαλος της ιθύνουσας νομενκλατούρας της ΓΣΕΕ δεν είναι ούτε ο Σόιμπλε, ούτε οι νεοφιλελεύθεροι άρπαγες των δανειστών, ούτε τα εγχώρια δουλικά τους υποκατάστατα.

Είναι η κυβέρνηση της αριστεράς που κάτω από τις πιο ακραία δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες εσωτερικά και εξωτερικά αμύνεται  στις στοιχειώδεις βάσεις του κοινωνικού κράτους υπερασπιζόμενη τις αξίες της εργασίας και της δημοκρατίας.

Η απονομιμοποίηση αυτής της νομενκλατούρας είναι και αναγκαία και εφικτή και θα έπρεπε να αποτελεί κεντρική κατεύθυνση και στόχο της ενότητας δράσης όλων των προοδευτικών  δημοκρατικών και αριστερών δυνάμεων με ταξικές μάλιστα αναφορές.

Καθολική αποχή και καταγγελία του συνεδρίου παρωδία των συμμάχων του Σόιμπλε και του μαύρου μετώπου στο εσωτερικό.gsee

Διεκδίκηση και απαίτηση από τη κυβέρνηση ενός νέου θεσμικού πλαισίου για το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα που θα προκύψει μετά από μια πλατιά και σε βάθος συζήτηση με τις ζωντανές δυνάμεις του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος με βασικές κατευθύνσεις:

  1. Την διασφάλιση της ενότητας, της μαζικότητας, της ταξικής αυτονομίας και αυτοτέλειας των οργανώσεων και των συνδικαλιστικών οργάνων.

  2. Θα διασφαλίζει σε κάθε επίπεδο συνδικαλιστικής εκπροσώπησης και τον αντίστοιχο κοινωνικοπολιτικό τους ρόλο

  3. Θα περιέχει και θα κατοχυρώνει ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο εργασιακών σχέσεων στη βάση των σημερινών αναγκών της εργατικής τάξης και της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης .

 

Παρέμβαση-Ομιλία  του Νίκου Μούσιου μέλους του Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου Πάτρας,σύνεδρος στο συνέδριο της ΓΣΕΕ

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ – ΕΡΓΑΣΙΑ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΜΙΣΘΟΣ

Posted by eamgr στο 14 Ιανουαρίου, 2016

Η συζήτηση για το ασφαλιστικό η οποία διεξάγεται αυτές τις ώρες, ειδικά όσον αφορά την αντιπολίτευση, τα συνδικάτα, αλλά και μέλη της κυβερνητικής πλειοψηφίας  (όπως προκύπτει από σχετική δήλωση του κ. Νάσου Αθανασίου) γίνεται σε κενό μνήμης.

Αναφέρονται σχεδόν όλοι στις απώλειες από το «τελευταίο» PSI αγνοώντας ότι ΟΛΗ η ιστορική διαδρομή του ασφαλιστικού είναι ΕΝΑ ΣΥΝΕΧΕΣ PSI! Τουλάχιστον μεταπολεμικά που υπάρχουν στοιχεία  πλήρως καταγεγραμμένα.

Μια συνεχής αφαίμαξη των αποθεματικών, μια συνεχής κλιμακούμενη εισφοροδιαφυγή και εισφοροαποφυγή, αλλά και μια συνεχής προσπάθεια των κυβερνήσεων να δημιουργήσουν συνθήκες αφενός απαξίωσης του αναδιανεμητικού χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος, ενισχύοντας τα κεφαλοποιητικά – ανταποδοτικά  στοιχεία, και αφετέρου εγκλωβίζοντας, δυστυχώς,  τμήματα των εργαζομένων αλλά και το σύνολο του συνδικαλιστικού κινήματος σε λογικές εμπορευματοποίησης της εργατικής συνείδησης.    ασφαλιση

Όμως ας επανέλθουμε.

Το τελευταίο PSI τράβηξε το σωληνάκι με το οποίο το βυθισμένο ασφαλιστικό, ακόμη ανέπνεε…αναγκάζοντας την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πρώτη φορά να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, πέρα από συνθήματα και αέρα ντουντούκας.

ΑΝ ΟΧΙ ΤΩΡΑ ΠΟΤΕ;

Η παρέμβαση των εργαζόμενων, ο διάλογος, οι απαντήσεις στα γιατί και πώς… είναι περισσότερο από αναγκαία.

Τα ερωτήματα παραμένουν, οι προτάσεις αναμένουν .

  • Μέσα από ποιους μηχανισμούς χάθηκαν τόσα ποσά και πού πήγαν;

  • Για ποιο λόγο αφέθηκαν οι εργαζόμενοι και οι κάθε λογής εκφραστές-εκπρόσωποι τους στην αγκαλιά του κράτους, επιδιώκοντας την εξασφάλιση τους εντός της καπιταλιστικής σχέσης με εγγυητή το κράτος της;

  • Μα πάνω απόλα το ζήτημα των ζητημάτων: Η εργασία, τα όρια της, ο ελεύθερος χρόνος εντός αυτής, σε σχέση με τον νεοφιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση. Θέμα που σχετίζεται και με τον χρόνο του συνταξιούχου, την αλληλέγγυα προσφορά του, μέσα από την θεμελίωση του ελεύθερου χρόνου σαν κατεξοχήν δημιουργικού και παραγωγικού. Συγχρόνως, ποιά τα όρια, ποιές οι σημερινές δυνατότητες για έναν εξελισσόμενο κοινωνικό μισθό;

Βεβαίως τα ερωτήματα δεν τελειώνουν στα παραπάνω.

Όμως στο βαθμό που οι συλλογικότητες των εργαζομένων και πριν και τώρα αρνούνται (συνειδητά και ασυνείδητα) να τοποθετηθούν, να  απαντήσουν, η συζήτηση και οι τελικές αποφάσεις θα εκτρέπονται και θα τοκίζονται στις τεχνοκρατικές αγκάλες και στα μαθηματικά μοντέλα μέσω των οποίων όλα τα τελευταία χρόνια το ασφαλιστικό οδηγήθηκε «με επιστημονικό» τρόπο στα βράχια.

Όσο δύσκολα και να είναι τα πράγματα οφείλουμε τουλάχιστον να ξεκινήσουμε. Αυτό για δύο λόγους. Αφενός για να μάθουμε και αφετέρου για να οικοδομήσουμε την άλλη πρόταση. Άλλωστε και η μεγαλύτερη πορεία ξεκινά από ένα βήμα.

Ας  τολμήσουμε.

Βρισκόμαστε σε έκτακτες περιστάσεις. Ας μην γελιόμαστε. Με 1.500.000 ανέργους, εκατοντάδες χιλιάδες σε καθεστώς μαύρης εργασίας, μισθούς που ανταποκρίνονται σε επίπεδο τουλάχιστον προ 10ετίας, ΚΑΙ το κυριότερο με πλήθος εργαζομένων σε ηλικία  περισσότερο ή λιγότερο κοντά στην συνταξιοδότηση χωρίς δυνατότητα εργασίας και με ελάχιστο αριθμό ενσήμων. Αποθεματικά μηδενικά.

 Αυτό το βαρύ φορτίο πρέπει να διαχειριστεί άμεσα, ώστε και να σταθεροποιηθεί  το ασφαλιστικό και να μπουν στέρεες βάσεις για μια άλλη προοπτική. Χωρίς ίχνος μαξιμαλισμού, μπορούν να βρουν λύση μόνο στα πλαίσια ενός άλλου κοινωνικού οράματος, μιας νέας κοινωνικής «καινοτομίας».

Όσο για το ερώτημα, αν το προτεινόμενο ασφαλιστικό από την κυβέρνηση είναι στην σωστή κατεύθυνση, ας το κάνουμε πιο απλό:

 Οι εργαζόμενοι και οι συλλογικότητες τους τι πρέπει να κρατήσουν και να διευρύνουν από την κυβερνητική πρόταση;

Τι απορρίπτουν και με τι το αντικαθιστούν;

 Μέχρι τώρα δεν ακούσαμε τίποτε ή σχεδόν τίποτε σχετικό, σε αντίθεση με κλάδους ελευθεροεπαγγελματιών που ξέρουν και τι θέλουν και πως το θέλουν.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι:

Η εθνική σύνταξη είναι σωστή και αναγκαία λύση; ΕΙΝΑΙ.

Όμως τα συνδικάτα πρέπει να πιέσουν, ώστε τουλάχιστον οι μικρότερες συντάξεις, να συμπληρωθούν με συνεχώς διευρυνόμενο-αναπροσαρμοσμένο κοινωνικό μισθό μέσα από αποεμπορευματοποίηση Δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών. Στα ίδια πλαίσια γίνεται αναγκαία η αλληλέγγυα εθελοντική κοινωνική προσφορά των συνταξιούχων.

Εφόσον βελτιωθεί η οικονομία-εργασία δεν θα πρέπει η εργατική εισφορά να μειωθεί;

Για τα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα δεν θα μπορούσε να διεκδικηθεί κλιμακούμενη μείωση στο ωράριο;

Ας μην αναφερθούμε στην έλλειψη εργοδοτικής εισφοράς για κάλυψη επαγγελματικού κινδύνου και «εργατικού ατυχήματος», όταν ακόμη και τα έξοδα κηδείας μετά από θανατηφόρο εργατικό, τα αναλαμβάνει το ασφαλιστικό ταμείο!!

Η αξιοποίηση των αποθεματικών; Ένα τεράστιο ζήτημα. Μπορούμε να διεκδικήσουμε τράπεζα ειδικού σκοπού;

Σε μια εποχή που δεν υφίσταται ίχνος εργασίας μη κοινωνικής αλλά και το ποσοστό πνευματικής εργασίας συνεχώς αυξάνει ποιά πρέπει να είναι η κατεύθυνση; Πως μπορεί να στοιχειοθετηθεί ένας καθολικός κοινωνικός πόρος που δεν θα μετράει την εργασία αλλά την παραγωγικότητα; Μερικά απλά ερωτήματα.monternoi_kairoi

Τα συνδικάτα αν μείνουν στην απόρριψη με το μάτι στραμμένο στα πάλαι ποτέ ευγενή ταμεία απλά θα χάσουν και το τελευταίο κομμάτι της αξιοπιστίας τους. Την ίδια ώρα κλιμακώνεται η επιδίωξη των νεοφιλελεύθερων όπου γης, να καταργήσουν τα «βαρίδια» της κοινωνικής ασφάλισης και του κράτους πρόνοιας. Μα αυτά είναι που ακόμη, έστω και κατακερματισμένα, υπάρχουν και ωθούν τους εργαζόμενους να αντιστέκονται στην Ελλάδα στην Ευρώπη.

          Το πρόβλημα των ταμείων δεν είναι μόνο λογιστικό. Είναι πολιτικό-ταξικό και σαν τέτοιο να το αντιμετωπίσουμε.

Υστερόγραφο: Η ΓΣΕΕ δεν μετέχει στην συζήτηση για το ασφαλιστικό. Τι αντιπροσωπεύει σήμερα η ΓΣΕΕ; Ποια η σχέση της με τον άνεργο χαμηλοσυνταξιούχο κτλ; Μήπως είναι καιρός ομάδα συνδικαλιστών με αποφάσεις Γ. Συνελεύσεων να αναλάβει ρόλο;

ΜΕΡΙΚΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Μετά τα ανωτέρω επιλέγουμε μια σύντομη αναφορά στα διαχρονικά PSI, και αυτό για να δειχτεί άλλη μια φορά ότι η πορεία του ασφαλιστικού είναι η άλλη όψη της πορείας της ελληνικής οικονομίας όπως την προδιέγραψε η μαφιόζικη αστική τάξη με τους διαχρονικά εκπροσώπους της…

 Η μείωση των αποθεματικών των ταμείων, προέκυψε από την  κατάθεση τους στην Τράπεζα της Ελλάδας με επιτόκιο που καθοριζόταν από τις κυβερνήσεις (νομισματική επιτροπή) με τον αναγκαστικό νόμο 1611/1950. Από το 1951 μέχρι το 1954 τοκίζονταν με 5%, ο πληθωρισμός έφτανε το 15,1% και το επιτόκιο των καταθέσεων ήταν 7%. Από το 1954 έως το 1971 το επιτόκιο έγινε  4,00%. Από το 1972 έως το 1973 ο πληθωρισμός κλιμακώνεται από 15,5% έως 26,8%  με επιτόκιο κατάθεσης στο 4%.

 Μόνο για το ΙΚΑ η απώλεια εσόδων από διαφορά επιτοκίων από το 1970 έως το 1987 ανέρχεται σε 500 εκατ. Ε. Την ίδια ώρα τα ταμεία δανείζονταν από τις τράπεζες με επιτόκια έως 32%!

 Οι επιβαρύνσεις του ΙΚΑ από τόκους δανείων την περίοδο 1982 – 1989 ξεπέρασαν τα 700 εκατ. Ε.

Το σημαντικότερο: Από το 1950 έως το 1980 τα ταμεία βρίσκονταν σε περίοδο κεφαλαιοποίησης.

 Η σχέση ασφαλισμένων προς συνταξιούχους για το ΙΚΑ ξεκινά από 17,27/1 (το 1950) και φτάνει το 2,77/1 το 1990.

Επί κυβέρνησης Ν. Δημοκρατίας, ενώ οι δανειακές ανάγκες του κράτους αυξάνονται, απαγορεύτηκε στα ασφαλιστικά ταμεία να επενδύουν τα διαθέσιμα τους σε τίτλους του δημοσίου. Από το 1994 έως το 2004 με το νόμο 2042/92 επιτρέπεται το 20% των διαθεσίμων να επενδύονται σε μετοχές και ακίνητα και σε τίτλους δημοσίου. Την ώρα της χρηματιστηριακής φούσκας η κυβέρνηση Σημίτη – ΠΑΣΟΚ επέλεξε να αυξήσει το όριο επένδυσης από 20% σε 23% (Ν. 2676/99) κάνοντας γαργάρα και τις υπερβάσεις του ορίου αυτού. Συγχρόνως μέρος των αποθεματικών των ταμείων κατευθύνεται στο χρηματιστήριο για αποκρατικοποιήσεις Δημόσιων οργανισμών. Με το νόμο 2216/94 δημιουργείται κεφάλαιο στην Τράπεζα της Ελλάδας από τα μη επενδυμένα κεφάλαια ασφαλιστικών ταμείων και νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου που επενδύονται σε τίτλους του ελληνικού δημοσίου από τη δευτερογενή αγορά. Η απόδοση και αυτών των κεφαλαίων ξεκινά από 8,2% το 1994 και φτάνει 1% στα 2004 σε αποπληθωρισμένες τιμές, και σε οριακές αποδώσεις το 2005 και 2006 .

Συνολικά, στα 60 δις Ε περίπου, υπολογίζεται η απώλεια των αποθεματικών από το 1950 έως 1975.

3,5 δις ευρώ χάθηκαν στο τζογάρισμα, περίπου 9 δις χρωστάει το κράτος και άλλα τόσα οι ιδιώτες στο ΙΚΑ. Το κράτος ουδέποτε τήρησε την υποχρέωση του για καταβολή κεφαλαίων στην κοινωνική ασφάλιση. Τόσο με το νόμο Σιούφα σύμφωνα με τον οποίο έπρεπε να δίνει 10% (3/9) για τους μετά το 1993 εργαζόμενους όσο και όταν  υποχρεώνεται σε 1% του ΑΕΠ ετησίως. Τα λεγόμενα δομημένα ομόλογα  και το PSI     αποδόμησαν ότι είχε απομείνει (πάνω από 13 δις Ευρώ).

Παράλληλα εξελίσσονται και οι κυβερνητικές επιθέσεις- ρυθμίσεις. Στην αρχή που δεν υπήρχαν παρά λίγοι συνταξιούχοι ήταν αρκετή μια μικρή σύνταξη μέσα από τα υπάρχοντα αποθεματικά. Όταν μετά το 80 αρχίζει ο αριθμός των δικαιούχων να αυξάνει συγχρόνως με την ικανοποίηση εργατικών αιτημάτων από την τότε κυβέρνηση – ειδικά ευνοϊκά για Δημόσιο και ευγενή ταμεία αλλά και την κατώτατη ΙΚΑ– αρχίζουν τα δύσκολα. Ο Ν. 1759/88 ανοίγει το χορό ώστε οι 1902/90, 1976/91 και 2084/92 μέσα από την γνωστή τακτική του κατακερματισμού της εργατικής συλλογικότητας να προχωρήσουν τη μεταρρύθμιση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στην κατεύθυνση της ανταποδοτικότητας. Η συνέχεια είναι γνωστή: Γιαννίτσης, Ρέππας και η τελευταία «χρυσή» 7ετία των μεγάλων ανατροπών. Το συμπέρασμα παραμένει. Ούτε το 1990 ούτε αμέσως μετά η ανεργία ήταν μεγάλη ούτε η σχέση εργαζόμενοι/συνταξιούχοι σε επικίνδυνο σημείο. Το ΑΕΠ αυξανόταν με ικανοποιητικό ρυθμό. Όμως οι παρεμβάσεις στα ταμεία ήταν συνεχείς και σε βάρος της κοινωνικής ασφάλισης. Άρα δεν είναι μόνο τα μνημόνια αλλά …κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει…

Χρήστος Βανδώρος

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα, Εργασιακά | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Απεργία 12Νοέμβρη: Μια ευκαιρία, για να ξεχωρίσουμε το «ΟΧΙ» από το «ΝΑΙ»

Posted by eamgr στο 11 Νοέμβριος, 2015

Αν η πατριδοκαπηλία είναι το ύστατο καταφύγιο των απατεώνων, αντίστοιχα ο πολιτικαντισμός είναι το ύστατο καταφύγιο των χρεοκοπημένων εργατοπατέρων. Με αφορμή την αυριανή πανελλαδική απεργία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, και των αντιδράσεων απέναντι στο κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτήν, βγαίνει όσο ποτέ στην επιφάνεια ο πολιτικός καιροσκοπισμός και η συντεχνειοποίηση- σε επίπεδο, μάλιστα, θλιβερών ομαδοποιήσεων- των, εδώ και χρόνια, φυσικών αυτουργών της διάλυσης των ενώσεων του κόσμου της εργασίας, και της καθολικής απαξίωσης-αποχής από αυτές.images

Είναι, δυστυχώς, λογικό με βάση όσα έχουμε συνηθίσει- αλλά σε καμία περίπτωση και θεμιτό- να μπερδεύει κανείς το κόμμα του με το συνδικάτο, την απεργία με μια κομματική εκδήλωση, τα ταξικά διακυβεύματα μιας απεργίας με μια κεντρικού τύπου πολιτικάντικη προσπάθεια «αντιπολίτευσης». Η ΚΚΕδοποίηση ολόκληρης της Αριστεράς σε αυτό το σημείο εγκλωβίζει, δυστυχώς, μαζί και ολόκληρη την κοινωνία των εργαζομένων.

Η κομματικοποίηση κάθε μορφής της κοινωνικής αναπαραγωγής στην Ελλάδα είναι ένα αξεπέραστο εμπόδιο, καθώς και ένα ανάχωμα σοβαρό, για οποιαδήποτε προοδευτική οργάνωση στην βάση της κοινωνίας. Ακόμα και οι πλέον στοιχειώδεις οργανώσεις σε επίπεδο γειτονιάς γρήγορα μετεξελίσσονται σε μήλον της έριδος από τα κόμματα και τις οργανώσεις της Αριστεράς, με επόμενη, αναπόφευκτη, εξέλιξη την απονεύρωση τους.

Το ίδιο το εργατικό/συνδικαλιστικό κίνημα μετατράπηκε, ιδιαίτερα από την μεταπολίτευση και πέρα- και με την ευθύνη της Αριστεράς εξαιρετικά σημαντική ως προς αυτή την εξέλιξη- σε ένα κατεξοχήν πεδίο αυτού του ανταγωνισμού, ο οποίος ακριβώς και ευθύνεται σε έναν μεγάλο βαθμό για την σταδιακή του αποσύνθεση, την διαλυτικότητα και την απομαζικοποίηση του. Μέχρι το σημείο όπου έχει διολισθήσει ιδιαίτερα τα τελευταία 15 χρόνια, όπου εξ αιτίας και παράλληλα με αυτή την διαλυτικότητα, οι νεοφιλελεύθερες σχέσεις «απασχόλησης» τού έδωσαν την χαριστική βολή, ολοκληρώνοντας ουσιαστικά την μετατροπή του σε στεγανές πολιτικές λέσχες για την εξυπηρέτηση στενών κομματικών πλάνων.

Σήμερα, με το αξιακό μέγεθος της εργασίας και των  φορέων της να συρρικνώνεται, θα περίμενε κανείς ότι οι δυνάμεις με αναφορά στην εργασία και στον μαρξισμό θα έπιαναν τον μίτο από την αρχή, ανοίγοντας την ιστορική κουβέντα που πρέπει, σε μια ιστορικά κρίσιμη και ρέουσα εποχή, να περιστραφεί το επίκεντρο της ταξικής αντιπαράθεσης  γύρω από την ίδια την εργατική αξία και το επίπεδο των παραγωγικών σχέσεων, καθώς και των ίδιων των κοινωνικών σχέσεων, που η εκφασισμένη κυρίαρχη ιδεολογία επιχειρεί να παρουσιάσει σαν ασύνδετες μεταξύ τους.

Επειδή, για την υπεράσπιση της εργατικής τάξης σήμερα, πρέπει να απαντηθούν ακριβώς αυτά τα ζητήματα με όρους, μάλιστα, που να αποδεσμεύουν ευρύτερες θετικές εξελίξεις για την ταξική πάλη και την κοινωνία.

Αντί για όλα αυτά, στο απροκάληπτα επιθετικό εκ μέρους του κεφαλαίου μνημονιακό σκηνικό, οι εργατικές συνομοσπονδίες δεν μπόρεσαν ούτε καν τον ίδιο τον ρόλο του μεσάζοντα να υπερασπίσουν για τον εαυτό τους, η άρχουσα τάξη έμεινε έξω από το κάδρο της λαϊκής οργής που εστίασε μόνο στο πολιτικό της προσωπικό, ενώ η εργατική τάξη παραμερίστηκε ακόμα πιο αποφασιστικά για να ακουστούν αντίστοιχα ακόμα πιο δυνατά οι κραυγές από τα μεγάλα κομμάτια των μεσοστρωμάτων που συντηρούσαν το παλιό χρεοκοπημένο μοντέλο εις βάρος της εργατικής τάξης, τα ίδια που έσπρωξαν τον τροχό του αποϊδεολογικοποιημένου αχταρμά των απολίτικων και μονίμως δήθεν ανεύθυνων »αγανακτισμένων».

Αυτό ακριβώς το κοινωνικό μείγμα που τροφοδοτεί τον εκφασισμό και εκπροσωπείται από αυτόν, είναι που στοχεύουν να ζωντανέψουν- α λα κίνημα κατσαρόλας, ή και α λα Ουκρανία αν τα καταφέρουν-η άρχουσα τάξη με τα ΜΜΕ και το απαξιωμένο πολιτικό της προσωπικό, που προφανώς αισθάνονται να χάνουν πολλά από τα παλιά τους ερείσματα/μερίδια συμφερόντων και εξουσίας.

Παρεμπιπτόντως, αναφορικά με αυτό: Σε κανέναν σοβαρό κοινωνικό σχηματισμό η αυτοαποκαλούμενη επαναστατική Αριστερά δεν στέκει να χτυπάει με ψέμματα, διαδικτυακές χαζομάρες και ενώ το λαϊκό κίνημα είναι σε αποσύνθεση εδώ και δύο δεκαετίες, μια, σοσιαλδημοκρατική έστω, κυβέρνηση με τα ίδια όπλα που χρησιμοποιεί η άρχουσα τάξη: Εκτός και αν είναι λαϊκές οι οικογένειες με εισόδημα άνω των 35.000 ευρώ, ή αν τα ίδια κριτήρια με βάση τα οποία θα κριθούν όσοι αρνούνται να πληρώσουν, ενώ μπορούν, την δημόσια Δ.Ε.Η. λογαριάζονται σαν ταξικό όριο αντιλαϊκής πολιτικής.

Η ξεφτίλα ορισμένων επαγγελματικών ομάδων που προφανώς και θα πληρώσουν, και πρέπει να πληρώσουν, όπως οι γιατροί, οι τσιφλικάδες και τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια δεν μπορεί να γίνεται σημαία της Αριστεράς. Η κοινωνία χωρίζεται σε τάξεις, και σαν ελάχιστη απονομή φοροδοτικής δικαιοσύνης μιας αστικοκοινοβουλευτικής διαχείρισης, ήρθε η ώρα να επωμιστούν τα βάρη εκτεταμένα στρώματα: Η άποψη για το 1% που πίνει το αίμα από το 99% δεν στέκει ούτε στην λογική, ούτε και σε καμία σοβαρή μαρξιστική ανάλυση.

Στην αυριανή απεργία βασικά, όπως και σε κάθε απεργία, θα μετρηθεί το επίπεδο όπου μπορεί και θέλει να αναγνωρίσει τον εαυτό της σαν τάξη ο κόσμος της εργασίας. Ενεργός οικονομικά, ή όχι. Αλλά, και σε πολιτικό επίπεδο, να αναδείξει την εργασία σαν βασική κοινωνική αξία και σαν αναγκαία αφετηρία για την προοδευτική αντιστροφή των όρων υπαγωγής της χώρας στην χρεοκοπία και στην επιτροπεία, στους εκβιασμούς των διεθνών παραγόντων αποσταθεροποίησης του πλανήτη. Η εντεκάμηνη πορεία μέχρι εδώ, εξάλλου, έχει βάλει ακριβώς τον ελληνικό λαό στο παγκόσμιο επίκεντρο, ακριβώς επειδή με την πάλη του, και με την ανάδειξη τρεις φορές αυτής της κυβέρνησης, έχει διχοτομήσει την Ευρώπη ιδεολογικά, πολιτικά, αλλά και σε επίπεδο θεσμών. Οι πρώτες ρωγμές φαίνονται στην Πορτογαλία, στην Βρετανία, στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Και αυτό το καταλαβαίνει ο ίδιος πολύ καλύτερα από τους άσπονδους «φίλους» του.

Το πλαίσιο με το οποίο τα κόμματα καλούν σε μια απεργία, αν θέλουν να την βοηθήσουν και όχι να την καπελώσουν, δεν μπορεί παρά να ακολουθεί το ίδιο το πλαίσιο των εργατικών συνομοσπονδιών, σωματείων κτλ. Αν και στην χώρα μας, δύσκολα μπορείς να τα ξεχωρίσεις αναμεταξύ τους. Η ουσιαστική υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης περνά σήμερα έξω από τους υφιστάμενους πολιτικούς σχηματισμούς, έξω από τα υφιστάμενα συνδικαλιστικά σχήματα και τα πολιτικά τους συμφέροντα.

Μια εργατική απεργία δεν είναι εξ ορισμού μια αντικυβερνητική διαδήλωση μόνο, αλλά βασικά είναι μια ταξική εκδήλωση της πάλης έναντι της κεφαλαιοκρατικής ισχύος, και μάλιστα, σε περίπτωση μιας γενικής απεργίας διαρκείας, τα πολιτικά διακυβεύματα μπαίνουν συχνά και από την μεριά του συστήματος σαν ένας ευφυής αποπροσανατολισμός του ταξικού, που γίνεται μεν και πολιτικός, στόχου του κινήματος.

Το κράτος σαν συλλογικός καπιταλιστής θα είναι πάντα ένας αντίπαλος για την αυθεντική εργατική αυτοοργάνωση, αλλά είναι επίσης και ένα πεδίο όπου αντανακλώνται οι ταξικοί συσχετισμοί. Σε αυτή την συγκυρία, η εργατική τάξη πρέπει να πιέσει μαζικά και δυναμικά την κυβέρνηση ώστε να μην υποχωρήσει βασικά από τις δεσμεύσεις της γύρω από την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, και άλλων βασικών εργασιακών δικαιωμάτων, αλλά και να δώσει προτεραιότητα στην παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας γύρω από τις αξίες και τα συμφέροντα της εργασίας και των φορέων της.

Η αντιστροφή της πορείας της χρεοκοπημένης οικονομικοπαραγωγικής βάσης της Ελλάδας είναι έτσι και αλλιώς εξαιρετικά δύσκολη: Με 70% του πληθυσμού οικονομικά ανενεργό, ακόμα και ένα απόλυτα συγκεντρωτικό καθεστώς που θα το ήθελε δεν θα μπορούσε να τα καταφέρει εύκολα και γρήγορα, ιδιαίτερα με βάση τους υφιστάμενους διεθνείς συσχετισμούς και μάλιστα στο περιβάλλον μιας παγκόσμιας ανεπίστρεπτης κρίσης.  Μένει στον ΣΥΡΙΖΑ να δείξει προς τα εκεί, να το παλέψει, και να αποδώσει δικαιοσύνη έναντι της διαφθοράς και διαπλοκής που τέμνει, δυστυχώς, κάθετα και οριζόντια μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας.

Από αυτό θα κριθεί, και όχι από το πως θα αντεπεξέλθει στον πόλεμο που του γίνεται είτε από ένα αυτοαποκαλούμενο επαναστατικό κίνημα, ή από το πλέγμα άρχουσας τάξης και των παράκεντρων μηχανισμών του.

Η κυβέρνηση έχει ακόμα την ευκαιρία να χτυπήσει τα μεγάλα συμφέροντα και τις κοινωνκές τους συμμαχίες, όχι απλώς επειδή είναι ιδεολογικά αντιδραστικά σαν κοινωνική τάξη, αλλά επειδή καμιά σοβαρή κοινωνική διεργασία σε όλα τα επίπεδα δεν μπορεί να συμβεί αλλιώς-μιας και ελέγχουν ένα τεράστιο κομμάτι της εξουσίας ακόμα.

Αυτά για τον ντόρο που σηκώθηκε γύρω από το αν είναι γελοίο να καλεί και ο ΣΥΡΙΖΑ στην απεργία. Εξαρτάται, ανάλογα με το πως την αντιμετωπίζει κανείς. Εξάλλου η είδηση δεν είναι αυτή, αλλά η είδηση είναι ότι υπάρχει ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που εκτός από ΝΑΙ στο δημοψήφισμα κάνει και απεργίες κόντρα σε ένα ΝΑΙ που δεν έχει πει, αλλά θέλουν τόσο πολύ να πει η αριστερή κυβέρνηση, σαν όρος για την διαιώνιση της ύπαρξης τους, όσο και της «αντιπολιτευτικής» τους δεινότητας!

Όλες και όλοι αύριο στην απεργία, για την επαναθεμελίωση της εργασίας, για να μπει ο κόσμος της εργασίας στο τιμόνι της παραγωγικής/προοδευτικής ανασυγκρότησης της οικονομίας και της κοινωνίας. Οι απεργίες είναι ταξικές εκδηλώσεις της εργατικής αυτονομίας που μπορεί και οφείλει μόνο αυτή, με την συγκρότηση, και με την συνειδητή της ωρίμανση, να υπερασπιστεί την δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία- κόντρα, μάλιστα, σε αυτόκλητους «σωτήρες»-άσπονδους εχθρούς και φίλους, όπως και αν αυτοί αυτοπροσδιορίζονται.

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »