Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

Archive for the ‘Μετανάστες’ Category

Δικαίωση των εργατών γης στα ματωμένα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας

Posted by eamgr στο 30 Μαρτίου, 2017

Με την σημερινή του απόφαση το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δικαίωσε τους εργάτες από το Μπαγκλαντές που πυροβολήθηκαν από τους επιστάτες του εργοδότη Βαγγελάτου στις φυτείες  φράουλας στην Μανωλάδα το 2013, επειδή διεκδικούσαν τα δεδουλευμένα τους και να μπή φραγμός στις συνθήκες απόλυτης εργασιακής ζούγκλας και εργοδοτικής ασυδοσίας.126306-manoladab

Στο δικαστήριο προσέφυγαν 42 εργάτες κατά της Ελλάδας και αφορά την παραβίαση του άρθρου 4 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου που απαγορεύει την καταναγκαστική εργασία.

Σύμφωνα με την απόφαση το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε, ομόφωνα, ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 4 § 2 (απαγόρευση της καταναγκαστικής εργασίας) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η θέση των προσφευγόντων ήταν εντός της εμπορίας ανθρώπων και καταναγκαστικής εργασίας. Το Δικαστήριο διαπιστώνει, επίσης, ότι η Ελλάδα παρέβη τις υποχρεώσεις της, να αποτρέψει την εμπορία ανθρώπων, την προστασία των θυμάτων, να διερευνήσει αποτελεσματικά αν διαπράττονται εγκλήματα και να τιμωρήσει τους υπεύθυνους για την εμπορία.

Το Ανώτατο Δικαστήριο επιδίκασε αποζημίωση 16.000 ευρώ για καθέναν που συμμετείχε στη διαδικασία ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου και 12.000 ευρώ για τους υπολοίπους προσφεύγοντες για το σύνολο των βλαβών που τους προκλήθηκαν. Επίσης, το Δικαστήριο τους αναγνώρισε 4.363,64 ευρώ συνολικά για τα δικαστικά έξοδα.

Σύντομο ιστορικό

Οι εργάτες προσλήφθηκαν τον Οκτώβριο του 2012 για τη συγκομιδή φράουλας στην Μανωλάδα. Δούλευαν καθημερινά από τις επτά το πρωί έως της επτά το βράδυ, υπό την επίβλεψη ένοπλων μπράβων, και ζούσαν σε πρόχειρες παράγκες χωρίς τουαλέτες ή τρεχούμενο νερό.

Το πρώτο τρίμηνο του 2013, οι εργάτες προχώρησαν σε απεργία απαιτώντας την καταβολή των απλήρωτων μισθών τους. Οι εργοδότες, όχι μόνο δεν πλήρωσαν  τους μισθούς, αλλά προσέλαβαν άλλους εργάτες, επίσης από το Μπαγκλαντές. Οι απλήρωτοι εργάτες συγκεντρώθηκαν ζητώντας για μια ακόμη φορά να πληρωθούν και τότε, η συμμορία του Βαγγελάτου τους πυροβόλησε εν ψυχρώ! Από τύχη δεν υπήρξε νεκρός. Οι τραυματίες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο και στη συνέχεια ανακρίθηκαν από την αστυνομία.

Οι δράστες  συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη για απόπειρα φόνου – στη συνέχεια οι κατηγορίες μετατράπηκαν σε πρόκληση σοβαρών σωματικών βλαβών – και για εμπορία ανθρώπων.

Με μια  ομόφωνη απόφαση ντροπής, αυτοεξευτελισμού και αυτοκαταδίκης της ίδιας της ελληνικής δικαιοσύνης, το μικτό Κακουργιοδικείο Πάτρας στης 30ής Ιουλίου 2014  αθώωσε  τη δολοφονική συμμορία των φραουλοχώραφων της Μανωλάδας. Παρά την πρόταση της εισαγγελέα της έδρας   που  είχε ζητήσει τη καταδίκη για το αδίκημα της εμπορίας ανθρώπων και τις βαριές σωματικές βλάβες. Χαρακτηρίζοντας τους κατηγορούμενους αδίστακτους και αμετανόητους, με εργοδοτική «τζάμπα μαγκιά», ταυτόχρονα  είχε επιρρίψει ευθύνες και στους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους για τα αιματηρά γεγονότα στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας.

Στις 21 Οκτωβρίου 2014, οι εργαζόμενοι ζήτησαν από τον εισαγγελέα στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο να ασκήσει έφεση κατά της απόφασης του Κακουργιοδικείου, υποστηρίζοντας ότι η κατηγορία της εμπορίας ανθρώπων δεν είχε εξεταστεί σωστά. Το αίτημα απορρίφθηκε  η απόφαση του Κακουργιοδικείου  έγινε οριστική!!  και θα χαρακτηρίζει διαχρονικά την ελληνική δικαιοσύνη θυμίζοντας οτι «η δικαιοσύνη είναι φίδι  δαγκώνει μόνο τους ξυπόλυτους».

Posted in Εργασιακά, Μετανάστες | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΠΕΤΡΟΥΛΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ

Posted by eamgr στο 10 Ιανουαρίου, 2017

temponeras

Όπου κι αν ψάξουμε στη μελλοντική μνήμη Νίκο Τεμπονέρα θα είσαι στήριγμα να ακουμπήσουμε το βλέμμα  μας,κι ας πέρασαν 26 χρόνια από κείνο το χειμωνιάτικο βράδυ του Γενάρη του ’91.

Από το βράδυ που οι παρακρατικοί λοστοί έβαλαν σημάδι τη ζωή και τη γνώση.

26 χρόνια πέρασαν από το βράδυ που ο αγωνιστής δάσκαλος  Νίκος Τεμπονέρας πλήρωσε με την ίδια τη ζωή του την υπεράσπιση των μαθητών του, των νέων παιδιών, για να υπάρχει ελπίδα.

…Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα……

Παρακολουθήστε τα βίντεο από τη συγκέντρωση μνήμης, τιμής και αγώνα,

26χρόνια μετά τη θυσία του αγωνιστή δάσκαλου Νίκου Τεμπονέρα

Posted in Επικαιρότητα, Μετανάστες | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η έκβαση της παγκόσμιας συστημικής κρίσης:

Posted by eamgr στο 11 Μαρτίου, 2016

Από το Ανατολικό ζήτημα προς την Ευρώπη, σαν οριακή κρίση ταυτότητας του κόσμου

μετ3

Εξαιρετικά σημαντικές είναι οι εξελίξεις με την προσφυγική κρίση (που ονομάζεται λαθραία έτσι, σαν κομμάτι της παγκόσμιας συστημικής κρίσης που αποτελεί), καθώς αυτή αναδεικνύει τις φοβερές παγκόσμιες αντιθέσεις, τις ανάγει σε ένα πρακτικά ανώτερο, με αντίστοιχα τετελεσμένα, επίπεδο.

Τρεις ειδήσεις της τελευταίας εβδομάδας, πέρα από την επίσημη παραδοχή του χάσματος και της διάλυσης του «κοινού ευρωπαϊκού χώρου» από την τελευταία σύνοδο κορυφής: Ο χαιρετισμός του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Πολωνού Ντόναλντ Τουσκ, στο οριστικό κλείσιμο της Βαλκανικής οδού, η επιβεβαίωση εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ως νόμιμης της κίνησης των Σλοβενίας/Κροατίας/Σερβίας να κλείσουν τα σύνορα στους πρόσφυγες, και, τρίτον, οι φράχτες που χτίζουν-και η στρατιωτική εντατικοποίηση στα σύνορα τους που συνοδεύει την κίνηση αυτή- τρεις μικρές χώρες της Βαλτικής (Λετονία, Εσθονία, Λιθουανία) με μέτωπο προς την Ρωσία!

Τι επικυρώνουν όλα αυτά; Ότι, α) η Ελλάδα μετεξελίσσεται μεσοπρόθεσμα σε χώρα-στρατόπεδο της ανθρωπιστικής κρίσης, ενώ αρκετές χώρες την εξορίζουν, εκ των πραγμάτων, εκτός των ευρωπαϊκών συνόρων! Και, β) Ότι στην Ευρώπη προκύπτει- διαμέσου της κατάτμησης της ολοκλήρωσης της ΕΕ και της συντηρητικής επιστροφής στα έθνη-κράτη- ένα νέο παραπέτασμα από την Βαλτική μέχρι την Αδριατική, ένα παραπέτασμα προς κάθε χρήση. Αξίζει να σταθεί κανείς σε αυτό το τελευταίο. Και ιδιαίτερα έπειτα από την εξέλιξη στις χώρες τις Βαλτικής.

Δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι αυτές οι χώρες προχώρησαν στην κίνηση αυτή επειδή 5 χιλιάδες (!!) Σύριοι βρέθηκαν στα εδάφη τους ερχόμενοι από την Ρωσία και με κατεύθυνση προς την Φινλανδία. Αλλά ακόμα και εάν είναι έτσι, ακόμα και εάν όντως οι χώρες αυτές μαζί με εκείνες της Κεντρικής Ευρώπης προχωράνε σε αυτή την κατάτμηση της ΕΕ και της ζώνης Σένγκεν από «κεντρομόλες» πολιτικές επιλογές (άνοδος της ξενοφοβίας και των ακροδεξιών δυνάμεων), θα έπρεπε να δούμε τι σημαίνει αυτό από ιστορική/πολιτική άποψη ενώ οι παγκόσμιοι ανταγωνισμοί για κυριαρχία περνάνε σε νέα φάση όξυνσης. Θα πρέπει, δηλαδή, να δούμε τι εξελίξεις εγγράφει σε όλα τα επίπεδα η άνοδος του εθνικισμού, ιδιαίτερα σε ένα πολεμικό φόντο.

Η κατάτμηση της ευρωπαϊκής ηπείρου στο πολεμικό φόντο των παγκόσμιων ανταγωνισμών

Ας πούμε, ένας καχύποπτος παρατηρητής δεν μπορεί παρά να εντοπίζει σε εκείνες τις χώρες του μετώπου Βίσεγκραντ-συμμάχων του τον αμερικάνικο παράγοντα. Στο κάτω κάτω κάτω ήταν υπό αμερικάνικης επιτήρησης που μία σειρά από αυτές τις χώρες εντάχθηκαν εξαρχής στην ΕΕ. Η προτεραιότητα των ΗΠΑ ήταν, και είναι, ο έλεγχος σε συγκεκριμένα πλαίσια αυτής της αντιθετικής προς εκείνην (όσο και αλληλοσυμπληρούμενης) ολοκλήρωσης της ΕΕ., της οποίας ο ρόλος, το ειδικό βάρος και το περιεχόμενο επαναπροσδιορίστηκε έπειτα από την κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου το 1989, βάζοντας σε αγκύλη τις οριοθετήσεις και τους συσχετισμούς δύναμης του μεταπολεμικού κόσμου. Τα τελευταία πέντε χρόνια η αμερικάνικη προτεραιότητα εκφράζεται διαμέσου της οικονομικοπολιτικής αποσταθεροποίησης αυτού του αδύναμου κρίκου μεταξύ των μεγάλων παγκόσμιων παιχτών: Η Ευρώπη, εξάλλου, χαρακτηρίζεται από ενδογενείς αντιφάσεις, και βασικά την ανισόμετρη ανάπτυξη της. Αυτό το νόημα έχει η επίθεση των αμερικάνικων funds στο Νότιο υπογάστριο της.

Σήμερα, ανεξάρτητα εάν αυτό είναι στο χέρι, ή στην πρόθεση, των αμερικάνων, η προσφυγική κρίση εντείνει την αποσταθεροποίηση μεταφέροντας την από την Μέση Ανατολή στην καρδιά της Ευρώπης. Θα ήταν ανόητο να μην σκεφτεί κανείς ότι αυτή η αποσταθεροποίηση με την σειρά της δεν έχει την δική της θέση στους παγκόσμιους ανταγωνισμούς. Οι οποίοι, βασικά, εκπορεύονται από μία βασική αρχή: Την προσπάθεια των ΗΠΑ αφενός να ανακατανέμει τις σφαίρες επιρροής στην Ασία στην προσπάθεια της να αναχαιτίσει την κινέζικη ηγεμονία, και αφετέρου να ψαλιδίσει τον άξονα Ρωσίας-Κίνας, όπως και έναν λογικό «αρραβώνα» Γερμανίας-Ρωσίας. Και εδώ κολλάει, εν δυνάμει και ασχέτως προθέσεων, η όξυνση στα ευρωπαϊκά σύνορα της Ρωσίας, όπως και η προώθηση του ΝΑΤΟ στα νώτα της, αλλά και στο Αιγαίο.

Η θέση της Ελλάδας: Ανάμεσα στο Ανατολικό Ζήτημα και στην κρίση του Δυτικού κόσμου

Η Ελλάδα, η γεωπολιτική θέση της οποίας την καθιστά ιστορικά ένα παίγνιο των διεθνών ανταγωνισμών, σπάνια επιχείρησε (εδώ που τα λέμε, μόνο με την επανάσταση του ΔΣΕ το έκανε πράξη) να αμφισβητήσει αυτή την θέση ή και να την εκμεταλλευτεί για το καλό του λαού της. Συνήθως της πρόσδεση της στα διεθνή συμφέροντα την πλήρωσε ακριβά.

Σήμερα η Ελλάδα είναι ένας κοινωνικός σχηματισμός σε κρίση ταυτότητας, με χρεοκοπημένη οικονομία, αλλά και με την παρακαταθήκη της προσπάθειας του 2015, όπως και της ουμανιστικής διαχείρισης του προσφυγικού, αμφότερα γεγονότα με διεθνείς θετικές αντηχήσεις, που μάλιστα καθιστούν τον λαό της πρωτοπόρο του αγώνα και του ανθρωπισμού.

Πλέον, όμως, αποτελεί και κομμάτι του ανακινούμενου Ανατολικού ζητήματος: Το οποίο έναν αιώνα έπειτα από τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εξελίσσεται προς την αντίθετη μεριά: Από την Ανατολή προς την Δύση. Επίσης, ενώ τότε λύθηκε έπειτα από έναν γενικευμένο πόλεμο σήμερα καταλήγει σε έναν νέο.

Η κατάσταση στην Συρία αναδεικνύει όλες τις ρευστές πλευρές των ανταγωνισμών: Οι ΗΠΑ έναντι στην Ρωσία, η Ρωσία απέναντι στην Τουρκία, η Τουρκία απέναντι στους Κούρδους, η σουνιτική συμμαχία της Τουρκίας-Σ.Αραβίας απέναντι στον σιιτικό άξονα Συρίας-Ιράν για την ηγεμονία στον αραβικό κόσμο. Από πολλές απόψεις τα μέτωπα αλληλοκαλύπτονται, όπως και το ένα εισχωρεί στο άλλο. Ανεξάρτητα αν ο κίνδυνος είναι υπαρκτός, στην υπόθεση και μόνο ότι ο άξονας Τουρκίας-Σ.Αραβίας ενδέχεται να επιλέξει να προχωρήσει σε στρατιωτική εμπλοκή με την Ρωσία, τότε θα έχουμε μία άκρως επικίνδυνη εξέλιξη με παγκόσμιο αντίκτυπο εξαιτίας και του ρόλου του ΝΑΤΟ. Η παρουσία του οποίου στο Αιγαίο έχει και αυτόν τον ρόλο.

Εξ αντικειμένου, λοιπόν, η Ελλάδα καθώς εμπλέκεται σε όλες αυτές τις κρίσεις βρίσκεται εν όψει όχι απλώς οικονομικής-κοινωνικής κατάρρευσης, αλλά και ενδεχομένως σε ευθεία αμφισβήτηση της ίδιας της γεωπολιτικής της ενότητας. Τόσο διαμέσου των πολεμικών κινδύνων, όσο και του κινδύνου δημιουργίας συνθηκών ευρείας ανθρωπιστικής κρίσης στο εσωτερικό της-την οποία λογαριάζουν να εκμεταλλευτεί τόσο ο εγχώριος φασισμός όσο και τα διεθνή αρπαχτικά.

Η κρίση του καπιταλισμού, κρίση και διαλυτικότητα του Δυτικού κόσμου

Όμως κρίση ταυτότητας δεν περνά μόνο η Ελλάδα, αλλά ο κόσμος ολόκληρος, στο μεταίχμιο των ιδεολογιών και ενός συστήματος που αναιρεί τον εαυτό του. Και μάλιστα με εξαιρετικά επικίνδυνο, θλιβερό, όσο και ανεξέλεγκτο τρόπο.

Όπως ανεξέλεγκτη είναι η κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας. Μπορεί πολλοί αναλυτές, ή ακόμα και επίσημοι φορείς εξουσίας, να ερίζουν γύρω από το αν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο 1914, ή σε ένα νέο 1929, ωστόσο οι υπουργοί των χωρών του G20 την προπερασμένη εβδομάδα συμφώνησαν μεταξύ τους ομόφωνα ότι…τίποτε δεν μπορούν να κάνουν για να ανακόψουν τον εκτροχιασμό των διεθνών χρηματαγορών. Ενώ τρις δολάρια εξαϋλώνονται μέσα σε λίγες ημέρες στα χρηματιστήρια του κόσμου, στο προηγούμενο δίμηνο σημειώθηκαν οι χαμηλότερες κινήσεις διεθνούς εμπορίου στην ιστορία του καπιταλισμού! Μπορεί μία τέτοια κατάσταση να προχωρήσει για πολύ; Μπορεί το σύστημα βγει από το πρωτοφανές αδιέξοδο του δίχως το υφιστάμενο σχέδιο του πολέμου; Η απάντηση είναι: όχι, δεν μπορεί. Τουλάχιστον όχι με τις κλασικέςμορφές διαχείρισης της κρίσης.

Επειδή ο καπιταλισμός αρνείται βασικές πτυχές της αναπαραγωγής του (αυτονομείται από τον νόμο της αξίας, αναπαράγει αντιθέσεις πέρα από αυτόν και από τις πραγματικές κοινωνικές σχέσεις), επειδή στο εσωτερικό του εμφιλοχωρούν οι πλέον άναρχες και συγκρουσιακές δυνάμεις, συχνά αντιπαρατιθέμενες μεταξύ τους στην ίδια μόνο χώρα. Το φαινόμενο Τραμπ δεν έπεσε από τον ουρανό, την ώρα που η μισή αστική τάξη της χώρας αυτής συμπλέει στην στρατηγική του «γαία πυρί μιχθήτω», προκειμένου η Αμερική να ξαναγίνει η μία και αδιαμφισβήτητη παγκόσμια ηγεμόνας!

Επειδή και στην Αμερική, και στην Κεντρική Ευρώπη, και στην Ασία, ο νεοφιλελευθερισμός βγάζει τα ιδεολογικά του στολίδια, και εμφαίνεται όπως είναι στην ουσία του: Μία δικτατορία εξαϋλωσης της αξίας της εργατικής δύναμης, με της μορφές της καταστολής και του εκφασισμού βασικό στοιχείο της κοινωνικής του συμμαχίας και της ταξικής του πλατφόρμας, με διαλυμένες τις κοινωνικές σχέσεις, με αναιρεμένη την ίδια την κοινωνία σαν οντότητα, με εξαφανισμένο κάθε τι ανθρώπινο μέσα από τον άνθρωπο. Ο Ναζισμός, ο Πινοσέτ, η Κινέζικη δικτατορία, ο Τραμπ, είναι το πολιτικό πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού.

Επειδή σήμερα κάνουν την εμφάνιση τους τα σημάδια βαθιάς σήψης των δύο πυλώνων όπου στηριζόταν ο Δυτικός Πολιτισμός, δηλαδή ο Διαφωτισμός και ο Χριστιανισμός.μετ2

Υπάρχει χρόνος και θεωρία για να γίνει η αναγκαιότητα συνείδηση;

Αυτή είναι η εποχή μας. Θα περίμενε κανείς ότι όλες αυτές οι διαψεύσεις θα απελευθέρωναν προοδευτικές δυνάμεις ανάμεσα στους λαούς. Αλλά αν εξαιρέσουμε τον ελληνικό λαό, η Ευρώπη μάλλον διολισθαίνει σε μία συντηρητική στροφή προς το έθνος κράτος. Γιατί η επιστροφή στο έθνος κράτος μόνο από συντηρητική σκοπιά μπορεί να επινοηθεί, σχεδιαστεί και διεκπεραιωθεί με βάση τόσο την κίνηση της Ιστορίας, όσο και τους συσχετισμούς δύναμης μεταξύ των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών,και μάλιστα υπό την καθοδήγηση εθνικών ελίτ με ακροδεξιό κινηματικό περιεχόμενο!

Σήμερα η σοσιαλιστική επανάσταση σε μία μόνο χώρα είναι ανέφικτη ενώ ο κόσμος βρίσκεται ενόψει νέων ανακατατάξεων ιστορικού χαρακτήρα.

Και οι εξεγέρσεις της νέας εποχής; Εδώ βλέπουμε σε περιπτώσεις (Ουκρανία) οι λαοί να εξεγείρονται διεκδικώντας την θέση του μισθωτού σκλάβου, αρκεί να είναι κάτω από μία άλλη σημαία. Ή να στοχοποιεί έναν τύραννο (Αίγυπτος, Τυνησία), ή την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και το πολιτικό προσωπικό της (Ελλάδα) αλλά ούτε καν σε όψεις του το ίδιο το κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Και αυτές είναι οι καλές περιπτώσεις. Αλλού (Λιβύη, Συρία) τέτοιες εξεγέρσεις δεν ήταν παρά υποκινούμενες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Και ακόμα περιμένουμε να ζητήσει συγνώμη το κομμάτι εκείνο της Αριστεράς που πανηγύριζε για την εξέγερση ενάντια στον »δικτάτορα Καντάφι».

Το ανοσοποιητικό σύστημα της κοινωνίας προλαβαίνει να συγκροτηθεί; Λείπει εκκωφαντικά όχι η πρόθεση ή κάποια αντανακλαστικά, αλλά μία νέα συνεκτική θεωρία, ένας νέος συνδυασμός οργανωτικής και ιδεολογικής προετοιμασίας του συνειδητού. Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να ομολογήσουμε, να παραδεχτούμε, την ήττα καταρχήν της διαλεκτικής και του μαρξισμού κατόπιν. Γιατί μόνο αν παραδεχτούμε την ήττα, από το ίδιο νήμα μπορεί και πρέπει να τραβηχτούν νέες κλωστές που θα κινητοποιήσουν τεράστιες υλικές δυνάμεις.

Όλα αυτά έχει μία αξία να τα αναλογιστεί ο κόσμος της Αριστεράς, δεδομένου ότι έχει ξεφύγει προ πολλού από τα πλαίσια της λογικής και της πραγματικότητας η κριτική γύρω από το τι μπορεί, τι εκπροσωπεί, και τι είναι μία απόπειρα διαχείρισης της κοινοβουλευτικής εξουσίας από μία δύναμη της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας. Όσο ποτέ άλλοτε ο πήχης για μία αγωνιστική ταξική πλατφόρμα δεν είχε μπει τόσο ψηλά από εκείνους που μιλάνε εκ μέρους μίας αυθεντικά επαναστατικής ηθικής. Άλλο τόσο όσο ποτέ δεν υπήρχε και τόσο μεγάλη απόσταση από τις ενδιαφερόμενες μάζες.

Επειδή η ζωντανή διαλεκτική έχει αντικατασταθεί από αποσπασματικά ιδεολογικά σχήματα, μουσειακές εκθέσεις ιδεών και τελικά μία θεολογία/εσχατολογία της επανάστασης. Σ’ αυτά ακριβώς τα πλαίσια μια παρόμοια κριτική σε μία τέτοια κυβέρνηση όπως αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, ίσως να βοηθάει την υπόλοιπη Αριστερά για να βρίσκει άλλο ένα άλλοθι επαναστατικής διαφοροποίησης, αλλά δεν έχει καμία σχέση με όσα κανονικά θα έπρεπε να επεξεργάζεται γύρω από τις κατευθύνσεις και τις απαιτήσεις των καιρών. Και, δυστυχώς, «είναι τα σπίρτα μας βρεγμένα» και όσο ποτέ άλλοτε δεν χάσκει παγκοσμίως ένα τεράστιο ιδεολογικό κενό, όσο ποτέ άλλοτε, επίσης, είναι απαραίτητο να χτιστούν ταξικές συμμαχίες με τους λαούς της περιοχής μας.

Αυτή η κυβέρνηση προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε διεθνείς και εγχώριους εχθρούς έχοντας εξωθηθείστον δρόμο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, με όλους τους μονόδρομους και τα αδιέξοδα που εμπεριέχει. Και πέρα από τις προσπάθειες της για μία κάποια αναδιανομή των βαρών, ή τον πόλεμο της στο μεταπολιτευτικό πλέγμα εξουσίας, δυσδιάκριτο μένει το που σταματούν οι δικές της ευθύνες που δεν φαίνεται να μπορεί να αναστρέψει την παραγωγική αποδιάρθρωση ή να οργανωθεί η κοινωνία των εργαζομένων σε πιο στέρεα και θεσμική ακόμα βάση, και που ξεκινούν αντικειμενικοί παράγοντες δυσκολίας για όλα τα παραπάνω.

Παρόλα αυτά, ο ελληνικός λαός αποδεικνύεται μέχρι τώρα διπλά πρωτοπόρος: Πέρα από την ουμανιστική του κατεύθυνση στα όρια των δυνατοτήτων του, η όλη του στάση έχει εξ αντικειμένου και ένα πρωτοπόρο πολιτικό πρόσημο, εφόσον δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε ο εθνικιστικός κλυδωνισμός του ευρωπαϊκού οικοδομήματος να έχει ένα υπολογίσιμο ιδεολογικό αντίβαρο στα Νότια του, αντίβαρο που όχι στα λόγια, αλλά με τις πράξεις του, θέτει τους όρους για μία ιδεολογικοπολιτική διχοτόμηση σε όλη την Ευρώπη.

Υπό αυτή την έννοια μπορούν και πρέπει να γεννηθούν νέες διεθνικές συμμαχίες με προοδευτικό περιεχόμενο, ενώ η αποσύνθεση εξακολουθεί να είναι ο κανόνας σε όλον τον πλανήτη.

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή, Ιμπεριαλισμός, Μετανάστες | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ελλάδα, Συρία, Ιράν, Λιβύη: Η μετουσίωση της επίθεσης του ιμπεριαλισμού σε «μεταναστευτικό πρόβλημα»

Posted by eamgr στο 29 Απρίλιος, 2015

Εκατόμβη νεκρών η Μεσόγειος.10338658_10202752624695682_5940313949493219734_o Αυτή η γωνιά της γης, το ιστορικά διαμορφωμένο πολυπολιτισμικό γεωγραφικό χωνευτήρι στο οποίο καλλιεργήθηκαν οι πλέον προοδευτικοί πολιτισμοί της αρχαιότητας (σε αξεδιάλυτη αναμεταξύ τους αλληλεπίδραση), έχει μετατραπεί 2.500 χρόνια αργότερα σε έναν τοίχο πολιτισμικής διαφοροποίησης ανάμεσα στην «ανωτερότητα» και την «κατωτερότητα», σε μία απέραντη συνοριοφυλακή του τρόμου, με τα εκατέρωθεν «σύνορα» να χαράσσονται με βάση τους όρους διατίμησης της ανθρώπινης ζωής, έτσι όπως καθορίζονται με αναφορά τις αξίες της νεοφιλελεύθερης, κατά τα λοιπά,  «παγκοσμιοποίησης».

Η κατασταλτική διαχείριση του από τα δυτικά εξουσιαστικά κέντρα, όπως και εργαλειακή του χρησιμότητα για την ανάδειξη της κάθε είδους φοβίας σαν πυρήνα της ιδεολογικής τους κυριαρχίας, δεν αποτελεί απλώς επιστροφή σε αναπόφευκτες αντιστοιχίσεις με το πολιτισμικο επίπεδο που είχαν κατακτήσει οι προκρατικές μορφές οργάνωσης των κοινωνιών: Στο κάτω-κάτω, σε εκείνες, η μορφή του «ξένου» ή του «αιτούντα άσυλου» ήταν σε γενικές γραμμές πολύ πιο σεβαστή από ό,τι είναι σήμερα. Περισσότερο μοιάζει με μια σύγχρονη επαναφορά της περιοδικής κρίσης ανθρωπισμού που βαδίζει χέρι – χέρι με τις περιοδικές κρίσεις και το ανεπίστρεπτο σάπισμα του καπιταλισμού. Πότε στήνοντας Νταχάου, πότε βυθίζοντας στον πάτο της θαλάσσης τους παρείσακτους, τους υποδεέστερους- έτσι τουλάχιστον όπως τους προσδιορίζει η διαταξική κοινωνική συμμαχία της καθολικής συναίνεσης στην αναγκαιότητα της κοινωνικής διαφοροποίησης και της καθολικής εκμετάλλευσης. Η ίδια συναίνεση που θα μπορούσε δια μέσω του μεταναστευτικού να τονώσει την εθνική περηφάνεια έναντι του «τρίτου κόσμου», από τον οποίον μας χωρίζει η λεπτή γραμμή της πιστοληπτικής ικανότητας ώστε να δανειζόμαστε από τα χρόνια του ευρωπαροξυσμού και δώθε για να καταναλώνουμε και να αισθανόμαστε κομμάτι της προηγμένης Δύσης.

Το μέγεθος της τραγωδίας, τα εκατοντάδες θύματα και οι εικόνες των μικρών παιδιών να χαροπαλεύουν έθεσε για την ώρα στο κάδρο της γελοιότητας τις επιχειρήσεις γενικής τρομοκράτησης του πληθυσμού μέσα από τις στυλιζαρισμένες με αηδιαστικό κυνισμό εικόνες των περιπλανώμενων στις πλατείες μας μεταναστών, αλλά δεν τις ματαιώσε: Εξάλλου, για τις επιχειρήσεις αυτές, η χρησιμότητα του μεταναστευτικού είναι ακριβώς ότι μπορεί να βγει από την φαρέτρα τους a la carte.

Θρυαλλίδα γενικότερων εξελίξεων κάλλιστα θα μπορούσε να αναδειχτεί στο κοντινό μέλλον το μεταναστευτικό. Όπως έχει αναδειχτεί, εξάλλου, σαν τέτοια μέσα στις δύο τελευταίες δεκαετίες. Πάντοτε χρησίμευε προκειμένου οι κοινωνικές/ταξικές διαφοροποιήσεις να μεταβαπτιστούν σε εθνοτικές/φυλετικές- ώστε το μίσος να εμφανιστεί σε κυρίαρχη αξία. Όχι μόνο στην Ελλάδα, μα παντού στην Ευρώπη, η διαχείριση του από την άρχουσα τάξη- και εν μέσω της διαλυτικότητας του εργατικού κινήματος- σηματοδότησε την νόμιμη και έγκυρη, με μεγάλη λαϊκή συναίνεση, εγκαθίδρυση των νεοφασιστικών όρων της κοινωνικής αναπαραγωγής.

Πλέον, όμως, αποκτά καθαρά και μια νέα, αναμενόμενη, όψη εδώ στην χώρα μας: Μετατρέπεται αργά αλλά σταθερά σε πρωτεύον αντιδραστικό εργαλείο ενάντια στην νέα κυβέρνηση. Από εκείνους που το γιγάντωσαν, από εκείνους που γιγάντωσαν οι ίδιοι μέσα από αυτό. Και από τους απολογητές/ντόπιους εκφραστές της παγκόσμιας κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού- του μόνου αληθινού υπεύθυνου για το μεταναστευτικό ζήτημα.

Και έτσι ακούς: Κίνδυνο χολέρας ανακαλύπτει πολιτευτής της ΝΔ. Βία και ανομία. Τολμάνε και βγαίνουν και λιάζονται, λένε τα κανάλια. Εθνική προδοσία κάθε παραχώρηση σπιθαμής της ελληνικής γης στους αλλόθρησκους. Θάνατος στους ξένους. Χρυσαυγιτοποίηση του δημόσιου λόγου. Και από κοντά, ένα σωρό σάιτ της μπόχας, που τα διαβάζουν νεοέλληνες- της μπόχας και οι ίδιοι- και που αναπαράγουν καθημερινά »ειδήσεις» για τον Σομαλό που βίασε μια Ελληνίδα και τον Αφγανό που έγδαρε έναν Έλληνα (παρεμπιπτόντως, θα είχε ενδιαφέρον να έκανε μια μήνυση κάποια δημόσια αρχή σε αυτούς τους ιστότοπους του πιθηκισμού, ώστε να τους αναγκάσει να αποδείξουν την ορθότητα της »είδησης», αλλά και την ταυτότητα αυτών των παράπλευρων του κεντρικού σάιτ της χρυσής αυγής).

Θέλει μεγάλη προσοχή. Γιατί η κοινωνία μας δεν έχει μάθει να συζητάει απλά και λογικά. Και ιδιαίτερα στο μεταναστευτικό, οι κυρίαρχες απόψεις, που σαν συμπληγάδες εγκλωβίζουν μια ορθή λύση είναι- εδώ και χρόνια, και όχι μονάχα τώρα- από την μία το »πετάξτε τους στην θάλασσα» και από την άλλη το »no border». Στην μέση οι ίδιοι αυτοί οι απόκληροι, οι κυνηγημένοι. Και η αλληλεγγύη, ο αντιρατσιστικός λόγος είναι αναγκαία, μα όχι ικανή συνθήκη για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες τους αφενός, αλλά και αφετέρου για να τεθεί το ζήτημα στις σωστές του, διεθνείς πολιτικές διαστάσεις: Η χώρα μας είναι άδικο, και δεν μπορεί, να φορτωθεί όλα τα απόνερα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Πολύ απλά επειδή, μεταξύ άλλων, το μεταναστευτικό- αν δεν αναδειχθεί στην ολότητα του σαν προωθητικός παράγοντας γα την σφυρηλάτηση μιας συμμαχίας των λαών της πολύπαθης περιοχής μας ενάντια στον ιμπεριαλισμό-  θα αναδείξει τον εθνικισμό σε βασικό καταλύτη όλων των κοινωνικοπολιτικών διεργασιών.

Υπάρχει ένα εξαιρετικά κοινό σημείο ανάμεσα στην- πολύμορφη ήδη και απρόβλεπτη στο μέλλον- επίθεση των διεθνών εξουσιαστικών κέντρων εδώ στην Ελλάδα και σε αυτές ακριβώς τις χώρες από όπου προέρχονται τα καραβάνια των νέων προσφύγων: Ότι στα πλαίσια του παγκόσμιου ανταγωνισμού για κυριαρχία χτυπιούνται ακριβώς τα πιο επικίνδυνα πολιτικά υποδείγματα: Η νέα αντιμνημονιακή κυβέρνηση/μέτωπο στην Ελλάδα, καθώς και τα πλέον προοδευτικά και ανυπόταχτα καθεστώτα ανάμεσα στον αραβικό/μουσουλμανικό κόσμο: Η Λιβύη, η Συρία και το Ιράν.MET

Στο δια ταύτα: Η αλληλεγγύη και η έμπρακτη στήριξη προς τους μετανάστες είναι ο πρόλογος μονάχα- έστω και απαραίτητος- για να γραφτεί το βιβλίο της συμμαχίας των καταπιεσμένων ενάντια στην ιμπεριαλιστική επιβολή. Όχι μόνο επειδή οι άνθρωποι αυτοί θέλουν να φύγουν από εδώ και όχι να μείνουν (πόσο μάλλον σαν περιπλανόμενοι πένητες ή στοιβαγμένοι ανά 20 σε αντίστοιχων τετραγωνικών δωμάτια), αλλά και επειδή εξ αιτιάς της άνευ προηγουμένου ταυτόχρονης αποσταθεροποίησης στην Αφρική, αλλά και στην Μέση Ανατολή οι ροές είναι, και θα εξακολουθήσουν να είναι, εξαιρετικά αυξημένες- αν και εμφανίζονται σκοπίμως διογκωμένες από τα ΜΜΕ. Διογκωμένες ακριβώς επειδή οι ταξικοί διαχωρισμοί παίζουν τον ρόλο και σε αυτήν την περίπτωση: Σε γενικές γραμμές, και δίχως αυτό να διαφοροποιεί την τραγική τους κατάσταση, οι  άνθρωποι που καραφεύγουν στα σάπια πλεούμενα των 2 χιλιάδων ευρώ είναι άνθρωποι της μεσαίας και άνω τάξης των χωρών αυτών- οι πιο φτωχοί αναγκάζονται σε ακόμα πιο αδιέξοδες μετακινήσεις σε άλλες, μουσουλμανικές χώρες. Δεν έρχονται όλοι εδώ, έρχεται μόνο μια μικρή μερίδα των ξεριζωμένων (εξάλλου οι ροές προς την Ιταλία και Ισπανίας είναι πενταπλάσιες σε σχέση με εκείνες προς την Ελλάδα).

Συνολικότερα: Το μεταναστευτικό αποτελεί ένα ζήτημα ιστορικών διαστάσεων. Κάτι αντίστοιχο με τις μνημειώδεις τεράστιες μετακινήσεις των πληθυσμών στον χωροχρόνο της ανθρώπινης ιστορίας. Και για αυτό, σαν ιστορικό ζήτημα, η μαζική μετακίνηση που άλλοτε συγκρότησε νέες κοινωνίες και πολιτισμούς, νέες φυλές, νέα έθνη κτλ, σήμερα έχει εξίσου πολλές πλευρές και όψεις, όμως αντίστροφα, πλέον, αρνητικές κυρίως: Αντί να ενώνει και να σμίγει όπως παλιότερα, πλέον η μετακίνηση πληθυσμών χωρίζει και διαιρεί. Τρέφει την βία, τον ρατσισμό και τους επίπλαστους κοινωνικούς ανταγωνισμούς (εθνοτικούς/θρησκευτικούς) που υποκαθιστούν την κυρίαρχη αντίθεση: Εκείνην ανάμεσα στους καταπιεστές και τους καταπιεζομένους.

Η ανθρωπότητα δεν θα γλυτώσει από αυτήν την ιστορική οπισθοδρόμηση αν δεν ξεπεράσει την κεφαλαιοκρατική εξουσία. Πριν από αυτό, όμως. Αλλά και πριν συμφωνήσουμε στο ελάχιστο σαν νεοελληνική κοινωνία για όλα αυτά- και μάλλον επειδή ο φασισμός είναι καλά ριζωμένος- πρέπει άμεσα και με μόνιμο σχέδιο να δωθούν λύσεις, πριν το μεταναστευτικό φανεί χρήσιμο για έναν γενικευμένο κοινωνικό πόλεμο (ο ισλαμικός φονταμενταλισμός δεν είναι καθόλου διαχειρίσιμος και φανερός, πέρα από τα δικά μας ακροδεξιά φυντάνια). Για την ώρα, βλέπουμε να χρησιμεύει για να τρωθεί η κυβερνητική εικόνα από εκείνους που έχουν βαλθεί να εκμεταλλευτούν ό,τι μπορούν για να πνιγεί η προσπάθεια της Αριστεράς να σωθεί η ίδια η ύπαρξη του νεοελληνικού κράτους (γιατί αυτό διακυβεύεται σήμερα με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, και όχι οι δανειακές υποχρεώσεις απλώς).

Να δοθούν έγγραφα για να φύγουν όσοι το επιθυμούν, να φτιαχτούν οργανωμένα και διαχειρίσιμα καταλύματα φιλοξενίας και να αξιοποιηθούν στην ανασυγκρότηση της οικονομίας όσοι επιθυμούν να μείνουν στην χώρα, με πλήρη δικαιώματα- και ας σκούζουν οι φασίστες. Αυτό ξέρουν να κάνουν μόνο, έτσι και αλλιώς. Και μόνο εκείνους συμφέρει και τρέφει η στασιμότητα του μεταναστευτικού, ή το να γίνει η χώρα μια τεράστια αποθήκη ψυχών.

 

 Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα, Μετανάστες | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

ώδινεν όρος και έτεκε μυν!

Posted by eamgr στο 8 Αύγουστος, 2014

Ξύπνησε ο δικηγορικός σύλλογος της Πάτρας στα πλαίσια της δήθεν «θεσμικής του δραστηριότητας».

Επιχειρεί μάλιστα  ανοιχτά και με πρωτοφανή τρόπο να παρέμβει και να ματαιώσει την νομική διαδικασία επανάληψης της δίκης με άλλη σύνθεση, πράγμα που όχι μόνο δικαιολογεί αλλά και επιβάλλει η απόλυτη αντίθεση στην δικανική πεποίθηση της εισαγγελέας της έδρας του μικτού ορκωτού κακουργιοδικείου και της απόφασης του δικαστηρίου.

Στους δύο μήνες σχεδόν διεξαγωγής της δίκης, ούτε ο πρόεδρος, ούτε ο γραμματέας δεν βρήκαν το χρόνο να παραβρεθούν στην ακροαματική διαδικασία για το «μέγα κοινωνικό ζήτημα εργασιακής εκμετάλλευσης», της  απόλυτης βαρβαρότητας που ξεκίναγε με την εμπορία ανθρώπων από το Μπαγκλαντές και τελείωνε στη σκοποβολή με ανθρώπινους στόχους.

Βέβαια η νομική ύλη του καθεστώτος της πιο άγριας εκμετάλλευσης της εργασίας διευρύνει τα επαγγελματικά συμφέροντα της υψηλής και αμοραλιστικής κάστας του επαγγέλματος, σε βάρος ακόμη των χιλιάδων δικηγόρων που αυτή η κάστα εκμεταλλεύεται και υποτάσσει με μερικές «ουρίτσες» για να εξασφαλίζουν έστω στοιχειώδη ασφάλιση. Η παρέμβαση της κοινωνίας χάλασε την μνημονιακή ευωχία και νάρκη αυτής της κάστας.

Γι’ αυτό επιθετικά και σκόπιμα παρεμβαίνει υπέρ του Βαγγελατικού δικαιικού πολιτισμού. Αυτό είναι όντως θέμα γενικότερου ενδιαφέροντος!!!

Οι εργαζόμενοι μετανάστες και Έλληνες γνωρίζουν καλά ότι το μόνο τους αποκούμπι δεν είναι η λειτουργία της δήθεν ανεξάρτητης δικαιοσύνης αλλά ο μαζικός ταξικός καθημερινός τους αγώνας.

 

ΕΡΓΑΤΙΚΟ  ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ  ΜΕΤΩΠΟ

 

Posted in Ανακοινώσεις, Επικαιρότητα, Εργασιακά, Μετανάστες | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

ΟΜΟΦΩΝΑ!!!! ΑΥΤΟΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ-ΑΥΤΟΚΑΤΑΔΙΚΗ

Posted by eamgr στο 30 Ιουλίου, 2014

    ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗΣ    fraoyla

 Αυτά υπογράφει η απόφαση του μικτού ορκωτού κακουργιοδικείου Πατρών για το νεοελληνικό κοινωνικό σχηματισμό με την απόφαση αθώωσης της δολοφονικής συμμορίας των φραουλοχώραφων της Μανωλάδας !!!

  ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΚΡΑΤΟΣ-ΘΕΣΜΟΙ ΑΠΑΡΤΧΑΙΝΤ  Αυτά επιχείρησαν και διέταξαν τη δολοφονική επίθεση στα nomisterάκια όχι ο Βαγγελάτος. Αυτά όχι απλά αθώωσαν , αλλά θεσμοποίησαν και νομιμοποίησαν το δικαιικό σύστημα των «αναδρομικών και της συναλλαγής» για την αντιμετώπιση  της ζωντανής εργασίας.

Απόφαση που σίγουρα εξέπληξε και τους φανατικότερους χρυσαυγίτες.

 Το μικτό ορκωτό κακουργιοδικείο ανακήρυξε το Βαγγελάτο, την ομάδα του και τις μεθόδους του, σε θεσμό της ευρωπαϊκής νεοελληνικής κοινωνίας του ΑΠΑΡΤΧΑΙΝΤ, στην οποία δεν εντάσσονται μόνο τα «μελαμψά κοντά ανθρωπάκια του Μπαγκλαντές» αλλά κάθε άνθρωπος της άμεσης ζωντανής εργασίας!!!

 Η κοινωνία των δούλων όπως μας ανακήρυξε το μικτό ορκωτό κακουργιοδικείο του βαγγελατικού πολιτισμού έχει το λόγο στη συνέχεια!!!

 Μέχρι τώρα φαίνεται να αποδεχόμαστε αν όχι να υιοθετούμε τον προσδιορισμό της κοινωνίας των δούλων σε όλα τα επίπεδα. Πολιτικό σύστημα, κόμματα, κοινωνικές οργανώσεις, εργατικά συνδικάτα ,επιστημονικές και νομικές οργανώσεις αλλά και ατομικές συμπεριφορές.

 Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η εργατική τάξη, η κοινωνία της εργασίας, η κοινωνία του ελεύθερου δημοκρατικού ουμανιστικού πνεύματος, η ανθρώπινη κοινωνία δηλαδή, έχει ακόμη τις εσωτερικές δυνάμεις να νικήσει τις δυνάμεις των αγελαίων ανθρωποειδών που ανακήρυξαν σε ιδανικό το δικαστήριο του βαγγελατικού πολιτισμού!!!

                    Μιχάλης Βασιλάκης, γραμματέας του ΕΑΜ

Posted in Ανακοινώσεις, Επικαιρότητα, Εργασιακά, Μετανάστες | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Συνέντευξη με την Ουρανία Μπίρμπα:

Posted by eamgr στο 22 Ιουλίου, 2014

 «Κορυφαία μάχη η δίκη για τη Μανωλάδα»

22.07.2014

Η Ουρανία Μπίρμπα, μέλος του ΕΑΜ και εκλεγμένη δημοτική σύμβουλος Πάτρας με τη ΡΑΠ-Ανθρώπινη πόλη, μας μίλησε για τη δίκη της Μανωλάδας, που βρίσκεται σε εξέλιξη. Η Ουρανία από την αρχή βρέθηκε στο πλευρό των μεταναστών, στους οποίους στέκονται αλληλέγγυα σωματεία, συλλογικότητες και οργανώσεις της περιοχής.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕς

Ποιες είναι οι μέχρι τώρα εξελίξεις στη δίκη των μπράβων της Βαγγελάτος Α.Ε. για τους πυροβολισμούς εναντίον των μεταναστών εργατών γης που ζητούσαν τα δεδουλευμένα τους; 

Η δίκη ξεκίνησε στις αρχές Ιούνη. Διεξάγεται κάτω από δύσκολες συνθήκες για τους 35 μετανάστες εργάτες γης, που στις 17 Απρίλη του 2013 γνώρισαν το πιο αποκρουστικό πρόσωπο της εργοδοτικής τρομοκρατίας, όταν έπεσαν τραυματισμένοι από τις σφαίρες των μπράβων του Βαγγελάτου στα φραουλοχώραφα της ντροπής, της «μαύρης» εργασίας και της αδίστακτης εμπορίας ανθρώπων.
Οι μετανάστες είναι φοβισμένοι για πιθανή απέλαση, ταλαιπωρημένοι και, επειδή δεν γνωρίζουν τη γλώσσα, είναι αναγκασμένοι να απαντάνε μέσω μεταφραστή στις ειρωνικές, απειλητικές και πολλές φορές προκλητικές ερωτήσεις της πολυπληθούς υπεράσπισης των κατηγορουμένων, με επικεφαλής το γνωστό Κούγια. Ερωτήσεις του τύπου: «Δεν ήταν στην αρχική συμφωνία η διαμονή σας στις παράγκες; Αν δεν σας άρεσαν οι συνθήκες, γιατί δεν μένατε αλλού;». Ή το καταπληκτικό: «Αφού δεν σας πλήρωνε, γιατί δεν φεύγατε να πάτε στο Μπαγκλαντές;».
Κορυφαίο ζήτημα είναι η μετατροπή της κατηγορίας από απόπειρα ανθρωποκτονίας σε βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη μετά από ένσταση των κατηγορουμένων και απόφαση του συμβουλίου εφετών. Αυτή η μετατροπή της κατηγορίας είναι πρόβλημα της δικαιοσύνης μας ως κοινωνία απέναντι στον άνθρωπο μετανάστη που περπάτησε χιλιάδες χιλιόμετρα για να ζήσει μια καλύτερη ζωή. 
Η αιτιολογία δε της μετατροπής της κατηγορίας προσωπικά με αφήνει άναυδη. Οι μπράβοι του Βαγγελάτου και οι πραγματογνώμονες των κατηγορουμένων ισχυρίζονται ότι πυροβόλησαν από απόσταση πάνω από 50 μέτρα και ότι έτσι αυτά τα φυσίγγια (ήταν για λαγό) δεν σκοτώνουν, αλλά τραυματίζουν!
Αναρωτιέμαι ποιος από τους κατηγορούμενους, ή τους δικηγόρους υπεράσπισης, ή τους πραγματογνώμονες, ποιος από την έδρα, ποιος υπουργός Δικαιοσύνης, ποιος από όλους εμάς θα καθόταν στα 60 μέτρα (και όχι στα 20 μέτρα που πυροβόλησαν τους μετανάστες) να τον πυροβολήσουν;
Το λιγότερο λοιπόν για μένα,  αυτό που πρέπει να γίνει, είναι το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Πάτρας να εξετάσει την απόπειρα ανθρωποκτονίας, γιατί μόνο από τύχη δεν είχαμε νεκρό. Να μη σκοτώσουμε εμείς και οι θεσμοί μας τους μετανάστες που γλίτωσαν από τον Βαγγελάτο.

Οι εργάτες γης με ποιους τρόπους έχουν προσπαθήσει να οργανωθούν και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους πριν και μετά τα γεγονότα στη Βαγγελάτος Α.Ε.; 

Η πρώτη μορφή οργάνωσης των μεταναστών ήταν όταν κατέβηκαν σε απεργία, επειδή δεν τους πλήρωνε ο Βαγγελάτος και τους απειλούσε. Στη συνέχεια, μετά τα αιματηρά γεγονότα του Απρίλη, έφτιαξαν σωματείο εργατών γης και μαζί με την Ένωση Μεταναστών Εργατών δίνουν αγώνα για τα δεδουλευμένα τους (ακόμη είναι απλήρωτοι), για τα υπόλοιπα δικαιώματά τους και για τη νόμιμη παραμονή τους, ενάντια στο σύγχρονο δουλεμπόριο. 

Ποια είναι η συμπαράσταση στους μετανάστες εργάτες γης από τις δυνάμεις του κινήματος και την Αριστερά;

Δεκάδες σωματεία, το Εργατικό Κέντρο Πάτρας, οργανώσεις της Αριστεράς, άλλες συλλογικότητες βρίσκονται δίπλα τους ο καθένας με τον τρόπο του. Αλλά χρειάζεται να γίνουν πολύ περισσότερα. Μερικοί που αυτοπροσδιορίζονται ως ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα λάμπουν διά της απουσίας τους. Θέλω να πιστεύω ότι την ύστατη στιγμή θα πάρουν θέση δίπλα στους μετανάστες, δίπλα στην εργατική τάξη, γιατί και η σιωπή είναι συνενοχή.
Οι εργοδότες-φραουλοπαραγωγοί της Μανωλάδας μπορεί να «καταριούνται» τον Βαγγελάτο που τράβηξε την κουρτίνα και φάνηκε αυτή η αθλιότητα, όπως και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους, και όλοι μαζί ποντάρουν στη συλλογική λήθη και τη χοάνη του εκφασισμού μιας κοινωνίας σε απόγνωση και βαθιά κρίση αξιών και ιδεών.
Εμείς όμως οι κομουνιστές, οι αριστεροί, οι προοδευτικοί, οι δημοκρατικά σκεπτόμενοι άνθρωποι δεν πρέπει να αφήσουμε να συγκαλυφτεί και να αποχτήσει κανονικότητα αυτός ο κοινωνικός κανιβαλισμός. Για μας δεν μπορεί να ισχύει η λογική «κάθε θαύμα τρεις ημέρες», ούτε να νομίζουμε ότι η αλληλεγγύη αρχίζει και σταματάει με τα δελτία ειδήσεων και πάμε για άλλα. Αυτή την άθλια πραγματικότητα της ληστρικά δολοφονικής «μαύρης» εργασίας μεταναστών και Ελλήνων πρέπει να την αλλάξουμε τώρα, γιατί αύριο θα είναι αργά.

 Ποια είναι η σημασία της έκβασης της δίκης;

Η έκβαση της δίκης των μεταναστών είναι το πρώτο βήμα για να μη μετατραπούν τα θύματα σε θύτες, για να ζητήσουμε ως δημοκρατική κοινωνία συγνώμη από τους μετανάστες εργάτες γης, που είναι αυτοί που κρατάνε ζωντανή την όποια αγροτική μας παραγωγή, μέσα από την παραδειγματική τιμωρία του Βαγγελάτου και των μπράβων του.
Η μέρα της απόφασης του ΜΟΔ Πάτρας πλησιάζει και όλοι πρέπει να είμαστε εκεί, από το βουλευτή μέχρι το δήμαρχο, από το συνδικαλιστή μέχρι τον άνεργο.
Κορυφαία μάχη για τους μετανάστες της Μανωλάδας, αλλά και όλης της εργατικής τάξης της χώρας μας, είναι η έκβαση αυτής της δίκης. Είναι μάχη ενάντια στη «μαύρη» και απλήρωτη εργασία. Είναι μάχη ενάντια στον πιο ακραίο ρατσισμό και φασισμό. Είναι μάχη για να σταματήσουν οι Μανωλάδες σε όλη την Ελλάδα, από την Κρήτη μέχρι τη Σκάλα Λακωνίας και τη Βόρεια Ελλάδα. Είναι μάχη για να μη γίνει όλη η Ελλάδα μια Μανωλάδα.

 

 Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Εργατική Αριστερά  : http://dea.org.gr/

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά, Μετανάστες | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΙΑ ΜΑΝΩΛΑΔΑ!

Posted by eamgr στο 18 Ιουνίου, 2014

 

Αυτές τις μέρες στις δικαστικές αίθουσες της Πάτρας εκδικάζεται η υπόθεση του φραουλοπαραγωγού από την Μανωλάδαmanolada-fraoules1-660 και των υποτακτικών του, που πυροβόλησαν στο ψαχνό τους μετανάστες –εργάτες γης επειδή τόλμησαν να ζητήσουν το αυτονόητο …Τα δεδουλευμένα τους … επειδή τόλμησαν έστω για λίγο να αμφισβητήσουν το καθεστώς της σύγχρονης δουλείας που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Για πρώτη φορά στα ελληνικά δεδομένα παραπέμπεται στο δικαστήριο κάποιος με την κατηγορία του trafficking. Μέσα από τον σύγχρονο δουλέμπορο και την συμμορία του η άρχουσα τάξη βλέπει να αντικατοπτρίζεται το χυδαίο είδωλο της και τρέμει μπροστά στο ενδεχόμενο μιας πιθανής βαριάς καταδίκης .Για να προστατέψει τα κεκτημένα της δεν διστάζει να παρέμβει χυδαία ,έχοντας πάντα την σιωπηλή συγκατάθεση της «τυφλής» αλλά κατά τα άλλα ταξικής δικαιοσύνης ,αλλάζοντας το κατηγορητήριο από «Απόπειρα ανθρωποκτονίας «σε «Βαριά σκοπούμενη βλάβη’’ μετά από ένσταση των κατηγορουμένων με την αιτιολογία ότι πάνω από τα 20 μετρά απόσταση δεν δύναται να σκοτώσεις με κυνηγητική καραμπίνα!!! Επιχειρώντας να πέσουν στα μαλακά οι άξιοι εκπρόσωποι τους προκαλώντας το κοινό περί δικαίου αίσθημα .

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι μια πιθανή βαριά καταδίκη του φραουλοπαραγωγού και των παρατρεχάμενων του θα είναι μια τεραστία νίκη του εργατικού κινήματος (που δεν γνωρίζει από σύνορα )και μια βαριά καταδίκη για όλη την άρχουσα τάξη που θεώρει τον εργαζόμενο εξάρτημα αναλώσιμο, δημιουργώντας ένα δεδικασμένο-εργαλείο ανατροπής στα χέρια του μαχόμενου λαϊκού κινήματος.

Αυτά είδαν και οι σύγχρονοι δουλέμποροι του ελληνικού κράτους που θέλουν να ονομάζονται κυβέρνηση και μας χαρίζουν καθημερινά σκηνές απείρου κάλους .Είναι πασιφανές πλέον ότι το ίδιο το λεγόμενο επίσημο κράτος δεν διστάζει να φορέσει το μανδύα του παρακρατικού κάθε φορά που αισθάνεται ότι το εξουσιαστικό σύστημα κινδυνεύει από μαχητικές διεκδικήσεις του λαϊκού κινήματος .Χρησιμοποιούν κάθε διαθέσιμο μέσο, την δήθεν ανεξάρτητη δικαστική αρχή και τα ΜΑΤ για να αντιμετωπίσουν τις επικίνδυνες για το σύστημα καθαρίστριες του υπουργείου οικονομικών (και πολλές άλλες πληττόμενες ομάδες κατά καιρούς) .Ως άλλη μια κάστα επικίνδυνων για το ανθρώπινο είδος υπανθρώπων οι κάθε είδους ΣΑΜΑΡΟΒΕΝΙΖΕΛΟΙ συμπεριφέρονται στο κόσμο της εργασίας ως σύγχρονοι δουλέμποροι. Θεωρούν πως όλα τους ανήκουν ολοκληρωτικά, χρησιμοποιούν όσο έχουν ανάγκη τα εργατικά χεριά και μετά στην εφεδρεία. Νομίζουν ότι απευθύνονται σε απορρίμματα που απλά τα εναποθέτεις στην χωματερή μόλις τερματιστεί η χρηστικότητα τους και όποιος τολμήσει να αντιμιλήσει και να διεκδικήσει με αξιοπρέπεια αυτά που δικαιωματικά του ανήκουν τον σαπίζουν καθημερινά στο ξύλο μέχρι να σωπάσει…mat-katharistries-b-600x309

Στην αντίπερα όχθη την ώρα που μοίραζαν γροθιές και κλοτσιές στις καθαρίστριες ένα ακόμα «ανεξάρτητο»ργανο (και με τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ να λάμπει δια της απουσίας του αρνούμενος να αναλάβει τις εύθηνες του )το λεγόμενο Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας έπαιρνε απόφαση για ομαδικές απολύσεις στην χαλυβουργία .Μετά από μήνες περικοπών και διαθεσιμότητων ο Μανεσης με το Α.Σ.Ε. απέλυσε 45 χαλυβουργους από τους 96 συνολικά. Η κυβερνητική εκπρόσωπος, Σοφία Βούλτεψη υπερασπίστηκε την απόφαση του Ανώτατου Συμβουλίου Εργασίας, με το επιχείρημα ότι «αν χρεοκοπήσει η επιχείρηση θα φύγουν όλοι και κανείς δε θα ρωτηθεί» !!!Αποδεικνύουν περίτρανα πόσο αναλώσιμους μας θεωρούν ως εργαζόμενους γυρίζοντας μας χρόνια πίσω στην εποχή των σκλάβων .Σκοπός τους η ληστρική εκμετάλλευση που θα ποτίζει ακόμα και με αίμα αν χρειαστεί το βαμπίρ της κεφαλαιοκρατικής ανάπτυξης παγκοσμίως από τα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας μέχρι τις φαβέλες της Βραζιλίας.

Στην εποχή της πλήρους επικράτησης του νεοφιλελεύθερου μοντέλου της κοινωνίας, ο σύγχρονος εργάτης σκλάβος του συστήματος δεν έχει καμιά ελπίδα αν δεν καταλάβει την δύναμη που κρατά στα χεριά του. Η δύναμη αύτη βρίσκεται μέσα στα σωματεία και το μαζικό εργατικό κίνημα και ολοκληρώνεται με την ένωση του με όλες αυτές τις πηγές αντίστασης που ξεπηδούν από την κοινωνία .Η ολοκλήρωση αυτής της μεγαλειώδους δύναμης του μαχητικού διεκδικητικού κινήματος είναι ικανή να δημιουργήσει το απαραίτητο ρεύμα ανατροπής που θα μπορέσει να ανατρέψει και να ξεθεμελιώσει τα πιόνια που καμώνονται τους κυβερνώντες και με τις πολιτικές τους καθορίζουν τις ζωές μας.

Γιατί όλοι μαζί μπορούμε και δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να μας πετάξει στο περιθώριο και θα διεκδικήσουμε το δικαίωμα στην εργασία!
• Γιατί το μαζικό εργατικό κίνημα έχει ταξικό χρέος να προστατέψει τον εαυτό του και τις νεότερες γενιές απέναντι στην λαίλαπα του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού!
• Γιατί όπως λέει και ο στίχος σε ένα τραγούδι :“Και μου θυμίζει η Ελλάδα Φράουλες στη Μανωλάδα ,Όσο αντέχεις μαζεύεις Κι ύστερα βουρ στον Καιάδα,Οι επιστάτες φυλάνε Κι οι αφέντες καλοπερνάνε ,Οι μπάτσοι μας κυνηγάνε Κι όλο βαράνε, βαράνε…” και έχουμε χρέος να την ανατρέψουμε αυτή την εικόνα!

 

 Νίκος Γεωργίου,νεολαία ΕΑΜ

 

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά, ΕΑΜ νεολαία, Μετανάστες | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Φαρμακονήσι:Mαζί δεν τους σώσαμε!!

Posted by eamgr στο 26 Ιανουαρίου, 2014

Οι μαρτυρίες, οι κραυγές των μεταναστών στο Φαρμακονήσι που σώθηκαν από τα κύματα και τους λιμενικούς του ακροδεξιού υπουργού ναυτιλίας στοιχειώνουν τον ύπνο μας και δείχνουν με δάκρυ και οργή το φασισμό, τη βαρβαρότητα της δικομματικής συμμορίας που μας κυβερνάει.scream

Αξίωμα τους είναι η «προκοπή του έλληνα!! »  πετυχαίνεται με την καταπίεση, τον πόνο την ανημποριά και τη δολοφονική «μη διάσωση» του παράνομου μετανάστη!!! Αυτό το αξίωμα διέπει τις δηλώσεις Βαρβιτσιώτη και τις ανακοινώσεις των κομμάτων ΝΔ,ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, αλλά και τα δελτία των 8.  Το έγκλημα στο Φαρμακονήσι δεν είναι είδηση γιατί προέχει η σωτηρία της βάρβαρης εγκληματικής τους νομιμότητας και η ιδεολογία του κοινωνικού κανιβαλισμού.

9 παιδιά νεκρά και 3 γυναίκες δεν έχουν χώρο στα δελτία των οχτώ των καθεστωτικών φασιστικών Μ.Μ.Ε  που κατακλύζονται από τις ερωτικές περιπέτειες του σοσιαλιστή Ολάντ και τα σιχαμερά σχόλια τύπου Πρετεντέρη «για τη βάρκα του Γενάρη».

Η «ατυχής διάσωση» κατά δήλωση  Βαρβιτσιώτη, η παραπέρα διερεύνηση της υπόθεσης κατά Βενιζέλο, η σύνδεση της μετανάστευσης με την τρομοκρατία κατά το σερίφη Δένδια, το ρίσκο της απελπισίας κατά ΔΗΜΑΡ,  είναι χωρίς δεύτερη σκέψη προκλητική προσπάθεια να πνίξουν το έγκλημα στο Φαρμακονήσι και τις αιτίες που το γέννησαν.

Κάτι δεν πάει καθόλου καλά, κι αυτό δεν έχει σχέση μόνο με τους κρατούντες, έχει σχέση με την αντήχηση στη κοινωνία μας.

Το Φαρμακονήσι αν το αφήσουμε θα διαχέει το φαρμάκι του παντού, θα αθωώνει τους Βαρβιτσιώτηδες και τους λιμενομπάτσους με το υπερβάλλον ζήλο, τους Δένδιες και τους στεριανούς μπάτσους,  τους Κασιδιάρηδες και τους μαχαιροβγάλτες ,θα μας μετατρέπει σε εν δυνάμει κανίβαλους σε δήθεν άμυνα για την επιβίωση χωρίς ζωή.

Να αντιδράσουμε. Να μη συνηθίσουμε στην ιδέα της αναγκαιότητας του εγκλήματος σε βάρος του ανθρώπου-μετανάστη που ρίσκαρε!

Να μην ξεστρατίσουμε σε φασιστικούς δρόμους σαν κοινωνία.

Η πραγμάτωση της δικιάς τους ελπίδας, είναι τόσο ρίσκο, όσο το δικό  μας ρίσκο για να αλλάξουμε τον κόσμο!

Ουρανία Μπίρμπα 

Posted in Επικαιρότητα, Μετανάστες | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Πόσο απέχει η Στοκχόλμη από την Αθήνα;

Posted by eamgr στο 29 Μαΐου, 2013

Εννέα ημέρες συμπληρώθηκαν από το ξεκίνημα της εξέγερσης των γκετοποιημένων μεταναστών στην Στοκχόλμη, αποτέλεσμα της δολοφονίας από την αστυνομία ενός από αυτούς στο σπίτι του. Προφανώς, η δολοφονία αυτή είναι η αφορμή και όχι η αιτία. Η αιτία βρίσκεται στην περιθωριοποίηση ενός μεγάλου κοινωνικού κομματιού (οι μετανάστες αποτελούν το 15% του πληθυσμού) της άλλοτε προοδευτικής σουηδικής κοινωνίας, αλλά και η αύξηση της επιρροής των εθνικιστών με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους μετανάστες.

129611-kentr

Το ίδιο είχε γίνει και στην Γαλλία τον Νοέμβρη του 2005. Πολιτικός νικητής από την εξέγερση των απόκληρων του Παρισίου υπήρξε αναμφίβολα ο, υπουργός τότε ακόμα, Σαρκοζί. Γιατί; Εύκολα καταλαβαίνει κανείς: Επειδή η εξέγερση εκεί (όπως και στη Σουηδία) ήταν μεν ταξική, αλλά είχε και όλα τα χαρακτηριστικά του ακηδεμόνευτου, ήταν »τυφλή» και εξέφραζε μόνο μια κραυγή και όχι την προοπτική ή την δυνατότητα για μια πολιτική συμμαχία προς την νίκη, είχε απέναντι της τόσο τα μεσαία κοινωνικά στρώματα όσο και κομμάτια της εργατικής τάξης των ιθαγενών, όπως και την νεολαία. Κοινωνικές ομάδες δηλαδή που στην Ευρώπη ζουν εις βάρος της εργασίας των μεταναστών, αλλά και που στηρίζουν (άμεσα ή έμμεσα) τους αποικιοκρατικούς πολέμους στις χώρες καταγωγής τους. Όλους αυτούς, τούς εξέφραζε η εξουσία στο πρόσωπο του Σαρκοζί, και η καταστολή της εξέγερσης, η προσπάθεια να κατασυκοφαντηθεί (κλέφτες, βιαστές, αλήτες του δρόμου που καίνε, σπάνε και παραβιάζουν την ομαλότητα) είχε πολλούς οπαδούς- για αυτό και ηττήθηκε πολιτικά.


Υπό αυτό το πρίσμα, στις δυτικές κοινωνίες, το σύστημα καταφέρνει να μείνει αλώβητο από την βασική αντίθεση της ταξικής πάλης στο εσωτερικό του, αλλά και να ενσωματώνει σαν εφεδρεία του κομμάτια της εργατικής τάξης αποσπώντας τα από την προοπτική μια συμμαχίας ντόπιων και ξένων εργαζομένων. Οπωσδήποτε, η αποτυχία ή η αναβολή αυτής της συμμαχίας έχει τις ρίζες της συνολικά στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας του νεοφιλελευθερισμού αλλά και στις πολύμορφες λειτουργείες/διαστάσεις του μέσα από τις οποίες κατακερματίζεται η εργατική τάξη μιας χώρας.

france_violence__cam108

Ο περίφημος »πόλεμος των πολιτισμών» δεν είναι παρά ένα αστικό εφεύρημα προκειμένου η ταξική πάλη στις σύγχρονες μητροπόλεις του καπιταλισμού να αντικατασταθεί για τα πιο καθυστερημένα λαϊκά στρώματα από τον κοινωνικό δήθεν πόλεμο ανάμεσα σε θρησκείες, από τον κίνδυνο για την πολιτισμική αλλοίωση, ή ακόμα (σε περιπτώσεις) την αγωνία της εθνοτικής ή/και φυλετικής (!!!) καθαρότητας.

Αυτό που θα έπρεπε να κρατήσουμε από αντίστοιχες εξεγέρσεις κυρίως, είναι πως είχε αποδειχτεί στην πράξη πόσο πολύ απέχει ο λόγος της Αριστεράς από την ζωή και τις αγωνίες των πιο περιθωριοποιημένων στρωμάτων: Για παράδειγμα, στην Γαλλία, κυριολεκτικά έδιωχναν από τις γειτονιές της φωτιάς δίχως πολλές κουβέντες τους αγωνιστές της Αριστεράς ή της αναρχίας λέγοντας απλά: »Τώρα μάς θυμηθήκατε;». Υπήρχε βέβαια και η καθεστωτική Αριστερά η οποία ήταν και άμεσα εναντίον της εξέγερσης (αυτό συνέβαινε κυρίως μέσα στον χώρο των φοιτητών).

Γιατί χρειάζεται να τα πούμε όλα αυτά; Γιατί η πολυπολιτισμικές κοινωνίες του δυτικού κόσμου αποτελούν ένα σχετικά νέο μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης, που πρέπει να το κατανοήσουμε σαν αποτέλεσμα της διεθνοποιημένης αντίθεσης Κεφαλαίου- Εργασίας, αλλά και σαν ένα ένα φαινόμενο που από την άποψη της πολιτικής διαχείρισης αποτελεί εργαλείο (σαν αποτέλεσμα της ήττας της εργατικής τάξης παγκοσμίως όπως και της απαξίωσης της ζωντανής εργασίας εν γένει) περισσότερο στα χέρια των αρχουσών τάξεων και όχι των εργαζόμενων μαζών. Γιατί μια εξέγερση που μένει πολιτικά αστήριχτη- και μάλιστα σε μια κοινωνία που ζει εις βάρος των μεταναστών και της ντόπιας εργατικής τάξης (και όπου η Αριστερά αν όχι παγκοσμίως, αλλά στην Ευρώπη τουλάχιστον, εν τέλει υπηρετεί και εκείνη σε αυτήν την κατεύθυνση κόντρα στις αξίες του διεθνισμού και της παραγωγικής εργασίας)- τείνει να γίνεται εργαλείο περαιτέρω συντηρητικοποίησης για την ήδη εκφασισμένη αντίληψη των στρωμάτων που στηρίζουν την κεφαλαιοκρατική εξουσία. Όλα αυτά δεν είναι ασφαλώς ούτε καινούργια ούτε και πρωτότυπα.

 images (1)

Πρέπει όμως να τα πούμε σκεπτόμενοι κυρίως την κατάσταση της ζωής των μεταναστών εδώ στην Ελλάδα. Ας σκεφτούμε απλώς ότι στην Σουηδία οι μετανάστες εξεγέρθηκαν όντας ένα περίπου ένα 15% της κοινωνίας (οι περισσότεροι ανάμεσα τους είναι μουσουλμάνοι και εκεί), αλλά σαφώς περισσότερο ενσωματωμένοι από τους σχεδόν ευρισκόμενους στο πουθενά μετανάστες στην χώρα μας. Φαντάζει σχεδόν στα όρια του απίστευτου που οι εδώ μετανάστες (που πρέπει να είναι πολλοί περισσότεροι από το 15%) δεν έχουν επαναστατήσει για την φτώχεια τους, για την εκμετάλλευση τους, για το ότι ζουν σαν ποντίκια σε γειτονιές όπου τους κάνουν επιδρομές οι φασίστες, για το ότι η αστυνομία τους δολοφονεί ή καλύπτει τις δολοφονίες των χρυσαυγιτών, για το ότι δεν τους επιτρέπουν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, για το ότι τούς παίρνουν τα λεφτά για να αποκτήσουν χαρτιά που δεν έχουν αντίκρυσμα κτλ κτλ.

Ίσως να μην έχουν επαναστατήσει επειδή είναι ανοργάνωτοι και σχετικά διάσπαρτοι. Ίσως επειδή δεν είναι ενοποιημένοι σαν τάξη. Αλλά δεν δύνανται να ζουν άλλο πια έτσι, ενώ συν τοις άλλοις αποτελεί συνολικά για όλους μια μπαρουταποθήκη το μεταναστευτικό για πολλούς λόγους.


Σίγουρα οι εξουσιαστές το γνωρίζουν καλά. Σίγουρα δεν θα τούς πείραζε- ίσως και προσπαθούν να υποκινήσουν- μια τέτοια εξέγερση. Τις τελευταίες εβδομάδες βλέπουμε διάφορα περίεργα περιστατικά που συντείνουν προς αυτήν την κατεύθυνση δίχως να είναι απαραίτητοι οι μαζικοί όροι της »πρόκλησης» (βλ. Αγγλία, Γαλλία). Ας θυμηθούμε επίσης πως στο μεσοδιάστημα των προηγούμενων εκλογών, η πακιστανική κοινότητα κατήγγειλε την εξαφάνιση δεκάδων μελών της μέσα σε αυτό το μικρό διάστημα! Είναι προφανές πως οι φασίστες προκειμένου να εκτοξεύσουν τα ποσοστά τους εκμεταλλευόμενοι ό,τι πιο σάπιο υπάρχει ανάμεσα στους εκμαυλισμένους νεοέλληνες, ωθούσαν τα πράγματα προς μια εξέγερση των μεταναστών δολοφονώντας και οργανώνοντας »νύχτες των κρυστάλλων στην Αθήνα» υπό την σκέπη της αστυνομίας. Και αυτό θα κάνουν και στο μέλλον. Μια ενδεχόμενη τέτοια εξέγερση, θα είναι μεν δίκαιη, αλλά όλοι ξέρουμε ποιους θα βρει για αντίπαλους και ποιους δεν θα βρει για φίλους. Και οι απαράδεκτες συνθήκες ζωής των μεταναστών, αλλά και τα γκούλαγκ που συνηθίσαμε να έχουμε στην χώρα μας, αποτελούν μια πολύ καλή αφορμή για μια διευρυμένη ανθρωπιστική κρίση. Και η ανθρωπιστική κρίση μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης και από ντόπιους αλλά και από ξένους »νταβατζήδες». Ο νοών νοείτω.

images (3)

Οπωσδήποτε, το λαϊκό κίνημα οφείλει να αντιμετωπίζει τους μετανάστες σαν κομμάτι από την εργατική τάξη της χώρας που πρέπει να ενταχθεί στους αγώνες της. Έχουμε ξανά πει ότι κάθε χτύπημα εις βάρος ενός μετανάστη, είναι ένα ράπισμα στο πρόσωπο της εργατικής τάξης και πως αύριο το χέρι που θα σηκώνεται δεν θα κάνει διακρίσεις σε χρώμα ή φυλή. Οπωσδήποτε, το λαϊκό κίνημα θα νικήσει τον φασισμό (θεσμικό ή μη) μόνο μέσα από κοινούς αγώνες ντόπιων και μεταναστών εργατών, ανεβάζοντας το επίπεδο της πάλης εις βάρος των εξουσιαστικών δυνάμεων που στο μετεμφυλιακό καθεστώς που προετοιμάζουν ώστε να διαχειριστούν την παραδομένη στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς χώρα μας, βγάζουν ήδη στην παρανομία όλον τον κόσμο της εργασίας! Αλλά, ακριβώς επειδή πρέπει να δουλέψουμε όλοι προς εκείνην την κατεύθυνση, πρέπει να έχουμε από σήμερα μια ρεαλιστική πρόταση για το μεταναστευτικό λογαριάζοντας πρώτιστα ότι οι μετανάστες δεν είναι πρόβλημα, αλλά έχουν οι ίδιοι πρόβλημα.

Το κατακερματισμένο και συντεχνοποιημένο εργατικό κίνημα στην Ελλάδα όμως έχει οδηγηθεί στην ήττα και στην απαξία. Οι ευθύνες της εργατικής αριστοκρατίας για τον εξοβελισμό των μεταναστών από τον συνδικαλισμό είναι τεράστιες. Αυτές οι δυνάμεις ευθύνονται σε ένα μεγάλο ποσοστό για την περιθωριοποίηση των μεταναστών όπως και για τις εργασιακές συνθήκες τύπου Μανωλάδας που γίνονται θεσμός- σήμερα τα εργασιακά Γκουαντάναμο στην Ελλάδα επεκτείνονται σε κάθε χώρο εργασίας. Χρειάζεται οργανωτική ανασυγκρότηση με σαφείς ταξικούς και συγκρουσιακούς όρους όχι μόνο στο καθαρά εργατικό αλλά και στις γειτονιές όπου ζει και αναπαράγεται η εργατική τάξη της χώρας. Είναι επόμενο υπό την σημερινή κατάσταση και οι μετανάστες να βρίσκονται ένα σκαλοπάτι πιο κάτω, είναι επόμενο υπό την σημερινή κατάσταση να σηκώνει κεφάλι ο εκφασισμός και οι »πολιτικοί» εκφραστές του.

Image

Το θέμα είναι: Επειδή δεν είναι ανθρώπινο να λες πως είσαι με τους μετανάστες αλλά να ανέχεσαι να τούς βλέπεις να ζουν με αυτόν τον τρόπο που τούς αναγκάζει η ελληνική κοινωνία να ζουν. Επειδή η ανέχεια πρέπει να ενώνει και όχι να χωρίζει τους ανθρώπους. Επειδή το εξουσιαστικό σύστημα ξέρει πως να εκμεταλλεύεται ό,τι το απειλεί.

Μπορούμε να στοιχειοθετήσουμε μια πολιτική για τους μετανάστες που να λύνει το πρόβλημα τους ειρηνικά και δημοκρατικά; Η ροή των μεταναστών προς την χώρα μας θα φτάσει σε 5 εκατομμύρια ανθρώπους επιπλέον τα επόμενα χρόνια. Πρόκειται για μια μετακίνηση πληθυσμών ιστορικής διάστασης, που έχει να εμφανιστεί αιώνες. Δεν είναι ζήτημα μικροπολιτικής εκμετάλλευσης. Δεν λύνεται με τον πολιτικό εμπειρισμό που δείχνει να διέπει την Αριστερά παγκοσμίως, ούτε και με άναρθρες κραυγές ανθρωπισμού που συχνά παραγνωρίζουν το γεγονός ότι το μεταναστευτικό είναι ένα παγκόσμιο αποτέλεσμα των ολοένα πιο ακραίων αντιθέσεων του δίπολου Κεφαλαίου- Εργασίας.

Η μη αντιμετώπιση λοιπόν του μεταναστευτικού σαν αποτέλεσμα αυτής της αντίθεσης τροφοδοτεί την μισαλλοδοξία, τον ρατσιμό και τον εθνικισμό. Σήμερα, στην Ελλάδα, αυτά ακριβώς τα στοιχεία είναι που πάνω τους και στους »πολιτικούς» τους εκπροσώπους, λογαριάζει να στηριχτεί το καταρρέον πολιτικό σύστημα προκειμένου -χρησιμοποιώντας τα- να βάλει ταφόπλακα σε όλη την κοινωνία. Η δήθεν διένεξη για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, αλλά και η κοντόφθαλμη εξ Αριστερών τοποθέτηση που συνηθίζει να ακολουθεί ασθμαίνουσα τις εξελίξεις και όχι να τις προκαλεί, και που φτάνει στο σημείο σχεδόν να οριοθετεί τον ρατσισμό σε »νομικό» ζήτημα, διεξάγεται ενώ ταυτόχρονα ο Σαμαράς απροκάλυπτα συγκυβερνάει χέρι χέρι με την ναζιστική συμμορία, σχεδιάζοντας μαζί της το »μετεμφυλιακό κράτος της δεξιάς» που θα αποτελέσει και την πολιτική μορφή της κεφαλαιοκρατικής εξουσίας στο άμεσο μέλλον!

Η Αριστερά οφείλει να έχει μια προσέγγιση σοβαρή που να υπηρετεί την υπόθεση των συμμαχιών των εκμεταλλευόμενων και όχι μια στάση που να περιορίζεται απλά και μόνο στην αλληλεγγύη: Ένα σχέδιο για την παραγωγική και δημοκρατική ενσωμάτωση όσων θέλουν να μείνουν αλλά και την διευκόλυνση εξόδου για όσους θέλουν να φύγουν. Μπορούμε και πρέπει καταρχήν, να έρθουμε σε συνεννόηση με τους φορείς των μεταναστών, ούτως ώστε να τους παρασχεθούν τα μέσα ώστε να μπορούν να προσφέρουν στα μέλη της κάθε κοινότητας τα άμεσα αναγκαία για την επιβίωση σε δικούς τους αυτοδιοίκητους χώρους και όχι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης που μάλιστα ο Δένδιας σκοπεύει να παραδώσει σε ιδιωτικές εταιρείες security (αλλά και τους μετανάστες στο έλεος τους), ώστε να πηγαίνουν κατευθείαν και νόμιμα τα χρήματα του εργαζόμενου λαού στα παρασιτικά αθύρματα του νεοναζισμού!

Image
Με την παρούσα κατάσταση, η χώρα θα μείνει μια αποθήκη ψυχών για τα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού, ένα φυτώριο ρατσισμού και φασισμού, και με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης να γίνονται συνήθεια μας αλλά και άλλοθι για την επιβολή εδώ μιας ανθρωπιστικής κρίσης με ανεξέλεγκτες διεθνείς συνέπειες. Προφανώς το σχήμα -και το εμπόριο ορισμένες φορές- της αλληλεγγύης όχι μόνο δεν αρκεί αλλά δεν ανταποκρίνεται και στην πραγματικότητα.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Επικαιρότητα, Μετανάστες | Leave a Comment »