Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Νοέμβριος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Κατάλογος

Archive for the ‘Επικαιρότητα’ Category

Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ

Posted by eamgr στο 16 Νοέμβριος, 2017

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελεί ένα ιστορικό σημείο-κόμβο στην συνολική εξέλιξη της αυτοσυνειδησίας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.content_polytechneio_73

Σφράγισε την ήττα του μετεμφυλιακού πολιτικού-οικονομικού συστήματος εξουσίας, δίνοντας το στίγμα της παρέμβασης του λαϊκού κινήματος στις ανολοκλήρωτες μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές αντιθέσεις μίας περιόδου, η έναρξη της οποίας ανιχνεύεται ήδη από τις απαρχές των πρώτων αγώνων για την δημοκρατία στον τόπο.

Υπό αυτή την έννοια η ιστορική ένταξη της εξέγερσης ξεπερνά κατά πολύ το μεταπολιτευτικό σύστημα διαχείρισης, για αυτό και εκείνο μεταχειρίστηκε κατά καιρούς όλους τους πιθανούς τρόπους-απαξίωση, καταστολή, δυσφήμιση, ενσωμάτωση-προκειμένου να αποστερήσει στην συλλογική συνείδηση την σημασία του σαν καταλύτη, προωθητική δύναμη για ακόμα πιο εδραιωμένες κατακτήσεις του λαϊκού κινήματος στα πεδία της εργασίας, της δημοκρατίας, της πολιτικής δυναμικής του δημοκράτη λαού.

Δεν τα κατάφερε, και αυτό είναι φανερό από το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός, κόντρα στην ιδεολογικοπολιτική ηγεμονία της καθυστερημένης και παρασιτικής εγχώριας άρχουσας τάξης, ενάντια σε ένα πνιγηρό και επικίνδυνο διεθνές περιβάλλον, στους καιρούς της πιο απογοητευτικής εξατομίκευσης- αποϊδεολογικοποίησης-αποκοινωνικοποίησης, ξεπερνώντας ακόμα και τον ίδιο του τον αλλοτριωμένο εαυτό, διεκδικεί με σθένος μία δημοκρατική διέξοδο από την σιδηρά επιτροπεία-κατάληξη της συγκεκριμένης μεταπολιτευτικής τάξης πραγμάτων.

Αυτές ακριβώς οι επί δεκαετίες συσσωρευμένες καθυστερήσεις-αντιθέσεις οδήγησαν όχι μόνο στην υπαγωγή της χώρας στον πιο σκληρό διεθνή έλεγχο ως προς την θέση της στον σύγχρονο κόσμο, μα και σε μία καθολική κρίση ταυτότητας.

Σε ένα νέο συναπάντημα με την Ιστορία. Αυτές τις αντιθέσεις σήμερα ο λαός μας επιχειρεί να υπερβεί προς έναν συνολικότερο νέο καταμερισμό της εξουσίας, με πρωταγωνιστικό τον ρόλο, αυτή την φορά, του κόσμου της εργασίας-και με την δική του κοινωνικοπολιτική πλατφόρμα.

Το Πολυτεχνείο εγγράφεται σαν η αρχή ενός νέου κύκλου, μέσα στον οποίο γυρεύει την δικαίωση-υπέρβαση του. Είναι για αυτόν ακριβώς τον λόγο που την ήττα του μεταπολιτευτικού συστήματος αφενός να προσαρμόσει το Πολυτεχνείο στα δικά του μέτρα διαχείρισης-αλλά και, αφετέρου, η εν γένει πολιτική ήττα αυτού του συστήματος-δεν δύναται να την αλλοιώσει η οποιαδήποτε-νεόκοπη, ή και παλαιώθεν- επιχείρηση υπαγωγής της εξέγερσης στα καλούπια των εκάστοτε αυτόκλητων τιμητών, και πορτιέρηδων.

Είτε αυτοί προέρχονται από τις γραμμές της διαχρονικής διαχείρισης της ήττας, είτε από τις γραμμές της περιχαράκωσης, είτε, ακόμα από εκείνες του μικροαστικού τυχοδιωκτισμού: Είναι πολύ μεγάλη η εμβέλεια και η ιστορική θέση της εξέγερσης για να το καταφέρουν, εκεί που απέτυχε το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα του εκμαυλισμού και της εκποίησης της οικονομίας και της Ιστορίας του τόπου.

Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ στον αγώνα για εργασία, δημοκρατία, μόρφωση, κοινωνικό κράτος, κοινωνική δικαιοσύνη.

ΖΕΙ, σαν ορόσημο ενός αιώνα πάλης στον τόπο μας, για τις ανθρώπινες αξίες, για την ζωή, για την ειρήνη και την ελευθερία.

Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

Posted in Ανακοινώσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Δεν είμαστε ίδιοι κ. Περιφερειάρχη Δεν θα είμαστε ποτέ…

Posted by eamgr στο 10 Νοέμβριος, 2017

Γράφει ο Διονύσης Τεμπονέρας

«Φοβάμαι ότι θα χρειαστεί να πάω και σε μια άλλη κηδεία θύματος» δήλωσε ο περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Κώστας Μπακογιάννης με αφορμή την 48ωρη άδεια του Δ. Κουφοντίνα.

D10405E028202570DADCFEE380006AAE
Ξεχνά προφανώς ότι και εμείς πήγαμε σε κηδείες .

Και είδαμε μάλιστα τους πολιτικούς του συνοδοιπόρους, ως ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας Τεμπονέρα και τόσων άλλων, όλα αυτά τα χρόνια, να φροντίζουν οι φονιάδες – οι κάθε λογής Καλαμπόκες, Ρουπακιάδες, Παττακοί – να αποκαθίστανται σε θέσεις Τραπεζών, να παρελαύνουν αμετανόητοι στα κανάλια και στη βουλή και να απολαμβάνουν την θαλπωρή της κατοικίας τους, κόντρα στο κοινό αίσθημα της κοινωνίας.

Δεν έδειξε ο ίδιος και η οικογένεια του την ίδια ενόχληση ούτε για την αποφυλάκιση Καλαμπόκα μόλις 7 χρόνια μετά τη δολοφονία, ούτε βέβαια για την αποφυλάκιση Ρουπακιά, ούτε βέβαια για την αποφυλάκιση των λοιπών μελών της Χρυσής Αυγής, ούτε όμως και παλιότερα για την αποφυλάκιση Παττακού.

Δεν βρήκαν μια λέξη να αρθρώσουν οι δήθεν υπερασπιστές της νομιμότητας, αλλά δύο μέρες τώρα εκμεταλλεύονται πολιτικά τους νεκρούς τους, για να ξεπλύνουν τα ανομήματα της εμπλοκής τους στο σκάνδαλο της Siemens που είναι σε εξέλιξη και στα Paradise Papers, στρέφοντας άλλου την προσοχή της κοινής γνώμης.

Ο ίδιος στην τοξική και νεοφιλελεύθερη σκέψη του προφανώς δεν έχει βρει ούτε τη στοιχειώδη ισορροπία που εμπεριέχει η αστική δημοκρατία. Εκείνης που επιβάλλει η συμπεριφορά μιας οργανωμένης κοινωνίας σε ανθρώπους που χρεώνονται την ευθύνη των πράξεων τους, να μην είναι εκδικητική, αλλά να προτάσσει τον ανθρωπισμό. Εκείνης που δεν αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως αιώνιο εγκληματία και του παρέχει στοιχειώδη δικαιώματα που παρέχονται από το νόμο.

Δεν είμαστε ίδιοι κ. Περιφερειάρχη. Δεν θα είμαστε ποτέ…

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η Οκτωβριανή Επανάσταση είναι η ιστορία του 20ου αιώνα

Posted by eamgr στο 9 Νοέμβριος, 2017

Η Ρώσικη Επανάσταση συγκαταλέγεται ανάμεσα στα κορυφαία ιστορικά σημεία στην πορεία της ανθρωπότητας μέσα στον χωροχρόνο. Ιστορικό τέκνο της διαλεκτικής, απότοκο της προηγούμενης διεθνούς επαναστατικής κληρονομιάς, υπήρξε το συμπέρασμα μίας πολύχρονης και πολυκύμαντης επαναστατικής διαδικασίας στην ίδια την Ρωσία, όπου μέσα στα τελευταία πριν την επανάσταση 12 χρόνια είχαν σημειωθεί πάνω από 500 εξεγέρσεις.Lenin-y-trotsky

Δεν χωρά αμφιβολία ότι η Οκτωβριανή Επανάσταση θα ήταν αδύνατη δίχως όλη αυτή την πολύμορφη διαδικασία διαρκών διεκδικήσεων, και, οπωσδήποτε δίχως το ανταγωνιστικό πολιτικό σχήμα των σοβιέτ που κατέκτησε σαν όργανο της δικής της εξουσίας η κοινωνία των εργατών, των αγροτών, των καταπιεσμένων. Άλλο τόσο, εντούτοις, είναι γεγονός ότι η Οκτωβριανή Επανάσταση κέρδισε το στοίχημα με την Ιστορία επειδή την καθοδήγησε ένας ανεπανάληπτος ηγέτης, ο Λένιν, που προκάλεσε, αντί να καταγράφει απλώς, την Ιστορία, προσέγγισε την επαναστατική πείρα και τον μαρξισμό με όρους ζωντανούς, σύγχρονους. Με όρους νίκης. «Δεν αρκεί να θέλεις να νικήσεις. Πρέπει να μην φοβάσαι να νικήσεις».

Από την άποψη της θεωρητικής εποπτείας της ανθρώπινων κοινωνιών, η Ρώσικη Επανάσταση, μέχρι σήμερα, ακόμα, διεκδικεί να αναιρέσει την ηγεμονία του συντηρητικού θετικισμού πάνω στην Ιστορία. Υπήρξε ένας ιστορικός θρίαμβος της διαλεκτικής θέασης της Ιστορίας, έστω και με όλες τις τεράστιες αντιφάσεις/υλικές καθυστερήσεις που εξ αντικειμένου κλήθηκε να ξεπεράσει. Όχι πάντοτε επιτυχημένα.

Από όλες τις εκτιμήσεις γύρω από την προλεταριακή επανάσταση του 1917 που θα μπορούσε να κάνει κάποιος, ας μείνουμε καλύτερα στην ιστορική της διάσταση και στο παράδειγμα της, που ακόμα διαρκεί, και θα διαρκεί για αιώνες. Ολόκληρος ο 20ος αιώνας περιστράφηκε γύρω από αυτή την Επανάσταση και από τις παγκόσμιες συνέπειες της σε κάθε κοινωνικό, οικονομικό και ιδεολογικό σχηματισμό.

Για να αντιμετωπίσουν το φάντασμα του διαμελισμού του κεφαλαιοκρατικού κόσμου οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έριξαν τους λαούς στην δίνη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου-ενός πολέμου με πρώτο και βασικό ζητούμενο την συντριβή του προλεταριακού κράτους και της Γ’Διεθνούς.

Είναι γεγονός ότι για την ήττα της Επανάστασης μπορεί να βγάλει κανείς ειλικρινή συμπεράσματα μόνο εφόσον λυπάται για αυτήν. Οι σημερινές προοδευτικές δυνάμεις ανά τον κόσμο μοιάζουν ακόμα ανέτοιμες να ξεδιαλύνουν τις γραμμές ανάμεσα στις αντικειμενικές αιτίες της τελικής ήττας, και στις ατομικές ευθύνες ιστορικών προσωπικοτήτων για αυτήν. Αλλά, όπως και να έχει, είναι αδύνατο να μιλήσει κανείς για την εξέλιξη του πρώτου κράτους της εργατικής τάξης στον κόσμο δίχως να λάβει υπόψιν την περικύκλωση του, αλλά και τον ίδιο τον πρωτότυπο χαρακτήρα του. Χαρακτηριστικά που συνόδευαν το εγχείρημα σε όλη την διάρκεια της πορείας του. Και που στα οποία έχει να επιδείξει σπουδαίες κατακτήσεις.

Το επαναστατικό καθεστώς, με εντατικούς ρυθμούς ήδη από την πρώτη δεκαετία του, ξεπέρασε την παραγωγική ένδεια, τις εθνοτικές αντιθέσεις, συγκρότησε τις σχετικά αδιαμόρφωτες κοινωνικές τάξεις, ξεπέρασε κατά πολύ τις παραγωγικές του δυνατότητες, έφτασε το επίπεδο των παραγωγικών σχέσεων σε επίπεδα που δεν έχουνε φτάσει έκτοτε πουθενά στον κόσμο. Απελευθέρωσε τις βασικότερες μορφές των κοινωνικών σχέσεων από τα δεσμά του σκοταδισμού, σε μορφή και σε περιεχόμενο που ο καπιταλισμός ακόμη δεν μπορεί να προσεγγίσει.

Έπρεπε όμως να αντιμετωπίσει από την αρχή του την ιστορική του μοναδικότητα, την ήττα της Επανάστασης στην Γερμανία, την καπιταλιστική περικύκλωση που αργά ή γρήγορα θα την απειλούσε και στρατιωτικά. Για αυτήν ακριβώς την αναμέτρηση ήταν που προσαρμόστηκαν οι παραγωγικές σχέσεις στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων σε ολόκληρο το διάστημα από το 1919-1945. Όμως, έτσι μόνο κατάφερε να παραμείνει ζωντανό το σοσιαλιστικό κέντρο αναφοράς για την παγκόσμια εργατική τάξη. Να μείνει ακέραια και ελεύθερη η ανθρωπότητα.

Μπορεί, ή όχι, να νικήσει και να παραμείνει ο σοσιαλισμός σε μία μόνο χώρα. Και αν ναι, μπορεί να είναι σοσιαλισμός; Αυτά είναι τα ερωτήματα που γύρω τους άλλοτε διασπάστηκε το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα-και εξακολουθούν να οριοθετούν το σήμερα, έστω και αν απουσιάζουν οι σοβαρές θεωρητικές παραδοχές-διαλυμένες στον κουρνιαχτό των συνθημάτων και της υπαγωγής της Ιστορίας σε μυθοπλασία.

Η εξέλιξη της Σοβιετικής Ένωσης, με τις απονευρωμένες κοινωνικές οργανώσεις, την ταξική πάλη παρούσα…αλλά παράνομη την συζήτηση γύρω από αυτήν, δεδομένων, επιπλέον και των νέων αντιθέσεων στο εσωτερικό της που γέννησε η ψυχροπολεμική αντιπαράθεση υπερδυνάμεων όπου ρίχτηκε υπό την πρόκληση των ΗΠΑ, δεν θα μπορούσε να είναι άλλη. Μία μάχη, που υπήρξε, επιπλέον εξ ορισμού χαμένη από την αρχή, εφόσον οι ΗΠΑ μπορούσαν να εκμεταλλεύονται ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο σαν εφεδρεία.

Όσο αν αναπόφευκτη υπήρξε η εξέλιξη του ψυχροπολεμικού κόσμου, δεν μπορούμε παρά να στέκουμε με εξαιρετικά μεγάλο προβληματισμό για το γεγονός ότι στις κοινωνίες εκείνες, ακόμα και στην ίδια την Ρωσία, παρατηρούνται κορυφαία φαινόμενα πολιτικής παραλυσίας, ακόμα και ρατσιστικών και εθνικιστικών αντιλήψεων. Δεν μπορούμε να αγνοούμε σαν απότοκο αυτής της πορείας, ακόμα, την σημερινή Κίνα, που έφτασε να καθοδηγεί την πορεία προς την υποτίμηση της εργατικής αξίας σε παγκόσμιο επίπεδο.lenin

Η ιστορία της Μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης είναι η ιστορία του 20ου αιώνα. Δεν μείνανε μόνο οι ήττες, τα αγάλματα και τα μνημεία, που και αυτά ακόμα αποκαθηλώνονται πλέον. Ποτέ δεν ήταν θέμα μνημείων ο χωροχρόνος και τα πρόσωπα που γράφουν Ιστορία. Ας μελετήσουμε μακριά από υποκειμενισμούς, σχετικισμούς και ιδιοτέλεια ακόμα την Επανάσταση και την πορεία της.

Και ας μην την κρίνουμε προπαντός σαν να ήταν μόνη της στον κόσμο. Γιατί είναι ταυτόχρονα ο μεγάλος νικητής και ο μεγάλος χαμένος του 20ού αιώνα-η διαπάλη συνεχίζεται, τίποτε δεν έχει τελειώσει.

Το μέλλον θα αποφασίσει για την τελική έκβαση. Αφού «σημασία δεν έχει πότε, που και από ποιους θα ολοκληρωθεί η Επανάσταση, σημασία έχει ότι ο πάγος έσπασε, ο δρόμος χαράχτηκε».

 

Posted in Διεθνή, Επικαιρότητα | Leave a Comment »

Τα κράτη δεν έχουν φιλίες, έχουν μόνο συμφέροντα

Posted by eamgr στο 19 Οκτώβριος, 2017

Όπως είναι γνωστό, τα κράτη δεν έχουν φιλίες, έχουν μόνο συμφέροντα. Και στον βαθμό που είναι ανεξάρτητα τα διαπραγματεύονται μεταξύ τους.ΣΗΜ

Η ελληνική οικονομία αντιστοιχεί μόλις στο 0,2% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τον προηγούμενο πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Μπαράκ Ομπάμα να δηλώσει τον Νοέμβρη του 2009 ότι η χώρα μας αποτελεί προτεραιότητα της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής. Στην ίδια συνάντηση του με την Μέρκελ, όπου η Γερμανίδα καγκελάριος χαρακτήρισε σαν κίνηση unfair την υπερβολική πίεση που της άσκησε η αμερικάνικη προεδρία για να διασωθεί εντός ευρώ η Ελλάδα.
Ουσιαστικά η ίδια η ένταξη της χώρας μας στην ΕΕ και κατόπιν στο ευρώ καθοδηγήθηκε από τα υψηλά κλιμάκια του αμερικάνικου υπουργείου εξωτερικών. Σαν μια χώρα μίνι κατάσκοπος, μόνιμη βαλβίδα πίεσης προς την ευρωγερμανική ηγεμονία, στο μαλακό γεωπολιτικό υπογάστριο της ένωσης. Η Ελλάδα πέρασε στο αμερικάνικο στρατόπεδο με την νίκη στον εμφύλιο των »εθνικών δυνάμεων»-νίκη που δεν θα ήταν δυνατή δίχως τις αμερικάνικες βόμβες ναπάλμ, που στόχευαν να καταπνίξουν την πρώτη κομμουνιστική επανάσταση στην Ευρώπη του μεταπολεμικού κόσμου (και την μόνη, καθώς αποδείχθηκε).

Η οικονομική εξάρτηση της χώρας εντούτοις πέρασε σταδιακά -και ιδιαίτερα στα χρόνια της ΟΝΕ και έπειτα-προς την Γερμανία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η πολιτική σημασία της Ελλάδας για την Αμερική έπαψε να είναι σε ισχύ. Πολύ περισσότερο εφόσον η Ελλάδα εξακολουθεί να συνορεύει με τις εστίες αποσταθεροποίησης της ευρύτερης περιοχής που σχετίζονται με την αμερικάνικη πολιτική τα τελευταία έξι χρόνια, στην προσπάθεια των ΗΠΑ να περικυκλώσουν τον άξονα Κίνας-Ρωσίας.

Επίσης, η ίδια η μνημονιακή υπαγωγή της Ελλάδας αποτέλεσε ένα κορυφαίο σημείο του νομισματικού πολέμου που ξετυλίγεται ήδη εδώ και δέκα χρόνια. Ήταν ακριβώς τα αμερικάνικα χρηματιστηριακά funds που πατώντας στις αντικειμενικές ελλειμματικές της ελληνικής οικονομίας, καθοδήγησαν το σπιράλ των επιθέσεων που οδήγησαν στην ουσιαστική χρεοκοπία και στην επιτροπεία. Η οποία έβαλε εξάλλου το ΔΝΤ στην Ευρώπη.

Μια αλληλουχία εξελίξεων που συγγενεύει με τις προθέσεις των Αμερικάνων να ελέγξουν τη την γερμανική ηγεμονία στην ιστορικά κρίσιμη ήπειρο, την Ευρώπη. Ένα κούρεμα χρέους της Ελλάδας, και βασικά εν γένει η χαλάρωση της ακαμψίας (και της δύναμης) του ευρώ, αποτελεί την κορωνίδα αυτής της προσπάθειας.

Πέρα από τις άμεσες εμπορικές παραμέτρους της προσέγγισης των ΗΠΑ (σαν μεγαλύτερη εξαγωγέας πολεμικού υλικού), θα πρέπει να κρατήσουμε υπόψιν ότι κάθε ανάμειξη τους σε μία χώρα-ιδιαίτερα με το ρόλο, την θέση και την ιστορία της Ελλάδας-εντάσσεται σε μία γενικότερη στρατηγική: Της επιβεβαίωσης των ζωνών επιρροής. Έτσι που ο κόσμος μας είναι απόλυτα χωρισμένος σε ιμπεριαλιστικές ζώνες επιρροής, ενώ οι εντάσεις, τα πραξικοπήματα και οι πόλεμοι σημαδεύουν την μια μετά την άλλη γωνιά του κόσμου.

Φαντάζει οξύμωρο να ακούγονται από τα χείλη ενός Αμερικάνου προέδρου-και δη του Τραμπ-καλά λόγια για τον Τσίπρα, αλλά ο Τσίπρας είναι μια έτσι και αλλιώς ιδιαίτερη περίπτωση Έλληνα πολιτικού. Έκοψε την συνήθη μεταπολεμική αλυσίδα πολιτικών ηγετών. Δεν αναδείχθηκε από τους ανακυκλούμενους εξουσιαστικούς κύκλους μέσα και έξω από την χώρα. Εκείνο που φαίνεται να κατορθώνει φάνταζε αδιανόητο πριν από τρία χρόνια. Να συγκροτεί τους όρους εξόδου από την μνημονιακή υπαγωγή, επιμερίζοντας τα βάρη στα ανέπαφα από την κρίση, ως τώρα, κοινωνικά στρώματα, καταφέρνοντας επιπλέον σημαντικές τομές στο επίπεδο της διοίκησης, της κρατικής λειτουργίας, της πολιτικής ομαλότητας: Επειδή δεν εξαρτάται από πελατειακές σχέσεις, επειδή, τουλάχιστον, εκπροσωπεί μία έντιμη κυβέρνηση, επειδή τα βάζει με το παρασιτικό αστικό κομμάτι που ευθύνεται για την εξάρτηση, την καθυστέρηση, την χρεοκοπία, σε τελική ανάλυση, της χώρας, σε όλη την μεταπολεμική της πορεία (αξίζει να θυμηθεί κανείς ότι πρόκειται για την ίδια αστική τάξη που είχε προκαλέσει την αγανάκτηση ακόμα και των Αμερικάνων τοποτηρητών του σχεδίου Μάρσαλ, οι οποίοι δεν είχαν δει ποτέ παρόμοιας έκτασης και έντασης ξεκοκάλισμα των χρημάτων της βοήθειας στα πλαίσια του επεμβατικού τους σχεδίου).

Εκτός από τα Ίμια, όπου οι Αμερικάνοι υπενθύμισαν στον Σημίτη την στρατιωτική τους βαρύτητα για την Ελλάδα, τα τελευταία 20 χρόνια η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική παρακολουθεί περισσότερο διακριτικά τις ελληνικές υποθέσεις. Αρκεί να υπάρχει αντίρρηση στις ευρύτερες κινήσεις τους. Εξαίρεση η περίοδος του ΓΑΠ, ο οποίος και αυτός υπέκυψε στις πιέσεις του γαλλογερμανικού άξονα-και αυτή ήταν μια νίκη των ευρωπαϊκών δυνάμεων έναντι των ΗΠΑ- και παραιτήθηκε όταν έβαλε θέμα δημοψηφίσματος-και ουσιαστικά σύνδεσης της δραχμής με το δολάριο.
Είναι γνωστό ότι οι Αμερικάνοι ενεπλάκησαν καθοριστικά-και όχι σίγουρα με ήπιο τρόπο-στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν του δημοψηφίσματος. Οι οποίες κατέγραψαν τους διεθνείς συσχετισμούς δύναμης, με υποχωρήσεις από όλες τις πλευρές. Και φυσικά με τον ελληνικό λαό, την πάλη του, την τόλμη του στο δημοψήφισμα, την όλη προσπάθεια της κυβέρνησης του το 2015-και με στάση πληρωμών-στο διεθνές επίκεντρο.
Αυτή όλη η πορεία του 2015 είναι που ενέγραψε την Ελλάδα στον παγκόσμιο χάρτη, εκεί που ήταν ξεγραμμένη, και τον λαό της στην πρωτοπορία. Δεν πρέπει να έχει προηγούμενο η συχνότητα επαφής του πρωθυπουργού με τους κορυφαίους ηγέτες του κόσμου. Η άσκηση μιας πολύπλευρης εξωτερικής πολιτικής-στα πλαίσια του ότι η κυβέρνηση διερεύνησε τα όρια της σύγκρουσης με την Ευρώπη-αναδεικνύει με τον καιρό μια σειρά από νέα δεδομένα. Εκτός από την πολιτική εκμετάλλευση της θέσης της στον χάρτη-στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, στο ανατολικότερο σύνορο της Ευρώπης, αλλά και σαν προνομιακός συνομιλητής με τον αραβικό κόσμο-η Ελλάδα μπαίνει εκ νέου στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας και από την άποψη του εμπορικού, διαμετακομιστικού κόμβου. Ας μην ξεχνάμε ότι η Κίνα εργάζεται πάνω στο σχέδιο της δημιουργίας του νέου δρόμου του μεταξιού, με επενδύσεις 1 τρις δολαρίων, σχέδιο στο οποίο η Ελλάδα αποτελεί κεντρικό παράγοντα.

Εκείνο που συμβαίνει σε οικονομικό επίπεδο είναι ένα ιστορικού χαρακτήρα πέρασμα της ηγεμονίας από την Δύση στην Ανατολή. Σε αυτό το πέρασμα όλα είναι ανοιχτά. Ανταγωνισμοί, τεράστιες κινήσεις κεφαλαίων που προσδιορίζουν τον κόσμο όχι σε έθνη-κράτη, αλλά σε ζώνες επιρροής με βάση τον δικό τους χωροχρόνο. Επιπλέον, πολεμικές απειλές, και περιφερειακές αποσταθεροποιήσεις. Η Ελλάδα είναι κοντά σε όλες αυτές τις εστίες. Ανεξάρτητα με τα σχέδια ή τις ικανότητες της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής, στον βαθμό που απουσιάζει ένας ενεργός διεθνιστικός παράγοντας να στηριχτεί μία κυβέρνηση της Αριστεράς, η μοίρα των λαών της περιοχής είναι σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι-και η real politik, μοιάζει αναπόδραστη επιλογή.

Σε κάθε περίπτωση, η υπεράσπιση της Ελλάδας σαν πυλώνα σταθερότητας και ειρήνης στην περιοχή πρέπει να αποτελεί εξ αντικειμένου προτεραιότητα της κυβέρνησης της Αριστεράς, όπως και η καλλιέργεια των όρων για διευρυμένη συνεργασία με τους γειτονικούς της λαούς. Σε αυτή την συγκυρία η οικονομική ανάπτυξη παίζει καθοριστικό ρόλο για όλα τα άλλα ζητήματα. Μόνο που αυτή θα πρέπει να είναι δίκαιη, ισορροπημένη, με έναν ισορροπημένο καταμερισμό στην κατανάλωση, με δημοκρατικό πρόσημο, απαλλαγμένη από το απατηλό περιεχόμενο του κυρίαρχου ιδεολογήματος της »ισχυρής Ελλάδας, αφεντικού των Βαλκανίων», όπως καλλιεργήθηκε τις περασμένες δύο δεκαετίες στο έδαφος της κοινωνικής συμμαχίας της άρχουσας τάξης με μεγάλο κομμάτι των μεσοστρωμάτων.

Το ζύγι του πολέμου γέρνει προς την ειρήνη μόνο αν οι λαοί επαγρυπνούν για αυτήν σε όλα τα επίπεδα-είναι μια υπόθεση που αναφέρεται στο σύνολο της κοινωνίας, και ασφαλώς προηγείται όλων των επί μέρους σχέσεων μιας κυβέρνησης με τις μεγάλες δυνάμεις.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή, Επικαιρότητα | Leave a Comment »

Παύλο Φύσσα έπαιξες τη φωνή της ελπίδας εκεί που δεν υπήρχε φωνή

Posted by eamgr στο 18 Σεπτεμβρίου, 2017

Έπαιξες τη φωνή της ελπίδας εκεί που δεν υπήρχε φωνή.
Η πλατεία ήταν έρημη.
Η πατρίδα είχε φύγει.
Ήταν καιρός!
Δε βάσταξε η καρδιά σου περισσότερο.
Καρδιά των καρδιών!
Σκέφτηκες τον ήλιο,και προχώρησες…………..


21761654_703143386549783_7753661072719969533_n

Τέσσερα χρόνια από την εφιαλτική βραδιά όπου τα χρυσαυγίτικα αποβράσματα δολοφόνησαν το παλικάρι από την Αμφιάλη, τον Παύλο Φύσσα.

Ο Παύλος Φύσσας, με μόνα όπλα του την κοινωνική του συνείδηση και τα ιδανικά του, αναδείχτηκε σε κοινωνικό ήρωα, σημείο αναφοράς, ακριβώς επειδή οριοθέτησε με την πράξη του έναν ελεύθερο χώρο, επέλεξε να μην δειλιάσει απέναντι στις φασιστικές ορδές, να μην παραχωρήσει σε αυτές μια σπιθαμή γης, να υπερασπίσει την γειτονιά του και την παρέα του.

Εκείνες τις ημέρες λέγαμε: »το αίμα του Φύσσα να γίνει ποταμός για να πνίξει τον φασισμό και τους γεννήτορες του». Τέσσερα χρόνια μετά, μπορεί οι φασιστικές ορδές να έχουνε λουφάξει σχετικά, μπορεί εξ αιτίας της θυσίας του παλικαριού της Αμφιάλης να μην πήραν την ηγεμονία στις γειτονιές καθώς το λογαριάζανε τότε, εντούτοις επιδιώκουν να κεφαλαιοποιήσουν τον κοινωνικό εκφασισμό, τόσο έντονο σε ένα κομμάτι της κοινωνίας, για να αναβαθμιστούν σε εξουσιαστικό πόλο.

Η κοινωνική βάση της ακροδεξιάς-πάνω από 12%- είναι στην πραγματικότητα πολύ πιο επικίνδυνοι από τους επαγγελματίες ναζί, καθώς εύκολα και σχεδόν εξωραϊσμένα πλασάρονται σαν αγανακτισμένοι νοικοκυραίοι.

Η ανάσχεση του φασισμού στην βάση της κοινωνίας, αυτή η ολόπλευρη και σύνθετη διαδικασία που αναφέρεται στο σύνολο της κοινωνικής αναπαραγωγής εφάπτεται με την καταδίκη των φονιάδων του Φύσσα, του Λουκμάν, των Αιγυπτίων ψαράδων και τόσων ακόμα ανώνυμων θυμάτων-επειδή η καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης θα αποτελέσει μια αυτονόητη και κορυφαία ένδειξη μη ανοχής, σε συλλογικό επίπεδο.

Η δολοφονία του Φύσσα αποτελεί την πολιτική δολοφονία της εποχής. Την καταγράφει, και καταγράφεται μέσα σ’αυτή.

Η δολοφονία Λαμπράκη έθεσε το ίδιο το πολιτειακό ζήτημα στην βάση του, έγινε ένα ανεπανάληπτο ποτάμι νεολαίας, μία νέα μαζική Αριστερά, που οδήγησε το σύστημα στην ακραία λύση της χούντας-άρα και στην απογύμνωση του-για να το ανακόψει.

Η δολοφονία Τεμπονέρα οδήγησε στην ακύρωση της αντιεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, και-το κυριότερο-στην καθυστέρηση της νεοφιλελεύθερης επέλασης, στην πτώση της λαομίσιτης κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Την δολοφονία Φύσσα δεν την εμπνεύστηκαν ούτε οι παρακρατικοί κύκλοι της μοναρχίας, ούτε και εντοπίζεται σε κάποιο πολιτικό σχέδιο μιας κάποιας κεντρικής ή παράκεντρης εξουσίας: Την καθοδήγησε η ανοχή στο φασιστικό ρεύμα που έτεινε να γίνει ηγεμονικό τότε, και την διεκπεραίωσε το χέρι ενός αποβράσματος. Είναι, δηλαδή, ένα πολιτικό έγκλημα σε μια εποχή γενικευμένης σήψης, ένα έγκλημα με εκατοντάδες χιλιάδες ηθικούς αυτουργούς-συνένοχους!

Πέρα από την οργή, τα αφιερώματα, τα τραγούδια και τις πορείες μνήμης, η κορυφαία υποχρέωση του λαϊκού, δημοκρατικού κινήματος είναι η στήριξη της δικαστικής μάχης για να καταδικαστούν και να φυλακιστούν οι ηγέτες και τα τσιράκια αυτής της συμμορίας. Δυστυχώς η γραμμή της χρυσής αυγής να απαξιώσει την διαδικασία φαίνεται να επικρατεί μέχρι τώρα. Η οικογένεια του Παύλου Φύσσα όπως και τα άλλα θύματα, δίνουν την μάχη σχεδόν μόνοι τους, μαζί με τους θαρραλέους μάρτυρες κατηγορίας και τους εθελοντές δικηγόρους.

Αυτή που θα έπρεπε να είναι μία κεντρική πολιτική μάχη βρίσκεται στο περιθώριο-μέχρις ώρας τουλάχιστον. Αλλά η θυσία του Φύσσα θα δικαιωθεί μονάχα εάν μετατραπεί σε πολιτική νίκη. Και αυτή ακριβώς θα σημαίνει μία συντριπτική καταδίκη της συμμορίας.

Αλλά για να έρθει η νίκη πρέπει η δολοφονία να αναδειχθεί με τον χαρακτήρα που έχει και με την πιο πλατιά απεύθυνση-δεν είναι τυχαίο που στην κρίσιμη για αυτόν τον σκοπό πρώτη εβδομάδα η χρυσή αυγή έκανε τα πάντα, ποντάροντας ως συνήθως στον αυτοματισμό μιας αποϊδεολογικοποίημένης, συγκεχυμένης κρίσιμης κοινωνικής μάζας, για να περάσει η άποψη ότι επρόκειτο για κάτι άλλο, για μία διαμάχη για το ποδόσφαιρο, ή ότι ο φονιάς δεν είχε σχέση μαζί της.

Ειδάλλως, η δίκη της χρυσής αυγής θα φανεί εξαιρετικά χρήσιμη στην ίδια, στην προσπάθεια της να αναβαθμιστεί και σε ουσιαστικό εξουσιαστικό σχήμα.

Ο ίδιος ο Φύσσας τα έδωσε όλα, καιρός να αναλάβει η κοινωνία τις ευθύνες της.

 

 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Σωτήρης Πέτρουλας

Posted by eamgr στο 21 Ιουλίου, 2017

Μάρτυρες ήρωες οδηγούνε
τα γαλάζια μάτια του, μάς καλούνεpetrou1

Σωτήρη Πέτρουλα, σε πήρε ο Λαμπράκης   σε πήρε η Λευτεριά…

Π13

Γεννήθηκε το 1943 στη Μάνη από εργατική οικογένεια, η οποία αναγκάσθηκε να μετακομίσει στην Αθήνα, ύστερα από διώξεις, την περίοδο του εμφυλίου. Από πολύ μικρός ήταν ευαισθητοποιημένος γύρω από τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα και για το λόγο αυτό οργανώνεται στη Νεολαία Ε.Δ.Α.
Σα μαθητής φοίτησε σε νυχτερινό σχολείο στην Εμπορική Σχολή στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Διακρίθηκε ιδιαίτερα και για το λόγο αυτό πέτυχε την εισαγωγή του στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε. το 1960 με υποτροφία.
Στα φοιτητικά του χρόνια εξελίχθηκε σε ηγετικό στέλεχος της Νεολαίας Ε.Δ.Α. Πρωταγωνίστησε στα κινήματα της Ελληνικής νεολαίας για τη Δημοκρατία. Για πολιτικούς λόγους αποβλήθηκε για έναν χρόνο από τη σχολή.
Μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της Νεολαίας Ε.Δ.Α. ερχόταν σε σύγκρουση με το κλίμα τρομοκρατίας που επικρατούσε στα Πανεπιστήμια με κύριο εκφραστή την Ε.Κ.Ο.Φ. (γνωστός πρωτεργάτης της ο Μιλτιάδης Έβερτ), καθώς και με το Σπουδαστικό Τμήμα της Ασφάλειας.
Στα γεγονότα των Ιουλιανών του 1965 πρωτοστάτησε μέσα από το κίνημα του 114 για Δημοκρατία και Ελευθερία.

(Εδώ να θυμίσουμε ότι μετά την παραίτηση του Γ. Παπανδρέου ο Βασιλιάς δίνει διερευνητική εντολή στο Νόβα για σχηματισμό κυβέρνησης. Υπουργός Δημόσιας Τάξης ορίστηκε ο Τούμπας ενώ ο Μητσοτάκης ορίστηκε Υπουργός Συντονισμού).
Και τη μοιραία νύχτα της 21ης Ιουλίου χτυπημένος συλλαμβάνεται από αστυνομικούς στις 10:00 το βράδυ στη συμβολή των οδών Σταδίου και Χρήστου Λαδά. Η πρώτη καταγραφή του χτυπημένου Πέτρουλα αναφέρεται στις 03:00 το πρωί της 22ας Ιουλίου στο Σταθμό Α’ Βοηθειών στην Γ’ Σεπτεμβρίου όπου και διαπιστώνεται ο θάνατός του. Αυτόματα εκτυλίσσεται μια λυσσαλέα προσπάθεια γρήγορης ταφής -πριν καν ανατείλει ο ήλιος- και απόκρυψης της αλήθειας.

Ωστόσο τα ερωτήματα γύρω από τις συνθήκες θανάτου του παραμένουν αναπάντητα 44 χρόνια μετά :

  • Που βρισκόταν ο Πέτρουλας από τις 10:00 μ.μ. που τον παραλαμβάνει η κλούβα μέχρι τις 3:00 π.μ. που δηλώνεται στο Σταθμό Α’ Βοηθειών ;
  • Είναι τυχαίο ότι αστυνομικοί με στολές γιατρών διαπίστωσαν το θάνατό του ;
  • Γιατί επιδίωξαν την ταφή του κρυφά από τους δικούς του και πριν ανατείλει ο ήλιος;
  • Γιατί δεν επέτρεψαν σε γιατρούς της οικογένειας Πέτρουλα να κάνουν νεκροψία;
  • Η επίσημη κρατική ιατροδικαστική εκδοχή κάνει λόγο για θάνατο από ασφυξία λόγω δακρυγόνου. Πώς όμως εξηγούνται τα ολικά σχισίματα στο λαιμό του που διαπίστωσαν οι δικοί του όταν πήραν τον νεκρό; Μήπως ήθελαν να καλύψουν τις μελανιές από πιθανό στραγγαλισμό;
  • Είναι αλήθεια ότι είχαν εκδοθεί και αεροπορικά εισιτήρια προκειμένου να φυγαδευτεί ο νεκρός και να πεταχτεί στη θάλασσα σύμφωνα με τη μαρτυρία της Μάνας;
  • Είναι αλήθεια πως είχαν αφαιρεθεί από το νεκρό ο εγκέφαλος και τα πνευμόνια πράγμα που θα αποδείκνυε την πραγματική αιτία θανάτου; Η εκταφή πάντως, όπως μαρτυρεί η Μάνα, απέδειξε πως το κρανίο του Πέτρουλα είχε δεχθεί ραφή από χειρουργική επέμβαση.

Η ιστορία μετά από 44 χρόνια ζητάει επιτέλους να καλύψει τα κενά της…

Ιουλιανά 1965

Π12Bρισκόμαστε στον Ιούλιο του 1965. Περίοδος έντονων πολιτικών ζυμώσεων και αναταραχών.

Περίοδος όπου η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέουαμφισβητείται στην άσκηση των καθηκόντων της από το νέο βασιλιά Κωνσταντίνο. Η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρουαντιλαμβανόμενη τον ανακτορικό ρόλο που παίζει ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης Π. Γαρουφαλιάς, ζητά την αντικατάστασή του, αλλά παρεμποδίζεται από τον Κωνσταντίνο, που δεν υπογράφει το αντίστοιχο Βασιλικό Διάταγμα. Πρωθυπουργός και Βασιλιάς ανταλλάσσουν πέντε επιστολές, όπου, τελικά διαπιστώνεται, ότι η κυβέρνηση τελεί υπό βασιλική κηδεμονία. Ο Γ. Παπανδρέου δεν αποδέχεται τον εξευτελισμό και στις 15 Ιουλίου παραιτείται. Ο λαός ξεχύνεται στους δρόμους εκδηλώνοντας την πίστη του στην νόμιμη κυβέρνηση του (την οποία είχε εκλέξει 1,5 χρόνο πριν, τον Φλεβάρη του ’69 με 52,72% και 171 έδρες). Ταυτόχρονα στα ανάκτορα αναζητούνται βουλευτές από την Ένωση Κέντρου για το σχηματισμό νέας κυβέρνησης. Είναι οι λεγόμενοι αποστάτες, που θα καταφέρουν να πάρουν από τη Βουλή ψήφο εμπιστοσύνης, το Σεπτέμβρη, αφού έχουν ήδη προηγηθεί δύο αποτυχημένες προσπάθειες σχηματισμού κυβέρνησης. Όλο αυτό το διάστημα της αυλικής συνταγματικής εκτροπής, ο λαός βρίσκεται κάθε νύχτα στους δρόμους, δίνοντας με δυναμισμό τη δική του μάχη υπέρ της Δημοκρατίας. Σε εκείνες τις πρώτες διαδηλώσεις και συγκεκριμένα το βράδυ της 21ης Ιουλίου 1965 βρίσκει το θάνατο ο φοιτητής της Ανωτάτης Εμπορικής, Σωτήρης Πέτρουλας. Εδώ θα πρέπει να θυμίσουμε ότι εκείνη την περίοδο δημιουργείται το κίνημα του «114» (ένα, ένα, τέσσερα), που αναφέρεται στο τελευταίο άρθρο του Συντάγματος «Η τήρησις του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων» και αντιπροσώπευε το αίσθημα του λαού για Δημοκρατία, ενάντια στις παρεμβάσεις του Παλατιού.

Η δολοφονία

Π3Ήταν συγκεντρωμένοι στα Προπύλαια, με τις σημαίες, τα λάβαρα και τα πανό τους, σκεπάζοντας κατάστρωμα και πεζοδρόμια, δέκα χιλιάδες αγόρια και κορίτσια, ο ανθός του τόπου, η ελπίδα του αύριο.

Χιλιάδες στόματα ζητούσαν με μια φωνή «Εξω οι δούλοι της Αυλής. Κάτω οι προδότες. Δημοκρατία».Άξαφνα η λαοθάλασσα έπιασε να βαδίζει αργά, πυκνή και τρικυμισμένη για την οδό Κοραή ή ν’ ανεβαίνει την Πανεπιστημίου προς την πλατεία Συντάγματος.
Ένα κορίτσι φώναξε: «Στη Σταδίου ρίχνουν αέρια, τα τέρατα!». Κι άρχισε ο πανικός. Την ίδια στιγμή, από πολλές μεριές, μεγάλες ομάδες αστυνομικών ρίχνονταν πάνω στα πλήθη που σκορπούσαν, και τυφλά μανιασμένα κατέβαζαν πάνω στα κεφάλια τους τα κλομπς. Όποιος έπεφτε χάμω δεν εύρισκε λύπηση. Τον κλωτσούσαν, τον ποδοπατούσαν μες τους καπνούς των δακρυγόνων.

Π2«Τούμπα δολοφόνε, Μητσοτάκη Αλ Καπόνε»

«Η Αθήνα καίεται, κατάρα στους προδότες»

Σαν μακρινός απόηχος έφταναν οι κραυγές των σπουδαστών, πότε από την Ομόνοια, πότε από την Ακαδημίας, πότε από το Σύνταγμα. Είχαμε πράγματι σκοτωμένους; Γιατί αυτή η βάρβαρη επίθεση, αφού η συγκέντρωση διαλυόταν ειρηνικά; Ήταν η αντεκδίκηση της Δεξιάς στη θριαμβευτική κάθοδο του Παπανδρέου προχτές;
Τίποτε, είχαμε ξαναμπεί στον αστερισμό του παρακράτους και της τρομοκρατίας, το ίδιο που πριν δύο χρόνια δολοφόνησε τον Λαμπράκη. Πάνω από τη χαμένη άνοιξη μετεωριζόταν τώρα ο γύπας του πραξικοπήματος έτοιμος να ριχτεί και να σπαράξει τον τόπο.

«…Εκείνο το βράδυ μου τηλεφώνησε πως θα αργούσε. Ασυναίσθητα προέτρεψα τ’ αδέρφια του να φάνε και να ξαπλώσουν. Όμως εκείνα τον περίμεναν. Περιμένοντάς τον, λαγοκοιμήθηκα. Ξάφνου το κουδούνι χτύπησε δαιμονισμένα. Ήταν από την χωροφυλακή. Τι να ήθελαν τέτοια ώρα Παναγιά μου; Ρωτούσαν για το Σωτήρη.
– Μέσα είναι, κοιμάται και τρέχω αλαφιασμένη προς το δωμάτιό του. Η θέα του άδειου κρεβατιού μου πάγωσε την καρδιά. Κάτι κακό συμβαίνει.

– Μην πανικοβάλλεστε. Τον έχουν λίγο χτυπημένο σε νοσοκομείο. Να μην διανοείστε ότι θα κάνετε ρούπι από εδώ.

– Μου πήρατε το παιδί και μας κρατάτε και κρατούμενους άθλιοι.

– Πάρτε το όπως θέλετε. Από εδώ δε θα το κουνήσετε.

Σαν αγρίμι στο κλουβί, πληγωμένη από το να μην μπορώ να δω τ’ αγόρι μου. Η ώρα προχώρησε. Αυτή τη φορά άνθρωποι της ΕΔΑ πέρασαν το κατώφλι του ανήσυχου σπιτιού. Έκαναν πως δε γνώριζαν, όμως το κακό το μήνυσαν στον άνδρα μου. Εγώ αγνοούσα τα πάντα.

Σε λίγο η Αστυνομία μας οδηγεί στην Ασφάλεια. Τέτοια εντολή είχαν. Τίποτα παραπάνω. Μα πως να ησυχάσω στο τζιπ; Να σου στερούν το ακριβοπαίδι σου, να μην ξέρεις που βρίσκεται το σπλάχνο σου, πως να είναι, χτυπημένος, μονάχος;

– Που μας πάτε επιτέλους; Δεν φτάνει που μας πήρατε το παιδί, μας θέλετε και κρατούμενους;
Στο τμήμα, μας φέρανε γλυκό. Ακούς γλυκό κανταΐφι στις 04:00 τα μεσάνυχτα. Εγώ δε θέλω γλυκό, τους λέω, τρίψτε το στα μούτρα σας, εγώ θέλω το γιο μου. Αρπάζω όποιον βρίσκω μπροστά μου και λέω: βρε παλιόσκυλα, σκοτώνετε τα παιδιά του λαού με πενταροδεκάρες. Μάνα δε σας γέννησε κι εσάς, μάνα δεν κλαίει για σας;

Την ίδια ώρα στο γραφείο του Καραμπέτσου (αρχηγός Αστυνομίας) πιέζουν τον άντρα μου να υπογράψει ότι ήταν ατύχημα.

Και υπογράφει…

Φόνος εκ προ μελέτης

-Είμαστε πρόθυμοι να διαθέσουμε τα έξοδα της κηδείας.
Παιδί μου, λεβέντη μου, αηδόνι και λιοντάρι.
Κακούργοι, καταραμένοι να’ στε..»

– Σκότωσαν το Σωτήρη.

-Τον πήγαν στο Νεκροτομείο. Οι μπάτσοι έχουν ζώσει την περιοχή και δεν αφήνουν κανένα να πλησιάσει.
«…Κάποιος, ευλογημένος να’ ναι, κρυφά μου μηνύει να τρέξουμε στην Κοκκινιά. Σκοπεύουν να τον θάψουν μόλις βγει ο ήλιος. Τρέχουμε. Ένα μικρό γεροντάκι, παπάς, μας πλησιάζει. Μας δείχνει τον τάφο που πριν λίγο επιχείρησαν να θάψουν το Σωτήρη μου.

– Χριστιανική κηδεία στις 01:00 τα μεσάνυχτα. Δεν έχετε επιτέλους ούτε ιερό ούτε όσιο; Πριν βγει ο ήλιος μου ζητάτε λειτουργία; Ούτε οι Γερμανοί δεν το αποτόλμησαν. Αντίχριστοι. Είχε αντιδράσει καθοριστικά ο παπάς…»

– Το πτώμα του Σωτήρη εξαφανίστηκε από το Νεκροτομείο. Απαγωγή νεκρού, για φαντάσου !

Ο Μίκης όμως μαζί με Μπριλλάκη, Νεφελούδη, Ηλιόπουλο, κινούνται δραστήρια για να σταματήσουν την ταφή και να γίνει νεκροψία με την παρουσία γιατρών της οικογένειας. Διότι λένε υπάρχουν πληροφορίες πως ο Σωτήρης στραγγαλίστηκε. Όλοι στο Νεκροταφείο της Κοκκινιάς.

«…Καψάσκης προς Τούμπα: Κύριε υπουργέ, παραιτούμαι, είμαι εγκλωβισμένος από δικηγόρους. Ο Ηλιόπουλος παίρνει βίαια το ακουστικό.

– Θέλουμε το νεκρό μας στο σπίτι.

– Και που θα τον θάψετε;

– Στον κήπο μου δολοφόνοι, αρκεί να μας τον δώσετε. Να τον χαρώ για τελευταία φορά. Έστω και σιωπηλό.

– Τ’ ακούς Τούμπα; λέει η Μάνα. Φοβάστε το Σωτήρη μου ακόμα και νεκρό;Π14

– Πάρτε τον λοιπόν αλλά να ξέρετε κ. Ηλιόπουλε ότι αναλαμβάνετε ευθύνες για οτιδήποτε κι αν συμβεί. (απόκριση Τούμπα)

– Εγώ δεν υπογράφω συναλλαγματικές. Ο λαός κλαίει το νεκρό του. Εσείς να προσέχετε πως πορεύεστε…»
Μέσα από τις πικροδάφνες μια καθαρή φωνή, γεμάτη οργή και σπαραγμό, έπιασε το μοιρολόι.

Αχ και δεν τους έδωνες μιλιά,
τι δεν εμπόρας καψερό,
είχες τη σφαίρα στο λαιμό,
κι αδέρφι, ω αδέρφι, αδέρφι.

Ο Σωτήρης ζειΚάτω οι δολοφόνοιΈνα ένα τέσσερα.

Λίγο πριν από τις δύο το πτώμα του Πέτρουλα μπήκε στο Νεκροτομείο. Στο μεταξύ είχαν φτάσει κι οι δικοί του. Όταν η μάνα του αντίκρισε τους αστυνομικούς ξέσπασε σε λυγμούς. Καθάρματα. Τι σας έκανε το παιδί μου και το σκοτώσατε;

Πέστε μου, δολοφόνοι. Γιατί σκοτώσατε το Σωτήρη μου;

Ψηφίσματα, διαμαρτυρίες, τηλεγραφήματα. Η Ελλάδα σειέται απ’ άκρη σ’ άκρη. Οι επαρχίες δεν πάνε πίσω από την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. Δημοτικά Συμβούλια, οργανώσεις, σύλλογοι, συνδικάτα, ενώσεις, οι πάντες.
Η γενική επιφυλακή της Αστυνομίας συνεχίζεται. Πότε θα γίνει η κηδεία κι από που.

Η σκιά του καπνοκοπτήριου πλάκωνε το χαροκαμένο σπίτι, σου καταπλάκωνε και την ψυχή. Το άχαρο κτίριο, με τα σπασμένα τζαμοπαράθυρα θα μπορούσε να είναι το σύμβολο της εγκατάλειψης και της μιζέριας αυτής της φτωχογειτονιάς.

Είχαν τοποθετήσει χάμω το λείψανο μέσα σε φέρετρο με κρυστάλλινες πλευρές ένα ξανθό παλικάρι ψηλό, ένα μέτρο και ογδόντα, είκοσι τριών χρονών λεβέντης πάνω στην καλύτερη ώρα του. Από πάνω του, ορθοί με σφιγμένα δόντια, ο πατέρας, ο αδερφός και δυο άλλοι συγγενείς ή χωριανοί.

Ο χώρος γύρω από το σπίτι γέμιζε νεολαίους, που είχαν πει το τελευταίο χαίρε, μα δεν έφευγαν. Περίμεναν εκεί, και όλη τους η στάση έδειχνε πως θα έδιναν μάχη και θα γινόταν σκοτωμός, αν η αστυνομία επιχειρούσε κι άλλη απαγωγή.

Μέσα στο πλήθος μπορούσες να διακρίνεις πολλούς μυστικούς με πολιτικά. Τους αναγνώριζες από το ύφος, το άγαρμπο κόψιμο της φορεσιάς και πιο πολύ από τα μαύρα μυτερά σκαρπίνια τους.

Κάποιος έριξε την ιδέα να καθίσουμε χάμω σταυροπόδι. Σε λίγο δεν έβλεπες ως ψηλά τον ανήφορο παρά μόνο τους μυστικούς όρθιους. Ήταν κωμικοί στην αμηχανία τους, κοιτάζονταν, πολλοί κάθισαν κι άλλοι έκαναν πως φεύγουν πίσω από το καπνοκοπτήριο.

Κάποιος έπιασε να τραγουδάει από τον Επιτάφιο. Είχε ζεστή σωστά βαλμένη φωνή.

Π4Μέρα Μαγιού μου μίσεψες,
μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη, γιε, που
αγάπαγες…

Τριακόσια στόματα πήραν χαμηλόφωνα το σκοπό, που υψώθηκε πάνω από τα κεφάλια μας και πέρα από τη φτωχογειτονιά. Τα νιάτα θρηνούσαν τον λεβέντη τους και τη χαμένη άνοιξη, με λόγια που σε σφάζανε.

…και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου
το φως της οικουμένης.

Η Ματθίλδη έβαλε το χέρι της μέσα στη φούχτα μου. Σουρούπωνε. Ο αέρας μύριζε δυνατά γαρίφαλα και νάρκισσους. Κοίταξα γύρω μου κι είδα πολλά ζευγάρια να κάνουν τη χειρονομία της Ματθίλδης.

Άνοιξη, άνοιξη της νιότης και του κόσμου, μαχαιρωμένη άνοιξη, ως πότε πιά;

Το πλήθος συνέχιζε να φτάνει, καθένας έβρισκε λίγο χώρο και καθόταν αθόρυβα. Ο κύκλος απλωνόταν. Όταν είπαν το στίχο:

και τώρα εσβήστης κ’ έσβησε το φέγγος κ’ η φωτιά μας

ακούστηκε ένας πλατύς αναστεναγμός κι έγινε σιωπή.

Κι ο κόσμος να έρχεται, να μη σταματάει. Χιλιάδες φωνές είχαν πάρει τον Επιτάφιο και χαμηλά – χαμηλά τον τραγουδούσαν. Άκουες λυγμούς κοριτσιών, έβλεπες γέρους να κλαίνε μέσα στο μαντήλι τους.
Σα να πέρασε τις χιλιάδες που ξαγρυπνούσαν ένα κύμα καινούριου σφρίγους. Τα κορμιά στυλώνονταν: «Νικήσαμε!»«Σιγά, σεβαστείτε το νεκρό!»«Ο Σωτήρης νίκησε, ο Σωτήρης ζει!».

Η Μαλτθίδη μου πίεζε την παλάμη πάνω στην καρδιά της: «Μπράβο του! Κι αυτή τη μάχη την κέρδισε, ακόμη και νεκρός!».

Κι όταν μπήκε για καλά το πρωινό κι ο ήλιος έπιασε να καίει, ο Σωτήρης ετοιμάστηκε για την τελευταία του κατοικία.

Εικοσιπέντε χιλιάδες συγκεντρωμένοι από νωρίς στον Κολωνό, ξέσπασαν σε ένα πανδαιμόνιο από ζητωκραυγές, χειροκροτήματα, ιαχές και κατάρες, όταν φάνηκε στο κατώφλι το λείψανο.

– Ο Σωτήρης ζει !Π9

Ένα δάσος από χέρια πασχίζει ν’ αγγίξει για τελευταία φορά το φέρετρο.

Επιτέλους σχηματίζεται η πομπή.

Προπορεύεται η σημαία του 114, το Κεντρικό Συμβούλιο των Λαμπράκηδων με το Μίκη Θεοδωράκη επικεφαλής, αντιπροσωπείες της νεολαίας, πολιτικοί. Πίσω από το νεκρό οι συγγενείς του κι ύστερα η Αθήνα ολόκληρη.

Σωτήρη Πέτρουλα αηδόνι και
λιοντάρι, βουνό και ξαστεριά.
Σωτήρη Πέτρουλα
σε πήρε ο Λαμπράκης,
σε πήρε η Λευτεριά.

Η πομπή περνάει από την οδό Λένορμαν, από την πλατεία Μεταξουργείου, τη λεωφόρο Αχιλλέως, την Αγίου Κωνσταντίνου:

Σωτήρη Πέτρουλα
οδήγα το Λαό σου,
οδήγα μας μπροστά.

Η τελευταία διαδήλωση του Σωτήρη:Π18

Μάρτυρες, ήρωες οδηγούνε
τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε.

Κι όταν είδα τον πατέρα του ήρωα, που τον είχαν σηκώσει στα χέρια οι φίλοι του παιδιού του, τον άκουσα να λέει:
«Αδέρφια του παιδιού μου… Ο Σωτήρης ζει… Αγωνισθείτε για το ξερίζωμα του φασισμού… Ο Σωτήρης μου γι’ αυτό θυσιάστηκε… Δεν θέλω να κλαίτε… Εμπρός στον αγώνα για τη Δημοκρατία…»

Κι έτσι με συνεπήρε και μένα το παραλήρημα του κόσμου και πίστεψα μαζί με τον πατέρα του, και πίστεψα μαζί με τον κόσμο, πως ο Σωτήρης δεν πέθανε.

Κι όταν στην οδό Σταδίου, στο σημείο, που όπως θα πει σε λίγο ο Μίκης, οι εχθροί επισήμαναν, απομόνωσαν και σκότωσαν το γελαστό παιδί, τα πλήθη αυθόρμητα παραμέριζαν, αφήνοντας στην άσφαλτο και το πεζοδρόμιο ένα κενό…Τι κενό; Ένα λοφίσκο από κόκκινα γαρίφαλα και τριαντάφυλλα, που ψήλωνε από στιγμή σε στιγμή:

… τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε.

Κι αντηλαλήσαν τα συνθήματα:

– Ενότητα.
– Ο στρατός με τον λαό.

ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΑΦΝΗ. ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ.
«Και γιατί όχι; Κι αν χάθηκε μια άνοιξη, στο χέρι τους είναι να την ξαναφέρουν ακόμη πιο μεγάλη και λαμπρή.
Ο Σωτήρης ζει. Ο παλμός της ζωής του μετατράπηκε σε ενέργεια, γίνηκε κινητήρια δύναμη, που εμψυχώνει κι ενθουσιάζει κι εμπνέει και οδηγεί.

Π16

Ευλογημένοι όσοι στα μαρμαρένια αλώνια νικούν το Χάρο, όπως ο Σωτήρης Πέτρουλας.»

Ο χρόνος δεν μπορεί να απαλύνει τη μνήμη, αλλά να χαράξει την αγωνιστική συλλογική μνήμη για να μη χαθεί άλλη άνοιξη.

ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ  ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ,

ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΔΕΙΧΝΕΙ

ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ – ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ  – ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ

 

(Τα πλάγια γράμματα είναι μαρτυρίες της ίδιας της μητέρας του.) Τα όσα διαβάσατε ήταν μια πρώτη προσέγγιση στην ιστορία, το έργο και τη θυσία του Σωτήρη Πέτρουλα. Πηγές μας ήταν οι δικοί του άνθρωποι η Μάνα του Σωτήρη και ο αδερφός του Παναγιώτης, συνδικαλιστές της ΑΣΟΕΕ την περίοδο 1974-75 το βιβλίο η «Χαμένη Άνοιξη» του Στρατή Τσίρκα, απ’ όπου και τα αποσπάσματα στις σελίδες 4 – 6,  η εφημερίδα «ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ» της Πέμπτης 15 Ιουλίου 1993 . Αφιέρωμα του ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ .

 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Δίκαιο, πολιτική, δικαιώματα

Posted by eamgr στο 18 Ιουλίου, 2017

του Κώστα Δουζίνα *

 

Η πολιτική, η εξουσία και η ιδεολογία αποτελούν αναπόδραστο κομμάτι της λειτουργίας του. Τα νομικά κείμενα γεμάτα αντιφατικές έννοιες -ον και δέον, κανόνας και εξαίρεση, δημόσιο και ιδιωτικό, ελευθερία και καθορισμός- επιτρέπουν σε καλούς ρήτορες να φτάνουν σε αντίθετες αποφάσεις με εξίσου πειστική επιχειρηματολογία.images (6)

Δίκαιο, πολιτική, δικαστές

Η ιστορία του 19ου και του πρώτου μισού του 20ού αιώνα χαρακτηρίζεται από μια σκληρή μάχη μεταξύ φιλελευθερισμού και δημοκρατίας. Οι μεγάλοι φιλελεύθεροι φιλόσοφοι ήταν αντίθετοι στην επέκταση του δικαιώματος ψήφου σε άκληρους ή αμόρφωτους πολίτες γιατί φοβούνταν ότι όταν οι δεύτεροι θα κέρδιζαν την εξουσία -μια και ήταν περισσότεροι- θα καταργούσαν ή θα περιόριζαν την ιδιοκτησία.

Η δημοκρατική πλευρά, από την άλλη, υποστήριξε το καθολικό δικαίωμα στην ψήφο, αγωνίστηκε για τη δημιουργία οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων που από τη φύση τους είναι συλλογικά και ταξικά και οραματίστηκε τη μέλλουσα κοινωνική δικαιοσύνη.

Τον 20ό αιώνα οι δύο πλευρές συνδέθηκαν ιδεολογικά και θεσμικά με έναν γάμο ευκαιρίας από τον οποίο προέκυψε το κοινωνικό κράτος και η Ευρωπαϊκή Ενωση. Ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί το μπάσταρδο παιδί του φιλελευθερισμού και της σοσιαδημοκρατίας. Από τον φιλελευθερισμό έχει υιοθετήσει την αρχή της αγοράς, που την επιβάλλει σε όλο μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας.

Καθώς το κράτος αποσύρεται από κρίσιμους τομείς κοινωνικής πολιτικής, πρέπει να γίνουμε μικροκαπιταλιστές του εαυτού μας και της οικογένειας. Να αγοράσουμε «μετοχές» για την παιδεία, την υγεία, την κοινωνικής μας πρόνοια. Αν πέσουμε έξω, χρεοκοπούμε, όπως και ο μικροέμπορας, και μένει η φιλανθρωπία σαν το μόνο δίχτυ ασφαλείας. Από τη σοσιαλδημοκρατία κληρονομεί το ισχυρό και παρεμβατικό κράτος.

Οχι για την προστασία των δικαιωμάτων αλλά για την καταστολή, την παρακολούθηση και την εξουθενωτική πειθάρχηση και τον έλεγχο της ζωής των πολιτών. Πρέπει να βάλουμε λοιπόν τη σχέση δικαίου και πολιτικής και τον ρόλο των δικαστών στο ιστορικό και σύγχρονο περιβάλλον της.

Δίκαιο, ιδιοκτησία, δικαιώματα

Οι ιδεολογικές διαφορές εμφανίζονται με έντονο τρόπο στο δίκαιο. Τα περιουσιακά δικαιώματα αποτελούν την πεμπτουσία και του φιλελευθερισμού και του νόμου. Η ιδιοκτησία υπήρξε ιστορικά το πρώτο ατομικό δικαίωμα και αποτέλεσε το μοντέλο για όλα τα ατομικά δικαιώματα που ακολούθησαν. Αυτή η χρονική και εννοιακή προτεραιότητα διατηρήθηκε στην ιστορία του δικαίου.

Οποτεδήποτε το περιουσιακό δικαίωμα ατόμων συγκρούεται με τα οικονομικά δικαιώματα συλλογικοτήτων, τα δικαστήρια τείνουν να παίρνουν το μέρος της ιδιοκτησίας. Ετσι, η περιουσία των κυρίων υπερίσχυσε της ελευθερίας των δούλων, η ελευθερία των συμβάσεων ανέτρεψε τους πρώτους νόμους για τον περιορισμό των ωρών εργασίας και την απαγόρευση της παιδική εργασίας στα αμερικανικά δικαστήρια τον 19ου αιώνα.

Τα σύγχρονα δικαστήρια επανειλημμένα υποστηρίζουν τα «ανθρώπινα» δικαιώματα πολυεθνικών ενάντια στα δικαιώματα πραγματικών ανθρώπων. Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε στην πολυλογία για τις πρόσφατες δικαστικές αποφάσεις (http://www.efsyn.gr/arthro/politikoi-filosofoi-kai-dikastes). Δεν οφείλονται αποκλειστικά, πιστεύω, στην ιδεολογία των δικαστών τις οποίες δεν μπορούμε να ξέρουμε.

Οι δομικές προτεραιότητες του φιλελεύθερου δικαίου αρκούν. Οταν ο Αρειος Πάγος αποφάσισε ότι η μακροχρόνια μη πληρωμή δεδουλευμένων δεν αποτελεί βλαπτική μεταβολή της εργασιακής σύμβασης, ακολουθούσε υπαρκτά επιχειρήματα που βγαίνουν μέσα από τις κρυφές ματιές επιθυμίας που η Δικαιοσύνη με τα δεμένα μάτια ρίχνει προς τους πλούσιους.

Ο κρατικός παρεμβατισμός περιβάλλεται ακόμη από νομικούς τύπους, παρ’ ότι με πολύ διαφορετική μορφή από αυτήν που υποθέτει η θεωρία του κράτους δικαίου. Από σύνολο γενικών κανόνων, το δίκαιο μεταμορφώθηκε σε μια σειρά λεπτομερών και εξειδικευμένων διατάξεων (πολλές προέρχονται εκ Βρυξελλών με υποτυπώδη κοινοβουλευτική ανάμειξη) από τη μια και γενικών αρχών και εξουσιοδοτήσεων από την άλλη. Αυτές επιδέχονται πολλές και αντιτιθέμενες ερμηνείες και δίνουν μεγάλη διακριτική ευχέρεια στη διοίκηση που θα τις εφαρμόσει.

Η διάβρωση του τυπικού χαρακτήρα των κανόνων υποσκάπτει τη μεγαλύτερη επιτυχία του νεωτερικού δικαίου, τη διάκριση μεταξύ δικαίου, ηθικής και πολιτικής. Ετσι, μεγάλο μέρος του δικαίου δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως ενσάρκωση του κοινού καλού, ούτε ως ομοιογενές σώμα που ακολουθεί γενικές αξίες. Οποιος διαβάσει έναν μνημονιακό νόμο ή οποιονδήποτε άλλο των τελευταίων τριάντα χρόνων, διαπιστώνει ότι αντί για γενικούς κανόνες δικαίου έχουμε μια σειρά από λεπτομερείς, ανομοιογενείς, άνισες και πληθωρικές διατάξεις χωρίς εσωτερική συνοχή.

Φιλελεύθερη και κριτική θεωρία

Η άγνοια των αλλαγών στο δίκαιο βρίσκεται πίσω από την αντιπαράθεση για τις δικαστικές αποφάσεις. Για τους οπαδούς της νομικής παράδοσης, το πνεύμα του νόμου αναπτύσσει τη δική του εσωτερική λογική και έχει απαντήσεις για κάθε είδους κοινωνική, πολιτική και οικονομική διαμάχη.

Για την ακρίβεια, ρόλος του δικαίου είναι να μεταφράζει τις κοινωνικές συγκρούσεις σε τεχνικές διαφωνίες σχετικά με το νόημα και την ερμηνεία κανόνων και να τις μεταφέρει σε τεχνικούς των κανόνων, δικηγόρους και δικαστές, για να βρουν λύσεις και να κατευνάσουν τη διαμάχη, πετυχαίνοντας την κοινωνική ειρήνη. Η εσωτερική συνοχή και οι αξίες του νόμου επιτρέπουν να βρεθεί η σωστή απόφαση σε κάθε υπόθεση. Είναι θέμα λογικής και επιχειρηματολογίας.

Αλλά το δίκαιο δεν είναι ένα σύνολο κανόνων ενσωματωμένων σε ένα «ιερό κείμενο». Ο λεγκαλισμός και ο συνταγματικός φετιχισμός, τόσο έντονοι στην ελληνική νομική επιστήμη, παραποιούν την πρακτική της υπερτονίζοντας τον ορθολογικό της χαρακτήρα. Υποβιβάζουν έτσι τη δημιουργική και γι’ αυτό πολιτική, ιδεολογική, ηθική ή αισθητική συμβολή των δικαστών. Στο δίκαιο δεν υπάρχουν σωστές απαντήσεις· όταν ένας νομικός διατυπώνει μια επαγγελματική γνώμη για τη συνταγματικότητα ενός νόμου, παρουσιάζει ένα ανασκευάσιμο επιχείρημα και όχι την αλήθεια.

Ούτε υπάρχουν ουδέτερα κριτήρια για τον σχηματισμό κρίσεων και αποφάσεων. Το δίκαιο προσφέρει ένα «επαγγελματικό λεξιλόγιο» και τρόπο ομιλίας που χρησιμοποιείται από ανθρώπους με παρόμοιο τρόπο σκέψης για τη διαχείριση διαφωνιών. Στο τέλος όλων των δύσκολων υποθέσεων το δικαστήριο αποφασίζει με ψηφοφορία. Η αρχή της πλειοψηφίας, και όχι αναγκαστικά το καλύτερο επιχείρημα, επικρατεί, κάτι που ο Αρειος Πάγος θεώρησε αντισυνταγματικό όταν εφαρμόστηκε στην επιλογή των διευθυντών σχολείων.

Οι θέσεις αυτές είχαν αναπτυχθεί από το κίνημα Κριτικών Νομικών Σπουδών. Σε γενικές γραμμές, το δίκαιο δεν μπορεί να διακρίνεται από την πολιτική, ούτε λειτουργεί ως ουδέτερος διαιτητής.

Η πολιτική, η εξουσία και η ιδεολογία αποτελούν αναπόδραστο κομμάτι της λειτουργίας του. Τα νομικά κείμενα γεμάτα αντιφατικές έννοιες -ον και δέον, κανόνας και εξαίρεση, δημόσιο και ιδιωτικό, ελευθερία και καθορισμός- επιτρέπουν σε καλούς ρήτορες να φτάνουν σε αντίθετες αποφάσεις με εξίσου πειστική επιχειρηματολογία. Για παράδειγμα, το δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γενικεύει υπερβολικά αναδεικνύοντας τις ομοιότητες μεταξύ των ανθρώπων, αλλά, ταυτόχρονα, εξειδικεύει υπερβολικά εστιάζοντας στα άτομα και τα δικαιώματά τους και υποβιβάζοντας τις συλλογικότητες και τις τάξεις.

Οι τύποι δικαστών λοιπόν βρίσκονται σε ένα φάσμα. Στη μια άκρη, αυτοί που ερμηνεύουν τα νομικά κείμενα «γραμματικά», ακολουθώντας κυριολεκτικά τις λεκτικές διατυπώσεις. Στη μέση, δικαστές που ερμηνεύουν πιο δημιουργικά και με κάποια αυτονομία σε ορισμένα νομοθετικά πεδία. Στο τέλος, βρίσκεται ο δικαστής που γίνεται ανοιχτά νομοθέτης, καθώς οι ρίζες του ως ερμηνευτή έχουν από καιρό ξεπεραστεί από τη φύση της νομοθεσίας και την υποτιθέμενη ευθύνη να υπερασπίζεται το -κατά την άποψή του- δημόσιο συμφέρον.

Οταν η δικαστική λειτουργία είναι αμιγώς τεχνική, χρειαζόμαστε μόνο τεχνοκράτες νομικούς ή, καλύτερα, γλωσσολόγους. Αλλά η νομολογία που δεν παίρνει υπόψη το κοινωνικό περιβάλλον και τις γενικές επιπτώσεις της απόφασης είναι ανόητη. Οι δικαστές λειτουργούν υποχρεωτικά σήμερα, είτε το αναγνωρίζουν είτε όχι, ως δημιουργοί κανόνων και πολιτικοί παράγοντες. Η επιλογή είναι μεταξύ προσχηματικής «αντικειμενικότητας» και συνειδητής λογοδοσίας. Αλλιώς το κράτος δικαίου γίνεται σύνταγμα των ανόητων ή των ανεύθυνων.

1 Κώστας Δουζίνας, «Το Τέλος των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου». 2 Κώστας Δουζίνας, «Ριζοσπαστική πολιτική και νομική φιλοσοφία».

*βουλευτής του  ΣΥΡΙΖΑ και καθηγητής Πολιτικής και Νομικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου

πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Επίδειξη δύναμης

Posted by eamgr στο 18 Ιουλίου, 2017

Ήρθε η ώρα η κοινωνία, ο δημοκρατικός κόσμος, να υποστηρίξει ένα ευρύτερο πλαίσιο αναδιαμόρφωσης του πλαισίου διάρθρωσης και άσκησης της δικαστικής εξουσίαςηριαννα

Εκατοντάδες διακεκριμένοι άνθρωποι από τον χώρο της επιστήμης, της τέχνης, της πολιτικής και του αθλητισμού, μαζί με χιλιάδες πολίτες, έδωσαν στην Δικαιοσύνη την ευκαιρία να αλλάξει την άποψη που έχει για αυτήν η μεγάλη κοινωνική πλειονότητα, σε μια κρίσιμη υπόθεση.

Αυτή την ευκαιρία με προκλητικό τρόπο, απαξίωσε με την  απόφαση του το Εφετείο αναστολών . Προτιμώντας οι πλειοψηφούντες δικαστές σε αυτό να επιδείξουν την δύναμη των σκληρών ιδεολογικοπολιτικών μηχανισμών που εκπροσωπούν, ιδιαίτερα όπως αυτοί διαρθρώνονται σε παράκεντρο κέντρο εξουσίας σε αμείωτη πορεία ήδη από τις απαρχές του μετεμφυλιακού κράτους.

Δεν χάνουν ευκαιρία φορείς της δικαστικής εξουσίας να υποδηλώνουν αυτή τους την ταξική, ιδεολογική στράτευση: Με προφανείς άδικες και αντιεπιστημονικές εμμονές, με την συνολική της προσπάθεια να λειτουργήσει αυτή ουσιαστικά σαν ο ύστατος βραχίωνας του μαύρου πολιτικού μπλοκ εξουσίας που από την πρώτη στιγμή θεώρησε την παρούσα κυβέρνηση σαν ένα ατύχημα, μια ανορθογραφία που πρέπει να διορθωθεί.

Σε μια σειρά από αποφάσεις της Δικαιοσύνης αποτυπώνεται η βαθιά ταξική υπεράσπιση των πιο παρασιτικών κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων του τόπου, των πιο απαξιωμένων πολιτικών εκπροσώπων ενός διεφθαρμένου συστήματος- και μάλιστα αφορώντας ολόκληρο το φάσμα που οι παράνομες δραστηριότητες τους μπορεί να εντοπιστούν. Και όλα αυτά, δίχως καμία αίσθηση αυτοσυντήρησης για έναν θεσμό που περνά βαθιά κρίση απαξίωσης στα μάτια των πολιτών.

Έχει, εξάλλου, φροντίσει ήδη από την προηγούμενη δεκαετία το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα να συγκροτήσει αυτή την δικαστική εξουσία σαν ξεχωριστό σώμα, σαν μια καλοπληρωμένη βασιλική ελίτ, δίχως αντικειμενική επαφή με την κοινωνία.

Η σημερινή άρνηση χορήγησης αναστολής έναντι δυο ανθρώπων που την δικαιούνταν-και έναντι ενός πρωτόγνωρου κύματος υποστήριξης που εκφράζεται διαμέσου της υπόθεσης τους- αποτελεί μια κυνική παρέμβαση, μια πρωτοβουλία, που δεν χρειάζεται να ερμηνευτεί καν σαν μια πολιτικών αποχρώσεων πρωτοβουλία: Στο πρόσωπο ενός θύματος πλεκτάνης, της Ηριάννας, όπως και του βαριά ασθενούς Περικλή, το σημερινό Εφετείο επιβεβαιώνει το σκληρό πρόσωπο του τιμωρού ιδεολογικών φρονημάτων, και-ακόμα-απλών κοινωνικών σχέσεων!

Έστω και αν η υπαγωγή κάθε απόφασης δικαστηρίου σε κάποιου είδους σχέδια ή σκοπιμότητες δεν είναι σε αυτή την περίπτωση το πιο σημαντικό θέμα, παρόλα αυτά η παρέμβαση του υπουργού δικαιοσύνης είναι απολύτως αναγκαία και ευχαρίστως καλοδεχούμενη-και ήρθε η ώρα η κοινωνία, ο δημοκρατικός κόσμος, να υποστηρίξει ένα ευρύτερο πλαίσιο αναδιαμόρφωσης του πλαισίου διάρθρωσης και άσκησης της δικαστικής εξουσίας.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Επικαιρότητα, Uncategorized | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Της δικαιοσύνης το σκοτάδι το βαθύ

Posted by eamgr στο 13 Ιουλίου, 2017

Το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους προσέφυγε ενάντια στην απόφαση της ολομέλειας του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το οποίο καταδίκασε την χώρα μας για την αθώωση, ουσιαστικά, των θυτών στην υπόθεση της Μανωλάδας.ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΑΞΙΚΗ 2

Το Νομικό Συμβούλιο, αντί να ζητήσει την άδεια, ή την γνώμη, του αρμόδιου υπουργείου-ως όφειλε-για τους δικούς του-σκόπιμους, ή άσχετους-λόγους επέλεξε να προχωρήσει στην κίνηση αυτή, αφού πρώτα συμβουλεύτηκε…τα δικαστήρια εκείνα που αποφάσισαν το αίσχος της πρωτόδικης απόφασης.

Όλα αυτά είναι σήμερα γνωστά. Μέχρι, όμως, να γίνουν γνωστά, το διαδίκτυο κατέκλυσαν οι συνηθισμένες ατάκες οργής και χλευασμού για την ανάλγητη κυβέρνηση που φροντίζει για το ξέπλυμα των δουλεμπόρων της Μανωλάδας. Αυτή η παιδαριώδης και αφελής αντίληψη-ιδιαίτερα όταν προέρχεται από την Αριστερά-πως για ό,τι συμβαίνει γενικά ακέραια την ευθύνη την έχει η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός ειδικά θα ήταν διασκεδαστική, η εξοργιστική-ανάλογα πως το βλέπει κανείς-αν το πλαίσιο της εποχής μας δεν ήταν εξαιρετικά κρίσιμο.

Προσομοιάζει, ενδεχομένως, αυτή η αντίληψη με την μέση αντίληψη ενός απολίτικου ανθρώπου σύμφωνα με την οποία όλα τα ελέγχει ο εκάστοτε που είναι »πάνω»- λες και έχουμε συνταγματική μοναρχία-αλλά πρέπει να πούμε ότι δεν έχει καμία σχέση με την διαλεκτική σχολή πρόσληψης της πραγματικότητας.

Την οποία πραγματικότητα προσπαθούν με νύχια και με δόντια να αντιστρέψουν από τον άλλον πόλο της αντιπολίτευσης: Η αμισθί τοποθέτηση της πρώην προέδρου του Αρείου Πάγου στην Νομική υπηρεσία του πρωθυπουργικού γραφείου έγινε δεκτή με εξωφρενικούς χαρακτηρισμούς: Θεσμική εκτροπή, απειλή για την δημοκρατία, μαδουρισμός κτλ.

Ασφαλώς, είναι γνωστό ότι το πήγαινε-έλα όχι συνταξιούχων, όπως είναι η κ.Θάνου, αλλά και εν ενεργεία ανώτατων δικαστικών λειτουργών σε πολιτικές θέσεις στο μεταπολιτευτικό σύστημα εξουσίας έχει καταγραφεί πολλές φορές, και σε όλες σχεδόν τις πιθανές εφαρμογές. Προς τι όλος ο ντόρος;

Ο χώρος της δικαιοσύνης μέσα σε αυτά τα δυόμιση χρόνια έχει αποδειχθεί στον πλέον σκληρό και ανέλεγκτο μηχανισμό διασφάλισης των συμφερόντων του κοινωνικοπολιτικού μπλοκ εξουσίας που ηττήθηκε τρεις φορές εκλογικά μέσα στο 2015.

Άραγε, είναι ακομμάτιστοι και αταξικοί, αποϊδεολογικοποιημένοι οι ανώτατοι λειτουργοί της δικαιοσύνης όταν αθωώνουν την Μανωλάδα, όταν κρίνουν συνταγματικά τα μνημόνια, όταν κρίνουν ότι πρέπει να επιστραφούν τα χρήματα των επίδοξων καναλαρχών, όταν αποφασίζουν ότι είναι ενάντια στο Σύνταγμα η προσπάθεια της κυβέρνησης να ελέγξει τις μαύρες λίστες των μεγαλοκαταθετών του εξωτερικού;

Λοιπόν, οι δικαστές είναι και αυτοί άνθρωποι με ιδέες και συμφέροντα, ας μην το κρύβουμε αυτό, αλλά σημασία έχει η θέση τους μέσα στην κοινωνία: Από την άποψη της εξουσίας που αισθάνονται που απολαμβάνουν, μια εξουσία που εύκολα μπορεί να εκληφθεί και σαν δικαίωμα στην αυθαιρεσία. Η αλήθεια είναι ότι οι τεράστιες μισθολογικές αυξήσεις που απήλαυσαν τα ανώτερα δικαστικά μέλη μέσα στην περασμένη δεκαετία τους ξέκοψε οριστικά από την κοινωνία.

Τους έδεσαν, όμως, με το σύστημα εξουσίας. Καταγγέλλει ο Μητσοτάκης σήμερα την κυβέρνηση επειδή ονομάζει »θεσμικό εμπόδιο» πολλές δικαστικές αποφάσεις που ναρκοθετούν το έργο της. Όμως η δικαιοσύνη δεν εξελίσσεται σε απλό θεσμικό εμπόδιο, αλλά σε οργανωμένο βραχίωνα αντιπολιτευτικού ελέγχου. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι πρόκειται εδώ για μια δικαστική δικτατορία.

Το κολάζ των εσωτερικών πολιτικών ειδήσεων κλείνει με έναν τραγικό τρόπο, σήμερα που μάθαμε πως μια 42 χρονη μητέρα αυτοκτόνησε, έχοντας να διαχειριστεί το γεγονός ότι παραμένει απλήρωτη εργαζόμενη εδώ και 15 μήνες. Σύμφωνα με πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου, βέβαια, η μη καταβολή μισθών δεν συνιστά βλαπτική σχέση εργασίας. Επίσης, δεν αργεί η μέρα όπου οι συγγενείς ενός αυτόχειρα θα καταβάλλει, ενδεχομένως, και αποζημίωση στην εργοδοσία για τις χαμένες ώρες εργασίας. Αρκεί κανείς να διαβάσει μια άλλη πρόσφατη απόφαση δικαστηρίου, όπου εργαζόμενος-θύμα εργατικού ατυχήματος καλείται να αποζημιώσει το αφεντικό.

Είναι σημαντικό να ιεραρχεί κανείς τα σημαντικά από τα δευτερεύοντα:

Ανεξάρτητα από το τις διάφορες εκτιμήσεις για την πορεία αυτής της κυβέρνησης, για τον κόσμο που νοιάζεται και παλεύει για την δημοκρατία και τα βασικά λαϊκά δικαιώματα, το αληθινό διακύβευμα που η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνητική δύναμη είναι το εξής: Έχει, ή δεν έχει, τελικά νόημα η ψήφος των ανθρώπων, η διεκδίκηση εκ μέρους τους μιας άλλης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας;

Από ό,τι φαίνεται οι εκλογές είναι το τελευταίο οχυρό του συστήματος: όλα τα υπόλοιπα, όλους τους θεσμούς και τους μηχανισμούς τούς ελέγχει λίγο ως πολύ. Θα τού ήταν πολύ βολικό να τις καταργήσει και αυτές, αλλά πρέπει να διατηρήσει τα προσχήματα.

Η αριστερή κυβέρνηση, λοιπόν, σύμφωνα με την αντίληψη τους είναι ένα ατύχημα που πρέπει να διορθωθεί. Και η αντίφαση είναι ότι μπορεί η κοινωνία να εξέλεξε μια αριστερή πλειοψηφία για πρώτη φορά στην Ιστορία, αλλά από πριν το σύστημα έχει βγάλει, όχι την Αριστερά, αλλά την ίδια την εργατική τάξη στην παρανομία!

 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Κυπριακό

Posted by eamgr στο 13 Ιουλίου, 2017

Στο αμέσως προσεχές διάστημα θα διαπιστώσουμε αν η συζήτηση στην Βουλή για το Κυπριακό είχε έναν τόσο σημαντικό, ιστορικό χαρακτήρα, όπως δείχνει να έχει. Είναι δεδομένο πως το διαχρονικό αυτό ζήτημα έχει προκριθεί στο επίκεντρο-μεταξύ και άλλων φλεγόντων εξελίξεων-των σχέσεων της Δύσης με την Τουρκία. κυπροςΒασικά επειδή το νησί της Κύπρου αποτελεί κεντρικό κόμβο των μεγάλων ενεργειακών σχεδίων, γύρω από τα οποία συγκροτούνται νέες διακρατικές συμμαχίες με παγκόσμιο αντίκτυπο και ρόλο στις μεγάλες αντιπαραθέσεις.

Τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, όπως και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, δεν αντιλαμβάνονται τον πλανήτη χωρισμένο σε κράτη-αν είναι ανάγκη-αλλά βασικά σε ζώνες. Όπου τυχαίνει να βρίσκονται και κράτη.

Η Κυπριακή Δημοκρατία στην παρούσα συγκυρία σαν τέτοια, και ιδιαίτερα η υπεράσπιση εκ μέρους της παρούσας ελληνικής κυβέρνησης της αποχώρησης των τούρκικων στρατευμάτων από το νησί σαν όρο για οποιαδήποτε συμφωνία-καταγράφουν αμφότερα αυτά τα δύο στοιχεία ένα παράδειγμα εναντίωσης στην de facto περιφερειοποίηση του κόσμου, όπως και στον αυθαίρετο επαναπροσδιορισμό του τι σημαίνει, ή πως συγκροτείται σήμερα, ένα έθνος-κράτος ανάλογα με τις βασικές ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις.

Από αυτή την σκοπιά οι δεκαήμερες διαπραγματεύσεις της Ελβετίας αποτυπώνουν ένα νέο στάδιο, ένα νέο πλαίσιο ένταξης του ζητήματος. Επιπρόσθετα, η επιμονή της Τουρκίας να θεωρεί ανυποχώρητα σαν τούρκικο έδαφος-με στρατό κατοχής- το βόρειο τμήμα του νησιού ενισχύει ενδεχομένως το σύνολο των αντιθέσεων της ηγεσίας της με τις κύριες δυτικές δυνάμεις. Οι οποίες απλώνονται σε μια σειρά από θέματα.

Το φαινόμενο Ερντογάν εκφράζει την προσπάθεια ανάπτυξης μιας αυτόνομης, περιφερειακής ηγεμονικής παρουσίας της Τουρκίας όχι μόνο στον μουσουλμανικό κόσμο, εντούτοις ο κλοιός τριγύρω της-και με την ενίσχυση μερίδας των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που προσπαθεί να ανταγωνιστεί-σφίγγει, τόσο στο εσωτερικό, όσο και εν γένει στο Κουρδικό ζήτημα, αλλά και σε άλλα πεδία που προκλήθηκε να αντιμετωπίσει.

Με άλλα λόγια, μένει να δούμε αν η Τουρκία χρησιμοποιεί την αδιαλλαξία στο Κυπριακό-ή τις απειλές της να επέμβει στην διαδικασία εκμετάλλευσης της κυπριακής ΑΟΖ από την Κυπριακή Δημοκρατία και το διακρατικό, πολυεθνικό κονσόρτσιουμ-σαν εναλλακτικό διαπραγματευτικό χαρτί για το σύνολο των ζητημάτων που την αφορούν. Μένει να δούμε αν και κατά πόσο θα τολμήσουν να παραβιάσουν τα όρια των σχέσεων της με την Δύση, τουλάχιστον όπως αυτά εμφαίνονται ως τώρα.

Πάντως σήμερα στην Βουλή δεν πρέπει να περνά απαρατήρητη η αναφορά του πρωθυπουργού ότι η συμμαχία με την Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί απαράβατη προτεραιότητα, όπως και σε αυτά τα πλαίσια η υπεράσπιση του δικαιώματος της-καθώς αυτό προκύπτει από τις διεθνείς συμβάσεις-να εκμεταλλεύεται την ΑΟΖ της. Ούτε απαρατήρητη δεν πρέπει να περνά η αναφορά του υπουργού των εξωτερικών για τα επίπεδα της πολεμικής ετοιμότητας του τούρκικου στρατού.

Η χώρα μας στο Κυπριακό έχει έναν δευτερεύοντα ρόλο, αλλά η αλήθεια είναι πως έτσι και αλλιώς εντάσσεται σε ένα πολυσύνθετο γεωπολιτικό σταυροδρόμι, σε έναν κόμβο όπου συγκλίνουν πολύπλευρες κρίσεις-και ασφαλώς αυτό προσδιορίζει εξαρχής την υπαγωγή της σε ένα ειδικό καθεστώς επιτροπείας, όπως και την εξέλιξη αυτής της επιτροπείας.

Δυστυχώς ούτε πριν, ούτε και κατά την διάρκεια της μνημονιακής υπαγωγής αυτή δεν έγινε πλατιά κατανοητή και σαν ένα τέτοιο επεισόδιο της γενικότερης αποσταθεροποιητικής φάσης του κόσμου, ιδιαίτερα στην περιοχή μας, με άμεση ευθύνη και του αμερικάνικου παράγοντα. Όμως εκ των πραγμάτων η πάλη για την εθνική ανεξαρτησία περνά και μέσα από την αποτίναξη τέτοιων εξαρτήσεων και κινδύνων-μέσα, πρέπει να ομολογήσουμε, όμως, σε ένα δυσχερές περιβάλλον από την μεριά των συσχετισμών δύναμης σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο.

Για αυτό και η προσπάθεια αυτής της κυβέρνησης να απεμπλακεί η χώρα τουλάχιστον από την μνημονιακή υπαγωγή περνά αναγκαστικά και μέσα από το δεδομένο κανάλι των διεθνών συσχετισμών, σε έναν κόσμο που περιφερειοποιείται τάχιστα γύρω από τα μεγάλα κεφάλαια και τα βασικά ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα. Με λίγα λόγια, εκείνο που διακυβεύεται στο ελληνικό ζήτημα είναι η θέση της στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, κατανάλωσης και εξουσίας.

Ας ελπίσουμε ότι όσο και αν το επίπεδο οργάνωσης και παρέμβασης ενός διεθνούς κινήματος της εργατικής τάξης για την υπεράσπιση της ειρήνης και της δημοκρατίας δεν είναι τέτοιο που να καθορίζει τις εξελίξεις, δεν θα είναι και τόσο εύκολο η ανεπίλυτη παγκόσμια κρίση, με τις διάφορες εκφάνσεις της, να επιβληθεί και με γενικευμένο πολεμικό τρόπο-πέρα από τις υπάρχουσες εστίες πολέμου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι προοδευτικές δυνάμεις πρέπει να εργαστούν πολύ συγκεκριμένα πάνω σε αυτήν, την βασική και πιο επικίνδυνη μεριά των αντιθέσεων.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Διεθνή, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »