Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Σεπτεμβρίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιολ.    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Κατάλογος

Archive for the ‘Αναλύσεις’ Category

Δώδεκα χρόνια χωρίς τον Κώστα Κάππο

Posted by eamgr στο 13 Σεπτεμβρίου, 2017

«Τράβα τον δρόμο σου και άσε τους άλλους να μιλάνε»

Κώστας Κάππος

 

Ισως θα μπορούσε και μάλιστα χωρίς κανένα ίχνος υπερβολής να χαρακτηριστεί ο άνθρωπος εκείνος που με κάθε τρόπο συμβόλιζε την επανάσταση του σπάνιου ήθους: άποψη, σκέψη και κυρίως δράση σε όλη την πορεία της ζωής του.

«Ο Κώστας Κάππος δεν υπήρξε ένα οποιοδήποτε “όστρακο” κομματικού βυθού που η πατρωνία της παράταξής του ανέσυρε από το πουθενά στον αφρό του δημοσίου βίου. Ηταν ο ματωμένος αγωνιστής που είχε δώσει σκληρές μάχες στα μαρμαρένια αλώνια του λαϊκού κινήματος. Πρότυπο ήθους και υπόδειγμα συνέπειας στα προσωπικά του πιστεύω, ξεπέρασε κομματικούς ορίζοντες κατακτώντας το ζηλευτό προνόμιο να συμφωνούν με τους αγώνες του ακόμη και όσοι διαφωνούσαν με τις ιδέες του».

Δεν θα μπορούσε να περιγραφεί καλύτερα και με πιο κατατοπιστικό τρόπο η πορεία και η στάση ζωής του Κώστα Κάππου, μέσα από τον πρόλογο του Φοίβου Προύντζου στο βιβλίο «Η επανάσταση που έρχεται» (Εκδόσεις «Αλήθεια», 2007)

Από όλους όσους βρέθηκαν πολιτικά απέναντι, δεν ήταν παρά ελάχιστοι εκείνοι που είχαν να καταθέσουν ή να υποστηρίξουν κάτι αρνητικό για τη ζωή και τη δράση του.

Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα: To 1985 ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ είχε τη δυνατότητα δευτερολογίας. Αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Ανεβαίνει στο βήμα για κάποια προγραμματισμένη ομιλία και αρχίζει μια επίθεση εναντίον των κομμουνιστών για τα «εγκλήματα» του Εμφυλίου, για τα κονσερβοκούτια και για όλα τα γνωστά συμπαρομαρτούντα που ακολουθούν την Αριστερά από το τέλος του Εμφυλίου μέχρι σήμερα και ποιος ξέρει για πόσο ακόμη.

Η συγγνώμη του Μητσοτάκη

Τον αφήνει να τελειώσει την ομιλία του αναμένοντας στωικά. Ηταν άνθρωπος που ήξερε να περιμένει. Υπήρχε και εκείνη η δυνατότητα δευτερολογίας.

Τελειώνει ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας και ανεβαίνει στο βήμα. Τον ευχαριστεί για όλα εκείνα τα «κολακευτικά» περί συμμοριτών και κονσερβοκουτιών λόγια και φτάνει στο κλείσιμο της ομιλίας του: «Αγαπητέ κ. Μητσοτάκη, δεν πρέπει να ξεχνάτε πως εμείς δεν υπήρξαμε ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Πέτρουλα». Κλείνει τα χαρτιά του και κατεβαίνει προς τα έδρανα του ΚΚΕ.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν υπουργός Συντονισμού και προσωρινά Εμπορικής Ναυτιλίας στην κυβέρνηση του Γιώργου Νόβα-Αθανασιάδη το 1965. Βγαίνοντας από την αίθουσα της Ολομέλειας, τον περιμένει στο περιστύλιο της Βουλής για να του ζητήσει συγγνώμη και για να απολογηθεί για το «ατόπημά» του.

Στο βιβλίο: Ο «κοινοβουλευτικός Κώστας Κάππος (πιο επίκαιρος από ποτέ) 1974-1989», που κυκλοφόρησε από τα ΕΛΤΑ το 2015, τα παραδείγματα είναι ακόμη περισσότερα.

«Αν αναζητά κανείς τον ορισμό του ήθους της Αριστεράς, θα καταλήξει στον Κώστα Κάππο», Κάρολος Παπούλιας, πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

«Ο Κώστας Κάππος ήταν ένα πρότυπο πολιτικού και κατ’ επέκταση πολίτη. Με στέρεες απόψεις, σαφή ιδεολογική κατεύθυνση και με βασικό το στοιχείο της αφοσίωσης, αυτοπεποίθησης στην υπεράσπισή τους», Γιώργος Σουφλιάς, Νέα Δημοκρατία.

«Ο Κώστας Κάππος άφησε βαθιά τα σημάδια του στη Βουλή το διάστημα που συνυπήρξαμε. Συνεπής κομμουνιστής με πολύ καθαρό μυαλό και βαθιά διαίσθηση των πολιτικών εξελίξεων», Γεράσιμος Αρσένης, ΠΑΣΟΚ.

«O Κώστας Κάππος υπήρξε ένας συνεπής υπερασπιστής των απόψεων και των ιδεολογικών τοποθετήσεων της Αριστεράς εντός και εκτός του ελληνικού κοινοβουλίου», Κωστής Στεφανόπουλος, πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

«Τράβα τον δρόμο σου και άσε τους άλλους να μιλάνε». Ετσι συνήθιζε να μας λέει πάντα. Δεν το έβαζε εύκολα κάτω, ακόμη και στην πιο αλλόκοτη δυσκολία.

Ηταν αυτό που κάποιος θα μπορούσε να περιγράψει με την καλή έννοια του όρου «δύσκολος» άνθρωπος. Το πιο χαρακτηριστικό γεγονός ήταν εκείνη η βραδιά του Ιουλίου του 1989, όταν έκανε στη Βουλή τη δήλωση ενάντια στην κυβέρνηση Τζαννετάκη.

Μόνος απέναντι σε όλους εντός του Κοινοβουλίου. Γιατί έξω υπήρξαν χιλιάδες άνθρωποι που ένιωσαν μια ανακούφιση, κρυφή και φανερή για εκείνο το βράδυ.

Αριστεροί και προοδευτικοί άνθρωποι, μεγαλύτερης και κάπως μικρότερης ηλικίας, που ήξεραν χωρίς καμία αμφιβολία ποια ήταν (και συνεχίζει να είναι) η Δεξιά στην Ελλάδα και ποιες καταστροφές είχε προξενήσει στην Ελλάδα του 20ού αιώνα.

Εχοντας συνυπολογίσει βαθιά μέσα του, έστω και ασυναίσθητα, εκείνη την επίκληση του Νίκου Μπελογιάννη τα ξημερώματα της 30ής Μαρτίου 1952, όταν τον ξύπνησαν για να τον πάνε στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Μιλώντας για εκείνο τον «καθαρό αέρα», που στην περίπτωσή του, αναφορικά με την κίνηση εκείνης της βραδιάς του Ιουλίου, δεν ήταν παρά ο συμβολισμός της διατήρησης για αξιοπρέπεια και ελπίδα της Αριστεράς στην Ελλάδα.

Διαπνεόμενος από έναν ρεαλισμό που κάποιος θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει ακόμη και ρομαντικό. Εχοντας όμως βαθιά επίγνωση -και καμία άγνοια- των συσχετισμών και της πραγματικότητας, κάνει αυτό που εκείνος θεωρεί επαναστατικό.

Συγκρούεται με τον «νεκρό» χρόνο και τη «στιγμή», δημιουργώντας έναν δίαυλο επαφής με χιλιάδες ανθρώπους, διαμορφώνοντας μια διαφορετική διάσταση για την Αριστερά της ήττας την εποχή εκείνη.

Στην κίνηση εκείνης της νύχτας, σημειώθηκε μια νίκη μέσα σε ένα περιβάλλον ήττας. Μια νίκη που ήταν παράλληλα στην «πεσμένη» Αριστερά, ανοίγοντας κάποιους μικρούς-ελάχιστους δρόμους.

Κόντρα στα παλιά και φθαρμένα όπλα της, θεωρώντας δεδομένη την επαναστατική της συνέχεια. Αναζητώντας νέα όπλα, που ακόμη και στις πιο μαύρες συνθήκες θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για εκείνο το ξεκίνημα της μιας φοράς, που θα είναι πιο δυνατό «σε όλα».

Μετά τη φυλακή

Την ώρα που βγαίνει από τον Κορυδαλλό τον Ιούλιο του 1974                                                           (Την ώρα που βγαίνει από τον Κορυδαλλό τον Ιούλιο του 1974)

Τα βασανιστήρια στη χούντα ήταν σκληρά, φανερώνοντας τα κτηνώδη ένστικτα των βασανιστών του. Ηθελαν να τελειώσουν μαζί του. Φυσικά, πολιτικά και κυρίως ηθικά. Δεν μπόρεσαν όμως να τα καταφέρουν. Ηξερε πολύ καλά και από την αρχή τι ήθελε και γιατί το ήθελε.

Σε ηλικία εννέα χρόνων είχε δει κάποιους παρακρατικούς στο χωριό του (Ορεινή Αργολίδα) να βασανίζουν κάποιον που ήταν φίλα προσκείμενος στο ΕΑΜ κι αυτός να τους ζητάει συγγνώμη. Τότε, του γεννήθηκε η ανάγκη και αποφάσισε βαθιά μέσα του πως δεν θα τους ζητήσει ποτέ συγγνώμη.

Μαζί με τον Μουστακλή και τον Οπρόπουλο ήταν από τους χειρότερα βασανισμένους πολιτικούς κρατούμενους κατά τη διάρκεια της χούντας. Κάτι που δεν σκέφτηκε ποτέ στη ζωή του να εξαργυρώσει.

Μεταξύ σοβαρού και αστείου, ο παλιός καθηγητής του στη Βιομηχανική Σχολή Πειραιά, Θανάσης Κανελλόπουλος, όταν ξανασυναντήθηκαν αργότερα στη Βουλή, ως βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας ο ένας και του ΚΚΕ ο άλλος, του πρότεινε να τα παρατήσει όλα, να πάει στη Νέα Δημοκρατία να γίνει υπουργός και ό,τι άλλο. Η συζήτηση, πάντα μεταξύ σοβαρού κι αστείου, έγινε στο περιστύλιο έξω από την αίθουσα της Ολομέλειας. Τον χτύπησε στην πλάτη και συνέχισε τον δρόμο του προς τα γραφεία του ΚΚΕ στη Βουλή. Ακόμη και βουλευτής δεν είναι ξεκάθαρο εάν ήθελε να γίνει. Βγαίνοντας από τη φυλακή, ήξερε πως ήθελε να γράφει, να μελετάει και να ασχολείται με την όποια κομματική δουλειά.

Ηξερε πως το βουλευτιλίκι δεν ήταν κάτι που εξέφραζε τον ίδιο. Οχι πως φοβόταν. Κάθε άλλο. Τις απόψεις αυτές, χωρίς να υπάρχει τεκμηρίωση, πιθανώς να τις είχε εκφράσει και «εντός των τειχών».

Τελικά όμως… τα πράγματα ήρθαν διαφορετικά και έγινε βουλευτής από το 1974 μέχρι το 1989. Αρχικά με την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ενωμένης Αριστεράς μαζί με τους Χαρίλαο Φλωράκη, Γρηγόρη Φαράκο, Μίνα Γιάννου, Δημήτρη Γόντικα από την πλευρά του ΚΚΕ. Τον Λεωνίδα Κύρκο και τον Μπάμπη Δρακόπουλο από την πλευρά του ΚΚΕ Εσωτερικού και από την πλευρά της ΕΔΑ ο Ηλίας Ηλιού. Την τελευταία φορά με την Κοινοβουλευτική Ομάδα του Ενιαίου Συνασπισμού το καλοκαίρι του 1989.

Βασανιστήρια για τη φυσική του εξόντωση

Επιστρέφοντας από το Λακκί της Λέρου                                                                                        (Επιστρέφοντας από το Λακκί της Λέρου )

Ο άνθρωπος που σε πολύ νεαρή ηλικία, κάτω από δύσκολες και αντίξοες συνθήκες, κατάφερε το ακατόρθωτο: να νικήσει τον θάνατο, καταφέρνοντας να τρυπήσει με τα δάχτυλά του το σακί με το τσιμέντο, με αποτέλεσμα να χυθεί λίγο λίγο πριν καταστραφούν οι πνεύμονές του. «Οσο απάνθρωπα κι αν βασάνισαν τους άλλους, η περίπτωση του Κώστα ήταν η μόνη απ’ όσες έχω υπόψη μου κατά την οποία σημειώθηκε χωρίς κανένα πρόσχημα η φυσική του εξόντωση: Mετά από μέρες ξύλο, με δεκάδες ανοιχτές πληγές σ’ όλο του το σώμα να αιμορραγούν, τον έδεσαν μπρούμυτα πάνω στο κρεβάτι του κελιού με τα χέρια πίσω με χειροπέδες, στοίβαξαν πάνω του ένα σακί τσιμέντο και τον άφησαν να πεθάνει μόνος του μέσα στο κελί, αργά, από ασφυξία. Ενας θάνατος παρόμοιος μ’ αυτόν του Μεσαίωνα, όταν έβαζαν μια μεγάλη πέτρα πάνω στο στήθος του κρατούμενου και συνέχιζαν να τον ανακρίνουν μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή με συνθλιμμένους τους πνεύμονες». Η περιγραφή της Νάντιας Βαλαβάνη για τα βασανιστήρια της χούντας αποτυπώνει την αρρωστημένη λογική και πρακτική των χουντικών βασανιστών, που στην περίπτωση του Κώστα Κάππου δεν είχαν άλλο στόχο παρά τον θάνατό του.

Κομμουνιστής όχι στα λόγια αλλά στα έργα

«Ηταν τύχη να τον έχεις σύντροφο, ήταν τιμή να τον έχεις αντίπαλο». Σε δυο φράσεις συνοψισμένη η ζωή και η πορεία του. Σε όσους τον γνώρισαν και τον έζησαν από κοντά άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του. Στον κομματικό, ιδεολογικό και καθημερινό του βίο. Ηξερε τι σημαίνει να είσαι κομμουνιστής όχι μόνο στα λόγια αλλά και στα έργα. Ενα παράδειγμα: Φεύγοντας από βουλευτής και παίρνοντας τη σύνταξή του, σε μηναία βάση, είχε κανονίσει σε ποιους και πόσα λεφτά έπρεπε να δίνει. Ανθρώπους και παλιούς αγωνιστές που δεν κατάφερναν να τα βγάλουν πέρα σε οικονομικό επίπεδο τους είχε πάντα υπό την «οικονομική προστασία» του και, το κυριότερο, χωρίς να το μάθει ποτέ κανείς. Υπήρξε περίπτωση παλιού στελέχους του ΚΚΕ το οποίο ζούσε για πολλά χρόνια σε χώρα του πρώην ανατολικού μπλοκ και όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, το βοήθησε και το στήριξε οικονομικά μέχρι το τέλος της ζωής του. Υπήρξε περίπτωση που επτά χρόνια μετά τον θάνατό του, το 2012, έφτασε ένα γράμμα από τη Μυτιλήνη, με το οποίο άνθρωπος μεγάλης ηλικίας του ζητούσε χρήματα για να αγοράσει ένα αναπηρικό αμαξίδιο για τη γυναίκα του!

Μία ατέλειωτη πληρωμή «χρεών» ήταν όλη του η ζωή

Η κοινοβουλευτική και συγγραφική του δράση

Ο Κώστας Κάππος αγορεύοντας στη Βουλή

Τα δεκαπέντε χρόνια της κοινοβουλευτικής παρουσίας του εκπροσώπησε επάξια τα συμφέροντα των απλών ανθρώπων, του λαού, των εργατών και των εργαζομένων. Δεν δίστασε να κοντραριστεί όπου το θεωρούσε σκόπιμο και αναγκαίο. Αναδεικνύοντας τα προβλήματα των απλών ανθρώπων και προτείνοντας λύσεις που θα έφερναν ανακούφιση.

«1985». Η εκλογή του Χρήστου Σαρτζετάκη στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα αποτέλεσε έκπληξη, όταν όλοι περίμεναν πως θα στηρίξει για ακόμη μια φορά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Το ΚΚΕ για μία και μόνη φορά στα δεδομένα της νεότερης πολιτικής μας ιστορίας στηρίζει την επιλογή του Ανδρέα Παπανδρέου για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Ενα ζήτημα που οι ιστορικοί του μέλλοντος θα πρέπει να προσπαθήσουν να αποκρυπτογραφήσουν όταν θα ασχοληθούν εντατικά με τα ζητήματα της Αριστεράς κατά τη δεκαετία του ’80.

Στην πρώτη ψηφοφορία, που έγινε στις 17 Μαρτίου 1985 και απαιτούνταν για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας 200 ψήφοι, καταμετρήθηκαν τρία λευκά και τρία άκυρα. Η Νέα Δημοκρατία απείχε από την ψηφοφορία. Στη δεύτερη ψηφοφορία, στις 23 Μαρτίου 1985, καταμετρήθηκαν τρία άκυρα και ένα λευκό και στην τρίτη ψηφοφορία καταμετρήθηκαν πέντε άκυρα και ένα λευκό…

Ο Χρήστος Σαρτζετάκης έχει εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας με την ψήφο του αείμνηστου Γιάννη Αλευρά, προέδρου τότε της Βουλής και εκτελούντος χρέη Προέδρου της Δημοκρατίας μετά την παραίτηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Ο Κ. Κάππος δεν δίστασε να συγκρουστεί και με τους πολιτικούς του αντιπάλους εντός του Κοινοβουλίου. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα: Tον Μάη του 1987, ο Ανδρέας Παπανδρέου, στην ομιλία του για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, μιλώντας προς το ΚΚΕ, σημείωσε πως «είναι κρίμα που δεν έφτασε ο αέρας του Γκορμπατσόφ στην Ελλάδα», υπονοώντας πως είναι αρτηριοσκληρωτικό κόμμα.

Ο Κ. Κάππος σε νομοσχέδιο για το Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (ΝΑΤ), ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, έμμεσα απάντησε στον Ανδρέα Παπανδρέου σημειώνοντας πως «δεν μπορεί ο κ. Ανδρέας Παπανδρέου να λέει πως θα σβήσει το ΚΚΕ, που τόσα πολλά και τόσες θυσίες έχει κάνει, τη στιγμή που αυτός προσκύνησε τον Παττακό για να πάρει διαβατήριο επί χούντας».

Από τις σημαντικότερες αναφορές δράσης του Κ.Κάππου, που δημιούργησε «περιστροφικές αναταράξεις» εντός ΚΚΕ, αν μάλιστα αναλογιστεί κανείς πως εκείνες τις μέρες ετοιμαζόταν η κομματική αναβάθμισή του, η οποία τελικά δεν ήλθε ποτέ.

«Φάκελος της Κύπρου». Μια κομβική κοινοβουλευτική στιγμή για ένα από τα ζητήματα που ταλανίζουν την Ελλάδα εδώ και δεκαετίες. Με καταθέσεις στοιχείων από πολλούς εκ των πρωταιτίων (φανερών και μη) για το θέμα.

Με τον Κ. Κάππο να συμμετέχει στην Επιτροπή και στο τέλος, πέρα και κόντρα στις κομματικές και όχι μόνο γραμμές-νόρμες, να προχωράει στην έκδοση του βιβλίου «Εγκλημα εναντίον της Κύπρου», φωτίζοντας άγνωστες πτυχές των συνεδριάσεων της Επιτροπής.

Ενα βιβλίο που δείχνει και αναδεικνύει πολλά. Αναδεικνύει τους «έμμεσα» και «άμεσα» εμπλεκόμενους. Τους «φταίχτες» και τον κύριο ένοχο για την τραγωδία της Κύπρου.

Ενα πρόβλημα μείζονος σημασίας για την Ελλάδα των τελευταίων πενήντα και πλέον χρόνων, το οποίο πρέπει να βρει εκείνη την τελική λύση που θα δίνει ένα ουσιαστικό αποτέλεσμα και όχι μπαλώματα που μπερδεύουν την κατάσταση.

«1989». «…αποκορύφωμα αυτής της στάσης υποταγής είναι η στήριξη της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας από τον Συνασπισμό. Αυτό σημαίνει πως δίνοντας στη Νέα Δημοκρατία “πιστοποιητικό δημοκρατικότητας”, της ανοίγουμε τον δρόμο ώστε στις επόμενες εκλογές να κυριαρχήσει με τις εξής συνέπειες: επιβολή του νεοσυντηρητισμού, λιτότητα για την εργατική τάξη και όλους τους εργαζόμενους, περιορισμό των κοινωνικών δαπανών και προνόμια στο μεγάλο κεφάλαιο, στα μονοπώλια.

»Εφαρμογή μιας εξωτερικής πολιτικής ανοιχτά υποταγμένης στα κελεύσματα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του ΝΑΤΟ, διαιώνιση της παραμονής των αμερικάνικων βάσεων στη χώρα μας. Εφαρμογή αυταρχικής πολιτικής απέναντι στην εργατική τάξη και τους εργαζόμενους για να περάσουν ο νεοσυντηρητισμός, η λιτότητα και η εξάρτηση.

Οφείλω να υπογραμμίσω και πάλι ότι ήμουν αντίθετος και στη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, για τον λόγο ότι η ηγεσία του εξυπηρέτησε και εξυπηρετεί, με διάφορους τρόπους, τα ίδια συμφέροντα της άρχουσας τάξης και του ιμπεριαλισμού».

Μετά το 1989

Κώστας Κάππος, Αλέκα Παπαραρήγα, Δήμητρης Τσοβόλας

Φεύγοντας από τη Βουλή και γλιτώνοντας ουσιαστικά από ένα καθημερινό «μαρτύριο», αποφασίζει να ασχοληθεί με τη μελέτη και τη συγγραφή. Ολοκληρώνει μετά από περίπου έντεκα χρόνια την «Κριτική του Σοβιετικού Σχηματισμού». Μια ιδιαίτερη μελέτη για το τι πραγματικά συνέβη στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, προξενώντας αντιδράσεις από την πλευρά «κάποιων» που έφτασαν στα όρια της λασπολογίας και της χυδαιότητας.

Ξεκαθαρίζει τι θα κάνει με το ζήτημα της βουλευτικής σύνταξης. «Οταν έφτασε η στιγμή της βουλευτικής αποζημίωσης, τα πράγματα άρχισαν να “δυσκολεύουν” πολύ. Επρεπε σε μικρό χρονικό διάστημα να αποφασίσει πώς θα διατεθούν τα χρήματα τα οποία ήταν ιδιοκτησία άλλων, όπως συνήθιζε να λέει χαρακτηριστικά. Κάναμε διάφορες κουβέντες για να βρεθεί η καλύτερη λύση. Επεσαν πολλές ιδέες στο τραπέζι χωρίς όμως να βρούμε την πρόσφορη λύση. Μετά από δύο μέρες εξαντλητικών συζητήσεων χωρίς αποτέλεσμα, έρχεται σε ανύποπτο χρόνο η μητέρα μου λέγοντας μια αξέχαστη ατάκα: “Γιατί δεν στέλνετε τα λεφτά στην Κούβα, για να βοηθήσουμε κι εμείς λίγο την Επανάσταση;”. Αμέσως ξεκίνησαν όλες οι απαραίτητες κινήσεις για να υλοποιηθεί η ιδέα. Από τη στιγμή εκείνη μέχρι την ημέρα που πέθανε, έδινε τη μισή βουλευτική του σύνταξη στον λαό της Κούβας και την υπόλοιπη στο ΚΚΕ. Για τον εαυτό του κρατούσε μόνο ένα μικρό κομμάτι για να μπορεί να καλύπτει τις στοιχειώδεις ανάγκες της οικογένειάς του» (www.kostaskappos.gr).

Kλείνοντας, με τα σωστά και τα λάθη τούτο το αφιέρωμα, ας θυμηθούμε δύο γραμμές που γράφτηκαν πέρυσι τέτοιες μέρες και συνοψίζουν τη ζωή του Κώστα Κάππου.

Αντιγράφουμε, συμφωνώντας πλήρως:

«Tέλος. Αυτό που σφραγίζει τη μοναδικότητα του Κώστα ήταν ότι θεωρούσε τη γνώμη, την άλλη άποψη, τη διαφωνία, οξυγόνο για το κόμμα. Κι όχι με μουρμούρες στους διαδρόμους του Περισσού, αλλά με περίσσευμα θάρρους, ξεπερνώντας τα κομματικά ταμπού και το κομματικό τελετουργικό – να λες τη γνώμη σου, αρκεί να βοηθάει. Κι έτσι έπρεπε να αντέξει στο τέλος την έσχατη δοκιμασία – άγιος του κομμουνισμού και να αποβληθεί από τις τάξεις της κομματικής εκκλησίας.

Μια ατέλειωτη πληρωμή χρεών ήταν όλη του η ζωή. Στο κόμμα, στους γύρω του, στην υπόθεση του κομμουνισμού, στην επανάσταση. Αναρωτιέμαι τώρα, και φαντάζομαι ότι δεν είμαι ο μόνος: Ξεχρέωσε ή ακόμη έχουμε να λαμβάνουμε απ’ αυτόν;».

Στις 2 Οκτωβρίου 2017 θα πραγματοποιηθεί υπό την αιγίδα του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων τιμητική εκδήλωση για τον Κώστα Κάππο και θα γίνουν τα εγκαίνια έκθεσης για την πολιτική και κοινοβουλευτική παρουσία του. Το αμέσως επόμενο διάστημα θα υπάρξει πληρέστερη ενημέρωση από την πλευρά του Ιδρύματος της Βουλής.

Oι φωτογραφίες του αφιερώματος προέρχονται από το προσωπικό αρχείο της οικογένειας.

Οι αναφορές στον Νίκο Μπελογιάννη είναι «δανεισμένες» από άρθρο του «Κώστα Ισου», το οποίο δημοσιεύτηκε στο «Πριν» στις 2 Απριλίου 1995.

www.kostaskappos.gr

αναδημοσίευση:ΝΗΣΙΔΕΣ

Posted in Αναλύσεις | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Δίκαιο, πολιτική, δικαιώματα

Posted by eamgr στο 18 Ιουλίου, 2017

του Κώστα Δουζίνα *

 

Η πολιτική, η εξουσία και η ιδεολογία αποτελούν αναπόδραστο κομμάτι της λειτουργίας του. Τα νομικά κείμενα γεμάτα αντιφατικές έννοιες -ον και δέον, κανόνας και εξαίρεση, δημόσιο και ιδιωτικό, ελευθερία και καθορισμός- επιτρέπουν σε καλούς ρήτορες να φτάνουν σε αντίθετες αποφάσεις με εξίσου πειστική επιχειρηματολογία.images (6)

Δίκαιο, πολιτική, δικαστές

Η ιστορία του 19ου και του πρώτου μισού του 20ού αιώνα χαρακτηρίζεται από μια σκληρή μάχη μεταξύ φιλελευθερισμού και δημοκρατίας. Οι μεγάλοι φιλελεύθεροι φιλόσοφοι ήταν αντίθετοι στην επέκταση του δικαιώματος ψήφου σε άκληρους ή αμόρφωτους πολίτες γιατί φοβούνταν ότι όταν οι δεύτεροι θα κέρδιζαν την εξουσία -μια και ήταν περισσότεροι- θα καταργούσαν ή θα περιόριζαν την ιδιοκτησία.

Η δημοκρατική πλευρά, από την άλλη, υποστήριξε το καθολικό δικαίωμα στην ψήφο, αγωνίστηκε για τη δημιουργία οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων που από τη φύση τους είναι συλλογικά και ταξικά και οραματίστηκε τη μέλλουσα κοινωνική δικαιοσύνη.

Τον 20ό αιώνα οι δύο πλευρές συνδέθηκαν ιδεολογικά και θεσμικά με έναν γάμο ευκαιρίας από τον οποίο προέκυψε το κοινωνικό κράτος και η Ευρωπαϊκή Ενωση. Ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί το μπάσταρδο παιδί του φιλελευθερισμού και της σοσιαδημοκρατίας. Από τον φιλελευθερισμό έχει υιοθετήσει την αρχή της αγοράς, που την επιβάλλει σε όλο μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας.

Καθώς το κράτος αποσύρεται από κρίσιμους τομείς κοινωνικής πολιτικής, πρέπει να γίνουμε μικροκαπιταλιστές του εαυτού μας και της οικογένειας. Να αγοράσουμε «μετοχές» για την παιδεία, την υγεία, την κοινωνικής μας πρόνοια. Αν πέσουμε έξω, χρεοκοπούμε, όπως και ο μικροέμπορας, και μένει η φιλανθρωπία σαν το μόνο δίχτυ ασφαλείας. Από τη σοσιαλδημοκρατία κληρονομεί το ισχυρό και παρεμβατικό κράτος.

Οχι για την προστασία των δικαιωμάτων αλλά για την καταστολή, την παρακολούθηση και την εξουθενωτική πειθάρχηση και τον έλεγχο της ζωής των πολιτών. Πρέπει να βάλουμε λοιπόν τη σχέση δικαίου και πολιτικής και τον ρόλο των δικαστών στο ιστορικό και σύγχρονο περιβάλλον της.

Δίκαιο, ιδιοκτησία, δικαιώματα

Οι ιδεολογικές διαφορές εμφανίζονται με έντονο τρόπο στο δίκαιο. Τα περιουσιακά δικαιώματα αποτελούν την πεμπτουσία και του φιλελευθερισμού και του νόμου. Η ιδιοκτησία υπήρξε ιστορικά το πρώτο ατομικό δικαίωμα και αποτέλεσε το μοντέλο για όλα τα ατομικά δικαιώματα που ακολούθησαν. Αυτή η χρονική και εννοιακή προτεραιότητα διατηρήθηκε στην ιστορία του δικαίου.

Οποτεδήποτε το περιουσιακό δικαίωμα ατόμων συγκρούεται με τα οικονομικά δικαιώματα συλλογικοτήτων, τα δικαστήρια τείνουν να παίρνουν το μέρος της ιδιοκτησίας. Ετσι, η περιουσία των κυρίων υπερίσχυσε της ελευθερίας των δούλων, η ελευθερία των συμβάσεων ανέτρεψε τους πρώτους νόμους για τον περιορισμό των ωρών εργασίας και την απαγόρευση της παιδική εργασίας στα αμερικανικά δικαστήρια τον 19ου αιώνα.

Τα σύγχρονα δικαστήρια επανειλημμένα υποστηρίζουν τα «ανθρώπινα» δικαιώματα πολυεθνικών ενάντια στα δικαιώματα πραγματικών ανθρώπων. Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε στην πολυλογία για τις πρόσφατες δικαστικές αποφάσεις (http://www.efsyn.gr/arthro/politikoi-filosofoi-kai-dikastes). Δεν οφείλονται αποκλειστικά, πιστεύω, στην ιδεολογία των δικαστών τις οποίες δεν μπορούμε να ξέρουμε.

Οι δομικές προτεραιότητες του φιλελεύθερου δικαίου αρκούν. Οταν ο Αρειος Πάγος αποφάσισε ότι η μακροχρόνια μη πληρωμή δεδουλευμένων δεν αποτελεί βλαπτική μεταβολή της εργασιακής σύμβασης, ακολουθούσε υπαρκτά επιχειρήματα που βγαίνουν μέσα από τις κρυφές ματιές επιθυμίας που η Δικαιοσύνη με τα δεμένα μάτια ρίχνει προς τους πλούσιους.

Ο κρατικός παρεμβατισμός περιβάλλεται ακόμη από νομικούς τύπους, παρ’ ότι με πολύ διαφορετική μορφή από αυτήν που υποθέτει η θεωρία του κράτους δικαίου. Από σύνολο γενικών κανόνων, το δίκαιο μεταμορφώθηκε σε μια σειρά λεπτομερών και εξειδικευμένων διατάξεων (πολλές προέρχονται εκ Βρυξελλών με υποτυπώδη κοινοβουλευτική ανάμειξη) από τη μια και γενικών αρχών και εξουσιοδοτήσεων από την άλλη. Αυτές επιδέχονται πολλές και αντιτιθέμενες ερμηνείες και δίνουν μεγάλη διακριτική ευχέρεια στη διοίκηση που θα τις εφαρμόσει.

Η διάβρωση του τυπικού χαρακτήρα των κανόνων υποσκάπτει τη μεγαλύτερη επιτυχία του νεωτερικού δικαίου, τη διάκριση μεταξύ δικαίου, ηθικής και πολιτικής. Ετσι, μεγάλο μέρος του δικαίου δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως ενσάρκωση του κοινού καλού, ούτε ως ομοιογενές σώμα που ακολουθεί γενικές αξίες. Οποιος διαβάσει έναν μνημονιακό νόμο ή οποιονδήποτε άλλο των τελευταίων τριάντα χρόνων, διαπιστώνει ότι αντί για γενικούς κανόνες δικαίου έχουμε μια σειρά από λεπτομερείς, ανομοιογενείς, άνισες και πληθωρικές διατάξεις χωρίς εσωτερική συνοχή.

Φιλελεύθερη και κριτική θεωρία

Η άγνοια των αλλαγών στο δίκαιο βρίσκεται πίσω από την αντιπαράθεση για τις δικαστικές αποφάσεις. Για τους οπαδούς της νομικής παράδοσης, το πνεύμα του νόμου αναπτύσσει τη δική του εσωτερική λογική και έχει απαντήσεις για κάθε είδους κοινωνική, πολιτική και οικονομική διαμάχη.

Για την ακρίβεια, ρόλος του δικαίου είναι να μεταφράζει τις κοινωνικές συγκρούσεις σε τεχνικές διαφωνίες σχετικά με το νόημα και την ερμηνεία κανόνων και να τις μεταφέρει σε τεχνικούς των κανόνων, δικηγόρους και δικαστές, για να βρουν λύσεις και να κατευνάσουν τη διαμάχη, πετυχαίνοντας την κοινωνική ειρήνη. Η εσωτερική συνοχή και οι αξίες του νόμου επιτρέπουν να βρεθεί η σωστή απόφαση σε κάθε υπόθεση. Είναι θέμα λογικής και επιχειρηματολογίας.

Αλλά το δίκαιο δεν είναι ένα σύνολο κανόνων ενσωματωμένων σε ένα «ιερό κείμενο». Ο λεγκαλισμός και ο συνταγματικός φετιχισμός, τόσο έντονοι στην ελληνική νομική επιστήμη, παραποιούν την πρακτική της υπερτονίζοντας τον ορθολογικό της χαρακτήρα. Υποβιβάζουν έτσι τη δημιουργική και γι’ αυτό πολιτική, ιδεολογική, ηθική ή αισθητική συμβολή των δικαστών. Στο δίκαιο δεν υπάρχουν σωστές απαντήσεις· όταν ένας νομικός διατυπώνει μια επαγγελματική γνώμη για τη συνταγματικότητα ενός νόμου, παρουσιάζει ένα ανασκευάσιμο επιχείρημα και όχι την αλήθεια.

Ούτε υπάρχουν ουδέτερα κριτήρια για τον σχηματισμό κρίσεων και αποφάσεων. Το δίκαιο προσφέρει ένα «επαγγελματικό λεξιλόγιο» και τρόπο ομιλίας που χρησιμοποιείται από ανθρώπους με παρόμοιο τρόπο σκέψης για τη διαχείριση διαφωνιών. Στο τέλος όλων των δύσκολων υποθέσεων το δικαστήριο αποφασίζει με ψηφοφορία. Η αρχή της πλειοψηφίας, και όχι αναγκαστικά το καλύτερο επιχείρημα, επικρατεί, κάτι που ο Αρειος Πάγος θεώρησε αντισυνταγματικό όταν εφαρμόστηκε στην επιλογή των διευθυντών σχολείων.

Οι θέσεις αυτές είχαν αναπτυχθεί από το κίνημα Κριτικών Νομικών Σπουδών. Σε γενικές γραμμές, το δίκαιο δεν μπορεί να διακρίνεται από την πολιτική, ούτε λειτουργεί ως ουδέτερος διαιτητής.

Η πολιτική, η εξουσία και η ιδεολογία αποτελούν αναπόδραστο κομμάτι της λειτουργίας του. Τα νομικά κείμενα γεμάτα αντιφατικές έννοιες -ον και δέον, κανόνας και εξαίρεση, δημόσιο και ιδιωτικό, ελευθερία και καθορισμός- επιτρέπουν σε καλούς ρήτορες να φτάνουν σε αντίθετες αποφάσεις με εξίσου πειστική επιχειρηματολογία. Για παράδειγμα, το δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γενικεύει υπερβολικά αναδεικνύοντας τις ομοιότητες μεταξύ των ανθρώπων, αλλά, ταυτόχρονα, εξειδικεύει υπερβολικά εστιάζοντας στα άτομα και τα δικαιώματά τους και υποβιβάζοντας τις συλλογικότητες και τις τάξεις.

Οι τύποι δικαστών λοιπόν βρίσκονται σε ένα φάσμα. Στη μια άκρη, αυτοί που ερμηνεύουν τα νομικά κείμενα «γραμματικά», ακολουθώντας κυριολεκτικά τις λεκτικές διατυπώσεις. Στη μέση, δικαστές που ερμηνεύουν πιο δημιουργικά και με κάποια αυτονομία σε ορισμένα νομοθετικά πεδία. Στο τέλος, βρίσκεται ο δικαστής που γίνεται ανοιχτά νομοθέτης, καθώς οι ρίζες του ως ερμηνευτή έχουν από καιρό ξεπεραστεί από τη φύση της νομοθεσίας και την υποτιθέμενη ευθύνη να υπερασπίζεται το -κατά την άποψή του- δημόσιο συμφέρον.

Οταν η δικαστική λειτουργία είναι αμιγώς τεχνική, χρειαζόμαστε μόνο τεχνοκράτες νομικούς ή, καλύτερα, γλωσσολόγους. Αλλά η νομολογία που δεν παίρνει υπόψη το κοινωνικό περιβάλλον και τις γενικές επιπτώσεις της απόφασης είναι ανόητη. Οι δικαστές λειτουργούν υποχρεωτικά σήμερα, είτε το αναγνωρίζουν είτε όχι, ως δημιουργοί κανόνων και πολιτικοί παράγοντες. Η επιλογή είναι μεταξύ προσχηματικής «αντικειμενικότητας» και συνειδητής λογοδοσίας. Αλλιώς το κράτος δικαίου γίνεται σύνταγμα των ανόητων ή των ανεύθυνων.

1 Κώστας Δουζίνας, «Το Τέλος των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου». 2 Κώστας Δουζίνας, «Ριζοσπαστική πολιτική και νομική φιλοσοφία».

*βουλευτής του  ΣΥΡΙΖΑ και καθηγητής Πολιτικής και Νομικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου

πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Το μεγάλο το ξεγύμνωμα της αντιπολίτευσης και η μεταμνημονιακή εποχή

Posted by eamgr στο 21 Μαΐου, 2017

Από το επίπεδο των τοποθετήσεων στην Βουλή αυτές τις ημέρες βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα πως η κυβέρνηση αποτελεί την μόνη πολιτική δύναμη που παράγει πολιτική σε αυτόν τον τόπο. Η προσπάθεια της να διαχειριστεί την κυβερνητική εξουσία γεννά πολλαπλές αντιθέσεις πρωτοφανούς χαρακτήρα, είτε σε ιδεολογικό, είτε σε ταξικό επίπεδο.8d385e10586aebc49edd93110a5187aa_XL

Μεγάλο το ξεγύμνωμα της αντιπολίτευσης. Που παρουσιάζεται όπως είναι: Κομματικές ομαδοποιήσεις εκπροσώπησης και αναπαραγωγής εξαιρετικά συγκεκριμένων κοινωνικών συμφερόντων. Σχηματισμοί που το περιεχόμενο τους οριοθετείται απόλυτα από την αντίληψη τους για την κοινωνία των εκλογέων/πελατών-και αυτό είναι μόνο. Αυτό εξαντλεί το σύνολο των τοποθετήσεων τους.

Οι τοποθετήσεις τους για την κυβέρνηση εκφράζουν μόνο αντιφάσεις: Η κυβέρνηση είναι μια αντιλαϊκή ανάλγητη κυβέρνηση που υπηρετεί την μνημονιακή επιτροπεία-ταυτόχρονα, όμως, και μια λαϊκιστική δύναμη αντιδραστικού χαρακτήρα…που ναρκοθετεί την άσκηση της πολιτικής που υπαγορεύουν τα μνημόνια.

Η κυβέρνηση, επίσης, καθυστερεί να συμφωνήσει τα μνημόνια-ενώ η αντιπολίτευση που δεν τα στηρίζει εσχάτως, την καλεί να τα συμφωνήσει μια ώρα αρχύτερα. Και αν όλα αυτά τα έχουμε ξανά ακούσει, αυτές τις μέρες ακούμε και κάτι καινούργιο. Που, νομίζω, μας εισάγει στην εφεξής στάση της αντιπολίτευσης στην μετά μνημονίων εποχή.

Αυτή η νέα αντιπολιτευτική τακτική έχει να κάνει με μια μεγάλη της αδυναμία: Ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρνει να πετύχει μια καθοριστική για την απαγκίστρωση της χώρας αναδιάρθρωση του χρέους. Σε αυτήν του την επιτυχία η αντιπολίτευση ομόφωνα υποστηρίζει ότι η αναδιάρθρωση του χρέους-το οποίο μέχρι σήμερα για αυτήν ήταν βιώσιμο- δεν είναι επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, μα μια απλή ωρίμανση των προηγούμενων μνημονιακών συμφωνιών.

Κάτι αντίστοιχο υποστηρίζει και το σύνολο σχεδόν της αριστερής αντιπολίτευση ως προς την έτερη επιτυχία της κυβέρνησης, δηλαδή την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων: Έτσι και αλλιώς, λένε, θα έπαυε το πάγωμα τους άμα τη λήξει των μνημονίων.

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, επομένως, η αντιπολίτευση, σύσσωμη, υποστηρίζει ότι τα μνημόνια τελικά δεν ήταν και τόσο καταστροφικά: Η κατάληξη τους ήταν αυτονόητη, περίπου σαν ένα φυσικό φαινόμενο με αυτόνομη αρχή-μέση-τέλος, ανεξάρτητα με το ποια κυβέρνηση θα συνέπεφτε με αυτήν την κατάληξη, η οποία κατάληξη, εξάλλου, θα έφερνε έτσι και αλλιώς μείωση χρέους και θα αναιρούσε την μετατροπή της χώρας σε ειδική οικονομική ζώνη.

Επομένως η πάλη για επαναφορά, κόντρα στις επιδιώξεις του ΔΝΤ, των συλλογικών εργασιακών κεκτημένων, δεν σημαίνει και τίποτα το ιδιαίτερο. Δεν στοιχειοθετεί, όπως δικαίως υποστηρίζει η κυβέρνηση ασπίδα για την προστασία της εργασίας και όρο για την επανασυγκρότηση της εργατικής τάξης και των οργάνων της κόντρα στην εργοδοσία και στον γραφειοκρατική-εργατική αριστοκρατία της ΓΣΕΕ. Αυτά θα τα επανέφερε έτσι και αλλιώς και ένας τυχαίος υπουργός Απασχόλησης (για τους νεοφιλελεύθερους η Εργασία είναι Απασχόληση) της ΝΔ, ας πούμε, και φυσικά ο ίδιος ο Παναγόπουλος!

Ουδέν ψευδέτερον, σημείο πρώτο: Η μνημονιακή πορεία είχε εξαρχής ορίζοντα τουλάχιστον εικοσαετίας, με περιεχόμενο και κατεύθυνση τέτοια που στόχευαν κατευθείαν στην μετατροπή της χώρας σε Ειδική Οικονομική Ζώνη-περιφέρεια άσκησης αλλότριων γεωπολιτικών συμφερόντων. Το ατύχημα των καθοδηγητών του σχεδίου αυτού υπήρξε η ανάδειξη αυτής ακριβώς της κυβέρνησης.

Ουδέν ψευδέστερον, σημείο δεύτερο: Στην πραγματικότητα η πορεία της μνημονιακής υπαγωγής δεν περιείχε σε κανένα της στάδιο σταθερές, παρά υπήρξε σε μια δυναμική αλληλεξάρτηση με τους αγώνες της κοινωνίας και με τους ταξικούς της συσχετισμούς, όπως αυτοί εκφράζονταν σε ανώτερο πολιτικό επίπεδο.

Η ανάδειξη της πρώτης αριστερής κυβέρνησης, σε αυτή την δύσκολη συγκυρία ακριβώς ερμηνεύεται. Και η πορεία της πολύ περισσότερο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ιδεολογικοποίησε, ανεξάρτητα και από την ίδια του την κοινωνική εμβέλεια, το σύνολο των ζητημάτων που εμπεριέχει η μνημονιακή υπαγωγή. Η πολιτική του στόχευση υπήρξε εξαρχής η υπεράσπιση των πιο αδύναμων στρωμάτων, με όσες δυσκολίες και αν συνεπαγόταν εξαρχής η χρεοκοπημένη οικονομία/κοινωνία, με όσα εμπόδια αντιμετώπισε στην πορεία του, ή με όσες αυταπάτες ή λάθη και αν συνόδευσε την πορεία του ως τώρα.

Είναι γεγονός ότι αρκετές από τις προβλέψεις αυτού του νόμου που ψηφίστηκε απόψε ακουμπούν για πρώτη φορά το μαλακό υπογάστριο της εκλογικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που εδώ θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε μια σειρά από ζητήματα που άπτονται στο τι είναι και σε τι αντιστοιχεί ο μισθός, σε κοινωνικό και σε ατομικό επίπεδο. Για αυτό και πρόκειται για μια συμφωνία που η κυβέρνηση δείχνει ήδη πως θα προσπαθήσει να την αποδομήσει βήμα-βήμα, επαναπροσδιορίζοντας με τα αντίμετρα το περιεχόμενο του ανταποδοτικού κράτους και της προνοιακής πολιτικής.

Εξάλλου πολλά μπορεί να συμβούν μέσα στα επόμενα δύο χρόνια-παρεμπιπτόντως, τα πρόσφατα ταξίδια του πρωθυπουργού στην Κίνα δείχνουν το άνοιγμα της τράπουλας αναφορικά με τις παραγωγικές προοπτικές στο μέλλον της χώρας.

Εξάλλου, ακόμα, και αυτό είναι το πιο σημαντικό, η συμφωνία αυτή έχει έναν πιο πολιτικό, παρά τεχνοκρατικό/δημοσιονομικό χαρακτήρα: Καθώς με αυτήν η κυβέρνηση υπερφαλαγγίζει σε διαπραγματευτικό επίπεδο κάθε εμπόδιο που τα αντικρουόμενα σχέδια των δανειστών ορθώνουν προκειμένου να μην έρθει η συμφωνία για το χρέος, η επιστροφή της Ελλάδας στην κανονικότητα, και η ουσιαστική απαγκίστρωση από την δανειακή επιτροπεία.

Υπάρχει, όμως, και κάτι επιπλέον. Κάτι που δικαίως-και αυτό ήταν το πιο πολιτικό κομμάτι της κοινοβουλευτικής διαδικασίας-αναστάτωσε την αντιπολίτευση. Και αυτό είναι το γεγονός ότι στα αντίμετρα της συμφωνίας προδιαγράφεται ένα πλέγμα ισχυρών παρεμβάσεων στο κοινωνικό σώμα, ένας σοβαρός επαναπροσδιορισμός του τι είναι, πως διαρθρώνεται και που αναφέρεται το κοινωνικό κράτος.

Αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα: Ότι σε συνθήκες επιτροπείας, σε συνθήκες παγκόσμιας νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας, η κυβέρνηση της Αριστεράς οριοθετεί σαν προτεραιότητα από τώρα και για την μεταμνημονιακή εποχή πρωτοπόρες για την εποχή μας παρεμβάσεις στην υγεία, στην παιδεία, στην στεγαστική πολιτική, στα δημόσια αγαθά.

Το μένος της αντιπολίτευσης ως προς αυτό είναι ενδεικτικό στην φρασεολογία της: Τα σχολικά γεύματα για την αντιπολίτευση είναι συσσίτια! Έτσι όπως συνολικά στοιχειοθετούν την αντιπολιτευτική τους τακτική με τον τρόπο που έχουν μάθει να διαχειρίζονται την πολιτική ζωή του τόπου, με την εξουσιολαγνεία, τους κομματικούς στρατούς, και με την αναζήτηση θυλάκων διαπλοκής-έτσι και αντιμετωπίζουν την προσπάθεια της κυβέρνηση να απεγκλωβίσει χώρους που λυμαίνονται τα ιδιωτικά συμφέροντα και να τα δώσει πίσω στην κοινωνία.

Έτσι, οι ασθενείς δεν είναι πολίτες με δικαίωμα στην δωρεάν πρωτοβάθμια περίθαλψη-αλλά πελάτες των ιδιωτικών ιατρείων. Οι έφηβοι πελάτες των φροντιστηρίων. Και οι μαθητές στο σύνολο τους θα τρέφονται σε »συσσίτια».

Ας τους πει κάποιος ότι συσσίτια σε αυτόν τον τόπο μόνο οι ιδεολογικοί τους πρόγονοι, το στέμμα και η Βασίλισσα Φρειδερίκη οργάνωσαν, κάποτε, στα φρικτά και εγκληματικά τους παιδομαζώματα, υπό τον φόβο της εργατοαγροτικής επανάστασης του ΔΣΕ, και ακριβώς για να μην φύγει ο έλεγχος της χώρας »τους».

Η Αριστερά δεν αντιμετωπίζει την κοινωνία ούτε σαν πελάτες, ούτε σαν επαίτες. Αλλά σαν σώμα που επιτέλους πρέπει, από τα κάτω προς τα πάνω αυτή την φορά, να ιεραρχήσει κανείς τις προτεραιότητες και το περιεχόμενο της δημόσιας κοινωνικής αναπαραγωγής της. Αυτό εφεξής θα προσδιορίσει τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις και τους ταξικούς/πολιτικούς συσχετισμούς, όσο και αν τρομάζει τους απόγονους της Φρειδερίκης.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΣΥΡΙΖΑ: ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ

Posted by eamgr στο 28 Ιανουαρίου, 2017

Υπάρχουν δύο αφετηρίες από όπου μπορεί κανείς να ερμηνεύσει την πορεία των δύο χρόνων κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ: Η πρώτη είναι από την άποψη του ιδιαίτερου συμφέροντος και των επιμέρους ιδεολογικών προτύπων. Η δεύτερη είναι από την άποψη μιας όσο γίνεται αντικειμενικής μελέτης πάνω στην εξέλιξη της κρίσης ταυτότητας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού -και της θέσης της κυβέρνησης, με ό,τι αντιπροσωπεύει, μέσα σε αυτήν ακριβώς την κρίση.workers

Όσο να ναι, αυτή η κυβέρνηση, που έσπασε πολλαπλά ταμπού με την εκλογική της νίκη-βασικά το μεταπολεμικό ταμπού ότι η Αριστερά δεν μπορεί να κυβερνήσει, αλλά και τον μεταπολιτευτικό κύκλο εναλλαγής στην εξουσία-αξίζει να ιδωθεί σε σχέση με τις προϋποθέσεις που την ανέδειξαν, και τα ιστορικά παράγωγα αυτών των όρων. Κάτι που σπάνια συμβαίνει, όσο και αν η πορεία της »πρώτης φοράς Αριστεράς» τροφοδοτεί με διαρκή εμπειρικά δεδομένα για το σύνολο των κοινωνικών αντιθέσεων. Για όποιον/α θέλει να το δει έτσι, ασφαλώς.

Το 2015 υπήρξε το έτος όπου αναδείχτηκαν τα αντικειμενικά όρια της θέσης της χώρας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και εξουσίας, τουλάχιστον ως τότε. Πολύμηνη διαπραγμάτευση. Στάση πληρωμών. Ατελέσφορη προσπάθεια να ανιχνευτούν τα περιθώρια προσέγγισης με τον έτερο ιμπεριαλιστικό πόλο (Κίνα-Ρωσία). Μετά τον Ιούλιο του 2015 χάσκει μια μεγάλη αλήθεια, που όμως έπρεπε να αποκαλυφτεί: Η Ελλάδα δεν μπορεί να απειλήσει τους δανειστές της. Η κρίση της, εξάλλου, αποτελεί ένα κομμάτι των ανταγωνισμών τους ακριβώς. Η θέση της στον χάρτη, σε μια περιοχή ευρύτερων αποσταθεροποιητικών εξελίξεων, παράγει δύο δεδομένα: την καθιστά εξαιρετικά ανασφαλή-αλλά και κομβική. Η κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε όσο μπορούσε αυτόν τον δεύτερο παράγοντα. Η έκτοτε στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, αναπόφευκτα αλλά ορθά, προσεγγίζει μια βήμα το βήμα προσπάθεια βελτίωσης της διαπραγματευτικής θέσης της χώρας, χρησιμοποιώντας τα παράγωγα της πρώτης σύγκρουσης, έστω και της ήττας εκείνης. Κι είναι ένα ζήτημα πολύ δύσκολο αν τα καταφέρνει, έστω και έτσι.

Λέγεται συχνά ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αντεστράφη. Τίποτα, όμως, στην πολιτική, και στην ταξική πάλη, ακόμα, δεν είναι πάντα εκείνο που φαίνεται με γυμνό μάτι: Στην πραγματικότητα το δημοψήφισμα ενέταξε ξανά στον παγκόσμιο χάρτη το έθνος-κράτος μας -που ήταν ξεγραμμένο σαν τέτοιο- έβαλε τον ελληνικό λαό στο προσκήνιο της πάλης όλων των λαών, ενίσχυσε τις προϋποθέσεις ευρύτερων πολιτικών συμμαχιών στην Ευρώπη ώστε να αλλάξουν οι συσχετισμοί εντός της, τέλος, προκάλεσαν ένα βαθύ ρήγμα στην γερμανική ηγεμονία.

puzzle-europe-810x529Οι όροι, όμως- τόσο οι εξωτερικοί, όσο και οι εσωτερικοί- της μνημονιακής υπαγωγής, της χρεοκοπίας, ουσιαστικά, της Ελλάδας δεν μπορούσαν και δεν μπορούν να αρθούν με μια πολιτική απόφαση. Επειδή δεν είναι θέμα μιας απόφασης, αλλά μια πολυπαραγοντική συνάρτηση τόσο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που προχωράνε καθιστώντας τον κόσμο περιφέρεια των επιμέρους στρατοπέδων του, όσο, ασφαλώς, της διάρθρωσης του εγχώριου συστήματος, του εξαρτησιακού του χαρακτήρα.

Ως προς αυτό: Σπάνια αναδεικνύονται οι αληθινοί κρισιακοί όροι που οδήγησαν στο μνημόνιο. Ισχύει, ασφαλώς,ως ένα σημείο, ότι ένα πρόβλημα ιδιωτικού τραπεζικού χρέους μεταμορφώθηκε σε πρόβλημα δημόσιου χρέους. Ισχύει ότι τα παράγωγα της κρίσης του υπερδιογκωμένου χρηματοπιστωτικού τομέα επιτίθενται με λύσσα τις οικονομίες του πλανήτη, στα πλαίσια των δικών τους αδιεξόδων. Αλλά μια συνεπής ταξική ανάλυση δεν μπορεί να αρκείται σε καταγγελίες. Επειδή, πολύ απλά, η αντιστροφή αυτής της πορείας πραγμάτων δεν σχετίζεται σε τίποτα με τους όρους που αυτή ακριβώς η χρηματοπιστωτική εξουσία προσάρμοσε/αλλοτρίωσε τις κοινωνίες: Απαιτεί μια συνολική πρόταση για τις παραγωγικές δυνάμεις/σχέσεις και την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας. Τις βαθιές μετατροπές που απαιτεί ο σοσιαλισμός και στα δύο αυτά επίπεδα.

Καμία δύναμη της Αριστεράς-πέρα από την αγωνιστικότητα ή την εντιμότητα τους- δεν προσεγγίζει στο ελάχιστο αυτά τα ζητήματα. Δίνουν την εντύπωση ότι αρκεί να παράγει ο καπιταλισμός και εμείς να μοιράζουμε δίκαια. Λίγο, η ως πολύ, ότι το ζήτημα του χρέους είναι ένα νομικό, ή τεχνικό ζήτημα. Ότι μπορεί, με έναν μαγικό τρόπο, η χώρα και να γίνει μια σοσιαλιστική νησίδα στον κόσμο, και παράλληλα να μην αλλάξει τίποτα σε σχέση με το εγχώριο βιοτικό επίπεδο, ή αναφορικά με τις γεωπολιτικές συνθήκες τριγύρω της. Εκτός από την Αριστερά λείπει, όχι μόνον εδώ, αλλά σε διεθνές επίπεδο, η άμεση υλική δύναμη, οι τάξεις των εργαζομένων δηλαδή, που να τροφοδοτήσουν με θετικές λύσεις αυτό το πρόβλημα.aristera-400x250

Εξάλλου, η κοινωνία θυμάται την Αριστερά μόνο όταν κινδυνεύει. Αυτή είναι η μοίρα της Αριστεράς και η κοινωνική, η πολιτική της καταγωγή! Και έτσι έχουμε ένα κόμμα της Αριστεράς στην θέση της ιστορικής ευθύνης σε μια εξαιρετικά δύσκολη και οριακή στιγμή της νεοελληνικής ιστορίας. Ένα κόμμα που επιχειρεί, με αντιφάσεις, λάθη, αδυναμίες ενδεχομένως, να απαντήσει σε ένα κάρο προβλήματα και αδιέξοδα που έχουν συσσωρευτεί στον προβληματικό νεοελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Στον οποίο, ας το έχουμε αυτό υπόψιν μας, ουσιαστικά δεν υπάρχει ούτε εθνική αστική τάξη για να συμμαχήσεις, ούτε συγκροτημένη εργατική τάξη με συνείδηση και χτισμένες οργανωτικές δομές που να την εκφράζουν. Στον οποίο, ας μην το ξεχνάμε, μέχρι πριν από μόλις 7-8 χρόνια εκδηλωνόταν σε ποσοστά 85%-90% η συναίνεση στο αφήγημα για την »ισχυρή Ελλάδα του ευρώ-την Ελλάδα ηγεμόνα των Βαλκανίων».

Υπάρχει, ακόμα, μια πελώρια μεσαία τάξη, η παραδοσιακά συντηρητική και αντιδραστική τάξη-σύμμαχος της άρχουσας τάξης και υλική δύναμη του μεταπολιτευτικού συστήματος -η οποία, και αν ακόμα συρρικνώθηκε κατά το 1/3 της, εξακολουθεί να κάνει πολύ φασαρία, να καθορίζει τον δημόσιο λόγο και να κάνει τις δικές της ανάγκες να παρουσιάζονται σαν συνολικές προτεραιότητες. Για να μην επεκταθούμε πολύ, αρκεί ίσως να παρατεθούν ορισμένα στοιχεία ως προς αυτό: Εκτός από την παρασιτική άρχουσα τάξη, επί 20 χρόνια και πλέον στην Ελλάδα η κατανάλωση αντιστοιχούσε στο 70% του ΑΕΠ-σε αντίθεση με την παραγωγή που αντιστοιχούσε στο 30%.

Ακριβώς αυτό το μοντέλο χρεοκόπησε εις βάρος του κόσμου της παραγωγικής εργασίας. Στις κοινωνίες του »νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού», στις κοινωνίες των 2/3, οι κυρίαρχες ταξικές συμμαχίες δεν έζησαν-και ζουν ακόμα, περιορισμένες απλώς στο 1/3, ποσοστό που αποτυπώθηκε καθαρά στο δημοψήφισμα-δεν έζησαν, λοιπόν, απλώς εις βάρος των χαμηλότερων στρωμάτων-διαμορφώνοντας στα μέτρα τους το σύνολο των τιμών, των αναγκών, των προτεραιοτήτων σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνικής οργάνωσης-στην πραγματικότητα έχουν ήδη υποθηκεύσει το μέλλον για τις ερχόμενες τρεις γενιές!

Ένα τέτοιο παρασιτικό μοντέλο δεν μπορεί να εκπροσωπεί μια σοβαρή χώρα. Είτε με ευρώ, είτε με εθνικό νόμισμα. Και σίγουρα όχι μια σοσιαλιστική χώρα. Η αναλογία 70% κατανάλωση-30% παραγωγή είναι μια αναλογία που εκφράζει μαι χώρα-φούσκα. Και οι μνημονιακές επιταγές αναφέρονται στην αντιστροφή αυτού του κλάσματος. Η αντιστροφή αυτή, από το 2009 μέχρι το 2014 σαν μνημονιακή πολιτική επιλέχτηκε να γίνει με μια ανεπανάληπτη για χώρα σε συνθήκες ειρήνης συρρίκνωση του ΑΕΠ εις βάρος των χαμηλών στρωμάτων, εις βάρος της παραγωγικής εργασίας, εις βάρος του δημόσιου χώρου. Αυτή υπήρξε η ιστορία των κυβερνήσεων από τον ΓΑΠ μέχρι και τον Σαμαρά.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα για να αντιληφθεί κανείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να προχωρήσει αυτήν την προσαρμογή κι αντιστροφή του κλάσματος, αλλά αυτήν την φορά εις βάρος των στρωμάτων που έμειναν ανέγγιχτα-ακριβώς εκείνα τα στρώματα που ευθύνονται περισσότερο για την χρεοκοπία της χώρας. Τα υψηλά μεσοστρώματα και προς τα πάνω. Ο ΣΕΒ χαρακτήρισε, όχι άδικα, τον προϋπολογισμό του 2017 ως τον πιο ταξικό προϋπολογισμό στην νεοελληνική ιστορία (αυτό φαίνεται είναι σωστό, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Μητσοτάκης χαρακτηρίζει παρομοίως αυτήν την κυβέρνηση σαν τη χειρότερη που υπήρξε-μιλάει ασφαλώς για την τάξη του).

Οπωσδήποτε η βελτίωση της αξιακής θέσης του κόσμου της εργασίας δεν είναι μια εύκολη υπόθεση σε συνθήκες όπου δεν είναι εφικτή μια σοβαρή πρωτογενής συσσώρευση κεφαλαίου. Αλλά είναι πάντα και υπό όλες τις συνθήκες, μια μακρόχρονη διαδικασία έτσι και αλλιώς στην αντιθετική ενότητα κεφάλαιο-εργασία, να αναδειχτεί κυρίαρχος ο πόλος της εργασίας. Η επαναθεμελίωση των συλλογικών συμβάσεων θα είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό βήμα. Το ζήτημα του γενικού μισθού, όμως, δεν λύνεται σύντομα, και εξάλλου άπτεται μιας γενικότερης αναπροσαρμογής του αναλογιών ανάμεσα στον ανώτερο και στον κατώτερο μισθό, στις καταναλωτικές συνήθειες, και στις τιμές των εμπορευμάτων, ακόμα, φυσικά και της ανταποδοτικότητας του δημόσιου τομέα, τον δωρεάν χαρακτήρα του.53.jpg

Όχι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προχωρά προς τον σοσιαλισμό. Δεν περιμένουμε κάτι τέτοιο, με αυτήν ταξική διάρθρωση, με αυτές τις ελλειμματικές στο μέσο επίπεδο πολιτικής αντίληψης και οργάνωσης, σε αυτήν την αστική δημοκρατία. Προσπαθεί να αντιστρέψει τους όρους της μνημονιακής υπαγωγής, ίσως θα έλεγε κανείς, με όχι και τόσο επιθετικούς όρους όσο θα έπρεπε εις βάρος των ανώτερων μεσοστρωμάτων-αλλά ας έχουμε υπόψιν ότι δεν έχει και κανέναν σύμμαχο ως προς αυτό, ακόμα και η Αριστερά τον πολεμά διαρκώς!

Ο ΣΥΡΙΖΑ, εντούτοις, πρέπει να προσανατολιστεί περισσότερο στην παραγωγική αναδόμηση της χώρας, παράλληλα με την εξάρθρωση του παρασιτισμού και την σεισάχθεια εις βάρος της αστικής τάξης και των συμμαχικών της στρωμάτων. 80 δις έχουν φάει μόνο από το ΕΣΥ! Σε δεκάδες δις ευρώ, ακόμα, υπολογίζονται οι μαύρες καταθέσεις στο εξωτερικό. Τα ΜΜΕ, τα θαλασσοδάνεια, ακόμα, τα τρίγωνα της διαπλοκής-σε όλα αυτά τα αμαρτωλά σημεία η κυβέρνηση έχει ήδη ξεκινήσει την μάχη ώστε να κοινωνικοποιήσει για λογαριασμό του ελληνικού λαού τα απολεσθέντα κεφάλαια-την χαμένη του δικαιοσύνη.

Και είναι γεγονός ότι μπορεί και πρέπει να ολοκληρώσει όλες τις πτυχές των προσπαθειών της. Το ηθικό της πλεονέκτημα παραμένει: Επί δυο χρόνια οι εχθροί της-οι πολλαπλοί, όσο ποτέ άλλοτε δεν συνέβη με μια κυβέρνηση-την ξεψαχνίζουν από πάνω μέχρι κάτω, αλλά ίχνος βρωμιάς δεν μπορούν να της προσάψουν. Σε αντίθεση με τις δικές τους βρωμιές που βγαίνουν στο φως με καταιγιστικό ρυθμό. Και βγαίνουν επειδή η κάθε προσπάθεια εξυγίανσης του δημόσιου τομέα γίνεται ακριβώς μόνο ξηλώνοντας το παρασιτικό πλέγμα που τον είχε καταστήσει λάφυρο του. Για αυτό και θέλει τον χρόνο της η προσπάθεια.

Θαύματα δεν μπορεί να κάνει η κυβέρνηση, αλλά το παλεύει, και εν πάση περιπτώσει, έστω και επειδή έχει ισοπεδώσει τους μεταπολιτευτικούς όρους εναλλαγής στην διαχείριση της εξουσίας-έχει προχωρήσει την Ιστορία ένα βήμα μπροστά. Και παράγει, είπαμε και στην αρχή, πολλά συμπεράσματα για τις κοινωνικές αντιθέσεις σαν Αριστερά που δεν καταγγέλλει από την σιγουριά της αντιπολίτευσης, αλλά χρεώθηκε την ευθύνη από την θέση της διαχείρισης.

Από αυτήν την άποψη δεν ζούμε μόνο σε κρίσιμους καιρούς για την Αριστερά-όπως αρέσκονται καταστροφικά να αναφέρονται στον ΣΥΡΙΖΑ οι εξ αριστερών επικριτές τους-αλλά μπροστά σε μια μεγάλη ευκαιρία που γίνεται ήδη Ιστορία σε σχέση με την αληθινή ταξική πάλη των αληθινών ταξικών αντιθέσεων. Και αξίζει να υποστηρίξει προωθητικά κανείς την κυβέρνηση σε αυτήν την υπόθεση, πιο πολύ από ποτέ όσο περνά ο καιρός, ενάντια σε όλους τους εχθρούς της.

Και ενάντια σε όλα τα εγχώρια και διεθνή κέντρα που την υπονομεύουν λογαριάζοντας την σαν μια ιστορική, και παγκόσμια, ακόμα, παραφωνία. Ιδιαίτερα καθώς η παγκόσμια κρίση διαμορφώνει νέους ανταγωνιστικούς όρους, ακόμα πιο επιθετικούς, σε ιδεολογικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, όρους που αναπόφευκτα καθιστούν εξαιρετικά σύνθετο το τοπίο στην Ευρώπη και στον κόσμο-και ακόμα πιο επισφαλή την θέση της Ελλάδας σε αυτόν.

Ανδρέας Μπεντεβής

 

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Εδώ Πολυτεχνείο!

Posted by eamgr στο 17 Νοέμβριος, 2016

Υπάρχουν σταθμοί – κόμβοι στην ιστορία των λαών που αναδείχνουν τους όρους και ταυτόχρονα σηματοδοτούν τις διεργασίες για ποιοτικά άλματα-τομές στην συγκρότηση της ιστορικής τους συνείδησης.

Η νεολαιίστικη και λαϊκή εξεγερτική πυρκαγιά τον Νοέμβρη του ’73 αναμφίβολα ανήκει σ’ αυτούς τους ιστορικούς σταθμούς.polytexneio

Με συγκρουσιακό πνεύμα αναψηλάφησε στη πράξη μέσα σε ένα τριήμερο ολόκληρο το πλέγμα των αντιθέσεων και των αντιφάσεων που κατέστησαν και άφησαν ανολοκλήρωτο ως έθνος – κράτος τον νεοελληνικό κοινωνικό σχηματισμό και αντιτάχθηκε στην ενσωμάτωση του με αυτούς τους όρους στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.

Αποτέλεσε την συνέχεια και τη δικαίωση της εθνικής αντίστασης και των κατοπινών αντιιμπεριαλιστικών αγώνων.

Έγινε ο πυρήνας συγκρότησης μιας κοινωνικής αριστεράς ικανής να επαναθεμελιώσει την πολιτική αριστερά ως φορέα μιας νέας λαϊκής δημοκρατικής εξουσίας.

Έβαλε το ζήτημα της εξουσίας μέσα από την ανάγκη διαμόρφωσης μιας νέας κοινωνικοπολιτικής ηγεμονίας που θα απαντούσε και στα ζητήματα της εθνικής ολοκλήρωσης σε συνδυασμό με το πλέγμα των διεθνικών σχέσεων της αναδυόμενης νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που θεμελίωνε μια νέα τάξη πραγμάτων για ολόκληρο τον κόσμο.

Η εσπευσμένη «Βοναπαρτική» παλινόρθωση του ’74 με την αριστερή πολιτική νομιμοποίηση «Καραμανλής ή Τανκς», ήταν η απάντηση της άρχουσας τάξης στην εξεγερτική πυρκαγιά του Πολυτεχνείου και στο βασικό ζήτημα εξουσίας που αυτή έβαζε.

Αντίπαλος στην καθολική ουσία του Πολυτεχνείου δεν ήταν μόνο και κύρια η στρατοκρατική χούντα και οι ματωμένες ερπύστριες των τανκς. Ήταν ολόκληρο το εξουσιαστικό μεταπολιτευτικό κοινωνικοπολιτικό  σύστημα που οικοδομήθηκε με αρχή την «Βοναπαρτική» παλινόρθωση.

Η συγκυρία από κάθε άποψη δεν ήταν με το μέρος της εξέγερσης και την βαθύτερη πολιτική της ουσία.

Η αριστερά ήδη σε παρακμιακή φάση δεν ήταν εξ’ ορισμού σε θέση να διατυπώσει μια πρόταση εξουσίας ριζοσπαστικών δημοκρατικών αλλαγών που η εξέγερση έβαζε σαν ζήτημα άμεσης πάλης φτάνοντας νομοτελειακά στο «Καραμανλής ή Τανκς».

Υπερφαλαγγίστηκε από την ριζοσπαστική σοσιαλδημοκρατία που με την πρόταση εξουσίας του ΠΑΣΟΚ πρόβαλε σαν πολιτικός κληρονόμος του Πολυτεχνείου και της εξέγερσης. Αφού θήτευσε (θητεύσαμε) ως αριστερά για χρόνια στην ουρά του ΠΑΣΟΚ και του «Καραμανλής ή Τανκς» η Αριστερά αυτοαπομονώθηκε σε ένα διαχρονικό καταγγελτικό λόγο, εξυπηρετικό του συστήματος με τον οποίο διεκδικεί σήμερα το ρόλο του προφήτη αποσπώντας την ευαρέσκεια της αγοραίας συστημικής δημοσιολογίας και τα συγχαρητήρια του Ιερώνυμου, του οποίου η ψυχή σκιρτάει από τον ήχο των νομισμάτων στα εκκλησιαστικά παγκάρια!

Το «Βυθίσατε το Χόρα» ως άρνηση της άρνησης, αποτέλεσε το δίαυλο αποφόρτισης της αντίθεσης Δεξιά – αντιδεξιά και αντί να μπει στο χρονοντούλαπο  της ιστορίας η δεξιά, μπήκε σε αυτό η πρόταση εξουσίας της ριζοσπαστικής σοσιαλδημοκρατίας.

Το σύστημα του δικομματισμού έτσι παρά τις ποσοτικές διαφορές σε ποιοτική ενότητα έγινε η  πραγματικότητα που διαφέντεψε το λαό και τη χώρα για 35 και πάνω χρόνια με κατάληξη την διεθνή ιμπεριαλιστική επιτροπεία.

Ο λαός εγκλωβίστηκε στη μεγάλη ιδέα του ιμπεριαλιστικού μετασχηματισμού της χώρας με την ένταξη της όπως-όπως και ανεξάρτητα από όρους, στον κεντρικό ευρωπαϊκό ιμπεριαλιστικό πυρήνα. Με αυτόν τον μετασχηματισμό θα έπαιρνε μέρος στη ληστεία της παγκόσμιας  ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ως ενιαίος ευρωπαϊκός κοινωνικός χώρος. (Μισθοί Βρυξελλών και όχι Αθηνών!!!).

Σε αυτή την κατεύθυνση ο δικομματισμός συγκέντρωνε την εκλογική αποδοχή του 90% και πάνω του εκλογικού σώματος, όχι τυχαία.

Ο μετασχηματισμός της χώρας σε καταναλωτική αγορά με την υποθήκευση του γεωπολιτικού της χώρου και της εργασίας αρκετών μεταγενέστερων γενεών, δεν συγκρότησε κοινωνικό κράτος, αλλά ένα κράτος διαφθοράς, κλεπταποδόχων, τσαμπάσηδων και κάθε είδους παρασιτικών στρωμάτων. Μέσα σε μια δεκαετία ‘90-2000 που η χώρα γέμισε εργοστασιακά κουφάρια, βιομηχανικά νεκροταφεία και αραχνιασμένους γεωργικούς συνεταιρισμούς αναδείχθηκε ως πραγματικό θαύμα μέσα στις 20 πλουσιότερες και πιο αναπτυγμένες χώρες του κόσμου! Το ΑΕΠ της, η ποιοτική του σύνθεση ήταν ανώτερη της ποιοτικής σύνθεσης των Η.Π.Α, της Βρετανίας, της Ιαπωνίας…

Η ανάπτυξη της σκαρφάλωνε στο 4-5% ετησίως σε πενταπλάσιο ποσοστό του μέσου ευρωπαϊκού όρου που μόνο με τον κινεζικό ρυθμό ανάπτυξης μπορούσε να συγκριθεί. Θαύματα όμως δεν υπάρχουν και για αυτό από το Καστελόριζο το 2010 με διάγγελμα, ζητήσαμε την ιμπεριαλιστική προστασία των Η.Π.Α απέναντι στους Γερμανικούς χαυλιόδοντες ( το πιστόλι στο τραπέζι!!!).    

Η χώρα με αίτημα του δικομματικού εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος έγινε επίσημα και τυπικά όργανο και υπομόχλιο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για παγκόσμια ηγεμονία 

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ». Η διαχρονική του εμβέλεια, ενεργοποιεί  τα μη εξαρτημένα αντανακλαστικά της εργατικής τάξης και του λαού, που ως κοινωνική αριστερά με το κίνημα των πλατειών απευθύνεται στην πολιτική αριστερά απαιτώντας την χάραξη μιας γραμμής διεξόδου.4-1973-11-cf80cebfcebbcf85cf84ceb5cf87cebdceb5ceb9cebf_cebfceb9cebacebfceb4cebfcebccebfceb9-1-1

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» τον Γενάρη του 2015 διασφαλίζει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία του μετώπου της αριστεράς και την διαχείριση της εξουσίας απ’αυτήν.

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» τον Ιούλη του 2015 με το 63% στο δημοψήφισμα να ματαιώνει κάθε προσπάθεια εμφυλιοπολεμικής σύγκρουσης, που επιχειρεί το μέτωπο της τρόικας εσωτερικού και εξωτερικού για την παλινόρθωση της εξουσίας του δικομματισμού.

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» με τον κορυφαίο κρατικό παράγοντα-Πρωθυπουργό του μετεμφυλιακού κράτους, να υποκλίνεται στην θυσία των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής!

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» ο αναρχικός χώρος αλλά και συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των δυνάμεων καταστολής καταλαμβάνουν τα γραφεία του κόμματος εξουσίας χωρίς να ανοίξει μύτη!

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» 1.5 εκατομμύριο άνεργοι έχουν πλήρη πρόσβαση στο σύστημα περίθαλψης και υγείας.

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» η παιδεία είναι δημόσιο αγαθό και ο μαθητής σπουδαστής δεν είναι πελάτης!

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» ο εκπρόσωπος της πλανητικής ηγεμονίας με όλα τα σύμβολα της στρατιωτικής, οικονομικής και πολιτικής ηγεμονίας της, έρχεται στην Αθήνα  για να διαπραγματευτεί την θέση της στην παγκόσμια σκακιέρα των ανταγωνισμών, πιστοποιώντας τον κομβικό πολιτικό ρόλο της χώρας σε αυτούς.

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» η εξέγερση ούτε εξουσιοδοτεί ούτε κρίνει αφ’ υψηλού και ουδέτερα είναι πράξη ζωντανή, άμεση, σκόπιμη, καθημερινή.

Δεν δικαιώνεται, διεκδικεί την δικαίωση στην άπειρη πολλαπλότητα του κοινωνικού γίγνεσθαι.

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ! ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!

Μιχάλης Βασιλάκης γραμματέας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου

Posted in Αναλύσεις, Ιμπεριαλισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Πρόεδρος Τράμπ: Τα αδιέξοδα της κρίσης ωρίμασαν-και σάπισαν

Posted by eamgr στο 10 Νοέμβριος, 2016

Η επικράτηση του φαινομένου Τράμπ οριοθετεί την εποχή μας, κυρίως σε σχέση με την ίδια την εμφάνιση του, την κοινωνική του βάση, και την ανάπτυξη του στα πλαίσια της φανερά πολύπλευρης και αδιέξοδης κρισιακής εξέλιξης του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.160718-trump-blames-obama-feature

Σήμερα φτάσαμε στο ιστορικό σημείο όπου φαίνεται να κλείνει ένας κύκλος που άνοιξε το 1989 με την νεοφιλελεύθερη κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου. Ένα σημείο αντιδραστικής αμφισβήτησης του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού, παράλληλα με την χρεοκοπία τόσο των οικονομικών του υποσχέσεων, όσο και των ιδεολογικών του αιχμών για τα ατομικά δικαιώματα, τα οποία ανέδειξε μάλιστα στην εμπροσθοφυλακή της αντιπαράθεσης του με τον σοσιαλισμό! Το γεγονός ότι φτάσαμε σε αυτό το σημείο, αλλά την απάντηση προσπαθούν να δώσουν νέες ακραίες συντηρητικές δυνάμεις αποτελεί μια τεράστια πρόκληση για την Αριστερά παγκοσμίως.

Η εκλογή Τράμπ είναι ο επόμενος, κεντρικός, κρίκος στην αλυσίδα του Brexit-με το οποίο μοιάζει τουλάχιστον ως προς την επίφαση της ψήφου ενάντια σε ένα συγκεκριμένο κατεστημένο-και της ανάδειξης του νεοφασισμού σε πολιτικό διαχειριστή της κρίσης στην Ευρώπη. Κοινό σημείο αυτών των επεισοδίων αποτελεί το γεγονός ότι αυτή την πορεία την καθοδηγούν κομμάτια των αστικών τάξεων με την συμμαχία μεσοστρωμάτων και-το πιο σημαντικό-διευρυμένων κομματιών της εργατικής τάξης. Αποκλεισμένης, ή και ενσωματωμένης.

Η ταξική και ιδεολογική βάση του νεοφασισμού

 Παράλληλα με την ανάλυση των σημαινομένων του φαινομένου Τράμπ στο ιδεολογικό εποικοδόμημα της Αμερικής και του κόσμου πιο σημαντική κρίνεται η εξέταση των ταξικών/κοινωνικών χαρακτηριστικών που ανέδειξε. 

Είναι συντριπτικά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της εκλογικής του επιρροής: λευκοί, μεσαίας και κατώτερης μόρφωσης και οικονομικής θέσης Αμερικάνοι, λευκά εργατικά στρώματα και άνεργοι, μικρή ιδιοκτησία των μικρών πόλεων. Είναι εξίσου ενδεικτικό ότι η υπεροχή της Κλίντον σε κοινωνικές ομάδες όπως η παραδοσιακή βιομηχανική εργατική τάξη, οι ισπανόφωνοι, οι αφροαμερικάνοι και οι ασιάτες Αμερικάνοι αποδείχθηκε ψαλιδισμένη σε σχέση με την συνηθισμένη δυναμικών των Δημοκρατικών. Και το πιο παράδοξο είναι ότι αυτή η δυναμική, σε αυτά ακριβώς τα πιο καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα, είναι που της έδωσαν την νίκη εις βάρος του Σάντερς-του οποίου ο ριζοσπαστικός λόγος, σε μια ακόμα αρνητική παραδοξότητα της εποχής, υστέρησε εκεί που θα έπρεπε κανονικά να είναι σαρωτικός.

Ακόμα και αν δεν κέρδιζε ο Τράμπ, η όλη του εμφάνιση και η εκλογική του βάση αναδεικνύουν βασικά ότι η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση στην εξαιρετικά οριακή της κρισιακή φάση σπρώχνει κρίσιμες κοινωνικές μάζες προς την εθνικιστική αναδίπλωση, και σε έναν νέου τύπου συντηρητισμό, που χτίζει ηγεμονίες υπερφαλλαγγίζοντας την απέχθεια έναντι του πανίσχυρου χρηματοπιστωτικού συστήματος και συνάμα αυτές τις ίδιες τις προοδευτικές κατακτήσεις της κοινωνίας που εκείνο ακριβώς εχθρεύεται και καταργεί.

Με λίγα λόγια ο αποκοινωνικοποιημένος, αποϊδεολογικοποιημένος άνθρωπος των νεοφιλελεύθερων κεφαλαιοκρατικών κοινωνιών, εξωθημένος από την καθολική τους κρίση ανοίγει την πόρτα…και δεν μπορεί παρά να πέσει πάνω σε έναν Τράμπ. Και αυτό, δυστυχώς, αποκτά πλέον διαταξική και διαφυλετική χροιά. Το φαινόμενο Τράμπ δεν αφορά την Αμερική, ούτε και εμφιλοχωρεί σε αυτήν μονάχα. Αποτελεί την πιο ωμή απαίτηση ενός κομματιού της κοινωνίας να καταργηθούν όλες οι προοδευτικές αντιθέσεις του έθνους κράτους, όπως αυτές κατακτήθηκαν από την ανθρωπότητα στην ιστορική της πορεία, και να αντικατασταθούν από εξατομικευμένους ιδιώτες ή αυθαίρετες επιμέρους συντηρητικές ομαδοποιήσεις, με ακραία επιθετικό προσδιορισμό. Άλλοτε οριοθετημένων με βάση την τάξη, άλλοτε με βάση την γεωγραφική καταγωγή, άλλοτε με βάση το χρώμα του δέρματος. Ή, ακόμα και πέρα από αυτά. Τα πρωτεία, εξάλλου, τα κρατά το ύψος του τραπεζικού λογαριασμού.

Αυτός είναι ο ναζισμός της νέας εποχής: Διαφέρει από τον χιτλερισμό, στον βαθμό που ο πυρήνας του ναζισμού αφορούσε σε έναν εξουσιαστικό συγκεντρωτισμό με επίκεντρο το κράτος. Ο σημερινός ναζισμός συνδέεται με τον ολοκληρωτισμό των νεοφιλελεύθερων αξιών. Με βάση αυτές το κράτος πρέπει να απολέσει και τις ύστατες αναδιανεμητικές του μορφές. Την ιδεολογική του ισχύ, σαν σύνολο αντιτιθέμενων τάξεων. Η καταστολή και ο φανατισμός των ηλιθίων είναι η νέα ιδεολογία. Ο λαϊκισμός, η βαθιά αποδιάρθρωση της γνώσης και η επικέντρωση στα πιο ζωώδη από τα ένστικτα των μαζών τα απλά, καθημερινά του εργαλεία.

Αυτό αντιστοιχεί σε πολιτικό επίπεδο στο φαινόμενο ότι οι δισεκατομμυριούχοι βγάζουν από την άκρη όχι απλά τους παραδοσιακούς πολιτικούς, μα την ίδια την πολιτική, σαν παρωχημένα και αποτυχημένα μοντέλα διαχείρισης της κοινωνίας των ιδιωτών. Που ένα κομμάτι της πλέον διεκδικεί να αυτοκαταργηθεί, ακόμα και σαν τέτοια. Για ποιον λόγο μία πλούσια πολιτεία να συνυπάρχει με μία φτωχή; Για ποιον λόγο να συνυπάρχουν οι αστοί με τους προλετάριους, όταν πλέον οι πρώτοι αναπαράγονται σαν τάξη και δίχως την εκμετάλλευση της εργασίας; Η εργασία και οι φορείς της τείνουν όχι απλά να είναι άχρηστοι αναφορικά με την αναπαραγωγή του συστήματος, αλλά ουσιαστικά και περιττοί σαν τάξη. Δεν υπάρχει λόγος να μοιράζονται το ίδιο έδαφος, την ίδια σημαία με τους πλούσιους, ακριβώς όπως δεν πρέπει να μοιράζονται όχι τα δικά τους νοσοκομεία, αλλά ούτε καν άλλα, κρατικά, με »δημόσιο» χρήμα.

Αυτά είναι τα πολιτικά συμφραζόμενα του φαινομένου Τράμπ. Το περιεχόμενο τους είναι ενεργό, θα ήταν ενεργό ακόμα και αν έχανε στις εκλογές. Και είναι ενεργό ανεξάρτητα αν καταφέρει να εκδηλώσει αυτό το περιεχόμενο κατά την διάρκεια της προεδρίας του.

 Απομονωτισμός,-ή μια βαθύτερη περιφερειοποίηση του κόσμου;

Τόσο το φαινόμενο Τράμπ όσο και οι δημοκρατικές αντιστάσεις σε αυτό θα έχουν αντικειμενική την επιρροή τους σε όλον τον δυτικό κόσμο. Και όχι μόνο έμμεσα, μια και η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική αναφέρεται σε μια σειρά από κρίσιμες μάχες, νομισματικές, εμπορικές, πολεμικές σε όλες σχεδόν τις ηπείρους. Και με hot spot την δική μας γειτονιά.

Ο Τράμπ υποσχέθηκε στους Αμερικάνους αναδίπλωση και απομονωτισμό. Αλλά, αυτό αφορά περισσότερο την δήθεν μάχη που θα δώσει για να προστατεύσει την εργατική τάξη των ΗΠΑ από τις συνέπειες της πλήρους απελευθέρωσης του Κεφαλαίου. Ως προς την εξωτερική του πολιτική ο Τραμπ μάλλον αντιπροσωπεύει περισσότερο το κλασικά ρεπουμπλικάνικο δόγμα της defacto ύπαρξης αλλεπάλληλων διαφοροποιημένων οικονομικών και πολιτιστικών ζωνών στον πλανήτη-με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε σχέση με την αντιμετώπιση προβλημάτων που μπορεί κομμάτια από αυτό το σώμα να προκαλέσουν στην αμερικάνικη ηγεμονία.

Υπό αυτή την έννοια είναι ακόμα ένα βήμα πιο μπροστά από την »αμερικανοποίηση» του κόσμου με νεοφιλελεύθερο μανδύα-και με υποκινημένες αποσταθεροποιήσεις όπου χρειαστεί- στρατηγική με βάση την οποία οι Δημοκρατικοί διεκδίκησαν να διευρύνουν την ηγεμονία των ΗΠΑ στον κόσμο από την περίοδο Κλίντον, με παράδειγμα ως προς τις αντιτιθέμενες αυτές στρατηγικές τα πεπραγμένα της ενδιάμεσης περιόδου Μπους (που, ας το έχουμε υπόψιν, κι εκείνος είχε εκλεγεί πρόεδρος πάνω στην βάση του απομονωτισμού!).

Είπε κάποια στιγμή ότι θα σκουπίσει τον ISIS μέσα σε ένα μικρό διάστημα, »με έναν τρόπο που δεν θα σας αποκαλύψω ακόμα». Πέρα από αυτό, ακόμα και αν ο Τράμπ ολοφάνερα δεν απολάμβανε προεκλογικά την στήριξη του στρατο-βιομηχανικού συμπλέγματος, δεν μπορούμε να είμαστε καθόλου σίγουροι ότι αυτό δεν θα επιχειρήσει να τον εντάξει στην διαδρομή των συμφερόντων του, του πραγματικού κόμματος που κάνει κουμάντο στην Αμερικάνικη εξωτερική πολιτική, του »Κόμματος του Πολέμου». Υπάρχουν πολλές δυνατότητες να σύρουν τον Τραμπ σε καταστάσεις που δεν θα το περίμενε και ο ίδιος. Αν δεν το θελήσει, και αν δεν το περιμένει ήδη, ασφαλώς. Τόσο εκείνοι, όσο και οι διεθνείς ανταγωνιστές των ΗΠΑ.

Από αυτή την άποψη, ακόμα και αν πρόκειται και για μια ενδοαστική αντιπαράθεση, αυτή παραμένει εξαιρετικά επικίνδυνη έτσι και αλλιώς.Το ίδιο το οικονομικό πρόγραμμα του Τράμπ είναι ένα ετερόκλητο ταξικό μείγμα, στο οποίο το τεράστιο στρατο-βιομηχανικό σύμπλεγμα υποτίθεται ότι πρέπει να παραμεριστεί: Θέλοντας να υπερασπιστεί το κομμάτι της αστικής τάξης που εκπροσωπεί και τον στήριξε, θέλοντας να φανεί συνεπής προς την εκλογική του βάση-στην οποία υποσχέθηκε νέες θέσεις εργασίας στον τομέα των υποδομών-, παράλληλα υπόσχεται σκληρό μονεταρισμό, ελάφρυνση της φορολόγησης για τις επιχειρήσεις, με άρση της χαλαρής ομολογιακής πολιτικής Ομπάμα η οποία αρκετά τρις δολάρια στην αγορά, και με αναίρεση-αυτό είναι το πιο φιλόδοξο και πιο περίεργο- όχι μόνο των νατοϊκών υποχρεώσεων των ΗΠΑ στην Ευρώπη, ή την όλη στρατηγική επωμισμού της στρατιωτικοποίησης του Ειρηνικού, αλλά και υπονοώντας σε ανύποπτο χρόνο την ολική επαναδιαπραγμάτευση της εξυπηρέτησης του ίδιου του χρέους τους προς την Κίνα!

Ώριμη η κατάσταση, επιτακτικά τα καθήκοντα-αριστερό κενό

Τα αδιέξοδα του συστήματος ωρίμασαν και σάπισαν-αλλά ας μην μας πιάνει η απόγνωση. Τα 13 εκ. ψηφοφόρων του Σάντερς αποτελούν μια εξαιρετικά δυναμική μάζα που μπορεί να εμβρυουλκήσει ένα νέο δημοκρατικό κίνημα στις ΗΠΑ-ήδη έχει ξεκινήσει την πορεία του, με σαφή πολιτικά και ταξικά χαρακτηριστικά. Η ορθή στάση του Σάντερς να στηρίξει επίσημα και θετικά την Κλίντον, εξάλλου, δεν την εξώθησε μόνο στην υιοθέτηση ενός μεγάλου μέρους του δικού του προγράμματος, αλλά είναι σε θέση να καταστήσει την όλη του παρακαταθήκη σε εξαιρετικά σοβαρό παράγοντα των εξελίξεων στο ίδιο το Δημοκρατικό κόμμα, ή σε ένα νέο πολιτικό σχηματισμό.

Από την μητρόπολη του κεφαλαιοκρατικού κόσμο έρχονται μηνύματα πόλωσης και όξυνσης των ταξικών/κοινωνικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών. Υπό αρνητικό πρόσημο, όμως όλα είναι ανοιχτά-αρκεί να συγκροτηθεί μια νέα αριστερή θεωρία που να ξεπεράσει ιδεολογικά τον νεοφιλελευθερισμό και τον τύπο ανθρώπου και κοινωνιών που έχει χτίσει.

Εδώ ακριβώς είναι που μια σειρά από ερωτήματα αναδεικνύονται σε σχέση με το κενό της αριστερής θεωρίας, που εντοπίζεται παντού στον κόσμο, να απαντήσει στα ιδιαίτερα ταξικά χαρακτηριστικά όπως εμφανίζονται στις πιο ανεπτυγμένες οικονομίες. Κενό που εξελίσσεται τάχιστα σε κενό ερμηνείας και αντιμετώπισης της ανόδου της λαϊκιστικής ακροδεξιάς και επιρροής της στην εργατική τάξη σε μια σειρά από μητροπολιτικές κεφαλαιοκρατικές κοινωνίες.

Ουσιαστικά σήμερα ο νεο-εθνικισμός αναδεικνύει άθελα του ένα ζήτημα που απασχόλησε καίρια το διεθνές επαναστατικό κίνημα πριν από έναν αιώνα, και που σήμερα, ενώ είναι κομβικό όσο ποτέ, φαίνεται να μην απασχολεί την Αριστερά: Είναι εφικτό, βιώσιμο και θεμιτό το σπάσιμο της αλυσίδας του διεθνούς καταμερισμού εργασίας από ένα κράτος, ή από έναν συνασπισμό κρατών; Και ακόμα, ύστερα από την ιστορική πορεία προς την παγκοσμιοποίηση, συναρμόζει με μία σύγχρονη αριστερή θεωρία να  αρνείται την ιστορική της διάσταση σαν βήμα της ανθρωπότητας, έστω και σαν κομμάτι της ανάπτυξης του κεφαλαίου; Από άποψη μαρξικής διαλεκτικής η άρνηση των βημάτων της ιστορίας είναι απαράδεκτη και ανεδαφική. Τις αντιθέσεις που υπάρχουν δεν μπορείς να τις αγνοήσεις, όπως δεν μπορείς να αγνοήσεις ένα ολόκληρο ιστορικό στάδιο: Μπορείς και πρέπει να ξεπεράσεις το στάδιο με τις αντιθέσεις του-λύνοντας τες σε ένα ανώτερο θετικό επίπεδο

Παγκοσμιοποίηση ή επιστροφή στο έθνος κράτος;

%ce%b7%cf%80%ce%b1

 Αρκετοί αναλυτές εντοπίζουν την κύρια αντίφαση της εποχής ανάμεσα στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό και στον εθνοκεντρισμό. Ουσιαστικά, για την ακρίβεια, η βασική αντίθεση εντοπίζεται ανάμεσα στην τεράστια ισχύ των χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων εις βάρος των εθνών-κρατών. Επειδή η Αριστερά αντιλαμβάνεται-και όντως είναι έτσι-τεράστιο το έργο της υπέρβασης αυτών των αντιθέσεων με εγκολπωμένο το ιστορικό στάδιο της παγκοσμοποίησης που έχει στο μεταξύ οικοδομήσει ο καπιταλισμός, είτε δεν έχει σαφή άποψη για αυτήν την αντίθεση, είτε, ένα κομμάτι της, προτιμά να θεωρήσει προοδευτική λύση…την επιστροφή στον απομονωτισμό. Δίχως, όμως, ουσιαστικά να τον επεξεργάζεται ούτε σαν πιθανότητα, ούτε σαν δυνατότητα. Και δίχως να προβληματίζεται που την ίδια στρατηγική ακολουθεί και η Ακροδεξιά.

Ήδη από τις απαρχές της, από το ξέσπασμα της παγκόσμιας κεφαλαιοκρατικής κρίσης, οι ελάχιστες οξυδερκείς μαρξιστικές τοποθετήσεις είχανε επισημάνει πως το σύστημα κλυδωνίζεται από ανεπίλυτα αδιέξοδα και αντιθέσεις δομικού, παγκόσμιου και ιστορικού χαρακτήρα. Που μπορούν να οδηγήσουν είτε σε ξεπέρασμα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης από σοσιαλιστική σκοπιά-αλλά με αναγκαστικά διεθνές πρόσημο και εμβέλεια-είτε σε αποκλειστικά συντηρητική, εθνικιστική αναδίπλωση.

Οπωσδήποτε η παγκοσμιοποίηση του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, είναι ένα νέο ιστορικό στάδιο πρωτοφανούς ανάπτυξης των τάσεων του ελεύθερου εμπορίου, της τεχνολογίας καθώς και εν γένει κοινωνικοποίησης της παραγωγής. Εκ των πραγμάτων έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με το παραδοσιακό πυρηνικό έθνος-κράτος και τον κορπορατικό καπιταλισμό. Η πραγματικότητα της, υπό αυτόν το εξουσιαστικό συσχετισμό, βρίσκεται, και αυτό είναι το σημαντικότερο, σε πλήρη δομική αντίθεση με τις αναγκαίοτητες της ανθρωπότητας και του περιβάλλοντος. Είναι άλλο πράγμα όμως η πραγματικότητα της, και άλλο οι δυνατότητες της. Επιπλέον, είναι ένα ιστορικό στάδιο που δεν μπορούμε να διαγράψουμε-χρειάζεται να κάνουμε το πιο δύσκολο: Να ξεπεράσουμε τον ανισόμετρο του χαρακτήρα.

Νέες κοινωνικές σχέσεις, μα και απαραίτητα νέα οικοδόμηση του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας και κατανάλωσης θα χρειαστούν για αυτό.

 Πλέον ο κόσμος μας αποτελεί μια τεράστια ιμπεριαλιστική περιφέρεια, με μία εξαιρετικά ανισόρροπη κατανομή των λαών στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, κατανάλωσης και, τελικά, εξουσίας. Οι κυρίαρχοι κεφαλαιοκρατικοί σχηματισμοί, με τα ιδιαίτερα σκοταδιστικά τους χαρακτηριστικά ο καθένας, ξεκινώντας από τις ΗΠΑ και περνώντας στην Ευρώπη μέχρι τον άξονα Κίνας-Ρωσίας, αυτήν ακριβώς την ανισόρροπη κατανομή προσπαθούν να διαχειριστούν παράλληλα με τους δικούς τους ανταγωνισμούς.

Συγκροτείται ένα εξαιρετικά δυσχερές και δίχως ιστορικό προηγούμενο πλαίσιο, με τα 2/3 του παγκόσμιου πληθυσμού πέρα από τον ουσιαστικό καταμερισμό εργασίας και κατανάλωσης. Και με αντίστοιχα γκετοποιημένα τμήματα της εργατικής τάξης και των ανέργων εντός του δυτικού κόσμου. Αυτός ο τερατώδης διεθνής και επιμέρους συσχετισμός εξυπηρετείται ουσιαστικά από την συμμαχία του κεφαλαίου όχι μόνο με τα εναπομείναντα στρώματα των κοινωνιών των 2/3 που χαρακτήριζε τον καπιταλισμό στα τέλη του περασμένου αιώνα, αλλά και με διευρυμένα καθυστερημένα εργατικά στρώματα. Σε έναν απελπιστικό συμβιβασμό της διευρυμένης συστημικής κρίσης αντιπροσώπευσης-προϊόν εκμαυλισμού εις βάρος των διαδοχικά κατώτερων λαών και επιμέρους τάξεων.

Αυτήν την διεθνή και επιμέρους κοινωνική-ταξική συμμαχία είναι που αδυνατεί η Αριστερά να κατανοήσει, και πόσο μάλλον να απαντήσει σε αυτήν. Όταν δεν αποτελεί και εξέχον κομμάτι της. Αδυνατεί επειδή είναι εγκλωβισμένη σε παρωχημένα ιστορικά μανιχαϊστικά δίπολα στα οποία η ίδια , με αυτοκτονικό τρόπο, πνίγει τις περίπλοκες εκφράσεις της ταξικής πάλης. Βασικό θεωρητικό σχήμα σε αυτό το πλαίσιο αποτελεί η διαταξική και απλουστευτική περίφημη άποψη για το 1% του κόσμου που καταπιέζει το υπόλοιπο 99%-ένα θεωρητικό σχήμα που εκ των πραγμάτων αφήνει ανέγγιχτες και ανεξερεύνητες τις ενδιάμεσες καθοριστικές ταξικές αντιθέσεις.%ce%bc%ce%b5%cf%842

Ουσιαστικά μεγάλα κομμάτια της εργατικής τάξης είναι παραδομένα στις πιο συντηρητικές πολιτικές εκφάνσεις, παντού στον κόσμο. Ιδιαίτερα στον δυτικό κόσμο εντοπίζονται παγιδευμένα σε αυτήν ακριβώς την συμμαχία συνενοχής και μοιρασιάς της λείας του υπόλοιπου κόσμου με την αστική τάξη. Ακόμα και σαν παρίας της. Είναι εκείνο που ακριβώς οριοθέτησε άλλοτε ο Μαρξ όταν διακήρυττε πως »ένας λαός που ζει εις βάρος άλλων λαών δεν μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό του».

Αυτή η κατάσταση είναι που βάζει αντικειμενικά ερωτήματα σχετικά με την αναφορά της Αριστεράς στις μεγάλες εργατικές πλειοψηφίες, σε συνάρτηση μιας ευρύτερης ανατρεπτικής πρότασης. Αναφορά που είναι ισχνή σήμερα.

Για αυτό και αναζητούνται απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα, τα οποία άπτονται μιας ριζικής επαναθεμελίωσης της κομμουνιστικής θεωρίας σε διεθνές επίπεδο, και που αναπόφευκτα πλέκονται με μια σειρά από άλλα ζητήματα, τα σημαντικότερα εκ των οποίων είναι:

α) Είναι αδύνατη σήμερα μια σοσιαλιστική επιστροφή σε πρότερες του παγκοσμιοποιημένου καταμερισμού εργασίας και κατανάλωσης μορφές οργάνωσης των κοινωνιών. Συνάμα, είναι αδύνατος ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός επιμέρους κρατικών οντοτήτων.

β) Είναι αδύνατος ένας νέος, σοσιαλιστικού προορισμού, επαναπροσδιορισμός του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας δίχως εξαιρετικά σημαντικές μεταβολές στο επίπεδο των παραγωγικών δυνάμεων και σχέσεων εντός των δυτικών κοινωνιών.

Η Ελλάδα στον κόμβο των τριών μεγάλων κρίσεων

Στην Ελλάδα η αδυναμία της Αριστεράς να θέσει, να απαντήσει, και να προσαρμόσει αυτά τα ερωτήματα στην κατάσταση της χώρας μας είναι καθηλωτική. Ουσιαστικά, μάλιστα, εδώ τα συνήθη αριστερά μανιχαϊστικά δίπολα υπάχθηκαν στα τελευταία χρόνια σε ένα κεντρικό δίπολο: μνημόνιο/αντιμνημόνιο. Δίχως καμία περαιτέρω τοποθέτηση για την θέση της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας/εξουσίας, τους διεθνείς συσχετισμούς, και την ιδιαίτερη γεωπολιτική της συνθήκη-μάλιστα σε μια περίοδο όπου η χώρα εμπλέκεται στην δίνη τριών εφαπτόμενων κρίσεων, την οικονομική, την πολεμική στην περιοχή μας, και την λεγόμενη προσφυγική κρίση.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες αναδεικνύονται με αρνητική δυναμική στην περίοδο που ανοίγεται. Θα χρειαστεί για αυτό να περιμένουμε ιδιαίτερα τις προθέσεις της νέας προεδρίας των ΗΠΑ. Στα πλαίσια των δικών τους προτεραιοτήτων στην περιοχή-και σαν κομμάτι της ευρύτερης επιχείρησης συνδιαχείρησης της κρίσης στην Ευρώπη με την Γερμανία παράλληλα με το ψαλίδισμα της ηγεμονίας της στην ήπειρο-η ομπαμική ηγεσία επέβαλλε στην ουσία στην Μέρκελ την αποφυγή της άτακτης χρεοκοπίας και τον εξοβελισμό της Ελλάδας, παράλληλα με την χρεοκοπία της, από το ευρώ.

Αν και εφόσον οι νέες προτεραιότητες της ηγεσίας Τραμπ διαφέρουν σε σχέση με την όλη μέχρι τώρα οπτική της ευρωπαϊκής κρίσης, αμφότερα τα ενδεχόμενα αυτά μένουν ανοιχτά, δεδομένης και της εκπεφρασμένης βούλησης για αυτό του κυρίαρχου γερμανικού εξουσιαστικού μπλοκ. Με λίγα λόγια η Ελλάδα εξαρχής της μνημονιακής της υπαγωγής βρέθηκε χειροπόδαρα δεμένη στο άρμα των διεθνών ανταγωνισμών, και έρμαιο τους. Και δεν είναι καθόλου ορατοί ευοίωνοι όροι για την θέση της στο μέλλον-τουλάχιστον όχι με αυτήν την δεδομένη φορά των πραγμάτων.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Πρωτομαγιά παγκόσμια ημέρα της εργατικής τάξης

Posted by eamgr στο 4 Μαΐου, 2016

Πρωτομαγιά, η παγκόσμια ημέρα της εργατικής τάξης. Της μεγάλης πλειονότητας που συγκροτεί τον κόσμο μας, και που όμως τείνει να περιθωριοποιηθεί οριστικά σαν τάξη-μαζί της και η εργασία σαν αξία- στην κορυφαία στιγμή του περάσματος της ανθρωπότητας στον αποκοινωνικοποιημένο πλασματικό πλανήτη της καθολικής αλλοτρίωσης. Όπου το ανθρώπινο εξαφανίζεται μέσα από τον άνθρωπο.

Η εργασία αποτελεί την βασικότερη διαφοροποίηση του ανθρώπου σε σχέση με ολόκληρο το ζωικό βασίλειο. Είναι ο στοιχειώδης όρος για την αναπαραγωγή του είδους, καθώς και για την ανάπτυξη της αυτοσυνείδησης του ανθρώπου.

Στον καπιταλισμό, με την μισθωτή μορφή της, η εργασία αλλοτριώνει τον άνθρωπο, τον αποξενώνει από τον εαυτό του, από τον περίγυρο του, από την ίδια την διαδικασία της εργασίας και από τα παράγωγα της- τα οποία έτσι αντί για παράγωγα της εργασίας αυτονομούνται και παρουσιάζονται σαν φετιχοποιημένα είδωλα της ανταγωνιστικής κατανάλωσης, φτιάχνουν τον αλλότριο κόσμο των εμπορευμάτων.

Αυτή είναι μια κλασική περίπου περιγραφή της εργασίας και του ρόλου της στην κοινωνική αναπαραγωγή μέσα στον καπιταλισμό.

Από όλες τις απόψεις, σήμερα ζούμε το τέλος της μισθωτής εργασίας, την απαξίωση της ζωντανής εργασίας, ζούμε στην εποχή όπου η εργασία παύει να αποτελεί όρο συμμετοχής στην κοινωνική αναπαραγωγή, απαξιώνεται πλήρως σαν όρος συμμετοχής στη διανομή του κοινωνικού προϊόντος του ατομικού εργάτη.

Για αυτό, ακόμα και το κλασικό σύνθημα του αναρχισμού «Όχι στη μισθωτή σκλαβιά», μοιάζει ανεπίκαιρο, από μία αντιδραστική όμως σκοπιά, καθώς στα σύγχρονα παγκόσμια-με όρους μιας πρωτοφανούς, μάλιστα διεθνούς, κινητικότητας, στα όρια της στρατιωτικοποίησης, του εργατικού δυναμικού-σκλαβοπάζαρα του νεοφιλελευθερισμού η μισθωτή σκλαβιά έχει μετατραπεί σε απλήρωτη και ανασφάλιστη σκλαβιά χωρίς άλλους επιθετικούς προσδιοριστικούς!

Αν στα πλακάτ των απεργών-με τους δεκάδες νεκρούς ανάμεσα τους- της Πρωτομαγιάς του Σικάγο το 1886 έγραφε: «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ελεύθερος χρόνος, 8 ώρες ύπνος» για να παλέψουν-καταργώντας την- την 12ωρη και 14ωρη εργασία, σήμερα, κοντά ενάμιση αιώνα αργότερα, η εργασία δεν αντιστοιχεί σε επιβίωση, δεν αρκεί για αυτήν, ο χωροχρόνος της έχει απλωθεί ακόμα περισσότερο από το 12ωρο, ενώ ολόκληρος ο ελεύθερος χρόνος του ανθρώπου έχει μετατραπεί και εκείνος σε ελεγχόμενο διάστημα αναπαραγωγής της ιδεολογίας της κατανάλωσης και της αποκοινωνικοποιημένης εξατομίκευσης.1ΜΑΗ

Αν οι απεργοί του Σικάγο διεκδικούσαν ένα μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα που τούς αναγνώριζονταν ότι οι ίδιοι έφτιαχναν, σήμερα η εργατική τάξη πρέπει να αποδείξει το άλλοτε αυτονόητο, έτσι που εδώ και μερικές δεκαετίες τα παράγωγα της εργασίας μοιάζουν λες και είναι ουρανοκατέβατα, προϊόντα μιας αόρατης διαδικασίας με άγνωστους φορείς: Ποτέ άλλοτε η εργασία ως προς την οργάνωση της δεν ήταν τόσο κοινωνικοποιημένη, ενώ παράλληλα τα παράγωγα της άλλο τόσο εμφανίζονται ξένα και αδιάφορα ως προς την προέλευση τους.

Ο νεοφιλελευθερισμός τείνει να καταργήσει την μισθωτή εργασία και μαζί της κάθε απελευθερωτικό στοιχείο που την συνοδεύει έτσι όπως με διαμορφώθηκε με απερίγραπτους αιώνιους αγώνες σαν κοινωνική σχέση. Διαβάζουμε: «Ο πλήρης και ολοκληρωτικός καταναγκασμός του ατομικού εργάτη οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά , ιδεολογικά , είναι το περιβάλλον της πιο αποδοτικής κατανάλωσης της εργατικής δύναμης , το περιβάλλον του μέγιστου κέρδους, των αφηρημένων χρηματιστηριακών αγορών , που πρέπει να λειτουργούν ακόμη και σε συνθήκες πλήρους κοινωνικής και βιολογικής απονέκρωσης !»
Η συντριβή του κράτους Πρόνοιας που διαρθρώθηκε τις περιόδους της πιο ώριμης μισθωτής εργασίας σαν βασικής κοινωνικής σχέσης της καπιταλιστικής αναπαραγωγής συντελέστηκε με την συντριβή των απελευθερωτικών χαρακτηριστικών που περιείχε η μισθωτή εργασία , στην αντιπαλότητα της με το κεφάλαιο στα πλαίσια του νόμου της αξίας με την διεκδίκηση μέρους της απλήρωτης εργασίας , από την εργατική τάξη.

Η συντριβή του κοινωνικού κράτους και η αναίρεση από το κεφάλαιο των απελευθερωτικών χαρακτηριστικών της μισθωτής εργασίας δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα της ωμής καταστολής του αστικού κράτους. Ήταν και είναι αποτέλεσμα και της πολύχρονης ιδεολογικής παρέμβασης του νεοφιλελευθερισμού στην κοινωνία και στην ίδια την εργατική τάξη. Πολιορκούμενη μάλιστα από έναν ασύμμετρο καταναλωτισμό του παρασιτισμού σε στρώματα της κοινωνίας και της εργατικής τάξης δημιουργείται μια εχθρική συνείδηση στην εργασία, με σοβαρές συνέπειες στην εργατική αλληλεγγύη και την αποτελεσματικότητα των αγώνων των εργαζομένων στον κατακερματισμό τους , στην έλλειψη πολιτικού προσανατολισμού.» (ανακοίνωση του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου για την Πρωτομαγιά του 2008).

Ολόκληρη η ζωή ενός σύγχρονου ανθρώπου έχει μετατραπεί σε μια διαρκή εργασία, θυσία προς το κεφάλαιο, το οποίο παράλληλα απαλλάσσεται από τις κλασικές του δεσμεύσεις που παρήγαγαν οι θεσμικές κατακτήσεις της εργατικής τάξης. Πότε άλλοτε στην ιστορία του καπιταλισμού δεν ήταν τόσο ξεχαρβαλωμένες οι σχέσεις εργασίας, τόσο παραδομένες στην εξατομίκευση σε ένα καθεστώς στα όρια της μαφιόζικης αυτοτέλειας σε σχέση με το συνολικό συνταγματικό πλαίσιο-που και αυτό εξάλλου βαδίζει σε μία αντίστοιχη συνολική αποδιάρθρωση. Η μετατροπή των εργασιακών σχέσεων σε νόμιμο Γκουαντανάμο αποτελεί μόνο το πρώτο-και στοιχειώδες-μέσο για τον συνολικό εκφασισμό της κοινωνίας.

Για να πάρουν ένα σύγχρονο και αληθινό νόημα οι αγώνες της εργατικής τάξης χρειάζεται ένας σοβαρός ιδεολογικός και πολιτικός επανακαθορισμός της αξίας της εργασίας και των φορέων της. Χρειάζεται να έχουμε στην βάση της επαναστατικής πολιτικής μας πως οι κοινωνίες που ονειρευόμαστε θα έχουν ακριβώς εκείνες στο κέντρο τους την εργασία-σε αντίθεση με τον μικροαστικό δήθεν επαναστατικό πρόταγμα του τέλους της εργασίας-, απελευθερωμένη όμως από τα δεσμά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Ειδικά για την χώρα μας, η επαναθεμελίωση της εργατικής τάξης και της αξίας της εργασίας στα πλαίσια μιας συνολικής παραγωγικής ανασυγκρότησης αποτελεί τον μόνο αναγκαίο και ικανό όρο για την εθνικής ανεξαρτησία και τον επαναπροσδιορισμό της θέσης της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Εξάλλου η εργατική τάξη και μόνο πολέμησε για την Ελλάδα σε ολόκληρη την πορεία της σαν κοινωνικό σχηματισμό, αυτή και μόνο θα μπορούσε να την πάρει στην πλάτη της και σήμερα που αντιμετωπίζει τις συνέπειες πολλαπλών κρίσεων.

Αυτή η πορεία δεν μπορεί παρά να περνάει πάνω από όλα τα κλασικά και χρεοκοπημένα-χρήσιμα μόνο σαν παραδείγματα μιας άλλης εποχής-σχήματα αντιπροσώπευσης, από την βάση της κοινωνίας μέχρι τους πολιτικούς της σχηματισμούς, ακόμα και εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται σαν επαναστατικοί, όμως είτε έχουνε αποβάλλει την εργατική τάξη από το λεξιλόγιο τους, είτε την επικαλούνται σαν μέσο κεφαλαιοποίησης ψήφων εν είδη πολιτικού μάρκετινγκ.

Για την εργατική αυτονομία, για να πάψουν να είναι πολιτικά αόρατοι, στατιστικοί αριθμοί -και μάλιστα κάτω από το κλάσμα της επιβίωσης- οι άνθρωποι της εργασίας, οι άνθρωποι που συγκροτούν τον υλικό και πνευματικό μας κόσμο. Η ελπίδα και η καρδιά ενός άκαρδου κόσμου, πριν να αλλοτριωθούν και εκείνοι οριστικά.

 

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Posted in Αναλύσεις, Εργασιακά | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ;

Posted by eamgr στο 24 Μαρτίου, 2016

Το μέγεθος  της ανεργίας ειδικά τον τελευταίο καιρό δεν είναι  επικίνδυνα μεγάλο μόνο στην Ελλάδα ή την Ευρώπη αλλά  στο κόσμο όλο.ανεργια

Μπλέκεται με το προσφυγικό, το μεταναστευτικό, τους πολέμους, και καταλήγει στην πλήρη οικονομική και κοινωνική απαξίωση ολόκληρων περιοχών του πλανήτη.

 Οι σύγχρονες κοινωνίες δοκιμάζονται άμεσα. Η Ευρώπη πεδίο και συνισταμένη όλων των ιστορικών αλλαγών ευρίσκεται σε σταυροδρόμι αποφάσεων. Θα υπερισχύσουν οι στοιχειώδεις δημοκρατικές αρχές ή θα κατρακυλήσουμε στο σκοταδισμό και τη βαρβαρότητα;

Θα «αντέξουν» οι κατακτήσεις – εντός του πλαισίου του κράτους πρόνοιας ή οι εξωτερικές και εσωτερικές επιθέσεις σε αυτό θα το συντρίψουν, μέσα από τον οδικό χάρτη του κινέζικου υποδείγματος;

 Οι 100δες χιλιάδες άνεργοι, μαζί με τις στρατιές εξαθλιωμένων εργαζομένων των 300 ευρώ, των ανασφάλιστων και μισοασφαλισμένων, της μαύρης και απλήρωτης εργασίας είναι  μια εφιαλτική πνιγηρή κανονικότητα. Μια κανονικότητα που προσπαθούν να μας την επιβάλουν με χιλιάδες τρόπους και να πείσουν τη κοινωνία της εργασίας ότι δεν υπάρχει έξοδος διαφυγής.

Όλο και περισσότερο περιοχές πόλεων στην Ευρώπη μας μεταφέρουν στις παραγκουπόλεις της Αφρικής, της Ασίας, της Ν Αμερικής. Και όλα αυτά την ώρα που ο παγκόσμιος πλούτος δεν μειώνεται τόσο ώστε να πολλαπλασιάζεται η φτώχεια.

 Απαιτείται λοιπόν  να καταλάβουμε τα αίτια και να οικοδομήσουμε σαν κοινωνία της εργασίας μια διέξοδο δημοκρατική προοδευτική μακριά από τις καταδικασμένες και αποτυχημένες συνταγές του ληστρικού νεοφιλελευθερισμού  αλλά και  από βολονταρισμούς, τηλεοπτικά χαπενιγκ και φιέστες εντυπωσιασμού.

Μια διέξοδο που θα αρνείται αυτή την κανονικότητα του σύγχρονου εργασιακού ολοκαυτώματος τύπου Κίνας που έχει φτάσει το μεροκάματο 1,5 ευρώ, που απορρύθμισε τις εργασιακές σχέσεις σε παγκόσμιο επίπεδο και εκτίναξε την ανεργία στα ύψη. Εκεί στη «κομμουνιστική»- ληστρικοκαπιταλιστική Κίνα που είναι δυσδιάκριτη η διαφορά μεταξύ εργαζόμενου και άνεργου. Φταρνίζεται η Κίνα και οι υπόλοιποι είναι ήδη άρρωστοι!! Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: μια κινέζικη ομπρέλα πουλιέται 3 ευρώ. Πού είναι τα υλικά, πού είναι τα εργατικά, πού είναι τα μεταφορικά, το κέρδος του βιομήχανου, το κέρδος του μικροπωλητή;

Κανείς λοιπόν σήμερα δεν μπορεί να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει και να περιορίζει το πρόβλημα σε προσλήψεις βασικά στο δημόσιο.

Οι πολιτικές ανακούφισης είναι αναγκαίες, αλλά δεν είναι ικανές από μόνες τους να λύσουν το πρόβλημα. Η ιατροφαρμακευτική κάλυψη  όλων των ανασφάλιστων και ανέργων είναι σημαντικό μέτρο. Η εθνική σύνταξη το ίδιο. Αλλά όλα αυτά στηρίζονται και έχουν όριο την εργασία.

Για να χτυπηθεί η ανεργία πρέπει η χώρα να αλλάξει βηματισμό:

1.Να προχωρήσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης. Προχωρώντας βήμα-βήμα στην απαγκίστρωση της πατρίδας μας από την επιτροπεία των δανειστών που τα τελευταία 6 χρόνια την πρόσδεσε το σύστημα του παρασιτισμού και του νεοφιλελευθερισμού της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ και των εξαπτέρυγων τους.

  1. Να σταματήσει η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας που εισάγει τη επιβίωση και καταργεί τη αξιοπρεπή ζωή του εργαζόμενου. Να αποκατασταθεί το δίκιο στοιχειωδών εργασιακών σχέσεων με συλλογικές συμβάσεις και όχι ατομικές που πρέπει να καταργηθούν.

  2. ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ να συνεχιστεί και να ανασχεδιαστούν στο σύνολο τους τα προγράμματα ανεργίας του ΟΑΕΔ και τα ΕΣΠΑ γιατί 20 χρόνια τώρα το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. δεν τα χρησιμοποίησαν μόνο για την ανακύκλωση της ανεργίας αλλά ήταν πηγή παράνομου πλουτισμού διαπλοκής και παρασιτισμού μιας κάστας επιχειρηματιών, εργολάβων και μιας κάστας συνδικαλιστών για εξαγορά συνειδήσεων. Φυσικά δεν έχει νόημα η χρηματοδότηση επιχειρήσεων τύπου μπάρ και καφετέριας που σε ένα χρόνο απλά δεν θα υπάρχουν.

  3. Να δοθούν κίνητρα κυρίως στους νέους ώστε να επανασχεδιαστεί και να προχωρήσει ένα άλλο υπόδειγμα στην παραγωγική διαδικασία: Οι κοινωνικές επιχειρήσεις.

 

ΜΑΝΩΛΗΣ ΒΑΝΔΩΡΟΣ

φοιτητής στο τμ. τηλεπικοινωνιακων συστηματων καιι δικτύων

Posted in Αναλύσεις, Εργασιακά | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η έκβαση της παγκόσμιας συστημικής κρίσης:

Posted by eamgr στο 11 Μαρτίου, 2016

Από το Ανατολικό ζήτημα προς την Ευρώπη, σαν οριακή κρίση ταυτότητας του κόσμου

μετ3

Εξαιρετικά σημαντικές είναι οι εξελίξεις με την προσφυγική κρίση (που ονομάζεται λαθραία έτσι, σαν κομμάτι της παγκόσμιας συστημικής κρίσης που αποτελεί), καθώς αυτή αναδεικνύει τις φοβερές παγκόσμιες αντιθέσεις, τις ανάγει σε ένα πρακτικά ανώτερο, με αντίστοιχα τετελεσμένα, επίπεδο.

Τρεις ειδήσεις της τελευταίας εβδομάδας, πέρα από την επίσημη παραδοχή του χάσματος και της διάλυσης του «κοινού ευρωπαϊκού χώρου» από την τελευταία σύνοδο κορυφής: Ο χαιρετισμός του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Πολωνού Ντόναλντ Τουσκ, στο οριστικό κλείσιμο της Βαλκανικής οδού, η επιβεβαίωση εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ως νόμιμης της κίνησης των Σλοβενίας/Κροατίας/Σερβίας να κλείσουν τα σύνορα στους πρόσφυγες, και, τρίτον, οι φράχτες που χτίζουν-και η στρατιωτική εντατικοποίηση στα σύνορα τους που συνοδεύει την κίνηση αυτή- τρεις μικρές χώρες της Βαλτικής (Λετονία, Εσθονία, Λιθουανία) με μέτωπο προς την Ρωσία!

Τι επικυρώνουν όλα αυτά; Ότι, α) η Ελλάδα μετεξελίσσεται μεσοπρόθεσμα σε χώρα-στρατόπεδο της ανθρωπιστικής κρίσης, ενώ αρκετές χώρες την εξορίζουν, εκ των πραγμάτων, εκτός των ευρωπαϊκών συνόρων! Και, β) Ότι στην Ευρώπη προκύπτει- διαμέσου της κατάτμησης της ολοκλήρωσης της ΕΕ και της συντηρητικής επιστροφής στα έθνη-κράτη- ένα νέο παραπέτασμα από την Βαλτική μέχρι την Αδριατική, ένα παραπέτασμα προς κάθε χρήση. Αξίζει να σταθεί κανείς σε αυτό το τελευταίο. Και ιδιαίτερα έπειτα από την εξέλιξη στις χώρες τις Βαλτικής.

Δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι αυτές οι χώρες προχώρησαν στην κίνηση αυτή επειδή 5 χιλιάδες (!!) Σύριοι βρέθηκαν στα εδάφη τους ερχόμενοι από την Ρωσία και με κατεύθυνση προς την Φινλανδία. Αλλά ακόμα και εάν είναι έτσι, ακόμα και εάν όντως οι χώρες αυτές μαζί με εκείνες της Κεντρικής Ευρώπης προχωράνε σε αυτή την κατάτμηση της ΕΕ και της ζώνης Σένγκεν από «κεντρομόλες» πολιτικές επιλογές (άνοδος της ξενοφοβίας και των ακροδεξιών δυνάμεων), θα έπρεπε να δούμε τι σημαίνει αυτό από ιστορική/πολιτική άποψη ενώ οι παγκόσμιοι ανταγωνισμοί για κυριαρχία περνάνε σε νέα φάση όξυνσης. Θα πρέπει, δηλαδή, να δούμε τι εξελίξεις εγγράφει σε όλα τα επίπεδα η άνοδος του εθνικισμού, ιδιαίτερα σε ένα πολεμικό φόντο.

Η κατάτμηση της ευρωπαϊκής ηπείρου στο πολεμικό φόντο των παγκόσμιων ανταγωνισμών

Ας πούμε, ένας καχύποπτος παρατηρητής δεν μπορεί παρά να εντοπίζει σε εκείνες τις χώρες του μετώπου Βίσεγκραντ-συμμάχων του τον αμερικάνικο παράγοντα. Στο κάτω κάτω κάτω ήταν υπό αμερικάνικης επιτήρησης που μία σειρά από αυτές τις χώρες εντάχθηκαν εξαρχής στην ΕΕ. Η προτεραιότητα των ΗΠΑ ήταν, και είναι, ο έλεγχος σε συγκεκριμένα πλαίσια αυτής της αντιθετικής προς εκείνην (όσο και αλληλοσυμπληρούμενης) ολοκλήρωσης της ΕΕ., της οποίας ο ρόλος, το ειδικό βάρος και το περιεχόμενο επαναπροσδιορίστηκε έπειτα από την κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου το 1989, βάζοντας σε αγκύλη τις οριοθετήσεις και τους συσχετισμούς δύναμης του μεταπολεμικού κόσμου. Τα τελευταία πέντε χρόνια η αμερικάνικη προτεραιότητα εκφράζεται διαμέσου της οικονομικοπολιτικής αποσταθεροποίησης αυτού του αδύναμου κρίκου μεταξύ των μεγάλων παγκόσμιων παιχτών: Η Ευρώπη, εξάλλου, χαρακτηρίζεται από ενδογενείς αντιφάσεις, και βασικά την ανισόμετρη ανάπτυξη της. Αυτό το νόημα έχει η επίθεση των αμερικάνικων funds στο Νότιο υπογάστριο της.

Σήμερα, ανεξάρτητα εάν αυτό είναι στο χέρι, ή στην πρόθεση, των αμερικάνων, η προσφυγική κρίση εντείνει την αποσταθεροποίηση μεταφέροντας την από την Μέση Ανατολή στην καρδιά της Ευρώπης. Θα ήταν ανόητο να μην σκεφτεί κανείς ότι αυτή η αποσταθεροποίηση με την σειρά της δεν έχει την δική της θέση στους παγκόσμιους ανταγωνισμούς. Οι οποίοι, βασικά, εκπορεύονται από μία βασική αρχή: Την προσπάθεια των ΗΠΑ αφενός να ανακατανέμει τις σφαίρες επιρροής στην Ασία στην προσπάθεια της να αναχαιτίσει την κινέζικη ηγεμονία, και αφετέρου να ψαλιδίσει τον άξονα Ρωσίας-Κίνας, όπως και έναν λογικό «αρραβώνα» Γερμανίας-Ρωσίας. Και εδώ κολλάει, εν δυνάμει και ασχέτως προθέσεων, η όξυνση στα ευρωπαϊκά σύνορα της Ρωσίας, όπως και η προώθηση του ΝΑΤΟ στα νώτα της, αλλά και στο Αιγαίο.

Η θέση της Ελλάδας: Ανάμεσα στο Ανατολικό Ζήτημα και στην κρίση του Δυτικού κόσμου

Η Ελλάδα, η γεωπολιτική θέση της οποίας την καθιστά ιστορικά ένα παίγνιο των διεθνών ανταγωνισμών, σπάνια επιχείρησε (εδώ που τα λέμε, μόνο με την επανάσταση του ΔΣΕ το έκανε πράξη) να αμφισβητήσει αυτή την θέση ή και να την εκμεταλλευτεί για το καλό του λαού της. Συνήθως της πρόσδεση της στα διεθνή συμφέροντα την πλήρωσε ακριβά.

Σήμερα η Ελλάδα είναι ένας κοινωνικός σχηματισμός σε κρίση ταυτότητας, με χρεοκοπημένη οικονομία, αλλά και με την παρακαταθήκη της προσπάθειας του 2015, όπως και της ουμανιστικής διαχείρισης του προσφυγικού, αμφότερα γεγονότα με διεθνείς θετικές αντηχήσεις, που μάλιστα καθιστούν τον λαό της πρωτοπόρο του αγώνα και του ανθρωπισμού.

Πλέον, όμως, αποτελεί και κομμάτι του ανακινούμενου Ανατολικού ζητήματος: Το οποίο έναν αιώνα έπειτα από τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εξελίσσεται προς την αντίθετη μεριά: Από την Ανατολή προς την Δύση. Επίσης, ενώ τότε λύθηκε έπειτα από έναν γενικευμένο πόλεμο σήμερα καταλήγει σε έναν νέο.

Η κατάσταση στην Συρία αναδεικνύει όλες τις ρευστές πλευρές των ανταγωνισμών: Οι ΗΠΑ έναντι στην Ρωσία, η Ρωσία απέναντι στην Τουρκία, η Τουρκία απέναντι στους Κούρδους, η σουνιτική συμμαχία της Τουρκίας-Σ.Αραβίας απέναντι στον σιιτικό άξονα Συρίας-Ιράν για την ηγεμονία στον αραβικό κόσμο. Από πολλές απόψεις τα μέτωπα αλληλοκαλύπτονται, όπως και το ένα εισχωρεί στο άλλο. Ανεξάρτητα αν ο κίνδυνος είναι υπαρκτός, στην υπόθεση και μόνο ότι ο άξονας Τουρκίας-Σ.Αραβίας ενδέχεται να επιλέξει να προχωρήσει σε στρατιωτική εμπλοκή με την Ρωσία, τότε θα έχουμε μία άκρως επικίνδυνη εξέλιξη με παγκόσμιο αντίκτυπο εξαιτίας και του ρόλου του ΝΑΤΟ. Η παρουσία του οποίου στο Αιγαίο έχει και αυτόν τον ρόλο.

Εξ αντικειμένου, λοιπόν, η Ελλάδα καθώς εμπλέκεται σε όλες αυτές τις κρίσεις βρίσκεται εν όψει όχι απλώς οικονομικής-κοινωνικής κατάρρευσης, αλλά και ενδεχομένως σε ευθεία αμφισβήτηση της ίδιας της γεωπολιτικής της ενότητας. Τόσο διαμέσου των πολεμικών κινδύνων, όσο και του κινδύνου δημιουργίας συνθηκών ευρείας ανθρωπιστικής κρίσης στο εσωτερικό της-την οποία λογαριάζουν να εκμεταλλευτεί τόσο ο εγχώριος φασισμός όσο και τα διεθνή αρπαχτικά.

Η κρίση του καπιταλισμού, κρίση και διαλυτικότητα του Δυτικού κόσμου

Όμως κρίση ταυτότητας δεν περνά μόνο η Ελλάδα, αλλά ο κόσμος ολόκληρος, στο μεταίχμιο των ιδεολογιών και ενός συστήματος που αναιρεί τον εαυτό του. Και μάλιστα με εξαιρετικά επικίνδυνο, θλιβερό, όσο και ανεξέλεγκτο τρόπο.

Όπως ανεξέλεγκτη είναι η κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας. Μπορεί πολλοί αναλυτές, ή ακόμα και επίσημοι φορείς εξουσίας, να ερίζουν γύρω από το αν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο 1914, ή σε ένα νέο 1929, ωστόσο οι υπουργοί των χωρών του G20 την προπερασμένη εβδομάδα συμφώνησαν μεταξύ τους ομόφωνα ότι…τίποτε δεν μπορούν να κάνουν για να ανακόψουν τον εκτροχιασμό των διεθνών χρηματαγορών. Ενώ τρις δολάρια εξαϋλώνονται μέσα σε λίγες ημέρες στα χρηματιστήρια του κόσμου, στο προηγούμενο δίμηνο σημειώθηκαν οι χαμηλότερες κινήσεις διεθνούς εμπορίου στην ιστορία του καπιταλισμού! Μπορεί μία τέτοια κατάσταση να προχωρήσει για πολύ; Μπορεί το σύστημα βγει από το πρωτοφανές αδιέξοδο του δίχως το υφιστάμενο σχέδιο του πολέμου; Η απάντηση είναι: όχι, δεν μπορεί. Τουλάχιστον όχι με τις κλασικέςμορφές διαχείρισης της κρίσης.

Επειδή ο καπιταλισμός αρνείται βασικές πτυχές της αναπαραγωγής του (αυτονομείται από τον νόμο της αξίας, αναπαράγει αντιθέσεις πέρα από αυτόν και από τις πραγματικές κοινωνικές σχέσεις), επειδή στο εσωτερικό του εμφιλοχωρούν οι πλέον άναρχες και συγκρουσιακές δυνάμεις, συχνά αντιπαρατιθέμενες μεταξύ τους στην ίδια μόνο χώρα. Το φαινόμενο Τραμπ δεν έπεσε από τον ουρανό, την ώρα που η μισή αστική τάξη της χώρας αυτής συμπλέει στην στρατηγική του «γαία πυρί μιχθήτω», προκειμένου η Αμερική να ξαναγίνει η μία και αδιαμφισβήτητη παγκόσμια ηγεμόνας!

Επειδή και στην Αμερική, και στην Κεντρική Ευρώπη, και στην Ασία, ο νεοφιλελευθερισμός βγάζει τα ιδεολογικά του στολίδια, και εμφαίνεται όπως είναι στην ουσία του: Μία δικτατορία εξαϋλωσης της αξίας της εργατικής δύναμης, με της μορφές της καταστολής και του εκφασισμού βασικό στοιχείο της κοινωνικής του συμμαχίας και της ταξικής του πλατφόρμας, με διαλυμένες τις κοινωνικές σχέσεις, με αναιρεμένη την ίδια την κοινωνία σαν οντότητα, με εξαφανισμένο κάθε τι ανθρώπινο μέσα από τον άνθρωπο. Ο Ναζισμός, ο Πινοσέτ, η Κινέζικη δικτατορία, ο Τραμπ, είναι το πολιτικό πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού.

Επειδή σήμερα κάνουν την εμφάνιση τους τα σημάδια βαθιάς σήψης των δύο πυλώνων όπου στηριζόταν ο Δυτικός Πολιτισμός, δηλαδή ο Διαφωτισμός και ο Χριστιανισμός.μετ2

Υπάρχει χρόνος και θεωρία για να γίνει η αναγκαιότητα συνείδηση;

Αυτή είναι η εποχή μας. Θα περίμενε κανείς ότι όλες αυτές οι διαψεύσεις θα απελευθέρωναν προοδευτικές δυνάμεις ανάμεσα στους λαούς. Αλλά αν εξαιρέσουμε τον ελληνικό λαό, η Ευρώπη μάλλον διολισθαίνει σε μία συντηρητική στροφή προς το έθνος κράτος. Γιατί η επιστροφή στο έθνος κράτος μόνο από συντηρητική σκοπιά μπορεί να επινοηθεί, σχεδιαστεί και διεκπεραιωθεί με βάση τόσο την κίνηση της Ιστορίας, όσο και τους συσχετισμούς δύναμης μεταξύ των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών,και μάλιστα υπό την καθοδήγηση εθνικών ελίτ με ακροδεξιό κινηματικό περιεχόμενο!

Σήμερα η σοσιαλιστική επανάσταση σε μία μόνο χώρα είναι ανέφικτη ενώ ο κόσμος βρίσκεται ενόψει νέων ανακατατάξεων ιστορικού χαρακτήρα.

Και οι εξεγέρσεις της νέας εποχής; Εδώ βλέπουμε σε περιπτώσεις (Ουκρανία) οι λαοί να εξεγείρονται διεκδικώντας την θέση του μισθωτού σκλάβου, αρκεί να είναι κάτω από μία άλλη σημαία. Ή να στοχοποιεί έναν τύραννο (Αίγυπτος, Τυνησία), ή την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και το πολιτικό προσωπικό της (Ελλάδα) αλλά ούτε καν σε όψεις του το ίδιο το κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Και αυτές είναι οι καλές περιπτώσεις. Αλλού (Λιβύη, Συρία) τέτοιες εξεγέρσεις δεν ήταν παρά υποκινούμενες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Και ακόμα περιμένουμε να ζητήσει συγνώμη το κομμάτι εκείνο της Αριστεράς που πανηγύριζε για την εξέγερση ενάντια στον »δικτάτορα Καντάφι».

Το ανοσοποιητικό σύστημα της κοινωνίας προλαβαίνει να συγκροτηθεί; Λείπει εκκωφαντικά όχι η πρόθεση ή κάποια αντανακλαστικά, αλλά μία νέα συνεκτική θεωρία, ένας νέος συνδυασμός οργανωτικής και ιδεολογικής προετοιμασίας του συνειδητού. Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να ομολογήσουμε, να παραδεχτούμε, την ήττα καταρχήν της διαλεκτικής και του μαρξισμού κατόπιν. Γιατί μόνο αν παραδεχτούμε την ήττα, από το ίδιο νήμα μπορεί και πρέπει να τραβηχτούν νέες κλωστές που θα κινητοποιήσουν τεράστιες υλικές δυνάμεις.

Όλα αυτά έχει μία αξία να τα αναλογιστεί ο κόσμος της Αριστεράς, δεδομένου ότι έχει ξεφύγει προ πολλού από τα πλαίσια της λογικής και της πραγματικότητας η κριτική γύρω από το τι μπορεί, τι εκπροσωπεί, και τι είναι μία απόπειρα διαχείρισης της κοινοβουλευτικής εξουσίας από μία δύναμη της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας. Όσο ποτέ άλλοτε ο πήχης για μία αγωνιστική ταξική πλατφόρμα δεν είχε μπει τόσο ψηλά από εκείνους που μιλάνε εκ μέρους μίας αυθεντικά επαναστατικής ηθικής. Άλλο τόσο όσο ποτέ δεν υπήρχε και τόσο μεγάλη απόσταση από τις ενδιαφερόμενες μάζες.

Επειδή η ζωντανή διαλεκτική έχει αντικατασταθεί από αποσπασματικά ιδεολογικά σχήματα, μουσειακές εκθέσεις ιδεών και τελικά μία θεολογία/εσχατολογία της επανάστασης. Σ’ αυτά ακριβώς τα πλαίσια μια παρόμοια κριτική σε μία τέτοια κυβέρνηση όπως αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, ίσως να βοηθάει την υπόλοιπη Αριστερά για να βρίσκει άλλο ένα άλλοθι επαναστατικής διαφοροποίησης, αλλά δεν έχει καμία σχέση με όσα κανονικά θα έπρεπε να επεξεργάζεται γύρω από τις κατευθύνσεις και τις απαιτήσεις των καιρών. Και, δυστυχώς, «είναι τα σπίρτα μας βρεγμένα» και όσο ποτέ άλλοτε δεν χάσκει παγκοσμίως ένα τεράστιο ιδεολογικό κενό, όσο ποτέ άλλοτε, επίσης, είναι απαραίτητο να χτιστούν ταξικές συμμαχίες με τους λαούς της περιοχής μας.

Αυτή η κυβέρνηση προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε διεθνείς και εγχώριους εχθρούς έχοντας εξωθηθείστον δρόμο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, με όλους τους μονόδρομους και τα αδιέξοδα που εμπεριέχει. Και πέρα από τις προσπάθειες της για μία κάποια αναδιανομή των βαρών, ή τον πόλεμο της στο μεταπολιτευτικό πλέγμα εξουσίας, δυσδιάκριτο μένει το που σταματούν οι δικές της ευθύνες που δεν φαίνεται να μπορεί να αναστρέψει την παραγωγική αποδιάρθρωση ή να οργανωθεί η κοινωνία των εργαζομένων σε πιο στέρεα και θεσμική ακόμα βάση, και που ξεκινούν αντικειμενικοί παράγοντες δυσκολίας για όλα τα παραπάνω.

Παρόλα αυτά, ο ελληνικός λαός αποδεικνύεται μέχρι τώρα διπλά πρωτοπόρος: Πέρα από την ουμανιστική του κατεύθυνση στα όρια των δυνατοτήτων του, η όλη του στάση έχει εξ αντικειμένου και ένα πρωτοπόρο πολιτικό πρόσημο, εφόσον δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε ο εθνικιστικός κλυδωνισμός του ευρωπαϊκού οικοδομήματος να έχει ένα υπολογίσιμο ιδεολογικό αντίβαρο στα Νότια του, αντίβαρο που όχι στα λόγια, αλλά με τις πράξεις του, θέτει τους όρους για μία ιδεολογικοπολιτική διχοτόμηση σε όλη την Ευρώπη.

Υπό αυτή την έννοια μπορούν και πρέπει να γεννηθούν νέες διεθνικές συμμαχίες με προοδευτικό περιεχόμενο, ενώ η αποσύνθεση εξακολουθεί να είναι ο κανόνας σε όλον τον πλανήτη.

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή, Ιμπεριαλισμός, Μετανάστες | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ένας χρόνος ΣΥΡΙΖΑ: κατακτημένες νίκες, κατακτημένες ήττες

Posted by eamgr στο 24 Ιανουαρίου, 2016

 

Έναν χρόνο συμπυκνωμένων εξελίξεων σε όλα τα επίπεδα ζήσαμε από την πρώτη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Από την σκοπιά και μόνο των πολιτικών συμπερασμάτων που βγήκαν αυτή την χρονιά, αυτή πρέπει να μείνει, και θα μείνει, στην ιστορία σαν μία χρονιά καθοριστική.

  • Ο κόσμος της εργασίας επιτέλους κατέκτησε την δική του κοινωνικοπολιτική πλατφόρμα, συγκροτημένη σε πολιτικό μπλοκ εξουσίας, την οποία και επιβεβαίωσε τρεις φορές μέσα σε 8 μήνες!

  • Αυτή η πολιτική νίκη έσπασε το μεταπολεμικό ταμπού σε όλη την Ευρώπη ότι η Αριστερά δεν μπορεί να λάβει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Έσπασε, παράλληλα, και το αντίστοιχο μετεμφυλιακό ταμπού στην Ελλάδα. Η Αριστερά της ήττας και της μανιοκαταθλιπτικής περιπλάνησης σε ιστορικές στιγμές του παρελθόντος, έπρεπε να αποκτήσει έναν σύγχρονο ταξικό, προγραμματικό-πλειοψηφικό λόγο όχι μόνο για το πως πρέπει να μοιράζεται ο πλούτος, αλλά και για το πως παράγεται, ποια είναι η θέση της χώρας στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας. Αυτά τα ζητήματα προσπάθησε, και προσπαθεί, με όλες τις θεωρητικές/οργανωτικές ανεπάρκειες του να απαντήσει το κομμάτι εκείνο της Αριστεράς που αισθάνεται την ευθύνη και το χρέος να τα απαντήσει ώστε να ξεβαλτώσει την ταξική πάλη. Ακόμα, για όσους το ξεχνάνε, ο ΣΥΡΙΖΑ, μόλις κάτι μήνες πριν τον Γενάρη του 2014, πλασάρονταν από την μιντιακή διαπλοκή σαν κόμμα ακραίων και κουκουλοφόρων!

  • Η διαρκής οριακή διαπραγμάτευση με όλες τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις κινήθηκε στην λογική της εκμετάλλευσης της γεωπολιτικής θέσης της Ελλάδας παρόλη την δεινή της οικονομική κατάσταση, εντούτοις αποδείχθηκε ότι ο έτερος ιμπεριαλιστικός πόλος (άξονας Κίνας-Ρωσίας) δεν φαίνεται αρκετά δυνατός ώστε να καλύψει μία αμφισβήτηση εκ μέρους της χώρας μας της εξάρτησης της από τον δυτικό ιμπεριαλισμό. Μέσα σε αυτόν τον χρόνο,και καθώς η Ελλάδα βρίσκεται σε έναν εξαιρετικά αποσταθεροποιητικό γεωπολιτικό κυκεώνα, η χώρα μας έγινε αντικείμενο των πιο σκληρών πιέσεων για μετατροπή της ακόμα και σε Συρία, σε περίπτωση που η κυβέρνηση τραβούσε το σκοινί.

  • Η εξ αυτού επιβεβαίωση της θέσης της χώρας, προς το παρόν, σε μία, επίσης προς το παρόν, ολοκλήρωση όπως αυτή της Ευρώπης, δεν ήταν αναίμακτη ούτε για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ούτε και για την γερμανική ηγεμονία. Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε χρόνο, και πολύ καλά κάνει και ακόμα είναι στην κυβέρνηση, προωθώντας μια συμμαχία ενάντια στον μερκελικό ορντολιμπεραλισμό, μία συμμαχία που τέμνει κάθετα και οριζόντια χώρες και πολιτικούς σχηματισμούς στην Ευρώπη, είναι η μεγαλύτερη νίκη αυτής τους της προσπάθειας.

  • Η Ελλάδα επανεγγράφηκε στον διεθνή χάρτη-από όπου ήταν ξεγραμμένη σαν έθνος κράτος- σαν χώρα με αξιοπρέπεια, με έναν λαό που παλεύει κόντρα σε όλες τις απειλές, έστω και χωρίς συμμάχους. Η τομή του δημοψηφίσματος, το γεγονός ότι η Ελλάδα αποτέλεσε επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων είναι κατάκτηση αυτού του λαού, και αυτής του της κυβέρνησης.

  • Οι τεράστιες πιέσεις που αναγκάστηκαν φανερά να ασκήσουν οι εγχώριοι και ξένοι εχθροί του λαού μας αποκάλυψε μέχρι και στον τελευταίο αδαή-αρκεί να μην έχει κοντή μνήμη-το αληθινό τους προσωπείο. Το δημοψήφισμα του Ιουλίου είχε επίσης και αυτόν ακριβώς τον χαρακτήρα, ενώ πλέον ορθά καταγράφεται-έπειτα από τις παραδοχές Στουρνάρα ότι το πραξικόπημα του αστικού μπλοκ, το σχέδιο της »αριστερής παρένθεσης», ήταν σε πλήρη εξέλιξη ήδη από το 2014, από πριν τις εκλογές δηλαδή-καταγράφεται, λοιπόν, και σαν μια ηχηρή αποδοκιμασία τέτοιων ολοκληρωτικών πρακτικών ακύρωσης της βούλησης του λαού.

  • Εφόσον οι πλατιές αυταπάτες για την αληθινή οικονομική, παραγωγική, διεθνή, γεωπολιτική, θέση της χώρας-αλλά και οι αριστερές αυταπάτες για τους διεθνείς συσχετισμούς, όσο και για το αν η διαδικασία αποτίναξης του ιμπεριαλιστικού ζυγού είναι μια υπόθεση απλής απόφασης, και όχι μια εξαιρετικά σύνθετη σειρά αντικειμενικών σταδίων-κατέπεσαν, αναδεικνύοντας ένα πιο καθαρό τοπίο-για όποιον θέλει να το βλέπει κιόλας έτσι-ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα θα δώσει την μάχη ενάντια στην ντόπια ολιγαρχία, τον παρασιτισμό, και στα κοινωνικά στρώματα που στηρίζουν αυτή την πλατφόρμα που συνοψίστηκε σε ένα 32% και με το ΝΑΙ.

  • Η μάχη θα είναι δύσκολη, με εφόδιο μια λειψή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, και έχοντας να αντιστρατευτεί τον πόλεμο εκ δεξιών και εξ αριστερών. Και το βασικότερο: Έχοντας ακόμα να παλέψει με τους ίδιους αντιπάλους σε παγκόσμιο επίπεδο. Αντίπαλοι οι οποίοι από ό,τι φαίνεται στήνουν και πάλι σκηνικά α λα Ιούλιο, καθυστερώντας σκόπιμα- σε ένα παιχνίδι φθοράς από κοινού με το εν Ελλάδι ανασυγκροτημένο στην Βουλή και στους δρόμους, αντιπολιτευτικό μπλοκ- την συζήτηση για την πρώτη αξιολόγηση και το κούρεμα του χρέους. Σε ακόμα πιο anapoulmay1-thumb-largeδυσμενείς-αλλά καθόλα υπαρκτές σαν ενδεχόμενο-απειλητικές συνθήκες η Ελλάδα μπορεί να μην βρεθεί εκ νέου απλώς αντιμέτωπη με έναν οικονομικό πνιγμό, αλλά ακόμα και με μια αμφισβήτηση της ίδιας της γεωπολιτικής της ενότητας σαν έθνος κράτος.

Η πρώτη χρονιά ΣΥΡΙΖΑ αφήνει ανοιχτά όλα τα πεδία πάλης, με νίκες κατακτημένες, αλλά και με ήττες, επίσης κατακτημένες.

Ακόμα να χωνέψει το αστικό μπλοκ και το διεθνές ιμπεριαλιστικό στερέωμα ότι έχει να κάνει με ένα κόμμα της Αριστεράς το οποίο, έστω και με τις ελλειμματικές του, έστω και με τις ρεφορμιστικές του αυταπάτες, προσπαθεί-θέλοντας, ή μη από την σκοπιά του κόσμου της εργασίας, ο μόνος που την στηρίζει-να ξαναστήσει την χρεοκοπημένη υλικά και πνευματικά χώρα μας στα πόδια της. Και από έρμαιο των δικών τους αντιθέσεων να την κάνει υπολογίσιμη ανεξάρτητη δημοκρατία.

Ανδρέας  Μπεντεβής

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »