Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Μαρτίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιαν.    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Κατάλογος

Archive for the ‘Εργασιακά’ Category

«Best practices»

Posted by eamgr στο 12 Μαρτίου, 2017

Η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων θα είναι ΑΝΤΙ-«Best practices» 

Best practice οι μνημονιακές εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα, κατά το ΔΝΤ, λοιπόν. Πάνω από το μισό εργατικό δυναμικό εργάζεται με όρους μερικής απασχόλησης. Περίπου 30% οι ανασφάλιστοι εργαζόμενοι. Ανεργία μη διαχειρίσιμη με κανένα οικονομικοπολιτικό καθεστώς. Και: Ο μη ενεργός οικονομικά πληθυσμός σταθερά μεγαλύτερος από τον ενεργό.SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Με όρους κλασικής πολιτικής οικονομίας μια ανεργία που ξεφεύγει του 7%-8% αποτελεί στοιχειώδες όρο χρεοκοπίας. Η Ελλάδα σε κανένα επίπεδο, υπό καμία συνθήκη και με κανένα καθεστώς ή νόμισμα, δεν μπορεί να αποκτήσει την ελάχιστη αυθυπαρξία δίχως μια γενναία παραγωγική ανασυγκρότηση. Δίχως μια βάσιμη πρωτογενή συσσώρευση κεφαλαίου.

Βέβαια η Ελλάδα δεν είναι μια κανονική περίπτωση. Ειδική Οικονομική Ζώνη (ΕΟΖ) επιδιώκουν να την καταστήσουν. Το μόνο που της λείπει είναι…οι επενδυτές που θα το διεκπεραιώσουν στην πράξη, εκμεταλλευόμενοι το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο και το απαραίτητο διαθέσιμο εργατικό δυναμικό. Λησμονούν, κατά τα άλλα, οι νεοφιλελεύθεροι κήρυκες ότι πουθενά στον κόσμο ιδιώτες επενδυτές δεν βοήθησαν να οικοδομηθούν εθνικές ή περιφερειακές οικονομίες, πόσο μάλλον στην εποχή μας-εποχή γενικευμένης κρίσης που είναι και κρίση αποεπένδυσης.

Υπό μια έννοια, βέβαια, η Ελλάδα είναι ήδη ΕΟΖ για ένα μεγάλο ποσοστό του εργατικού δυναμικού που είτε δεν αμείβεται, είτε υποαμοίβεται ή αμείβεται με κουπόνια. Πρόκειται για τις γκρίζες ζώνες της οικονομίας, τους κατά τα λοιπά αόρατους ανθρώπους, τα συνήθως απροστάτευτα και ανεκπροσώπητα στρώματα της εργασίας.

Όταν το πρώτο μνημόνιο χτύπησε κυρίως τους συνταξιούχους και τους δημόσιους υπαλλήλους οι ιδιωτικοί υπάλληλοι που απολάμβαναν ακόμα στοιχειώδεις συμβάσεις εργασίας νομίζανε ότι οι κρίση αφορά το Δημόσιο και ότι δεν έχει σχέση με τις δικές τους απολαβές. Δεν έβλεπαν καν τους διπλανούς τους συναδέλφους πάνω στους οποίους δοκιμάζονταν ήδη οι επερχόμενες μνημονιακές πρακτικές-που αργότερα θα αποκτούσαν και θεσμική προσταγή!

Το ΔΝΤ εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι με βάση τα γερμανικά συμφέροντα αποτελεί de facto συνδιαχειριστή της ελληνικής κρίσης. Τον απαραίτητο παγκόσμιο παράγοντα ότι αυτή η κρίση δεν μπορεί να θεωρείται με στενούς όρους ευρωπαϊκή. Εξάλλου έχει αποκτήσει παγκόσμια εμβέλεια η διαμάχη για το εάν η Ελλάδα εντοπίζεται εντός ή εκτός μιας Ευρώπης που ήδη μετασχηματίζεται και από την άποψη των ζωνών εκμετάλλευσης.

Πέρα από δείχτες με τους οποίους ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να επέμβει-γιατί ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να επέμβει ρυθμίζοντας/απαλύνοντας μειώσεις σε συντάξεις και αφορολόγητο και αυτό μπορεί να το κάνει διαμέσου του ελέγχου των τιμών ή, βασικά, με το κράτος πρόνοιας-το ζήτημα των συλλογικών διαπραγματεύσεων είναι ουσιαστικά το σημαντικότερο ζήτημα της εν εξελίξει διαπραγμάτευσης.

Ό,τι θεσπίζεται δύσκολα αναιρείται. Για αυτό και αν από αυτήν την διαπραγμάτευση η κυβέρνηση κερδίσει την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων αυτό θα αποτελεί πρώτης γραμμής νίκη!

Επειδή αυτό είναι το σημείο όπου συγκρούονται πιο πολύ από όλα δύο αντιθετικοί κόσμοι: το νεοφιλελεύθερο μέτωπο, που την απαξίωση της εργασίας την ενσωματώνει σαν βασικό δομικό στοιχείο της ιδεολογικής του κυριαρχίας. Ο κόσμος της εργασίας, η Αριστερά, που η υπεράσπιση της εργασίας, η θεσμική κατοχύρωση του συλλογικού της χαρακτήρα, αποτελούν αυτονόητους όρους ύπαρξης.

Ειδικότερα στην Ελλάδα με τον αποσαθρωμένο κοινωνικό/ταξικό ιστό, με την τεράστια κρίση εκπροσώπησης, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις στην πραγματικότητα αποτελούν αναγκαίο όρο μιας γενικότερης αναδιάταξης της ταξικής διάρθρωσης και των συσχετισμών εντός αυτής-όπως και ένα σοβαρό βήμα επανασύστασης της κοινωνίας στην βάση της.

Όλα αυτά τα γνωρίζει καλά το ΔΝΤ-όπως τα γνωρίζουν και οι νεοφιλελεύθερες ευρωπαϊκές ελίτ. Γνωρίζουν, εξάλλου-και αν δεν το γνωρίζουν σίγουρα θα το συμπεραίνουν και από τις τοποθετήσεις της ΝΔ-ότι ο κόσμος της εργασίας αποτελεί την μεγάλη βάση όπου εδράζεται η κοινωνική συμμαχία που εκφράζει αυτή η κυβέρνηση. Αν θέλει να την χτυπήσει κανείς, δεν έχει παρά να χτυπήσει τα κοινωνικά στρώματα που εκπροσωπεί.

Από την εξίσωση αυτήν, πρωταρχικό μέρος της γενικότερης εξίσωσης στην οποία εμπλέκονται σταθερά ευρύτεροι παράγοντες, λείπει δυστυχώς μια μόνιμη και συγκροτημένη θεσμικά παρέμβαση από την μεριά του κόσμου της εργασίας.

Αυτόν τον ρόλο καλείται να δικαιώσει η κυβέρνηση αυτή-και οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, αν τις κερδίσει, θα αναδιατάξουν τους όρους με τους οποίους παίζεται το πολιτικό παιχνίδι, καθώς και εν γένει η ίδια η κοινωνική αναπαραγωγή.

Ανδρέας  Μπεντεβής

Posted in Εργασιακά | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ας μιλήσουμε για τους πλειστηριασμούς

Posted by eamgr στο 26 Οκτώβριος, 2016

Το σύνθημα «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη»  ή «κανένας πλειστηριασμός» έρχεται και στοιχειώνει το μυαλό μας και τη κοινωνία  όσο δεν ξεκαθαρίζεται και δεν συγκεκριμενοποιείται .images-5

Αταξικά, φασαριόζικα, αποπροσανατολιστικά  ψαρεύει στα θολά νερά της κρίσης και βολεύει άπαντες εκτός από αυτούς που έχουν ανάγκη προστασίας τους εργαζόμενους, τους άνεργους ,τους αυτοαπασχολούμενους, τους μεροκαματιάρηδες αγρότες .

Βολεύει τα διαχρονικά λαμόγια με τις βιλάρες, τις αμαξάρες , τις σκαφάρες που με αεριτζίδικα δάνεια υποθήκευαν για χρόνια την εργασία  χιλιάδων εργαζομένων, οι οποίοι σήμερα υποχρεώνονται να πληρώσουν τη ζωή των άλλων.

Βολεύει και καλύπτει την έλλειψη ιδεολογίας και πολιτικής σε κόμματα και συλλογικότητες,  που αυτοπροσδιορίζονται  ως επαναστατικές και ταξικές.

ΘΥΜΙΖΩ ΟΤΙ:  Σύμφωνα με το Νόμο,  προστατεύονται οι δανειολήπτες που διαθέτουν ακίνητο αντικειμενικής αξίας έως 180.000 ευρώ εάν είναι άγαμοι, 220.000 ευρώ εάν είναι έγγαμοι, ποσά που προσαυξάνονται  κατά 20.000 ευρώ ανά παιδί και μέχρι τρία παιδιά. Αντίστοιχα, θα πρέπει να έχουν ετήσιο εισόδημα  13.906 ευρώ αν πρόκειται για ένα άτομο, 23.659 ευρώ αν πρόκειται για δύο άτομα και για κάθε παιδί 5.714 ευρώ, έως τρία παιδιά.

Αναρωτιέμαι,  λοιπόν:  φτάνουν αυτά τα όρια προστασίας για να μην περάσει στα χέρια τραπεζίτη ή εφορίας ή δημόσιου ή δημάρχου το  σπίτι του εργαζόμενου, του άνεργου, του μεροκαματιάρη αγρότη, του αυτοαπασχολούμενου;

Η απάντηση είναι μονοσήμαντη και απλή:  φτάνουν και περισσεύουν αρκεί να επεκταθεί η προστασία που υπάρχει  ως  προς τις τράπεζες και για τα χρέη προς  το δημόσιο. Άρα,  η κυβέρνηση πρέπει τώρα να καταθέσει την σχετική τροπολογία.  Άμεσα,  χωρίς καθυστέρηση.

Οφείλει  επίσης η κυβέρνηση και το υπουργείο δικαιοσύνης να διαχωρίσει τη διαδικασία των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας  από τους υπόλοιπους πλειστηριασμούς  για λόγους ουσίας και σωστής επικοινωνίας έτσι ώστε να μην ματαιώνονται πλειστηριασμοί π.χ. που αφορούν δεδουλευμένα εργαζομένων όπως έγινε πρόσφατα στη πόλη μας!!

Το βασικό πρόβλημα όμως  βρίσκεται αλλού και πρέπει να το εντοπίσουμε αν δεν θέλουμε να ζούμε σε γυάλα και να λειτουργούμε στον αστερισμό  μιας  ολικής επαναφοράς ακραίων αντιδραστικών νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Τα όρια προστασίας της πρώτης κατοικίας, για να μη γίνει η Ελλάδα Ισπανία,  να επεκταθούν και μετά το 2018. Αυτό είναι το κρίσιμο.

Σε αυτό πρέπει να πρωτοστατήσει το δημοτικό συμβούλιο και όχι σε ένα ραντεβού στα τυφλά ενάντια στους πλειστηριασμούς,  προς τέρψη των μπαταχτσήδων μαυραγοριτών που στην αντάρα της κρίσης θέλουν να μεταβιβάσουν τα θαλασσοδάνεια  και  τις διαπλοκές τους στη κοινωνία της εργασίας.

Ουρανία Μπίρμπα 

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Πρωτομαγιά παγκόσμια ημέρα της εργατικής τάξης

Posted by eamgr στο 4 Μαΐου, 2016

Πρωτομαγιά, η παγκόσμια ημέρα της εργατικής τάξης. Της μεγάλης πλειονότητας που συγκροτεί τον κόσμο μας, και που όμως τείνει να περιθωριοποιηθεί οριστικά σαν τάξη-μαζί της και η εργασία σαν αξία- στην κορυφαία στιγμή του περάσματος της ανθρωπότητας στον αποκοινωνικοποιημένο πλασματικό πλανήτη της καθολικής αλλοτρίωσης. Όπου το ανθρώπινο εξαφανίζεται μέσα από τον άνθρωπο.

Η εργασία αποτελεί την βασικότερη διαφοροποίηση του ανθρώπου σε σχέση με ολόκληρο το ζωικό βασίλειο. Είναι ο στοιχειώδης όρος για την αναπαραγωγή του είδους, καθώς και για την ανάπτυξη της αυτοσυνείδησης του ανθρώπου.

Στον καπιταλισμό, με την μισθωτή μορφή της, η εργασία αλλοτριώνει τον άνθρωπο, τον αποξενώνει από τον εαυτό του, από τον περίγυρο του, από την ίδια την διαδικασία της εργασίας και από τα παράγωγα της- τα οποία έτσι αντί για παράγωγα της εργασίας αυτονομούνται και παρουσιάζονται σαν φετιχοποιημένα είδωλα της ανταγωνιστικής κατανάλωσης, φτιάχνουν τον αλλότριο κόσμο των εμπορευμάτων.

Αυτή είναι μια κλασική περίπου περιγραφή της εργασίας και του ρόλου της στην κοινωνική αναπαραγωγή μέσα στον καπιταλισμό.

Από όλες τις απόψεις, σήμερα ζούμε το τέλος της μισθωτής εργασίας, την απαξίωση της ζωντανής εργασίας, ζούμε στην εποχή όπου η εργασία παύει να αποτελεί όρο συμμετοχής στην κοινωνική αναπαραγωγή, απαξιώνεται πλήρως σαν όρος συμμετοχής στη διανομή του κοινωνικού προϊόντος του ατομικού εργάτη.

Για αυτό, ακόμα και το κλασικό σύνθημα του αναρχισμού «Όχι στη μισθωτή σκλαβιά», μοιάζει ανεπίκαιρο, από μία αντιδραστική όμως σκοπιά, καθώς στα σύγχρονα παγκόσμια-με όρους μιας πρωτοφανούς, μάλιστα διεθνούς, κινητικότητας, στα όρια της στρατιωτικοποίησης, του εργατικού δυναμικού-σκλαβοπάζαρα του νεοφιλελευθερισμού η μισθωτή σκλαβιά έχει μετατραπεί σε απλήρωτη και ανασφάλιστη σκλαβιά χωρίς άλλους επιθετικούς προσδιοριστικούς!

Αν στα πλακάτ των απεργών-με τους δεκάδες νεκρούς ανάμεσα τους- της Πρωτομαγιάς του Σικάγο το 1886 έγραφε: «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ελεύθερος χρόνος, 8 ώρες ύπνος» για να παλέψουν-καταργώντας την- την 12ωρη και 14ωρη εργασία, σήμερα, κοντά ενάμιση αιώνα αργότερα, η εργασία δεν αντιστοιχεί σε επιβίωση, δεν αρκεί για αυτήν, ο χωροχρόνος της έχει απλωθεί ακόμα περισσότερο από το 12ωρο, ενώ ολόκληρος ο ελεύθερος χρόνος του ανθρώπου έχει μετατραπεί και εκείνος σε ελεγχόμενο διάστημα αναπαραγωγής της ιδεολογίας της κατανάλωσης και της αποκοινωνικοποιημένης εξατομίκευσης.1ΜΑΗ

Αν οι απεργοί του Σικάγο διεκδικούσαν ένα μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα που τούς αναγνώριζονταν ότι οι ίδιοι έφτιαχναν, σήμερα η εργατική τάξη πρέπει να αποδείξει το άλλοτε αυτονόητο, έτσι που εδώ και μερικές δεκαετίες τα παράγωγα της εργασίας μοιάζουν λες και είναι ουρανοκατέβατα, προϊόντα μιας αόρατης διαδικασίας με άγνωστους φορείς: Ποτέ άλλοτε η εργασία ως προς την οργάνωση της δεν ήταν τόσο κοινωνικοποιημένη, ενώ παράλληλα τα παράγωγα της άλλο τόσο εμφανίζονται ξένα και αδιάφορα ως προς την προέλευση τους.

Ο νεοφιλελευθερισμός τείνει να καταργήσει την μισθωτή εργασία και μαζί της κάθε απελευθερωτικό στοιχείο που την συνοδεύει έτσι όπως με διαμορφώθηκε με απερίγραπτους αιώνιους αγώνες σαν κοινωνική σχέση. Διαβάζουμε: «Ο πλήρης και ολοκληρωτικός καταναγκασμός του ατομικού εργάτη οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά , ιδεολογικά , είναι το περιβάλλον της πιο αποδοτικής κατανάλωσης της εργατικής δύναμης , το περιβάλλον του μέγιστου κέρδους, των αφηρημένων χρηματιστηριακών αγορών , που πρέπει να λειτουργούν ακόμη και σε συνθήκες πλήρους κοινωνικής και βιολογικής απονέκρωσης !»
Η συντριβή του κράτους Πρόνοιας που διαρθρώθηκε τις περιόδους της πιο ώριμης μισθωτής εργασίας σαν βασικής κοινωνικής σχέσης της καπιταλιστικής αναπαραγωγής συντελέστηκε με την συντριβή των απελευθερωτικών χαρακτηριστικών που περιείχε η μισθωτή εργασία , στην αντιπαλότητα της με το κεφάλαιο στα πλαίσια του νόμου της αξίας με την διεκδίκηση μέρους της απλήρωτης εργασίας , από την εργατική τάξη.

Η συντριβή του κοινωνικού κράτους και η αναίρεση από το κεφάλαιο των απελευθερωτικών χαρακτηριστικών της μισθωτής εργασίας δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα της ωμής καταστολής του αστικού κράτους. Ήταν και είναι αποτέλεσμα και της πολύχρονης ιδεολογικής παρέμβασης του νεοφιλελευθερισμού στην κοινωνία και στην ίδια την εργατική τάξη. Πολιορκούμενη μάλιστα από έναν ασύμμετρο καταναλωτισμό του παρασιτισμού σε στρώματα της κοινωνίας και της εργατικής τάξης δημιουργείται μια εχθρική συνείδηση στην εργασία, με σοβαρές συνέπειες στην εργατική αλληλεγγύη και την αποτελεσματικότητα των αγώνων των εργαζομένων στον κατακερματισμό τους , στην έλλειψη πολιτικού προσανατολισμού.» (ανακοίνωση του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου για την Πρωτομαγιά του 2008).

Ολόκληρη η ζωή ενός σύγχρονου ανθρώπου έχει μετατραπεί σε μια διαρκή εργασία, θυσία προς το κεφάλαιο, το οποίο παράλληλα απαλλάσσεται από τις κλασικές του δεσμεύσεις που παρήγαγαν οι θεσμικές κατακτήσεις της εργατικής τάξης. Πότε άλλοτε στην ιστορία του καπιταλισμού δεν ήταν τόσο ξεχαρβαλωμένες οι σχέσεις εργασίας, τόσο παραδομένες στην εξατομίκευση σε ένα καθεστώς στα όρια της μαφιόζικης αυτοτέλειας σε σχέση με το συνολικό συνταγματικό πλαίσιο-που και αυτό εξάλλου βαδίζει σε μία αντίστοιχη συνολική αποδιάρθρωση. Η μετατροπή των εργασιακών σχέσεων σε νόμιμο Γκουαντανάμο αποτελεί μόνο το πρώτο-και στοιχειώδες-μέσο για τον συνολικό εκφασισμό της κοινωνίας.

Για να πάρουν ένα σύγχρονο και αληθινό νόημα οι αγώνες της εργατικής τάξης χρειάζεται ένας σοβαρός ιδεολογικός και πολιτικός επανακαθορισμός της αξίας της εργασίας και των φορέων της. Χρειάζεται να έχουμε στην βάση της επαναστατικής πολιτικής μας πως οι κοινωνίες που ονειρευόμαστε θα έχουν ακριβώς εκείνες στο κέντρο τους την εργασία-σε αντίθεση με τον μικροαστικό δήθεν επαναστατικό πρόταγμα του τέλους της εργασίας-, απελευθερωμένη όμως από τα δεσμά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Ειδικά για την χώρα μας, η επαναθεμελίωση της εργατικής τάξης και της αξίας της εργασίας στα πλαίσια μιας συνολικής παραγωγικής ανασυγκρότησης αποτελεί τον μόνο αναγκαίο και ικανό όρο για την εθνικής ανεξαρτησία και τον επαναπροσδιορισμό της θέσης της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Εξάλλου η εργατική τάξη και μόνο πολέμησε για την Ελλάδα σε ολόκληρη την πορεία της σαν κοινωνικό σχηματισμό, αυτή και μόνο θα μπορούσε να την πάρει στην πλάτη της και σήμερα που αντιμετωπίζει τις συνέπειες πολλαπλών κρίσεων.

Αυτή η πορεία δεν μπορεί παρά να περνάει πάνω από όλα τα κλασικά και χρεοκοπημένα-χρήσιμα μόνο σαν παραδείγματα μιας άλλης εποχής-σχήματα αντιπροσώπευσης, από την βάση της κοινωνίας μέχρι τους πολιτικούς της σχηματισμούς, ακόμα και εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται σαν επαναστατικοί, όμως είτε έχουνε αποβάλλει την εργατική τάξη από το λεξιλόγιο τους, είτε την επικαλούνται σαν μέσο κεφαλαιοποίησης ψήφων εν είδη πολιτικού μάρκετινγκ.

Για την εργατική αυτονομία, για να πάψουν να είναι πολιτικά αόρατοι, στατιστικοί αριθμοί -και μάλιστα κάτω από το κλάσμα της επιβίωσης- οι άνθρωποι της εργασίας, οι άνθρωποι που συγκροτούν τον υλικό και πνευματικό μας κόσμο. Η ελπίδα και η καρδιά ενός άκαρδου κόσμου, πριν να αλλοτριωθούν και εκείνοι οριστικά.

 

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Posted in Αναλύσεις, Εργασιακά | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ;

Posted by eamgr στο 24 Μαρτίου, 2016

Το μέγεθος  της ανεργίας ειδικά τον τελευταίο καιρό δεν είναι  επικίνδυνα μεγάλο μόνο στην Ελλάδα ή την Ευρώπη αλλά  στο κόσμο όλο.ανεργια

Μπλέκεται με το προσφυγικό, το μεταναστευτικό, τους πολέμους, και καταλήγει στην πλήρη οικονομική και κοινωνική απαξίωση ολόκληρων περιοχών του πλανήτη.

 Οι σύγχρονες κοινωνίες δοκιμάζονται άμεσα. Η Ευρώπη πεδίο και συνισταμένη όλων των ιστορικών αλλαγών ευρίσκεται σε σταυροδρόμι αποφάσεων. Θα υπερισχύσουν οι στοιχειώδεις δημοκρατικές αρχές ή θα κατρακυλήσουμε στο σκοταδισμό και τη βαρβαρότητα;

Θα «αντέξουν» οι κατακτήσεις – εντός του πλαισίου του κράτους πρόνοιας ή οι εξωτερικές και εσωτερικές επιθέσεις σε αυτό θα το συντρίψουν, μέσα από τον οδικό χάρτη του κινέζικου υποδείγματος;

 Οι 100δες χιλιάδες άνεργοι, μαζί με τις στρατιές εξαθλιωμένων εργαζομένων των 300 ευρώ, των ανασφάλιστων και μισοασφαλισμένων, της μαύρης και απλήρωτης εργασίας είναι  μια εφιαλτική πνιγηρή κανονικότητα. Μια κανονικότητα που προσπαθούν να μας την επιβάλουν με χιλιάδες τρόπους και να πείσουν τη κοινωνία της εργασίας ότι δεν υπάρχει έξοδος διαφυγής.

Όλο και περισσότερο περιοχές πόλεων στην Ευρώπη μας μεταφέρουν στις παραγκουπόλεις της Αφρικής, της Ασίας, της Ν Αμερικής. Και όλα αυτά την ώρα που ο παγκόσμιος πλούτος δεν μειώνεται τόσο ώστε να πολλαπλασιάζεται η φτώχεια.

 Απαιτείται λοιπόν  να καταλάβουμε τα αίτια και να οικοδομήσουμε σαν κοινωνία της εργασίας μια διέξοδο δημοκρατική προοδευτική μακριά από τις καταδικασμένες και αποτυχημένες συνταγές του ληστρικού νεοφιλελευθερισμού  αλλά και  από βολονταρισμούς, τηλεοπτικά χαπενιγκ και φιέστες εντυπωσιασμού.

Μια διέξοδο που θα αρνείται αυτή την κανονικότητα του σύγχρονου εργασιακού ολοκαυτώματος τύπου Κίνας που έχει φτάσει το μεροκάματο 1,5 ευρώ, που απορρύθμισε τις εργασιακές σχέσεις σε παγκόσμιο επίπεδο και εκτίναξε την ανεργία στα ύψη. Εκεί στη «κομμουνιστική»- ληστρικοκαπιταλιστική Κίνα που είναι δυσδιάκριτη η διαφορά μεταξύ εργαζόμενου και άνεργου. Φταρνίζεται η Κίνα και οι υπόλοιποι είναι ήδη άρρωστοι!! Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: μια κινέζικη ομπρέλα πουλιέται 3 ευρώ. Πού είναι τα υλικά, πού είναι τα εργατικά, πού είναι τα μεταφορικά, το κέρδος του βιομήχανου, το κέρδος του μικροπωλητή;

Κανείς λοιπόν σήμερα δεν μπορεί να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει και να περιορίζει το πρόβλημα σε προσλήψεις βασικά στο δημόσιο.

Οι πολιτικές ανακούφισης είναι αναγκαίες, αλλά δεν είναι ικανές από μόνες τους να λύσουν το πρόβλημα. Η ιατροφαρμακευτική κάλυψη  όλων των ανασφάλιστων και ανέργων είναι σημαντικό μέτρο. Η εθνική σύνταξη το ίδιο. Αλλά όλα αυτά στηρίζονται και έχουν όριο την εργασία.

Για να χτυπηθεί η ανεργία πρέπει η χώρα να αλλάξει βηματισμό:

1.Να προχωρήσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης. Προχωρώντας βήμα-βήμα στην απαγκίστρωση της πατρίδας μας από την επιτροπεία των δανειστών που τα τελευταία 6 χρόνια την πρόσδεσε το σύστημα του παρασιτισμού και του νεοφιλελευθερισμού της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ και των εξαπτέρυγων τους.

  1. Να σταματήσει η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας που εισάγει τη επιβίωση και καταργεί τη αξιοπρεπή ζωή του εργαζόμενου. Να αποκατασταθεί το δίκιο στοιχειωδών εργασιακών σχέσεων με συλλογικές συμβάσεις και όχι ατομικές που πρέπει να καταργηθούν.

  2. ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ να συνεχιστεί και να ανασχεδιαστούν στο σύνολο τους τα προγράμματα ανεργίας του ΟΑΕΔ και τα ΕΣΠΑ γιατί 20 χρόνια τώρα το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. δεν τα χρησιμοποίησαν μόνο για την ανακύκλωση της ανεργίας αλλά ήταν πηγή παράνομου πλουτισμού διαπλοκής και παρασιτισμού μιας κάστας επιχειρηματιών, εργολάβων και μιας κάστας συνδικαλιστών για εξαγορά συνειδήσεων. Φυσικά δεν έχει νόημα η χρηματοδότηση επιχειρήσεων τύπου μπάρ και καφετέριας που σε ένα χρόνο απλά δεν θα υπάρχουν.

  3. Να δοθούν κίνητρα κυρίως στους νέους ώστε να επανασχεδιαστεί και να προχωρήσει ένα άλλο υπόδειγμα στην παραγωγική διαδικασία: Οι κοινωνικές επιχειρήσεις.

 

ΜΑΝΩΛΗΣ ΒΑΝΔΩΡΟΣ

φοιτητής στο τμ. τηλεπικοινωνιακων συστηματων καιι δικτύων

Posted in Αναλύσεις, Εργασιακά | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Το συνέδριο-παρωδία της ΓΣΕΕ μια χυδαία πρόκληση για την εργατική τάξη

Posted by eamgr στο 19 Μαρτίου, 2016

Αποτελεί χυδαία πρόκληση προς την εργατική τάξη τα εκατομμύρια των ανέργων, της μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας, των επιδοματικά απασχολούμενων, να ονομάζει η ιθύνουσα νομενκλατούρα της ΓΣΕΕ τις ανοιξιάτικες διακοπές της στις ξενοδοχειακές μονάδες των VIPS,συνέδριο της εργατικής τάξης. (Με μετριοπαθείς υπολογισμούς το κόστος τους ξεπεράσει τις 350.000 ευρό)!rodos_palas

Μακριά από την εργατική τάξη μεταφορικά και κυριολεκτικά προστατευμένη από την οργή της, σε μια παρωδία συνεδρίου θα ανανεώσει την γραφειοκρατική της νομιμοποίηση ως δεσμοφύλακα της εργατικής τάξης στο στρατόπεδο συγκέντρωσης και καταναγκαστικών έργων του νεοφιλελευθερισμού.

Το συνέδριο της ΓΣΕΕ δεν χώραγε ούτε στη Λέσβο, ούτε στη Κω, ούτε στη Λέρο, ούτε στην Ειδομένη. Τι σχέση μπορεί να ‘χει συνδικαλιστική γραφειοκρατία με το παγκόσμιο πρόβλημα της μετανάστευσης και της προσφυγιάς που διαχειρίζεται με τις διεθνιστικές πανανθρώπινες αξίες ο λαός και η χώρα για λογαριασμό ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Δεν πρόκειται απλά και μόνο για κάποιες ρεφορμιστικές ομάδες που εξαντλούν την αντίληψη τους για την ταξική πάλη άρα και την λειτουργία τους ως ταξικά υποκείμενα σε διάφορες μορφές ταξικής συνεργασίας που εξ αντικειμένου δεν μπορούν να ξεπεραστούν στο επίπεδο των κοινωνικών οργανώσεων ίσως ακόμη και στις σημερινές ακραίες συνθήκες της βαθιάς κρίσης.

Πρόκειται για τον πιο σκληρό και ανθεκτικό κρατικοδίαιτο θύλακα του νεοφιλελεύθερου πελατειακού συστήματος και της κοινωνικοπολιτικής του συμμαχίας. Η διαχείριση των προγραμμάτων ΕΣΠΑ είναι ενδεικτική της συμπεριφοράς της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας. Ώστε άμεσα βασικό ζήτημα για το χτύπημα της διαφθοράς και την στοιχειώδη ταξική εξυγίανση του συνδικαλιστικού κινήματος είναι η θεσμοθέτηση του ασυμβίβαστου ανάμεσα στα συνδικαλιστικά όργανα και την διαχείριση των προγραμμάτων του ΕΣΠΑ.

Η βαθιά και αξεπέραστη κρίση εκπροσώπησης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος είναι έργο της ΓΣΕΕ. Τυπικά η ΓΣΕΕ δεν εκπροσωπεί σήμερα πάνω από το 10% της εργατικής τάξης ουσιαστικά όμως εκπροσωπεί μόνο μερικές λίγες χιλιάδες (μονοψήφιο ποσοστό) υψηλόβαθμης ελίτ από το χώρο των υπηρεσιών και ορισμένων «ευγενών ταμείων».

Δεν αρκέστηκε όμως αυτή η ιθύνουσα νομενκλατούρα μόνο στον ταξικό ευνουχισμό του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, την απαξίωση του, την διαφθορά των οργάνων του.

Στα χρόνια της βαθιάς κρίσης παθητικά και ενεργητικά ενσωματώθηκε ως συστατικό στοιχείο της τρόικας εσωτερικού για την υπεράσπιση του πολιτικού συστήματος της υποτέλειας και της διαφθοράς  με κορυφαία εκδήλωση την ένταξη της στο εμφυλιοπολεμικό μέτωπο του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα.

Έτσι  μαζί με αυτό το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα φέρνει βασική και πρώτη ευθύνη για την διάλυση των εργασιακών σχέσεων και για τα καίρια κτυπήματα στο σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης και του κοινωνικού κράτους.

Αντίπαλος της ιθύνουσας νομενκλατούρας της ΓΣΕΕ δεν είναι ούτε ο Σόιμπλε, ούτε οι νεοφιλελεύθεροι άρπαγες των δανειστών, ούτε τα εγχώρια δουλικά τους υποκατάστατα.

Είναι η κυβέρνηση της αριστεράς που κάτω από τις πιο ακραία δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες εσωτερικά και εξωτερικά αμύνεται  στις στοιχειώδεις βάσεις του κοινωνικού κράτους υπερασπιζόμενη τις αξίες της εργασίας και της δημοκρατίας.

Η απονομιμοποίηση αυτής της νομενκλατούρας είναι και αναγκαία και εφικτή και θα έπρεπε να αποτελεί κεντρική κατεύθυνση και στόχο της ενότητας δράσης όλων των προοδευτικών  δημοκρατικών και αριστερών δυνάμεων με ταξικές μάλιστα αναφορές.

Καθολική αποχή και καταγγελία του συνεδρίου παρωδία των συμμάχων του Σόιμπλε και του μαύρου μετώπου στο εσωτερικό.gsee

Διεκδίκηση και απαίτηση από τη κυβέρνηση ενός νέου θεσμικού πλαισίου για το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα που θα προκύψει μετά από μια πλατιά και σε βάθος συζήτηση με τις ζωντανές δυνάμεις του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος με βασικές κατευθύνσεις:

  1. Την διασφάλιση της ενότητας, της μαζικότητας, της ταξικής αυτονομίας και αυτοτέλειας των οργανώσεων και των συνδικαλιστικών οργάνων.

  2. Θα διασφαλίζει σε κάθε επίπεδο συνδικαλιστικής εκπροσώπησης και τον αντίστοιχο κοινωνικοπολιτικό τους ρόλο

  3. Θα περιέχει και θα κατοχυρώνει ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο εργασιακών σχέσεων στη βάση των σημερινών αναγκών της εργατικής τάξης και της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης .

 

Παρέμβαση-Ομιλία  του Νίκου Μούσιου μέλους του Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου Πάτρας,σύνεδρος στο συνέδριο της ΓΣΕΕ

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ – ΕΡΓΑΣΙΑ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΜΙΣΘΟΣ

Posted by eamgr στο 14 Ιανουαρίου, 2016

Η συζήτηση για το ασφαλιστικό η οποία διεξάγεται αυτές τις ώρες, ειδικά όσον αφορά την αντιπολίτευση, τα συνδικάτα, αλλά και μέλη της κυβερνητικής πλειοψηφίας  (όπως προκύπτει από σχετική δήλωση του κ. Νάσου Αθανασίου) γίνεται σε κενό μνήμης.

Αναφέρονται σχεδόν όλοι στις απώλειες από το «τελευταίο» PSI αγνοώντας ότι ΟΛΗ η ιστορική διαδρομή του ασφαλιστικού είναι ΕΝΑ ΣΥΝΕΧΕΣ PSI! Τουλάχιστον μεταπολεμικά που υπάρχουν στοιχεία  πλήρως καταγεγραμμένα.

Μια συνεχής αφαίμαξη των αποθεματικών, μια συνεχής κλιμακούμενη εισφοροδιαφυγή και εισφοροαποφυγή, αλλά και μια συνεχής προσπάθεια των κυβερνήσεων να δημιουργήσουν συνθήκες αφενός απαξίωσης του αναδιανεμητικού χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος, ενισχύοντας τα κεφαλοποιητικά – ανταποδοτικά  στοιχεία, και αφετέρου εγκλωβίζοντας, δυστυχώς,  τμήματα των εργαζομένων αλλά και το σύνολο του συνδικαλιστικού κινήματος σε λογικές εμπορευματοποίησης της εργατικής συνείδησης.    ασφαλιση

Όμως ας επανέλθουμε.

Το τελευταίο PSI τράβηξε το σωληνάκι με το οποίο το βυθισμένο ασφαλιστικό, ακόμη ανέπνεε…αναγκάζοντας την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πρώτη φορά να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, πέρα από συνθήματα και αέρα ντουντούκας.

ΑΝ ΟΧΙ ΤΩΡΑ ΠΟΤΕ;

Η παρέμβαση των εργαζόμενων, ο διάλογος, οι απαντήσεις στα γιατί και πώς… είναι περισσότερο από αναγκαία.

Τα ερωτήματα παραμένουν, οι προτάσεις αναμένουν .

  • Μέσα από ποιους μηχανισμούς χάθηκαν τόσα ποσά και πού πήγαν;

  • Για ποιο λόγο αφέθηκαν οι εργαζόμενοι και οι κάθε λογής εκφραστές-εκπρόσωποι τους στην αγκαλιά του κράτους, επιδιώκοντας την εξασφάλιση τους εντός της καπιταλιστικής σχέσης με εγγυητή το κράτος της;

  • Μα πάνω απόλα το ζήτημα των ζητημάτων: Η εργασία, τα όρια της, ο ελεύθερος χρόνος εντός αυτής, σε σχέση με τον νεοφιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση. Θέμα που σχετίζεται και με τον χρόνο του συνταξιούχου, την αλληλέγγυα προσφορά του, μέσα από την θεμελίωση του ελεύθερου χρόνου σαν κατεξοχήν δημιουργικού και παραγωγικού. Συγχρόνως, ποιά τα όρια, ποιές οι σημερινές δυνατότητες για έναν εξελισσόμενο κοινωνικό μισθό;

Βεβαίως τα ερωτήματα δεν τελειώνουν στα παραπάνω.

Όμως στο βαθμό που οι συλλογικότητες των εργαζομένων και πριν και τώρα αρνούνται (συνειδητά και ασυνείδητα) να τοποθετηθούν, να  απαντήσουν, η συζήτηση και οι τελικές αποφάσεις θα εκτρέπονται και θα τοκίζονται στις τεχνοκρατικές αγκάλες και στα μαθηματικά μοντέλα μέσω των οποίων όλα τα τελευταία χρόνια το ασφαλιστικό οδηγήθηκε «με επιστημονικό» τρόπο στα βράχια.

Όσο δύσκολα και να είναι τα πράγματα οφείλουμε τουλάχιστον να ξεκινήσουμε. Αυτό για δύο λόγους. Αφενός για να μάθουμε και αφετέρου για να οικοδομήσουμε την άλλη πρόταση. Άλλωστε και η μεγαλύτερη πορεία ξεκινά από ένα βήμα.

Ας  τολμήσουμε.

Βρισκόμαστε σε έκτακτες περιστάσεις. Ας μην γελιόμαστε. Με 1.500.000 ανέργους, εκατοντάδες χιλιάδες σε καθεστώς μαύρης εργασίας, μισθούς που ανταποκρίνονται σε επίπεδο τουλάχιστον προ 10ετίας, ΚΑΙ το κυριότερο με πλήθος εργαζομένων σε ηλικία  περισσότερο ή λιγότερο κοντά στην συνταξιοδότηση χωρίς δυνατότητα εργασίας και με ελάχιστο αριθμό ενσήμων. Αποθεματικά μηδενικά.

 Αυτό το βαρύ φορτίο πρέπει να διαχειριστεί άμεσα, ώστε και να σταθεροποιηθεί  το ασφαλιστικό και να μπουν στέρεες βάσεις για μια άλλη προοπτική. Χωρίς ίχνος μαξιμαλισμού, μπορούν να βρουν λύση μόνο στα πλαίσια ενός άλλου κοινωνικού οράματος, μιας νέας κοινωνικής «καινοτομίας».

Όσο για το ερώτημα, αν το προτεινόμενο ασφαλιστικό από την κυβέρνηση είναι στην σωστή κατεύθυνση, ας το κάνουμε πιο απλό:

 Οι εργαζόμενοι και οι συλλογικότητες τους τι πρέπει να κρατήσουν και να διευρύνουν από την κυβερνητική πρόταση;

Τι απορρίπτουν και με τι το αντικαθιστούν;

 Μέχρι τώρα δεν ακούσαμε τίποτε ή σχεδόν τίποτε σχετικό, σε αντίθεση με κλάδους ελευθεροεπαγγελματιών που ξέρουν και τι θέλουν και πως το θέλουν.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι:

Η εθνική σύνταξη είναι σωστή και αναγκαία λύση; ΕΙΝΑΙ.

Όμως τα συνδικάτα πρέπει να πιέσουν, ώστε τουλάχιστον οι μικρότερες συντάξεις, να συμπληρωθούν με συνεχώς διευρυνόμενο-αναπροσαρμοσμένο κοινωνικό μισθό μέσα από αποεμπορευματοποίηση Δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών. Στα ίδια πλαίσια γίνεται αναγκαία η αλληλέγγυα εθελοντική κοινωνική προσφορά των συνταξιούχων.

Εφόσον βελτιωθεί η οικονομία-εργασία δεν θα πρέπει η εργατική εισφορά να μειωθεί;

Για τα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα δεν θα μπορούσε να διεκδικηθεί κλιμακούμενη μείωση στο ωράριο;

Ας μην αναφερθούμε στην έλλειψη εργοδοτικής εισφοράς για κάλυψη επαγγελματικού κινδύνου και «εργατικού ατυχήματος», όταν ακόμη και τα έξοδα κηδείας μετά από θανατηφόρο εργατικό, τα αναλαμβάνει το ασφαλιστικό ταμείο!!

Η αξιοποίηση των αποθεματικών; Ένα τεράστιο ζήτημα. Μπορούμε να διεκδικήσουμε τράπεζα ειδικού σκοπού;

Σε μια εποχή που δεν υφίσταται ίχνος εργασίας μη κοινωνικής αλλά και το ποσοστό πνευματικής εργασίας συνεχώς αυξάνει ποιά πρέπει να είναι η κατεύθυνση; Πως μπορεί να στοιχειοθετηθεί ένας καθολικός κοινωνικός πόρος που δεν θα μετράει την εργασία αλλά την παραγωγικότητα; Μερικά απλά ερωτήματα.monternoi_kairoi

Τα συνδικάτα αν μείνουν στην απόρριψη με το μάτι στραμμένο στα πάλαι ποτέ ευγενή ταμεία απλά θα χάσουν και το τελευταίο κομμάτι της αξιοπιστίας τους. Την ίδια ώρα κλιμακώνεται η επιδίωξη των νεοφιλελεύθερων όπου γης, να καταργήσουν τα «βαρίδια» της κοινωνικής ασφάλισης και του κράτους πρόνοιας. Μα αυτά είναι που ακόμη, έστω και κατακερματισμένα, υπάρχουν και ωθούν τους εργαζόμενους να αντιστέκονται στην Ελλάδα στην Ευρώπη.

          Το πρόβλημα των ταμείων δεν είναι μόνο λογιστικό. Είναι πολιτικό-ταξικό και σαν τέτοιο να το αντιμετωπίσουμε.

Υστερόγραφο: Η ΓΣΕΕ δεν μετέχει στην συζήτηση για το ασφαλιστικό. Τι αντιπροσωπεύει σήμερα η ΓΣΕΕ; Ποια η σχέση της με τον άνεργο χαμηλοσυνταξιούχο κτλ; Μήπως είναι καιρός ομάδα συνδικαλιστών με αποφάσεις Γ. Συνελεύσεων να αναλάβει ρόλο;

ΜΕΡΙΚΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Μετά τα ανωτέρω επιλέγουμε μια σύντομη αναφορά στα διαχρονικά PSI, και αυτό για να δειχτεί άλλη μια φορά ότι η πορεία του ασφαλιστικού είναι η άλλη όψη της πορείας της ελληνικής οικονομίας όπως την προδιέγραψε η μαφιόζικη αστική τάξη με τους διαχρονικά εκπροσώπους της…

 Η μείωση των αποθεματικών των ταμείων, προέκυψε από την  κατάθεση τους στην Τράπεζα της Ελλάδας με επιτόκιο που καθοριζόταν από τις κυβερνήσεις (νομισματική επιτροπή) με τον αναγκαστικό νόμο 1611/1950. Από το 1951 μέχρι το 1954 τοκίζονταν με 5%, ο πληθωρισμός έφτανε το 15,1% και το επιτόκιο των καταθέσεων ήταν 7%. Από το 1954 έως το 1971 το επιτόκιο έγινε  4,00%. Από το 1972 έως το 1973 ο πληθωρισμός κλιμακώνεται από 15,5% έως 26,8%  με επιτόκιο κατάθεσης στο 4%.

 Μόνο για το ΙΚΑ η απώλεια εσόδων από διαφορά επιτοκίων από το 1970 έως το 1987 ανέρχεται σε 500 εκατ. Ε. Την ίδια ώρα τα ταμεία δανείζονταν από τις τράπεζες με επιτόκια έως 32%!

 Οι επιβαρύνσεις του ΙΚΑ από τόκους δανείων την περίοδο 1982 – 1989 ξεπέρασαν τα 700 εκατ. Ε.

Το σημαντικότερο: Από το 1950 έως το 1980 τα ταμεία βρίσκονταν σε περίοδο κεφαλαιοποίησης.

 Η σχέση ασφαλισμένων προς συνταξιούχους για το ΙΚΑ ξεκινά από 17,27/1 (το 1950) και φτάνει το 2,77/1 το 1990.

Επί κυβέρνησης Ν. Δημοκρατίας, ενώ οι δανειακές ανάγκες του κράτους αυξάνονται, απαγορεύτηκε στα ασφαλιστικά ταμεία να επενδύουν τα διαθέσιμα τους σε τίτλους του δημοσίου. Από το 1994 έως το 2004 με το νόμο 2042/92 επιτρέπεται το 20% των διαθεσίμων να επενδύονται σε μετοχές και ακίνητα και σε τίτλους δημοσίου. Την ώρα της χρηματιστηριακής φούσκας η κυβέρνηση Σημίτη – ΠΑΣΟΚ επέλεξε να αυξήσει το όριο επένδυσης από 20% σε 23% (Ν. 2676/99) κάνοντας γαργάρα και τις υπερβάσεις του ορίου αυτού. Συγχρόνως μέρος των αποθεματικών των ταμείων κατευθύνεται στο χρηματιστήριο για αποκρατικοποιήσεις Δημόσιων οργανισμών. Με το νόμο 2216/94 δημιουργείται κεφάλαιο στην Τράπεζα της Ελλάδας από τα μη επενδυμένα κεφάλαια ασφαλιστικών ταμείων και νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου που επενδύονται σε τίτλους του ελληνικού δημοσίου από τη δευτερογενή αγορά. Η απόδοση και αυτών των κεφαλαίων ξεκινά από 8,2% το 1994 και φτάνει 1% στα 2004 σε αποπληθωρισμένες τιμές, και σε οριακές αποδώσεις το 2005 και 2006 .

Συνολικά, στα 60 δις Ε περίπου, υπολογίζεται η απώλεια των αποθεματικών από το 1950 έως 1975.

3,5 δις ευρώ χάθηκαν στο τζογάρισμα, περίπου 9 δις χρωστάει το κράτος και άλλα τόσα οι ιδιώτες στο ΙΚΑ. Το κράτος ουδέποτε τήρησε την υποχρέωση του για καταβολή κεφαλαίων στην κοινωνική ασφάλιση. Τόσο με το νόμο Σιούφα σύμφωνα με τον οποίο έπρεπε να δίνει 10% (3/9) για τους μετά το 1993 εργαζόμενους όσο και όταν  υποχρεώνεται σε 1% του ΑΕΠ ετησίως. Τα λεγόμενα δομημένα ομόλογα  και το PSI     αποδόμησαν ότι είχε απομείνει (πάνω από 13 δις Ευρώ).

Παράλληλα εξελίσσονται και οι κυβερνητικές επιθέσεις- ρυθμίσεις. Στην αρχή που δεν υπήρχαν παρά λίγοι συνταξιούχοι ήταν αρκετή μια μικρή σύνταξη μέσα από τα υπάρχοντα αποθεματικά. Όταν μετά το 80 αρχίζει ο αριθμός των δικαιούχων να αυξάνει συγχρόνως με την ικανοποίηση εργατικών αιτημάτων από την τότε κυβέρνηση – ειδικά ευνοϊκά για Δημόσιο και ευγενή ταμεία αλλά και την κατώτατη ΙΚΑ– αρχίζουν τα δύσκολα. Ο Ν. 1759/88 ανοίγει το χορό ώστε οι 1902/90, 1976/91 και 2084/92 μέσα από την γνωστή τακτική του κατακερματισμού της εργατικής συλλογικότητας να προχωρήσουν τη μεταρρύθμιση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στην κατεύθυνση της ανταποδοτικότητας. Η συνέχεια είναι γνωστή: Γιαννίτσης, Ρέππας και η τελευταία «χρυσή» 7ετία των μεγάλων ανατροπών. Το συμπέρασμα παραμένει. Ούτε το 1990 ούτε αμέσως μετά η ανεργία ήταν μεγάλη ούτε η σχέση εργαζόμενοι/συνταξιούχοι σε επικίνδυνο σημείο. Το ΑΕΠ αυξανόταν με ικανοποιητικό ρυθμό. Όμως οι παρεμβάσεις στα ταμεία ήταν συνεχείς και σε βάρος της κοινωνικής ασφάλισης. Άρα δεν είναι μόνο τα μνημόνια αλλά …κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει…

Χρήστος Βανδώρος

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα, Εργασιακά | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Απεργία 12Νοέμβρη: Μια ευκαιρία, για να ξεχωρίσουμε το «ΟΧΙ» από το «ΝΑΙ»

Posted by eamgr στο 11 Νοέμβριος, 2015

Αν η πατριδοκαπηλία είναι το ύστατο καταφύγιο των απατεώνων, αντίστοιχα ο πολιτικαντισμός είναι το ύστατο καταφύγιο των χρεοκοπημένων εργατοπατέρων. Με αφορμή την αυριανή πανελλαδική απεργία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, και των αντιδράσεων απέναντι στο κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτήν, βγαίνει όσο ποτέ στην επιφάνεια ο πολιτικός καιροσκοπισμός και η συντεχνειοποίηση- σε επίπεδο, μάλιστα, θλιβερών ομαδοποιήσεων- των, εδώ και χρόνια, φυσικών αυτουργών της διάλυσης των ενώσεων του κόσμου της εργασίας, και της καθολικής απαξίωσης-αποχής από αυτές.images

Είναι, δυστυχώς, λογικό με βάση όσα έχουμε συνηθίσει- αλλά σε καμία περίπτωση και θεμιτό- να μπερδεύει κανείς το κόμμα του με το συνδικάτο, την απεργία με μια κομματική εκδήλωση, τα ταξικά διακυβεύματα μιας απεργίας με μια κεντρικού τύπου πολιτικάντικη προσπάθεια «αντιπολίτευσης». Η ΚΚΕδοποίηση ολόκληρης της Αριστεράς σε αυτό το σημείο εγκλωβίζει, δυστυχώς, μαζί και ολόκληρη την κοινωνία των εργαζομένων.

Η κομματικοποίηση κάθε μορφής της κοινωνικής αναπαραγωγής στην Ελλάδα είναι ένα αξεπέραστο εμπόδιο, καθώς και ένα ανάχωμα σοβαρό, για οποιαδήποτε προοδευτική οργάνωση στην βάση της κοινωνίας. Ακόμα και οι πλέον στοιχειώδεις οργανώσεις σε επίπεδο γειτονιάς γρήγορα μετεξελίσσονται σε μήλον της έριδος από τα κόμματα και τις οργανώσεις της Αριστεράς, με επόμενη, αναπόφευκτη, εξέλιξη την απονεύρωση τους.

Το ίδιο το εργατικό/συνδικαλιστικό κίνημα μετατράπηκε, ιδιαίτερα από την μεταπολίτευση και πέρα- και με την ευθύνη της Αριστεράς εξαιρετικά σημαντική ως προς αυτή την εξέλιξη- σε ένα κατεξοχήν πεδίο αυτού του ανταγωνισμού, ο οποίος ακριβώς και ευθύνεται σε έναν μεγάλο βαθμό για την σταδιακή του αποσύνθεση, την διαλυτικότητα και την απομαζικοποίηση του. Μέχρι το σημείο όπου έχει διολισθήσει ιδιαίτερα τα τελευταία 15 χρόνια, όπου εξ αιτίας και παράλληλα με αυτή την διαλυτικότητα, οι νεοφιλελεύθερες σχέσεις «απασχόλησης» τού έδωσαν την χαριστική βολή, ολοκληρώνοντας ουσιαστικά την μετατροπή του σε στεγανές πολιτικές λέσχες για την εξυπηρέτηση στενών κομματικών πλάνων.

Σήμερα, με το αξιακό μέγεθος της εργασίας και των  φορέων της να συρρικνώνεται, θα περίμενε κανείς ότι οι δυνάμεις με αναφορά στην εργασία και στον μαρξισμό θα έπιαναν τον μίτο από την αρχή, ανοίγοντας την ιστορική κουβέντα που πρέπει, σε μια ιστορικά κρίσιμη και ρέουσα εποχή, να περιστραφεί το επίκεντρο της ταξικής αντιπαράθεσης  γύρω από την ίδια την εργατική αξία και το επίπεδο των παραγωγικών σχέσεων, καθώς και των ίδιων των κοινωνικών σχέσεων, που η εκφασισμένη κυρίαρχη ιδεολογία επιχειρεί να παρουσιάσει σαν ασύνδετες μεταξύ τους.

Επειδή, για την υπεράσπιση της εργατικής τάξης σήμερα, πρέπει να απαντηθούν ακριβώς αυτά τα ζητήματα με όρους, μάλιστα, που να αποδεσμεύουν ευρύτερες θετικές εξελίξεις για την ταξική πάλη και την κοινωνία.

Αντί για όλα αυτά, στο απροκάληπτα επιθετικό εκ μέρους του κεφαλαίου μνημονιακό σκηνικό, οι εργατικές συνομοσπονδίες δεν μπόρεσαν ούτε καν τον ίδιο τον ρόλο του μεσάζοντα να υπερασπίσουν για τον εαυτό τους, η άρχουσα τάξη έμεινε έξω από το κάδρο της λαϊκής οργής που εστίασε μόνο στο πολιτικό της προσωπικό, ενώ η εργατική τάξη παραμερίστηκε ακόμα πιο αποφασιστικά για να ακουστούν αντίστοιχα ακόμα πιο δυνατά οι κραυγές από τα μεγάλα κομμάτια των μεσοστρωμάτων που συντηρούσαν το παλιό χρεοκοπημένο μοντέλο εις βάρος της εργατικής τάξης, τα ίδια που έσπρωξαν τον τροχό του αποϊδεολογικοποιημένου αχταρμά των απολίτικων και μονίμως δήθεν ανεύθυνων »αγανακτισμένων».

Αυτό ακριβώς το κοινωνικό μείγμα που τροφοδοτεί τον εκφασισμό και εκπροσωπείται από αυτόν, είναι που στοχεύουν να ζωντανέψουν- α λα κίνημα κατσαρόλας, ή και α λα Ουκρανία αν τα καταφέρουν-η άρχουσα τάξη με τα ΜΜΕ και το απαξιωμένο πολιτικό της προσωπικό, που προφανώς αισθάνονται να χάνουν πολλά από τα παλιά τους ερείσματα/μερίδια συμφερόντων και εξουσίας.

Παρεμπιπτόντως, αναφορικά με αυτό: Σε κανέναν σοβαρό κοινωνικό σχηματισμό η αυτοαποκαλούμενη επαναστατική Αριστερά δεν στέκει να χτυπάει με ψέμματα, διαδικτυακές χαζομάρες και ενώ το λαϊκό κίνημα είναι σε αποσύνθεση εδώ και δύο δεκαετίες, μια, σοσιαλδημοκρατική έστω, κυβέρνηση με τα ίδια όπλα που χρησιμοποιεί η άρχουσα τάξη: Εκτός και αν είναι λαϊκές οι οικογένειες με εισόδημα άνω των 35.000 ευρώ, ή αν τα ίδια κριτήρια με βάση τα οποία θα κριθούν όσοι αρνούνται να πληρώσουν, ενώ μπορούν, την δημόσια Δ.Ε.Η. λογαριάζονται σαν ταξικό όριο αντιλαϊκής πολιτικής.

Η ξεφτίλα ορισμένων επαγγελματικών ομάδων που προφανώς και θα πληρώσουν, και πρέπει να πληρώσουν, όπως οι γιατροί, οι τσιφλικάδες και τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια δεν μπορεί να γίνεται σημαία της Αριστεράς. Η κοινωνία χωρίζεται σε τάξεις, και σαν ελάχιστη απονομή φοροδοτικής δικαιοσύνης μιας αστικοκοινοβουλευτικής διαχείρισης, ήρθε η ώρα να επωμιστούν τα βάρη εκτεταμένα στρώματα: Η άποψη για το 1% που πίνει το αίμα από το 99% δεν στέκει ούτε στην λογική, ούτε και σε καμία σοβαρή μαρξιστική ανάλυση.

Στην αυριανή απεργία βασικά, όπως και σε κάθε απεργία, θα μετρηθεί το επίπεδο όπου μπορεί και θέλει να αναγνωρίσει τον εαυτό της σαν τάξη ο κόσμος της εργασίας. Ενεργός οικονομικά, ή όχι. Αλλά, και σε πολιτικό επίπεδο, να αναδείξει την εργασία σαν βασική κοινωνική αξία και σαν αναγκαία αφετηρία για την προοδευτική αντιστροφή των όρων υπαγωγής της χώρας στην χρεοκοπία και στην επιτροπεία, στους εκβιασμούς των διεθνών παραγόντων αποσταθεροποίησης του πλανήτη. Η εντεκάμηνη πορεία μέχρι εδώ, εξάλλου, έχει βάλει ακριβώς τον ελληνικό λαό στο παγκόσμιο επίκεντρο, ακριβώς επειδή με την πάλη του, και με την ανάδειξη τρεις φορές αυτής της κυβέρνησης, έχει διχοτομήσει την Ευρώπη ιδεολογικά, πολιτικά, αλλά και σε επίπεδο θεσμών. Οι πρώτες ρωγμές φαίνονται στην Πορτογαλία, στην Βρετανία, στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Και αυτό το καταλαβαίνει ο ίδιος πολύ καλύτερα από τους άσπονδους «φίλους» του.

Το πλαίσιο με το οποίο τα κόμματα καλούν σε μια απεργία, αν θέλουν να την βοηθήσουν και όχι να την καπελώσουν, δεν μπορεί παρά να ακολουθεί το ίδιο το πλαίσιο των εργατικών συνομοσπονδιών, σωματείων κτλ. Αν και στην χώρα μας, δύσκολα μπορείς να τα ξεχωρίσεις αναμεταξύ τους. Η ουσιαστική υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης περνά σήμερα έξω από τους υφιστάμενους πολιτικούς σχηματισμούς, έξω από τα υφιστάμενα συνδικαλιστικά σχήματα και τα πολιτικά τους συμφέροντα.

Μια εργατική απεργία δεν είναι εξ ορισμού μια αντικυβερνητική διαδήλωση μόνο, αλλά βασικά είναι μια ταξική εκδήλωση της πάλης έναντι της κεφαλαιοκρατικής ισχύος, και μάλιστα, σε περίπτωση μιας γενικής απεργίας διαρκείας, τα πολιτικά διακυβεύματα μπαίνουν συχνά και από την μεριά του συστήματος σαν ένας ευφυής αποπροσανατολισμός του ταξικού, που γίνεται μεν και πολιτικός, στόχου του κινήματος.

Το κράτος σαν συλλογικός καπιταλιστής θα είναι πάντα ένας αντίπαλος για την αυθεντική εργατική αυτοοργάνωση, αλλά είναι επίσης και ένα πεδίο όπου αντανακλώνται οι ταξικοί συσχετισμοί. Σε αυτή την συγκυρία, η εργατική τάξη πρέπει να πιέσει μαζικά και δυναμικά την κυβέρνηση ώστε να μην υποχωρήσει βασικά από τις δεσμεύσεις της γύρω από την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, και άλλων βασικών εργασιακών δικαιωμάτων, αλλά και να δώσει προτεραιότητα στην παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας γύρω από τις αξίες και τα συμφέροντα της εργασίας και των φορέων της.

Η αντιστροφή της πορείας της χρεοκοπημένης οικονομικοπαραγωγικής βάσης της Ελλάδας είναι έτσι και αλλιώς εξαιρετικά δύσκολη: Με 70% του πληθυσμού οικονομικά ανενεργό, ακόμα και ένα απόλυτα συγκεντρωτικό καθεστώς που θα το ήθελε δεν θα μπορούσε να τα καταφέρει εύκολα και γρήγορα, ιδιαίτερα με βάση τους υφιστάμενους διεθνείς συσχετισμούς και μάλιστα στο περιβάλλον μιας παγκόσμιας ανεπίστρεπτης κρίσης.  Μένει στον ΣΥΡΙΖΑ να δείξει προς τα εκεί, να το παλέψει, και να αποδώσει δικαιοσύνη έναντι της διαφθοράς και διαπλοκής που τέμνει, δυστυχώς, κάθετα και οριζόντια μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας.

Από αυτό θα κριθεί, και όχι από το πως θα αντεπεξέλθει στον πόλεμο που του γίνεται είτε από ένα αυτοαποκαλούμενο επαναστατικό κίνημα, ή από το πλέγμα άρχουσας τάξης και των παράκεντρων μηχανισμών του.

Η κυβέρνηση έχει ακόμα την ευκαιρία να χτυπήσει τα μεγάλα συμφέροντα και τις κοινωνκές τους συμμαχίες, όχι απλώς επειδή είναι ιδεολογικά αντιδραστικά σαν κοινωνική τάξη, αλλά επειδή καμιά σοβαρή κοινωνική διεργασία σε όλα τα επίπεδα δεν μπορεί να συμβεί αλλιώς-μιας και ελέγχουν ένα τεράστιο κομμάτι της εξουσίας ακόμα.

Αυτά για τον ντόρο που σηκώθηκε γύρω από το αν είναι γελοίο να καλεί και ο ΣΥΡΙΖΑ στην απεργία. Εξαρτάται, ανάλογα με το πως την αντιμετωπίζει κανείς. Εξάλλου η είδηση δεν είναι αυτή, αλλά η είδηση είναι ότι υπάρχει ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που εκτός από ΝΑΙ στο δημοψήφισμα κάνει και απεργίες κόντρα σε ένα ΝΑΙ που δεν έχει πει, αλλά θέλουν τόσο πολύ να πει η αριστερή κυβέρνηση, σαν όρος για την διαιώνιση της ύπαρξης τους, όσο και της «αντιπολιτευτικής» τους δεινότητας!

Όλες και όλοι αύριο στην απεργία, για την επαναθεμελίωση της εργασίας, για να μπει ο κόσμος της εργασίας στο τιμόνι της παραγωγικής/προοδευτικής ανασυγκρότησης της οικονομίας και της κοινωνίας. Οι απεργίες είναι ταξικές εκδηλώσεις της εργατικής αυτονομίας που μπορεί και οφείλει μόνο αυτή, με την συγκρότηση, και με την συνειδητή της ωρίμανση, να υπερασπιστεί την δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία- κόντρα, μάλιστα, σε αυτόκλητους «σωτήρες»-άσπονδους εχθρούς και φίλους, όπως και αν αυτοί αυτοπροσδιορίζονται.

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2015

Posted by eamgr στο 30 Απρίλιος, 2015

1maigrΕργάτες, εργάτριες ,νέοι και νέες, μετανάστες, πρόσφυγες

Η παγκόσμια εργατική τάξη, οι κοινωνίες της εργασίας αλλά και η ανθρώπινη κοινωνία καθεαυτή, ως ιστορικό δημιούργημα βρίσκονται μπροστά  στις μεγαλύτερες προκλήσεις στην ιστορία.

Ο νεοφιλελευθερισμός διαμορφωμένος ήδη σε παγκόσμιο σύστημα με τις βίαιες καπιταλιστικές ολοκληρώσεις, δεν ανιχνεύει μόνο τα απόλυτα όρια ισχύος των νόμων της καπιταλιστικής αναπαραγωγής αλλά και τα ίδια τα όρια συγκρότησης των ανθρώπινων κοινωνιών, της ανθρώπινης υπόστασης, αλλά και ολόκληρου του περιβάλλοντος που έκανε δυνατή την εμφάνιση και την ιστορική της εξέλιξη.

Την Πρωτομαγιά του 2015 δεν έχουμε να κάνουμε με αμφισβήτηση, καταστρατήγηση και κατάργηση μόνο επιμέρους δικαιωμάτων και κατακτήσεων της εργατικής τάξης  όσο σημαντικών και να’ναι, αλλά με αναίρεση όλων των κοινωνικών σχέσεων που διαμόρφωσε ιστορικά η ταξική πάλη δύο και πάνω αιώνων, από την διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου της αστικής Γαλλικής επανάστασης μέχρι σήμερα!

Το κοινωνικό κράτος και κράτος πρόνοιας, παράγωγο της ταξικής πάλης στην πορεία της κοινωνικής και πολιτικής χειραφέτησης της εργατικής τάξης, διαμόρφωνε ως αναφορά για το αξιακό μέγεθος της εργατικής δύναμης άρα και την αμοιβή της: Τις ΜΕΣΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ.

Έτσι η ταξική πάλη διασφάλιζε την αντιστοιχία παραγωγικών δυνάμεων και των κοινωνικών σχέσεων μέσα στην εξέλιξη τους στην πραγματικότητα των ταξικών κοινωνιών και την πολυπλοκότητα των αντιθέσεων και αντιφατικοτήτων τους.

Η στρατηγική ήττα της εργατικής τάξης που πιστοποιήθηκε και με την τυπική κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου την τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα, άνοιξε το δρόμο για την συντριβή του κοινωνικού κράτους, και για ένα νέο κοινωνικό καταμερισμό εργασίας.

Ένα νέο κοινωνικό καταμερισμό εργασίας που ορίζεται από την πλήρη επιβολή των παραγωγικών δυνάμεων με την χρηματιστηριακή τους έκφραση πάνω στις κοινωνικές σχέσεις, την πλέρια άρνηση του αξιακού μεγέθους της εργατικής δύναμης και την με νομικές μορφές πλήρη απαγόρευση της ταξικής πάλης δηλαδή την άρνηση του κοινωνικού μεταβολισμού!

Αυτά αποτελούν τις κυρίαρχες τάσεις και τις κυρίαρχες αρχές, πάνω στις οποίες δομείται η σημερινή καπιταλιστική πραγματικότητα στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποιημένη μορφή της σε όλα τα επίπεδα της οικονομικής βάσης και του εποικοδομήματος. Από το στοιχειώδες εργασιακό προτσές κατανάλωσης της εργατικής δύναμης(χώρος, χρόνος, μορφή, αμοιβή, κοινωνική ασφάλιση) μέχρι την δευτερογενή αγορά χρηματιστηριακών παραγώγων και από το στοιχειώδες κοινωνικό κύτταρο την οικογένεια μέχρι το έθνος-κράτος και τις λειτουργίες του, τις διεθνείς σχέσεις, το διεθνές δίκαιο και τους διεθνείς οργανισμούς, όλα δομούνται ή προσαρμόζονται βίαια στις κυρίαρχες αρχές του νέου κοινωνικού καταμερισμού εργασίας. Σε αυτόν οφείλεται και με αυτόν μπορεί να ερμηνευτεί η βαθιά κρίση που συγκλονίζει τον κόσμο για επτά συνεχή χρόνια και οξύνεται συνεχώς.1 Μαη

Κρίση που με στενούς οικονομικούς όρους είναι πολύ λίγο οικονομική (το ακαθάριστο παγκόσμιο προϊόν και τα επτά χρόνια έχει αυξηθεί) όσο είναι κρίση δομών και λειτουργιών του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου που καθορίζονται από το νέο κοινωνικό καταμερισμό εργασίας.

Κρίση που έχει κάνει την Μεσόγειο κρεματόριο των λαών της Αφρικανικής ηπείρου και μεγάλου μέρους των λαών της νοτιοανατολικής Ασίας.

Κρίση που οδηγεί στην απόλυτη φτωχοποίηση το 70% του παγκόσμιου πληθυσμού και έχει δημιουργήσει εκατοντάδες εκατομμύρια ανέργους στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού.

Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για παγκόσμια ηγεμονία, ο ρατσισμός, οι κάθε είδους ιστορικά παρωχημένοι φονταμενταλισμοί, οι παλαιού και νέου τύπου εθνικισμοί από τα ναζιστικά μορφώματα μέχρι τον ευρωσκεπτικισμό, τον διευρωπαϊκό εθνικιστικό φεντεραλισμό, το Αμερικάνικο όνειρο, έχουν αναδειχθεί στους βασικούς παράγοντες καθορισμού των παγκόσμιων εξελίξεων σκιαγραφώντας για την ανθρωπότητα το πιο σκοτεινό και αδιέξοδο μέλλον της.

Εργάτες, εργάτριες, εργαζόμενοι

Είναι φανερό πως ο ευρωπαϊκός χώρος αποτελεί το κεντρικό θέατρο εξέλιξης της παγκόσμιας κρίσης. Σε αυτόν επικεντρώνονται και συγκεντρώνονται όλες οι αντιθέσεις και οι αντιφάσεις του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου, σε αυτόν εκδηλώνονται και οι θανάσιμοι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί όχι τυχαία.

Η Ευρώπη αποτελεί τον γεωπολιτικό χώρο που διασφαλίζει την συνοχή και την συνέχεια της παγκόσμιας καπιταλιστικής αλυσίδας, αλλά και την άσκηση της παγκόσμιας ηγεμονίας. Κάθε μικρή ή μεγάλη εξέλιξη στον ευρωπαϊκό χώρο που μπορεί να επηρεάσει αυτά τα επίδικα γίνεται έτσι ζήτημα παγκόσμιου ενδιαφέροντος και όχι μόνο.

Χωρίς να παραβλέπουμε το ενδιαφέρον και τις παρεμβάσεις των άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων και την επίδραση τους στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, στον ευρωπαϊκό χώρο κυριαρχούν οι Αμερικανογερμανικοί ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για ευρωπαϊκή ηγεμονία.

Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός ήταν και είναι ακόμη αντίθετος με το «ΕΥΡΩ» το οποίο θεωρεί όπλο της Αμερικανικής στρατηγικής.

Η επιδίωξη του ήταν η μετατροπή του μάρκου σε ευρωπαϊκό νόμισμα συναλλαγματικής ισχύος. Γι αυτό σήμερα η στρατηγική του είναι να κάνει το ΕΥΡΩ μεταλλαγμένο μάρκο. Όμως δεν έχει αυτές τις δυνατότητες, ούτε στην αγορά ούτε με όρους στρατιωτικοπολιτικής ισχύος. Η πρώτη οικονομική δύναμη της Ευρώπης είναι εκτός των μονίμων μελών του συμβουλίου ασφαλείας του ΟΗΕ που ουσιαστικά καθορίζουν το διεθνές δίκαιο.

Η επεκτατικότητα της γερμανικής οικονομίας εξαρτάται καθοριστικά από την αμερικάνικη αγορά αλλά και από τις κινέζικες και ρώσικες αγορές απέναντι στις οποίες δεν διαθέτει καμία πολιτική ισχύ, παρά μόνο σαν δορυφόρος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ο οποίος μπορεί να του διασφαλίσει το ρόλο του μαντρόσκυλου στον ευρωπαϊκό χώρο. Χωρίς να παραιτείται από τις φιλοδοξίες πρωτεύουσας παγκόσμιας δύναμης, η πολιτική ηγεσία της Γερμανίας αυτό τον ρόλο συζητάει και διαπραγματεύεται με το ΕΥΡΩ να στηρίζει το πληθωριστικό αμερικανικό δολάριο ως παγκόσμιο νόμισμα απέναντι στις προσπάθειες επιβολής άλλου παγκόσμιου συναλλαγματικού μέτρου, (νομίσματος) πράγμα που θα σήμαινε την άμεση κατάρρευση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Στον γερμανικό ιμπεριαλισμό δεν επιτρέπεται εξ αντικειμένου ούτε η αυτονόμηση του ως ιμπεριαλιστικό κέντρο μιας ομάδας κέντρο ευρωπαϊκών συμφερόντων και χωρών, ούτε η αυτονομημένη από τις ΗΠΑ συνολική ευρωπαϊκή ηγεμονία.

Στις ισορροπίες αυτές ο γεωπολιτικός χώρος της Ελλάδας και η θέση της στην ευρωπαϊκή αλυσίδα της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης ακόμη και ως ο πιο αδύνατος κρίκος της είναι καθοριστικό και για τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.

Χωρίς την Ελλάδα είναι αδύνατη οποιαδήποτε ενοποίηση πανευρωπαϊκού χαρακτήρα, όπως και χωρίς την Ελλάδα η ήττα της ευρωγερμανικής στρατηγικής θα ήταν μακροπρόθεσμα ευρύτερη και των αποτελεσμάτων του β παγκόσμιου πολέμου.

Εργάτες, εργάτριες

Το πρόβλημα για την εργατική τάξη της χώρας, για την κοινωνία της εργασίας, για τον εργαζόμενο λαό, δεν είναι με το μέρος ποιανού θα ναι. Αν ως χώρα πατάμε σε μια ή πολλές ιμπεριαλιστικές βάρκες. Το ζήτημα είναι να μπορούμε με τις δικές μας δυνάμεις να κατακτήσουμε την θέση που προσδιορίζουν αυτές οι δικές μας δυνάμεις στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο καταμερισμό εργασία χωρίς μάλιστα διεθνή απομόνωση στην εξαιρετικά ρευστή και μεταβατική φάση του παγκόσμιου γίγνεσθαι!

Αυτό είναι το ζητούμενο της ταξικής πάλης στα πλαίσια του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Να πάρουμε την κοινωνική ηγεμονία από τις συμμοριακές ομάδες της οικονομικής ολιγαρχίας και στρώματα του ευρωπαρασιτισμού.

Να αναδειχθεί μια νέα κοινωνική ηγεμονία που θα προσδιορίζει και τις μέσες κοινωνικές ανάγκες με αναφορά το αξιακό μέγεθος της άμεσης ζωντανής εργασίας.

Να αναδείξουμε την χώρα ως σύγχρονο πρότυπο ΕΘΝΟΥΣ-ΚΡΑΤΟΥΣ, δημοκρατικού, προοδευτικού και διεθνιστικού ανθρωποκεντρισμού!

Τότε η ρήξη με το ΕΥΡΩ, με το χρέος, με την ευρωζώνη, τον ιμπεριαλισμό… δεν θα είναι αυτοσκοπός και απόγνωση, θα έχει αιτία και αποτέλεσμα!

Η μάχη της ανεξάρτητης προοδευτικής δημοκρατικής αντινεοφιλελεύθερης Ελλάδας δεν δίνεται πρώτιστα στις Βρυξέλες. Εκεί αντανακλώνται οι μάχες που δίνονται στην Αθήνα, στις πόλεις και στα χωριά μαζί και τα αποτελέσματα τους.

Στηρίζουμε ανεπιφύλακτα την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ όχι γιατί συμφωνούμε με την στρατηγική της και την τακτική της ζητήματα που έχουν και αντικειμενικό προσδιορισμό ανεξάρτητα από διαχειριστές, αλλά γιατί απελευθέρωσε την ταξική πάλη.

Γιατί  καλεί  την κοινωνία να μετρήσει τις δυνάμεις της πέρα και έξω από μεσσιανισμούς και σωτήρες! Γιατί την προκαλεί να λειτουργήσει ενιαία σαν κοινωνία και όχι σαν συντεχνιακά αρπακτικά που επιδιώκουν να ιδιοποιηθούν τον ιδρώτα, το αίμα και την ζωή του διπλανού τους.

Αυτά είναι τα ουσιαστικά ζητήματα που αντιμάχονται στις Βρυξέλλες το μέτωπο ΔΝΤ – ΕΚΤ-Ε.Ε.!

Οι διαφορές της Ελλάδας όπως εκφράζονται μέχρι τώρα με την κυβέρνηση Τσίπρα και με τους τοκογλύφους των Βρυξελών δε είναι ποσοτικές αλλά ποιοτικές.

Θα ναι η όχι η ταξική πάλη αυτή που θα καθορίσει μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αυτές τις διαφορές?

Εργάτες, εργάτριες, νέοι, νέες, μετανάστες, πρόσφυγες.

Στην Ευρώπη των πιο οξυμένων καπιταλιστικών αντιθέσεων είναι ο χώρος που γεννιούνται οι πιο ελπιδοφόρες ιδέες και κινήματα των ριζικών κοινωνικών μετασχηματισμών.

Σε αυτή τη προοπτική η Ελλάδα της εργασίας, της δημοκρατίας του ουμανισμού έχει ένα πρωτεύοντα ρόλο.

Σε αυτήν ακουμπάει η Ευρώπη της αριστεράς τις ελπίδες της.

Γι αυτήν υψώνουμε τα λάβαρα της εργατικής Πρωτομαγιάς.

Ανεξαρτησία – Λευτεριά – Δημοκρατία.

Είμαστε όλοι μετανάστες, όλοι προλετάριοι, είμαστε το μέλλον του κόσμου.

Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο          

 

 

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα, Εργασιακά, Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Δουλεύοντας και πεθαίνοντας στη μετασοσιαλιστική Ευρώπη το 2014

Posted by eamgr στο 10 Οκτώβριος, 2014

Γκορνι λομ

Το Γκόρνι Λομ είναι ένα μικρό χωριό στο ΒΔ άκρο της Βουλγαρίας, μια περιοχή που σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, είναι μια από τις δυο-τρεις φτωχότερες, αν όχι η φτωχότερη ολόκληρης της ΕΕ. Ωστόσο ο επισκέπτης του χωριού δεν έχει ανάγκη τις ευρωπαϊκές στατιστικές για να καταλάβει περί τίνος πρόκειται: Το Γκόρνι Λομ  πορεύεται στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα κυριολεκτικά με τον αραμπά (τα κάρα που σέρνονται από ένα ζευγάρι βόδια συνθέτουν την πιο κοινότυπη εικόνα αυτής της επαρχίας της Βουλγαρίας), ενώ και τα σπίτια του χωριού, χτισμένα όπως – όπως, ασοβάντιστα στη μεγάλη πλειοψηφία τους, με τα γυμνά τους τούβλα, μιλούν από μόνα τους για το επίπεδο διαβίωσης που απολαμβάνουν οι κάτοικοί του.

Δίπλα στο Γκόρνι Λομ  και σε μια έκταση χιλιάδων στρεμμάτων, υπήρχε στα χρόνια του χαμένου σοσιαλιστικού παραδείσου, ένα τεράστιο σύμπλεγμα εγκαταστάσεων παραγωγής πυρομαχικών για τις ανάγκες του βουλγαρικού στρατού, ενταγμένο βεβαίως στους ευρύτερους σχεδιασμούς του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Η αλλαγή καθεστώτος το 1989, και η διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας που ακολούθησε πολύ σύντομα, άφησε το τεράστιο αυτό βιομηχανικό σύμπλεγμα, χωρίς αντικείμενο. Το γεγονός αυτό ήταν μια ένα …ατράνταχτο επιχείρημα που επικαλέστηκε ο Βαλέρι Μίτκοφ, ένας από τους πρώην διαχειριστές του, ο οποίος και κατόρθωσε να του παραχωρηθεί δωρεάν όλη η έκταση με τις εγκαταστάσεις της, διασφαλίζοντας έτσι την …ομαλή μετάβαση από τον «κρατικό σοσιαλισμό» της λαϊκής δημοκρατίας στο καθεστώς των ολιγαρχών και της ελεύθερης αγοράς.

Βεβαίως, περιθώρια αγοράς για τα απαρχαιωμένα πυρομαχικά του Γκόρνι Λομ (δεδομένης και της διαφορετικής τυποποίησής τους από αυτή του ΝΑΤΟ) δεν υπήρχαν ούτε στο ελάχιστο. Ωστόσο, τα αφεντικά της εταιρείας του … δεν άργησαν να ανακαλύψουν εναλλακτικές επιχειρηματικές ευκαιρίες: Χρησιμοποίησαν τις εγκαταστάσεις τους για την παραγωγή εμπορικών εκρηκτικών (για εκβραχισμούς, και λοιπές εργασίες πολιτικού μηχανικού), ενώ πολύ σύντομα εξειδικεύτηκαν στη μοναδική δουλειά που θα μπορούσαν να διεκδικήσουν στη διεθνή αγορά, την εξουδετέρωση «ληγμένων» πυρομαχικών από τις αποθήκες τόσο των χωρών του ΝΑΤΟ, όσο και αυτών των πρώην σοσιαλιστικών χωρών [1].

Ωστόσο, οι επιχειρηματικές αυτές δραστηριότητες δεν αναπτύχθηκαν στον ανέφελο ουρανό κάποιας ιδανικής ελεύθερης αγοράς, αλλά στο καθόλα πραγματικό, κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον των μετασοσιαλιστικών βαλκανίων: Οι ιδιαίτερα επικίνδυνες αυτές εργασίες γίνονταν σε πρωτόγονες συνθήκες, χωρίς ποτέ να τηρούνται ούτε οι στοιχειωδέστεροι κανόνες ασφαλείας για την υγεία και την ίδια τη ζωή των εργαζόμενων. Η εικόνα εργαζόμενων που λούζονταν στη σκόνη των εκρηκτικών που εξουδετέρωναν αποτελούσε καθημερινό στιγμιότυπο στο Γκόρνι Λομ, παραπέμποντας σε τριτοκοσμικές καταστάσεις. Η πρόσληψη έμπειρων μηχανικών θεωρούνταν περιττή πολυτέλεια. Παράλληλα, η χαμηλή παραγωγικότητα του εργοστασίου λόγω του ότι όλες οι εργασίες εκτελούνταν χειρονακτικά, «αντισταθμιζόταν» από ένα καθεστώς χαμηλών μισθών, χαμηλότερων από το νόμιμο ελάχιστο μισθό, των 155 περίπου ευρώ.
Η προκλητική παραβίαση κάθε κανόνα ασφαλείας και η συνεχής έκθεση των εργαζόμενων σε κινδύνους σε σχέση με την υγεία και τη σωματική τους ακεραιότητα είχε σαν αναπόφευκτη συνέπεια την εκδήλωση εργατικών ατυχημάτων με ασυνήθιστη συχνότητα. (Μόνο στο 2014 καταγράφτηκαν έξι ατυχήματα στα οποία περιλαμβάνονται τραυματισμοί εργαζομένων). Οι εποπτεύουσες κρατικές αρχές υποχρεώθηκαν δύο φορές στα τελευταία χρόνια να ανακαλέσουν την άδεια λειτουργίας του εργοστασίου και να διατάξουν το κλείσιμό του. Όλως περιέργως, το εργοστάσιο μετά από ενστάσεις των ιδιοκτητών του κατόρθωσε να ακυρώσει και τις δυο αποφάσεις και να επαναλειτουργήσει μετά από λίγους μήνες αργίας.

Έτσι λοιπόν φθάσαμε στη μοιραία Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2014. Η έκρηξη που σημειώθηκε στο κτίριο – εργαστήριο παραγωγής εμπορικών εκρηκτικών ήταν τόσο ισχυρή ώστε να κατεδαφίσει ολοσχερώς το ίδιο το κτίριο όπως και το παρακείμενο. Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν σε αγγλόφωνη βουλγαρική ιστοσελίδα, στη θέση των δυο κτηρίων υπάρχει ένας τεράστιος κρατήρας που η θέα του προκαλεί τρόμο. Οι δεκαπέντε άτυχοι εργάτες που βρίσκονταν εκείνη την ώρα σε κάποιο από τα δυο κτίρια δεν έχασαν απλά τη ζωή τους: «εξαϋλώθηκαν κυριολεκτικά, αφού μετά την έκρηξη δεν ανεβρέθηκε το παραμικρό δείγμα της φυσικής τους ύπαρξης [2]…

Την εικόνα του προαναγγελθέντος εγκλήματος συμπληρώνουν κάποια σημεία των απολογητικών δηλώσεων προς τους δημοσιογράφους, του Βούλγαρου Υπουργού Εργασίας, Γιόρνταν Χριστόσκοφ τις επόμενες μέρες του τραγικού ατυχήματος. Ο Χριστόσκοφ παραδέχτηκε τα πάντα: και ότι οι αρχές γνώριζαν τη συστηματική παραβίαση των κανόνων ασφαλείας από τη διεύθυνση του εργοστασίου, αλλά και ότι η επιχείρηση λειτουργούσε ασύδοτα, ορίζοντας αμοιβές χαμηλότερες από τις ελάχιστες νόμιμες, ενώ θεωρητικά αυτές θα έπρεπε να είναι , λόγω της φύσεως της δουλειάς, πολύ πιο πάνω από τις ελάχιστες νόμιμες… Η δικαιολογία που πρόβαλε γι’ αυτή την προκλητικά μεροληπτική μεταχείριση της εταιρείας από μέρους των κρατικών αρχών ήταν ότι η συγκεκριμένη εταιρεία αποτελούσε τη μοναδική ευκαιρία απασχόλησης για τους ντόπιους της ευρύτερης περιοχής.

Όλες αυτές οι λεπτομέρειες που συνθέτουν την τραγική εικόνα του σοβαρότερου βιομηχανικού-εργατικού ατυχήματος του αιώνα που διανύουμε, τουλάχιστον στο βαλκανικό χώρο, θα είχε το ειδικό βάρος της είδησης ενός αντίστοιχου εργατικού ατυχήματος σε κάποια χώρα του τρίτου κόσμου, αν δεν υπήρχε μια ακόμα ανησυχητική λεπτομέρεια:  Η μετασοσιαλιστική Βουλγαρία δεν είναι απλά μια γειτονική χώρα. Είναι η χώρα που σύμφωνα με τους εμπνευστές των μνημονίων, και όπως ρητά αναφέρεται στα σχετικά κείμενα, οφείλει επί ποινή επιβίωσης, να προσεγγίσει η Ελλάδα, από την άποψη των βασικών οικονομικών δεικτών: του εργατικού κόστους, της «ανταγωνιστικότητας», κλπ.  Το τραγικό ατύχημα του Γκόρνι Λομ  νομίζω ότι είναι αρκετά εύγλωττο για το πώς εννοούν κάποιοι Βούλγαροι εργοδότες τη μείωση του εργατικού κόστους και τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Και έχουμε κάθε λόγο (ένας απ’ αυτούς έρχεται από τη Μανωλάδα…) να πιστεύουμε ότι αντίστοιχες αντιλήψεις ευδοκιμούν και στο νοτιότερο άκρο της Βαλκανικής. Και για να μην αδικήσουμε κανένα, ας διευκρινίσουμε ότι τα θέματα αυτά δεν παραπέμπουν σε εθνικές νοοτροπίες: Πρόκειται μάλλον για συνολική, ευρωπαϊκή κατεύθυνση, για μια στρατηγική που τα χαρακτηριστικά της γίνονται χρόνο με το χρόνο, όλο και πιο ευδιάκριτα.

Χρήστος Βαλλιάνος

Posted in Διεθνή, Εργασιακά | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ώδινεν όρος και έτεκε μυν!

Posted by eamgr στο 8 Αύγουστος, 2014

Ξύπνησε ο δικηγορικός σύλλογος της Πάτρας στα πλαίσια της δήθεν «θεσμικής του δραστηριότητας».

Επιχειρεί μάλιστα  ανοιχτά και με πρωτοφανή τρόπο να παρέμβει και να ματαιώσει την νομική διαδικασία επανάληψης της δίκης με άλλη σύνθεση, πράγμα που όχι μόνο δικαιολογεί αλλά και επιβάλλει η απόλυτη αντίθεση στην δικανική πεποίθηση της εισαγγελέας της έδρας του μικτού ορκωτού κακουργιοδικείου και της απόφασης του δικαστηρίου.

Στους δύο μήνες σχεδόν διεξαγωγής της δίκης, ούτε ο πρόεδρος, ούτε ο γραμματέας δεν βρήκαν το χρόνο να παραβρεθούν στην ακροαματική διαδικασία για το «μέγα κοινωνικό ζήτημα εργασιακής εκμετάλλευσης», της  απόλυτης βαρβαρότητας που ξεκίναγε με την εμπορία ανθρώπων από το Μπαγκλαντές και τελείωνε στη σκοποβολή με ανθρώπινους στόχους.

Βέβαια η νομική ύλη του καθεστώτος της πιο άγριας εκμετάλλευσης της εργασίας διευρύνει τα επαγγελματικά συμφέροντα της υψηλής και αμοραλιστικής κάστας του επαγγέλματος, σε βάρος ακόμη των χιλιάδων δικηγόρων που αυτή η κάστα εκμεταλλεύεται και υποτάσσει με μερικές «ουρίτσες» για να εξασφαλίζουν έστω στοιχειώδη ασφάλιση. Η παρέμβαση της κοινωνίας χάλασε την μνημονιακή ευωχία και νάρκη αυτής της κάστας.

Γι’ αυτό επιθετικά και σκόπιμα παρεμβαίνει υπέρ του Βαγγελατικού δικαιικού πολιτισμού. Αυτό είναι όντως θέμα γενικότερου ενδιαφέροντος!!!

Οι εργαζόμενοι μετανάστες και Έλληνες γνωρίζουν καλά ότι το μόνο τους αποκούμπι δεν είναι η λειτουργία της δήθεν ανεξάρτητης δικαιοσύνης αλλά ο μαζικός ταξικός καθημερινός τους αγώνας.

 

ΕΡΓΑΤΙΚΟ  ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ  ΜΕΤΩΠΟ

 

Posted in Ανακοινώσεις, Επικαιρότητα, Εργασιακά, Μετανάστες | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »