Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@yahoo.com]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Φεβρουαρίου 2018
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιαν.    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728  
  • Κατάλογος

Archive for the ‘Επικαιρότητα’ Category

Αόρατοι οργανωτές – Ορατοί στόχοι

Posted by eamgr στο 2 Φεβρουαρίου, 2018

Το συλλαλητήριο  της Κυριακής στις 4 Φλεβάρη στην Αθήνα πρέπει να είναι φανερό στο καθένα και με σιγουριά, ότι δεν έχει καμία σχέση ούτε με την Μακεδονία, ούτε με τον Ελληνισμό.

Θα ήταν μάλιστα ιστορική τραγωδία για την παγκοσμιότητα του Ελληνισμού και των αξιών του να ξεπέσει στα χέρια των οπαδών της φασιστικής εκδοχής της εθνοφυλετικής καθαρότητας, όπως εξέπεμπαν τα συνθήματα στην πρόβα τζενεράλε της Θεσσαλονίκης.μαραγκος

Γι αυτό το συλλαλητήριο δεν έχει κανένα αίτημα εθνικό, πολιτικό, κοινωνικό, ούτε απευθύνεται πουθενά! Δεν έχει ούτε πολιτικά υπεύθυνους οργανωτές! Η εναγώνια προσπάθεια να καλυφθεί αυτό το κενό με αριστερή απόχρωση το γνωστό Μίκη Θεοδωράκη είναι ενδεικτική για τους πραγματικούς οργανωτές και τους στόχους τους.

Γιατί το συλλαλητήριο μπορεί να μην έχει αιτήματα, να μην απευθύνεται πουθενά, αλλά έχει στόχους επεξεργασμένους σε σκοτεινά κέντρα ανωμαλίας εγχώρια και εξωχώρια.

Η ανατροπή της κυβέρνησης Τσίπρα έχει καταστεί φανερό πως είναι αδύνατη μέσα σε συνθήκες κοινοβουλευτικής δημοκρατικής ομαλότητας.

Μόνο μέσα σε συνθήκες «αραβικής άνοιξης», μόνο σε κλίμα ανωμαλίας αίματος και εμφυλίου αυτό έχει πιθανότητες. Αυτός είναι ο στόχος.

Είναι αλήθεια ότι η μεγάλη κοινωνική περιθωριοποίηση από την βαθιά κρίση και η κοινωνικοοικονομική ανασφάλεια των μεσοστρωμάτων τροφοδοτεί την κοινωνική βάση αυτών των κύκλων της πολιτικής ανωμαλίας. Όμως αυτό δεν φτάνει.

Η μεγάλη πλειοψηφία του λαού κατανοεί ότι για πρώτη φορά η χώρα κινείται σε μια κατεύθυνση εξόδου από τη κρίση και στην κατάκτηση ολοκληρωμένης εθνικής ταυτότητας ενός σύγχρονου προοδευτικού δημοκρατικού κράτους με λόγο στις παγκόσμιες και ευρωπαϊκές προοδευτικές εξελίξεις.

Φυσικά δεν φτάνει ούτε η πολιτική κάλυψη της Χρυσής αυγής για να ενεργοποιήσει τους δολοφόνους κουκουλοφόρους της στις γραμμές του συλλαλητηρίου.

Χρειάζεται η εμπλοκή του παλιού εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος ώστε να καλυφθεί η όποια προβοκάτσια στους δρόμους της Αθήνας.

Αυτή ακριβώς είναι η προσφορά της αναλώσιμης, μανιοκαταθλιπτικής και τυχοδιωκτικής ηγεσίας της Ν.Δ. του Κ. Μητσοτάκη που φαντασιώνεται τον εαυτό του ως νέο Λουδοβίκο Βοναπάρτη. Στην ηγεσία που βασίζει την νεοφιλελεύθερη ηγεμονία της στην συντηρητική παράταξη στους πιο ακραίους εθνικιστικούς, αντιδραστικούς και φασιστικούς κύκλους μέσα και έξω από τη Ν.Δ.

Ο στόχος λοιπόν των πολιτικά αόρατων οργανωτών είναι γενικευμένα προβοκατόρικα επεισόδια που δεν θα αποκλείουν ακόμα και το αίμα στο κέντρο της Αθήνας για την ανατροπή της κυβέρνησης Τσίπρα αλλά όχι μόνο αυτό.

Η εκ νέου οικονομικοπολιτική αποσταθεροποίηση  της χώρας, ολόκληρης της περιοχής και του ευρωπαϊκού χώρου είναι στους κεντρικούς σχεδιασμούς των κύκλων της ανωμαλίας, εξ άλλου δεν είναι καθόλου τυχαίο η καλλιέργεια μαζικού κλίματος αντιπαράθεσης στο Αιγαίο στο οποίο εμπλέκονται και Μ.Μ.Ε. ένθεν και ενθεν του Αιγαίου .

Στα ερείπια και στο αίμα μιας τέτοιας εξέλιξης το παλιό εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα επενδύει την αναστύλωση του και την εκ νέου κυριαρχία του.

Η καταγγελία και η απομόνωση των κύκλων της ανωμαλίας και η περιφρούρηση της δημοκρατικής ομαλότητας είναι υπόθεση κάθε δημοκράτη πολίτη, κάθε προοδευτικής δημοκρατικής πολιτικής και κοινωνικής δύναμης.

 

Μιχάλης Βασιλάκης

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Στροφή 180 μοιρών εκ μέρους του Αρχιεπισκόπου

Posted by eamgr στο 31 Ιανουαρίου, 2018

Η Εκκλησία θα λάβει μέρος στο συλλαλητήριοσιγά μην έπαιρνε το μέρος που ανταποκρίνεται στα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας και της δημοκρατίας, σιγά μην έπαιρνε θέση που ανταποκρίνεται στα κοινά συμφέροντα των λαών της Βαλκανικής.mak1_n

Ανταποκρινόμενος, βέβαια, στους θλιβερούς συσχετισμούς δύναμης εντός της Δεξιάς και της χριστιανικής κοινότητας, και αφού δοκίμασε τις πιέσεις αυτού του μετώπου που φιλοδοξεί να παρέμβει με κεντρικό τρόπο στις πολιτικές εξελίξεις στην χώρα.

Εξ αντικειμένου πρόκειται για μία κίνηση που υπακούει στην σκοπιμότητα διάσπασης της κυβερνητικής δυναμικής και της διαφαινόμενης συναίνεσης σε μία δίκαιη λύση ενός ζητήματος που αποτελεί την βιομηχανία αναπαραγωγής του εθνικισμού και της ακροδεξιάς στην Ελλάδα.

Αυτό το φιλόδοξο μέτωπο συγκεντρώνει τις δυνάμεις του με στόχο την κυβερνητική αποσταθεροποίηση και, επιπλέον, την καταγραφή του σαν ηγεμονική πολιτική δύναμη στο, σε αναδιαμόρφωση, μεταμνημονιακό πολιτικό σκηνικό-και αυτή είναι η βασική αντίθεση στην παρούσα συγκυρία. Βέβαια εκείνο που λείπει από αυτό το μέτωπο για να επιχειρήσουν ευρύτερα επικίνδυνα φαινόμενα, τύπου Μεϊντάν, είναι η στήριξη από τα γνωστά ιμπεριαλιστικά κέντρα που την ανέδειξαν σε μετεμφυλιακό εξουσιαστικό σύστημα.

Δεν πρέπει να χωρά αμφιβολία ότι η βούληση της κυβέρνησης να λύσει το Μακεδονικό είναι προς το συμφέρον του ελληνικού λαού. Πρώτον, επειδή αν δεν λυθεί το μέλλον θα τροφοδοτήσει έναν νέο κύκλο εθνικιστικών εξάρσεων στην περιοχή από την Αλβανία και την Βουλγαρία. Δεύτερον, επειδή η λύση του στην παρούσα συγκυρία μπορεί να δρομολογήσει την διαμόρφωση ευνοϊκών συνθηκών ανάπτυξης και αλληλεγγύης των λαών στην Βαλκανική. Με την Ελλάδα να αποκτά κεντρικό ρόλο σε αυτές.

Εδώ συμπίπτουν τα ελληνικά συμφέροντα με εκείνα των ΗΠΑ, θα πει κανείς.Είναι γεγονός ότι την λύση του ζητήματος την επιδιώκουν οι ΗΠΑ για τους δικούς τους γεωπολιτικούς λόγους, ενώ παράλληλα αυτή η στρατηγική υπακούει και σε ευρύτερα επιχειρηματικά σχέδια. Όμως, άσχετα, ή στο πλάι αυτής της αλήθειας, ισχύει ότι πρόκειται και για μία μεγάλη ευκαιρία για τις χώρες των Βαλκανίων να αναπτύξουν τις δικές τους σχέσεις συνεργασίας μετά από έναν αιώνα διχασμών και πολέμων, που πάντα είχαν την ρίζα τους σε μεγάλες και επιβαλλόμενες διεθνείς επεμβάσεις-παρεμβολές.

Άλλωστε ο κόσμος μας βρίσκεται σε μία ρευστή και μεταβατική φάση. Είναι ένας κόσμος με μεγάλες και επικίνδυνες αντιθέσεις, μα και ένας κόσμος πολυπαραγοντικός, σε κρίση ηγεμονίας. Πρόκειται για μία συνθήκη όπου χώρες σαν την Ελλάδα μπορούν να εκμεταλλευτούν τις αντιθέσεις και αυτή την κρίση ηγεμονίας: Αυτή η διαπίστωση δείχνει πιο αληθής από τους παραδοσιακούς όρους ανάλυσης των ιμπεριαλιστικών φαινομένων εξάρτησης.

Τα έθνη-κράτη βρίσκονται τα ίδια σαν υποκείμενα σε ιστορική κρίση ταυτότητας σαν παραδοσιακοί πυρήνες έκφρασης της αντιθετικής ενότητας κεφαλαίου-εργασίας. Παντού στον κόσμο η κεφαλαιοκρατική ηγεμονία διαχειρίζεται τα έθνη-κράτη σαν ολόκληρες ή αποσπασματικές περιφερειακές ζώνες περισσότερο, παρά σαν έθνη-κράτη. Εκεί εντοπίζεται και το επίκεντρο της αντίθεσης ανάμεσα στην υπεράσπιση του έθνους-κράτους και στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ είναι από την σωστή σκοπιά, καθώς προσπαθεί να εκμεταλλευτεί αυτό το κενό για να δομηθεί μία Βαλκανική πλατφόρμα συνεργασίας, ιδιαίτερα εφόσον η ίδια η Ευρώπη κινείται σε ταχύτητες σχηματοποίησης νέων περιφερειών σε έναν νέο καταμερισμό εργασίας. Από αυτή την άποψη μιλάμε για μία ιστορική μετάβαση.

Την οποία η δεξιά αντιπολίτευση, με το σκοταδιστικό και ανερμάτιστο μέτωπο στο οποίο συμμετέχει προσπαθεί να τορπιλίσει. Είναι στην λάθος μεριά της ιστορίας, για μία ακόμα φορά, για μία ακόμα φορά ενάντια στα συμφέροντα της χώρας, ενάντια σε ένα ιστορικό άλμα.

Και είναι κρίμα, και εξόχως ανησυχητικό που ακόμα και τμήματα, ή προσωπικότητες, της Αριστεράς σέρνονται πίσω από αυτή την καθυστέρηση, εν μέρει και εξαιτίας των τεράστιων ιδεολογικοπολιτικών τους κενών.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Επικαιρότητα | Leave a Comment »

Λίγα λόγια για το Μακεδονικό και τους Μακεδονομάχους

Posted by eamgr στο 22 Ιανουαρίου, 2018

του Κώστα Βαξεβάνη

Υπάρχουν δύο διαφορετικά θέματα. Το ένα είναι αν μια χώρα έχει δικαίωμα να ονομάζεται όπως επιλέγει, Μακεδονία, Σλαβία ή τυρί ροκφόρ και το άλλο αν αυτό συμφέρει εμάς. Στο πρώτο κάθε σοβαρός άνθρωπος απαντά ναι, έχει. Θεωρητικά τα Σκόπια έχουν δικαίωμα να ονομάζονται όπως θέλουν. Η επιλογή του ονόματος φυσικά και δεν είναι απαραίτητα όσο αθώα μπορεί να δείχνει.makedonia

Δηλαδή ενδεχομένως κάποιοι έχουν σπρώξει τη νεοσύστατη χώρα του 1991, να επιλέξει μια ονομασία η οποία μπορεί να λειτουργήσει στο μέλλον ως κουμπί ανωμαλίας και ελεγχόμενου εθνικισμού. Και εδώ πάμε στο δεύτερο, αν δηλαδή αυτό συνέφερε την Ελλάδα. Ας θεωρήσουμε πως είχαμε διορατικούς πολιτικούς που αντιλήφθηκαν τον κίνδυνο και είπαν «όχι δεν θα αφήσουμε να λέγεται Μακεδονία γιατί κάποιοι μπορεί στο μέλλον να πουν μία είναι η Μακεδονία εννοώντας πως η ελληνική Μακεδονία είναι μέρος των Σκοπίων». Και τώρα που κάναμε αυτή την παραδοχή της ύπαρξης διορατικών πολιτικών και διπλωματών, ας δούμε τι επιλογές είχαν.

  1. Να μην επιτρέψουν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίαςχωρίς όρους όπως επιθυμούσαν για γεωπολιτικούς λόγους ΗΠΑ, κυρίως Γερμανία αλλά και άλλοι Ευρωπαίοι. Δηλαδή ως χώρα να διατυπώναμε τους όρους που θέταμε προκειμένου να κάνουμε αναγνώριση του συνόλου των πρώην Γιουγκοσλαβικών Δημοκρατιών. Υπάρχει και η άποψη να μην υπογράφαμε καθόλου καμιά διάλυση αλλά αυτό ήταν ανέφικτο από τη στιγμή που οι συγκεκριμένες Δημοκρατίες κινήθηκαν προς την αυτονομία τους.
  2. Να κάνουν ξεκάθαρο προς τα Σκόπιαπως έχουμε κάθε διάθεση να βοηθήσουμε τη νεοσύστατη χώρα σε όλα τα επίπεδα αν συναινούσε σε μια ονομασία χωρίς «παρεξηγήσεις» και επικινδυνότητες
  3. Να εφάρμοζαν στρατηγική επενδύσεων και οικονομικής εξάρτησηςτης γειτονικής χώρας όχι για να εκβιάσουν αλλά για να δείξουν ποιο είναι το συμφέρον στο μέλλον.
  4. Να υπογράφαμε θελκτικές διακρατικές συμφωνίες και να επιβεβαιώναμε μέσα από αυτές την ανάγκη τους να είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου ή του Παύλου Μελάή όποιου ήθελαν και καλοί φίλοι και συγγενείς μας

Δεν κάναμε τίποτα από όλα αυτά. Αντιθέτως, μετατρέψαμε ένα ανύπαρκτο κρατίδιο με μεγάλα οικονομικά και εθνικά προβλήματα σε οντότητα μέσα από την αντιπαλότητα σε εμάς. Επιστρατεύσαμε τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Βουκεφάλα, τον Παναγιώτη Ψωμιάδη, την οικογενειακή εταιρεία πώλησης σημαιών του (κυριολεκτώ) και τον Άνθιμο για να λύσουν το θέμα.

Εγκαταλείψαμε την ώριμη διπλωματία, τους όρους και τις πιέσεις που μπορούσε να ασκήσει προς τέρψη των τηλεοπτικών μαϊντανών που έκαναν πολιτική με σταυρούς και σάρισες την εποχή των πυραύλων που βομβάρδιζαν τη διπλανή Γιουγκοσλαβία. Διατρανώναμε πως η Μακεδονία είναι μόνο ελληνική απέναντι στους πολίτες ενός κράτους που ονομάζονταν επί δεκαετίες «Μακεδόνες».

Και τι κάναμε σε επίπεδο πολιτικής; Τι έκαναν οι πολιτικοί που διαχειρίστηκαν το θέμα;

  1. Ο Σαμαράς,ο Μακεδονομάχος, στις 2 Δεκεμβρίου 1991 υπέγραψε το πρώτο επίσημο έγγραφο της ΕΟΚ, που εγκαινίαζε εμπορική συμφωνία με τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ούτε πρώην, ούτε Γιουγκοσλαβική. Μακεδονία σκέτο ο κύριος Σαμαράς. Έτσι δημιούργησε ένα δεδικασμένο και μια λογική απαίτηση των Σκοπίων, μετά απ αυτό να ονομάζονται «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Μετά πέρασε στον εθνικισμό με ολίγη αμνησία.
  2. Στις 16 Δεκεμβρίου, πάλι ο Σαμαράς ως ΥΠΕΞ της κυβέρνησης Μητσοτάκη, υπέγραψε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας χωρίς όρους. Αν η Ελλάδα είχε αρνηθεί να υπογράψει θα ήταν δύσκολη και επίπονη η αναγνώριση των νεοσύστατων Δημοκρατιών
  3. Η ηγεσία της ΝΔ,τη δεκαετία του 90, παρά τις απόψεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ενίσχυσε τον αγοραίο εθνικισμό απέναντι στα Σκόπια για να μην κατηγορηθεί από τον αποστάτη Σαμαρά αλλά και για να ικανοποιεί το ακροδεξιό ακροατήριο και τους επαγγελματίες απατεώνες της πατριδοκαπηλείας.
  4. Το καθεστώς ανωμαλίας και ανομίας στη σχέση με τα Σκόπια διατηρήθηκε επιμελώς για να μπορέσουν έμποροι και λαθρέμποροι με πολιτική προστασία και συμμετοχή, να κάνουν εμπόριο πετρελαίου και όπλων στη Σερβία.
  5. Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέουεπέλεξε τη λογική του εμπάργκο στα Σκόπια, όχι για λόγους διπλωματικής χρησιμότητας αλλά για να εκθέσει τη «δοτική ΝΔ».
  6. Επί δύο και πλέον δεκαετίες καλλιεργήθηκε άλλη εικόνα στην κοινή γνώμη όπου οι πολιτικοί και οι πολιτικές εμφανίζονταν ανυποχώρητοι και σουπερπατριώτες και άλλη στη διπλωματία. Το 2008, όπως αποκαλύπτει το Documento,ο Καραμανλής μίλησε στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι για τρεις Μακεδονίες και όχι μία και Ελληνική, ενώ η Ντόρα Μπακογιάννη προώθησε ως κυβερνητική θέση τον συμβιβασμό γύρω από το όνομα «Νέα Μακεδονία».

Φυσικά τα ίδια συμβαίνουν και σήμερα. Ενώ η ΝΔ είναι αυτή που ευθύνεται στο μεγαλύτερο βαθμό για τη διαχείριση του «μακεδονικού ζητήματος» με ευθύνη των πρωθυπουργών και των υπουργών του, ενώ η ΝΔ επέλεξε σε διπλωματικό επίπεδο το δρόμο των υποχωρήσεων, συνεχίζει για μικροπολιτικούς λόγους να σηκώνει λάβαρα πολιτικής επιπολαιότητας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης όχι μόνο δεν διατυπώνει επισήμως τη θέση του κόμματος, αλλά ευνοεί και τα συλλαλητήρια για μία και ελληνική Μακεδονία. Γι αυτό κάποιος πρέπει να τους θυμίζει πως για το Σαμαρά τα Σκόπια ήταν Μακεδονία, για τη Ντόρα «Νέα Μακεδονία» και για τον Κώστα Καραμανλή υπάρχουν τρεις Μακεδονίες και όχι μία και ελληνική.

Η άποψή μου σαφώς πλησιάζει αυτή του Κώστα Καραμανλή και της Ντόρας. Του Κυριάκου ποια είναι; 

*Φωτογραφία: Αρχείο εφημερίδας Μακεδονία

*Πηγή:http://www.koutipandoras.gr

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Νίκο Τεμπονέρα …Καρδιά των καρδιών! Σκέφτηκες τον ήλιο και προχώρησες…

Posted by eamgr στο 11 Ιανουαρίου, 2018

Όλοι μας σύντροφοι του Νίκου Τεμπονέρα 27 χρόνια μετά το Γενάρη του ’91, στοιχιζόμαστε και πάλι εδώ. Δίπλα στα κόκκινα σημάδια από το αίμα του και το αίμα χιλιάδων μαρτύρων του λαού μας που οριοθετούν τον κόσμο μας.

 

Σημάδια που οριοθετούν την κοινωνία των αξιών της εργασίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης, του διεθνιστικού ουμανισμού, της δημοκρατίας και της προόδου, από τις δυνάμεις του νεοφιλελεύθερου εκβαρβαρισμού, της εκμετάλλευσης, της γενικευμένης διαφθοράς, του κοινωνικοπολιτικού εκφασισμού, των πολέμων.

Είναι η περίοδος του Γενάρη του ’91 που ο νεοφιλελεύθερος καπιταλιστικός Μινώταυρος επιδιώκει να θεμελιώσει και να επιβάλλει άμεσα την απόλυτη κυριαρχία του στον νεοελληνικό κοινωνικό μετασχηματισμό και μάλιστα με ρυθμούς και όρους σαδιστικούς για την εργασία, την κοινωνία, την δημοκρατία.

Νεοφιλελευθερισμός και νεοφασισμός σε κάθε μορφή και έκφραση όπως σήμερα που κατακλύζουν την Ευρώπη και όχι μόνο, χέρι-χέρι σε ενιαίο μέτωπο κράτους και παρακράτους αμφισβητούν την κοινωνική υπόσταση του ανθρώπου την ίδια την υπαρξιακή οντότητα του ως ενότητα συνείδησης και είναι.

Ο Νίκος Τεμπονέρας δεν ήταν κάποιος μυθικός Ηρακλής, δεν ήταν και δεν ήθελε νάναι ο τύπος του ήρωα. Ήταν ο άνθρωπος που αγαπούσε και χαιρόταν τη ζωή σαν ένας από μας με αρετές και αδυναμίες. Ο μέσος λαϊκός άνθρωπος. Όμως με προσανατολισμό και ιδανικά.

Με αυτά οδηγό την κρίσιμη στιγμή ταύτισε την υλική του υπόσταση με την συνειδησιακή του συγκρότηση, με την ανθρώπινη υπόστασή του δηλαδή, και προχώρησε. Η συνειδησιακή υπόσταση της ύλης, η ανθρώπινη κοινωνική υπόσταση της, έπρεπε να αναδειχτεί όπως ακριβώς ήταν. Ανώτερη από τις τυφλές, φυσικές δυνάμεις και από τις δυνάμεις των ενστίκτων.

Καμιά ταλάντευση στην επιλογή. Ο μαθητικός αγώνας ήταν απόλυτα αναγκαίο κοινωνικό οξυγόνο. Η συγκυρία απαίτησε την σπονδή της ζωής του σ΄ αυτή την κοινωνική αναγκαιότητα. Έτσι κράτησε ψηλά το λυχνάρι των ιδανικών του και προχώρησε με χαμόγελο παίζοντας τον άνθρωπο. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Γι’ αυτό από εκείνο το βράδυ, ο Ν. Τεμπονέρας ανήκει σ’ όλους και στον καθένα.

27 χρόνια…Από τη βραδιά που ο Νίκος Τεμπονέρας έγινε «δρόμος»,«σχολικό συγκρότημα»,«μνημείο»,αλλά και αναφορά αγώνων και ζωής. Από τότε με όλες τις μαθητικές γενιές μέχρι σήμερα, κρατάει μαζί τους ακούραστα τα πανό και τις σημαίες των αγώνων για να υπερασπίζονται τους κοινωνικούς αγώνες σαν την αναντικατάστατη απελευθερωτική διαδικασία της κοινωνίας.

Για να υπερασπίζονται το σχολειό της γνώσης που απελευθερώνει τον άνθρωπο και την εργασία, απέναντι στο δήθεν σχολειό που χρησιμοποιεί την γνώση για να σκλαβώνει την εργασία και να εξανδραποδίζει τον άνθρωπο.

Στο σημερινό ιστορικό και κοινωνικό γίγνεσθαι συγκροτούνται αναπότρεπτα σταυροδρόμια που απαιτούν απαντήσεις όχι σε λεπτομέρειες, δευτερεύουσες αντιθέσεις και αντιφάσεις, αλλά στα κεντρικά ζητήματα ουσίας που θα διαμορφώνουν την επόμενη φάση της ιστορικής αναγκαιότητας. Τότε το ατομικό, το ενικό, το ειδικό πρέπει να ταυτοποιηθεί με τις αξίες του γενικού, του καθολικού.

Η κοινωνία της εργασίας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης πρέπει να οριοθετηθεί αποφασιστικά από τις δυνάμεις της ανταγωνιστικής αποκοινωνικοποίησης του ανθρώπου, από τις δυνάμεις της βαρβαρότητας και του ολοκληρωτισμού. Να υπερασπιστεί την εργασία και την κοινωνία ως παράγοντες απελευθέρωσης του ανθρώπου και όχι ως παράγοντες εξανδραποδισμού και υποδούλωσης.

Στους αγώνες γι αυτή τη οριοθέτηση, άξιοι λαϊκοί αγωνιστές έχουν τη δική τους ξεχωριστή και καθοριστική συνεισφορά, αφήνουν το στίγμα τους, αναδείχνονται ταγοί και οδηγοί της κοινωνίας.

Να γιατί ο Νίκος Τεμπονέρας πέρασε πρώτος αυτή τη πόρτα και με το αίμα του την ξαναέδωσε στους μαθητές και τη κοινωνία σαν παράθυρο γνώσης, δημοκρατίας και κοινωνικής αλληλεγγύης.

Να γιατί ο Παύλος Φύσσας κράτησε με το αίμα του λεύτερα τα σοκάκια και τις πλατείες της Αμφιάλης.

Η θυσία και η μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα δεν έχει πολιτικούς ιδιοκτήτες, είναι αναφορά αγώνων λαού και νεολαίας. Εκφράζει και αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο στην πιο ολοκληρωμένη κοινωνική του υπόσταση. Αυτό το κομμουνιστικό ιδανικό χρέωσε στους τοτινούς του συντρόφους να προσεγγίζουμε και να υπερασπιζόμαστε.

Φίλοι και συναγωνιστές, ο Νίκος Τεμπονέρας μετείχε και παρήγαγε ιδεολογία και πολιτική ως μέλος και στέλεχος μιας πολιτικής συλλογικότητας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου. Μιας συλλογικότητας που έκανε και κάνει κάθε προσπάθεια να φανεί αντάξια της μνήμης και της θυσίας του.

Γι αυτό θεώρησε και θεωρεί προσβολή στη μνήμη του και τη θυσία του να προβάλει έστω και σαν υπόνοια οποιαδήποτε αξίωση πολιτικής ιδιοκτησίας σ’ αυτά.

Οι λαϊκοί αγωνιστές δεν έχουν ανάγκη από ιδιοκτήτες και διαμεσολαβητές των αγώνων και της θυσίας τους.
Η αριστερά δεν παράγει, δεν μπορεί να παράγει εμπορεύματα που θέλουν μάλιστα ιδιοκτήτες. Παράγει αξίες, διαμορφώνει κοινωνικά υποδείγματα που μπορούν να θεμελιώσουν συλλογικότητες ακόμη και στις πιο άγριες συνθήκες του καπιταλισμού που αντιστοιχούν από κάθε άποψη στις σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές κοινωνικές σχέσεις που επαγγέλλονται.

Αυτά γράφει για τους συντρόφους του η πολιτική διαθήκη του Νίκου Τεμπονέρα.

Σ’ αυτή πασχίζουμε να ανταποκριθούμε και νοιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό.

«…Έπαιξες τους δείχτες του ρολογιού που κατεβαίνουν από τα μεσάνυχτα.
Έπαιξες τη φωνή της ελπίδας εκεί που δεν υπήρχε φωνή.
Η πλατεία ήταν έρημη. Η πατρίδα είχε φύγει.
Ήταν καιρός! Δε βάσταξε η καρδιά του περισσότερο!
Άναψες κάτω από το σακάκι σου το πρώτο κλεφτοφάναρο.
Καρδιά των καρδιών! Σκέφτηκες τον ήλιο και προχώρησες.
Ανέβηκες στο πεζοδρόμιο και έπαιξες τον Άνθρωπο!»

ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ!

(Αποσπάσματα από τις ομιλίες του γραμματέα του ΕΑΜ, Μιχάλη Βασιλάκη, σε παλαιότερα πολιτικά μνημόσυνα για τον Νίκο Τεμπονέρα. )

 

μιχ

 

Σε κλίμα συγκίνησης, με την παρουσία αρκετού κόσμους, φίλων, συντρόφων του και φυσικά των μελών της οικογένειάς τους πραγματοποιήθηκαν και φέτος στην Πάτρα οι εκδηλώσεις τιμής προς τον καθηγητή Νίκο Τεμπονέρα που δολοφονήθηκε πριν 27 χρόνια από τον τότε πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας Γιάννη Καλαμπόκα.

Το σύνθημα «Τεμπονέρα ζεις, με Πέτρουλα-Λαμπράκη, μας οδηγείς», δονούσε πυκνά-συχνά τον αέρα, πολλά ήταν τα πανό των συλλογικοτήτων που παραβρέθηκαν ενώ και πολλοί φορείς της περιοχής κατέθεσαν λουλούδια και στεφάνια στην μνήμη του.τεμ

Για τον φίλο και σύντροφό του στο ΕΑΜ μίλησε, εμφανώς συγκινημένος, ο γραμματέας του ΕΑΜ, Μιχάλης Βασιλάκης, ο οποίος απέδωσε τη δολοφονία του στην συντονισμένη δράση του κράτους και του παρακράτους την περίοδο εκείνη. «Η τριετία 89-91 αποτελεί ίσως τον πιο πυκνό πολιτικό χρόνο σε ολόκληρη την μεταπολιτευτική και ίσως μεταπολεμική πολιτική ιστορία της χώρας.

Τα γεγονότα στις 9 Γενάρη του ’91 στην πόρτα αυτού του σχολείου με την εκτέλεση του Νίκου, με την θυσία του Νίκου, είναι ένα ιστορικό απρόβλεπτο όμως δεν είναι καθόλου τυχαία αυτά τα γεγονότα. Το κεντρικό ζήτημα όμως που μένει και που απαντιέται με διάφορους τρόπους είναι πώς η διαλυτική κρίση του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος του ’89 μετασχηματίζεται σε πολιτική δυναμική που επιβάλει την απόλυτη κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού στη διαχείριση των πολιτικών πραγμάτων της χώρας μας για να οδηγηθούμε σε μια 20ετία στην ντροπιαστική επιτροπή, στην χρεοκοπία και στην κοινωνική διάλυση», σχολίασε μεταξύ άλλων ο κ. Βασιλάκης.

Παράλληλα ο γραμματέας του ΕΑΜ συνέδεσε εκείνη την εποχή και τη δολοφονία Τεμπονέρα με την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα, την κρίση, τα μνημόνια, την επιτροπεία κ.α.. «Σε όλα αυτά τα ζητήματα απαντά η θυσία του Νίκου Τεμπονέρα γι’ αυτό το σύνθημα «Νίκο Τεμπονέρα, ζεις με Πέτρουλα, Λαμπράκη, μας οδηγείς», μας καλύπτει απόλυτα σαν πολιτική ερμηνεία, για να βγούμε με τους αγώνες του λαού από το τούνελ αυτής της διεθνούς επιτροπεία. Να ξαναστηθεί στα πόδια της η χώρα και ο λαός, να αποκτήσει επιτέλους ολοκληρωμένη εθνική ταυτότητα που ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχε», σημείωσε.

Για τον δολοφονημένο καθηγητή μίλησε επίσης, εκ μέρους της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας, ο Δημήτρης Μαργιόλης, ο οποίος ανέφερε ότι τα γεγονότα εκείνα είναι σα χθες: «Οι αγώνες δεν τελείωσαν ποτέ. Η μνήμη ξαναγυρίζει στον σκληρό Γενάρη του ’91 και στην αποδιάρθρωση της Παιδείας που επιχείρησε τότε η κυβέρνηση Μητσοτάκη… το χέρι του παρακράτους έκοψε το χέρι της ζωής σου. Για τη δική μας γενιά ο Τεμπονέρας δεν έφυγε ποτε», υπογράμμισε.

Ο πρόεδρος τα Α’ ΕΛΜΕ Αχαΐας, Χρ. Σιάχος, επισήμανε ότι ο Νίκος Τεμπονέρας είναι ένα σύμβολο. «Στέκεται εδώ στην πρώτη γραμμή του αγώνα, δεν συμβιβάζεται, δεν επικαλείται το εφικτό… τότε ο κρατικός αυταρχικός μηχανισμός άναψε το πράσινο φως στην παρακρατική βία».τεμ1

Τέλος ο αντιπρόεδρος της ΟΛΜΕ Βαγγέλης Μπουντουλούλης, εξέφρασε την βαθειά του συγκίνηση που παραβρίσκεται στις εκδηλώσεις τιμής για τον αδικοχαμένο καθηγητή και συμπλήρωσε: «Συμβολίζει τους αγώνες που δόθηκαν τότε, η κατάσταση σήμερα είναι διαφορετική αλλά οι στόχοι παραμένουν ίδιοι».

Στεφάνια και λουλούδια στη μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα κατέθεσαν:η ΟΛΜΕ, η ΔΟΕ, η Α’ ΕΛΜΕ Αχαΐας, η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος, ο Δήμος της Πάτρας, η ΑΔΕΔΥ, το Εργατικό Κέντρο, η Β’ ΕΛΜΕ, ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών, οι φοιτητικοί σύλλογοι Φιλοσοφικής-Οικονομικούς, ο Σύλλογος Πέτρινα Χρόνια, ο ΣΥΡΙΖΑ Αχαΐας,, το τοπικό ΠΑΣΟΚ, η δημοτική παράταξη ΡΑΠ-Πάτρα Ανθρώπινη Πόλη, η δημοτική παράταξη «Ανυπότακτη Πολιτεία», η ΠΑΣΠ ΑΕΙ και το ΕΑΜ.

 

Posted in Επικαιρότητα, Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Δεν ξεχνάμε

Posted by eamgr στο 6 Δεκέμβριος, 2017

Εννέα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη δολοφονία του  Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον αστυνομικό Επαμεινώνδα Κορκονέα, δολοφονία που πυροδότησε τη νεολαιίστικη εξέγερση του 2008. alexis

Αλέξη, ακόμα σού χρωστάμε την συγνώμη μας, που η κοινωνία που κατορθώσαμε να φτιάξουμε επέτρεψε να σε δολοφονούν και να ψάχνουν έπειτα και για δικαιολογίες. 

ΔΕΝ ΞΕΧΝAME
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΑ
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΔΡΟΜΟΥΣ

» …όταν μιαν άνοιξη χαμογελάσει
θα ντυθείς μια καινούργια φορεσιά
και θα ‘ρθεις να σφίξεις τα χέρια μου
παλιέ μου φίλε…..» 
(Μανόλης Αναγνωστάκης

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τα γεγονότα στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας δεν είναι κεραυνός εν αιθρία

Posted by eamgr στο 2 Δεκέμβριος, 2017

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ της  «ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ – ΑΝΑΤΡΟΠΗ»

Τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας εν όψει των αρχαιρεσιών για νέα διοίκηση ,δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε μεμονωμένα, ούτε κεραυνός εν αιθρία.Patra

Αποκαλύπτουν και πιστοποιούν την βαθιά κρίση και σήψη σ ‘ολόκληρο το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα από τα πάνω μέχρι τα κάτω, που διαμορφώθηκε χέρι χέρι με το πολιτικό σύστημα  της διαφθοράς, της αρπαχτής  και των πελατειακών σχέσεων για δεκαετίες .

Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα όχι μόνο διασπάστηκε σε μηχανισμούς συμφερόντων – εργοδοτικών, κρατικοδίαιτων, κομματικών κ.τ.λ – αλλά καταργήθηκε ουσιαστικά ως θεσμική κοινωνική οργάνωση με στοιχειώδη δημοκρατική λειτουργία.

Ο  εργατοπατερισμός του Μακροθεωδορισμού ωχριά μπροστά στις σημερινές διαδικασίες υποταγής, νόθευσης και έλεγχου της εργατικής τάξης και της  συνείδησης της .

Δεκάδες και εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ με ορούς μαύρου χρήματος διαμόρφωσαν, συντήρησαν και συντηρούν ακόμα και σήμερα το σύστημα Γ.Σ.Ε.Ε που εκπροσωπεί λιγότερο από το 15% του συνόλου των εργαζόμενων, διευθυντές, προϊσταμένους, εργοδηγούς, εργολάβους, επαγγελματίες, κομματικούς κομισάριους και την προνομιούχα πελατεία τους.

Αυτό το σύστημα Γ.Σ.Ε.Ε όχι μόνο δεν υπερασπίστηκε την εργασία και την εργατική τάξη, αλλά αποτέλεσε και αποτελεί το μακρύ χέρι των δανειστών και του νεοφιλελευθερισμού για συνολικότερες ανατροπές του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας σε βάρος  των δυνάμεων της παραγωγικής εργασίας που βιώνουμε ιδιαίτερα τα χρόνια της κρίσης.

Το Εργατικό Κέντρο Πάτρας, οργανικό μέρος του συστήματος Γ.Σ.Ε.Ε προχωρά αναμφίβολα σ’ένα απολύτως νόθο και αντιδημοκρατικό συνέδριο αρχαιρεσιών και ως τέτοιο πρέπει να καταγγελθεί. Όμως αυτό δεν μπορεί να είναι άλλοθι για ένα παραπέρα βάθεμα και νομιμοποίηση της διάσπασης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Ο εκδημοκρατισμός και ο ταξικός προσανατολισμός του, δεν είναι ζήτημα ξεκομμένο από την βάση της εργατικής τάξης από έξω και από τα πάνω, αλλά καθημερινής δουλειάς στην υπεράσπιση των αξιών της εργασίας, της δημοκρατίας, της μαζικότητας και της ενότητας του.

Η σύμπτυξη ενός μετώπου κοινής δράσης για την εκκαθάριση των μητρώων του Εργατικού Κέντρου Πάτρας, την διασφάλιση της δημοκρατικής λειτουργίας του , τον οικονομικό και διαχειριστικό έλεγχο, δεν μπορεί παρά να’ναι άμεση προτεραιότητα όλων των προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων του συνδικαλιστικού κινήματος.

 

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ

Posted by eamgr στο 16 Νοέμβριος, 2017

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελεί ένα ιστορικό σημείο-κόμβο στην συνολική εξέλιξη της αυτοσυνειδησίας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.content_polytechneio_73

Σφράγισε την ήττα του μετεμφυλιακού πολιτικού-οικονομικού συστήματος εξουσίας, δίνοντας το στίγμα της παρέμβασης του λαϊκού κινήματος στις ανολοκλήρωτες μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές αντιθέσεις μίας περιόδου, η έναρξη της οποίας ανιχνεύεται ήδη από τις απαρχές των πρώτων αγώνων για την δημοκρατία στον τόπο.

Υπό αυτή την έννοια η ιστορική ένταξη της εξέγερσης ξεπερνά κατά πολύ το μεταπολιτευτικό σύστημα διαχείρισης, για αυτό και εκείνο μεταχειρίστηκε κατά καιρούς όλους τους πιθανούς τρόπους-απαξίωση, καταστολή, δυσφήμιση, ενσωμάτωση-προκειμένου να αποστερήσει στην συλλογική συνείδηση την σημασία του σαν καταλύτη, προωθητική δύναμη για ακόμα πιο εδραιωμένες κατακτήσεις του λαϊκού κινήματος στα πεδία της εργασίας, της δημοκρατίας, της πολιτικής δυναμικής του δημοκράτη λαού.

Δεν τα κατάφερε, και αυτό είναι φανερό από το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός, κόντρα στην ιδεολογικοπολιτική ηγεμονία της καθυστερημένης και παρασιτικής εγχώριας άρχουσας τάξης, ενάντια σε ένα πνιγηρό και επικίνδυνο διεθνές περιβάλλον, στους καιρούς της πιο απογοητευτικής εξατομίκευσης- αποϊδεολογικοποίησης-αποκοινωνικοποίησης, ξεπερνώντας ακόμα και τον ίδιο του τον αλλοτριωμένο εαυτό, διεκδικεί με σθένος μία δημοκρατική διέξοδο από την σιδηρά επιτροπεία-κατάληξη της συγκεκριμένης μεταπολιτευτικής τάξης πραγμάτων.

Αυτές ακριβώς οι επί δεκαετίες συσσωρευμένες καθυστερήσεις-αντιθέσεις οδήγησαν όχι μόνο στην υπαγωγή της χώρας στον πιο σκληρό διεθνή έλεγχο ως προς την θέση της στον σύγχρονο κόσμο, μα και σε μία καθολική κρίση ταυτότητας.

Σε ένα νέο συναπάντημα με την Ιστορία. Αυτές τις αντιθέσεις σήμερα ο λαός μας επιχειρεί να υπερβεί προς έναν συνολικότερο νέο καταμερισμό της εξουσίας, με πρωταγωνιστικό τον ρόλο, αυτή την φορά, του κόσμου της εργασίας-και με την δική του κοινωνικοπολιτική πλατφόρμα.

Το Πολυτεχνείο εγγράφεται σαν η αρχή ενός νέου κύκλου, μέσα στον οποίο γυρεύει την δικαίωση-υπέρβαση του. Είναι για αυτόν ακριβώς τον λόγο που την ήττα του μεταπολιτευτικού συστήματος αφενός να προσαρμόσει το Πολυτεχνείο στα δικά του μέτρα διαχείρισης-αλλά και, αφετέρου, η εν γένει πολιτική ήττα αυτού του συστήματος-δεν δύναται να την αλλοιώσει η οποιαδήποτε-νεόκοπη, ή και παλαιώθεν- επιχείρηση υπαγωγής της εξέγερσης στα καλούπια των εκάστοτε αυτόκλητων τιμητών, και πορτιέρηδων.

Είτε αυτοί προέρχονται από τις γραμμές της διαχρονικής διαχείρισης της ήττας, είτε από τις γραμμές της περιχαράκωσης, είτε, ακόμα από εκείνες του μικροαστικού τυχοδιωκτισμού: Είναι πολύ μεγάλη η εμβέλεια και η ιστορική θέση της εξέγερσης για να το καταφέρουν, εκεί που απέτυχε το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα του εκμαυλισμού και της εκποίησης της οικονομίας και της Ιστορίας του τόπου.

Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ στον αγώνα για εργασία, δημοκρατία, μόρφωση, κοινωνικό κράτος, κοινωνική δικαιοσύνη.

ΖΕΙ, σαν ορόσημο ενός αιώνα πάλης στον τόπο μας, για τις ανθρώπινες αξίες, για την ζωή, για την ειρήνη και την ελευθερία.

Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

Posted in Ανακοινώσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Δεν είμαστε ίδιοι κ. Περιφερειάρχη Δεν θα είμαστε ποτέ…

Posted by eamgr στο 10 Νοέμβριος, 2017

Γράφει ο Διονύσης Τεμπονέρας

«Φοβάμαι ότι θα χρειαστεί να πάω και σε μια άλλη κηδεία θύματος» δήλωσε ο περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Κώστας Μπακογιάννης με αφορμή την 48ωρη άδεια του Δ. Κουφοντίνα.

D10405E028202570DADCFEE380006AAE
Ξεχνά προφανώς ότι και εμείς πήγαμε σε κηδείες .

Και είδαμε μάλιστα τους πολιτικούς του συνοδοιπόρους, ως ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας Τεμπονέρα και τόσων άλλων, όλα αυτά τα χρόνια, να φροντίζουν οι φονιάδες – οι κάθε λογής Καλαμπόκες, Ρουπακιάδες, Παττακοί – να αποκαθίστανται σε θέσεις Τραπεζών, να παρελαύνουν αμετανόητοι στα κανάλια και στη βουλή και να απολαμβάνουν την θαλπωρή της κατοικίας τους, κόντρα στο κοινό αίσθημα της κοινωνίας.

Δεν έδειξε ο ίδιος και η οικογένεια του την ίδια ενόχληση ούτε για την αποφυλάκιση Καλαμπόκα μόλις 7 χρόνια μετά τη δολοφονία, ούτε βέβαια για την αποφυλάκιση Ρουπακιά, ούτε βέβαια για την αποφυλάκιση των λοιπών μελών της Χρυσής Αυγής, ούτε όμως και παλιότερα για την αποφυλάκιση Παττακού.

Δεν βρήκαν μια λέξη να αρθρώσουν οι δήθεν υπερασπιστές της νομιμότητας, αλλά δύο μέρες τώρα εκμεταλλεύονται πολιτικά τους νεκρούς τους, για να ξεπλύνουν τα ανομήματα της εμπλοκής τους στο σκάνδαλο της Siemens που είναι σε εξέλιξη και στα Paradise Papers, στρέφοντας άλλου την προσοχή της κοινής γνώμης.

Ο ίδιος στην τοξική και νεοφιλελεύθερη σκέψη του προφανώς δεν έχει βρει ούτε τη στοιχειώδη ισορροπία που εμπεριέχει η αστική δημοκρατία. Εκείνης που επιβάλλει η συμπεριφορά μιας οργανωμένης κοινωνίας σε ανθρώπους που χρεώνονται την ευθύνη των πράξεων τους, να μην είναι εκδικητική, αλλά να προτάσσει τον ανθρωπισμό. Εκείνης που δεν αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως αιώνιο εγκληματία και του παρέχει στοιχειώδη δικαιώματα που παρέχονται από το νόμο.

Δεν είμαστε ίδιοι κ. Περιφερειάρχη. Δεν θα είμαστε ποτέ…

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η Οκτωβριανή Επανάσταση είναι η ιστορία του 20ου αιώνα

Posted by eamgr στο 9 Νοέμβριος, 2017

Η Ρώσικη Επανάσταση συγκαταλέγεται ανάμεσα στα κορυφαία ιστορικά σημεία στην πορεία της ανθρωπότητας μέσα στον χωροχρόνο. Ιστορικό τέκνο της διαλεκτικής, απότοκο της προηγούμενης διεθνούς επαναστατικής κληρονομιάς, υπήρξε το συμπέρασμα μίας πολύχρονης και πολυκύμαντης επαναστατικής διαδικασίας στην ίδια την Ρωσία, όπου μέσα στα τελευταία πριν την επανάσταση 12 χρόνια είχαν σημειωθεί πάνω από 500 εξεγέρσεις.Lenin-y-trotsky

Δεν χωρά αμφιβολία ότι η Οκτωβριανή Επανάσταση θα ήταν αδύνατη δίχως όλη αυτή την πολύμορφη διαδικασία διαρκών διεκδικήσεων, και, οπωσδήποτε δίχως το ανταγωνιστικό πολιτικό σχήμα των σοβιέτ που κατέκτησε σαν όργανο της δικής της εξουσίας η κοινωνία των εργατών, των αγροτών, των καταπιεσμένων. Άλλο τόσο, εντούτοις, είναι γεγονός ότι η Οκτωβριανή Επανάσταση κέρδισε το στοίχημα με την Ιστορία επειδή την καθοδήγησε ένας ανεπανάληπτος ηγέτης, ο Λένιν, που προκάλεσε, αντί να καταγράφει απλώς, την Ιστορία, προσέγγισε την επαναστατική πείρα και τον μαρξισμό με όρους ζωντανούς, σύγχρονους. Με όρους νίκης. «Δεν αρκεί να θέλεις να νικήσεις. Πρέπει να μην φοβάσαι να νικήσεις».

Από την άποψη της θεωρητικής εποπτείας της ανθρώπινων κοινωνιών, η Ρώσικη Επανάσταση, μέχρι σήμερα, ακόμα, διεκδικεί να αναιρέσει την ηγεμονία του συντηρητικού θετικισμού πάνω στην Ιστορία. Υπήρξε ένας ιστορικός θρίαμβος της διαλεκτικής θέασης της Ιστορίας, έστω και με όλες τις τεράστιες αντιφάσεις/υλικές καθυστερήσεις που εξ αντικειμένου κλήθηκε να ξεπεράσει. Όχι πάντοτε επιτυχημένα.

Από όλες τις εκτιμήσεις γύρω από την προλεταριακή επανάσταση του 1917 που θα μπορούσε να κάνει κάποιος, ας μείνουμε καλύτερα στην ιστορική της διάσταση και στο παράδειγμα της, που ακόμα διαρκεί, και θα διαρκεί για αιώνες. Ολόκληρος ο 20ος αιώνας περιστράφηκε γύρω από αυτή την Επανάσταση και από τις παγκόσμιες συνέπειες της σε κάθε κοινωνικό, οικονομικό και ιδεολογικό σχηματισμό.

Για να αντιμετωπίσουν το φάντασμα του διαμελισμού του κεφαλαιοκρατικού κόσμου οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έριξαν τους λαούς στην δίνη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου-ενός πολέμου με πρώτο και βασικό ζητούμενο την συντριβή του προλεταριακού κράτους και της Γ’Διεθνούς.

Είναι γεγονός ότι για την ήττα της Επανάστασης μπορεί να βγάλει κανείς ειλικρινή συμπεράσματα μόνο εφόσον λυπάται για αυτήν. Οι σημερινές προοδευτικές δυνάμεις ανά τον κόσμο μοιάζουν ακόμα ανέτοιμες να ξεδιαλύνουν τις γραμμές ανάμεσα στις αντικειμενικές αιτίες της τελικής ήττας, και στις ατομικές ευθύνες ιστορικών προσωπικοτήτων για αυτήν. Αλλά, όπως και να έχει, είναι αδύνατο να μιλήσει κανείς για την εξέλιξη του πρώτου κράτους της εργατικής τάξης στον κόσμο δίχως να λάβει υπόψιν την περικύκλωση του, αλλά και τον ίδιο τον πρωτότυπο χαρακτήρα του. Χαρακτηριστικά που συνόδευαν το εγχείρημα σε όλη την διάρκεια της πορείας του. Και που στα οποία έχει να επιδείξει σπουδαίες κατακτήσεις.

Το επαναστατικό καθεστώς, με εντατικούς ρυθμούς ήδη από την πρώτη δεκαετία του, ξεπέρασε την παραγωγική ένδεια, τις εθνοτικές αντιθέσεις, συγκρότησε τις σχετικά αδιαμόρφωτες κοινωνικές τάξεις, ξεπέρασε κατά πολύ τις παραγωγικές του δυνατότητες, έφτασε το επίπεδο των παραγωγικών σχέσεων σε επίπεδα που δεν έχουνε φτάσει έκτοτε πουθενά στον κόσμο. Απελευθέρωσε τις βασικότερες μορφές των κοινωνικών σχέσεων από τα δεσμά του σκοταδισμού, σε μορφή και σε περιεχόμενο που ο καπιταλισμός ακόμη δεν μπορεί να προσεγγίσει.

Έπρεπε όμως να αντιμετωπίσει από την αρχή του την ιστορική του μοναδικότητα, την ήττα της Επανάστασης στην Γερμανία, την καπιταλιστική περικύκλωση που αργά ή γρήγορα θα την απειλούσε και στρατιωτικά. Για αυτήν ακριβώς την αναμέτρηση ήταν που προσαρμόστηκαν οι παραγωγικές σχέσεις στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων σε ολόκληρο το διάστημα από το 1919-1945. Όμως, έτσι μόνο κατάφερε να παραμείνει ζωντανό το σοσιαλιστικό κέντρο αναφοράς για την παγκόσμια εργατική τάξη. Να μείνει ακέραια και ελεύθερη η ανθρωπότητα.

Μπορεί, ή όχι, να νικήσει και να παραμείνει ο σοσιαλισμός σε μία μόνο χώρα. Και αν ναι, μπορεί να είναι σοσιαλισμός; Αυτά είναι τα ερωτήματα που γύρω τους άλλοτε διασπάστηκε το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα-και εξακολουθούν να οριοθετούν το σήμερα, έστω και αν απουσιάζουν οι σοβαρές θεωρητικές παραδοχές-διαλυμένες στον κουρνιαχτό των συνθημάτων και της υπαγωγής της Ιστορίας σε μυθοπλασία.

Η εξέλιξη της Σοβιετικής Ένωσης, με τις απονευρωμένες κοινωνικές οργανώσεις, την ταξική πάλη παρούσα…αλλά παράνομη την συζήτηση γύρω από αυτήν, δεδομένων, επιπλέον και των νέων αντιθέσεων στο εσωτερικό της που γέννησε η ψυχροπολεμική αντιπαράθεση υπερδυνάμεων όπου ρίχτηκε υπό την πρόκληση των ΗΠΑ, δεν θα μπορούσε να είναι άλλη. Μία μάχη, που υπήρξε, επιπλέον εξ ορισμού χαμένη από την αρχή, εφόσον οι ΗΠΑ μπορούσαν να εκμεταλλεύονται ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο σαν εφεδρεία.

Όσο αν αναπόφευκτη υπήρξε η εξέλιξη του ψυχροπολεμικού κόσμου, δεν μπορούμε παρά να στέκουμε με εξαιρετικά μεγάλο προβληματισμό για το γεγονός ότι στις κοινωνίες εκείνες, ακόμα και στην ίδια την Ρωσία, παρατηρούνται κορυφαία φαινόμενα πολιτικής παραλυσίας, ακόμα και ρατσιστικών και εθνικιστικών αντιλήψεων. Δεν μπορούμε να αγνοούμε σαν απότοκο αυτής της πορείας, ακόμα, την σημερινή Κίνα, που έφτασε να καθοδηγεί την πορεία προς την υποτίμηση της εργατικής αξίας σε παγκόσμιο επίπεδο.lenin

Η ιστορία της Μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης είναι η ιστορία του 20ου αιώνα. Δεν μείνανε μόνο οι ήττες, τα αγάλματα και τα μνημεία, που και αυτά ακόμα αποκαθηλώνονται πλέον. Ποτέ δεν ήταν θέμα μνημείων ο χωροχρόνος και τα πρόσωπα που γράφουν Ιστορία. Ας μελετήσουμε μακριά από υποκειμενισμούς, σχετικισμούς και ιδιοτέλεια ακόμα την Επανάσταση και την πορεία της.

Και ας μην την κρίνουμε προπαντός σαν να ήταν μόνη της στον κόσμο. Γιατί είναι ταυτόχρονα ο μεγάλος νικητής και ο μεγάλος χαμένος του 20ού αιώνα-η διαπάλη συνεχίζεται, τίποτε δεν έχει τελειώσει.

Το μέλλον θα αποφασίσει για την τελική έκβαση. Αφού «σημασία δεν έχει πότε, που και από ποιους θα ολοκληρωθεί η Επανάσταση, σημασία έχει ότι ο πάγος έσπασε, ο δρόμος χαράχτηκε».

 

Posted in Διεθνή, Επικαιρότητα | Leave a Comment »

Τα κράτη δεν έχουν φιλίες, έχουν μόνο συμφέροντα

Posted by eamgr στο 19 Οκτώβριος, 2017

Όπως είναι γνωστό, τα κράτη δεν έχουν φιλίες, έχουν μόνο συμφέροντα. Και στον βαθμό που είναι ανεξάρτητα τα διαπραγματεύονται μεταξύ τους.ΣΗΜ

Η ελληνική οικονομία αντιστοιχεί μόλις στο 0,2% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τον προηγούμενο πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Μπαράκ Ομπάμα να δηλώσει τον Νοέμβρη του 2009 ότι η χώρα μας αποτελεί προτεραιότητα της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής. Στην ίδια συνάντηση του με την Μέρκελ, όπου η Γερμανίδα καγκελάριος χαρακτήρισε σαν κίνηση unfair την υπερβολική πίεση που της άσκησε η αμερικάνικη προεδρία για να διασωθεί εντός ευρώ η Ελλάδα.
Ουσιαστικά η ίδια η ένταξη της χώρας μας στην ΕΕ και κατόπιν στο ευρώ καθοδηγήθηκε από τα υψηλά κλιμάκια του αμερικάνικου υπουργείου εξωτερικών. Σαν μια χώρα μίνι κατάσκοπος, μόνιμη βαλβίδα πίεσης προς την ευρωγερμανική ηγεμονία, στο μαλακό γεωπολιτικό υπογάστριο της ένωσης. Η Ελλάδα πέρασε στο αμερικάνικο στρατόπεδο με την νίκη στον εμφύλιο των »εθνικών δυνάμεων»-νίκη που δεν θα ήταν δυνατή δίχως τις αμερικάνικες βόμβες ναπάλμ, που στόχευαν να καταπνίξουν την πρώτη κομμουνιστική επανάσταση στην Ευρώπη του μεταπολεμικού κόσμου (και την μόνη, καθώς αποδείχθηκε).

Η οικονομική εξάρτηση της χώρας εντούτοις πέρασε σταδιακά -και ιδιαίτερα στα χρόνια της ΟΝΕ και έπειτα-προς την Γερμανία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η πολιτική σημασία της Ελλάδας για την Αμερική έπαψε να είναι σε ισχύ. Πολύ περισσότερο εφόσον η Ελλάδα εξακολουθεί να συνορεύει με τις εστίες αποσταθεροποίησης της ευρύτερης περιοχής που σχετίζονται με την αμερικάνικη πολιτική τα τελευταία έξι χρόνια, στην προσπάθεια των ΗΠΑ να περικυκλώσουν τον άξονα Κίνας-Ρωσίας.

Επίσης, η ίδια η μνημονιακή υπαγωγή της Ελλάδας αποτέλεσε ένα κορυφαίο σημείο του νομισματικού πολέμου που ξετυλίγεται ήδη εδώ και δέκα χρόνια. Ήταν ακριβώς τα αμερικάνικα χρηματιστηριακά funds που πατώντας στις αντικειμενικές ελλειμματικές της ελληνικής οικονομίας, καθοδήγησαν το σπιράλ των επιθέσεων που οδήγησαν στην ουσιαστική χρεοκοπία και στην επιτροπεία. Η οποία έβαλε εξάλλου το ΔΝΤ στην Ευρώπη.

Μια αλληλουχία εξελίξεων που συγγενεύει με τις προθέσεις των Αμερικάνων να ελέγξουν τη την γερμανική ηγεμονία στην ιστορικά κρίσιμη ήπειρο, την Ευρώπη. Ένα κούρεμα χρέους της Ελλάδας, και βασικά εν γένει η χαλάρωση της ακαμψίας (και της δύναμης) του ευρώ, αποτελεί την κορωνίδα αυτής της προσπάθειας.

Πέρα από τις άμεσες εμπορικές παραμέτρους της προσέγγισης των ΗΠΑ (σαν μεγαλύτερη εξαγωγέας πολεμικού υλικού), θα πρέπει να κρατήσουμε υπόψιν ότι κάθε ανάμειξη τους σε μία χώρα-ιδιαίτερα με το ρόλο, την θέση και την ιστορία της Ελλάδας-εντάσσεται σε μία γενικότερη στρατηγική: Της επιβεβαίωσης των ζωνών επιρροής. Έτσι που ο κόσμος μας είναι απόλυτα χωρισμένος σε ιμπεριαλιστικές ζώνες επιρροής, ενώ οι εντάσεις, τα πραξικοπήματα και οι πόλεμοι σημαδεύουν την μια μετά την άλλη γωνιά του κόσμου.

Φαντάζει οξύμωρο να ακούγονται από τα χείλη ενός Αμερικάνου προέδρου-και δη του Τραμπ-καλά λόγια για τον Τσίπρα, αλλά ο Τσίπρας είναι μια έτσι και αλλιώς ιδιαίτερη περίπτωση Έλληνα πολιτικού. Έκοψε την συνήθη μεταπολεμική αλυσίδα πολιτικών ηγετών. Δεν αναδείχθηκε από τους ανακυκλούμενους εξουσιαστικούς κύκλους μέσα και έξω από την χώρα. Εκείνο που φαίνεται να κατορθώνει φάνταζε αδιανόητο πριν από τρία χρόνια. Να συγκροτεί τους όρους εξόδου από την μνημονιακή υπαγωγή, επιμερίζοντας τα βάρη στα ανέπαφα από την κρίση, ως τώρα, κοινωνικά στρώματα, καταφέρνοντας επιπλέον σημαντικές τομές στο επίπεδο της διοίκησης, της κρατικής λειτουργίας, της πολιτικής ομαλότητας: Επειδή δεν εξαρτάται από πελατειακές σχέσεις, επειδή, τουλάχιστον, εκπροσωπεί μία έντιμη κυβέρνηση, επειδή τα βάζει με το παρασιτικό αστικό κομμάτι που ευθύνεται για την εξάρτηση, την καθυστέρηση, την χρεοκοπία, σε τελική ανάλυση, της χώρας, σε όλη την μεταπολεμική της πορεία (αξίζει να θυμηθεί κανείς ότι πρόκειται για την ίδια αστική τάξη που είχε προκαλέσει την αγανάκτηση ακόμα και των Αμερικάνων τοποτηρητών του σχεδίου Μάρσαλ, οι οποίοι δεν είχαν δει ποτέ παρόμοιας έκτασης και έντασης ξεκοκάλισμα των χρημάτων της βοήθειας στα πλαίσια του επεμβατικού τους σχεδίου).

Εκτός από τα Ίμια, όπου οι Αμερικάνοι υπενθύμισαν στον Σημίτη την στρατιωτική τους βαρύτητα για την Ελλάδα, τα τελευταία 20 χρόνια η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική παρακολουθεί περισσότερο διακριτικά τις ελληνικές υποθέσεις. Αρκεί να υπάρχει αντίρρηση στις ευρύτερες κινήσεις τους. Εξαίρεση η περίοδος του ΓΑΠ, ο οποίος και αυτός υπέκυψε στις πιέσεις του γαλλογερμανικού άξονα-και αυτή ήταν μια νίκη των ευρωπαϊκών δυνάμεων έναντι των ΗΠΑ- και παραιτήθηκε όταν έβαλε θέμα δημοψηφίσματος-και ουσιαστικά σύνδεσης της δραχμής με το δολάριο.
Είναι γνωστό ότι οι Αμερικάνοι ενεπλάκησαν καθοριστικά-και όχι σίγουρα με ήπιο τρόπο-στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν του δημοψηφίσματος. Οι οποίες κατέγραψαν τους διεθνείς συσχετισμούς δύναμης, με υποχωρήσεις από όλες τις πλευρές. Και φυσικά με τον ελληνικό λαό, την πάλη του, την τόλμη του στο δημοψήφισμα, την όλη προσπάθεια της κυβέρνησης του το 2015-και με στάση πληρωμών-στο διεθνές επίκεντρο.
Αυτή όλη η πορεία του 2015 είναι που ενέγραψε την Ελλάδα στον παγκόσμιο χάρτη, εκεί που ήταν ξεγραμμένη, και τον λαό της στην πρωτοπορία. Δεν πρέπει να έχει προηγούμενο η συχνότητα επαφής του πρωθυπουργού με τους κορυφαίους ηγέτες του κόσμου. Η άσκηση μιας πολύπλευρης εξωτερικής πολιτικής-στα πλαίσια του ότι η κυβέρνηση διερεύνησε τα όρια της σύγκρουσης με την Ευρώπη-αναδεικνύει με τον καιρό μια σειρά από νέα δεδομένα. Εκτός από την πολιτική εκμετάλλευση της θέσης της στον χάρτη-στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, στο ανατολικότερο σύνορο της Ευρώπης, αλλά και σαν προνομιακός συνομιλητής με τον αραβικό κόσμο-η Ελλάδα μπαίνει εκ νέου στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας και από την άποψη του εμπορικού, διαμετακομιστικού κόμβου. Ας μην ξεχνάμε ότι η Κίνα εργάζεται πάνω στο σχέδιο της δημιουργίας του νέου δρόμου του μεταξιού, με επενδύσεις 1 τρις δολαρίων, σχέδιο στο οποίο η Ελλάδα αποτελεί κεντρικό παράγοντα.

Εκείνο που συμβαίνει σε οικονομικό επίπεδο είναι ένα ιστορικού χαρακτήρα πέρασμα της ηγεμονίας από την Δύση στην Ανατολή. Σε αυτό το πέρασμα όλα είναι ανοιχτά. Ανταγωνισμοί, τεράστιες κινήσεις κεφαλαίων που προσδιορίζουν τον κόσμο όχι σε έθνη-κράτη, αλλά σε ζώνες επιρροής με βάση τον δικό τους χωροχρόνο. Επιπλέον, πολεμικές απειλές, και περιφερειακές αποσταθεροποιήσεις. Η Ελλάδα είναι κοντά σε όλες αυτές τις εστίες. Ανεξάρτητα με τα σχέδια ή τις ικανότητες της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής, στον βαθμό που απουσιάζει ένας ενεργός διεθνιστικός παράγοντας να στηριχτεί μία κυβέρνηση της Αριστεράς, η μοίρα των λαών της περιοχής είναι σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι-και η real politik, μοιάζει αναπόδραστη επιλογή.

Σε κάθε περίπτωση, η υπεράσπιση της Ελλάδας σαν πυλώνα σταθερότητας και ειρήνης στην περιοχή πρέπει να αποτελεί εξ αντικειμένου προτεραιότητα της κυβέρνησης της Αριστεράς, όπως και η καλλιέργεια των όρων για διευρυμένη συνεργασία με τους γειτονικούς της λαούς. Σε αυτή την συγκυρία η οικονομική ανάπτυξη παίζει καθοριστικό ρόλο για όλα τα άλλα ζητήματα. Μόνο που αυτή θα πρέπει να είναι δίκαιη, ισορροπημένη, με έναν ισορροπημένο καταμερισμό στην κατανάλωση, με δημοκρατικό πρόσημο, απαλλαγμένη από το απατηλό περιεχόμενο του κυρίαρχου ιδεολογήματος της »ισχυρής Ελλάδας, αφεντικού των Βαλκανίων», όπως καλλιεργήθηκε τις περασμένες δύο δεκαετίες στο έδαφος της κοινωνικής συμμαχίας της άρχουσας τάξης με μεγάλο κομμάτι των μεσοστρωμάτων.

Το ζύγι του πολέμου γέρνει προς την ειρήνη μόνο αν οι λαοί επαγρυπνούν για αυτήν σε όλα τα επίπεδα-είναι μια υπόθεση που αναφέρεται στο σύνολο της κοινωνίας, και ασφαλώς προηγείται όλων των επί μέρους σχέσεων μιας κυβέρνησης με τις μεγάλες δυνάμεις.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή, Επικαιρότητα | Leave a Comment »