Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

Archive for the ‘Επικαιρότητα’ Category

ΟΛΑ ΤΡΙΓΥΡΩ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΝΟΥΝ ( Φτάνει πια με τα παιχνιδάκια)

Posted by eamgr στο 26 Μαΐου, 2017

του Γιάννη Γκόβα*

Σαν να μην πέρασε μια μέρα έρχονται στη σκέψη γεγονότα και αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Πατρέων, μετά την στυγερή δολοφονία του αγωνιστή της δημοκρατίας και της παιδείας Νίκου Τεμπονέρα.

μνημειο1


Κάποιοι θεωρούν ότι σε αυτή την πόλη ότι έχουμε μνήμη χρυσόψαρου και εξακολουθούν να εμπαίζουν την ιστορική μνήμη.
Τέθηκε πάλι το θέμα της οριστικής μετονομασίας της οδού Βύρωνος σε Νίκου Τεμπονέρα και η δημοτική αρχή Πελετίδη περί άλλων τυρβάζει.
Υιοθετώντας την προσφιλή τακτική της ουδετερότητας σε ότι δεν ορίζει κατ αποκλειστικότητα, ψεύδεται και παραπέμπει στις καλένδες.

Η γνωμοδοτική επιτροπή ονοματοθεσίας (1/2017-6.4.2017) που είχε να συνεδριάσει από το 2015 καλείται να πάρει θέση – το 2017 – σε αίτημα συμπολιτών (που για διαφορετικούς λόγους ο καθένας [ αίτημα για την οριστική μετονομασία της οδού σε Νίκου Τεμπονέρα από συμπολίτισσα (27/12/2013) και άλλο συμπολίτη για παραμονή της προγενεστέρας δηλ. Βύρωνος (11/2/2016)] λαμβάνοντας υπ όψιν και τις 117, 268,763 /1991 αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου , τις οποίες όμως γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της στα πλαίσια μιας εμμονικής …. ουδετερότητας και γνωμοδοτεί υπέρ του αιτήματος για παραμονή της ονομασίας της οδού ( Βύρωνος ).

Έχοντας θητεύσει στα δημοτικά συμβούλια 1986-1994 , άρα και σε αυτό της περιόδου μετά την δολοφονία , ταυτόχρονα δε με την ιδιότητα του αυτόπτη μάρτυρα στη δίκη του δολοφόνου, κάποια πράγματα είναι πιο οικεία.

Με την 117/1991 απόφασή του το δημοτικό συμβούλιο Πατρέων αποφάσισε κατά πλειοψηφία την πεζοδρόμηση της οδού Βύρωνος, στο τμήμα από Ασ. Φωτήλα μέχρι Γ. Ολυμπίου και την διαμόρφωση του υπάρχοντος κηπαρίου σε μνημείο του αγωνιστή Νίκου Τεμπονέρα, ενώ με την 70/1991 σχετική απόφαση είχε συμβάλλει στα έξοδα κηδείας. 

Με την 763/1991 απόφασή του επανήλθε και ενέκρινε ομόφωνα την αφιέρωση του προ του σχολικού συγκροτήματος διερχόμενου πεζόδρομου στη μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα, δηλ. κατάργηση της μέχρι τότε ισχύουσας Βύρωνος, επανέκρινε την πεζοδρόμηση, την διαμόρφωση του κηπαρίου σε μνημείο σύμφωνα με σχέδιο των τεχνικών υπηρεσιών ( αυτό που υπάρχει σήμερα).

Αυτή η επαναφορά προέκυψε γιατί ο ανεκδιήγητος τότε νομάρχης και ένας από τους ηθικούς αυτουργούς, είχε απορρίψει την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, απειλώντας μάλιστα το δημοτικό συμβούλιο, με βάση και το σχετικό του έγγραφο, ότι αποστέλλει αντίγραφο των πρακτικών του δ.σ στον εισαγγελέα πρωτοδικών για χαρακτηρισμούς συμβούλων!!

Ο τύπος αυτός όμως πέραν όλων των άλλων αθλιοτήτων του έκανε και μια παρατυπία που καθιστούσε την δικαιοδοσία του χωρίς ισχύ, αφού ξεπέρασε το χρονικό διάστημα που ο νόμος όριζε για την απόφασή του αυτή της απόρριψης, κάτι που σημαίνει ότι είναι σε άμεση εφαρμογή η όποια απόφαση του δημοτικού συμβουλίου.
Είχε απασχολήσει δε το θέμα αυτό το δημοτικό συμβούλιο που ενέμεινε στην σχετικές του αποφάσεις
Και φτάνουμε στα σημερινά απίθανα.
Η ελέω εκλογικής νομοθεσίας πλειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου , μειοψηφία στο εκλογικό σώμα, απέσυρε τη τελευταία στιγμή από θέμα συζήτησης στην ολομέλεια του σώματος, την πρόταση της – σύμφωνα με την παραπάνω αναφερόμενη απόφαση της γνωμοδοτικής επιτροπής ονοματοθεσίας – για την ουσιαστική κατάργηση της μετονομασίας της οδού Βύρωνος σε Νίκου Τεμπονέρα με βάση τις σχετικές αποφάσεις που μετονόμαζε το δρόμο, το σχολείο και έφτιαχνε το μνημείο. 
Έκθετη ουδετερότητα που οδηγεί σε εμμονικό κατήφορο αφού παραπέμπει στις καλένδες το θέμα.
Η απόφαση τότε ήταν καθαρά πολιτική πράξη πέρα κι έξω από τα οριζόμενα στα νομοθετικά κιτάπια, ήταν ελάχιστη απότιση φόρου τιμής. 
Η σημερινές παλινωδίες αποδείχνουν ολόγυμνη την ασημαντότητα τους μπροστά στο μεγαλείο των ανδρών, και αναφέρομαι και με την ευκαιρία αυτή στην άλλη επίσης παρόμοια απρέπεια για μετονομασία μιας περιφερειακής χωρίς όνομα μέχρι σήμερα πλατείας , σε Κώστα Κάππου.

Είναι ατόπημα που εκθέτει πολιτικά, αλλά και αυτοδιοικητικά μιας και η αυτονομία της Τ.Α. πλήττεται από την απόφαση του τότε νομάρχη που η δημοτική αρχή Πελετίδη (ΚΚΕ) κρύβεται από πίσω , κι επειδή φαίνεται σαν την στρουθοκάμηλο στην άμμο , επιχειρεί να κρυφτεί και πίσω από το αίτημα ενός συμπολίτη.

 Οι λαϊκοί αγωνιστές δεν έχουν ανάγκη μικρονόων, μικρόψυχων , τύπων που μετρούν το βηματισμό τους με γνώμονα το στενό κομματικό όφελος , περνούν στο πάνθεον της ιστορίας, τιμώνται και αποτελούν φωτεινά ορόσημα.
Οι μικροί που κατά τύχη προκύπτουν κάπου σε κάποιο χρόνο να έχουν πλειοψηφικό λόγο, μικροί κι ασήμαντοι θα παραμένουν σε όλους τους χρόνους.
Αλλά για να τελειώνουμε κάποια στιγμή. Δεν είναι όλα παιχνιδάκια, φωτογραφίσεις, λιβανιστήρια κονδυλοφόρων και καθημερινή επίκληση στη «λαϊκή οικογένεια» και … καθαρίσαμε. 
Ακόμη κι αν αποφεύγετε να πάρετε υπεύθυνη θέση σε μείζονα ζητήματα της πόλης κωλυσιεργώντας τα με απίθανες «επιχειρηματολογίες» (βλ. φράγμα, , σκουπίδια, αποχέτευση, τρένο, υγροποιημένο αέριο κλπ) κάποια έχουν μια άλλη αξία επίσης.

ΤΩΡΑ επαναφορά του θέματος στο δημοτικό συμβούλιο και επικύρωση των σχετικών αποφάσεων του σώματος (του 1991) , όχι γιατί έχει ανάγκη ο Νίκος Τεμπονέρας την όποια τιμή, αλλά για να υπάρχει φυσική ακολουθία στην πάνδημη, ανεπανάληπτη λαϊκή συμμετοχή στην κηδεία , καθαρή θέση απέναντι στο πολιτικό έγκλημα, που το τότε δημοτικό συμβούλιο εξέφρασε.

  • Γιάννης Γκόβας, δημοτικός σύμβουλος Πάτρας τη περίοδο  1986-1994

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο Νίκος Τεμπονέρας κύριοι της δημοτικής αρχής Πελετίδη δεν έχει ανάγκη την μετονομασία του δρόμου

Posted by eamgr στο 21 Μαΐου, 2017

Απέσυρε  τη τελευταία στιγμή χθες  η δημοτική αρχή του ΚΚΕ την πρόταση της για την ουσιαστική κατάργηση της μετονομασίας της οδού Βύρωνος σε  Νίκου Τεμπονέρα με βάσει παλιότερη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου που μετονόμαζε το δρόμο, το σχολείο και έφτιαχνε  το μνημείο !!

μνημειο

Κατά  τη προσφιλή της τακτική, της  δήθεν ουδετερότητας!!  η δημοτική αρχή κρύφτηκε πίσω από διαδικαστικά ζητήματα και άφησε την υπηρεσία να αποφασίσει!! για ένα καθαρά πολιτικό ζήτημα που συνδέεται με την νεότερη αγωνιστική δημοκρατική ιστορία της πόλης. Τώρα θα περιμένουμε καιρό, τι θα αποφασίσει το ιερατείο της Μαιζώνος  και πότε θα το ξαναφέρει.. για συζήτηση μαζί με τη πρόταση για το  Κώστα Κάππο…

Ο Τεμπονέρας κύριοι της δημοτικής αρχής Πελετίδη δεν έχει ανάγκη  την μετονομασία του δρόμου, γιατί άνοιξε με το αίμα και τη θυσία του λεωφόρους για τη παιδεία, τη δημοκρατία  και τη κοινωνική προκοπή.  Ούτε την  δική σας αναγνώριση γιατί είστε φτηνοί, μικρόψυχοι και επικίνδυνοι. 

Ο Νίκος Τεμπονέρας πέρασε πρώτος τη πόρτα  του σχολείου σε εκείνο το δρόμο και με το αίμα του την ξαναέδωσε στους μαθητές και τη κοινωνία   σαν παράθυρο γνώσης, δημοκρατίας και κοινωνικής αλληλεγγύης.

Να γιατί το σύνθημα ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΠΕΤΡΟΥΛΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ εκφράζει 26χρόνια τώρα το λαό και τη νεολαία κι ας μην το φωνάζετε εσείς.

Ουρανία Μπίρμπα, δημοτική σύμβουλος με τη ΡΑΠ

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Το μεγάλο το ξεγύμνωμα της αντιπολίτευσης και η μεταμνημονιακή εποχή

Posted by eamgr στο 21 Μαΐου, 2017

Από το επίπεδο των τοποθετήσεων στην Βουλή αυτές τις ημέρες βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα πως η κυβέρνηση αποτελεί την μόνη πολιτική δύναμη που παράγει πολιτική σε αυτόν τον τόπο. Η προσπάθεια της να διαχειριστεί την κυβερνητική εξουσία γεννά πολλαπλές αντιθέσεις πρωτοφανούς χαρακτήρα, είτε σε ιδεολογικό, είτε σε ταξικό επίπεδο.8d385e10586aebc49edd93110a5187aa_XL

Μεγάλο το ξεγύμνωμα της αντιπολίτευσης. Που παρουσιάζεται όπως είναι: Κομματικές ομαδοποιήσεις εκπροσώπησης και αναπαραγωγής εξαιρετικά συγκεκριμένων κοινωνικών συμφερόντων. Σχηματισμοί που το περιεχόμενο τους οριοθετείται απόλυτα από την αντίληψη τους για την κοινωνία των εκλογέων/πελατών-και αυτό είναι μόνο. Αυτό εξαντλεί το σύνολο των τοποθετήσεων τους.

Οι τοποθετήσεις τους για την κυβέρνηση εκφράζουν μόνο αντιφάσεις: Η κυβέρνηση είναι μια αντιλαϊκή ανάλγητη κυβέρνηση που υπηρετεί την μνημονιακή επιτροπεία-ταυτόχρονα, όμως, και μια λαϊκιστική δύναμη αντιδραστικού χαρακτήρα…που ναρκοθετεί την άσκηση της πολιτικής που υπαγορεύουν τα μνημόνια.

Η κυβέρνηση, επίσης, καθυστερεί να συμφωνήσει τα μνημόνια-ενώ η αντιπολίτευση που δεν τα στηρίζει εσχάτως, την καλεί να τα συμφωνήσει μια ώρα αρχύτερα. Και αν όλα αυτά τα έχουμε ξανά ακούσει, αυτές τις μέρες ακούμε και κάτι καινούργιο. Που, νομίζω, μας εισάγει στην εφεξής στάση της αντιπολίτευσης στην μετά μνημονίων εποχή.

Αυτή η νέα αντιπολιτευτική τακτική έχει να κάνει με μια μεγάλη της αδυναμία: Ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρνει να πετύχει μια καθοριστική για την απαγκίστρωση της χώρας αναδιάρθρωση του χρέους. Σε αυτήν του την επιτυχία η αντιπολίτευση ομόφωνα υποστηρίζει ότι η αναδιάρθρωση του χρέους-το οποίο μέχρι σήμερα για αυτήν ήταν βιώσιμο- δεν είναι επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, μα μια απλή ωρίμανση των προηγούμενων μνημονιακών συμφωνιών.

Κάτι αντίστοιχο υποστηρίζει και το σύνολο σχεδόν της αριστερής αντιπολίτευση ως προς την έτερη επιτυχία της κυβέρνησης, δηλαδή την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων: Έτσι και αλλιώς, λένε, θα έπαυε το πάγωμα τους άμα τη λήξει των μνημονίων.

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, επομένως, η αντιπολίτευση, σύσσωμη, υποστηρίζει ότι τα μνημόνια τελικά δεν ήταν και τόσο καταστροφικά: Η κατάληξη τους ήταν αυτονόητη, περίπου σαν ένα φυσικό φαινόμενο με αυτόνομη αρχή-μέση-τέλος, ανεξάρτητα με το ποια κυβέρνηση θα συνέπεφτε με αυτήν την κατάληξη, η οποία κατάληξη, εξάλλου, θα έφερνε έτσι και αλλιώς μείωση χρέους και θα αναιρούσε την μετατροπή της χώρας σε ειδική οικονομική ζώνη.

Επομένως η πάλη για επαναφορά, κόντρα στις επιδιώξεις του ΔΝΤ, των συλλογικών εργασιακών κεκτημένων, δεν σημαίνει και τίποτα το ιδιαίτερο. Δεν στοιχειοθετεί, όπως δικαίως υποστηρίζει η κυβέρνηση ασπίδα για την προστασία της εργασίας και όρο για την επανασυγκρότηση της εργατικής τάξης και των οργάνων της κόντρα στην εργοδοσία και στον γραφειοκρατική-εργατική αριστοκρατία της ΓΣΕΕ. Αυτά θα τα επανέφερε έτσι και αλλιώς και ένας τυχαίος υπουργός Απασχόλησης (για τους νεοφιλελεύθερους η Εργασία είναι Απασχόληση) της ΝΔ, ας πούμε, και φυσικά ο ίδιος ο Παναγόπουλος!

Ουδέν ψευδέτερον, σημείο πρώτο: Η μνημονιακή πορεία είχε εξαρχής ορίζοντα τουλάχιστον εικοσαετίας, με περιεχόμενο και κατεύθυνση τέτοια που στόχευαν κατευθείαν στην μετατροπή της χώρας σε Ειδική Οικονομική Ζώνη-περιφέρεια άσκησης αλλότριων γεωπολιτικών συμφερόντων. Το ατύχημα των καθοδηγητών του σχεδίου αυτού υπήρξε η ανάδειξη αυτής ακριβώς της κυβέρνησης.

Ουδέν ψευδέστερον, σημείο δεύτερο: Στην πραγματικότητα η πορεία της μνημονιακής υπαγωγής δεν περιείχε σε κανένα της στάδιο σταθερές, παρά υπήρξε σε μια δυναμική αλληλεξάρτηση με τους αγώνες της κοινωνίας και με τους ταξικούς της συσχετισμούς, όπως αυτοί εκφράζονταν σε ανώτερο πολιτικό επίπεδο.

Η ανάδειξη της πρώτης αριστερής κυβέρνησης, σε αυτή την δύσκολη συγκυρία ακριβώς ερμηνεύεται. Και η πορεία της πολύ περισσότερο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ιδεολογικοποίησε, ανεξάρτητα και από την ίδια του την κοινωνική εμβέλεια, το σύνολο των ζητημάτων που εμπεριέχει η μνημονιακή υπαγωγή. Η πολιτική του στόχευση υπήρξε εξαρχής η υπεράσπιση των πιο αδύναμων στρωμάτων, με όσες δυσκολίες και αν συνεπαγόταν εξαρχής η χρεοκοπημένη οικονομία/κοινωνία, με όσα εμπόδια αντιμετώπισε στην πορεία του, ή με όσες αυταπάτες ή λάθη και αν συνόδευσε την πορεία του ως τώρα.

Είναι γεγονός ότι αρκετές από τις προβλέψεις αυτού του νόμου που ψηφίστηκε απόψε ακουμπούν για πρώτη φορά το μαλακό υπογάστριο της εκλογικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που εδώ θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε μια σειρά από ζητήματα που άπτονται στο τι είναι και σε τι αντιστοιχεί ο μισθός, σε κοινωνικό και σε ατομικό επίπεδο. Για αυτό και πρόκειται για μια συμφωνία που η κυβέρνηση δείχνει ήδη πως θα προσπαθήσει να την αποδομήσει βήμα-βήμα, επαναπροσδιορίζοντας με τα αντίμετρα το περιεχόμενο του ανταποδοτικού κράτους και της προνοιακής πολιτικής.

Εξάλλου πολλά μπορεί να συμβούν μέσα στα επόμενα δύο χρόνια-παρεμπιπτόντως, τα πρόσφατα ταξίδια του πρωθυπουργού στην Κίνα δείχνουν το άνοιγμα της τράπουλας αναφορικά με τις παραγωγικές προοπτικές στο μέλλον της χώρας.

Εξάλλου, ακόμα, και αυτό είναι το πιο σημαντικό, η συμφωνία αυτή έχει έναν πιο πολιτικό, παρά τεχνοκρατικό/δημοσιονομικό χαρακτήρα: Καθώς με αυτήν η κυβέρνηση υπερφαλαγγίζει σε διαπραγματευτικό επίπεδο κάθε εμπόδιο που τα αντικρουόμενα σχέδια των δανειστών ορθώνουν προκειμένου να μην έρθει η συμφωνία για το χρέος, η επιστροφή της Ελλάδας στην κανονικότητα, και η ουσιαστική απαγκίστρωση από την δανειακή επιτροπεία.

Υπάρχει, όμως, και κάτι επιπλέον. Κάτι που δικαίως-και αυτό ήταν το πιο πολιτικό κομμάτι της κοινοβουλευτικής διαδικασίας-αναστάτωσε την αντιπολίτευση. Και αυτό είναι το γεγονός ότι στα αντίμετρα της συμφωνίας προδιαγράφεται ένα πλέγμα ισχυρών παρεμβάσεων στο κοινωνικό σώμα, ένας σοβαρός επαναπροσδιορισμός του τι είναι, πως διαρθρώνεται και που αναφέρεται το κοινωνικό κράτος.

Αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα: Ότι σε συνθήκες επιτροπείας, σε συνθήκες παγκόσμιας νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας, η κυβέρνηση της Αριστεράς οριοθετεί σαν προτεραιότητα από τώρα και για την μεταμνημονιακή εποχή πρωτοπόρες για την εποχή μας παρεμβάσεις στην υγεία, στην παιδεία, στην στεγαστική πολιτική, στα δημόσια αγαθά.

Το μένος της αντιπολίτευσης ως προς αυτό είναι ενδεικτικό στην φρασεολογία της: Τα σχολικά γεύματα για την αντιπολίτευση είναι συσσίτια! Έτσι όπως συνολικά στοιχειοθετούν την αντιπολιτευτική τους τακτική με τον τρόπο που έχουν μάθει να διαχειρίζονται την πολιτική ζωή του τόπου, με την εξουσιολαγνεία, τους κομματικούς στρατούς, και με την αναζήτηση θυλάκων διαπλοκής-έτσι και αντιμετωπίζουν την προσπάθεια της κυβέρνηση να απεγκλωβίσει χώρους που λυμαίνονται τα ιδιωτικά συμφέροντα και να τα δώσει πίσω στην κοινωνία.

Έτσι, οι ασθενείς δεν είναι πολίτες με δικαίωμα στην δωρεάν πρωτοβάθμια περίθαλψη-αλλά πελάτες των ιδιωτικών ιατρείων. Οι έφηβοι πελάτες των φροντιστηρίων. Και οι μαθητές στο σύνολο τους θα τρέφονται σε »συσσίτια».

Ας τους πει κάποιος ότι συσσίτια σε αυτόν τον τόπο μόνο οι ιδεολογικοί τους πρόγονοι, το στέμμα και η Βασίλισσα Φρειδερίκη οργάνωσαν, κάποτε, στα φρικτά και εγκληματικά τους παιδομαζώματα, υπό τον φόβο της εργατοαγροτικής επανάστασης του ΔΣΕ, και ακριβώς για να μην φύγει ο έλεγχος της χώρας »τους».

Η Αριστερά δεν αντιμετωπίζει την κοινωνία ούτε σαν πελάτες, ούτε σαν επαίτες. Αλλά σαν σώμα που επιτέλους πρέπει, από τα κάτω προς τα πάνω αυτή την φορά, να ιεραρχήσει κανείς τις προτεραιότητες και το περιεχόμενο της δημόσιας κοινωνικής αναπαραγωγής της. Αυτό εφεξής θα προσδιορίσει τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις και τους ταξικούς/πολιτικούς συσχετισμούς, όσο και αν τρομάζει τους απόγονους της Φρειδερίκης.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Με αφορμή την καθιέρωση με νόμο της Πρωτομαγιάς ως αργίας

Posted by eamgr στο 26 Απρίλιος, 2017

Και καθιέρωση με νόμο της Πρωτομαγιάς σαν αργίας.1ΜΑΗ2

Και νέο πλαίσιο εντατικοποίησης των ελέγχων ενάντια στην αδήλωτη εργασία, με πρόβλεψη για κατοχύρωση των προστίμων στον ΕΦΚΑ-από όπου κλέβονται οι εισφορές. Και επαναφορά της ισχύος των συλλογικών διαπραγματεύσεων από 1.9.2018.

Η υπεράσπιση της εργασίας, σαν αξιακό μέγεθος, σαν περιεχόμενο, σαν κοινωνική αξία, αποτελεί τον πυρήνα της Αριστεράς. Έστω και με το λαϊκό κίνημα σε υποχώρηση και ουσιαστική αποδιάρθρωση, η κυβέρνηση προφανώς-και για όποιον αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα ως έχει-προσπαθεί να χτίσει την έξοδο της χώρας από την επιτροπεία με τους εργαζόμενους κεντρικό πυλώνα.

Είναι εξίσου προφανές ότι ενάντια σε αυτή της την »ιδεοληψία» στέκεται σύσσωμο το μνημονιακό πολιτικό περιβάλλον, του οποίου τις αξιώσεις για την εργασία δεν χρειαζόταν η τρόικα για να τις μάθουμε: Ήδη και πριν από το 2009 οι προηγούμενες κυβερνήσεις είχαν ανοίξει τον δρόμο ώστε το μισό, περίπου, εργατικό δυναμικό της χώρας να μείνει εντελώς ανυπεράσπιστο απέναντι στην εργασιακή τρομοκρατία, την επισφάλεια, την ανασφάλιστη και απλήρωτη εργασία.

Αυτή την εξέλιξη επισφράγισε και σε θεσμικό επίπεδο η μνημονιακή περίοδος, στο »αναπτυξιακό» διάγραμμα της οποίας περιγράφονταν η χώρα ολόκληρη σαν ειδική οικονομική ζώνη των 350 ευρώ μηνιάτικου μισθού.

Όπως και να έχει, η αντιστροφή των όρων απαξίωσης της εργασίας και των φορέων της είναι μια μακρά και επίπονη διαδικασία, η οποία συνδέεται αλληλένδετα με την εν γένει ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας. Μόνο που το αριστερό πρόσημο εδώ μπαίνει ως εξής: Η παραγωγική ανασυγκρότηση οφείλει να υπηρετεί την κοινωνία των εργαζομένων και όχι να την υποδουλώνει.

Και αν η παραγωγική ανασυγκρότηση θέλει χρόνο, και αν θέλει και χρήμα, επίσης, ωστόσο η κυβέρνηση της Αριστεράς μπορεί και πρέπει να βρει και άλλους δρόμους υπεράσπισης του κοινωνικού μισθού και την ίδια την εργασιακή αξία. Βασικά μέσω της συγκρότησης ενός ποιοτικού ανταποδοτικού συστήματος, δηλαδή ενός δημόσιου δωρεάν πυλώνα αναφορικά με την κοινωνική πρόνοια, την υγεία, την παιδεία. Μέσω, επίσης, του ελέγχου του επιπέδου και της κατεύθυνσης της κατανάλωσης και των τιμών των βασικών ειδών της.

Είναι εξαιρετικά ευχάριστο ότι εντός της νέας συμφωνίας προβλέπεται μια δέσμη μέτρων για αυτά ακριβώς τα θέματα, και υπέρ ακριβώς αυτών των κοινωνικών στρωμάτων. Εις βάρος άλλων, ίσως, μα δεν γίνεται αλλιώς,

Η κυβέρνηση προσδοκά αυτή η συμφωνία να αποτελέσει το εισιτήριο προς την έξοδο από την επιτροπεία. Μέσω, και αυτό είναι σημαντικό, μιας ορθολογικοποίησης του δημόσιου χρέους έξω από τα πλαίσια της μόνιμης εν δυνάμει χρεοκοπίας. Η ίδια η συμφωνία δεν ήταν καθόλου αυτονόητη, στον βαθμό που στην έκβαση της μπλέκονται μεγάλοι διεθνείς ανταγωνισμοί που καθρεφτίζονται και στην στάση των δανειστών.

Ουσιαστικά η επίτευξη του πλεονάσματος για το 2016 στα 4,2 % αφαίρεσε τις όποιες προφάσεις για δήθεν καθυστέρηση/αδυναμία της ελληνικής πλευράς. Το πλεόνασμα, πρωτοφανές ακόμα και για τα μνημονιακά χρόνια, έγινε κατορθωτό επειδή συμπιέστηκαν βασικά στρώματα που λίγο ή ως πολύ είχαν ευνοηθεί τα περασμένο χρόνια εις βάρος των ασθενέστερων. Αλλά και επειδή φαίνεται να υπάρχει επιτέλους η πολιτική βούληση ώστε να κλείνουν πολλές μαύρες τρύπες διαφθοράς και διασπάθισης του δημόσιου χρήματος. Αρκετά στρώματα θα μείνουν παραπονεμένα-τι να κάνουμε: Ας είναι εκείνα που το μερίδιο τους στην χρεοκοπία ήταν εξαρχής μεγάλο και ποτέ δεν πληρώθηκε ίσαμε τώρα.

Να τελειώνουμε με την επιτροπεία, να ξαναστηθεί η κοινωνία όρθια, να διαλύσουμε τον παρασιτισμό: Κι όλα αυτά με τον κόσμο της εργασίας στο προσκήνιο. Δεν είναι τυχαίο που οι πρώτοι που εξοργίστηκαν με την καθιέρωση της Πρωτομαγιάτικης Αργίας είναι η Δεξιά και το βαθύ ΠΑΣΟΚ, οι συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ, που εκπροσωπώντας το 10% μονάχα των εργαζομένων-και μάλιστα την εργατική αριστοκρατία αυτών αποκλειστικά-αποστρέφονται το γεγονός ότι από φέτος δικαίωμα στην Πρωτομαγιά θα έχουν και τα εργατικά στρώματα που ποτέ της δεν εκπροσώπησε, αλλά ίσα ίσα που συνέβαλε ώστε να παραμένουν ανυπεράσπιστα, αόρατα, και εις βάρος των οποίων ακριβώς αναπαρήγαγε την γραφειοκρατική της ισχύ.

Αν είναι να βγούμε από την επιτροπεία, απέναντι σε όλες αυτές τις σάπιες δυνάμεις θα βγούμε, ακριβώς, με μια νέα δημοκρατική, οργανωτική ανασυγκρότηση του κόσμου της εργασίας. Αυτό το νόημα θα έχουν οι εργατικές Πρωτομαγιές, η προσεχής και οι εφεξής.

 

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η στέρηση της εξουσίας βγάζει τον φασισμό από μέσα τους

Posted by eamgr στο 29 Μαρτίου, 2017

Αχάριστος ο νεοναζί βουλευτής που τόλμησε να βάλει στο στόμα του τον Νίκο Μπελογιάννη, χαρακτηρίζοντας τον σφαγέα των λαών επειδή, δήθεν, διέταξε την εκτέλεση των ταγματασφαλιτών στον Μελιγαλά. Αχάριστος, επειδή αν υποθέσουμε ότι ο πολιτικός επίτροπος του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο, τότε, Μπελογιάννης είχε μια κάποια ανάμειξη με τον Μελιγαλά, αυτή θα ήταν μάλλον σωτήρια για τους ρουφιάνους μαυραγορίτες, συνεργάτες των ναζί ιδεολογικούς προγόνους του χρυσαυγίτη.

Και αυτό επειδή η αλήθεια είναι ότι τον Μελιγαλά τον φέραν σε πέρας οι κάτοικοι των τριγύρω περιοχών που είχαν τόσα υποφέρει κάτω από την λαομίσητη εξουσία των χαφιέδων των ναζί. Η αλήθεια είναι ότι το ΚΚΕ, ο ΕΛΑΣ, προσπάθησαν να προστατέψουν τους παραδομένους και εκλιπαρούντες παππούδες του Μιχαλολιάκου. Αλλά, εις μάτην: Η οργή του λαού τούς ξεπέρασε.

Αυτό ακριβώς είναι που καθιστά τους χρυσαυγίτες πέρα από αγνώμονες και αδαείς: Δεν διδάσκονται από την πείρα. Δηλαδή, σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να έχουν υπόψιν πως την οργή των θυμάτων τους κανένα κόμμα, και κανένας επίτροπος δεν μπορεί να την συγκρατήσει σε πολιτικά πλαίσια. Σε διαπραγματευτικά, δηλαδή, πλαίσια.2-rivera1

Σε αυτή την εποχή ζούμε, πάντως: Όπου κρίνει τον Μπελογιάννη από την θέση του βουλευτή ένας θρασύδειλος φασίστας ο οποίος δεν είχε καν το θάρρος να παραδεχτεί ότι, ναι, στο μπράτσο του το Sieg Heil (Ζήτω η Νίκη, κατεξοχήν χιτλερικό επιφώνημα) το έκανε εν πλήρη συνειδήσει και το υποστηρίζει-αντί να ισχυρίζεται ότι ήταν μικρός και δεν ήξερε τι σημαίνει. Κρίνει τον Μπελογιάννη που αρνήθηκε να αποκηρύξει τα πολιτικά του πιστεύω, την αξιοπρέπεια του δηλαδή, ακόμα και αν το τίμημα, το ήξερε καλά, ήταν ο θάνατος.

Κρίνει, ένας υμνητής τον Χίτλερ, τον πατριωτισμό του Μπελογιάννη, ο οποίος δραπέτευσε από τις γερμανικές Αρχές-όπου τον είχε παραδώσει φυλακισμένο η μεταξική δικτατορία-για να πολεμήσει στην Εθνική Αντίσταση. Και κατόπιν με τον ΔΣΕ, κόντρα στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και στις βόμβες ναπάλμ που έσωσαν τότε την »εθνικόφρωνα» δοσίλογη παράταξη.

Είναι θλιβερό και ανησυχητικό, επιπλέον, που σε αυτή την χυδαιότητα της χρυσής αυγής εντοπίζεται και η ΝΔ, η οποία εδώ και καιρό σε ένα μεγάλο και κρίσιμο κομμάτι της κοινωνικής της βάσης ουσιαστικά συνοδοιπορεί με τους νεοναζί. σε έναν αλληλοσυμπληρούμενο ανταγωνισμό για τα πρωτεία στον χώρο της Δεξιάς.

Ας μην ξεχνάμε ότι όλα αυτά εκτυλίχθηκαν κατά την συζήτηση για την σύσταση εξεταστικής των πεπραγμένων ενός σημαίνοντος εκπροσώπου της σημιτικής περιόδου. Πέρα από αυτό, στην ίδια αυτή σημερινή διαδικασία, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ απουσίαζε. Το ίδιο και εκείνη της ΝΔ. Αντί για αυτό, η εισήγηση του αγορητή της ΝΔ, Δένδια, κινήθηκε στα γνωστά πλαίσια: Άλλα ντ’ άλλων, και προσπάθεια να ρίξει λάσπη στην κυβέρνηση, όχι για να αποδείξει ότι το κόμμα του είναι καθαρό-εξάλλου θα μπορούσε απλά να μην πάρει θέση, εφόσον η υπόθεση αφορούσε το ΠΑΣΟΚ- αλλά για να την εξομοιώσει στην δική τους βρωμιά με ανυπόστατες εικασίες, ανάγοντας τις μηνύσεις που συχνά οι ίδιοι καταθέτουν (π.χ. Μήνυση Άδωνι εις βάρος Πολάκη)…σε ήδη τελεσίδικες αποφάσεις!

Από όλα αυτά, δύο πράγματα μπορεί να συμπεράνει κανείς: Το πρώτο είναι πως στο πρόσωπο του χρυσαυγίτη βουλευτή καθρεφτίζεται ένα μεγάλο κομμάτι της αντιπολίτευσης-έτσι που τα έχουνε χαμένα και τους βγαίνει όλος ο φασισμός από μέσα τους που πέρασαν ήδη δύο χρόνια, δύο μήνες και δύο ημέρες (όπως τις μέτρησε σήμερα, σαν φυλακισμένος, ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ σε άρθρο του στην Εφ.Συν) μακριά από την εξουσία και από τα αλισβερίσια.

Το άλλο είναι και θετικό, μα και αρνητικό: Το αρνητικό είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, δυστυχώς, σε αυτή την τιτάνια εθνική του προσπάθεια δεν έχει την ευκαιρία να περιμένει τίποτα το εποικοδομητικό από μια αντιπολίτευση που δεν έχει μάθει να παράγει πολιτική. Το θετικό είναι ότι μπορεί και πρέπει να κερδίσει το στοίχημα έναντι της απογοητευτικής ηγεμονικής παραίτησης-αποϊδεολογικοποίησης, και της ισοπέδωσης της λογικής του »όλοι ίδιοι είναι»-και αυτό υποδηλώνουν τόσο οι απανωτές διερευνήσεις σε δικαστικό επίπεδο χρόνιων και βαθιά επιβλαβών σκανδάλων, όσο και οι προτάσεις για την συνταγματική αναθεώρηση. Μπορεί και πρέπει να κερδίσει το στοίχημα εγγράφοντας μια αριστερή, δημοκρατική προοπτική για το μέλλον, μαζί με την αρκετά πιο σύνθετη προσπάθεια οικονομικοπαραγωγικής ανοικοδόμησης της χώρας.

Ανδρέας Μπεντεβής 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Αξίζει να τιμάμε την εξέγερση του 1821

Posted by eamgr στο 25 Μαρτίου, 2017

Ζήτω η κοινωνική/εθνική επανάσταση του 1821, που αποτέλεσε μία πρωτοπόρα για όλη την Ευρώπη επαναστατική διαδικασία. Επιτάχυνε την αποδόμηση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, και συγκρότησε μέσα από βαθιές και πολύχρονες ταξικές αντιθέσεις ένα έθνος-κράτος στην πρώιμη αυγή της εμφάνισης παρόμοιων σχηματισμών σε όλη την Ευρώπη, σχηματισμών που αντιστοιχούσαν στο ξεπέρασμα της φεουδαρχίας και των καθυστερημένων κοινωνικών παραγωγικών σχέσεων της.1821

Αξίζει να τιμάμε αυτή την εξέγερση για πολύ περισσότερους και ουσιαστικούς λόγους από εκείνους που διδάσκει η παραδοσιακή εθνοποιητική-αντιδραστική στο μεγαλύτερο μέρος της-αφήγηση.

Επειδή ήταν ακόμα πιο σύνθετη, από άποψη όσμωσης και συνεργασίας των διάσπαρτων φυλετικών ομαδοποιήσεων, ανεξαιρέτως γλώσσας και θρησκείας. Επειδή οι βασικοί οπλαρχηγοί της έδρασαν πολύ πέρα από τα πλαίσια που επιχειρείται να τους εντάξει αυτή η αφήγηση. Επειδή υπήρξε μια σχετικά πρωτότυπη λαϊκή εξέγερση.

Η οθωμανική εξουσία, σε στενή συνεργασία με τις εκκλησιαστικές ελίτ και τους ντόπιους ένοπλους επιτηρητές της, ξεπεράστηκε από τις αντιφάσεις της, οι οποίες δεν αντλούνταν βασικά από μια θρησκευτική ή φυλετική καταπίεση, παρά από την εκμετάλλευση και την καταπίεση του συστήματος αφαίμαξης της γης και του πλούτου αυτού του τόπου.

Οι αγρότες, οι μικροϊδιοκτήτες, οι φτωχοί τεχνίτες, αυτοί υπήρξαν η ταξική βάση της επανάστασης κόντρα, καταρχήν, στους ομόδοξους και »ομοεθνείς» τους καταπιεστές, στο πρόσωπο των οποίων αντανακλούνται η αυτοκρατορική καταπίεση. Αλλά επίσης βασικός πυρήνας της επανάστασης υπήρξαν κοινωνικά στρώματα σαν τους εμπόρους, που η γιγάντωση τους τους δύο προηγούμενους αιώνες έρχονταν με αντίθεση με την οικονομική/θεσμική καταπίεση του οθωμανικού ζυγού.

Αυτός ο ταξικός, κοινωνικός πυρήνας συνάντησε τις προοδευτικές διεργασίες σε επίπεδο διανόησης για επαναοικειοποίηση των ελληνικών πληθυσμών μιας συνέχειας γλωσσικής, θρησκευτικής, τελικά ιστορικής έπειτα από μια πορεία μέσα σε αλλεπάλληλους αιώνες διαδοχικών υπαγωγών του τόπου σε τρεις αυτοκρατορίες, και όχι μόνον.

Συνάντησε και τον ευρύτερο ανασχηματισμό που επιδίωξαν οι ευρωπαϊκές ελίτ ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για την Βαλκανική χερσόνησο και την Κεντρική Ευρώπη, ανασχηματισμός που οδήγησε μέσα από γενικότερες πολιτικές, ταξικές επαναστάσεις στα σύγχρονα έθνη κράτη.

Ήταν τιτάνια και ανεπανάληπτη η επανάσταση εκείνη, επιτυχημένη στο ένα της σκέλος, το εθνικό, αφημένη στη μέση σε σχέση με το άλλο, το κοινωνικό, εφόσον οι ανώτερες επαναστατημένες τάξεις ευθυγραμμίστηκαν καθοριστικά τόσο με κομμάτι από το παλιό εγχώριο κατεστημένο, όσο και εξαρχής με τις διεθνείς επιδιώξεις.

Το μέγεθος και η αξία της έχει τεράστια σημασία να το αναλογιστούμε σήμερα που ο νεοελληνικός κοινωνικός σχηματισμός περνά μέσα από μια οριακή κρίση ταυτότητας. Αλλά και να την συνδέσουμε με τις ακόμα πιο ηρωικές απόπειρες του κόσμου της εργασίας της Ελλάδας: Το έπος του 1940, το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, και τον ΔΣΕ, τις μεγαλύτερες και ηρωικότερες απόπειρες του να απελευθερώσει αυτόν τον τόπο από τα ιμπεριαλιστικά δεσμά. Την γενιά που τραγούδησε και έκανε πράξη τα λόγια του Παλαμά:

«Τούτο το λόγο θα σας πω,
δεν έχω άλλον κανένα,
μεθύστε με τ’ αθάνατο
κρασί του εικοσιένα».

Αυτός ο λαός έχει μια πλούσια παρακαταθήκη για να ξαναβρεί την χαμένη του ταυτότητα, με έναν και πάλι πρωτοπόρο τρόπο για τον σύγχρονο κόσμο!

 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τη Δευτέρα 27/3 τα εγκαίνια του μουσείου «Νικος Μπελογιάννης» στην Αμαλιάδα

Posted by eamgr στο 25 Μαρτίου, 2017

Τα εγκαίνια της Μόνιμης Έκθεσης Νίκος Μπελογιάννης, στο σπίτι του αγωνιστή, στελέχους του ΚΚΕ, στη γενέτειρά του Αμαλιάδα, θα πραγματοποιηθούν την ερχόμενη Δευτέρα 27 Μαρτίου 2017, στις 12:00, υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων σε συνεργασία με τον Δήμο Ήλιδας.Μπελογιαννης

Την έκθεση, όπως ανακοινώθηκε από τη Βουλή, θα εγκαινιάσει ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας παρουσία του Προέδρου της Βουλής, Νίκου Βούτση και του Δημάρχου Ήλιδας, Χρήστου Χριστοδουλόπουλου, οι οποίοι θα χαιρετίσουν την έναρξη λειτουργίας της Μόνιμης Έκθεσης. Χαιρετισμό θα απευθύνει και ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, Δημήτρης Κουτσούμπας.

Η Βουλή των Ελλήνων, ανταποκρινόμενη σε αίτημα του Δήμου Ήλιδας συνεπικουρούμενου από τον γιο του Νίκου Μπελογιάννη και τη βουλευτή Ηλείας κ. Έφη Γεωργοπούλου-Σαλτάρη, πριν από λίγους μήνες, αποφάσισε να συνδράμει στη διοργάνωση της Μόνιμης Έκθεσης στο σπίτι του Μπελογιάννη, αναλαμβάνοντας μεταξύ άλλων την έρευνα, συλλογή, οργάνωση, συντήρηση και τοποθέτηση ιστορικού υλικού που αφορά τη ζωή και τη δράση του Νίκου Μπελογιάννη, από πλήθος αρχείων, βιβλιοθηκών και συλλογών.

Η συμβολή της Βουλής στη διοργάνωση της Μόνιμης Έκθεσης θα υλοποιηθεί σε δύο στάδια:

Το πρώτο αφορά τη λειτουργία του α΄ ορόφου της οικίας και ολοκληρώνεται στο τέλος της τρέχουσας εβδομάδας. Μεταξύ άλλων περιλαμβάνει τον μουσειολογικό σχεδιασμό, την ιστορική έρευνα, τη διαμόρφωση του χώρου όπου θα στεγαστεί η Έκθεση, την εκπαίδευση του αναγκαίου προσωπικού στο οποίο θα ανατεθεί η λειτουργία της.

Το β΄ στάδιο, που αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί στο τέλος Οκτωβρίου του 2017, αφορά τη διαμόρφωση και λειτουργία του ισογείου της οικίας ως εκθεσιακού χώρου, ώστε να υπάρχει η νοηματική συνέχεια με τον εκθεσιακό χώρο του α΄ ορόφου και να διασφαλίζεται η ιστορική, αισθητική και λειτουργική σύνδεση του συνόλου της οικίας.

Η αρχική πρωτοβουλία για τη διατήρηση και την ανάδειξη της ιστορικότητας του σπιτιού όπου γεννήθηκε ο Νίκος Μπελογιάννης, όπως και η συνεχής παρακίνηση και η παραχώρηση πολύτιμων ιστορικών τεκμηρίων, οφείλεται στον γιο του αγωνιστή, Νίκο Ν. Μπελογιάννη, που εργάσθηκε για τον σκοπό αυτό επί περίπου δύο δεκαετίες.

Το οίκημα του Μουσείου, κτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 20, για να στεγάσει την επιχειρηματική δραστηριότητα του πατέρα του, Γιώργου Μπελογιάννη από τα Τσίπιανα, μέλους πολυμελούς οικογένειας η πλειοψηφία των οποίων μετανάστευσε στις ΗΠΑ για να πορευτεί, στις αρχές του 20 αιώνα. Κτισμένο στο κέντρο της πόλης λειτούργησε σαν Ξενοδοχείο αλλά και κατοικία της 5μελούς οικογένειας, με τα τρία παιδιά, το Νίκο, την Ελένη και την Αργεντίνα.mouseio_nikos_belogiannis

«Στέγη» μικρής διάρκειας μέσα στη δίνη των πέτρινων χρόνων, με τελευταία κάτοικο την μητέρα του Νίκου, Βασιλική που πέθανε το 1956 «μόνη». Από το 1944, μέχρι το 1952 η Βασιλική έχασε ολόκληρη την οικογένεια. Πρώτα η Αρτζεντίνα σε ηλικία 19 χρόνων, ύστερα ο πατέρας, το 1949 η Ελένη και το 1952 εκτελείται ο Νίκος Μπελογιάννης.

Το οίκημα Μπελογιάννη παραχωρήθηκε πριν είκοσι χρόνια στο Δήμο Αμαλιάδας από τον γιο του Νίκο και την Έλλη Παπά, με σκοπό τη δημιουργία του Μουσείου.

Τα χρόνια που μεσολάβησαν από την εκκίνηση του σχεδίου μέχρι σήμερα άργησαν πολύ…και τον ξέρουμε τον ένοχο και είναι γνωστή η αιτία….  γι αυτό δεν μιζεριάζουμε και δεν μηδενίζουμε τίποτα.

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΣΥΡΙΖΑ: ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ

Posted by eamgr στο 28 Ιανουαρίου, 2017

Υπάρχουν δύο αφετηρίες από όπου μπορεί κανείς να ερμηνεύσει την πορεία των δύο χρόνων κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ: Η πρώτη είναι από την άποψη του ιδιαίτερου συμφέροντος και των επιμέρους ιδεολογικών προτύπων. Η δεύτερη είναι από την άποψη μιας όσο γίνεται αντικειμενικής μελέτης πάνω στην εξέλιξη της κρίσης ταυτότητας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού -και της θέσης της κυβέρνησης, με ό,τι αντιπροσωπεύει, μέσα σε αυτήν ακριβώς την κρίση.workers

Όσο να ναι, αυτή η κυβέρνηση, που έσπασε πολλαπλά ταμπού με την εκλογική της νίκη-βασικά το μεταπολεμικό ταμπού ότι η Αριστερά δεν μπορεί να κυβερνήσει, αλλά και τον μεταπολιτευτικό κύκλο εναλλαγής στην εξουσία-αξίζει να ιδωθεί σε σχέση με τις προϋποθέσεις που την ανέδειξαν, και τα ιστορικά παράγωγα αυτών των όρων. Κάτι που σπάνια συμβαίνει, όσο και αν η πορεία της »πρώτης φοράς Αριστεράς» τροφοδοτεί με διαρκή εμπειρικά δεδομένα για το σύνολο των κοινωνικών αντιθέσεων. Για όποιον/α θέλει να το δει έτσι, ασφαλώς.

Το 2015 υπήρξε το έτος όπου αναδείχτηκαν τα αντικειμενικά όρια της θέσης της χώρας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και εξουσίας, τουλάχιστον ως τότε. Πολύμηνη διαπραγμάτευση. Στάση πληρωμών. Ατελέσφορη προσπάθεια να ανιχνευτούν τα περιθώρια προσέγγισης με τον έτερο ιμπεριαλιστικό πόλο (Κίνα-Ρωσία). Μετά τον Ιούλιο του 2015 χάσκει μια μεγάλη αλήθεια, που όμως έπρεπε να αποκαλυφτεί: Η Ελλάδα δεν μπορεί να απειλήσει τους δανειστές της. Η κρίση της, εξάλλου, αποτελεί ένα κομμάτι των ανταγωνισμών τους ακριβώς. Η θέση της στον χάρτη, σε μια περιοχή ευρύτερων αποσταθεροποιητικών εξελίξεων, παράγει δύο δεδομένα: την καθιστά εξαιρετικά ανασφαλή-αλλά και κομβική. Η κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε όσο μπορούσε αυτόν τον δεύτερο παράγοντα. Η έκτοτε στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, αναπόφευκτα αλλά ορθά, προσεγγίζει μια βήμα το βήμα προσπάθεια βελτίωσης της διαπραγματευτικής θέσης της χώρας, χρησιμοποιώντας τα παράγωγα της πρώτης σύγκρουσης, έστω και της ήττας εκείνης. Κι είναι ένα ζήτημα πολύ δύσκολο αν τα καταφέρνει, έστω και έτσι.

Λέγεται συχνά ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αντεστράφη. Τίποτα, όμως, στην πολιτική, και στην ταξική πάλη, ακόμα, δεν είναι πάντα εκείνο που φαίνεται με γυμνό μάτι: Στην πραγματικότητα το δημοψήφισμα ενέταξε ξανά στον παγκόσμιο χάρτη το έθνος-κράτος μας -που ήταν ξεγραμμένο σαν τέτοιο- έβαλε τον ελληνικό λαό στο προσκήνιο της πάλης όλων των λαών, ενίσχυσε τις προϋποθέσεις ευρύτερων πολιτικών συμμαχιών στην Ευρώπη ώστε να αλλάξουν οι συσχετισμοί εντός της, τέλος, προκάλεσαν ένα βαθύ ρήγμα στην γερμανική ηγεμονία.

puzzle-europe-810x529Οι όροι, όμως- τόσο οι εξωτερικοί, όσο και οι εσωτερικοί- της μνημονιακής υπαγωγής, της χρεοκοπίας, ουσιαστικά, της Ελλάδας δεν μπορούσαν και δεν μπορούν να αρθούν με μια πολιτική απόφαση. Επειδή δεν είναι θέμα μιας απόφασης, αλλά μια πολυπαραγοντική συνάρτηση τόσο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που προχωράνε καθιστώντας τον κόσμο περιφέρεια των επιμέρους στρατοπέδων του, όσο, ασφαλώς, της διάρθρωσης του εγχώριου συστήματος, του εξαρτησιακού του χαρακτήρα.

Ως προς αυτό: Σπάνια αναδεικνύονται οι αληθινοί κρισιακοί όροι που οδήγησαν στο μνημόνιο. Ισχύει, ασφαλώς,ως ένα σημείο, ότι ένα πρόβλημα ιδιωτικού τραπεζικού χρέους μεταμορφώθηκε σε πρόβλημα δημόσιου χρέους. Ισχύει ότι τα παράγωγα της κρίσης του υπερδιογκωμένου χρηματοπιστωτικού τομέα επιτίθενται με λύσσα τις οικονομίες του πλανήτη, στα πλαίσια των δικών τους αδιεξόδων. Αλλά μια συνεπής ταξική ανάλυση δεν μπορεί να αρκείται σε καταγγελίες. Επειδή, πολύ απλά, η αντιστροφή αυτής της πορείας πραγμάτων δεν σχετίζεται σε τίποτα με τους όρους που αυτή ακριβώς η χρηματοπιστωτική εξουσία προσάρμοσε/αλλοτρίωσε τις κοινωνίες: Απαιτεί μια συνολική πρόταση για τις παραγωγικές δυνάμεις/σχέσεις και την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας. Τις βαθιές μετατροπές που απαιτεί ο σοσιαλισμός και στα δύο αυτά επίπεδα.

Καμία δύναμη της Αριστεράς-πέρα από την αγωνιστικότητα ή την εντιμότητα τους- δεν προσεγγίζει στο ελάχιστο αυτά τα ζητήματα. Δίνουν την εντύπωση ότι αρκεί να παράγει ο καπιταλισμός και εμείς να μοιράζουμε δίκαια. Λίγο, η ως πολύ, ότι το ζήτημα του χρέους είναι ένα νομικό, ή τεχνικό ζήτημα. Ότι μπορεί, με έναν μαγικό τρόπο, η χώρα και να γίνει μια σοσιαλιστική νησίδα στον κόσμο, και παράλληλα να μην αλλάξει τίποτα σε σχέση με το εγχώριο βιοτικό επίπεδο, ή αναφορικά με τις γεωπολιτικές συνθήκες τριγύρω της. Εκτός από την Αριστερά λείπει, όχι μόνον εδώ, αλλά σε διεθνές επίπεδο, η άμεση υλική δύναμη, οι τάξεις των εργαζομένων δηλαδή, που να τροφοδοτήσουν με θετικές λύσεις αυτό το πρόβλημα.aristera-400x250

Εξάλλου, η κοινωνία θυμάται την Αριστερά μόνο όταν κινδυνεύει. Αυτή είναι η μοίρα της Αριστεράς και η κοινωνική, η πολιτική της καταγωγή! Και έτσι έχουμε ένα κόμμα της Αριστεράς στην θέση της ιστορικής ευθύνης σε μια εξαιρετικά δύσκολη και οριακή στιγμή της νεοελληνικής ιστορίας. Ένα κόμμα που επιχειρεί, με αντιφάσεις, λάθη, αδυναμίες ενδεχομένως, να απαντήσει σε ένα κάρο προβλήματα και αδιέξοδα που έχουν συσσωρευτεί στον προβληματικό νεοελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Στον οποίο, ας το έχουμε αυτό υπόψιν μας, ουσιαστικά δεν υπάρχει ούτε εθνική αστική τάξη για να συμμαχήσεις, ούτε συγκροτημένη εργατική τάξη με συνείδηση και χτισμένες οργανωτικές δομές που να την εκφράζουν. Στον οποίο, ας μην το ξεχνάμε, μέχρι πριν από μόλις 7-8 χρόνια εκδηλωνόταν σε ποσοστά 85%-90% η συναίνεση στο αφήγημα για την »ισχυρή Ελλάδα του ευρώ-την Ελλάδα ηγεμόνα των Βαλκανίων».

Υπάρχει, ακόμα, μια πελώρια μεσαία τάξη, η παραδοσιακά συντηρητική και αντιδραστική τάξη-σύμμαχος της άρχουσας τάξης και υλική δύναμη του μεταπολιτευτικού συστήματος -η οποία, και αν ακόμα συρρικνώθηκε κατά το 1/3 της, εξακολουθεί να κάνει πολύ φασαρία, να καθορίζει τον δημόσιο λόγο και να κάνει τις δικές της ανάγκες να παρουσιάζονται σαν συνολικές προτεραιότητες. Για να μην επεκταθούμε πολύ, αρκεί ίσως να παρατεθούν ορισμένα στοιχεία ως προς αυτό: Εκτός από την παρασιτική άρχουσα τάξη, επί 20 χρόνια και πλέον στην Ελλάδα η κατανάλωση αντιστοιχούσε στο 70% του ΑΕΠ-σε αντίθεση με την παραγωγή που αντιστοιχούσε στο 30%.

Ακριβώς αυτό το μοντέλο χρεοκόπησε εις βάρος του κόσμου της παραγωγικής εργασίας. Στις κοινωνίες του »νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού», στις κοινωνίες των 2/3, οι κυρίαρχες ταξικές συμμαχίες δεν έζησαν-και ζουν ακόμα, περιορισμένες απλώς στο 1/3, ποσοστό που αποτυπώθηκε καθαρά στο δημοψήφισμα-δεν έζησαν, λοιπόν, απλώς εις βάρος των χαμηλότερων στρωμάτων-διαμορφώνοντας στα μέτρα τους το σύνολο των τιμών, των αναγκών, των προτεραιοτήτων σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνικής οργάνωσης-στην πραγματικότητα έχουν ήδη υποθηκεύσει το μέλλον για τις ερχόμενες τρεις γενιές!

Ένα τέτοιο παρασιτικό μοντέλο δεν μπορεί να εκπροσωπεί μια σοβαρή χώρα. Είτε με ευρώ, είτε με εθνικό νόμισμα. Και σίγουρα όχι μια σοσιαλιστική χώρα. Η αναλογία 70% κατανάλωση-30% παραγωγή είναι μια αναλογία που εκφράζει μαι χώρα-φούσκα. Και οι μνημονιακές επιταγές αναφέρονται στην αντιστροφή αυτού του κλάσματος. Η αντιστροφή αυτή, από το 2009 μέχρι το 2014 σαν μνημονιακή πολιτική επιλέχτηκε να γίνει με μια ανεπανάληπτη για χώρα σε συνθήκες ειρήνης συρρίκνωση του ΑΕΠ εις βάρος των χαμηλών στρωμάτων, εις βάρος της παραγωγικής εργασίας, εις βάρος του δημόσιου χώρου. Αυτή υπήρξε η ιστορία των κυβερνήσεων από τον ΓΑΠ μέχρι και τον Σαμαρά.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα για να αντιληφθεί κανείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να προχωρήσει αυτήν την προσαρμογή κι αντιστροφή του κλάσματος, αλλά αυτήν την φορά εις βάρος των στρωμάτων που έμειναν ανέγγιχτα-ακριβώς εκείνα τα στρώματα που ευθύνονται περισσότερο για την χρεοκοπία της χώρας. Τα υψηλά μεσοστρώματα και προς τα πάνω. Ο ΣΕΒ χαρακτήρισε, όχι άδικα, τον προϋπολογισμό του 2017 ως τον πιο ταξικό προϋπολογισμό στην νεοελληνική ιστορία (αυτό φαίνεται είναι σωστό, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Μητσοτάκης χαρακτηρίζει παρομοίως αυτήν την κυβέρνηση σαν τη χειρότερη που υπήρξε-μιλάει ασφαλώς για την τάξη του).

Οπωσδήποτε η βελτίωση της αξιακής θέσης του κόσμου της εργασίας δεν είναι μια εύκολη υπόθεση σε συνθήκες όπου δεν είναι εφικτή μια σοβαρή πρωτογενής συσσώρευση κεφαλαίου. Αλλά είναι πάντα και υπό όλες τις συνθήκες, μια μακρόχρονη διαδικασία έτσι και αλλιώς στην αντιθετική ενότητα κεφάλαιο-εργασία, να αναδειχτεί κυρίαρχος ο πόλος της εργασίας. Η επαναθεμελίωση των συλλογικών συμβάσεων θα είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό βήμα. Το ζήτημα του γενικού μισθού, όμως, δεν λύνεται σύντομα, και εξάλλου άπτεται μιας γενικότερης αναπροσαρμογής του αναλογιών ανάμεσα στον ανώτερο και στον κατώτερο μισθό, στις καταναλωτικές συνήθειες, και στις τιμές των εμπορευμάτων, ακόμα, φυσικά και της ανταποδοτικότητας του δημόσιου τομέα, τον δωρεάν χαρακτήρα του.53.jpg

Όχι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προχωρά προς τον σοσιαλισμό. Δεν περιμένουμε κάτι τέτοιο, με αυτήν ταξική διάρθρωση, με αυτές τις ελλειμματικές στο μέσο επίπεδο πολιτικής αντίληψης και οργάνωσης, σε αυτήν την αστική δημοκρατία. Προσπαθεί να αντιστρέψει τους όρους της μνημονιακής υπαγωγής, ίσως θα έλεγε κανείς, με όχι και τόσο επιθετικούς όρους όσο θα έπρεπε εις βάρος των ανώτερων μεσοστρωμάτων-αλλά ας έχουμε υπόψιν ότι δεν έχει και κανέναν σύμμαχο ως προς αυτό, ακόμα και η Αριστερά τον πολεμά διαρκώς!

Ο ΣΥΡΙΖΑ, εντούτοις, πρέπει να προσανατολιστεί περισσότερο στην παραγωγική αναδόμηση της χώρας, παράλληλα με την εξάρθρωση του παρασιτισμού και την σεισάχθεια εις βάρος της αστικής τάξης και των συμμαχικών της στρωμάτων. 80 δις έχουν φάει μόνο από το ΕΣΥ! Σε δεκάδες δις ευρώ, ακόμα, υπολογίζονται οι μαύρες καταθέσεις στο εξωτερικό. Τα ΜΜΕ, τα θαλασσοδάνεια, ακόμα, τα τρίγωνα της διαπλοκής-σε όλα αυτά τα αμαρτωλά σημεία η κυβέρνηση έχει ήδη ξεκινήσει την μάχη ώστε να κοινωνικοποιήσει για λογαριασμό του ελληνικού λαού τα απολεσθέντα κεφάλαια-την χαμένη του δικαιοσύνη.

Και είναι γεγονός ότι μπορεί και πρέπει να ολοκληρώσει όλες τις πτυχές των προσπαθειών της. Το ηθικό της πλεονέκτημα παραμένει: Επί δυο χρόνια οι εχθροί της-οι πολλαπλοί, όσο ποτέ άλλοτε δεν συνέβη με μια κυβέρνηση-την ξεψαχνίζουν από πάνω μέχρι κάτω, αλλά ίχνος βρωμιάς δεν μπορούν να της προσάψουν. Σε αντίθεση με τις δικές τους βρωμιές που βγαίνουν στο φως με καταιγιστικό ρυθμό. Και βγαίνουν επειδή η κάθε προσπάθεια εξυγίανσης του δημόσιου τομέα γίνεται ακριβώς μόνο ξηλώνοντας το παρασιτικό πλέγμα που τον είχε καταστήσει λάφυρο του. Για αυτό και θέλει τον χρόνο της η προσπάθεια.

Θαύματα δεν μπορεί να κάνει η κυβέρνηση, αλλά το παλεύει, και εν πάση περιπτώσει, έστω και επειδή έχει ισοπεδώσει τους μεταπολιτευτικούς όρους εναλλαγής στην διαχείριση της εξουσίας-έχει προχωρήσει την Ιστορία ένα βήμα μπροστά. Και παράγει, είπαμε και στην αρχή, πολλά συμπεράσματα για τις κοινωνικές αντιθέσεις σαν Αριστερά που δεν καταγγέλλει από την σιγουριά της αντιπολίτευσης, αλλά χρεώθηκε την ευθύνη από την θέση της διαχείρισης.

Από αυτήν την άποψη δεν ζούμε μόνο σε κρίσιμους καιρούς για την Αριστερά-όπως αρέσκονται καταστροφικά να αναφέρονται στον ΣΥΡΙΖΑ οι εξ αριστερών επικριτές τους-αλλά μπροστά σε μια μεγάλη ευκαιρία που γίνεται ήδη Ιστορία σε σχέση με την αληθινή ταξική πάλη των αληθινών ταξικών αντιθέσεων. Και αξίζει να υποστηρίξει προωθητικά κανείς την κυβέρνηση σε αυτήν την υπόθεση, πιο πολύ από ποτέ όσο περνά ο καιρός, ενάντια σε όλους τους εχθρούς της.

Και ενάντια σε όλα τα εγχώρια και διεθνή κέντρα που την υπονομεύουν λογαριάζοντας την σαν μια ιστορική, και παγκόσμια, ακόμα, παραφωνία. Ιδιαίτερα καθώς η παγκόσμια κρίση διαμορφώνει νέους ανταγωνιστικούς όρους, ακόμα πιο επιθετικούς, σε ιδεολογικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, όρους που αναπόφευκτα καθιστούν εξαιρετικά σύνθετο το τοπίο στην Ευρώπη και στον κόσμο-και ακόμα πιο επισφαλή την θέση της Ελλάδας σε αυτόν.

Ανδρέας Μπεντεβής

 

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΠΕΤΡΟΥΛΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ

Posted by eamgr στο 10 Ιανουαρίου, 2017

temponeras

Όπου κι αν ψάξουμε στη μελλοντική μνήμη Νίκο Τεμπονέρα θα είσαι στήριγμα να ακουμπήσουμε το βλέμμα  μας,κι ας πέρασαν 26 χρόνια από κείνο το χειμωνιάτικο βράδυ του Γενάρη του ’91.

Από το βράδυ που οι παρακρατικοί λοστοί έβαλαν σημάδι τη ζωή και τη γνώση.

26 χρόνια πέρασαν από το βράδυ που ο αγωνιστής δάσκαλος  Νίκος Τεμπονέρας πλήρωσε με την ίδια τη ζωή του την υπεράσπιση των μαθητών του, των νέων παιδιών, για να υπάρχει ελπίδα.

…Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα……

Παρακολουθήστε τα βίντεο από τη συγκέντρωση μνήμης, τιμής και αγώνα,

26χρόνια μετά τη θυσία του αγωνιστή δάσκαλου Νίκου Τεμπονέρα

Posted in Επικαιρότητα, Μετανάστες | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ!

Posted by eamgr στο 8 Ιανουαρίου, 2017

Όλοι μας σύντροφοι του Ν. Τεμπονέρα 26 χρόνια μετά το Γενάρη του ’91, στοιχιζόμαστε και πάλι εδώ.

Δίπλα στα κόκκινα σημάδια από το αίμα του και το αίμα χιλιάδων μαρτύρων του λαού μας που οριοθετούν τον κόσμο μας.afissa-2017-2col

Σημάδια που οριοθετούν την κοινωνία των αξιών της εργασίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης, του διεθνιστικού ουμανισμού, της δημοκρατίας και της προόδου, από τις δυνάμεις του νεοφιλελεύθερου εκβαρβαρισμού, της εκμετάλλευσης, της γενικευμένης διαφθοράς, του κοινωνικοπολιτικού εκφασισμού, των πολέμων.

Είναι η περίοδος του Γενάρη του ’91 που ο νεοφιλελεύθερος καπιταλιστικός Μινώταυρος επιδιώκει να θεμελιώσει και να επιβάλλει άμεσα την απόλυτη κυριαρχία του στον νεοελληνικό κοινωνικό μετασχηματισμό και μάλιστα με ρυθμούς και όρους σαδιστικούς για την εργασία, την κοινωνία, την δημοκρατία.

Νεοφιλελευθερισμός και νεοφασισμός σε κάθε μορφή και έκφραση όπως σήμερα που κατακλύζουν την Ευρώπη και όχι μόνο, χέρι-χέρι σε ενιαίο μέτωπο κράτους και παρακράτους αμφισβητούν την κοινωνική υπόσταση του ανθρώπου την ίδια την υπαρξιακή οντότητα του ως ενότητα συνείδησης και είναι.

Ο Ν. Τεμπονέρας δεν ήταν κάποιος μυθικός Ηρακλής, δεν ήταν και δεν ήθελε νάναι ο τύπος του ήρωα. Ήταν ο άνθρωπος που αγαπούσε και χαιρόταν τη ζωή σαν ένας από μας με αρετές και αδυναμίες. Ο μέσος λαϊκός άνθρωπος. Όμως με προσανατολισμό και ιδανικά.

Με αυτά οδηγό την κρίσιμη στιγμή ταύτισε την υλική του υπόσταση με την συνειδησιακή του συγκρότηση, με την ανθρώπινη υπόστασή του δηλαδή, και προχώρησε. Η συνειδησιακή υπόσταση της ύλης, η ανθρώπινη κοινωνική υπόσταση της, έπρεπε να αναδειχτεί όπως ακριβώς ήταν. Ανώτερη από τις τυφλές, φυσικές δυνάμεις και από τις δυνάμεις των ενστίκτων.

Καμιά ταλάντευση στην επιλογή. Ο μαθητικός αγώνας ήταν απόλυτα αναγκαίο κοινωνικό οξυγόνο. Η συγκυρία απαίτησε την σπονδή της ζωής του σ΄ αυτή την κοινωνική αναγκαιότητα. Έτσι κράτησε ψηλά το λυχνάρι των ιδανικών του και προχώρησε με χαμόγελο παίζοντας τον άνθρωπο. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Γι’ αυτό από εκείνο το βράδυ, ο Ν. Τεμπονέρας ανήκει σ’ όλους και στον καθένα.

26 χρόνια… Από τη βραδιά που ο Νίκος Τεμπονέρας έγινε «δρόμος», «σχολικό συγκρότημα», «μνημείο», αλλά και αναφορά αγώνων και ζωής. Από τότε με όλες τις μαθητικές γενιές μέχρι σήμερα, κρατάει μαζί τους ακούραστα τα πανό και τις σημαίες των αγώνων για να υπερασπίζονται τους κοινωνικούς αγώνες σαν την αναντικατάστατη απελευθερωτική διαδικασία της κοινωνίας.

Για να υπερασπίζονται το σχολειό της γνώσης που απελευθερώνει τον άνθρωπο και την εργασία, απέναντι στο δήθεν σχολειό που χρησιμοποιεί την γνώση για να σκλαβώνει την εργασία και να εξανδραποδίζει τον άνθρωπο.

Στο σημερινό ιστορικό και κοινωνικό γίγνεσθαι συγκροτούνται αναπότρεπτα σταυροδρόμια που απαιτούν απαντήσεις όχι σε λεπτομέρειες, δευτερεύουσες αντιθέσεις και αντιφάσεις, αλλά στα κεντρικά ζητήματα ουσίας που θα διαμορφώνουν την επόμενη φάση της ιστορικής αναγκαιότητας. Τότε το ατομικό, το ενικό, το ειδικό πρέπει να ταυτοποιηθεί με τις αξίες του γενικού, του καθολικού.

Η κοινωνία της εργασίας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης πρέπει να οριοθετηθεί αποφασιστικά από τις δυνάμεις της ανταγωνιστικής αποκοινωνικοποίησης του ανθρώπου, από τις δυνάμεις της βαρβαρότητας και του ολοκληρωτισμού. Να υπερασπιστεί την εργασία και την κοινωνία ως παράγοντες απελευθέρωσης του ανθρώπου και όχι ως παράγοντες εξανδραποδισμού και υποδούλωσης.

Στους αγώνες γι αυτή τη οριοθέτηση, άξιοι λαϊκοί αγωνιστές έχουν τη δική τους ξεχωριστή και καθοριστική συνεισφορά, αφήνουν το στίγμα τους, αναδείχνονται ταγοί και οδηγοί της κοινωνίας.

Να γιατί ο Νίκος Τεμπονέρας πέρασε πρώτος αυτή τη πόρτα και με το αίμα του την ξαναέδωσε στους μαθητές και τη κοινωνία σαν παράθυρο γνώσης, δημοκρατίας και κοινωνικής αλληλεγγύης.

Να γιατί ο Παύλος Φύσσας κράτησε με το αίμα του λεύτερα τα σοκάκια και τις πλατείες της Αμφιάλης.

Η θυσία και η μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα δεν έχει πολιτικούς ιδιοκτήτες, είναι αναφορά αγώνων λαού και νεολαίας. Εκφράζει και αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο στην πιο ολοκληρωμένη κοινωνική του υπόσταση. Αυτό το κομμουνιστικό ιδανικό χρέωσε στους τοτινούς του συντρόφους να προσεγγίζουμε και να υπερασπιζόμαστε.

Φίλοι και συναγωνιστές, ο Νίκος Τεμπονέρας μετείχε και παρήγαγε ιδεολογία και πολιτική ως μέλος και στέλεχος μιας πολιτικής συλλογικότητας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου. Μιας συλλογικότητας που έκανε και κάνει κάθε προσπάθεια να φανεί αντάξια της μνήμης και της θυσίας του.

Γι αυτό θεώρησε και θεωρεί προσβολή στη μνήμη του και τη θυσία του να προβάλει έστω και σαν υπόνοια οποιαδήποτε αξίωση πολιτικής ιδιοκτησίας σ’ αυτά.

Οι λαϊκοί αγωνιστές δεν έχουν ανάγκη από ιδιοκτήτες και διαμεσολαβητές των αγώνων και της θυσίας τους.
Η αριστερά δεν παράγει, δεν μπορεί να παράγει εμπορεύματα που θέλουν μάλιστα ιδιοκτήτες. Παράγει αξίες, διαμορφώνει κοινωνικά υποδείγματα που μπορούν να θεμελιώσουν συλλογικότητες ακόμη και στις πιο άγριες συνθήκες του καπιταλισμού που αντιστοιχούν από κάθε άποψη στις σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές κοινωνικές σχέσεις που επαγγέλλονται.

Αυτά γράφει για τους συντρόφους του η πολιτική διαθήκη του Νίκου Τεμπονέρα.

Σ’ αυτή πασχίζουμε να ανταποκριθούμε και νοιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό.

«…Έπαιξες τους δείχτες του ρολογιού που κατεβαίνουν από τα μεσάνυχτα.
Έπαιξες τη φωνή της ελπίδας εκεί που δεν υπήρχε φωνή.
Η πλατεία ήταν έρημη. Η πατρίδα είχε φύγει.
Ήταν καιρός! Δε βάσταξε η καρδιά του περισσότερο!
Άναψες κάτω από το σακάκι σου το πρώτο κλεφτοφάναρο.
Καρδιά των καρδιών! Σκέφτηκες τον ήλιο και προχώρησες.
Ανέβηκες στο πεζοδρόμιο και έπαιξες τον Άνθρωπο!»

ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ!

(Αποσπάσματα από τις ομιλίες του γραμματέα του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου, Μιχάλη Βασιλάκη, σε παλαιότερα πολιτικά μνημόσυνα για τον Νίκο Τεμπονέρα.)

Αύριο Δευτέρα , στις 6 το απόγευμα,

η φετινή συγκέντρωση στον τόπο της θυσίας, στο σχολικό συγκρότημα Τεμπονέρα στην Πάτρα

Posted in Επικαιρότητα, Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »