Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Ιουλίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιον.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Κατάλογος

Archive for the ‘Διεθνή’ Category

Κυπριακό

Posted by eamgr στο 13 Ιουλίου, 2017

Στο αμέσως προσεχές διάστημα θα διαπιστώσουμε αν η συζήτηση στην Βουλή για το Κυπριακό είχε έναν τόσο σημαντικό, ιστορικό χαρακτήρα, όπως δείχνει να έχει. Είναι δεδομένο πως το διαχρονικό αυτό ζήτημα έχει προκριθεί στο επίκεντρο-μεταξύ και άλλων φλεγόντων εξελίξεων-των σχέσεων της Δύσης με την Τουρκία. κυπροςΒασικά επειδή το νησί της Κύπρου αποτελεί κεντρικό κόμβο των μεγάλων ενεργειακών σχεδίων, γύρω από τα οποία συγκροτούνται νέες διακρατικές συμμαχίες με παγκόσμιο αντίκτυπο και ρόλο στις μεγάλες αντιπαραθέσεις.

Τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, όπως και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, δεν αντιλαμβάνονται τον πλανήτη χωρισμένο σε κράτη-αν είναι ανάγκη-αλλά βασικά σε ζώνες. Όπου τυχαίνει να βρίσκονται και κράτη.

Η Κυπριακή Δημοκρατία στην παρούσα συγκυρία σαν τέτοια, και ιδιαίτερα η υπεράσπιση εκ μέρους της παρούσας ελληνικής κυβέρνησης της αποχώρησης των τούρκικων στρατευμάτων από το νησί σαν όρο για οποιαδήποτε συμφωνία-καταγράφουν αμφότερα αυτά τα δύο στοιχεία ένα παράδειγμα εναντίωσης στην de facto περιφερειοποίηση του κόσμου, όπως και στον αυθαίρετο επαναπροσδιορισμό του τι σημαίνει, ή πως συγκροτείται σήμερα, ένα έθνος-κράτος ανάλογα με τις βασικές ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις.

Από αυτή την σκοπιά οι δεκαήμερες διαπραγματεύσεις της Ελβετίας αποτυπώνουν ένα νέο στάδιο, ένα νέο πλαίσιο ένταξης του ζητήματος. Επιπρόσθετα, η επιμονή της Τουρκίας να θεωρεί ανυποχώρητα σαν τούρκικο έδαφος-με στρατό κατοχής- το βόρειο τμήμα του νησιού ενισχύει ενδεχομένως το σύνολο των αντιθέσεων της ηγεσίας της με τις κύριες δυτικές δυνάμεις. Οι οποίες απλώνονται σε μια σειρά από θέματα.

Το φαινόμενο Ερντογάν εκφράζει την προσπάθεια ανάπτυξης μιας αυτόνομης, περιφερειακής ηγεμονικής παρουσίας της Τουρκίας όχι μόνο στον μουσουλμανικό κόσμο, εντούτοις ο κλοιός τριγύρω της-και με την ενίσχυση μερίδας των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που προσπαθεί να ανταγωνιστεί-σφίγγει, τόσο στο εσωτερικό, όσο και εν γένει στο Κουρδικό ζήτημα, αλλά και σε άλλα πεδία που προκλήθηκε να αντιμετωπίσει.

Με άλλα λόγια, μένει να δούμε αν η Τουρκία χρησιμοποιεί την αδιαλλαξία στο Κυπριακό-ή τις απειλές της να επέμβει στην διαδικασία εκμετάλλευσης της κυπριακής ΑΟΖ από την Κυπριακή Δημοκρατία και το διακρατικό, πολυεθνικό κονσόρτσιουμ-σαν εναλλακτικό διαπραγματευτικό χαρτί για το σύνολο των ζητημάτων που την αφορούν. Μένει να δούμε αν και κατά πόσο θα τολμήσουν να παραβιάσουν τα όρια των σχέσεων της με την Δύση, τουλάχιστον όπως αυτά εμφαίνονται ως τώρα.

Πάντως σήμερα στην Βουλή δεν πρέπει να περνά απαρατήρητη η αναφορά του πρωθυπουργού ότι η συμμαχία με την Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί απαράβατη προτεραιότητα, όπως και σε αυτά τα πλαίσια η υπεράσπιση του δικαιώματος της-καθώς αυτό προκύπτει από τις διεθνείς συμβάσεις-να εκμεταλλεύεται την ΑΟΖ της. Ούτε απαρατήρητη δεν πρέπει να περνά η αναφορά του υπουργού των εξωτερικών για τα επίπεδα της πολεμικής ετοιμότητας του τούρκικου στρατού.

Η χώρα μας στο Κυπριακό έχει έναν δευτερεύοντα ρόλο, αλλά η αλήθεια είναι πως έτσι και αλλιώς εντάσσεται σε ένα πολυσύνθετο γεωπολιτικό σταυροδρόμι, σε έναν κόμβο όπου συγκλίνουν πολύπλευρες κρίσεις-και ασφαλώς αυτό προσδιορίζει εξαρχής την υπαγωγή της σε ένα ειδικό καθεστώς επιτροπείας, όπως και την εξέλιξη αυτής της επιτροπείας.

Δυστυχώς ούτε πριν, ούτε και κατά την διάρκεια της μνημονιακής υπαγωγής αυτή δεν έγινε πλατιά κατανοητή και σαν ένα τέτοιο επεισόδιο της γενικότερης αποσταθεροποιητικής φάσης του κόσμου, ιδιαίτερα στην περιοχή μας, με άμεση ευθύνη και του αμερικάνικου παράγοντα. Όμως εκ των πραγμάτων η πάλη για την εθνική ανεξαρτησία περνά και μέσα από την αποτίναξη τέτοιων εξαρτήσεων και κινδύνων-μέσα, πρέπει να ομολογήσουμε, όμως, σε ένα δυσχερές περιβάλλον από την μεριά των συσχετισμών δύναμης σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο.

Για αυτό και η προσπάθεια αυτής της κυβέρνησης να απεμπλακεί η χώρα τουλάχιστον από την μνημονιακή υπαγωγή περνά αναγκαστικά και μέσα από το δεδομένο κανάλι των διεθνών συσχετισμών, σε έναν κόσμο που περιφερειοποιείται τάχιστα γύρω από τα μεγάλα κεφάλαια και τα βασικά ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα. Με λίγα λόγια, εκείνο που διακυβεύεται στο ελληνικό ζήτημα είναι η θέση της στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, κατανάλωσης και εξουσίας.

Ας ελπίσουμε ότι όσο και αν το επίπεδο οργάνωσης και παρέμβασης ενός διεθνούς κινήματος της εργατικής τάξης για την υπεράσπιση της ειρήνης και της δημοκρατίας δεν είναι τέτοιο που να καθορίζει τις εξελίξεις, δεν θα είναι και τόσο εύκολο η ανεπίλυτη παγκόσμια κρίση, με τις διάφορες εκφάνσεις της, να επιβληθεί και με γενικευμένο πολεμικό τρόπο-πέρα από τις υπάρχουσες εστίες πολέμου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι προοδευτικές δυνάμεις πρέπει να εργαστούν πολύ συγκεκριμένα πάνω σε αυτήν, την βασική και πιο επικίνδυνη μεριά των αντιθέσεων.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Διεθνή, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Πρόεδρος Τράμπ: Τα αδιέξοδα της κρίσης ωρίμασαν-και σάπισαν

Posted by eamgr στο 10 Νοέμβριος, 2016

Η επικράτηση του φαινομένου Τράμπ οριοθετεί την εποχή μας, κυρίως σε σχέση με την ίδια την εμφάνιση του, την κοινωνική του βάση, και την ανάπτυξη του στα πλαίσια της φανερά πολύπλευρης και αδιέξοδης κρισιακής εξέλιξης του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.160718-trump-blames-obama-feature

Σήμερα φτάσαμε στο ιστορικό σημείο όπου φαίνεται να κλείνει ένας κύκλος που άνοιξε το 1989 με την νεοφιλελεύθερη κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου. Ένα σημείο αντιδραστικής αμφισβήτησης του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού, παράλληλα με την χρεοκοπία τόσο των οικονομικών του υποσχέσεων, όσο και των ιδεολογικών του αιχμών για τα ατομικά δικαιώματα, τα οποία ανέδειξε μάλιστα στην εμπροσθοφυλακή της αντιπαράθεσης του με τον σοσιαλισμό! Το γεγονός ότι φτάσαμε σε αυτό το σημείο, αλλά την απάντηση προσπαθούν να δώσουν νέες ακραίες συντηρητικές δυνάμεις αποτελεί μια τεράστια πρόκληση για την Αριστερά παγκοσμίως.

Η εκλογή Τράμπ είναι ο επόμενος, κεντρικός, κρίκος στην αλυσίδα του Brexit-με το οποίο μοιάζει τουλάχιστον ως προς την επίφαση της ψήφου ενάντια σε ένα συγκεκριμένο κατεστημένο-και της ανάδειξης του νεοφασισμού σε πολιτικό διαχειριστή της κρίσης στην Ευρώπη. Κοινό σημείο αυτών των επεισοδίων αποτελεί το γεγονός ότι αυτή την πορεία την καθοδηγούν κομμάτια των αστικών τάξεων με την συμμαχία μεσοστρωμάτων και-το πιο σημαντικό-διευρυμένων κομματιών της εργατικής τάξης. Αποκλεισμένης, ή και ενσωματωμένης.

Η ταξική και ιδεολογική βάση του νεοφασισμού

 Παράλληλα με την ανάλυση των σημαινομένων του φαινομένου Τράμπ στο ιδεολογικό εποικοδόμημα της Αμερικής και του κόσμου πιο σημαντική κρίνεται η εξέταση των ταξικών/κοινωνικών χαρακτηριστικών που ανέδειξε. 

Είναι συντριπτικά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της εκλογικής του επιρροής: λευκοί, μεσαίας και κατώτερης μόρφωσης και οικονομικής θέσης Αμερικάνοι, λευκά εργατικά στρώματα και άνεργοι, μικρή ιδιοκτησία των μικρών πόλεων. Είναι εξίσου ενδεικτικό ότι η υπεροχή της Κλίντον σε κοινωνικές ομάδες όπως η παραδοσιακή βιομηχανική εργατική τάξη, οι ισπανόφωνοι, οι αφροαμερικάνοι και οι ασιάτες Αμερικάνοι αποδείχθηκε ψαλιδισμένη σε σχέση με την συνηθισμένη δυναμικών των Δημοκρατικών. Και το πιο παράδοξο είναι ότι αυτή η δυναμική, σε αυτά ακριβώς τα πιο καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα, είναι που της έδωσαν την νίκη εις βάρος του Σάντερς-του οποίου ο ριζοσπαστικός λόγος, σε μια ακόμα αρνητική παραδοξότητα της εποχής, υστέρησε εκεί που θα έπρεπε κανονικά να είναι σαρωτικός.

Ακόμα και αν δεν κέρδιζε ο Τράμπ, η όλη του εμφάνιση και η εκλογική του βάση αναδεικνύουν βασικά ότι η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση στην εξαιρετικά οριακή της κρισιακή φάση σπρώχνει κρίσιμες κοινωνικές μάζες προς την εθνικιστική αναδίπλωση, και σε έναν νέου τύπου συντηρητισμό, που χτίζει ηγεμονίες υπερφαλλαγγίζοντας την απέχθεια έναντι του πανίσχυρου χρηματοπιστωτικού συστήματος και συνάμα αυτές τις ίδιες τις προοδευτικές κατακτήσεις της κοινωνίας που εκείνο ακριβώς εχθρεύεται και καταργεί.

Με λίγα λόγια ο αποκοινωνικοποιημένος, αποϊδεολογικοποιημένος άνθρωπος των νεοφιλελεύθερων κεφαλαιοκρατικών κοινωνιών, εξωθημένος από την καθολική τους κρίση ανοίγει την πόρτα…και δεν μπορεί παρά να πέσει πάνω σε έναν Τράμπ. Και αυτό, δυστυχώς, αποκτά πλέον διαταξική και διαφυλετική χροιά. Το φαινόμενο Τράμπ δεν αφορά την Αμερική, ούτε και εμφιλοχωρεί σε αυτήν μονάχα. Αποτελεί την πιο ωμή απαίτηση ενός κομματιού της κοινωνίας να καταργηθούν όλες οι προοδευτικές αντιθέσεις του έθνους κράτους, όπως αυτές κατακτήθηκαν από την ανθρωπότητα στην ιστορική της πορεία, και να αντικατασταθούν από εξατομικευμένους ιδιώτες ή αυθαίρετες επιμέρους συντηρητικές ομαδοποιήσεις, με ακραία επιθετικό προσδιορισμό. Άλλοτε οριοθετημένων με βάση την τάξη, άλλοτε με βάση την γεωγραφική καταγωγή, άλλοτε με βάση το χρώμα του δέρματος. Ή, ακόμα και πέρα από αυτά. Τα πρωτεία, εξάλλου, τα κρατά το ύψος του τραπεζικού λογαριασμού.

Αυτός είναι ο ναζισμός της νέας εποχής: Διαφέρει από τον χιτλερισμό, στον βαθμό που ο πυρήνας του ναζισμού αφορούσε σε έναν εξουσιαστικό συγκεντρωτισμό με επίκεντρο το κράτος. Ο σημερινός ναζισμός συνδέεται με τον ολοκληρωτισμό των νεοφιλελεύθερων αξιών. Με βάση αυτές το κράτος πρέπει να απολέσει και τις ύστατες αναδιανεμητικές του μορφές. Την ιδεολογική του ισχύ, σαν σύνολο αντιτιθέμενων τάξεων. Η καταστολή και ο φανατισμός των ηλιθίων είναι η νέα ιδεολογία. Ο λαϊκισμός, η βαθιά αποδιάρθρωση της γνώσης και η επικέντρωση στα πιο ζωώδη από τα ένστικτα των μαζών τα απλά, καθημερινά του εργαλεία.

Αυτό αντιστοιχεί σε πολιτικό επίπεδο στο φαινόμενο ότι οι δισεκατομμυριούχοι βγάζουν από την άκρη όχι απλά τους παραδοσιακούς πολιτικούς, μα την ίδια την πολιτική, σαν παρωχημένα και αποτυχημένα μοντέλα διαχείρισης της κοινωνίας των ιδιωτών. Που ένα κομμάτι της πλέον διεκδικεί να αυτοκαταργηθεί, ακόμα και σαν τέτοια. Για ποιον λόγο μία πλούσια πολιτεία να συνυπάρχει με μία φτωχή; Για ποιον λόγο να συνυπάρχουν οι αστοί με τους προλετάριους, όταν πλέον οι πρώτοι αναπαράγονται σαν τάξη και δίχως την εκμετάλλευση της εργασίας; Η εργασία και οι φορείς της τείνουν όχι απλά να είναι άχρηστοι αναφορικά με την αναπαραγωγή του συστήματος, αλλά ουσιαστικά και περιττοί σαν τάξη. Δεν υπάρχει λόγος να μοιράζονται το ίδιο έδαφος, την ίδια σημαία με τους πλούσιους, ακριβώς όπως δεν πρέπει να μοιράζονται όχι τα δικά τους νοσοκομεία, αλλά ούτε καν άλλα, κρατικά, με »δημόσιο» χρήμα.

Αυτά είναι τα πολιτικά συμφραζόμενα του φαινομένου Τράμπ. Το περιεχόμενο τους είναι ενεργό, θα ήταν ενεργό ακόμα και αν έχανε στις εκλογές. Και είναι ενεργό ανεξάρτητα αν καταφέρει να εκδηλώσει αυτό το περιεχόμενο κατά την διάρκεια της προεδρίας του.

 Απομονωτισμός,-ή μια βαθύτερη περιφερειοποίηση του κόσμου;

Τόσο το φαινόμενο Τράμπ όσο και οι δημοκρατικές αντιστάσεις σε αυτό θα έχουν αντικειμενική την επιρροή τους σε όλον τον δυτικό κόσμο. Και όχι μόνο έμμεσα, μια και η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική αναφέρεται σε μια σειρά από κρίσιμες μάχες, νομισματικές, εμπορικές, πολεμικές σε όλες σχεδόν τις ηπείρους. Και με hot spot την δική μας γειτονιά.

Ο Τράμπ υποσχέθηκε στους Αμερικάνους αναδίπλωση και απομονωτισμό. Αλλά, αυτό αφορά περισσότερο την δήθεν μάχη που θα δώσει για να προστατεύσει την εργατική τάξη των ΗΠΑ από τις συνέπειες της πλήρους απελευθέρωσης του Κεφαλαίου. Ως προς την εξωτερική του πολιτική ο Τραμπ μάλλον αντιπροσωπεύει περισσότερο το κλασικά ρεπουμπλικάνικο δόγμα της defacto ύπαρξης αλλεπάλληλων διαφοροποιημένων οικονομικών και πολιτιστικών ζωνών στον πλανήτη-με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε σχέση με την αντιμετώπιση προβλημάτων που μπορεί κομμάτια από αυτό το σώμα να προκαλέσουν στην αμερικάνικη ηγεμονία.

Υπό αυτή την έννοια είναι ακόμα ένα βήμα πιο μπροστά από την »αμερικανοποίηση» του κόσμου με νεοφιλελεύθερο μανδύα-και με υποκινημένες αποσταθεροποιήσεις όπου χρειαστεί- στρατηγική με βάση την οποία οι Δημοκρατικοί διεκδίκησαν να διευρύνουν την ηγεμονία των ΗΠΑ στον κόσμο από την περίοδο Κλίντον, με παράδειγμα ως προς τις αντιτιθέμενες αυτές στρατηγικές τα πεπραγμένα της ενδιάμεσης περιόδου Μπους (που, ας το έχουμε υπόψιν, κι εκείνος είχε εκλεγεί πρόεδρος πάνω στην βάση του απομονωτισμού!).

Είπε κάποια στιγμή ότι θα σκουπίσει τον ISIS μέσα σε ένα μικρό διάστημα, »με έναν τρόπο που δεν θα σας αποκαλύψω ακόμα». Πέρα από αυτό, ακόμα και αν ο Τράμπ ολοφάνερα δεν απολάμβανε προεκλογικά την στήριξη του στρατο-βιομηχανικού συμπλέγματος, δεν μπορούμε να είμαστε καθόλου σίγουροι ότι αυτό δεν θα επιχειρήσει να τον εντάξει στην διαδρομή των συμφερόντων του, του πραγματικού κόμματος που κάνει κουμάντο στην Αμερικάνικη εξωτερική πολιτική, του »Κόμματος του Πολέμου». Υπάρχουν πολλές δυνατότητες να σύρουν τον Τραμπ σε καταστάσεις που δεν θα το περίμενε και ο ίδιος. Αν δεν το θελήσει, και αν δεν το περιμένει ήδη, ασφαλώς. Τόσο εκείνοι, όσο και οι διεθνείς ανταγωνιστές των ΗΠΑ.

Από αυτή την άποψη, ακόμα και αν πρόκειται και για μια ενδοαστική αντιπαράθεση, αυτή παραμένει εξαιρετικά επικίνδυνη έτσι και αλλιώς.Το ίδιο το οικονομικό πρόγραμμα του Τράμπ είναι ένα ετερόκλητο ταξικό μείγμα, στο οποίο το τεράστιο στρατο-βιομηχανικό σύμπλεγμα υποτίθεται ότι πρέπει να παραμεριστεί: Θέλοντας να υπερασπιστεί το κομμάτι της αστικής τάξης που εκπροσωπεί και τον στήριξε, θέλοντας να φανεί συνεπής προς την εκλογική του βάση-στην οποία υποσχέθηκε νέες θέσεις εργασίας στον τομέα των υποδομών-, παράλληλα υπόσχεται σκληρό μονεταρισμό, ελάφρυνση της φορολόγησης για τις επιχειρήσεις, με άρση της χαλαρής ομολογιακής πολιτικής Ομπάμα η οποία αρκετά τρις δολάρια στην αγορά, και με αναίρεση-αυτό είναι το πιο φιλόδοξο και πιο περίεργο- όχι μόνο των νατοϊκών υποχρεώσεων των ΗΠΑ στην Ευρώπη, ή την όλη στρατηγική επωμισμού της στρατιωτικοποίησης του Ειρηνικού, αλλά και υπονοώντας σε ανύποπτο χρόνο την ολική επαναδιαπραγμάτευση της εξυπηρέτησης του ίδιου του χρέους τους προς την Κίνα!

Ώριμη η κατάσταση, επιτακτικά τα καθήκοντα-αριστερό κενό

Τα αδιέξοδα του συστήματος ωρίμασαν και σάπισαν-αλλά ας μην μας πιάνει η απόγνωση. Τα 13 εκ. ψηφοφόρων του Σάντερς αποτελούν μια εξαιρετικά δυναμική μάζα που μπορεί να εμβρυουλκήσει ένα νέο δημοκρατικό κίνημα στις ΗΠΑ-ήδη έχει ξεκινήσει την πορεία του, με σαφή πολιτικά και ταξικά χαρακτηριστικά. Η ορθή στάση του Σάντερς να στηρίξει επίσημα και θετικά την Κλίντον, εξάλλου, δεν την εξώθησε μόνο στην υιοθέτηση ενός μεγάλου μέρους του δικού του προγράμματος, αλλά είναι σε θέση να καταστήσει την όλη του παρακαταθήκη σε εξαιρετικά σοβαρό παράγοντα των εξελίξεων στο ίδιο το Δημοκρατικό κόμμα, ή σε ένα νέο πολιτικό σχηματισμό.

Από την μητρόπολη του κεφαλαιοκρατικού κόσμο έρχονται μηνύματα πόλωσης και όξυνσης των ταξικών/κοινωνικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών. Υπό αρνητικό πρόσημο, όμως όλα είναι ανοιχτά-αρκεί να συγκροτηθεί μια νέα αριστερή θεωρία που να ξεπεράσει ιδεολογικά τον νεοφιλελευθερισμό και τον τύπο ανθρώπου και κοινωνιών που έχει χτίσει.

Εδώ ακριβώς είναι που μια σειρά από ερωτήματα αναδεικνύονται σε σχέση με το κενό της αριστερής θεωρίας, που εντοπίζεται παντού στον κόσμο, να απαντήσει στα ιδιαίτερα ταξικά χαρακτηριστικά όπως εμφανίζονται στις πιο ανεπτυγμένες οικονομίες. Κενό που εξελίσσεται τάχιστα σε κενό ερμηνείας και αντιμετώπισης της ανόδου της λαϊκιστικής ακροδεξιάς και επιρροής της στην εργατική τάξη σε μια σειρά από μητροπολιτικές κεφαλαιοκρατικές κοινωνίες.

Ουσιαστικά σήμερα ο νεο-εθνικισμός αναδεικνύει άθελα του ένα ζήτημα που απασχόλησε καίρια το διεθνές επαναστατικό κίνημα πριν από έναν αιώνα, και που σήμερα, ενώ είναι κομβικό όσο ποτέ, φαίνεται να μην απασχολεί την Αριστερά: Είναι εφικτό, βιώσιμο και θεμιτό το σπάσιμο της αλυσίδας του διεθνούς καταμερισμού εργασίας από ένα κράτος, ή από έναν συνασπισμό κρατών; Και ακόμα, ύστερα από την ιστορική πορεία προς την παγκοσμιοποίηση, συναρμόζει με μία σύγχρονη αριστερή θεωρία να  αρνείται την ιστορική της διάσταση σαν βήμα της ανθρωπότητας, έστω και σαν κομμάτι της ανάπτυξης του κεφαλαίου; Από άποψη μαρξικής διαλεκτικής η άρνηση των βημάτων της ιστορίας είναι απαράδεκτη και ανεδαφική. Τις αντιθέσεις που υπάρχουν δεν μπορείς να τις αγνοήσεις, όπως δεν μπορείς να αγνοήσεις ένα ολόκληρο ιστορικό στάδιο: Μπορείς και πρέπει να ξεπεράσεις το στάδιο με τις αντιθέσεις του-λύνοντας τες σε ένα ανώτερο θετικό επίπεδο

Παγκοσμιοποίηση ή επιστροφή στο έθνος κράτος;

%ce%b7%cf%80%ce%b1

 Αρκετοί αναλυτές εντοπίζουν την κύρια αντίφαση της εποχής ανάμεσα στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό και στον εθνοκεντρισμό. Ουσιαστικά, για την ακρίβεια, η βασική αντίθεση εντοπίζεται ανάμεσα στην τεράστια ισχύ των χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων εις βάρος των εθνών-κρατών. Επειδή η Αριστερά αντιλαμβάνεται-και όντως είναι έτσι-τεράστιο το έργο της υπέρβασης αυτών των αντιθέσεων με εγκολπωμένο το ιστορικό στάδιο της παγκοσμοποίησης που έχει στο μεταξύ οικοδομήσει ο καπιταλισμός, είτε δεν έχει σαφή άποψη για αυτήν την αντίθεση, είτε, ένα κομμάτι της, προτιμά να θεωρήσει προοδευτική λύση…την επιστροφή στον απομονωτισμό. Δίχως, όμως, ουσιαστικά να τον επεξεργάζεται ούτε σαν πιθανότητα, ούτε σαν δυνατότητα. Και δίχως να προβληματίζεται που την ίδια στρατηγική ακολουθεί και η Ακροδεξιά.

Ήδη από τις απαρχές της, από το ξέσπασμα της παγκόσμιας κεφαλαιοκρατικής κρίσης, οι ελάχιστες οξυδερκείς μαρξιστικές τοποθετήσεις είχανε επισημάνει πως το σύστημα κλυδωνίζεται από ανεπίλυτα αδιέξοδα και αντιθέσεις δομικού, παγκόσμιου και ιστορικού χαρακτήρα. Που μπορούν να οδηγήσουν είτε σε ξεπέρασμα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης από σοσιαλιστική σκοπιά-αλλά με αναγκαστικά διεθνές πρόσημο και εμβέλεια-είτε σε αποκλειστικά συντηρητική, εθνικιστική αναδίπλωση.

Οπωσδήποτε η παγκοσμιοποίηση του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, είναι ένα νέο ιστορικό στάδιο πρωτοφανούς ανάπτυξης των τάσεων του ελεύθερου εμπορίου, της τεχνολογίας καθώς και εν γένει κοινωνικοποίησης της παραγωγής. Εκ των πραγμάτων έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με το παραδοσιακό πυρηνικό έθνος-κράτος και τον κορπορατικό καπιταλισμό. Η πραγματικότητα της, υπό αυτόν το εξουσιαστικό συσχετισμό, βρίσκεται, και αυτό είναι το σημαντικότερο, σε πλήρη δομική αντίθεση με τις αναγκαίοτητες της ανθρωπότητας και του περιβάλλοντος. Είναι άλλο πράγμα όμως η πραγματικότητα της, και άλλο οι δυνατότητες της. Επιπλέον, είναι ένα ιστορικό στάδιο που δεν μπορούμε να διαγράψουμε-χρειάζεται να κάνουμε το πιο δύσκολο: Να ξεπεράσουμε τον ανισόμετρο του χαρακτήρα.

Νέες κοινωνικές σχέσεις, μα και απαραίτητα νέα οικοδόμηση του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας και κατανάλωσης θα χρειαστούν για αυτό.

 Πλέον ο κόσμος μας αποτελεί μια τεράστια ιμπεριαλιστική περιφέρεια, με μία εξαιρετικά ανισόρροπη κατανομή των λαών στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, κατανάλωσης και, τελικά, εξουσίας. Οι κυρίαρχοι κεφαλαιοκρατικοί σχηματισμοί, με τα ιδιαίτερα σκοταδιστικά τους χαρακτηριστικά ο καθένας, ξεκινώντας από τις ΗΠΑ και περνώντας στην Ευρώπη μέχρι τον άξονα Κίνας-Ρωσίας, αυτήν ακριβώς την ανισόρροπη κατανομή προσπαθούν να διαχειριστούν παράλληλα με τους δικούς τους ανταγωνισμούς.

Συγκροτείται ένα εξαιρετικά δυσχερές και δίχως ιστορικό προηγούμενο πλαίσιο, με τα 2/3 του παγκόσμιου πληθυσμού πέρα από τον ουσιαστικό καταμερισμό εργασίας και κατανάλωσης. Και με αντίστοιχα γκετοποιημένα τμήματα της εργατικής τάξης και των ανέργων εντός του δυτικού κόσμου. Αυτός ο τερατώδης διεθνής και επιμέρους συσχετισμός εξυπηρετείται ουσιαστικά από την συμμαχία του κεφαλαίου όχι μόνο με τα εναπομείναντα στρώματα των κοινωνιών των 2/3 που χαρακτήριζε τον καπιταλισμό στα τέλη του περασμένου αιώνα, αλλά και με διευρυμένα καθυστερημένα εργατικά στρώματα. Σε έναν απελπιστικό συμβιβασμό της διευρυμένης συστημικής κρίσης αντιπροσώπευσης-προϊόν εκμαυλισμού εις βάρος των διαδοχικά κατώτερων λαών και επιμέρους τάξεων.

Αυτήν την διεθνή και επιμέρους κοινωνική-ταξική συμμαχία είναι που αδυνατεί η Αριστερά να κατανοήσει, και πόσο μάλλον να απαντήσει σε αυτήν. Όταν δεν αποτελεί και εξέχον κομμάτι της. Αδυνατεί επειδή είναι εγκλωβισμένη σε παρωχημένα ιστορικά μανιχαϊστικά δίπολα στα οποία η ίδια , με αυτοκτονικό τρόπο, πνίγει τις περίπλοκες εκφράσεις της ταξικής πάλης. Βασικό θεωρητικό σχήμα σε αυτό το πλαίσιο αποτελεί η διαταξική και απλουστευτική περίφημη άποψη για το 1% του κόσμου που καταπιέζει το υπόλοιπο 99%-ένα θεωρητικό σχήμα που εκ των πραγμάτων αφήνει ανέγγιχτες και ανεξερεύνητες τις ενδιάμεσες καθοριστικές ταξικές αντιθέσεις.%ce%bc%ce%b5%cf%842

Ουσιαστικά μεγάλα κομμάτια της εργατικής τάξης είναι παραδομένα στις πιο συντηρητικές πολιτικές εκφάνσεις, παντού στον κόσμο. Ιδιαίτερα στον δυτικό κόσμο εντοπίζονται παγιδευμένα σε αυτήν ακριβώς την συμμαχία συνενοχής και μοιρασιάς της λείας του υπόλοιπου κόσμου με την αστική τάξη. Ακόμα και σαν παρίας της. Είναι εκείνο που ακριβώς οριοθέτησε άλλοτε ο Μαρξ όταν διακήρυττε πως »ένας λαός που ζει εις βάρος άλλων λαών δεν μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό του».

Αυτή η κατάσταση είναι που βάζει αντικειμενικά ερωτήματα σχετικά με την αναφορά της Αριστεράς στις μεγάλες εργατικές πλειοψηφίες, σε συνάρτηση μιας ευρύτερης ανατρεπτικής πρότασης. Αναφορά που είναι ισχνή σήμερα.

Για αυτό και αναζητούνται απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα, τα οποία άπτονται μιας ριζικής επαναθεμελίωσης της κομμουνιστικής θεωρίας σε διεθνές επίπεδο, και που αναπόφευκτα πλέκονται με μια σειρά από άλλα ζητήματα, τα σημαντικότερα εκ των οποίων είναι:

α) Είναι αδύνατη σήμερα μια σοσιαλιστική επιστροφή σε πρότερες του παγκοσμιοποιημένου καταμερισμού εργασίας και κατανάλωσης μορφές οργάνωσης των κοινωνιών. Συνάμα, είναι αδύνατος ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός επιμέρους κρατικών οντοτήτων.

β) Είναι αδύνατος ένας νέος, σοσιαλιστικού προορισμού, επαναπροσδιορισμός του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας δίχως εξαιρετικά σημαντικές μεταβολές στο επίπεδο των παραγωγικών δυνάμεων και σχέσεων εντός των δυτικών κοινωνιών.

Η Ελλάδα στον κόμβο των τριών μεγάλων κρίσεων

Στην Ελλάδα η αδυναμία της Αριστεράς να θέσει, να απαντήσει, και να προσαρμόσει αυτά τα ερωτήματα στην κατάσταση της χώρας μας είναι καθηλωτική. Ουσιαστικά, μάλιστα, εδώ τα συνήθη αριστερά μανιχαϊστικά δίπολα υπάχθηκαν στα τελευταία χρόνια σε ένα κεντρικό δίπολο: μνημόνιο/αντιμνημόνιο. Δίχως καμία περαιτέρω τοποθέτηση για την θέση της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας/εξουσίας, τους διεθνείς συσχετισμούς, και την ιδιαίτερη γεωπολιτική της συνθήκη-μάλιστα σε μια περίοδο όπου η χώρα εμπλέκεται στην δίνη τριών εφαπτόμενων κρίσεων, την οικονομική, την πολεμική στην περιοχή μας, και την λεγόμενη προσφυγική κρίση.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες αναδεικνύονται με αρνητική δυναμική στην περίοδο που ανοίγεται. Θα χρειαστεί για αυτό να περιμένουμε ιδιαίτερα τις προθέσεις της νέας προεδρίας των ΗΠΑ. Στα πλαίσια των δικών τους προτεραιοτήτων στην περιοχή-και σαν κομμάτι της ευρύτερης επιχείρησης συνδιαχείρησης της κρίσης στην Ευρώπη με την Γερμανία παράλληλα με το ψαλίδισμα της ηγεμονίας της στην ήπειρο-η ομπαμική ηγεσία επέβαλλε στην ουσία στην Μέρκελ την αποφυγή της άτακτης χρεοκοπίας και τον εξοβελισμό της Ελλάδας, παράλληλα με την χρεοκοπία της, από το ευρώ.

Αν και εφόσον οι νέες προτεραιότητες της ηγεσίας Τραμπ διαφέρουν σε σχέση με την όλη μέχρι τώρα οπτική της ευρωπαϊκής κρίσης, αμφότερα τα ενδεχόμενα αυτά μένουν ανοιχτά, δεδομένης και της εκπεφρασμένης βούλησης για αυτό του κυρίαρχου γερμανικού εξουσιαστικού μπλοκ. Με λίγα λόγια η Ελλάδα εξαρχής της μνημονιακής της υπαγωγής βρέθηκε χειροπόδαρα δεμένη στο άρμα των διεθνών ανταγωνισμών, και έρμαιο τους. Και δεν είναι καθόλου ορατοί ευοίωνοι όροι για την θέση της στο μέλλον-τουλάχιστον όχι με αυτήν την δεδομένη φορά των πραγμάτων.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών

Posted by eamgr στο 5 Νοέμβριος, 2016

Οι εμβληματικές συλλήψεις  της ηγεσίας του κοινοβουλευτικού κόμματος HDP (Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών) εντάσσεται προφανώς στην επιχειρούμενη ολοκλήρωση του περάσματος της εξουσίας στην Τουρκία και θεσμικά, πλέον, στα χέρια του Ερντογάν.hdp

 Στον βαθμό που το HDP πέρα από φωνή των Κούρδων καταφέρνει να εκπροσωπήσει ευρύτερα εργατικά στρώματα, μειονότητες και τον δημοκρατικό κόσμο της Τουρκίας οι διώξεις εναντίον του (ο συμπρόεδρος του Σελαχατίν Ντεμιρτάς αναφέρεται σε 102 μηνύσεις, αντιμετωπίζοντας δυνητικά ποινή φυλάκισης πάνω από 500 χρόνια!) δεν είναι απλώς μια κομβική επίθεση στα έτσι και αλλιώς συρρικνωμένα δημοκρατικά δικαιώματα.

Ουσιαστικά συγκροτεί όλους τους όρους για την οριστική πολεμική λύση του κουρδικού ζητήματος-αυτό τουλάχιστον σηματοδοτεί και η πολιορκία της άτυπης πρωτεύουσας των 15 εκατομμυρίων Κούρδων της Τουρκίας, του Ντιγιαρμπακίρ.

Εξ αντικειμένου οι εξελίξεις αυτές αποτελούν κομμάτι των ευρύτερων πολεμικών συγκρούσεων και αναδιανομής εδαφών, της επαναθεώρησης των συνόρων του χώρου της Ανατολίας, έτσι όπως εξελίσσεται ο »πόλεμος δι’ αντιπροσώπων» στην Συρία-ένας πόλεμος που ίσως αποτελεί το πρελούδιο του εκτροχιασμού των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών από τον δρόμο του νομισματικού πολέμου προς εκείνον ευρύτερα διεθνών συρράξεων.

Επομένως, πέρα από την καταγγελία του ερντογανικού πραξικοπήματος, είναι ανάγκη όσο ποτέ να μεταφερθεί ο πολιτικός λόγος και στο πεδίο των ευρύτερων διεθνών εξελίξεων-και πιο άμεσα ακόμα εκείνων στην γειτονιά μας.

Μπορεί η Αριστερά να ξεχνά από όλες τις αναλύσεις της-ακόμα και από τα καλέσματα για την σημερινή συγκέντρωση καταδίκης των καθεστωτικών διώξεων στην Τουρκία λείπει αυτή η διάσταση -ότι οι εξελίξεις στην Τουρκία δένονται με την εισβολή της σε συριακά εδάφη, και γενικότερα στον διαμελισμό της Συρίας, και ότι η Ελλάδα αποτελεί ένα κομβικό σημείο τριών μεγάλων ιστορικών κρίσεων-πολεμικής κρίσης, προσφυγικής κρίσης, οικονομικής αποσταθεροποίησης-αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κατά τ’άλλα οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, η υπαγωγή όλων των εθνών κρατών σε ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα, και ειδικότερα η θέση της χώρας μας σε αυτού του είδους τον διεθνή καταμερισμό εξουσίας, δεν ρίχνουν έτσι και αλλιώς βαριά την σκιά του στα εγχώρια οικονομικοπολιτικά δεδομένα.

Όλες και όλοι σήμερα Σάββατο στις 14.30 στο Σύνταγμα.

Η αλληλεγγύη των λαών είναι ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής, ίσως όχι ικανός, αλλά σίγουρα αναγκαίος παράγοντας για να απαντήσει ο κόσμος της εργασίας στην εξαιρετικά επικίνδυνη τροχιά της παγκόσμιας κρίσης με βάση τα δικά του συμφέροντα.

Posted in Διεθνή, Επικαιρότητα, Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Εντός εποχής το πραξικόπημα στην Τουρκία

Posted by eamgr στο 20 Ιουλίου, 2016

Όσο περνούν οι μέρες αποκρυσταλλώνονται οι βασικές πτυχές της απόπειρας πραξικοπήματος στην Τουρκία. Τόσο ως προς τις εσωτερικές αντιθέσεις της χώρας αυτής, όσο και ως προς το πως αυτό εντάσσεται στην γενικότερη μόνιμη κρισιακή φάση της γεωπολιτικής μας περιοχής.turkey-tank-1024x768

Ανεξάρτητα από τα επιμέρους στοιχεία της απόπειρας πραξικοπήματος, εκείνο εντοπίζεται ιστορικά σαν το πρώτο, ουσιαστικά, πραξικόπημα σε χώρα του ΝΑΤΟ κατόπιν της κεφαλαιοκρατικής επανένωσης του κόσμου, αλλά και σε ένα ιστορικό σημείο όπου φαίνεται πως το αμερικάνικο δόγμα για τον κόσμο: »νόμιμα εκλεγμένες κυβερνήσεις σαν προαπαιτούμενο ένταξης στον διεθνή καταμερισμό εργασία και εξουσίας»- δόγμα που πίσω από αυτό »νομιμοποιήθηκαν» τόσες και τόσες πολεμικές επεμβάσεις, υποκινούμενες εξεγέρσεις και άλλες αποσταθεροποιητικές συνθήκες σε Ιράκ, Αφγανιστάν, Συρία, Λιβύη, Ουκρανία κ.α.-αυτό το δόγμα, λοιπόν, βρίσκεται και αυτό σε φάση αναίρεσης, μαζί με όλες τις εύθραυστες ισορροπίες δύναμης στον κόσμο.

Πλάι, βέβαια, με την απτή πραγματικότητα-που είναι πάντα το πιο δύσκολο που έχουμε να ερμηνεύσουμε-φυτρώνει και ένας νέος αντιδιαλεκτικός συνωμοσιολογικός τρόπος διαφυγής από την σκέψη, υποβοηθούμενος και από το χάος του διαδικτυακού πληθωρισμού, που δυστυχώς επηρεάζει συχνά και κομμάτια της Αριστεράς. Όπως και να έχει δεν υπάρχει κανένα νόημα να συνεχίζεται η συζήτηση για σκηνοθετημένη από τον Ερντογάν οπερέτα. Δεν ήταν ούτε σκηνοθετημένη, ούτε και οπερέτα. Αυτού του τύπου οι αντιλήψεις που μπορεί τόσο ελαφρόμυαλα να χαρακτηρίζουν στημένο έργο μια επιχείρηση όπου πήραν μέρος χιλιάδες, όπου σκοτώθηκαν περίπου 300 και τραυματίστηκαν άλλοι 1500, μόνο από ακροδεξιού τύπου αφετηρίες μπορεί να έλκουν την καταγωγή τους και ασφαλώς δεν έχουν καμία σχέση με μια διαλεκτική αριστερή προσπάθεια να αναλυθεί η κατάσταση.

Όλα δείχνουν ότι το πραξικόπημα ήταν αρκετά καλά κανονισμένο-έστω και αν δεν θα ήταν όλα τα σώματα ενεργά σε αυτό- για να γίνει την κατάλληλη ώρα, τα ξημερώματα του Σαββάτου, όμως επισπεύσθηκε λόγω του ότι αποκαλύφθηκε-και από συμμετέχοντες σε αυτό. Αυτή ίσως η γνώση ή η υποψία του Ερντογάν, ακόμα και οι πρόσφατες ανακοινώσεις του-που πλέον αποδεικνύεται ότι ώθησαν τα πράγματα ως εκεί- να είναι και η μόνη του συμμετοχή σε αυτό το πραξικόπημα, με την έννοια ότι προετοίμασε έγκαιρα την αντίδραση του, όπως εξίσου γρήγορα φαίνεται να σπεύδει να το εκμεταλλευτεί, αν δει κανείς το πρωτοφανές για-τυπική, έστω-κοινοβουλευτική δημοκρατία κύμα διώξεων και φυλακίσεων που λαμβάνει χώρα σήμερα στην Τουρκία.

Οι βασικές του αιτίες καθόλου άσχετες δεν είναι με μια αγωνιώδη προσπάθεια μερίδας της στρατιωτικής ηγεσίας να αντιδράσει στις -ανακοινωμένες πριν από μία εβδομάδα-δρομολογημένες εκκαθαρίσεις εκ μέρους Ερντογάν στα ανώτερα κλιμάκια των τριών σωμάτων, όπως και στην επίσης δρομολογημένη νομοθετική πρωτοβουλία μιας εν μέρει κρατικοποίησης του πανίσχυρου και πάμπλουτου μετοχικού ταμείου Στρατού.

Ασφαλώς τα υλικά συμφέροντα προηγούνται σε όλες τις στρατιωτικές πρωτοβουλίες, όπως το αποδεικνύει και η Ιστορία. Άλλο αν ακολουθούνται και από τις συνήθεις στην Τουρκία ιδεολογικοπολιτικές διαφορές γύρω από τον χαρακτήρα του πολιτεύματος. Το φαινόμενο Ερντογάν, εκπροσωπώντας την νέα αστική τάξη με βάση την ενδοχώρα, κατόρθωσε μέσα σε μία δεκαετία να συγκροτήσει μια νέα ταξική/κοινωνική συμμαχία με μια νέα άρχουσα τάξη, και ακριβώς γύρω από ένα νέου είδους κίνημα με επίκεντρο τον κυβερνώντα ισλαμισμό.

Το αρνητικό/αντιφατικό ιδεολογικό εκκρεμές των λαϊκών κινητοποιήσεων

Ενώ τονίζεται υπερβολικά η συμβολή των νέων τεχνολογιών στην λαϊκή αντίδραση, αυτή θα πρέπει να αναδειχθεί ωστόσο στον αληθινό πρωταγωνιστή της όλης ιστορίας. Τα πραξικοπήματα με τανκς δεν περνάνε εύκολα πλέον ούτε καν σε χώρες όπου ο στρατός έχει ιστορικά ιδιαίτερα κομβική θέση στο αξιακό σύστημα για ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Αλλά πέρα από αυτή την ιδεολογικοπολιτική διάσταση του ζητήματος, την προηγούμενη Παρασκευή στην Τουρκία μπορεί κανείς να διαπιστώσει όχι άλλο ένα σημείο στην κρισιακή εξέλιξη του κόσμου, αλλά και μια ισχυρή λαϊκή παρέμβαση υπέρ ενός τυράννου, μονάρχη και τυπικά μόνο εκλεγμένου αρχηγού κράτους.

Εκείνο που δεν πρέπει να μας διαφεύγει-άσχετα με το αν δεν θα μπορούσαμε ασφαλώς να υπερασπιστούμε ένα πραξικόπημα-είναι η ευρεία κοινωνική/ταξική στήριξη που απολαμβάνει αυτό το καθεστώς το οποίο εδώ και πολύ καιρό κλείνει ΜΜΕ, απολύει ή στέλνει φυλακή όποιον ασκεί κριτική και διεξάγει στρατιωτικό πόλεμο απέναντι σε ένα μεγάλο κομμάτι της τούρκικης επικράτειας, στηρίζοντας παράλληλα τον ισλαμικό φονταμενταλισμό στον οποίο βασίζει τα εξουσιαστικά του αφηγήματα/ψευδαισθήσεις για μια νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Κατόπιν του πραξικοπήματος, αυτό ακριβώς το κίνημα ευρείας λαϊκής βάσης είναι που πλεονεκτεί, μάλιστα, της ηγεσίας του αναφορικά με την ωμότητα καταστολής κάθε διαφορετικής φωνής, εθνότητας, πολιτικής τοποθέτησης εντός της χώρας! Ας κρατήσουμε εδώ ότι στην διαχρονική αντίθεση εντός του κεμαλικού κρατικού μορφώματος το πολιτικό/στρατιωτικό μέτωπο που στήριξε τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους προσέγγιζε και εκπροσωπούσε παραδοσιακά, βασικά, τα μεσαία και ανώτερα, μορφωμένα, προνομιούχα στρώματα της κοινωνίας. Αυτή την αντίθεση με την πλατιά φτωχή και αμόρφωτη λαϊκή μάζα των ισλαμιστών εκμεταλλεύτηκε ο Ερντογάν, προκειμένου να αναδειχτεί στον ηγέτη των φτωχών, φτάνοντας σήμερα στο σημείο κάθε προοδευτική άποψη να ισοδυναμεί για την μεγάλη πλειονότητα με εθνικό κίνδυνο, όπως εξάλλου και η πανεπιστημιακή κοινότητα!

Σχηματικά, ο στοιχειώδης αστικός εκδημοκρατισμός στην Τουρκία χτες και ιδιαίτερα σήμερα, όχι απλώς απαξιώνεται από τις πλατιές λαϊκές μάζες, αλλά οριοθετείται μάλιστα σαν επικίνδυνο, αντιπατριωτικό και ξενόδουλο αίτημα των ελίτ. Προφανώς στην εξέλιξη της αυτή η οξύμωρη ταξική και ιδεολογικοπολιτική κόντρα, πυροδοτούμενη από τις ακαριαίες απηνείς-όσο και ενδεικτικές σε σχέση με την προγραφή τους- εκκαθαρίσεις (διώξεις, και 49 χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο, από την αστυνομία και το δικαστικό σώμα, μέχρι καθηγητές δημόσιας και ιδιωτικής εκπαίδευσης και δημάρχους!!) του ερντογανικού καθεστώτος θα οδηγήσει σε νέες αναταράξεις. Μπορεί κανείς να πει με ασφάλεια ότι η τεράστια οικονομική και πολιτική κρίση στην Τουρκία μόνο στην αρχή της βρίσκεται ακόμα.

Μετά την Δυτική Ουκρανία όπου κομμάτια της εργατικής τάξης εξεγέρθηκαν για να έχουν δυτικά και όχι ανατολικά αφεντικά, μετά την Αίγυπτο που ένα κομμάτι της εξέγερσης εκεί διεκδίκησε να ενταχθεί η χώρα τους στον ισλαμικό/συντηρητικό άξονα πιο αποφασιστικά, μετά από τα ακροδεξιά κινήματα στην Ευρώπη που επιβάλλουν την ατζέντα της ξενοφοβίας σχεδιάζοντας τον νέο συλλογικό εχθρό, τους πρόσφυγες, βλέπουμε στην Τουρκία μεγάλα κομμάτια να είναι έτοιμα να πεθάνουν για τον Σουλτάνο τους. Καθόλου καλοί οι ιδεολογικοί συσχετισμοί, ενώ ξετυλίγεται το παιχνίδι των παγκόσμιων ανταγωνισμών, διαμορφώνονται τα στρατόπεδα για τις επερχόμενες αναμετρήσεις.

Το φαινόμενο Ερντογάν και ο μεγαλοϊδεατισμός της νέας αστική τάξης

Η νέα-της περασμένης δεκαετίας- αστική τάξη της χώρας που εκπροσωπεί ο Ερντογάν επιχείρησε να τοποθετήσει την Τουρκία στον ρόλο μιας περιφερειακής δύναμης σε έναν κόσμο όπου τα ζητήματα ηγεμονίας επανακαθορίζονται ραγδαία, και ιδιαίτερα σε μια γεωπολιτική περιοχή όπου έχει μεταφερθεί το επίκεντρο των παγκόσμιων ανταγωνισμών.ερτογαν

Σε αυτό το σημείο ακριβώς το ερντογανικό εποικοδόμημα επιχείρησε να χειραφετηθεί από την αμερικάνικη κηδεμονία/προστασία, πέφτοντας ωστόσο σε μεγάλες αντιφάσεις, με επαμφοτερίζουσα στάση απέναντι σε όλες τις βασικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, με τις οποίες ανά περιόδους βρέθηκε απέναντι-άλλοτε με όλες ταυτόχρονα, ή με διαφορετικές ανά περιπτώσεις ομαδοποιήσεις τους.

Σήμερα η Τουρκία φαίνεται να επιχειρεί τον απεγκλωβισμό από την στρατηγική της Δύσης για απομόνωση και στρατιωτική/οικονομικοπολιτική περικύκλωση της Ρωσίας (τα σύνορα του ΝΑΤΟ έφτασαν στα σύνορα της Ρωσίας-επικυρώνοντας και τυπικά την λήξη των μεταψυχροπολεμικών συμφωνιών όπου κατεγράφησαν οι ισορροπίες του κόσμου, ενώ η νέα αντιπυραυλική ασπίδα των ΗΠΑ θα εκτείνεται από την Γροιλανδία μέχρι της Αζόρες!), προσπάθεια που μπορεί να είναι απλώς ένα μέσο εκβιασμού και οικονομικού στραγγαλισμού-λόγω του συνεπαγόμενου αναγκαστικού στρατιωτικού ανταγωνισμού-ή ακόμα χειρότερα να προετοιμάζει το έδαφος για πιο αναβαθμισμένες πολεμικές λύσεις των ανταγωνισμών.

Επιχειρώντας τον απεγκλωβισμό από αυτή την στρατηγική είναι πιθανό να προσπαθήσει να αμβλύνει τις διαφορές της με την Ρωσία. Ενδεικτική είναι η-ρητορική, έστω-πρόταση παραχώρησης σε εκείνην μέρους της αεροπορικής βάσης του Ιντσιρλίκ, που χρησιμοποιείται από τους Αμερικάνους. Άσχετα κιόλας με αυτή την εξέλιξη-αντιστροφή της πορείας πραγμάτων που ακολούθησε της κατάρριψης του ρώσικου αερομαχητικού τον περασμένο Νοέμβρη, η οποία μάλιστα επιχειρείται να φορτωθεί σαν ενέργεια στους τωρινούς πραξικοπηματίες!-οι σχέσεις των ΗΠΑ με τον Ερντογάν εδώ και καιρό είναι ανοιχτά εξαιρετικά άσχημες, αν όχι και εχθρικές.

Και αυτό επειδή οι φιλοδοξίες της Τουρκίας έρχονται σε άμεση αντίθεση με τον επαναπροσδιορισμό των συνόρων και του πολιτικού χάρτη που επιχειρείται από τους Αμερικάνους, στην ίδια περιοχή όπου μοιράστηκε το πτώμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πριν από έναν αιώνα. Αν προσπαθήσει να καταγράψει κανείς την πορεία που τράβηξαν τα πράγματα κατόπιν της σταυροφορίας του δυτικού άξονα στην περιοχή θα δει ότι το μόνο δεδομένο είναι η αέναη ρευστότητα των αντιθέσεων, των συμμαχιών, καθώς νέα κράτη κρατικά μορφώματα αναδύονται, έθνη-κράτη διαμελίζονται, ο ισλαμικός φονταμενταλισμός αλλού χρησιμεύει σαν σύμμαχος και αλλού σαν εχθρός από τα ίδια υποκείμενα κτλ.

…σε μια περίοδο αποσταθεροποίησης της ευρύτερης περιοχής

Η αμφιταλαντευόμενη θέση της Τουρκίας σε όλη την εξέλιξη της »επιχείρησης Οδύσσεια» των Αμερικάνων υπήρξε, και ακόμα είναι, απότοκο του γεγονότος ότι η αστική της τάξη επιχείρησε να διαφοροποιηθεί από τον πάτρωνα της, ακριβώς την περίοδο που εκείνος την είχε πιο πολύ ανάγκη. Παρόλα αυτά δεν ήταν, και φυσικά δεν είναι πολύ περισσότερο τώρα, καθόλου έτοιμη για κάτι τέτοιο, διαπιστώνοντας-μάλλον ασθμαίνοντας- πως βρίσκει αδιέξοδο σε κάθε πλευρά της εξίσωσης που θα την καταστούσε ηγεμονική ισλαμική δύναμη στην περιοχή: Με την αμερικανοκίνητη πτώση της »αδελφής κυβέρνησης» στην Αίγυπτο, με την αποτυχία του πόθου της να φύγει ο Άσαντ από την εξουσία στην Συρία, αλλά και με την μεταβολή στάσης του δυτικού άξονα έναντι του σουνιτικού της συμμάχου, του Ισλαμικού Κράτους, με ιδιαίτερα, μάλιστα, αναβαθμισμένο τον ρόλο των Κούρδων σε αυτή την εξέλιξη!

Όλα αυτά δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι το πραξικόπημα στην Τουρκία υπήρξε αμερικάνικο έργο. Μπορεί η εισαγγελική δύναμη που ανέλαβε την διερεύνηση του να εξέτασε πρώτα πρώτα το δυναμικό της αμερικάνικης βάσης του Ιντσιρλίκ. Μπορεί οι εκατέρωθεν ανακοινώσεις να αναπτύσσουν μια τέτοια δυναμική. Μπορεί ακόμα ακόμα και η-καινοφανής-απειλή των ΗΠΑ ότι η επιβολή θανατικής ποινής εις βάρος πραξικοπηματιών εκ μέρους του Ερντογάν δεν συμβαδίζει με τα πολιτικά ήθη μιας χώρας το ΝΑΤΟ. Μπορεί όλα αυτά να ισχύουν, αλλά εν πάση περιπτώσει σημασία έχει να κατανοήσει κανείς ότι είτε οι Αμερικάνοι σχεδίασαν, βοήθησαν, ή έστω ανέχθηκαν το πραξικόπημα-είτε τίποτε από όλα αυτά-το σημαντικό είναι ότι η εξέλιξη αυτή πρέπει να ταυτοποιηθεί έτσι και αλλιώς σαν κομμάτι της ευρύτερης αποσταθεροποίησης στην περιοχή, ίδιας καταγωγής με εκείνη στο Ιράκ, στην Συρία, στην Αίγυπτο και στην Λιβύη-ανεξάρτητα ασφαλώς με τις τεράστιες αναμεταξύ τους διαφοροποιήσεις.

Μένει να ταυτοποιηθεί, επίσης, σαν επί μέρους κομμάτι της παγκόσμιας κρισιακής πορείας που εμπλέκει στον μηχανισμό της και την ΕΕ, τον ενδιάμεσο ιμπεριαλιστικό άξονα μεταξύ των δύο μεγάλων, τον αμερικάνικο/αγγλοσαξωνικό από την μία και εκείνον της Κίνας-Ρωσίας από την άλλη. Και εμπλέκει και την χώρα μας, ασφαλώς, οριοθετώντας εξαρχής της όλης της μνημονιακής υπαγωγής, καθώς και της ειδικής της θέσης μέσα στην ευρωζώνη, ή ακόμα και την ίδια την παραμονή της ή όχι σε αυτήν.

Ο κόσμος-ιμπεριαλιστική περιφέρεια, στις Συμπληγάδες του νεοφιλελευθερισμού και του φασισμού

Καθώς ολοκληρώνεται η μετατροπή του κόσμου σε ιμπεριαλιστική περιφέρεια, σε επιμέρους κομμάτια κάποιου εκ των τριών στρατοπέδων, καθώς βλέπουμε την εκ βάθρων αναθεώρηση όλων των μεταπολεμικών και μεταψυχροπολεμικών συνθηκών και οριοθετήσεων, ζούμε σε μια φάση ιστορικής αντεπανάστασης: Η Ευρώπη κινείται ανάμεσα στις Συμπληγάδες του φασισμού και του νεοφιλελευθερισμού, ενώ η καθολική απαξίωση της εργατικής τάξης αλά Κίνα τείνει να γίνει παγκόσμιο μέτρο έκβασης των ανταγωνισμών, και καθορισμού των όρων της κοινωνικής αναπαραγωγής με εξαιρετικά ολέθριους για την παγκόσμια εργατική τάξη και για τον πλανήτη όρους.

Όσο ποτέ άλλοτε χάσκει το κενό ενός διεθνικού προλεταριακού κινήματος υπεράσπισης του ρόλου και της θέσης των μεγάλων κοινωνικών μαζών σε όλον τον κόσμο, από τις ιμπεριαλιστικές περιφέρειες, μέχρι την καρδιά των κεφαλαιοκρατικών μητροπόλεων.

Ασφαλώς για κάτι τέτοιο απαιτείται ένας συνδυασμός νέων θεωρητικών προσεγγίσεων για ένα ευρύτερο φάσμα ζητημάτων που αναδιατάσσει ο ιμπεριαλισμός/νεοφιλελευθερισμός στην απόλυτα παρακμιακή του εκδήλωση: Την επί μέρους ταξική διαστρωμάτωση, τον ρόλο του έθνους κράτους, την θέση ενός έθνους κράτους εντός του διεθνούς καταμερισμού εργασίας, αλλά και για το αν είναι εφικτή η απόσπαση κομματιών του κεφαλαιοκρατικού κόσμου.

Η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο των μεγάλων κρίσεων της περιοχής και του κόσμου, με την όλη της δυναμική να χειραφετηθεί από τα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα όπου κατατάχθηκε μετεμφυλιακά εξαιρετικά ναρκοθετημένη, και με μόνη της παρακαταθήκη σε αυτή την πορεία την όλη διαπραγματευτική προσπάθεια του 2015, με αποκορύφωμα το δημοψήφισμα που τράβηξε την προσοχή όλου του πλανήτη. Ασφαλώς το γεγονός ότι βρίσκεται αιχμάλωτη αυτών των συσχετισμών δύναμης γεννά από μόνο του κανονικές, ή ακόμα και ανεξέλεγκτες συνέπειες και κινδύνους. Ειδικότερα αν δει κανείς τις σχέσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία και υπό ένα τέτοιο πλαίσιο, σαν κομμάτι των διεθνών ανταγωνισμών δηλαδή.

Σε κάθε περίπτωση αποτελεί μονόδρομο για τον λαό μας, για την εθνική ανεξαρτησία και ακεραιότητα, και για την κρίση ταυτότητας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. ο απεγκλωβισμός της χώρας από την οικονομικοπολιτική επιτροπεία. Δεδομένων των συσχετισμών δύναμης το μόνο πιθανώς εφικτό είναι η ελληνική κυβέρνηση να συμβάλλει στην συγκρότηση ενός αντιμονεταριστικού μετώπου μέσα στην ΕΕ, όπως και ενός αντιπολεμικού μετώπου των λαών της περιοχής. Θα πει κανείς ότι είναι αργά για το δεύτερο, και ότι ήδη έχει κάνει εξαιρετικά μεγάλες-όσο και επιβεβλημένες-εκπτώσεις στο πρώτο, αναγκασμένη μάλιστα να διερευνά για αυτό τα περιθώρια ανασυγκρότησης της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, ένα ιστορικό όχημα για πολλούς λόγους ξεπερασμένο, τουλάχιστον με την μορφή που αναδύθηκε πλάι στο εργατικό κίνημα του περασμένου αιώνα.

Κοντολογίς, μέχρι τώρα τα όρια των εξωτερικών σχέσεων της χώρας μας είναι τα όρια των δυτικών προϋποθέσεων για παραμονή της εντός του αυτού στρατοπέδου. Είναι σωστό που δειλά αναπτύσσεται μια προσπάθεια προσέγγισης για μια πιο ανοιχτή πολιτική συμμαχιών, αλλά και αυτή έχει προκαθορισμένο ορίζοντα, πολύ περισσότερο που δεν συνοδεύεται και από ευρύτερες ταξικές διεθνικές αβάντες.

Εντούτοις, ιεραρχώντας σημασιολογικά τα δεδομένα, ας μην ξεχνάμε ότι εφόσον ο κόσμος μετατρέπεται σχεδόν ανεμπόδιστα σε μια μεγάλη ιμπεριαλιστική περιφέρεια, αξίζει το ύφος και το ύψος της κριτικής και των ζητουμένων να είναι αμφότερα συνεπή με το επίπεδο και την ποιότητα της συνείδησης των εργατικών, αποκλεισμένων στρωμάτων που δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά σε όλον τον κόσμο-και στην Ελλάδα-καθώς και με τα απτά δεδομένα της πορείας πραγμάτων στον κόσμο, και προπαντός να γίνει συνειδητή η ιστορική ήττα του μαρξισμού και της ίδιας της διαλεκτικής για να μπορέσει ίσως να προχωρήσει η θεωρητική και πρακτική οργάνωση της παγκόσμιας εργατικής τάξης.

Ανδρέας Μπεντεβής

 

Posted in Διεθνή | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ παντός καιρού!

Posted by eamgr στο 25 Μαΐου, 2016

Για να πάρεις μια σωστή απάντηση, πρέπει να κάνεις την σωστή ερώτησησυρια

Όλες, σχεδόν, οι μετά το 1989 επεμβάσεις σε έθνη-κράτη ανά την υφήλιο γίνονταν με το πρόσχημα ότι »δεν κάνουν εκλογές». Παράλληλα, οι εκλογές αποτελούσαν το όριο μη επέμβασης του ιμπεριαλισμού. Όμως, λήγει αυτή η περίοδος. Και όχι απαραίτητα με τον οικονομικό στραγγαλισμό (Ελλάδα, Βενεζουέλα), ή με καλυμμένα πραξικοπήματα (Ουκρανία). Έχουμε και σύνθετες καταστάσεις, αν είναι αναγκαίο και εφικτό: Στην Βραζιλία έριξαν την Ντίλμα Ρούσεφ με πρόσχημα συμπτώματα διαφθοράς στελεχών της κυβέρνησης της (και όχι της ίδιας προσωπικά), φέρνοντας στην θέση της μια ομάδα ανδρείκελων, υπόδικων ανθρώπων της παλιάς χούντας.

Ασφαλώς στο πρόσωπο της μετριοπαθούς σοσιαλδημοκράτισσας Ρούσεφ τιμωρούν της προσπάθεια ενός ολόκληρου λαού να φύγει από το καθεστώς μιας αποικίας υπό δικτατορία. Ενδεικτικά η κυβέρνηση ανδρείκελων το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να καταργήσει το υπουργείο Πολιτισμού, το οποίο συμβόλιζε με την συγκρότηση του έπειτα από την ανατροπή της δικτατορίας, την νίκη της δημοκρατίας. Χιλιάδες βραζιλιάνων με πορείες αυτή την βδομάδα ακύρωσαν αυτή την προσπάθεια.

Τιμωρούν, επίσης, την εξέλιξη της Βραζιλίας σε περιφερειακή δύναμη που διατηρεί στενές σχέσεις με τον βασικό ιμπεριαλιστικό ανταγωνιστή των ΗΠΑ, τον άξονα Ρωσίας-Κίνας. Συνολικά οι ΗΠΑ προσπαθούν να πάρουν την ρεβάνς από την διαδικασία απεξάρτησης από την επιρροή τους αρκετών χωρών στην Λ.Αμερική, που διάλεξαν τον δύσκολο μα περήφανο δρόμο της εθνικής ανεξαρτησίας, με σοσιαλιστική κατεύθυνση.

Ολόκληρος ο κόσμος εξελίσσεται σε ιμπεριαλιστική περιφέρεια. Και τα περιθώρια ύπαρξης έξω από αυτήν στενεύουν μαζί με την διόγκωση των κρισιακών αδιεξόδων. Και εδώ ακριβώς μπαίνει το ζήτημα: Οφείλουν, ναι ή όχι, να υποστηρίξουν οι αριστερές δυνάμεις κυβερνήσεις που απέχουν από τη δική τους ιδεολογική καθαρότητα; Γιατί, για παράδειγμα, είδαμε το σύνολο σχεδόν από την ελληνική Αριστερά να πανηγυρίζει για την ανατροπή του »αποστάτη Καντάφι».

Κι έπειτα είναι και ο άλλος σχετικισμός: Λέει ο άλλος, »δεν με νοιάζει που κηρύσσουν παράνομη την αναφορά στο κομμουνιστικό παρελθόν της χώρας στην Πολωνία, μια και κρίνω ολοκληρωτικό το καθεστώς εκείνο». Ναι, αλλά το ερώτημα δεν είναι αν συμφωνεί κανείς με εκείνο το καθεστώς, αλλά αν συμφωνεί με την λογοκρισία, ή με την εξομοίωση του σοσιαλισμού με τον ναζισμό!

Για να πάρεις μια σωστή απάντηση, πρέπει να κάνεις την σωστή ερώτηση.

Και η σωστή ερώτηση δεν είναι αν οι κομμουνιστικές δυνάμεις, η Αριστερά, συμφωνεί με την Ρούσεφ, τον Μαδούρο, τον Κάστρο, τον Καντάφι, τον Άσαντ. Δυστυχώς δεν το έχουνε οι λαοί το πάνω χέρι για να βάζουν ερωτήματα, αλλά οι ιμπεριαλιστές, και εκείνοι βάζουν τα ερωτήματα. Και το βασικό εξ αυτών είναι: Υποκύπτεις στον δική σου σχετικιστική κρίση όταν καλείσαι να κρίνεις μια πραξικοπηματική επέμβαση, ή την κρίνεις μα βάση τα υπαρκτά της δεδομένα;

Αυτός ο σχετικισμός, που καταντάει καθαρός σολιψισμός, αρνείται στους λαούς το δικαίωμα να υπερασπιστούν το επίπεδο που έχουνε καταφέρει να φτάσουν τους κοινωνικούς σχηματισμούς, στο όνομα μιας ιδεολογικής θέσης που δεν εφαρμόζεται πουθενά στον πλανήτη.

Υπό ένα τέτοιο πρίσμα, η όλη προσπάθεια του ελληνικού λαού όλα αυτά τα χρόνια να ξεφύγει από την μνημονιακή υπαγωγή (η οποία πέρα από τις υπαρκτές οικονομικές της αιτίες βασικά έλκει την καταγωγή της από τους ιδιότυπους ευρωαμερικάνικους ανταγωνισμούς γύρω από την Ελλάδα στο φόντο μιας εξαιρετικά κρίσιμης γεωπολιτικής θέσης), η οποία κορυφώθηκε με το δημοψήφισμα και την όλη πορεία του 2015, θα ήταν πολύ πιο ωφέλιμο να ιδωθεί από την μεριά της ιμπεριαλιστικής παγκόσμιας περιφερειοποίησης και των διαδικασιών της. Από τους συσχετισμούς δύναμης, την άσκηση επιβολής και τις αντιθέσεις των μεγάλων παικτών πάνω στο σώμα μιας χώρας που στην νεότερη ιστορία της είχε να διαχειριστεί την θέση της στον χάρτη σαν πηγή κινδύνου περισσότερο παρά σαν ευκαιρία.

Δεν ζούμε ούτε στην Βυζαντινή, ούτε στην Οθωμανική περίοδο, ζούμε στην εποχή της ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης, με τις ισορροπίες τρόμου να συνθλίβουν λαούς, ενόψει εν γένει δυσμενών εξελίξεων, και μάλιστα με το πολύμορφο ιστορικό κίνημα των από κάτω, όπως διαμορφώθηκε τουλάχιστον στον 20ό αιώνα σε τέλμα, αν όχι και σε παραλυτική αποσύνθεση, έπειτα από την ιστορική του ήττα στην μάχη του κεφαλαιοκρατικού/ιμπεριαλιστικού με το σοσιαλιστικό/εθνοανεξαρτησιακό στρατοπέδου.

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Posted in Διεθνή, Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η έκβαση της παγκόσμιας συστημικής κρίσης:

Posted by eamgr στο 11 Μαρτίου, 2016

Από το Ανατολικό ζήτημα προς την Ευρώπη, σαν οριακή κρίση ταυτότητας του κόσμου

μετ3

Εξαιρετικά σημαντικές είναι οι εξελίξεις με την προσφυγική κρίση (που ονομάζεται λαθραία έτσι, σαν κομμάτι της παγκόσμιας συστημικής κρίσης που αποτελεί), καθώς αυτή αναδεικνύει τις φοβερές παγκόσμιες αντιθέσεις, τις ανάγει σε ένα πρακτικά ανώτερο, με αντίστοιχα τετελεσμένα, επίπεδο.

Τρεις ειδήσεις της τελευταίας εβδομάδας, πέρα από την επίσημη παραδοχή του χάσματος και της διάλυσης του «κοινού ευρωπαϊκού χώρου» από την τελευταία σύνοδο κορυφής: Ο χαιρετισμός του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Πολωνού Ντόναλντ Τουσκ, στο οριστικό κλείσιμο της Βαλκανικής οδού, η επιβεβαίωση εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ως νόμιμης της κίνησης των Σλοβενίας/Κροατίας/Σερβίας να κλείσουν τα σύνορα στους πρόσφυγες, και, τρίτον, οι φράχτες που χτίζουν-και η στρατιωτική εντατικοποίηση στα σύνορα τους που συνοδεύει την κίνηση αυτή- τρεις μικρές χώρες της Βαλτικής (Λετονία, Εσθονία, Λιθουανία) με μέτωπο προς την Ρωσία!

Τι επικυρώνουν όλα αυτά; Ότι, α) η Ελλάδα μετεξελίσσεται μεσοπρόθεσμα σε χώρα-στρατόπεδο της ανθρωπιστικής κρίσης, ενώ αρκετές χώρες την εξορίζουν, εκ των πραγμάτων, εκτός των ευρωπαϊκών συνόρων! Και, β) Ότι στην Ευρώπη προκύπτει- διαμέσου της κατάτμησης της ολοκλήρωσης της ΕΕ και της συντηρητικής επιστροφής στα έθνη-κράτη- ένα νέο παραπέτασμα από την Βαλτική μέχρι την Αδριατική, ένα παραπέτασμα προς κάθε χρήση. Αξίζει να σταθεί κανείς σε αυτό το τελευταίο. Και ιδιαίτερα έπειτα από την εξέλιξη στις χώρες τις Βαλτικής.

Δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι αυτές οι χώρες προχώρησαν στην κίνηση αυτή επειδή 5 χιλιάδες (!!) Σύριοι βρέθηκαν στα εδάφη τους ερχόμενοι από την Ρωσία και με κατεύθυνση προς την Φινλανδία. Αλλά ακόμα και εάν είναι έτσι, ακόμα και εάν όντως οι χώρες αυτές μαζί με εκείνες της Κεντρικής Ευρώπης προχωράνε σε αυτή την κατάτμηση της ΕΕ και της ζώνης Σένγκεν από «κεντρομόλες» πολιτικές επιλογές (άνοδος της ξενοφοβίας και των ακροδεξιών δυνάμεων), θα έπρεπε να δούμε τι σημαίνει αυτό από ιστορική/πολιτική άποψη ενώ οι παγκόσμιοι ανταγωνισμοί για κυριαρχία περνάνε σε νέα φάση όξυνσης. Θα πρέπει, δηλαδή, να δούμε τι εξελίξεις εγγράφει σε όλα τα επίπεδα η άνοδος του εθνικισμού, ιδιαίτερα σε ένα πολεμικό φόντο.

Η κατάτμηση της ευρωπαϊκής ηπείρου στο πολεμικό φόντο των παγκόσμιων ανταγωνισμών

Ας πούμε, ένας καχύποπτος παρατηρητής δεν μπορεί παρά να εντοπίζει σε εκείνες τις χώρες του μετώπου Βίσεγκραντ-συμμάχων του τον αμερικάνικο παράγοντα. Στο κάτω κάτω κάτω ήταν υπό αμερικάνικης επιτήρησης που μία σειρά από αυτές τις χώρες εντάχθηκαν εξαρχής στην ΕΕ. Η προτεραιότητα των ΗΠΑ ήταν, και είναι, ο έλεγχος σε συγκεκριμένα πλαίσια αυτής της αντιθετικής προς εκείνην (όσο και αλληλοσυμπληρούμενης) ολοκλήρωσης της ΕΕ., της οποίας ο ρόλος, το ειδικό βάρος και το περιεχόμενο επαναπροσδιορίστηκε έπειτα από την κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου το 1989, βάζοντας σε αγκύλη τις οριοθετήσεις και τους συσχετισμούς δύναμης του μεταπολεμικού κόσμου. Τα τελευταία πέντε χρόνια η αμερικάνικη προτεραιότητα εκφράζεται διαμέσου της οικονομικοπολιτικής αποσταθεροποίησης αυτού του αδύναμου κρίκου μεταξύ των μεγάλων παγκόσμιων παιχτών: Η Ευρώπη, εξάλλου, χαρακτηρίζεται από ενδογενείς αντιφάσεις, και βασικά την ανισόμετρη ανάπτυξη της. Αυτό το νόημα έχει η επίθεση των αμερικάνικων funds στο Νότιο υπογάστριο της.

Σήμερα, ανεξάρτητα εάν αυτό είναι στο χέρι, ή στην πρόθεση, των αμερικάνων, η προσφυγική κρίση εντείνει την αποσταθεροποίηση μεταφέροντας την από την Μέση Ανατολή στην καρδιά της Ευρώπης. Θα ήταν ανόητο να μην σκεφτεί κανείς ότι αυτή η αποσταθεροποίηση με την σειρά της δεν έχει την δική της θέση στους παγκόσμιους ανταγωνισμούς. Οι οποίοι, βασικά, εκπορεύονται από μία βασική αρχή: Την προσπάθεια των ΗΠΑ αφενός να ανακατανέμει τις σφαίρες επιρροής στην Ασία στην προσπάθεια της να αναχαιτίσει την κινέζικη ηγεμονία, και αφετέρου να ψαλιδίσει τον άξονα Ρωσίας-Κίνας, όπως και έναν λογικό «αρραβώνα» Γερμανίας-Ρωσίας. Και εδώ κολλάει, εν δυνάμει και ασχέτως προθέσεων, η όξυνση στα ευρωπαϊκά σύνορα της Ρωσίας, όπως και η προώθηση του ΝΑΤΟ στα νώτα της, αλλά και στο Αιγαίο.

Η θέση της Ελλάδας: Ανάμεσα στο Ανατολικό Ζήτημα και στην κρίση του Δυτικού κόσμου

Η Ελλάδα, η γεωπολιτική θέση της οποίας την καθιστά ιστορικά ένα παίγνιο των διεθνών ανταγωνισμών, σπάνια επιχείρησε (εδώ που τα λέμε, μόνο με την επανάσταση του ΔΣΕ το έκανε πράξη) να αμφισβητήσει αυτή την θέση ή και να την εκμεταλλευτεί για το καλό του λαού της. Συνήθως της πρόσδεση της στα διεθνή συμφέροντα την πλήρωσε ακριβά.

Σήμερα η Ελλάδα είναι ένας κοινωνικός σχηματισμός σε κρίση ταυτότητας, με χρεοκοπημένη οικονομία, αλλά και με την παρακαταθήκη της προσπάθειας του 2015, όπως και της ουμανιστικής διαχείρισης του προσφυγικού, αμφότερα γεγονότα με διεθνείς θετικές αντηχήσεις, που μάλιστα καθιστούν τον λαό της πρωτοπόρο του αγώνα και του ανθρωπισμού.

Πλέον, όμως, αποτελεί και κομμάτι του ανακινούμενου Ανατολικού ζητήματος: Το οποίο έναν αιώνα έπειτα από τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εξελίσσεται προς την αντίθετη μεριά: Από την Ανατολή προς την Δύση. Επίσης, ενώ τότε λύθηκε έπειτα από έναν γενικευμένο πόλεμο σήμερα καταλήγει σε έναν νέο.

Η κατάσταση στην Συρία αναδεικνύει όλες τις ρευστές πλευρές των ανταγωνισμών: Οι ΗΠΑ έναντι στην Ρωσία, η Ρωσία απέναντι στην Τουρκία, η Τουρκία απέναντι στους Κούρδους, η σουνιτική συμμαχία της Τουρκίας-Σ.Αραβίας απέναντι στον σιιτικό άξονα Συρίας-Ιράν για την ηγεμονία στον αραβικό κόσμο. Από πολλές απόψεις τα μέτωπα αλληλοκαλύπτονται, όπως και το ένα εισχωρεί στο άλλο. Ανεξάρτητα αν ο κίνδυνος είναι υπαρκτός, στην υπόθεση και μόνο ότι ο άξονας Τουρκίας-Σ.Αραβίας ενδέχεται να επιλέξει να προχωρήσει σε στρατιωτική εμπλοκή με την Ρωσία, τότε θα έχουμε μία άκρως επικίνδυνη εξέλιξη με παγκόσμιο αντίκτυπο εξαιτίας και του ρόλου του ΝΑΤΟ. Η παρουσία του οποίου στο Αιγαίο έχει και αυτόν τον ρόλο.

Εξ αντικειμένου, λοιπόν, η Ελλάδα καθώς εμπλέκεται σε όλες αυτές τις κρίσεις βρίσκεται εν όψει όχι απλώς οικονομικής-κοινωνικής κατάρρευσης, αλλά και ενδεχομένως σε ευθεία αμφισβήτηση της ίδιας της γεωπολιτικής της ενότητας. Τόσο διαμέσου των πολεμικών κινδύνων, όσο και του κινδύνου δημιουργίας συνθηκών ευρείας ανθρωπιστικής κρίσης στο εσωτερικό της-την οποία λογαριάζουν να εκμεταλλευτεί τόσο ο εγχώριος φασισμός όσο και τα διεθνή αρπαχτικά.

Η κρίση του καπιταλισμού, κρίση και διαλυτικότητα του Δυτικού κόσμου

Όμως κρίση ταυτότητας δεν περνά μόνο η Ελλάδα, αλλά ο κόσμος ολόκληρος, στο μεταίχμιο των ιδεολογιών και ενός συστήματος που αναιρεί τον εαυτό του. Και μάλιστα με εξαιρετικά επικίνδυνο, θλιβερό, όσο και ανεξέλεγκτο τρόπο.

Όπως ανεξέλεγκτη είναι η κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας. Μπορεί πολλοί αναλυτές, ή ακόμα και επίσημοι φορείς εξουσίας, να ερίζουν γύρω από το αν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο 1914, ή σε ένα νέο 1929, ωστόσο οι υπουργοί των χωρών του G20 την προπερασμένη εβδομάδα συμφώνησαν μεταξύ τους ομόφωνα ότι…τίποτε δεν μπορούν να κάνουν για να ανακόψουν τον εκτροχιασμό των διεθνών χρηματαγορών. Ενώ τρις δολάρια εξαϋλώνονται μέσα σε λίγες ημέρες στα χρηματιστήρια του κόσμου, στο προηγούμενο δίμηνο σημειώθηκαν οι χαμηλότερες κινήσεις διεθνούς εμπορίου στην ιστορία του καπιταλισμού! Μπορεί μία τέτοια κατάσταση να προχωρήσει για πολύ; Μπορεί το σύστημα βγει από το πρωτοφανές αδιέξοδο του δίχως το υφιστάμενο σχέδιο του πολέμου; Η απάντηση είναι: όχι, δεν μπορεί. Τουλάχιστον όχι με τις κλασικέςμορφές διαχείρισης της κρίσης.

Επειδή ο καπιταλισμός αρνείται βασικές πτυχές της αναπαραγωγής του (αυτονομείται από τον νόμο της αξίας, αναπαράγει αντιθέσεις πέρα από αυτόν και από τις πραγματικές κοινωνικές σχέσεις), επειδή στο εσωτερικό του εμφιλοχωρούν οι πλέον άναρχες και συγκρουσιακές δυνάμεις, συχνά αντιπαρατιθέμενες μεταξύ τους στην ίδια μόνο χώρα. Το φαινόμενο Τραμπ δεν έπεσε από τον ουρανό, την ώρα που η μισή αστική τάξη της χώρας αυτής συμπλέει στην στρατηγική του «γαία πυρί μιχθήτω», προκειμένου η Αμερική να ξαναγίνει η μία και αδιαμφισβήτητη παγκόσμια ηγεμόνας!

Επειδή και στην Αμερική, και στην Κεντρική Ευρώπη, και στην Ασία, ο νεοφιλελευθερισμός βγάζει τα ιδεολογικά του στολίδια, και εμφαίνεται όπως είναι στην ουσία του: Μία δικτατορία εξαϋλωσης της αξίας της εργατικής δύναμης, με της μορφές της καταστολής και του εκφασισμού βασικό στοιχείο της κοινωνικής του συμμαχίας και της ταξικής του πλατφόρμας, με διαλυμένες τις κοινωνικές σχέσεις, με αναιρεμένη την ίδια την κοινωνία σαν οντότητα, με εξαφανισμένο κάθε τι ανθρώπινο μέσα από τον άνθρωπο. Ο Ναζισμός, ο Πινοσέτ, η Κινέζικη δικτατορία, ο Τραμπ, είναι το πολιτικό πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού.

Επειδή σήμερα κάνουν την εμφάνιση τους τα σημάδια βαθιάς σήψης των δύο πυλώνων όπου στηριζόταν ο Δυτικός Πολιτισμός, δηλαδή ο Διαφωτισμός και ο Χριστιανισμός.μετ2

Υπάρχει χρόνος και θεωρία για να γίνει η αναγκαιότητα συνείδηση;

Αυτή είναι η εποχή μας. Θα περίμενε κανείς ότι όλες αυτές οι διαψεύσεις θα απελευθέρωναν προοδευτικές δυνάμεις ανάμεσα στους λαούς. Αλλά αν εξαιρέσουμε τον ελληνικό λαό, η Ευρώπη μάλλον διολισθαίνει σε μία συντηρητική στροφή προς το έθνος κράτος. Γιατί η επιστροφή στο έθνος κράτος μόνο από συντηρητική σκοπιά μπορεί να επινοηθεί, σχεδιαστεί και διεκπεραιωθεί με βάση τόσο την κίνηση της Ιστορίας, όσο και τους συσχετισμούς δύναμης μεταξύ των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών,και μάλιστα υπό την καθοδήγηση εθνικών ελίτ με ακροδεξιό κινηματικό περιεχόμενο!

Σήμερα η σοσιαλιστική επανάσταση σε μία μόνο χώρα είναι ανέφικτη ενώ ο κόσμος βρίσκεται ενόψει νέων ανακατατάξεων ιστορικού χαρακτήρα.

Και οι εξεγέρσεις της νέας εποχής; Εδώ βλέπουμε σε περιπτώσεις (Ουκρανία) οι λαοί να εξεγείρονται διεκδικώντας την θέση του μισθωτού σκλάβου, αρκεί να είναι κάτω από μία άλλη σημαία. Ή να στοχοποιεί έναν τύραννο (Αίγυπτος, Τυνησία), ή την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και το πολιτικό προσωπικό της (Ελλάδα) αλλά ούτε καν σε όψεις του το ίδιο το κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Και αυτές είναι οι καλές περιπτώσεις. Αλλού (Λιβύη, Συρία) τέτοιες εξεγέρσεις δεν ήταν παρά υποκινούμενες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Και ακόμα περιμένουμε να ζητήσει συγνώμη το κομμάτι εκείνο της Αριστεράς που πανηγύριζε για την εξέγερση ενάντια στον »δικτάτορα Καντάφι».

Το ανοσοποιητικό σύστημα της κοινωνίας προλαβαίνει να συγκροτηθεί; Λείπει εκκωφαντικά όχι η πρόθεση ή κάποια αντανακλαστικά, αλλά μία νέα συνεκτική θεωρία, ένας νέος συνδυασμός οργανωτικής και ιδεολογικής προετοιμασίας του συνειδητού. Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να ομολογήσουμε, να παραδεχτούμε, την ήττα καταρχήν της διαλεκτικής και του μαρξισμού κατόπιν. Γιατί μόνο αν παραδεχτούμε την ήττα, από το ίδιο νήμα μπορεί και πρέπει να τραβηχτούν νέες κλωστές που θα κινητοποιήσουν τεράστιες υλικές δυνάμεις.

Όλα αυτά έχει μία αξία να τα αναλογιστεί ο κόσμος της Αριστεράς, δεδομένου ότι έχει ξεφύγει προ πολλού από τα πλαίσια της λογικής και της πραγματικότητας η κριτική γύρω από το τι μπορεί, τι εκπροσωπεί, και τι είναι μία απόπειρα διαχείρισης της κοινοβουλευτικής εξουσίας από μία δύναμη της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας. Όσο ποτέ άλλοτε ο πήχης για μία αγωνιστική ταξική πλατφόρμα δεν είχε μπει τόσο ψηλά από εκείνους που μιλάνε εκ μέρους μίας αυθεντικά επαναστατικής ηθικής. Άλλο τόσο όσο ποτέ δεν υπήρχε και τόσο μεγάλη απόσταση από τις ενδιαφερόμενες μάζες.

Επειδή η ζωντανή διαλεκτική έχει αντικατασταθεί από αποσπασματικά ιδεολογικά σχήματα, μουσειακές εκθέσεις ιδεών και τελικά μία θεολογία/εσχατολογία της επανάστασης. Σ’ αυτά ακριβώς τα πλαίσια μια παρόμοια κριτική σε μία τέτοια κυβέρνηση όπως αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, ίσως να βοηθάει την υπόλοιπη Αριστερά για να βρίσκει άλλο ένα άλλοθι επαναστατικής διαφοροποίησης, αλλά δεν έχει καμία σχέση με όσα κανονικά θα έπρεπε να επεξεργάζεται γύρω από τις κατευθύνσεις και τις απαιτήσεις των καιρών. Και, δυστυχώς, «είναι τα σπίρτα μας βρεγμένα» και όσο ποτέ άλλοτε δεν χάσκει παγκοσμίως ένα τεράστιο ιδεολογικό κενό, όσο ποτέ άλλοτε, επίσης, είναι απαραίτητο να χτιστούν ταξικές συμμαχίες με τους λαούς της περιοχής μας.

Αυτή η κυβέρνηση προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε διεθνείς και εγχώριους εχθρούς έχοντας εξωθηθείστον δρόμο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, με όλους τους μονόδρομους και τα αδιέξοδα που εμπεριέχει. Και πέρα από τις προσπάθειες της για μία κάποια αναδιανομή των βαρών, ή τον πόλεμο της στο μεταπολιτευτικό πλέγμα εξουσίας, δυσδιάκριτο μένει το που σταματούν οι δικές της ευθύνες που δεν φαίνεται να μπορεί να αναστρέψει την παραγωγική αποδιάρθρωση ή να οργανωθεί η κοινωνία των εργαζομένων σε πιο στέρεα και θεσμική ακόμα βάση, και που ξεκινούν αντικειμενικοί παράγοντες δυσκολίας για όλα τα παραπάνω.

Παρόλα αυτά, ο ελληνικός λαός αποδεικνύεται μέχρι τώρα διπλά πρωτοπόρος: Πέρα από την ουμανιστική του κατεύθυνση στα όρια των δυνατοτήτων του, η όλη του στάση έχει εξ αντικειμένου και ένα πρωτοπόρο πολιτικό πρόσημο, εφόσον δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε ο εθνικιστικός κλυδωνισμός του ευρωπαϊκού οικοδομήματος να έχει ένα υπολογίσιμο ιδεολογικό αντίβαρο στα Νότια του, αντίβαρο που όχι στα λόγια, αλλά με τις πράξεις του, θέτει τους όρους για μία ιδεολογικοπολιτική διχοτόμηση σε όλη την Ευρώπη.

Υπό αυτή την έννοια μπορούν και πρέπει να γεννηθούν νέες διεθνικές συμμαχίες με προοδευτικό περιεχόμενο, ενώ η αποσύνθεση εξακολουθεί να είναι ο κανόνας σε όλον τον πλανήτη.

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή, Ιμπεριαλισμός, Μετανάστες | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Να μην επικρατήσει η στρατηγική του πολέμου και του μίσους

Posted by eamgr στο 16 Νοέμβριος, 2015

Θα ήταν-και είναι-εξαιρετικά αποπροσανατολιστικός ο ισχυρισμός ότι ο πόλεμος Δύσης-Ανατολής- στον βαθμό που μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει τέτοια σχήματα σε έναν κόσμο με ρευστές αναδιατάξεις- καθρεφτίζεται σε αυτό που έγινε στο Παρίσι, αν και διαμέσου αυτού του χτυπήματος οι ευρωπαϊκές ελίτ επιχειρούν, και καταφέρνουν σε έναν βαθμό, να συσπειρώσουν κάτω από την ομπρέλα των «αξιών της Δύσης και του χριστιανισμού» ένα μεγάλο κομμάτι από τα μεσαία κυρίως στρώματα των υπηκόων τους.  Αφού, ασφαλώς, πρώτα τους έχουνε εγκλωβίσει σε εξουσιαστικούς μηχανισμούς τέτοιους ώστε να ψάχνουν έναν εχθρό, να χρειάζονται έναν εχθρό, για να νοηματοδοτήσει την θλιβερή τους, διογκωμένη κιόλας σαν αξία, εξατομικευμένη καταναλωτική ύπαρξη.g-20-antalya

Οι τζιχαντιστές δεν είναι το Ισλάμ. Δεν είναι καν η αντίδραση των λαών του Ισλάμ απέναντι στους δυτικούς βομβαρδισμούς, στην διαχρονική αποικιοκρατία και στα εγκλήματα της, όπως το εκλαμβάνουν, κακώς, ακόμα και προοδευτικοί, αριστεροί άνθρωποι. Στην πραγματικότητα, οι λαοί του Ισλάμ στην τεράστια πλειονότητα τους δεν μισούν, ούτε και θέλουν εκδίκηση από την Ευρώπη ή τις ΗΠΑ, παρότι θα είχανε αρκετούς λόγους για κάτι τέτοιο.

Είναι εξίσου άτοπη και αποπροσανατολιστική η καταφυγή σε θεωρίες συνωμοσιολογίας, γιατί η συνωμοσιολογία προϋποθέτει εξ ορισμού την αποδοχή της αναντίρρητης κανονικότητας ότι ένα οργανωμένο και σκηνοθετημένο παιχνίδι παίζεται πίσω από τις πλάτες των λαών. Στην πραγματικότητα όλα είναι καθαρά και ξάστερα, μόνο που οι λαοί οι ίδιοι στην πλειονότητα τους, φοράνε τα παραμορφωτικά γυαλιά των θρησκευτικών ή εθνοτικών/φυλετικών προκαταλήψεων.

Η ατομική τρομοκρατία, ακόμα και σε μεγάλες επιφάνειες, μπορεί εύκολα να χρησιμοποιηθεί από την κυριαρχία, ακριβώς επειδή παράγει από μόνη της, ακόμα και να μην της το ζητήσει κανείς, όλες τις συνθήκες για μαζικού τύπου έκτακτες καταστάσεις, τέτοιες που δύσκολα θα συγκροτούνταν υπό νορμάλ συνθήκες.

Για παράδειγμα: Δεν οργάνωσαν άμεσα οι ΗΠΑ την 11η Σεπτεμβρίου. Απλώς δεν την απέφυγαν, καθώς ήξεραν πως θα την χρησιμοποιήσουν. Όπως και, σε άλλες συνθήκες, ήξεραν για το Περλ Χάρμπορ, αλλά το άφησαν να συμβεί για να έχουν την αιτία που χρειάζονταν στο εσωτερικό τους για να μπουν στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Όπως και γύρω από την κάθε »τρομοκρατική απειλή» οι δυτικές κοινωνίες έχουνε ήδη μετατραπεί σε ολοκληρωτικές κοινωνίες με αυξημένη κιόλας, κοινωνική συναίνεση.

Δεν είναι αυτές οι επιθέσεις ο πόλεμος Δύσης-Ανατολής. Δεν είναι ούτε και η αιτία για τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Στην Συρία εμφιλοχωρούν ήδη όλες οι αντιθέσεις ανάμεσα στα βασικά ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα, με πεδίο μάχης την Ανατολή για αυτό, εδώ και χρόνια. Η Ανατολή είναι πλέον το επίκεντρο της παγκόσμιας οικονομίας, είναι το επίκεντρο των παγκόσμιων γεωστρατηγικών διαξιφισμών, που αλλού παίρνουν τον χαρακτήρα του πραξικοπήματος, αλλού της εμφύλιας σύρραξης, αλλού της ανοιχτής επέμβασης.

Στην ουσία δεν υφίσταται τέτοιος πόλεμος «Δύσης-Ανατολής», παρά μονάχα στα κρισιακά νεοφιλελεύθερα εργαστήρια κατασκευής νέων αταξικών και υπερεθνικών διαχωριστικών γραμμών, καθώς και συνυπεύθυνων για αυτό τον σκοπό ανθρώπων που χρειάζονται να φοβούνται και να μισούν κάποιον κατώτερο ταξικά και εθνοτικά, για να νοηματοδοτήσουν την θλιβερή τους ύπαρξη. Έτσι, για τέτοιου είδους ανθρώπους, στην Ελλάδα π.χ., οι βάρκες στο Αιγαίο κουβαλάνε τζιχαντιστές, σκοτεινά κέντρα τα έχουνε βάλει με την ορθοδοξία και με τον Ελληνισμό, για αυτό και η Ελλάδα ανήκει στην Δύση με όρους μάλιστα, ευθύνης που αφήνει τους δολοφόνους να περνούν από εδώ, αλλά και με όρους, έστω, παρία-αρκεί να είναι μέσα στο κλαμπ των μεγάλων.

Ο μόνος πόλεμος «Δύσης-Ανατολής» που υφίσταται είναι η επανάληψη μιας αιώνιας προσπάθειας για εκμετάλλευση και κυριαρχία, η προσπάθεια της Δύσης να επαναποικιοποιήσει την Ανατολή, το μεγάλο κομμάτι του κόσμου που έμεινε έξω από την κεφαλαιοκρατική επανένωση του 1990. Τότε, που ξαναράφτηκαν οι σχισμές που κατάφερε στην κεφαλαιοκρατία το σοσιαλιστικό μπλοκ. Σήμερα αυτή η προσπάθεια, πέραν των άλλων, υποβοηθά και την αντιμετώπιση των κρίσεων υπερσυσσώρευσης, αλλά και της συστημικής κρίσης ταυτότητας του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.

Οι μόνες επιχειρήσεις που οριοθετούν όλες τις εξελίξεις είναι εκείνες του δυτικού μπλοκ δυνάμεων που προσπαθούν να περικυκλώσουν στρατηγικά τον ανταγωνιστικό άξονα Κίνας-Ρωσίας, και που για αυτό τον αναγκαίο σκοπό επιχειρούν ήδη εδώ και πάνω από μία δεκαετία να ελέγξουν, με κάθε μέσο, την περιοχή της Εγγύς και Μέσης Ανατολής. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια στήθηκε, χρηματοδοτήθηκε και στηρίχθηκε πολιτικά και ο σύμμαχος τους, το ISIS, μέχρι να θεριέψει διεκδικώντας αυτόνομα μερίδια από την πίτα. Η ιστορία ακολουθεί τα βήματα των πρότερων ευκαιριακών συμμάχων που έγιναν εχθροί: Χομεϊνί, Σαντάμ, Μπιν Λάντεν κ.α.

Η, ως ενός σημείου, εδραίωση της εντύπωσης ότι έχουμε πολιτισμικό πόλεμο, επειδή οι πρόσφυγες περνούν από εδώ, ή στρατιωτικό πόλεμο επειδή οι τζιχαντιστές χτυπάνε την Γαλλία, ή την Ισπανία, ή την Βρετανία, σημαίνει ότι τα κατάφερε η κυριαρχία να αποβλακώσει τον μέσο νου, να τον στρέψει προς τα εκεί που θέλει, να τον κάνει συνένοχο του στο έγκλημα, όπου και αν γίνεται, από όπου και αν προέρχεται, εφόσον ένας είναι ο πόλεμος, και παράπλευρες οι συνέπειες του.

Ο διαπολιτισμικός »πόλεμος» είναι ένα εφεύρημα που προχωράει με την καπιταλιστική »παγκοσμιοποίηση», και την οριοθετεί μάλιστα και ιδεολογικά κλείνοντας της τις πίσω πόρτες, εκείνες που υποτίθεται ότι θα άφηνε ανοιχτές. Άλλωστε η παγκοσμιοποίηση θα έφερνε-υπουίθεται-την ισοπέδωση των συνόρων, και όμως ράβει όσο ποτέ τον ρατσισμό και τον εθνικισμό με νέο, μοντέρνο, κοστούμι. Ο πόλεμος Δύσης-Ανατολής έρχεται από τα βάθη της ιστορίας, άλλοτε κράδαινε τα λάβαρα της χριστιανοσύνης, σήμερα κατατάσσει κάτω από τις σημαίες του τους εξατομικευμένους αμαθείς και ανιστόρητους καταναλωτές κάθε σκουπιδιού της κυριαρχίας.

Πολύ θα το ήθελαν  όλοι αυτοί να χτυπούσαν κάπου στην Ελλάδα οι τζιχαντιστές, για να αποσταθεροποιούσαν και την κυβέρνηση των άθεων και των φίλων των προσφύγων, την μιας και αυτό είναι το νέο όχημα επίθεσης έναντι στην κυβέρνηση της Αριστεράς. Είναι το ίδιο μίσος που τους έπιασε όλους αυτούς, από τότε που έθεσε εν αμφιβόλω την πρωτύτερη θέση της χώρας μέσα στην Ευρώπη. Τους ίδιους που παριστάνουν τους πατριώτες, αλλά φυλάνε τις κατουρημένες ποδιές της Δύσης, από φόβο μην και χάσουν το ΕΣΠΑ, την εκμαυλισμένη τους θέση σε οποιαδήποτε δουλειά, ή και αυτό ακόμα το ύστατο 10 ευρω από την τσέπη.

Σε κάθε περίπτωση, το μπλοκ των νεοφιλελεύθερων δυνάμεων επιχειρεί να συντάξει στις γραμμές του πλέον και διερυμένα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, με πρόσχημα τον φόβο, το μίσος, και την θέση της Ελλάδας στο πολιτικό στρατόπεδο της Δύσης.

Και αυτό είναι το πλέον δυσάρεστο, μιας και κάπως έτσι συγκροτούνταν πάντα στην Ιστορία οι αναγκαίες κοινωνικές συμμαχίες μπροστά σε έναν πόλεμο. Για να κάνεις πόλεμο, εξάλλου, πρέπει να έχεις καθαρίσει πρώτα το εσωτερικό σου μέτωπο. Σαν εσωτερικό τους μέτωπο λογαριάζουν οι δυτικές δυνάμεις και την χώρα μας, εξάλλου, για αυτό και προβαίνουν σε ωμές παρμεβάσεις χειραγώγησης της εσωτερικής πολιτικής ζωής, ακόμα και των τελευταίων ταξικών όρων συσχετισμού δυνάμεων. Σε ιδεολογικό επίπεδο, η ακροδεξιά βάζει την σφραγίδα της στην Ευρώπη που προ πολλού απώλεσε και τα τελευταία φύλα συκής του χρεοκοπημένου Διαφωτισμού: Ο χριστιανός ταλιμπάν, ο εθνικιστικής και ο φασίστας θα τους φανεί αρκετά χρήσιμος για ένα τέτοιο μέτωπο, που ήδη μακελεύει χιλιάδες ανθρώπους από άκρη σε άκρη της Γης. Τέτοια συμβάντα σαν και το προχτεσινό τού δίνουν ψωμί να τρώει, και να ταΐζει και τους γύρω του.

Όλα αυτά μπορεί να γίνουν κυρίαρχα επειδή απουσιάζει το βασικό ζητούμενο: Η παγκόσμια συμμαχία της εργατικής τάξης και των λαών της. Το σωστό σύνθημα είναι: Κανένας πόλεμος δεν είναι αναπόφευκτος, οι λαοί μπορούν και πρέπει να τους ματαιώνουν με την μαζική αντίθεση τους. Αλλά εδώ τα πράγματα είναι από δύσκολα μέχρι απογοητευτικά.

Για να οργανωθεί ένα αντιπολεμικό κίνημα δεν χρειάζεται να είναι ένας λαός απίστευτα πολιτικοποιημένος, ούτε και συνειδητοποιημένος. Αλλά μπορεί να αποκτήσει πολιτική συνείδηση ακριβώς αντιτιθέμενος στην βία και στον όλεθρο. Στην παρούσα φάση, μόνο κάπως έτσι μπορεί να διαχωρίσει και τις ταξικές αντιθέσεις μέσα στην χώρα του, αλλά και αναφορικά με την θέση της χώρας του στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας και εξουσίας. Για την ώρα, ωστόσο, ανάχωμα κρατάνε περισσότερο όχι οι ταξικές, αλλά οι απλές ανθρώπινες δικλείδες ασφαλείας, κατάλοιπο του 20ου αιώνα, και της συντριβής του φασισμού.

Η γενική εικόνα, όμως, είναι δύσκολη: Τα έθνη-κράτη είναι κομμάτια ευρύτερων συμμαχιών, που είναι όλες τους ενάντια στα συμφέροντα των λαών-έστω και εάν υπάρχει διαβάθμιση της ευθύνης ανάμεσα τους, με βασικά υπεύθυνο το μπλοκ ΗΠΑ-Ευρώπης-και που θα χρειαστεί να λάβουν ακόμα πιο αποφασιστική συναίνεση/συνευθύνη, από τους λαούς τους, στην πορεία των μεταξύ τους επικίνδυνων αντιπαραθέσεων.

Αν υπήρχε ένα παγκόσμιο κομμουνιστικό, ή άλλο επαναστατικό κίνημα, θα μπορούσαμε να μιλάμε για μια απτή ελπίδα ταξικού διεθνισμού-ανάχωμα σε αυτήν την πορεία των πραγμάτων, και που θα πολεμά στο εσωτερικό κάθε χώρας τον εθνικισμό, και τις επίπλαστες διαφοροποιήσεις. Αντικειμενικά στην Ελλάδα αυτή η προσπάθεια θα έπρεπε να περιλαμβάνει και μια έντιμη τοποθέτηση για την πραγματική κατάσταση και θέση της χώρας στον διεθνή χώρο, όσο και για τις αντικειμενικές διαστάσεις του τι σημαίνει να ζήσουμε αυτόνομα και εθνοανεξαρτησιακά σήμερα.

Και η αληθινή εθνοανεξαρτησιακή πάλη είναι διεθνιστική, και αντιιμπεριαλιστική εξ ορισμού. Αυτό πρέπει να αναδείξει το επαναστατικό κίνημα, αν υπάρχει, στην χώρα μας, σαν χρέος του για να μην νικήσουν οι φωνές του πολέμου και του μίσους, που είναι οι από πριν φωνές του ρατσισμού, και του κάθε φονταμενταλισμού. Το οξύμωρο παραμένει: Ότι οι ίδιες αυτές πολιτικές δυνάμεις τορπιλίζουν κάθε απόπειρα για να δημιουργηθούν έστω οι προϋποθέσεις για αυτό.

Ανδρέας Μπεντεβής. στέλεχος του ΕΑΜ

Posted in Διεθνή, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΣΥΡΙΑ: Σύγκρουση Δύσης-Ανατολή στο φόντο της αξεπέραστης παγκόσμιας κρίσης

Posted by eamgr στο 18 Οκτώβριος, 2015

Στην Συρία εκτυλίσσεται ένα εξαιρετικής σημασίας επεισόδιο- προοίμιο των πολεμικών συγκρούσεων του παρόντος και του μέλλοντος γύρω από την παγκόσμια ηγεμονία ανάμεσα στις βασικές ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις, και ενώ αυτές οδηγούνται προς έναν νέο, τρίτο γύρο, κρισιακής αποσταθεροποίησης με παγκόσμια εμβέλεια, έπειτα από την χρηματιστηριακή κρίση στις ΗΠΑ (2008), και την κρίση χρέους στην Ευρωζώνη (2010). Αυτές ακριβώς οι καπιταλιστικές κρίσεις, που οξύνουν την πολιτική κρίση ταυτότητας στο εσωτερικό των μεγάλων αυτών ολοκληρώσεων, πριμοδότησαν από την «αραβική άνοιξη», ακριβώς εκείνες τις εξελίξεις που θα υποβοηθούσαν για λογαριασμό τους τον ποιοτικό (πολιτικά-γεωστρατηγικά) και ποσοτικό (σαν οικονομικό πεδίο εκτατικής ανάπτυξης-αποσσυσώρευσης) εγκλωβισμό νέων εδαφών/κοινωνικών σχηματισμών παλιότερων ή νέων, σε μια περιοχή-επίκεντρο όλων των εξελίξεων! siria1

Η Συρία, έδαφος που αποτέλεσε για την ανθρώπινη εξέλιξη ένα ανεπανάληπτο πολιτισμικό-φυλετικό-θρησκευτικό χωνευτήρι, με μια ιστορία 5 χιλιάδων χρόνων, με σπουδαίες πόλεις του ελληνικού, ακόμα, κόσμου σαν την Αντιόχεια, άλλοτε κέντρο του παγκόσμιου εμπορίου, της προόδου και του πολιτισμού, βρίσκεται εδώ και 4μιση χρόνια στην δίνη ενός εμφύλιου πολέμου υποκινούμενου από τον άξονα της Δύσης, ένα πραξικόπημα εναντίον του νόμιμου ηγέτη της χώρας Μπασάρ Αλ Άσαντ. Το απίστευτο μέγεθος της τραγωδίας δεν μπορεί να μεταφερθεί μόνο με αριθμούς, επειδή- παράλληλα με την διάλυση της Συρίας- χαράζονται πληγές πάνω στο κορμί της παγκόσμιας συλλογικής μνήμης, με τις βεβηλώσεις σε τόσες και τόσες πόλεις-μνημεία της. Αλλά οι αριθμοί αντιστοιχούν έτσι και αλλιώς σε ανθρώπους: Σε μια χώρα 22 εκατομμυρίων, οι νεκροί είναι πάνω από 300 χιλιάδες, οι εκτοπισμένοι εντός της χώρας ανέρχονται σε περίπου 8 εκατομμύρια, και οι πρόσφυγες της στο εξωτερικό σε παραπάνω από 4 εκατομμύρια!

Η στόχευση της εκδίωξης του Αραβικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (Μπάαθ) από την εξουσία συνενώνει-παρόλες τις επιμέρους διαφοροποιήσεις- μέχρι σήμερα ολόκληρο το δυτικό μπλοκ δυνάμεων καταλήγοντας, πλέον, ενάντια στην ίδια την ύπαρξη της Συρίας σαν έθνος-κράτος, αλλά και ενάντια της σαν φάρο, που ήταν/είναι για όλους τους αραβικούς λαούς της περιοχής στην προοπτική τους να απεγκλωβιστούν από τις επιδιώξεις των ΗΠΑ, των νεοαποικιακών συμμάχων τους (η Συρία μέχρι την δεκαετία του 1950 υπήρξε γαλλική αποικία!), αλλά και των ντόπιων συμμάχων τους, των ακραίων σκοταδιστικών φονταμενταλιστικών κρατικών σχηματισμών (Σαουδική Αραβία κ.α.).

Φαίνεται ότι αυτοί ακριβώς οι καθυστερημένοι ισλαμοφανατικοί κρατικοί σχηματισμοί αποτελούν το πρότυπο του δυτικού κόσμου αναφορικά με το μέλλον της περιοχής, για αυτό εξάλλου και όπλισαν το χέρι του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους» (ISIS), στρέφοντας το κατά περίσταση, και ιδιαίτερα στα εδάφη της Συρίας. Η Συρία του Άσαντ, όπως και το Ιράν άλλωστε, με την ύπαρξη τους σαν προοδευτικά αραβικά καθεστώτα, αλλά και σαν σύμμαχοι του ρωσοκινέζικου άξονα στην περιοχή, χαλάνε αυτό ακριβώς το σχέδιο «Αφγανιστανοποίησης» της περιοχής. Όπως το χαλούσε, πολύ περισσότερο και το Κανταφικό εποικοδόμημα.

Παρά τις αναπόφευκτες εσωτερικές αντιθέσεις αυτού του δυτικού μπλοκ και των ισλαμικών του συμμάχων, μπορεί κανείς να μιλήσει με βεβαιότητα ότι εδώ μιλάμε για μια αντιπαράθεση Δύσης-Ανατολής- του πιο αντιδραστικού κομματιού της Δύσης, και του πιο προοδευτικού κομματιού της Ανατολής- μια αντιπαράθεση, μάλιστα, που πρέπει να ιδωθεί σαν συνέχεια όλων των ανάλογων συγκρούσεων διαμέσου των αιώνων. Σήμερα, ο δυτικός ιμπεριαλισμός, εκτός από τις γεωπολιτικές του επιδιώξεις κόντρα στον άξονα Κίνας-Ρωσίας, επιχειρεί αυτή την αποσταθεροποίηση και από την πλευρά της οικονομικής του κρίσης, που θεωρεί προφανώς ότι θα μεταθέσει με την δολοφονική εκτατική του στρατηγική προς όλα τα κομμάτια του κόσμου που έχουνε μείνει έξω από την κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου του 1990.

Επομένως, πέρα από την μάχη ανάμεσα στο νέο κέντρο της παγκόσμιας οικονομίας, την Ανατολή, και το γερασμένο παρόν της, την Δύση, έχουμε μια επανάληψη της διαχρονικής πάλης ενάντια στην αποικιοποίηση του κόσμου, μια μάχη που παράλληλα με τις καθαρές της γεωπολιτικές διαστάσεις αγγίζει αναπόφευκτα και την πολιτισμική διάσταση της σύγκρουσης, με πολύπλευρους και παγκόσμιους όρους! Αυτό ακριβώς συνεπάγεται το προσφυγικό ζήτημα. Όλοι οι παραπάνω παράγοντες συμπυκνώνονται στην μάχη της Συρίας!

Η Συρία είναι στην ουσία τριχοτομημένη, ακριβώς όπως υποδείκνυε το αμερικάνικο σχέδιο ήδη από το 2013. Σήμερα δέχεται βομβαρδισμούς από 8 χώρες (ΗΠΑ, Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία, Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Ιορδανία, Αυστραλία). Έτσι, τα νέα επιτεύγματα του στρατιωτικοπολιτικού συμπλέγματος της Δύσης, τα κόστους δισεκατομμυρίων δολαρίων drones κτλ, βγαίνουν στο παζάρι για να προβάλλουν τις δυνατότητες τους, σαν κράχτης για το ξεπέρασμα της παγκόσμιας κρίσης υπερσυσσώρευσης. Όμως, πέρα από τις κλασικές αυτές ιμπεριαλιστικές νόρμες, στην Συρία συμπυκνώνονται, με άγνωστη κατάληξη, αρκετές από όψεις τις παγκόσμιας αντιπαράθεσης των μεγάλων δυνάμεων.

Η Συρία, θα μπορούσε να γίνει η απαρχή ενός περαιτέρω γενικευμένου πολέμου, εφόσον σε αυτή την χώρα δοκιμάζονται σήμερα ήδη οι αντοχές και τα όρια των νομισματικών ανταγωνισμών σε πολεμικό επίπεδο: Ένα επίπεδο όπου η παραμικρή σπίθα μπορεί να ανάψει την φωτιά. Σε κάθε περίπτωση, η εισβολή και της Ρωσίας στην συριακή σύρραξη όχι μόνο προσβάλλει το μέλλον της αμερικάνικης ισχύος, αλλά εκθέτει και το παρελθόν της, καθώς αναδεικνύει- μέσα σε μια εβδομάδα, μόνο, επιτυχημένων βομβαρδισμών εναντίον θέσεων της «συριακής αντιπολίτευσης»- όχι μόνο το αμερικάνικο δόγμα της απόλυτης κυριαρχίας πέρα και κόντρα σε διεθνείς οργανισμούς, αλλά ταυτόχρονα και την ανεπάρκεια αντιμετώπισης ή/και την ουσιαστική συμπόρευση των ΗΠΑ με τους ακραίους ISIS και το παρακλάδι της Αλ Κάιντα στην Συρία (Αλ Νούσρα)- ακριβώς, δηλαδή, εκείνους που υποτίθεται ότι επιχειρούσε να αναχαιτίσει αφού πρώτα τους εξόπλισε για να κατατροπώσουν τον εθνικό στρατό της Συρίας!

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον βλέπουμε, δηλαδή, το ξεδίπλωμα της ετοιμότητας ή της ανετοιμότητας, κατά περίπτωση, των μεγάλων διεθνών αντιπάλων να λύσουν τις διαφορές τους σε πολλαπλά ταμπλό. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η επέμβαση της Ρωσίας (η οποία νομιμοποιείται, άλλωστε, από την έκκληση της ίδια της νόμιμης συριακής ηγεσίας) ξεβαλτώνει εξ αντικειμένου μια κατάσταση βολικά για τους δυτικούς βαλτωμένη, εφόσον η δυτική διπλωματία φαίνεται, προσώρας τουλάχιστον, να αναγκάζεται να οπισθοχωρεί από τις μέχρι τέλους εγκληματικές εμμονές της έναντι του Άσαντ (η απουσία του οποίου από το μεταπολεμικό καθεστώς προβάλλονταν σαν καθοριστικός όρος της εξίσωσης προς μια συμβιβαστική λύση), μόνο όταν είδε τα σύνορα των κεντροευρωπαϊκών χωρών να δοκιμάζονται πολιτιστικά/κοινωνικοπολιτικά από τις μάζες των απόκληρων προσφύγων.

Οι Αμερικάνοι έχουνε δείξει, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, ότι γνωρίζουν να κινούνται αρκετά ευέλικτα όποτε χρειαστεί, βρίσκουν τον εαυτό τους, εξάλλου, εν μέσω μιας περιοχής με πρώτιστη σημασία για τους ίδιους μεν, αλλά όπου οι ιδιαίτερες επιδιώξεις και των άλλων δυνάμεων αναπροσαρμόζονται ευκαιριακά, ενώ παράλληλα αναδιατάσσονται οι επιμέρους και συγκυριακές συμμαχίες εξαιρετικά γρήγορα. Αν κάτι μπορεί να χαρακτηρίσει την κατάσταση σε ολόκληρη την περιοχή- πέρα από την κεντρική μάχη Δύσης-Ανατολής-είναι η ρευστότητα, ακόμα και των ίδιων των μπλοκ δυνάμεων στο εσωτερικό τους.

Οι εξελίξεις στην Συρία μπορούν κάλλιστα να έχουνε το στοιχείο μιας συμβιβαστικής λύσης (εφόσον αποδειχτεί ότι οι δυνάμεις είναι ανέτοιμες να προχωρήσουν σε ανώτερο στάδιο την αντιπαράθεση τους) με το μοίρασμα των επιδιώξεων σχετικά με το μέλλον της χώρας.  Μόνο που, δυστυχώς, από ό,τι φαίνεται, αυτό περνά μόνο μέσα από μια πολεμική περιπέτεια ισορροπιών που δοκιμάζονται, άλλωστε, ανά διαστήματα και σε άλλες γωνιές του πλανήτη. Και που θα μπορούσαν, υπό προϋποθέσεις να οδηγήσουν και σε άλλα τοπία αστάθειας. Επομένως, εφόσον σκοποί και μέσα αλληλοδιαπλέκονται, μπορούν και να αλληλοαναιρεθούν!

Οι εξελίξεις καίνε, και μεταφέρονται και στο εσωτερικό και άλλων χωρών, όπως συμβαίνει αύριο κάπου αλλού, ή σήμερα στην Τουρκία, με τις αξεπέραστες εσωτερικές αντιθέσεις, αλλά και με την εξ αντικειμένου κρίσιμη θέση της στην περιοχή, εφόσον η αποσταθεροποίηση αυτής της περιοχής συχνότερα αμφισβητεί, παρά επιβεβαιώνει, τον ηγετικό περιφερειακό ρόλο που διεκδικεί η άρχουσα τάξη της Τουρκίας για τον εαυτό της. Όταν, μάλιστα, δεν αμφισβητούνται ακόμα και οι ίδιοι οι όροι της συγκρότησης της, τόσο εδαφικά, όσο και εθνοτικά! Από αυτή την σύγχυση, εξάλλου, πηγάζει η διαθεσιμότητα της Τουρκίας να προκαλέσει εκείνη, για λογαριασμό και άλλων, την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στους ρωσικούς βομβαρδισμούς! Για την ώρα προσπαθεί, σε μια σαφή ένδειξη της αμφίπλευρης οπτικής της, να εκμεταλλευτεί τον πόλεμο που η ίδια πριμοδότησε και ακόμα πριμοδοτεί ενάντια στο «αντίπαλο δέος» για τον μουσουλμανικό κόσμο μπααθικό καθεστώς, για να αναβαθμίσει της σχέσης της με τον ευρωγερμανικό άξονα με εργαλείο της προσφυγικές ροές που ελέγχει στο έδαφος της.

Η Ελλάδα δεν βρίσκεται καθόλου μακριά, είτε πολιτικά, είτε γεωγραφικά, από αυτές τις εστίες της σύγχρονης ανακατάταξης δυνάμεων και του ξεδιπλώματος των παγκόσμιων ανταγωνισμών. Για την ώρα αυτές επιβάλλονται στην χώρα μας μονάχα από την οικονομικοπολιτική τους πλευρά. Αλλά πληθαίνουν οι περιοχές του κόσμου όπου εμφανίζονται και από την άλλη τους μεριά, την πολεμική. Τα ζητήματα της ίδια της ταυτότητας και ενότητας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού έχουνε πέσει στο τραπέζι από τους υπερεθνικούς- όσο και εδνοανταγωνιστικούς- της «προστάτες». Η ίδια η ανάδειξη της αριστερής κυβέρνησης στην χώρα μας το επιβεβαίωσε, και το επιβεβαιώνει ακόμα, πιο φανερά, πιο πλατιά.

Άλλο μέλλον για τους λαούς, πέρα από το να υποστηρίξουν την ύπαρξη τους εν μέσω αυτού του χτυπήματος των βουβαλιών, μιας και προς τα εκεί οδηγούνται οι αντιθέσεις τους, δεν υπάρχει. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση φαίνεται για την ώρα αδύνατο να ξεπεραστεί, τουλάχιστον για όσο οι κυρίαρχες δυνάμεις που οδήγησαν σε αυτήν καθοδηγούν σε ανώτερα επίπεδα τις εξελίξεις, με το ίδιο ακριβώς οικονομικοπολιτικό προσανατολισμό.

Υπό αυτό ακριβώς το πρίσμα, η αλλαγή των συσχετισμών προς όφελος των λαών είναι αναγκαία- όσο και επιτακτική, σαν ζήτημα πάλης που θα καθορίζει μάλιστα και το περιεχόμενο της συνάμα-και για αυτό, αν γίνει, αναγκαστικά θα έχει σαν επίκεντρο την υπεράσπιση της εθνικής ακεραιότητας από τη μεριά της οικονομίας- όσο δύσκολο και αν είναι αυτό για μια οικονομία σαν την ελληνική- αλλά ταυτόχρονα απαραίτητα και του διεθνισμού, μιας και όλο και πιο φανερά, από μια ξεκάθαρη πανουργία του χρόνου, μέσα από τα πηγαία αδιέξοδα του νεοφιλελεύθερου «παγκοσμοποιημένου» καπιταλισμού, επαληθεύεται μια παμπάλαια μαρξική κρίση, ότι κανένας λαός δεν μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό του, εφόσον ζει εις βάρος άλλων λαών.

 

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Posted in Διεθνή | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Εντός του διεθνούς πλαισίου: Όρια και δυνατότητες μιας αριστερής πολιτικής

Posted by eamgr στο 31 Αύγουστος, 2015

Ο παγκόσμιος νομισματικός πόλεμος- που εκδηλώθηκε ήδη από τα μέσα της περασμένης δεκαετίας με επίκεντρο την αμφισβήτηση της θέσης του δολαρίου σαν παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος-περνά σε νέες φάσεις όξυνσης. Και οπωσδήποτε, μαζί με αυτόν, ξετυλίγονται και οι παγκόσμιες αντιθέσεις για κυριαρχία.importance-of-capital-formation-or-capital-accumulatin-in-the-less-developing-countries-and-suggest-measures-to-promote-the-rate-of-capital-accumulation-300x206

Βαδίζοντας τον έβδομο χρόνο από το ξέσπασμα αυτής της ανεπίστρεπτης, πρωτοφανούς σε εύρος και ένταση, κρίσης, όλα δείχνουν ότι όχι μόνο ο νεοφιλελεύθερος χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός δεν μπορεί να συνέλθει από αυτήν, αλλά αντίθετα κλυδωνίζεται από ολοένα και νέες κρίσεις με επίκεντρο: α) την κρίση υπερσυσσώρευσης από την οποία δεν μπορεί να εξέλθει και β) από το περαιτέρω φούσκωμα της ισχύος- όσο και σαθρότητας ταυτόχρονα- των χρηματοπιστωτικών τομέων της οικονομίας, οι οποίοι εξ’ αντικειμένου διογκώνονται εις βάρος της πραγματικής οικονομίας.

Ένας παράλληλος οικονομικός κόσμος που ξεπερνά τα 600 τρις πλασματικού χρήματος (δέκα και πλέον φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ), αμφισβητεί καθολικά-αν δεν έχει ξεπεράσει προ πολλού κιόλας- το ίδιο το παραδοσιακό καπιταλιστικό σύστημα καθώς και βασικούς νόμους της αναπαραγωγής του. Για κάθε ένα δολάριο που παράγεται στην πραγματική οικονομία άλλα δέκα δολάρια τοποθετούνται στην αυτοματοποιημένη χρηματοπιστωτική αγορά ομολόγων, παραγώγων, τιτλοποιημένων δανείων κτλ. Αυτά τα επιπλέον φαντασιακά κεφάλαια επιτίθενται ενάντια σε μια όλο και πιο κουρασμένη παγκόσμια οικονομία και, φυσικά, στις αληθινές ανθρώπινες κοινωνίες ρουφώντας σαν βαμπίρ από αυτές όλο το- ματωμένο από τον κόσμο της εργασίας-αναγόμενο για αυτόν ακριβώς τον λόγο σε ιδεολογικό φετίχ, πλεόνασμα.

Ήδη, από τις αρχές τις χιλιετηρίδας, μόνο το 5% των παγκόσμιων επενδυτικών κεφαλαίων κατευθύνονται στην αληθινή οικονομία. Το 95% τροφοδοτεί αυτό το αέναο χρηματοπιστωτικό/τυχοδιωκτικό σπιράλ απομύζησης του πλανήτη. Μια κάποια έξοδος για τον καπιταλισμό φάνταζε η ανάδειξη της νεόκοπης (αδιαμόρφωτης ακόμα) μεσαίας τάξης της κινέζικης οικονομίας, η οποία λειτουργεί σαν «παγκόσμιο εργοτάξιο» της κατανάλωσης και της παραγωγής. Μόνο που η συνεπαγόμενη ανάδειξη της Κίνας στον μόνο πραγματικό σύγχρονο οικονομικό γίγαντα φαίνεται να δημιουργεί πιο πολλά προβλήματα από όσα λύνει.

Η κινέζικη οικονομία, οπωσδήποτε, δεν ξεφεύγει από τις αλλεπάλληλες χρηματιστιριακές φούσκες. Μόνο που διαφέρει από τις άλλες παγκόσμιες δυνάμεις ως προς το γεγονός ότι το καθεστώς της μπορεί ακόμα να τις ελέγχει σε έναν βαθμό (π.χ. ορισμένες από τις τοξικές μετοχές αναστάλθηκαν από το χρηματιστήριο με βάση κρατική απόφαση για ένα εξάμηνο, ενώ με τα τεράστια συναλλαγματικά της αποθέματα η Κεντρική Τράπεζα της Κίνας διαθέτει πολλά εργαλεία ανάσχεσης).

Ωστόσο ,οι διαρκείς κατολισθήσεις στο χρηματιστήριο της Σανγκάης και ολόκληρης της ΝΑ Ασίας είναι μια πραγματικότητα. Η οποία πηγάζει από την πολιτική απόφαση εκ μέρους της κινέζικης κυβέρνησης να υποτιμήσει κατά 10% μέσα σε ένα μήνα το κινέζικο γιουάν. Υποτίμηση που κρίθηκε αναγκαία α) για να τονωθεί ο –υπό κάμψη έπειτα από τις υποτιμήσεις δολαρίου και ευρώ το προηγούμενο εξάμηνο-εξαγωγικός τομέας της Κίνας, και β) για να καταστούν πιο ακριβά τα δυτικά προϊόντα (από αυτοκίνητα, τεχνολογικό εξοπλισμό, μέχρι καλλυντικά) με τα οποία ο δυτικός ιμπεριαλισμός επιχειρεί να αλώσει ιδεολογικά/πολιτισμικά (και φυσικά αυξάνοντας τα δικά του έσοδα) τον νέο οικονομικό γίγαντα, με την πρωτοκαθεδρία στις πρώτες ύλες του πλανήτη, την Κίνα.

Ο νομισματικός αυτός πόλεμος πολύ συχνά ξεφεύγει από τα όρια του, αγγίζοντας τις αμιγώς πολεμικές διαστάσεις του ζητήματος: α) Βασικά την στρατιωτική περικύκλωση του άξονα Κίνας-Ρωσίας (νέο δόγμα ΝΑΤΟ), β) την ισχυροποίηση της αμερικάνικης θέσης στην ΝΑ Ασία και στην Μέση Ανατολή (επαναστρατιωτικοποίηση της Ιαπωνίας και προσέγγιση με Ιράν). Αλλά και, γ) στην Ευρώπη, τον περαιτέρω κλυδωνισμό της ευρωγερμανικής ηγεμονίας εκ μέρους των Αμερικάνων, κυρίως, διαμέσου της αποσταθεροποίησης του ευρώ (περίπτωση Ελλάδας, της χώρας, εξάλλου, δούρειο ίππο των Αμερικάνων στην ευρωζώνη εξαρχής), αλλά και, δ) τον εν γένει κλυδωνισμό όλων των προϋποθέσεων προσέγγισης της Γερμανίας με τον άξονα Ρωσίας-Κίνας (περίπτωση Ουκρανίας): Επειδή αυτό θα δημιουργούσε έναν νέο μεγάλο πόλο εξουσίας στην Ευρασία εξαιρετικά επικίνδυνο για την αμερικάνικη γεωστρατηγική και πολιτική επιρροή.

Ποια είναι όμως τα κυρίαρχα στρατόπεδα που αλληλοσπαράζονται- όσο και αλληλοσυμπληρώνονται- με έναν ανοιχτό αναμεταξύ τους πόλεμο (περιφερειακό ή και ολοκληρωτικό) να μην μπορεί να αποκλειστεί σαν δυσμενή και ολέθρια υπόθεση; (η στρατιωτική επιβολή και η πολιτική υπεροχή είναι το αντίβαρο της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής για διατήρηση της παγκόσμιας ηγεμονίας τους, ιδιαίτερα εφόσον σύντομα η Κίνα θα ξεπεράσει και τυπικά την αμερικάνικη οικονομία).

Τρεις, λοιπόν, ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις, αλλά και τρία διαφορετικά, αλληλοσυμπληρωματικά όσο και ανταγωνιστικά αναμεταξύ τους, καπιταλιστικά μοντέλα κυριαρχούν σήμερα στον πλανήτη.

Το πρώτο είναι το αμερικάνικο μοντέλο, το οποίο αντιστοιχεί στον απόλυτο νεοφιλελευθερισμό όσον αφορά τις σχέσεις παραγωγής και σε μια ελεγχόμενη δημοκρατία που πρωταρχική βαρύτητα διατηρεί η αξία των ατομικών ελευθεριών, οι οποίες ωστόσο σταματούν εκεί που αρχίζει η αμφισβήτηση των μηχανισμών αναπαραγωγής του αμερικάνικου εξουσιαστικού-κεφαλαιοκρατικού συστήματος, το οποίο, εκτός των άλλων, ενδιαφέρεται στην παρούσα φάση να διατηρήσει την ιμπεριαλιστική του κυριαρχία, η οποία αμφισβητείται ουσιαστικά από τα άλλα δύο μοντέλα/κέντρα του καπιταλισμού και που βασίζεται κυρίαρχα στην πολεμική και ιδεολογικοπολιτική υπεροχή. Σε αυτό το μοντέλο το κράτος πρόνοιας, ακόμη και ισχνό όπως είναι, πολεμιέται αδυσώπητα σαν ιδεολογικό κατάλοιπο του σοσιαλιστικού αντιπάλου του ψυχρού πολέμου. Έστω και αν παροδικά ο Ομπάμα βασίστηκε σε αυτό για να ανακυκλώσει την συσσώρευση ιδιωτικών και κρατικών κεφαλαίων από την οποία ταλαιπωρείται η αμερικάνικη οικονομία.

Το δεύτερο μοντέλο είναι το κινέζικο, το οποίο αντιστοιχεί στον απόλυτο νεοφιλελευθερισμό όσον αφορά τις σχέσεις αναπαραγωγής και στην απόλυτη ιδεολογική και πολιτική καταστολή όσον αφορά όλες τις πλευρές της κοινωνικής αναπαραγωγής. Υπολογίζεται, με βάση αναφορές της αμερικάνικης κεντρικής τράπεζας, ότι η κινέζικη οικονομία θα είναι σε θέση να ξεπεράσει εκείνην των ΗΠΑ μέχρι το 2020. KINAΜέχρι τότε η Κίνα έχει θέσει δύο βασικές προτεραιότητες: α) Την συγκρότηση μιας κινέζικης μεσαίας καταναλωτικής τάξης προκειμένου να μπορεί να αμυνθεί στην παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, η οποία είναι σε θέση να τής προκαλέσει- λόγω της κάμψης των εξαγωγών της και εν γένει του πολιτικού πολέμου που υφίσταται στις διεθνείς της κινήσεις- μία κρίση υπερσυσσώρευσης και επικίνδυνης στασιμότητας/ύφεσης της οικονομίας και β) Την διαμόρφωση- με όπλο την σχετική χρηματικοπιστωτική της άνεση- περιφερειακών, και όχι μόνο, συμμαχιών κόντρα στις κυκλωτικές προσπάθειες του αντίπαλου ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου εναντίον της, κυκλωτικές απόπειρες που όλο και εντείνονται από την Ρωσία μέχρι την Συρία και τον Ειρηνικό Ωκεανό. Και στις δύο τις αυτές προτεραιότητες έχει να αντιμετωπίσει την λυσαλλέα υπονόμευση από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Στον οποίο η- πρωταθλήτρια σε συναλλαγματικά αποθέματα- Κίνα έχει εναποθέσει αρκετά τρις δολάρια, εξαγοράζοντας το μισό και πλέον εξωτερικό αμερικάνικο χρέος (προφανώς για να διασφαλίσει την εξαγωγική της βιομηχανία τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο). Το κινέζικο μοντέλο, απόλυτα δικτατορικό, θα επενδύσει αναγκαστικά στην ανάπτυξη ενός πιο διευρυμένου κοινωνικού κράτους πρόνοιας, αλλά περισσότερο για λόγους οικονομικούς (αποσυσσώρευση κεφαλαίων) και όχι από την άποψη της πολιτικής τους κατάκτησης εκ μέρους της κινέζικης εργατικής τάξης (ομοίως εξηγείται και η αύξηση στα μεροκάματα μέχρι και 20% στην Κίνα, χωρίς να παραβλέπει κανείς ότι οι εργαζόμενοι έπεφταν από τους ουρανοξύστες εξ αιτίας της απόγνωσης τους, ή τις τεράστιες μάζες που αναγκάζονται να γίνουν εσωτερικοί μετανάστες κάθε ένα εξάμηνο για να βρουν δουλειά). Εν πάση περιπτώσει το κινέζικο μοντέλο είναι το λιγότερο εξαρτημένο από την πλασματική οικονομία και το περισσότερο προσανατολισμένο στην πραγματική οικονομία, σε σχέση με τα άλλα δύο.

Το τρίτο μοντέλο, και πλέον αδύναμο οικονομικά και πολιτικά, ευρισκόμενο στις συμπληγάδες των δύο άλλων μοντέλων, είναι το ευρωγερμανικό. Το οποίο κουβαλά μια εν γένει μεγάλη αντίφαση: Πρέπει να διατηρεί σκληρό το νόμισμα του ευρώ (το οποίο αντιπροσωπεύει στον μεγαλύτερο του μέρος την αναγκαία προσπάθεια του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου να ανταγωνιστεί στην χρηματοπιστωτική αγορά το δολάριο), αλλά ταυτόχρονα και να κατορθώσει μια συνολική εσωτερική υποτίμηση του ενιαίου νομίσματος- υποτίμηση, δηλαδή, της απόλυτης και σχετικής αξίας των μισθών και των κοινωνικών παροχών. Γιατί ακόμα και σήμερα το ευρωγερμανικό μοντέλο εξακολουθεί να είναι το πιο »σοσιαλδημοκρατικό» από όλα τα ανταγωνιστικά ιμπεριαλιστικά μοντέλα. Εκείνο που ακόμα κρατά ζωντανή την εργατική κατάκτηση του κοινωνικού κράτους, την οποία βρίσκει την πιο σθεναρή αντίσταση όποτε επιχειρεί να αποσπάσει.

Παρόλα αυτά η ευρωγερμανική ηγεμονία εργάζεται, σχετικά επιτυχημένα, σταθερά προς την όλο και πιο εντεινόμενη υποτίμηση της εργατικής τάξης στο εσωτερικό της ηπείρου. Αυτό αντιπροσωπεύει και η περίπτωση της Ελλάδας, έπειτα από την επιτυχία αυτής της προσπάθειας εις βάρος των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.

Δύσκολη προσπάθεια, ωστόσο, να συγκλιθεί η- Δυτική πολύ περισσότερο- Ευρώπη, η πιο «προοδευτική και πρωτοπόρα» ιστορικά ήπειρος στην ιστορία της ανθρωπότητας μέχρι τώρα, στα σημεία όπου έχει ήδη συγκλίνει η κινέζικη οικονομετρία, η όποια μπορεί και βασίζεται σε παραδοσιακές σχέσεις υποταγής και πειθαρχίας που βρίσκει κανείς συχνά στην ιστορία των λαών της Ασίας. Δύσκολο, επίσης, για την Ευρώπη να συγκλίνει στο σημείο της ιδεολογικής/πολιτικής υπεροχής που έχουνε φτάσει οι αμερικάνοι: Η πιο παλιά από τις τωρινές ηγεμονικές δυνάμεις του κόσμου.

Η γηραιά ήπειρος υπήρξε πάντα το θέατρο όπου πρωτοπαιζόταν το επόμενο επεισόδιο για όλο τον κόσμο. Και το σημείο, επίσης, όπου διακυβεύονταν η παγκόσμια ηγεμονία: Ιστορικά, εκείνη η δύναμη που ηγεμόνευε στην Ευρώπη μπορούσε έπειτα να ηγεμονεύσει σε ολόκληρη την οικουμένη. Στην Ευρώπη, άλλωστε, έγιναν και οι δύο μεγάλοι πόλεμοι, εδώ ξέσπασαν και οι πλέον μακρόχρονες ενδοπεριφερειακές συγκρούσεις για την κυριαρχία.
Σήμερα το παιχνίδι της ηγεμονίας στην Ευρώπη είναι ανοιχτό, έπειτα από την αμφισβήτηση, εκ μέρους της Γερμανίας, της αμερικάνικης επικυριαρχίας σε αυτήν εδώ την ήπειρο έπειτα από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο- ηγεμονίας αμφισβήτηση που επιτάχυνε η κατάρρευση του »Ανατολικού Μπλοκ», η οποία σήμανε την αναβάθμιση του γερμανικού ρόλου από εκείνην του τοποτηρητή και φρουρού συνολικά του καπιταλιστικού κόσμου απέναντι στην Σοβιετική Ένωση, σε εκείνην μιας αυτόνομης περιφερειακής ηγεμονίας, ρόλος που ξυπνά τον παμπάλαιο πόθο της Γερμανίας για ζωτικό χώρο- έναν ζωτικό χώρο που εννοεί σαν δικό της και που τον οριοθετεί…στα ίδια τα όρια της Ευρασίας!

Στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας τα κυρίαρχα πρότυπα επιβάλλονταν από τα πιο δυτικά άκρα προς τα πιο ανατολικά των ανθρώπινων πολιτισμών. Σήμερα, εκτός από την αμφισβήτηση των αποτελεσμάτων του Β’Παγκόσμιου Πολέμου, έχουμε επίσης και την μετατόπιση έπειτα από πολλούς αιώνες, της παγκόσμιας οικονομίας από την Δύση προς την Ανατολή.

Τι σημασία, όμως, έχουνε όλα αυτά για την Ελλάδα; banda-banssotti

Είναι εξ αντικειμένου πολύ δύσκολο, εν μέσω αυτών των συμπληγάδων, για την Γερμανία να κρατήσει και την ευρωπαϊκή πίτα ολόκληρη, και τον ηγεμονικό της ρόλο χορτάτο. Η Γερμανία έχει κερδίσει ως τώρα όλες τις μάχες στην ευρωπαϊκή αρένα, αλλά είναι πολύ πιθανό στο τέλος ότι θα χάσει τον πόλεμο. Όπως και να έχει, η διαδικασία αυτή δεν είναι στατική ή μονόπλευρη. Τίποτε, εξάλλου, δεν μπορεί να είναι στατικό και μονόπλευρο. Η αμφισβήτηση της γερμανικής ηγεμονία, τουλάχιστον ως τέτοιας, είναι μια διαδικασία μακρόχρονη και ιστορικά αναγκαία και εφικτή και έχει ήδη ξεκινήσει.

Η Ελλάδα δεν αντιπροσωπεύει παρά μονάχα την αρχή αυτής της διαδικασίας. Κρατάμε σαν απαρχή, λοιπόν, τόσο την ανάδειξη της αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα, όσο και της μάχης που έδωσε αναδεικνύοντας την Ελλάδα σαν παγκόσμιο επίκεντρο, τον ελληνικό λαό σαν μαχητή, αποκαλύπτοντας, επίσης,  στην πορεία αυτή και τις αληθινές επιδιώξεις της Γερμανίας, ανοίγοντας-παράλληλα- και ένα ρήγμα στο βάθρο της ηγεμονίας της. Η νέα στρατηγική που θα μπορούσε να σηματοδοτήσει η λογική Τσίπρα είναι η διαρκής, όσο και επίπονη αναγκαστικά, διαπάλη για την αλλαγή των συσχετισμών μέσα στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Έχει, όμως, σημασία να διαπιστώσει κανείς ότι η οποιαδήποτε προσπάθεια των λαών να σπάσουν τον κύκλο του ιμπεριαλισμού- ασφαλώς και δεν μπορεί να το κάνει αυτό ο ελληνικός λαός διαμέσου του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά έχει μεγάλη σημασία ότι βάζει το θέμα στο παγκόσμιο επίκεντρο – βρίσκεται μπροστά σε δύο στρατηγικά και αποτρεπτικά αδιέξοδα: α) Δεν υπάρχει από την σκοπιά των κρατικών σχηματισμών υπολογίσιμο διεθνές περιβάλλον στήριξης οικονομικής/πολιτικής, β) Δεν υπάρχει διεθνές επαναστατικό κίνημα που να αντιπαρατίθεται/απειλεί για την ώρα συγκροτημένα την καπιταλιστική στρατηγική.

Ειδικότερα στη περίπτωση της χώρας μας: Η ολοφάνερη άρνηση της Κίνας-Ρωσίας να στηρίξουν μια τέτοια προοπτική επέτεινε, κατά την διάρκεια της εξάμηνης προσπάθειας της κυβέρνησης, το αδιέξοδο αυτής ακριβώς της απομόνωσης αλλά και την επαλήθευση του ευρώ σαν την μόνη χειροπιαστή επιλογή.

Κατά έναν τρόπο, όσο και να φαίνεται παράδοξο, η υπεράσπιση της θέσης και αυτονομίας (όσης και όποιας αυτονομίας είναι επιτρεπτή σήμερα από το διεθνές στάτους αναίρεσης της αυτονομίας των κοινωνικών σχηματισμών και του έθνους-κράτους) μιας κρατικής οντότητας πλέον περνά, δυστυχώς, μέσα από την συμμετοχή σε μια ολοκλήρωση, ένα σύνολο κρατικών οντοτήτων, που σαν τέτοιο μόνο μπορεί να αντεπεξέλθει στην πίεση της παρανοϊκής ηγεμονίας των χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων. Μένει αναγκαία, όσο και μακρινή, προϋπόθεση μια τέτοια συμμαχία να συγκροτηθεί με προοδευτικό, αριστερό, δημοκρατικό πρόσημο. Παρεμπιπτόντως, θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον στους κόλπους της παγκόσμιας αριστερής διανόησης να διεξαχθεί ένας διάλογος για τα όρια και τις δυνατότητες του «σοσιαλισμού σε μια χώρα», ένα ζήτημα, εξάλλου, που άλλοτε διέσπασε το παγκόσμιο εργατικό κίνημα σε δύο κομμάτια

Μέχρι τότε, και υπό αυτήν την έννοια, πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η απάντηση για την-προσώρας- θέση της χώρας μας στον παγκόσμιο πολιτικό και οικονομικό χάρτη;

Οι συγκρούσεις της εποχής μας είναι οριακές όσο ποτέ, παγκόσμιες όσο ποτέ- για αυτό και αυτοματοποιούν την σύνθλιψη οικονομιών, έτσι ολοκληρωτικές που είναι και με αυτόν τον ολοκληρωτισμό που εκπροσωπούν- συχνά ξεφεύγουν, και θα ξεφεύγουν ολοένα, από το νομισματικό χαρακτήρα τους σε πολεμικές και άλλες ακραίες αποσταθεροποιητικές καταστάσεις (βλ. Πόλεμοι στη Μέση Ανατολή, Συρία, Ουκρανία, Λιβύη κ.α.)
Διέξοδος χωρίς παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα μοιάζει αδύνατη, συγκρότηση επαναστατικού κινήματος δίχως επαναστατική θεωρία ικανή να ξεπεράσει τα αδιέξοδα του καπιταλισμού/νεοφιλελευθερισμού μοιάζει ανύπαρκτη.

Οι επαναστατικές κομμουνιστικές πολιτικές δυνάμεις πολύ συχνά, εγκλωβισμένες σε έναν κύκλο μουσειακής εσωστρέφειας, αδυνατούν να ξεπεράσουν- κλειδωμένοι στο κελί της άγονης κριτικής- τα όρια του παρελθόντος. Ενός παρελθόντος, ωστόσο, που μένει να απολογηθεί για την ιστορική στρέβλωση της σημερινής Ρωσίας και Κίνας που οδηγούν το τρένο της οπισθοδρόμησης του παγκόσμιου ανταγωνισμού προς την καθολική δουλεία και τον καθολικό εκφασισμό.

Παράλληλα, η σημερινή παγκόσμια Αριστερά μένει καθηλωμένη εξαιτίας της στρατηγικής ήττας που υπέστη ο Μαρξισμός στον 20 ο αιώνα, πόσο μάλλον που αυτήν την ήττα δεν την παραδέχεται (ενώ την έχει ενσωματώσει), και για αυτό δεν μπορεί για την ώρα να επιχειρήσει να την εξηγήσει,  να την ξεπεράσει/αξιοποιήσει προς μια νέα απόπειρα εφόδου προς τον ουρανό.

Ζούμε μόνο σε μια άκρη της παγκόσμιας ιστορίας, αλλά τουλάχιστον κάτι εδώ αρχίζει να κινείται. Η Ελλάδα εξ αιτίας της γεωστρατηγικής της θέσης διαθέτει ένα μεγάλο ειδικό βάρος, για αυτό και οι προοπτικές, όσο και οι κίνδυνοι φυσικά, είναι οριακοί. Μέχρι να σηκώσει ανάστημα χρειάζονται πολλά- και καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι δεν είναι όλα τα παγκόσμια δεδομένα στο χέρι του λαού μας.

Αλλά μπορούμε και πρέπει να σκιαγραφήσουμε μια νέα στρατηγική για την θέση της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, λαμβάνοντας υπόψιν αληθινούς και όχι φαντασιακούς όρους. Και, φυσικά, προσδιορίζοντας σε αυτήν την αναγκαιότητα ολόκληρο το πλέγμα των παραγωγικών δυνάμεων, των παραγωγικών σχέσεων και εν γένει των κοινωνικών σχέσεων μιας χώρα που διέρχεται μια μεγάλη οικονομική και πνευματική κρίση- που έχει εξελιχθεί σε καθολική κρίση ταυτότητας.

Η θέση της χώρας, εξάλλου, παραδοσιακά προβλήματα και όχι λύσεις έδινε στους ανθρώπους που ζούσαν εδώ. Είναι καιρός να αντιστραφεί για μια φορά αυτή η σχέση. Από εκεί και πέρα, τα υπόλοιπα, παραμένουν άγνωστα και απρόβλεπτα. Αλλά, πάντα, σε μια δυναμική τροχιά όπου ο λαός μας θα πρέπει να καθοδηγεί και όχι να έπεται των εξελίξεων.

Ανδρέας Μπεντεβής

στέλεχος του ΕΑΜ

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή, Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ιδεοληψίες και ατομικές ελευθερίες- Η αντίφαση που πάνω της στερεώνεται η κυρίαρχη ιδεολογία

Posted by eamgr στο 15 Ιανουαρίου, 2015

Ο φονταμενταλισμός, τα θρησκευτικά δόγματα και οι ιδεοληψίες κάθε είδους, με λίγα λόγια όλες οι κοινωνικές  και ψυχολογικές παράμετροι που συγκροτούν την ψευδήθεος συνείδηση του ανθρώπου για τον κόσμο, πηγάζουν από το εκάστοτε εκμεταλλευτικό σύστημα και τις εξουσιαστικές σχέσεις της αναπαραγωγής του.

Αντί για το σημείο εκείνο όπου ο άνθρωπος κατανοεί τον εαυτό του, και δια μέσου της επίδρασης του με την φύση η ίδια η φύση κατανοεί τον εαυτό της, η ανθρωπότητα στήνει είδωλα και φετιχοποιημένες έννοιες- γεννημένες από την ίδια- που στρέφονται εναντίον των ίδιων των ενδελεχών δυνατοτήτων της.

Όλες οι μονοθεϊστικές θρησκείες- βασικά οι απολήξεις του Ιουδαϊσμού, ο Μωαμεθανισμός και ο Χριστιανισμός με όλες τις μορφές τους- ταλαιπωρούν και κρύβουν τον ορίζοντα από τον άνθρωπο με τον αντιδιαλλεκτικό μονόδρομο της πεπερασμένης ύπαρξης, την οποία αφομοιώνουν εξ ολοκλήρου για χάρη ενός επέκεινα σημείου λύτρωσης ή τιμωρίας, σε έναν άλλο, και όχι σε τούτον εδώ, τον κόσμο.

Δεν είπαν όλη την αλήθεια ο Νίτσε και ο Φωϋεμπαρχ όταν διαπίστωναν ότι «Ο Θεός είναι νεκρός» στα τέλη του 19ου αιώνα. Γιατί, καθώς αποδείχτηκε, σκέφτονταν- όπως και όλοι οι δυτικοί φιλόσοφοι εξάλλου- με τα δεδομένα της Δύσης και όχι της Ανατολής. Σκέφτονταν με τα δεδομένα του Διαφωτισμού, και με βάση την παραδοχή ότι συνολικά το μερίδιο της Ανατολής στο παγκόσμιο χωριό περιθωριοποιούνταν ολοένα. Όπως και δεν λάμβαναν υπόψιν ότι ο νεωτερικος κόσμος του ύστερου καπιταλισμού μπορεί να εγκολπώσει όσα απομεινάρια από αυτόν που κάποτε θεωρούνταν παλιός, ξεπερασμένος κόσμος, τού ήτανε απαραίτητα, όσο και αν δήθεν κόπτεται για το αντίθετο!

Οι όροι, όμως αυτής της οπισθοδρόμησης/καθυστέρησης, προχωράνε μαζί και αναλογικά με την αλλοτριωμένη συνείδηση που αναπαράγει ο καπιταλιστικός τρόπος «ανάπτυξης».

Για αυτό και βλέπουμε πως, ακόμα και στην ίδια την Δύση- προπαντός χωρίς να διακηρύσσεται πάντοτε και θεσμικά- η θρησκεία παρέμεινε μέχρι σήμερα ένα βασικό δομικό συστατικό του ιδεολογικού εποικοδομήματος, όπως και ένα κυρίαρχο εθνοποιητικό στοιχείο για λογαριασμό του αστικού έθνους-κράτους, ενώ σε ένα μεγάλο κομμάτι της Ανατολής αποτελεί και κάτι παραπάνω από αυτό: Αναδείχτηκε, με την μορφή του Ισλάμ, σε μια νέου τύπου οργάνωση της κοινωνίας και ένας παράγοντας ιστορικής καθυστέρησης για τους λαούς. Και ακόμα, το λάβαρο για αυτούς τους λαούς στον πόλεμο ενάντια στις ιμπεριαλιστικές νεοαποικιοκρατικές επεμβάσεις της «πολιτισμένης» Δύσης.

Δυστυχώς, ακόμα και η πολύπλευρη απόπειρα του μαρξισμού τον περασμένο αιώνα να απαλλάξει τους λαούς σε Ευρώπη και Ανατολή από τα δεσμά της θρησκευτικής καθήλωσης ηττήθηκε ιστορικά, δίχως να αγγίξει επί της ουσίας τον πυρήνα αυτής της υποταγής, της οποίας το περιεχόμενο μπορεί να αρθεί μόνο κατόπιν της απελευθέρωσης από την αλλοτριωμένη κοινωνική συνείδηση (βασικά μέσω της αναίρεσης της αλλοτριωμένης μορφής της εργασίας), με μέσο την όλο και πιο ανυψωτική και πλατιά μαζική συμμετοχή στον καθορισμό και στην διεκπεραίωση της εξουσίας και των θεσμών της κοινωνικής αναπαραγωγής.

Σήμερα το θρησκευτικό ζήτημα επανέρχεται σαν μέσο κοινωνικών διαχωρισμών και εξουσιαστικής επιβολής με το πρόσχημα του «πολέμου των πολιτισμών». Με την μορφή των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στην Εγγύς και Μέση Ανατολή για την «εκδημοκρατικοποίηση» της περιοχής αυτής- έτσι ονομάζεται η διαδικασία συμμόρφωσης των κοινωνικών σχηματισμών σε μια σειρά από χώρες με τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς για παγκόσμια κυριαρχία. Επανέρχεται, επίσης, το θρησκευτικό ζήτημα και στο εσωτερικό των χωρών της Ευρώπης σαν άλλοθι και προκάλυψη των ταξικών διαφοροποιήσεων και ανταγωνισμών. Το ψεύτικο άλλοθι «Χριστιανισμός ή Μωαμεθανισμός» χρησιμοποιείται προκειμένου να διαιρεθούν οι εργατικές μάζες σε ντόπιους και ξένους, όπως και βασίζεται, εξ αντικειμένου, στα πιο ποταπά ένστικτα συνενοχής των ευρωπαϊκών λαών, σαν ταξικών στρωμάτων μέσα στον παγκόσμιο καταμερισμό της εργασίας τα οποία έχουνε μοιραστεί ένα κομμάτι, πλάι στις άρχουσες τάξεις τους, από τα κατακτημένα πλούτη των «υποανάπτυκτων» και «κατώτερων» λαών της Ασίας και της Αφρικής.

Βασίζεται, επίσης, αυτό το κυρίαρχο άλλοθι στην υπαρκτή αδυναμία των επαναστατικών δυνάμεων να απαντήσουν καθολικά και πραγματιστικά σε ένα ζήτημα στο οποίο αποτελεί και η ίδια τους η βασική αντίληψη μέρος του προβλήματος του ίδιου και όχι της λύσης του: Εφόσον εκλαμβάνουν το μεταναστευτικό πρόβλημα μόνο από την αντιρατσιστική/ανθρωπιστική του σκοπιά και όχι από την ουσιαστική του σκοπιά, σαν ένα φαινόμενο, δηλαδή, ιστορικών διαστάσεων όπως εκδηλώνεται με την μετακίνηση τεράστιων ανθρώπινων μαζών από την Ασία και την Αφρική προς την Ευρώπη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται πολιτικά, οικονομικά και πολιτιστικά για τις κοινωνίες υποδοχής, κοινωνίες, εξάλλου, που η κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού διαμόρφωσε ως με ακραία συντηρητικά χαρακτηριστικά.

Η προάσπιση του αντιρατσισμού δίχως την κάλυψη μαζικών εργατικών κινημάτων με αυτόν τον τρόπο μοιάζει εύκολα διαχειρίσιμη από το σύστημα, όπως εύκολα διαχειρίσιμη μένει μονίμως και η προάσπιση των ατομικών δικαιωμάτων, πολύ περισσότερο εφόσον αυτά εννοούνται πάνω στην βάση τού πως τα εννοεί ο νεοφιλελευθερισμός. Εξάλλου η ιδεολογική βάση του νεοφιλελευθερισμού είναι ακριβώς η αξιακή προτεραιότητα των ατομικών δικαιωμάτων/ελευθεριών, μόνο που, ασφαλώς, η κυρίαρχη αυτή ιδεολογία τα εκλαμβάνει, βασικά, αυστηρά ξέχωρα από την οικονομική αναπαραγωγή και το δικαίωμα συμμετοχής στην διαδικασία και την μορφή της, όπως και στην συμμετοχή όλων στον πλούτο αυτής.

Το σύστημα σήμερα φαίνεται ότι μπορεί σχεδόν άνετα να δημιουργεί καταστάσεις ιδεολογικοπολιτικής κατίσχυσης εκμεταλλευόμενο για αυτό κοινωνικές συνθήκες που γεννιούνται αυθόρμητα και διαρκώς. Ο πόλεμος όλων εναντίον όλων δεν έχει μόνο οικονομικό χαρακτήρα. Έρχεται σαν συνέπεια μιας εποχής όπου, όπως ποτέ άλλοτε, οι κοινωνικές διαφοροποιήσεις και διαιρέσεις είναι πολυεπίπεδες: Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο πολύ, και ταυτόχρονα, έντονες όχι μόνο οι ταξικές (όπως και οι συντεχνιακού τύπου ενδοταξικές διαφοροποιήσεις), αλλά μέσα σε αυτές επίσης μια σειρά από άλλες διαφοροποιήσεις: Οι έμφυλες, οι διεμφυλικές, οι θρησκευτικές, οι πολιτισμικές διαιρέσεις μοιάζει όχι μόνο να τέμνουν οριζόντια και κάθετα τις δυτικού τύπου καπιταλιστικές κοινωνίες προστατεύοντας την έκαστη άρχουσα τάξη η οποία τις παράγει και τρέφεται οικονομικά και πολιτικά από αυτές, αλλά καθορίζει σε ένα βαθμό και τις διεθνείς εξελίξεις μιας και περιέχουν (αλλά και εκφράζουν) έναν διεθνικό χαρακτήρα.

Η διαμόρφωση του σύγχρονου ανθρώπου σε μια αποσπασματική και τελούσα σε απόλυτη σύγχυση οντότητα, μέσα σε έναν κόσμο με θρυμματισμένες όλες τις άλλες παραδοχές πέρα από την αυταξία του χρήματος, σε έναν κόσμο με γκρεμισμένες ιδεολογικές βάσεις όπου η γενικευμένη αποϊδεολογικοποίηση συγκλίνει προς έναν νέου τύπου εκφασισμό, ευνοεί για την ώρα αυτή την προσπάθεια της κυριαρχίας να κρατά τους υπηκόους της μακριά από απελευθερωτικές ενοποιητικές διαδικασίες.

Κάπως έτσι είναι εύκολο για το σύστημα να αναπαράγει και το ιδεολόγημα του πολέμου των πολιτισμών. Ακριβώς επειδή το σύνολο των αριστερών δυνάμεων δεν μπορεί για την ώρα να αμφισβητήσει ούτε την ουσία της κεφαλαιοκρατικής αναπαραγωγής (είναι ένα κομμάτι της, εφόσον δεν αμφισβητεί τις στοιχειώδεις της προϋποθέσεις), αλλά ούτε και τις προϋποθέσεις της, οι οποίες καθορίζονται και εξαρτιούνται από τον γενικευμένο οικονομικό/νομισματικό/ στρατιωτικό πόλεμο της Δύσης εις βάρος της Ανατολής.2451672081_616f737dbe

Το μεταναστευτικό ζήτημα, έτσι, αναδεικνύεται σαν κυρίαρχο πολιτικό ζήτημα σε μια σειρά από χώρες της Ευρώπης, πολύ συχνά γεννάει ανεξέλεγκτες αντιδράσεις και εξελίξεις (πάντοτε αρνητικές), και θα παραμείνει ως εργαλείο της άρχουσας τάξης για χρήση κατά περίσταση.

Με βάση τις τελευταίες εξελίξεις με τις επιθέσεις των ισλαμοφασιστών στην Γαλλία και αλλού στην Ευρώπη, αναδεικνύεται, επίσης, σαν τρομοκρατικός φόβος που θέτει εν αμφιβόλω την φύση των ατομικών ελευθεριών, όχι μόνο τοποθετώντας τα στον Προκρούστη με τον μπαμπούλα μιας μόνιμης απειλής, αλλά και επανακαθορίζοντας τις ελευθερίες αυτές και τα ατομικά δικαιώματα, όπως αυστηρά εννοούνται από την κυρίαρχη σκέψη, και πάλι, δηλαδή, σαν δικό της μέσο επιβολής: Είμαστε όλοι θύματα τρομοκρατών, αρκεί να μην υπονοεί αυτό ότι και εμείς νομιμοποιούμε την τρομοκράτηση μιας σειράς λαών, είμαστε όλοι υπερασπιστές της ελευθερίας της σκέψης, αρκεί να μην εντάσσουμε στην ελευθερία της σκέψης την αμφισβήτηση της κανονικότητας να παραγκωνίζονται από την ζωή οι φτωχοί και οι κολασμένοι τούτου του κόσμου.

Γιατί, έχουνε και οι απαγορεύσεις τα όρια τους. Σταματούν εκεί που αρχίζει η ποινικοποίηση  της κοινωνικής περιθωριοποίησης και της αντίστασης.

 

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου 

 

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »