Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@yahoo.com]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Ιουνίου 2018
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Κατάλογος

Archive for the ‘Επικαιρότητα’ Category

Η νέα εθνικοφροσύνη δοκιμάζει τα όρια της κοινωνίας

Posted by eamgr στο 21 Μαΐου, 2018

Η νέα εθνικοφροσύνη δοκιμάζει τα όρια της κοινωνίας προκειμένου να επανέλθει σαν νόμιμος πιστοποιητής εθνικών φρονημάτων. Το πολιτικό μέτωπο υπάρχει για αυτό. Διάχυτο από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μέχρι τον ανοιχτό νεοναζισμό.εθνικοφροσυνη

Αξίζει να μιλήσουμε για αυτό το φαινόμενο, για τις καταβολές του, αλλά κυρίως για την προοπτική άμεσης εμπλοκής του στην πορεία της χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ βγάζει την χώρα από τα μνημόνια. Μαζί με αυτό μάς γλυτώνει από τα χειρότερα, από τον ακροδεξιό κίνδυνο που φύτρωσε στην σκιά της κρίσης.

Αλλά πρέπει να το πούμε ανοιχτά: Η ισχυροποίηση της θέσης της χώρας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας συμπίπτει με την ευόδωση μίας πολύπλευρης, σύγχρονης εξωτερικής πολιτικής που θα περάσει πάνω από το εν μέρει κυρίαρχο πρότυπο των ακροδεξιών πεποιθήσεων για τους προαιώνιους εχθρούς του έθνους.

Ο λόγος δεν γίνεται για τους φασίστες που προφασίζονται τους πόντιους τιμητές μνήμης. Δεν πέφτουμε κι από τα σύννεφα. Αντίθετα, κινδυνεύουμε να εθιστούμε επιπλέον στις εικόνες δράσης τους. Εξάλλου οι φασίστες αντιστοιχούν στο 10-15% της κοινωνίας. Ο λόγος πρέπει να γίνει για το θράσος-από που αντλούν τέτοιο θράσος;

Αμέσως μετά το χτεσινό επεισόδιο όλες ανεξαιρέτως οι δεξιότεροι της ΝΔ σχηματισμοί-αν όχι και εντός αυτής-έσπευσαν να δικαιολογήσουν και να στεγάσουν πολιτικά την επίθεση! Είναι μεγάλο το ακροατήριο-μεγάλη η δεξαμενή ψηφοφόρων. Τόσο μεγάλο που και η ΝΔ καθορίζει τις εθνικές της θέσεις γύρω από αυτό.

Το συγκεκριμένο πολιτικό-κοινωνικό σύμπλεγμα ψάχνει αφορμές ώστε τις αντιθέσεις που ξέσπασαν λόγω της μνημονιακής περιπέτειας της χώρας να τις στρέψουν προς μία προσφιλή ως προς τον ιδεολογικό τους άξονα διαχωριστική γραμμή: Όχι αστική τάξη έναντι του κόσμου της εργασίας. Όχι δημοκρατία έναντι απολυταρχίας. Αλλά: Ο νέος εθνικοφρονισμός έναντι των προδοτών της πατρίδας.

Έρχεται από παλιά αυτή η ιδεολογική βάση συγκρότησης κοινωνικών πλειοψηφιών. Υπεύθυνη για όλες τις τραγωδίες του νεοελληνικού έθνους. Από την συντριβή του 1897, στην Μικρασιατική καταστροφή, στο δράμα της προσφυγιάς, των τουρκόσπορων όπως τους έλεγαν, ύστερα στο πλάι των ναζί κατακτητών ενώ στην Ελλάδα υψωνόταν το πιο σπουδαίο αντάρτικο σε όλη την Ευρώπη, ύστερα στον Εμφύλιο, την ντροπή των ξερονησιών, το κράτος-χωροφύλακα, την δικτατορία κτλ.

Αποτελεί το βαθύ κράτος. Οργανικά και ιδεολογικά. Δεν είναι εξαίρεση, αλλά η αιτία για τα δεινά, για την καθυστέρηση του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Καθώς η εθνικοφροσύνη τους προϋποθέτει κάποιον αφέντη-και πολλούς εχθρούς για να δικαιολογεί την ύπαρξη της. Άλλοτε στοιχισμένοι πίσω από τους Βρετανούς, τους ναζί, τις ΗΠΑ, την Ευρώπη, την Ρωσία-όποιον δίνει μεροκάματο στους χαφιέδες.

Πάντοτε απέναντι στην Τουρκία. Πάντοτε απέναντι στους βαλκανικούς λαούς. Και εδώ είναι το θέμα σήμερα. Η κυβέρνηση προσπαθεί να κάνει ένα μεγάλο ποιοτικό άλμα. Ένα ιστορικό άλμα. Προσπαθεί να συγκροτήσει ένα δίχτυ συνεργασίας με τους βόρειους γείτονες μας. Στα πλαίσια μίας ευέλικτης εξωτερικής πολιτικής που γνωρίζει ότι εάν δεν φτάσουμε στην ιστορική συνεννόηση, στο πλήρωμα του χρόνου για την συνεργασία, επιτέλους, των βαλκανικών λαών, οι διεθνείς μεγάλοι ανταγωνισμοί θα πατήσουν και πάλι το πόδι τους στην πολύπαθη Βαλκανική χερσόνησο-όπως και στις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία.

Είναι γνωστές οι αιτίες της πολυδιάσπασης, του αέναου κύκλου αίματος στην περιοχή μας-πάντοτε αντανάκλαση μεγαλύτερων παγκόσμιων αντιθέσεων. Οι ντόπιοι εθνικόφρονες στην ουρά του ενός ή του άλλου ιμπεριαλιστικού πατρόνα υπήρξαν πάντα η πρώτη ύλη για την απαραίτητη τρομοκρατία συμμόρφωσης στο εσωτερικό, όπως και ανάφλεξης στο εξωτερικό.

Η κυβέρνηση σκοπεύει, αν αυτό είναι εφικτό και από την άλλη μεριά, να δείξει καλή θέληση επίλυσης ενός χρόνιου προβλήματος-του Μακεδονικού-το οποίο όχι μόνο γεννήθηκε από τον σύγχρονο εθνικοφρονισμό, αλλά και αποτελεί την κινητήρια δύναμη του μέσα στα χρόνια. Απέναντι της βρίσκει ήδη μια μειοψηφική-που όμως διαπερνά όλους τους υπόλοιπους κομματικούς σχηματισμούς-μερίδα της κοινωνίας. Που τσαλαβουτάει, όταν δεν είναι πνιγμένη ήδη, στα νερά του εθνικισμού.

Αλλά το αληθινό πρόβλημα της χώρας μας είναι η τουρκοφαγία. Η τουρκοφαγία, μαζί με το μίσος για τους βαλκανικούς λαούς, είναι τεράστιου μεγέθους εμπόδια ανάπτυξης της χώρας. Αρκεί να σκεφτούμε το ενδεχόμενο η χώρα μας να ερχόταν σε κεντρικής βάσης συνεννόηση με την Τουρκία για μια σειρά άλυτων διμερών θεμάτων: Πόσο μεγάλος χώρος θα απελευθερωνόταν για την ανάπτυξη της οικονομίας, την απαλλαγή της από τους διεθνείς προστάτες, για την οικοδόμηση περιφερειακών σχηματισμών βιώσιμων σε μία εποχή όπου τα έθνη-κράτη απειλούνται από την βίαιη περιφερειοποίηση γύρω από τους γιγάντιους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς.

Αυτά είναι τα ιστορικά διλήμματα που ανοίγονται μπροστά στην χώρα μας.

Τα διλήμματα της εποχής μας, ενώ οι διεθνείς εξελίξεις δεν μοιάζουν καθόλου ευοίωνες. Είναι προφανές ότι σε αυτά τα διλήμματα από την μεριά της προόδου, της εθνικής ανεξαρτησίας και της δημοκρατίας η κυβέρνηση μπορεί και πρέπει να τραβήξει τον δρόμο της κόντρα στις θλιβερές σχηματοποιήσεις του νέο-εθνικισμού, που για μια ακόμα φορά αποτελεί ανάχωμα ως προς την εθνική και κοινωνική ολοκλήρωση της χώρας.

Ανδρέας  Μπεντεβής

 

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Leave a Comment »

Η «αυγή της Οδύσσειας» συνεχίζεται

Posted by eamgr στο 13 Απρίλιος, 2018

Η Συρία, έδαφος που αποτέλεσε για την εξέλιξη της ανθρωπότητας ένα ανεπανάληπτο πολιτισμικό-φυλετικό-θρησκευτικό χωνευτήρι, με μια ιστορία 5 χιλιάδων χρόνων, με σπουδαίες πόλεις του ελληνικού, ακόμα, κόσμου σαν την Αντιόχεια, άλλοτε κέντρο του παγκόσμιου εμπορίου, της προόδου και του πολιτισμού, βρίσκεται εδώ και εφτά χρόνια στην δίνη ενός πολέμου με παγκόσμιες διαστάσεις, αρχικά υποκινούμενου από τον άξονα της Δύσης σαν εσωτερική ανταρσία. Ένα πραξικόπημα, ουσιαστικά, εναντίον του νόμιμου ηγέτη της χώρας Μπασάρ Αλ Άσαντ, ένα πραξικόπημα, που όμως έχει εξελιχθεί σε έναν διεθνή πόλεμο δια αντιπροσώπων.

Στην Συρία διαδραματίζεται η πρώτη πολεμική αναμέτρηση στα πλαίσια της μετατόπισης του κέντρου βάρους του κόσμου από την Δύση προς την Ανατολή.

Το απίστευτο μέγεθος της τραγωδίας δεν μπορεί να μεταφερθεί μόνο με αριθμούς, επειδή- παράλληλα με την διάλυση της Συρίας- χαράζονται πληγές πάνω στο κορμί της παγκόσμιας συλλογικής μνήμης, με τις βεβηλώσεις σε τόσες και τόσες πόλεις-μνημεία της. Αλλά οι αριθμοί αντιστοιχούν έτσι και αλλιώς σε ανθρώπους: Σε μια χώρα 22 εκατομμυρίων, οι νεκροί είναι πάνω από 340 χιλιάδες, οι εκτοπισμένοι εντός της χώρας ανέρχονται σε περίπου 8 εκατομμύρια, και οι πρόσφυγες της στο εξωτερικό σε παραπάνω από 4 εκατομμύρια!συρια

Στον πόλεμο της Συρίας, επιπλέον, μετριέται, επί του παρόντος, το επίπεδο και η δυναμική των παγκόσμιων ανταγωνιστικών δυνάμεων. Ενώ οι συμμαχίες και τα αντίπαλα στρατόπεδα βρίσκονταν εξαρχής σε μία σχετική ρευστότητα, πλέον διαφαίνεται ότι δύο βασικοί άξονες τέμνουν τα συγκροτημένα συμφέροντα. Και στην Συρία, αλλά και ευρύτερα. Το ένα είναι το δυτικό στρατόπεδο, με εξέχουσες τις ΗΠΑ, και τη συμμαχία των προθύμων, ένα κομμάτι του πυρήνα της Ευρώπης, το Ισραήλ, καθώς και ο άξονας των πλέον συντηρητικών σουνιτικών δυνάμεων του αραβικού κόσμου.

Ανά διαστήματα η Συρία δέχτηκε βομβαρδισμούς από 8 χώρες (ΗΠΑ, Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία, Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Ιορδανία, Αυστραλία). Ο πόλεμος αυτός θεωρήθηκε πρώτης τάξης ευκαιρία προκειμένου να δοκιμαστεί/καταναλωθεί πολεμικό υλικό αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Ο διαμελισμός της Συρίας, υπήρξε εξαρχής κεντρικός στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ (σχέδιο τριχοτόμησης του 2013). Γιατί με την τριχοτόμηση οι ΗΠΑ θα πετύχαιναν έναν νέο καθορισμό συνόρων σε ολόκληρη την περιοχή, αναδιατάσσοντας και επικαιροποιώντας τον προστατευτικό τους ρόλο σε μία περιοχή-διακύβευμα για την παγκόσμια ηγεμονία. Στην οποία, εξάλλου, είχαν συμπληρώσει ήδη πάνω από δέκα χρόνια ατέρμονων και σε γενικές γραμμές αναποτελεσματικών πολεμικών επιχειρήσεων.

Και, πράγματι, τμήματα αυτής της τριχοτόμησης υπάρχουν ακόμα και σήμερα στην Συρία. Αλλά το καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσαντ-με την αναμφίβολη συμμετοχή των ιρανικών δυνάμεων, αλλά και φυσικά της Ρωσίας, η οποία αναβαθμίζει έτσι την παρουσία της σε μία περιοχή όπου ήδη από πριν διατηρούσε τον 5ο στόλο της, κατέχει πλέον την εξαιρετικά μεγάλη πλειονότητα των κατοικημένων περιοχών της χώρας. Ουσιαστικά βαίνει προς το τέλος αυτός ο πόλεμος-με τις ΗΠΑ να μην έχουν πετύχει τον σκοπό τους.

Ο έτερος άξονας συγκροτείται βασικά από την Ρωσία, το Ιράν, τις σιιτικές δυνάμεις που βλέπουν στο πρόσωπο του Άσαντ και στο Ιράν έναν πυλώνα συσπείρωσης απέναντι στην απειλητική αμερικάνικη »αυγή της Οδύσσειας» όπως ονόμασαν την παρατεταμένη επιχείρηση αποσταθεροποίησης της περιοχής της Μέσης Ανατολής. Με Ιθάκη της το Ιράν. Και στο βάθος, ασφαλώς, την περικύκλωση της βασικής ιμπεριαλιστικής της ανταγωνιστικής δύναμης-της Κίνας.

Για αυτό, θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι, το βασικό κέντρο βάρους της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, όπως αυτό συγκροτήθηκε από την περίοδο της προεδρίας Ομπάμα ήταν η περιοχή του Ειρηνικού. Όμως, η περιοχή της ΝΑ Μεσογείου διατηρεί την σημασία της για τις ΗΠΑ, για έναν ακόμα λόγο, καθώς εκεί αμφισβητείται ουσιαστικά η επιβίωση της στρατηγικής τους ελέγχου των μετόπισθεν της κινέζικης επιρροής συνολικά στην Ασία και από εκεί στον κόσμο.

Επιπρόσθετα, όπως έχει εξελιχθεί ο πόλεμος στην Συρία, εκεί αναδεικνύεται σαν η πρώτη στρατηγικής σημασίας ήττα των Αμερικάνων στην μεταψυχροπολεμική εποχή από την έτερη ανταγωνιστική στρατιωτική δύναμη-την Ρωσία.

Δύο φορές κατά το παρελθόν οι ΗΠΑ έφτασαν στο χείλος της άμεσης στρατιωτικής επέμβασης τον πόλεμο της Συρίας. Και τις δύο με αφορμή τον ισχυρισμό περί χρήσης χημικών όπλων εκ μέρους του καθεστώτος Άσαντ. Την πρώτη, τον Αύγουστο του 2013, ο πρόεδρος Ομπάμα, αντιτάχθηκε στις ισχυρότατες πιέσεις του πανίσχυρου στρατο-βιομηχανικού συμπλέγματος κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.

Είχε, βέβαια, προηγηθεί η καταψήφιση της συμμετοχής στην επέμβαση από το Βρετανικό κοινοβούλιο, γεγονός που αφαίρεσε ένα μεγάλο μέρος από την χρειαζούμενη ευρύτερη συναίνεση/συνενοχή στο επιχειρούμενο έγκλημα με απρόβλεπτες συνέπειες. Αξίζει, εδώ, να υπενθυμίσουμε ότι από τους πρώτους που έσπευσαν να δηλώσουν την προθυμία τους προς το αμερικάνικο στρατο-βιομηχανικό σύμπλεγμα ήταν…ο Βαγγέλης Βενιζέλος, τότε αντιπρόεδρος της εθνοσωτήριας κυβέρνησης Σαμαρά, ο οποίος, μάλιστα, πλεονέκτησε τότε ως προς την αναγκαιότητα της επέμβασης.

Την δεύτερη φορά, τον Απρίλη του 2017 ο κόσμος παρακολούθησε με κομμένη την ανάσα έναν αστραπιαίο βομβαρδισμό-εντολή του προέδρου Τραμπ, με 59 πυραύλους Τόμαχοκ έναντι συριακών στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Ο Τραμπ αισθανόταν, και τότε, την ανάγκη να αποδείξει την αφοσίωση του στις προτεραιότητες του στρατο-βιομηχανικού συμπλέγματος. Οι Αμερικάνοι επέλεξαν αυτόν τον τρόπο δράσης, επιπλέον, προκειμένου να υπενθυμίσουν την ισχύ τους, αλλά πλέον ήταν φανερό ότι το ποτάμι του πολέμου δεν γυρνούσε πίσω.

Και ούτε και θα γυρίσει και τώρα. Ο πόλεμος ουσιαστικά έχει κριθεί. Μόνον μία γενικευμένη σύρραξη, άμεσης πολεμικής επέμβασης με διεθνή κάλυψη-κάτι που μοιάζει απίθανο-θα μπορούσε να αντιστρέψει την ροή των πραγμάτων. Αλλά θα σήμαινε ταυτόχρονα και την έναρξη του 3ου παγκόσμιου πολέμου. Κάτι που το γνωρίζουν καλά, και οι ΗΠΑ, και οι τωρινοί πρόθυμοι: Η Γαλλία του Βοναπάρτη Μακρόν, αλλά και η Βρετανία της παραπαίουσας Τερέζα Μέι, η οποία αυτή την φορά, σύμφωνα με την ειδησεογραφία, θα προσπαθήσει να παρακάμψει το Κοινοβούλιο.

Βεβαίως αν οι απειλές υλοποιηθούν με την εκτόξευση πυραύλων ενάντια σε κέντρα ισχύος του καθεστώτος Άσαντ, ένα ατύχημα, ή μία διασταύρωση με ρωσικές δυνάμεις δεν θα μπορούσε να αποκλείσει κανείς την αλυσιδωτή πολεμική εμπλοκή. Εξάλλου, έτσι και αλλιώς, το τελευταίο διάστημα σημειώνονται επεισόδια εμπλοκής και παράπλευρων βομβαρδισμών, σε μια περιοχή-μαγνητικό πεδίο συσσωρευμένων αντιθέσεων.

Γενικότερα, ο πόλεμος στην Συρία, όπως και κάθε πόλεμος με πολυπαραγοντικές καταβολές, συγκροτεί τα δικά του δεδομένα. Όμως, ακόμα και αν οι ΗΠΑ ομολογούσαν την αποτυχία τους να καθορίσουν τις εξελίξεις, ή ακόμα κι αν υποθετικά επέλεγαν να προσεγγίσουν την προοπτική μίας προσέγγισης με την Ρωσία-ακριβώς όπως, αντίστροφα, κάποτε ο Νίξον επιχείρησε να στήσει γέφυρες με τον Μάο Τσετούνγκ για να περικυκλώσει την Σοβιετική Ένωση-αυτό και πάλι θα εντάσσονταν σε μία εναλλακτική διαδρομή που θα στόχευε στην αποστέρηση ενός πολύτιμου συμμάχου της Κίνας-επειδή η Κίνα είναι σε τελική ανάλυση ο στόχος.

Όπως και αν έχει, στην παρούσα συγκυρία ,αξίζει να επεξεργαστεί κανείς ορισμένες σημαντικές πτυχές της υπόθεσης. Ενδεικτικές ως προς την φύση, το περιεχόμενο και την εξέλιξη της παγκόσμιας κρίσης.

Και ποιες είναι αυτές; Δύο, βασικά. Η πρώτη σχετίζεται με το φαινόμενο Τραμπ.

Ο πρόεδρος Τραμπ, μόλις πριν από μία εβδομάδα, εξήγγειλε ξαφνικά-αιφνιδιάζοντας τους πάντες-ότι σκοπεύει να αποσύρει την Αμερική από την Συρία. »Άλλες δυνάμεις θα αναλάβουν εκεί την υπόθεση». Τι μεσολάβησε μέχρι την προχτεσινή υπόσχεση για επιθετικό μπαράζ εκτόξευσης πυραύλων που θα τρομάξει τους αντιπάλους του; Προφανώς εκείνο που μεσολάβησε και τις δύο προηγούμενες φορές: Η επίκληση χρήσης χημικών από το καθεστώς Άσαντ. Μία καλή ευκαιρία προκειμένου να καταναλωθούν μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων πολεμικά υλικά, για να λαδωθεί καλά η μηχανή της πολεμικής βιομηχανίας.τραμπ

Η οποία δεν τα πήγαινε εξαρχής καλά με τον νέο πρόεδρο. Και η οποία είναι πανίσχυρη. Ήδη πριν ακόμα αναλάβει καθήκοντα προέδρου ο Τραμπ έπρεπε να αντιμετωπίσει τις κατηγορίες περί συνέργειας με τον δαίμονα Πούτιν, ο οποίος έβαλε το δάχτυλο του στις αμερικάνικες εκλογές για να εκλεγεί ο εκλεκτός του συνεργάτης, ο Τραμπ.

Έκτοτε, μία μεγάλη και πρωτοφανής δικαστική έρευνα κυκλώνει τον Αμερικάνο πρόεδρο. Εισαγγελικές αρχές με ανθρώπους του FBI μπουκάρουν στα γραφεία στενών του συνεργατών. Ο πολύ στενός του περίγυρος βρίσκεται υπό έλεγχο. Μιλάμε για μία ανοιχτή διάσταση συμφερόντων. Τις έρευνες ευνοεί και ενορχηστρώνει ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης! Ρεπουμπλικάνοι γερουσιαστές προειδοποιούν τον Τραμπ να μην τολμήσει να τον αποπέμψει, όπως και να μην αποπέμψει τον ειδικό ανακριτή που χειρίζεται τα θέματα διαφθοράς-όπως έχει το προεδρικό δικαίωμα να κάνε-επειδή σε αυτή την περίπτωση ενδέχεται να αντιμετωπίσει επιπλέον κατηγορίες παρακώλυσης της Δικαιοσύνης!

Ο Τραμπ δεν είναι απλώς ένας πρόεδρος μειοψηφίας-ούτε και ένας αμφισβητούμενος πρόεδρος: Είναι ένας πρόεδρος υπό αίρεση. Αυτό τον κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο από μια άποψη: Επειδή είναι εξαιρετικά ευάλωτος απέναντι στις πιο πολεμοχαρείς δυνάμεις στο εσωτερικό της χώρας του. Από αυτή την υπό αίρεση θέση του, ίσως, πηγάζουν και οι τόσο συχνές αλλοπρόσαλλες μεταλλαγές αποφάσεων και δηλώσεων.

Την τελευταία φορά που στο τιμόνι των ΗΠΑ βρίσκονταν ένας πρόεδρος μειοψηφίας οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν στην πιο μεγάλη πολεμική περιπέτεια μετά το Βιετνάμ, παρότι ο Μπους-επειδή για αυτόν μιλάμε-είχε ξεκινήσει κι εκείνος-όπως ο Τραμπ-σαν υπερασπιστής της πολιτικής του απομονωτισμού των ΗΠΑ.

Έτσι, θα ήταν ίσως καλύτερα να επεξεργαστούμε το φαινόμενο Τραμπ περισσότερο σαν ένα φαινόμενο επικίνδυνο λόγω αδυναμίας, παρά προθέσεων. Επειδή είναι το κορυφαίο παράδειγμα ενός ιδιότυπου δυϊσμού, σε ανώτερο επίπεδο, στο επίπεδο των πιο μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Κάτι που κάνει τα πράγματα ακόμα πιο περίπλοκα. Και εδώ είναι η δεύτερη πτυχή της συγκυρίας. Ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση μπήκε ήδη στην δεύτερη δεκαετία της, και φαίνεται να υποκύπτει σε νέες ανακυκλούμενες τάσεις ξεσπάσματος μίας νέας κρίσης. Που την κάνει να μοιάζει ανεπίστρεπτη με ομαλούς όρους. Ήδη ο εμπορικός πόλεμος που εξαπέλυσε ο Τραμπ απέναντι, βασικά, στην Κίνα προϊδεάζει ότι τα δύσκολα βρίσκονται εμπρός μας.

Προδιαγράφει, επιπλέον, μία προωθημένη κίνηση από το κομμάτι του κεφαλαιοκρατικού κόσμου που διαχειρίζεται το κεφάλαιο, έναντι σε εκείνο το κομμάτι που το κατέχει με όρους πίστωσης. Εκεί εδράζεται και το βασικό μέρος της επικίνδυνης αντίθεσης εντός του κεφαλαιοκρατικού κόσμου, που τέμνει όχι μόνο τις μεγάλες δυνάμεις μεταξύ τους, αλλά και τις ίδιες τις εθνικές αστικές τάξεις ανά περιπτώσεις.

Και αυτό είναι που κάνει τις καταστάσεις απρόβλεπτες και επικίνδυνες. Ο κόσμος μας, όπως και να έχει, βρίσκεται προ πολλού σε μία νέα εποχή, όπου όλες οι μεταπολεμικές συνθήκες-συσχετισμοί δύναμης είναι σε πλήρη αναίρεση, ενώ παράλληλα χάσκει ένα θλιβερό ιδεολογικοπολιτικό κενό εκ μέρους των λαών της περιοχής μας, και όλου του κόσμου, προκειμένου να αναχαιτίσουν την κεφαλαιοκρατική κρίση και τις επικίνδυνες προεκτάσεις της.

Η Ελλάδα βρίσκεται δυτικά του πολέμου, στο σταυροδρόμι πολλαπλών γεωπολιτικών κρίσεων, και, επιπλέον, εντάσσεται αναμφίβολα-όσο και αν αυτό δεν έχει εμπεδωθεί στον δημόσιο λόγο-εξαρχής της μνημονιακής της υπαγωγής με ακόμα πιο δυσχερείς όρους στο πλαίσιο που συγκροτούν οι ανταγωνιστικές δυνάμεις του κόσμου. Ακόμα τυχαίνει, δυστυχώς, σε αυτή την συγκυρία η αναίρεση των μεταπολεμικών συσχετισμών δύναμης και των αντίστοιχων συστοιχίσεων σε αυτές, να την βρίσκει όχι από την ίδια μεριά, αλλά ανά περιπτώσεις και απέναντι από την Τουρκία.

Μόνη λύση η οικοδόμηση, καταρχήν, ενός περιφερειακού πλέγματος συνεργασίας στην πολύπαθη περιοχή μας, με κατεύθυνση την ειρήνη και την δημοκρατία, για να αντέξει την πίεση που ανεξέλεγκτα και ολοένα ασκούν οι διαπάλες των μεγάλων συνιστωσών της εξίσωσης.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Αναλύσεις, Διεθνή, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η Ελλάδα έχει θέση διακριτή στο χάρτη

Posted by eamgr στο 25 Μαρτίου, 2018

Το γεγονός ότι η χώρα σήμερα είναι ένας υπολογίσιμος παράγοντας στον διεθνή χώρο οφείλεται στην όλη διαπραγματευτική πορεία του 2015 που κορυφώθηκε με το δημοψήφισμα, την ιστορική εκείνη τομή με τις πολύπλευρες και μακροπρόθεσμες συνέπειες. Πριν από το 2015, η χώρα ήταν μία χώρα πλήρως απαξιωμένη και παραπεταμένη, ένα ανυπόληπτο υπομόχλιο των ευρύτερων ανταγωνισμών των δανειστών και λοιπών »προστατών» της.

Ιδιαίτερα αυτή την αντίθεση ανέδειξε η  τοποθέτηση της συνόδου κορυφής της ΕΕ-και η συνακόλουθη συνέντευξη του πρωθυπουργού.ελλαδα

Η θέση της Ελλάδας στον γεωπολιτικό χάρτη αποτέλεσε εξαρχής, και ακόμα αποτελεί, την βασική αιτία που διαμόρφωσε την ιστορική της εξέλιξη. Η μνημονιακή της περιδίνηση, που επισφράγισε την χρεοκοπία του μεταπολιτευτικού μοντέλου, ταυτίζεται ποικιλοτρόπως με τους εντεινόμενους ανταγωνισμούς στην ευρύτερη περιοχή.

Χρειαζόταν μία κυβέρνηση δίχως εγχώριες και εξωχώριες εξαρτήσεις, που να εκφράζει μία κοινωνικοπολιτική συμμαχία που τα συμφέροντα της ήταν εξορισμού αντίθετα όχι με εκείνα των δανειστών μόνο, μα, πιο πολύ, με εκείνα της ντόπιας ηγεμονεύουσας ταξικής συμμαχίας, της βασικής υπεύθυνης για την διάλυση της οικονομίας. Τον ρόλο μιας τέτοιας κυβέρνησης προσπαθεί να εκπροσωπήσει αυτή εδώ η κυβέρνηση. Κατά βάση το κάνει καλά.

Και αυτό φαίνεται πιο καθαρά έξω. Όλοι οι μεγάλοι περιφερειακοί και διεθνείς παίχτες έχουν έρθει στην χώρα μας στα τρία χρόνια της κυβέρνησης. Με την προσπάθεια ανάπτυξης εκ μέρους της μίας ευέλικτης εξωτερικής πολιτικής, με την τολμηρή της επιλογή να διαχειριστεί την εμπορική/οικονομική θέση της Ελλάδας υπερβαίνοντας τα μεταπολεμικά εξαρτησιακά της δεδομένα, η χώρα έχει καταστεί κέντρο σταθερότητας και συνεργασίας.

Δεν μπορεί να λύσει ή να καθορίσει, ίσως, τις αμείλικτες ιμπεριαλιστικές προτεραιότητες, μα τουλάχιστον προσπαθεί να στήσει γέφυρες σε τοπικό, καταρχήν, επίπεδο με τις γείτονες χώρες. Τίποτα δεν είναι δοσμένο, ο κόσμος βαδίζει σε μεγάλες συγκρούσεις, ένα ισχυρό διεθνιστικό κίνημα υπεράσπισης της ειρήνης λάμπει δια της απουσίας του-αυτά είναι τα πλαίσια, και σε αυτά τα πλαίσια η διαχείριση μοιάζει η καλύτερη δυνατή.

Βέβαια, ακόμα και στα ευαίσθητα ζητήματα των διεθνών σχέσεων της χώρας, η αντιπολίτευση επιλέγει να πολιτεύεται ανεύθυνα πάνω στην βάση, και μόνο, των στενών της συμφερόντων. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, ενώ η κυβέρνηση αποσπά μία ηχηρή καταδίκη εκ μέρους της Ευρώπης για τις τούρκικες παραβιάσεις, η ΝΔ τις αποδίδει…στην προκλητικότητα εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης.

Μα το πιο σταθερό μοτίβο της αντιπολίτευσης είναι η με κάθε όρους υπονόμευση της προοπτικής καθαρής εξόδου από τα μνημόνια-εδώ η χώρα μας κατακτά άλλη μία παγκόσμια πρωτοτυπία, όπου ο κεντρικός της τραπεζίτης αμφισβητεί τις ευοίωνες προβλέψεις της Κομισιόν. Ακόμα: ότι η Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια τριτοκοσμική χώρα που αδυνατεί να ακολουθήσει τις μεταρρυθμίσεις του δυτικού κόσμου, και που διολισθαίνει στην δικτατορία, στον μαδουρισμό.

Τα λένε αυτά, στα σοβαρά, οι συνήγοροι της Novartis, των στρωμάτων της στρατηγικής φοροδιαφυγής, οι υπερασπιστές των off-shore, των Αμβρόσιων κτλ. Οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν οδηγήσει στην χώρα στον γκρεμό, να φυτοζωεί παράλληλα με την δική της επιβίωση.

Όχι τυχαία, ο Τσίπρας είναι ο μακροβιότερος πρωθυπουργός εντός μνημονίων: Επειδή διαχειρίστηκε την μνημονιακή λιτότητα επιλέγοντας επιτέλους να χτυπήσει τα κοινωνικά στρώματα που είχαν μείνει ανέπαφα από αυτήν, αντί να ρημάξει κι άλλο τους πιο πληττόμενους. Επειδή παλεύει για συγκρότηση του κράτους πρόνοιας αντί για την διάλυση του, επειδή-κακά τα ψέμματα-τόλμησε όσες μεταρρυθμίσεις δεν τόλμησαν όλοι οι προηγούμενοι σε ένα ευρύ φάσμα που περιλαμβάνει την διοίκηση, την διαπλοκή, τις αντικοινωνικές συντεχνίες, τον παρασιτισμό.

Επειδή οι προηγούμενοι δεν άγγιξαν τρίχα από τα συμφέροντα των στενών τους συμμαχικών ανώτερων και μεσαίων στρωμάτων. Έστω και αν ήξεραν ότι αυτή τους η επιλογή θα προκαλούσε μία βαθιά κοινωνική-εθνική αποδιάρθρωση. Την διαφορά την αντιλαμβάνεται ο κόσμος όλος-μέσα και έξω από την χώρα.

Ανδρέας Μπεντεβής

 

Posted in Επικαιρότητα | Leave a Comment »

Η αλητεία έχει όρια!

Posted by eamgr στο 25 Μαρτίου, 2018

Το φωτογραφικό πρωτοσέλιδο της πατρινής εφημερίδας «Αλλαγής» περί μπάχαλου στα οικονομικά!! τους το επιστρέφω χωρίς δεύτερη σκέψη ως συκοφαντικό και κατευθυνόμενο από τους γνωστούς αυλοκόλακες των τοπικών αυτοδιοικητικών πραγμάτων.

Γιατί πως αλλιώς να εξηγηθεί ότι υπάρχω σε μια  τεράστια φωτογραφία!! χωρίς να σχετίζομαι καθόλου με τα γραφόμενα ακόμη και από τον αρχισυντάκτη! και το συντάκτη! του σχετικού άρθρου.

 Έχετε ξεφύγει δυστυχώς σε ένα μπάχαλο παραπληροφόρησης και συκοφαντίας.

Μπάχαλο είναι οι αρχές σας και το είδος της δημοσιογραφίας που υπηρετείται.

Μπάχαλο είναι το μυαλό σας και οι στοχεύσεις σας που νομίζετε ότι με τέτοιες συκοφαντικές και ψεύτικες δημοσιεύσεις εξυπηρετείτε τους εντολοδόχους σας.

Μην ξεχνάτε ότι ο καθένας κάτω από την ίδια του τη συκοφαντία σαπίζει.

Μπορεί να περιμένω άδικα να επανορθώσετε και να ζητήσετε συγνώμη με αντίστοιχο πρωτοσέλιδο όπως αυτό που δημοσιεύσατε, αλλά σε κάθε περίπτωση θα αναγκαστείτε κ.κ. αρχισυντάκτη και συντάκτη να δηλώσετε συγνώμη μπροστά στη δικαιοσύνη.

Γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι και σας συνιστώ ως δημοσιογράφοι κάπου- κάπου να λέτε την αλήθεια, για να σας πιστεύουν κάποιοι έστω όταν λέτε ψέματα.

Ουρανία Μπίρμπα, δημοτική σύμβουλος 

Posted in Επικαιρότητα | Leave a Comment »

Αόρατοι οργανωτές – Ορατοί στόχοι

Posted by eamgr στο 2 Φεβρουαρίου, 2018

Το συλλαλητήριο  της Κυριακής στις 4 Φλεβάρη στην Αθήνα πρέπει να είναι φανερό στο καθένα και με σιγουριά, ότι δεν έχει καμία σχέση ούτε με την Μακεδονία, ούτε με τον Ελληνισμό.

Θα ήταν μάλιστα ιστορική τραγωδία για την παγκοσμιότητα του Ελληνισμού και των αξιών του να ξεπέσει στα χέρια των οπαδών της φασιστικής εκδοχής της εθνοφυλετικής καθαρότητας, όπως εξέπεμπαν τα συνθήματα στην πρόβα τζενεράλε της Θεσσαλονίκης.μαραγκος

Γι αυτό το συλλαλητήριο δεν έχει κανένα αίτημα εθνικό, πολιτικό, κοινωνικό, ούτε απευθύνεται πουθενά! Δεν έχει ούτε πολιτικά υπεύθυνους οργανωτές! Η εναγώνια προσπάθεια να καλυφθεί αυτό το κενό με αριστερή απόχρωση το γνωστό Μίκη Θεοδωράκη είναι ενδεικτική για τους πραγματικούς οργανωτές και τους στόχους τους.

Γιατί το συλλαλητήριο μπορεί να μην έχει αιτήματα, να μην απευθύνεται πουθενά, αλλά έχει στόχους επεξεργασμένους σε σκοτεινά κέντρα ανωμαλίας εγχώρια και εξωχώρια.

Η ανατροπή της κυβέρνησης Τσίπρα έχει καταστεί φανερό πως είναι αδύνατη μέσα σε συνθήκες κοινοβουλευτικής δημοκρατικής ομαλότητας.

Μόνο μέσα σε συνθήκες «αραβικής άνοιξης», μόνο σε κλίμα ανωμαλίας αίματος και εμφυλίου αυτό έχει πιθανότητες. Αυτός είναι ο στόχος.

Είναι αλήθεια ότι η μεγάλη κοινωνική περιθωριοποίηση από την βαθιά κρίση και η κοινωνικοοικονομική ανασφάλεια των μεσοστρωμάτων τροφοδοτεί την κοινωνική βάση αυτών των κύκλων της πολιτικής ανωμαλίας. Όμως αυτό δεν φτάνει.

Η μεγάλη πλειοψηφία του λαού κατανοεί ότι για πρώτη φορά η χώρα κινείται σε μια κατεύθυνση εξόδου από τη κρίση και στην κατάκτηση ολοκληρωμένης εθνικής ταυτότητας ενός σύγχρονου προοδευτικού δημοκρατικού κράτους με λόγο στις παγκόσμιες και ευρωπαϊκές προοδευτικές εξελίξεις.

Φυσικά δεν φτάνει ούτε η πολιτική κάλυψη της Χρυσής αυγής για να ενεργοποιήσει τους δολοφόνους κουκουλοφόρους της στις γραμμές του συλλαλητηρίου.

Χρειάζεται η εμπλοκή του παλιού εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος ώστε να καλυφθεί η όποια προβοκάτσια στους δρόμους της Αθήνας.

Αυτή ακριβώς είναι η προσφορά της αναλώσιμης, μανιοκαταθλιπτικής και τυχοδιωκτικής ηγεσίας της Ν.Δ. του Κ. Μητσοτάκη που φαντασιώνεται τον εαυτό του ως νέο Λουδοβίκο Βοναπάρτη. Στην ηγεσία που βασίζει την νεοφιλελεύθερη ηγεμονία της στην συντηρητική παράταξη στους πιο ακραίους εθνικιστικούς, αντιδραστικούς και φασιστικούς κύκλους μέσα και έξω από τη Ν.Δ.

Ο στόχος λοιπόν των πολιτικά αόρατων οργανωτών είναι γενικευμένα προβοκατόρικα επεισόδια που δεν θα αποκλείουν ακόμα και το αίμα στο κέντρο της Αθήνας για την ανατροπή της κυβέρνησης Τσίπρα αλλά όχι μόνο αυτό.

Η εκ νέου οικονομικοπολιτική αποσταθεροποίηση  της χώρας, ολόκληρης της περιοχής και του ευρωπαϊκού χώρου είναι στους κεντρικούς σχεδιασμούς των κύκλων της ανωμαλίας, εξ άλλου δεν είναι καθόλου τυχαίο η καλλιέργεια μαζικού κλίματος αντιπαράθεσης στο Αιγαίο στο οποίο εμπλέκονται και Μ.Μ.Ε. ένθεν και ενθεν του Αιγαίου .

Στα ερείπια και στο αίμα μιας τέτοιας εξέλιξης το παλιό εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα επενδύει την αναστύλωση του και την εκ νέου κυριαρχία του.

Η καταγγελία και η απομόνωση των κύκλων της ανωμαλίας και η περιφρούρηση της δημοκρατικής ομαλότητας είναι υπόθεση κάθε δημοκράτη πολίτη, κάθε προοδευτικής δημοκρατικής πολιτικής και κοινωνικής δύναμης.

 

Μιχάλης Βασιλάκης

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Στροφή 180 μοιρών εκ μέρους του Αρχιεπισκόπου

Posted by eamgr στο 31 Ιανουαρίου, 2018

Η Εκκλησία θα λάβει μέρος στο συλλαλητήριοσιγά μην έπαιρνε το μέρος που ανταποκρίνεται στα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας και της δημοκρατίας, σιγά μην έπαιρνε θέση που ανταποκρίνεται στα κοινά συμφέροντα των λαών της Βαλκανικής.mak1_n

Ανταποκρινόμενος, βέβαια, στους θλιβερούς συσχετισμούς δύναμης εντός της Δεξιάς και της χριστιανικής κοινότητας, και αφού δοκίμασε τις πιέσεις αυτού του μετώπου που φιλοδοξεί να παρέμβει με κεντρικό τρόπο στις πολιτικές εξελίξεις στην χώρα.

Εξ αντικειμένου πρόκειται για μία κίνηση που υπακούει στην σκοπιμότητα διάσπασης της κυβερνητικής δυναμικής και της διαφαινόμενης συναίνεσης σε μία δίκαιη λύση ενός ζητήματος που αποτελεί την βιομηχανία αναπαραγωγής του εθνικισμού και της ακροδεξιάς στην Ελλάδα.

Αυτό το φιλόδοξο μέτωπο συγκεντρώνει τις δυνάμεις του με στόχο την κυβερνητική αποσταθεροποίηση και, επιπλέον, την καταγραφή του σαν ηγεμονική πολιτική δύναμη στο, σε αναδιαμόρφωση, μεταμνημονιακό πολιτικό σκηνικό-και αυτή είναι η βασική αντίθεση στην παρούσα συγκυρία. Βέβαια εκείνο που λείπει από αυτό το μέτωπο για να επιχειρήσουν ευρύτερα επικίνδυνα φαινόμενα, τύπου Μεϊντάν, είναι η στήριξη από τα γνωστά ιμπεριαλιστικά κέντρα που την ανέδειξαν σε μετεμφυλιακό εξουσιαστικό σύστημα.

Δεν πρέπει να χωρά αμφιβολία ότι η βούληση της κυβέρνησης να λύσει το Μακεδονικό είναι προς το συμφέρον του ελληνικού λαού. Πρώτον, επειδή αν δεν λυθεί το μέλλον θα τροφοδοτήσει έναν νέο κύκλο εθνικιστικών εξάρσεων στην περιοχή από την Αλβανία και την Βουλγαρία. Δεύτερον, επειδή η λύση του στην παρούσα συγκυρία μπορεί να δρομολογήσει την διαμόρφωση ευνοϊκών συνθηκών ανάπτυξης και αλληλεγγύης των λαών στην Βαλκανική. Με την Ελλάδα να αποκτά κεντρικό ρόλο σε αυτές.

Εδώ συμπίπτουν τα ελληνικά συμφέροντα με εκείνα των ΗΠΑ, θα πει κανείς.Είναι γεγονός ότι την λύση του ζητήματος την επιδιώκουν οι ΗΠΑ για τους δικούς τους γεωπολιτικούς λόγους, ενώ παράλληλα αυτή η στρατηγική υπακούει και σε ευρύτερα επιχειρηματικά σχέδια. Όμως, άσχετα, ή στο πλάι αυτής της αλήθειας, ισχύει ότι πρόκειται και για μία μεγάλη ευκαιρία για τις χώρες των Βαλκανίων να αναπτύξουν τις δικές τους σχέσεις συνεργασίας μετά από έναν αιώνα διχασμών και πολέμων, που πάντα είχαν την ρίζα τους σε μεγάλες και επιβαλλόμενες διεθνείς επεμβάσεις-παρεμβολές.

Άλλωστε ο κόσμος μας βρίσκεται σε μία ρευστή και μεταβατική φάση. Είναι ένας κόσμος με μεγάλες και επικίνδυνες αντιθέσεις, μα και ένας κόσμος πολυπαραγοντικός, σε κρίση ηγεμονίας. Πρόκειται για μία συνθήκη όπου χώρες σαν την Ελλάδα μπορούν να εκμεταλλευτούν τις αντιθέσεις και αυτή την κρίση ηγεμονίας: Αυτή η διαπίστωση δείχνει πιο αληθής από τους παραδοσιακούς όρους ανάλυσης των ιμπεριαλιστικών φαινομένων εξάρτησης.

Τα έθνη-κράτη βρίσκονται τα ίδια σαν υποκείμενα σε ιστορική κρίση ταυτότητας σαν παραδοσιακοί πυρήνες έκφρασης της αντιθετικής ενότητας κεφαλαίου-εργασίας. Παντού στον κόσμο η κεφαλαιοκρατική ηγεμονία διαχειρίζεται τα έθνη-κράτη σαν ολόκληρες ή αποσπασματικές περιφερειακές ζώνες περισσότερο, παρά σαν έθνη-κράτη. Εκεί εντοπίζεται και το επίκεντρο της αντίθεσης ανάμεσα στην υπεράσπιση του έθνους-κράτους και στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ είναι από την σωστή σκοπιά, καθώς προσπαθεί να εκμεταλλευτεί αυτό το κενό για να δομηθεί μία Βαλκανική πλατφόρμα συνεργασίας, ιδιαίτερα εφόσον η ίδια η Ευρώπη κινείται σε ταχύτητες σχηματοποίησης νέων περιφερειών σε έναν νέο καταμερισμό εργασίας. Από αυτή την άποψη μιλάμε για μία ιστορική μετάβαση.

Την οποία η δεξιά αντιπολίτευση, με το σκοταδιστικό και ανερμάτιστο μέτωπο στο οποίο συμμετέχει προσπαθεί να τορπιλίσει. Είναι στην λάθος μεριά της ιστορίας, για μία ακόμα φορά, για μία ακόμα φορά ενάντια στα συμφέροντα της χώρας, ενάντια σε ένα ιστορικό άλμα.

Και είναι κρίμα, και εξόχως ανησυχητικό που ακόμα και τμήματα, ή προσωπικότητες, της Αριστεράς σέρνονται πίσω από αυτή την καθυστέρηση, εν μέρει και εξαιτίας των τεράστιων ιδεολογικοπολιτικών τους κενών.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Επικαιρότητα | Leave a Comment »

Λίγα λόγια για το Μακεδονικό και τους Μακεδονομάχους

Posted by eamgr στο 22 Ιανουαρίου, 2018

του Κώστα Βαξεβάνη

Υπάρχουν δύο διαφορετικά θέματα. Το ένα είναι αν μια χώρα έχει δικαίωμα να ονομάζεται όπως επιλέγει, Μακεδονία, Σλαβία ή τυρί ροκφόρ και το άλλο αν αυτό συμφέρει εμάς. Στο πρώτο κάθε σοβαρός άνθρωπος απαντά ναι, έχει. Θεωρητικά τα Σκόπια έχουν δικαίωμα να ονομάζονται όπως θέλουν. Η επιλογή του ονόματος φυσικά και δεν είναι απαραίτητα όσο αθώα μπορεί να δείχνει.makedonia

Δηλαδή ενδεχομένως κάποιοι έχουν σπρώξει τη νεοσύστατη χώρα του 1991, να επιλέξει μια ονομασία η οποία μπορεί να λειτουργήσει στο μέλλον ως κουμπί ανωμαλίας και ελεγχόμενου εθνικισμού. Και εδώ πάμε στο δεύτερο, αν δηλαδή αυτό συνέφερε την Ελλάδα. Ας θεωρήσουμε πως είχαμε διορατικούς πολιτικούς που αντιλήφθηκαν τον κίνδυνο και είπαν «όχι δεν θα αφήσουμε να λέγεται Μακεδονία γιατί κάποιοι μπορεί στο μέλλον να πουν μία είναι η Μακεδονία εννοώντας πως η ελληνική Μακεδονία είναι μέρος των Σκοπίων». Και τώρα που κάναμε αυτή την παραδοχή της ύπαρξης διορατικών πολιτικών και διπλωματών, ας δούμε τι επιλογές είχαν.

  1. Να μην επιτρέψουν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίαςχωρίς όρους όπως επιθυμούσαν για γεωπολιτικούς λόγους ΗΠΑ, κυρίως Γερμανία αλλά και άλλοι Ευρωπαίοι. Δηλαδή ως χώρα να διατυπώναμε τους όρους που θέταμε προκειμένου να κάνουμε αναγνώριση του συνόλου των πρώην Γιουγκοσλαβικών Δημοκρατιών. Υπάρχει και η άποψη να μην υπογράφαμε καθόλου καμιά διάλυση αλλά αυτό ήταν ανέφικτο από τη στιγμή που οι συγκεκριμένες Δημοκρατίες κινήθηκαν προς την αυτονομία τους.
  2. Να κάνουν ξεκάθαρο προς τα Σκόπιαπως έχουμε κάθε διάθεση να βοηθήσουμε τη νεοσύστατη χώρα σε όλα τα επίπεδα αν συναινούσε σε μια ονομασία χωρίς «παρεξηγήσεις» και επικινδυνότητες
  3. Να εφάρμοζαν στρατηγική επενδύσεων και οικονομικής εξάρτησηςτης γειτονικής χώρας όχι για να εκβιάσουν αλλά για να δείξουν ποιο είναι το συμφέρον στο μέλλον.
  4. Να υπογράφαμε θελκτικές διακρατικές συμφωνίες και να επιβεβαιώναμε μέσα από αυτές την ανάγκη τους να είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου ή του Παύλου Μελάή όποιου ήθελαν και καλοί φίλοι και συγγενείς μας

Δεν κάναμε τίποτα από όλα αυτά. Αντιθέτως, μετατρέψαμε ένα ανύπαρκτο κρατίδιο με μεγάλα οικονομικά και εθνικά προβλήματα σε οντότητα μέσα από την αντιπαλότητα σε εμάς. Επιστρατεύσαμε τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Βουκεφάλα, τον Παναγιώτη Ψωμιάδη, την οικογενειακή εταιρεία πώλησης σημαιών του (κυριολεκτώ) και τον Άνθιμο για να λύσουν το θέμα.

Εγκαταλείψαμε την ώριμη διπλωματία, τους όρους και τις πιέσεις που μπορούσε να ασκήσει προς τέρψη των τηλεοπτικών μαϊντανών που έκαναν πολιτική με σταυρούς και σάρισες την εποχή των πυραύλων που βομβάρδιζαν τη διπλανή Γιουγκοσλαβία. Διατρανώναμε πως η Μακεδονία είναι μόνο ελληνική απέναντι στους πολίτες ενός κράτους που ονομάζονταν επί δεκαετίες «Μακεδόνες».

Και τι κάναμε σε επίπεδο πολιτικής; Τι έκαναν οι πολιτικοί που διαχειρίστηκαν το θέμα;

  1. Ο Σαμαράς,ο Μακεδονομάχος, στις 2 Δεκεμβρίου 1991 υπέγραψε το πρώτο επίσημο έγγραφο της ΕΟΚ, που εγκαινίαζε εμπορική συμφωνία με τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ούτε πρώην, ούτε Γιουγκοσλαβική. Μακεδονία σκέτο ο κύριος Σαμαράς. Έτσι δημιούργησε ένα δεδικασμένο και μια λογική απαίτηση των Σκοπίων, μετά απ αυτό να ονομάζονται «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Μετά πέρασε στον εθνικισμό με ολίγη αμνησία.
  2. Στις 16 Δεκεμβρίου, πάλι ο Σαμαράς ως ΥΠΕΞ της κυβέρνησης Μητσοτάκη, υπέγραψε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας χωρίς όρους. Αν η Ελλάδα είχε αρνηθεί να υπογράψει θα ήταν δύσκολη και επίπονη η αναγνώριση των νεοσύστατων Δημοκρατιών
  3. Η ηγεσία της ΝΔ,τη δεκαετία του 90, παρά τις απόψεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ενίσχυσε τον αγοραίο εθνικισμό απέναντι στα Σκόπια για να μην κατηγορηθεί από τον αποστάτη Σαμαρά αλλά και για να ικανοποιεί το ακροδεξιό ακροατήριο και τους επαγγελματίες απατεώνες της πατριδοκαπηλείας.
  4. Το καθεστώς ανωμαλίας και ανομίας στη σχέση με τα Σκόπια διατηρήθηκε επιμελώς για να μπορέσουν έμποροι και λαθρέμποροι με πολιτική προστασία και συμμετοχή, να κάνουν εμπόριο πετρελαίου και όπλων στη Σερβία.
  5. Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέουεπέλεξε τη λογική του εμπάργκο στα Σκόπια, όχι για λόγους διπλωματικής χρησιμότητας αλλά για να εκθέσει τη «δοτική ΝΔ».
  6. Επί δύο και πλέον δεκαετίες καλλιεργήθηκε άλλη εικόνα στην κοινή γνώμη όπου οι πολιτικοί και οι πολιτικές εμφανίζονταν ανυποχώρητοι και σουπερπατριώτες και άλλη στη διπλωματία. Το 2008, όπως αποκαλύπτει το Documento,ο Καραμανλής μίλησε στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι για τρεις Μακεδονίες και όχι μία και Ελληνική, ενώ η Ντόρα Μπακογιάννη προώθησε ως κυβερνητική θέση τον συμβιβασμό γύρω από το όνομα «Νέα Μακεδονία».

Φυσικά τα ίδια συμβαίνουν και σήμερα. Ενώ η ΝΔ είναι αυτή που ευθύνεται στο μεγαλύτερο βαθμό για τη διαχείριση του «μακεδονικού ζητήματος» με ευθύνη των πρωθυπουργών και των υπουργών του, ενώ η ΝΔ επέλεξε σε διπλωματικό επίπεδο το δρόμο των υποχωρήσεων, συνεχίζει για μικροπολιτικούς λόγους να σηκώνει λάβαρα πολιτικής επιπολαιότητας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης όχι μόνο δεν διατυπώνει επισήμως τη θέση του κόμματος, αλλά ευνοεί και τα συλλαλητήρια για μία και ελληνική Μακεδονία. Γι αυτό κάποιος πρέπει να τους θυμίζει πως για το Σαμαρά τα Σκόπια ήταν Μακεδονία, για τη Ντόρα «Νέα Μακεδονία» και για τον Κώστα Καραμανλή υπάρχουν τρεις Μακεδονίες και όχι μία και ελληνική.

Η άποψή μου σαφώς πλησιάζει αυτή του Κώστα Καραμανλή και της Ντόρας. Του Κυριάκου ποια είναι; 

*Φωτογραφία: Αρχείο εφημερίδας Μακεδονία

*Πηγή:http://www.koutipandoras.gr

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Νίκο Τεμπονέρα …Καρδιά των καρδιών! Σκέφτηκες τον ήλιο και προχώρησες…

Posted by eamgr στο 11 Ιανουαρίου, 2018

Όλοι μας σύντροφοι του Νίκου Τεμπονέρα 27 χρόνια μετά το Γενάρη του ’91, στοιχιζόμαστε και πάλι εδώ. Δίπλα στα κόκκινα σημάδια από το αίμα του και το αίμα χιλιάδων μαρτύρων του λαού μας που οριοθετούν τον κόσμο μας.

 

Σημάδια που οριοθετούν την κοινωνία των αξιών της εργασίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης, του διεθνιστικού ουμανισμού, της δημοκρατίας και της προόδου, από τις δυνάμεις του νεοφιλελεύθερου εκβαρβαρισμού, της εκμετάλλευσης, της γενικευμένης διαφθοράς, του κοινωνικοπολιτικού εκφασισμού, των πολέμων.

Είναι η περίοδος του Γενάρη του ’91 που ο νεοφιλελεύθερος καπιταλιστικός Μινώταυρος επιδιώκει να θεμελιώσει και να επιβάλλει άμεσα την απόλυτη κυριαρχία του στον νεοελληνικό κοινωνικό μετασχηματισμό και μάλιστα με ρυθμούς και όρους σαδιστικούς για την εργασία, την κοινωνία, την δημοκρατία.

Νεοφιλελευθερισμός και νεοφασισμός σε κάθε μορφή και έκφραση όπως σήμερα που κατακλύζουν την Ευρώπη και όχι μόνο, χέρι-χέρι σε ενιαίο μέτωπο κράτους και παρακράτους αμφισβητούν την κοινωνική υπόσταση του ανθρώπου την ίδια την υπαρξιακή οντότητα του ως ενότητα συνείδησης και είναι.

Ο Νίκος Τεμπονέρας δεν ήταν κάποιος μυθικός Ηρακλής, δεν ήταν και δεν ήθελε νάναι ο τύπος του ήρωα. Ήταν ο άνθρωπος που αγαπούσε και χαιρόταν τη ζωή σαν ένας από μας με αρετές και αδυναμίες. Ο μέσος λαϊκός άνθρωπος. Όμως με προσανατολισμό και ιδανικά.

Με αυτά οδηγό την κρίσιμη στιγμή ταύτισε την υλική του υπόσταση με την συνειδησιακή του συγκρότηση, με την ανθρώπινη υπόστασή του δηλαδή, και προχώρησε. Η συνειδησιακή υπόσταση της ύλης, η ανθρώπινη κοινωνική υπόσταση της, έπρεπε να αναδειχτεί όπως ακριβώς ήταν. Ανώτερη από τις τυφλές, φυσικές δυνάμεις και από τις δυνάμεις των ενστίκτων.

Καμιά ταλάντευση στην επιλογή. Ο μαθητικός αγώνας ήταν απόλυτα αναγκαίο κοινωνικό οξυγόνο. Η συγκυρία απαίτησε την σπονδή της ζωής του σ΄ αυτή την κοινωνική αναγκαιότητα. Έτσι κράτησε ψηλά το λυχνάρι των ιδανικών του και προχώρησε με χαμόγελο παίζοντας τον άνθρωπο. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Γι’ αυτό από εκείνο το βράδυ, ο Ν. Τεμπονέρας ανήκει σ’ όλους και στον καθένα.

27 χρόνια…Από τη βραδιά που ο Νίκος Τεμπονέρας έγινε «δρόμος»,«σχολικό συγκρότημα»,«μνημείο»,αλλά και αναφορά αγώνων και ζωής. Από τότε με όλες τις μαθητικές γενιές μέχρι σήμερα, κρατάει μαζί τους ακούραστα τα πανό και τις σημαίες των αγώνων για να υπερασπίζονται τους κοινωνικούς αγώνες σαν την αναντικατάστατη απελευθερωτική διαδικασία της κοινωνίας.

Για να υπερασπίζονται το σχολειό της γνώσης που απελευθερώνει τον άνθρωπο και την εργασία, απέναντι στο δήθεν σχολειό που χρησιμοποιεί την γνώση για να σκλαβώνει την εργασία και να εξανδραποδίζει τον άνθρωπο.

Στο σημερινό ιστορικό και κοινωνικό γίγνεσθαι συγκροτούνται αναπότρεπτα σταυροδρόμια που απαιτούν απαντήσεις όχι σε λεπτομέρειες, δευτερεύουσες αντιθέσεις και αντιφάσεις, αλλά στα κεντρικά ζητήματα ουσίας που θα διαμορφώνουν την επόμενη φάση της ιστορικής αναγκαιότητας. Τότε το ατομικό, το ενικό, το ειδικό πρέπει να ταυτοποιηθεί με τις αξίες του γενικού, του καθολικού.

Η κοινωνία της εργασίας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης πρέπει να οριοθετηθεί αποφασιστικά από τις δυνάμεις της ανταγωνιστικής αποκοινωνικοποίησης του ανθρώπου, από τις δυνάμεις της βαρβαρότητας και του ολοκληρωτισμού. Να υπερασπιστεί την εργασία και την κοινωνία ως παράγοντες απελευθέρωσης του ανθρώπου και όχι ως παράγοντες εξανδραποδισμού και υποδούλωσης.

Στους αγώνες γι αυτή τη οριοθέτηση, άξιοι λαϊκοί αγωνιστές έχουν τη δική τους ξεχωριστή και καθοριστική συνεισφορά, αφήνουν το στίγμα τους, αναδείχνονται ταγοί και οδηγοί της κοινωνίας.

Να γιατί ο Νίκος Τεμπονέρας πέρασε πρώτος αυτή τη πόρτα και με το αίμα του την ξαναέδωσε στους μαθητές και τη κοινωνία σαν παράθυρο γνώσης, δημοκρατίας και κοινωνικής αλληλεγγύης.

Να γιατί ο Παύλος Φύσσας κράτησε με το αίμα του λεύτερα τα σοκάκια και τις πλατείες της Αμφιάλης.

Η θυσία και η μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα δεν έχει πολιτικούς ιδιοκτήτες, είναι αναφορά αγώνων λαού και νεολαίας. Εκφράζει και αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο στην πιο ολοκληρωμένη κοινωνική του υπόσταση. Αυτό το κομμουνιστικό ιδανικό χρέωσε στους τοτινούς του συντρόφους να προσεγγίζουμε και να υπερασπιζόμαστε.

Φίλοι και συναγωνιστές, ο Νίκος Τεμπονέρας μετείχε και παρήγαγε ιδεολογία και πολιτική ως μέλος και στέλεχος μιας πολιτικής συλλογικότητας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου. Μιας συλλογικότητας που έκανε και κάνει κάθε προσπάθεια να φανεί αντάξια της μνήμης και της θυσίας του.

Γι αυτό θεώρησε και θεωρεί προσβολή στη μνήμη του και τη θυσία του να προβάλει έστω και σαν υπόνοια οποιαδήποτε αξίωση πολιτικής ιδιοκτησίας σ’ αυτά.

Οι λαϊκοί αγωνιστές δεν έχουν ανάγκη από ιδιοκτήτες και διαμεσολαβητές των αγώνων και της θυσίας τους.
Η αριστερά δεν παράγει, δεν μπορεί να παράγει εμπορεύματα που θέλουν μάλιστα ιδιοκτήτες. Παράγει αξίες, διαμορφώνει κοινωνικά υποδείγματα που μπορούν να θεμελιώσουν συλλογικότητες ακόμη και στις πιο άγριες συνθήκες του καπιταλισμού που αντιστοιχούν από κάθε άποψη στις σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές κοινωνικές σχέσεις που επαγγέλλονται.

Αυτά γράφει για τους συντρόφους του η πολιτική διαθήκη του Νίκου Τεμπονέρα.

Σ’ αυτή πασχίζουμε να ανταποκριθούμε και νοιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό.

«…Έπαιξες τους δείχτες του ρολογιού που κατεβαίνουν από τα μεσάνυχτα.
Έπαιξες τη φωνή της ελπίδας εκεί που δεν υπήρχε φωνή.
Η πλατεία ήταν έρημη. Η πατρίδα είχε φύγει.
Ήταν καιρός! Δε βάσταξε η καρδιά του περισσότερο!
Άναψες κάτω από το σακάκι σου το πρώτο κλεφτοφάναρο.
Καρδιά των καρδιών! Σκέφτηκες τον ήλιο και προχώρησες.
Ανέβηκες στο πεζοδρόμιο και έπαιξες τον Άνθρωπο!»

ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ!

(Αποσπάσματα από τις ομιλίες του γραμματέα του ΕΑΜ, Μιχάλη Βασιλάκη, σε παλαιότερα πολιτικά μνημόσυνα για τον Νίκο Τεμπονέρα. )

 

μιχ

 

Σε κλίμα συγκίνησης, με την παρουσία αρκετού κόσμους, φίλων, συντρόφων του και φυσικά των μελών της οικογένειάς τους πραγματοποιήθηκαν και φέτος στην Πάτρα οι εκδηλώσεις τιμής προς τον καθηγητή Νίκο Τεμπονέρα που δολοφονήθηκε πριν 27 χρόνια από τον τότε πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας Γιάννη Καλαμπόκα.

Το σύνθημα «Τεμπονέρα ζεις, με Πέτρουλα-Λαμπράκη, μας οδηγείς», δονούσε πυκνά-συχνά τον αέρα, πολλά ήταν τα πανό των συλλογικοτήτων που παραβρέθηκαν ενώ και πολλοί φορείς της περιοχής κατέθεσαν λουλούδια και στεφάνια στην μνήμη του.τεμ

Για τον φίλο και σύντροφό του στο ΕΑΜ μίλησε, εμφανώς συγκινημένος, ο γραμματέας του ΕΑΜ, Μιχάλης Βασιλάκης, ο οποίος απέδωσε τη δολοφονία του στην συντονισμένη δράση του κράτους και του παρακράτους την περίοδο εκείνη. «Η τριετία 89-91 αποτελεί ίσως τον πιο πυκνό πολιτικό χρόνο σε ολόκληρη την μεταπολιτευτική και ίσως μεταπολεμική πολιτική ιστορία της χώρας.

Τα γεγονότα στις 9 Γενάρη του ’91 στην πόρτα αυτού του σχολείου με την εκτέλεση του Νίκου, με την θυσία του Νίκου, είναι ένα ιστορικό απρόβλεπτο όμως δεν είναι καθόλου τυχαία αυτά τα γεγονότα. Το κεντρικό ζήτημα όμως που μένει και που απαντιέται με διάφορους τρόπους είναι πώς η διαλυτική κρίση του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος του ’89 μετασχηματίζεται σε πολιτική δυναμική που επιβάλει την απόλυτη κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού στη διαχείριση των πολιτικών πραγμάτων της χώρας μας για να οδηγηθούμε σε μια 20ετία στην ντροπιαστική επιτροπή, στην χρεοκοπία και στην κοινωνική διάλυση», σχολίασε μεταξύ άλλων ο κ. Βασιλάκης.

Παράλληλα ο γραμματέας του ΕΑΜ συνέδεσε εκείνη την εποχή και τη δολοφονία Τεμπονέρα με την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα, την κρίση, τα μνημόνια, την επιτροπεία κ.α.. «Σε όλα αυτά τα ζητήματα απαντά η θυσία του Νίκου Τεμπονέρα γι’ αυτό το σύνθημα «Νίκο Τεμπονέρα, ζεις με Πέτρουλα, Λαμπράκη, μας οδηγείς», μας καλύπτει απόλυτα σαν πολιτική ερμηνεία, για να βγούμε με τους αγώνες του λαού από το τούνελ αυτής της διεθνούς επιτροπεία. Να ξαναστηθεί στα πόδια της η χώρα και ο λαός, να αποκτήσει επιτέλους ολοκληρωμένη εθνική ταυτότητα που ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχε», σημείωσε.

Για τον δολοφονημένο καθηγητή μίλησε επίσης, εκ μέρους της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας, ο Δημήτρης Μαργιόλης, ο οποίος ανέφερε ότι τα γεγονότα εκείνα είναι σα χθες: «Οι αγώνες δεν τελείωσαν ποτέ. Η μνήμη ξαναγυρίζει στον σκληρό Γενάρη του ’91 και στην αποδιάρθρωση της Παιδείας που επιχείρησε τότε η κυβέρνηση Μητσοτάκη… το χέρι του παρακράτους έκοψε το χέρι της ζωής σου. Για τη δική μας γενιά ο Τεμπονέρας δεν έφυγε ποτε», υπογράμμισε.

Ο πρόεδρος τα Α’ ΕΛΜΕ Αχαΐας, Χρ. Σιάχος, επισήμανε ότι ο Νίκος Τεμπονέρας είναι ένα σύμβολο. «Στέκεται εδώ στην πρώτη γραμμή του αγώνα, δεν συμβιβάζεται, δεν επικαλείται το εφικτό… τότε ο κρατικός αυταρχικός μηχανισμός άναψε το πράσινο φως στην παρακρατική βία».τεμ1

Τέλος ο αντιπρόεδρος της ΟΛΜΕ Βαγγέλης Μπουντουλούλης, εξέφρασε την βαθειά του συγκίνηση που παραβρίσκεται στις εκδηλώσεις τιμής για τον αδικοχαμένο καθηγητή και συμπλήρωσε: «Συμβολίζει τους αγώνες που δόθηκαν τότε, η κατάσταση σήμερα είναι διαφορετική αλλά οι στόχοι παραμένουν ίδιοι».

Στεφάνια και λουλούδια στη μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα κατέθεσαν:η ΟΛΜΕ, η ΔΟΕ, η Α’ ΕΛΜΕ Αχαΐας, η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος, ο Δήμος της Πάτρας, η ΑΔΕΔΥ, το Εργατικό Κέντρο, η Β’ ΕΛΜΕ, ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών, οι φοιτητικοί σύλλογοι Φιλοσοφικής-Οικονομικούς, ο Σύλλογος Πέτρινα Χρόνια, ο ΣΥΡΙΖΑ Αχαΐας,, το τοπικό ΠΑΣΟΚ, η δημοτική παράταξη ΡΑΠ-Πάτρα Ανθρώπινη Πόλη, η δημοτική παράταξη «Ανυπότακτη Πολιτεία», η ΠΑΣΠ ΑΕΙ και το ΕΑΜ.

 

Posted in Επικαιρότητα, Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Δεν ξεχνάμε

Posted by eamgr στο 6 Δεκέμβριος, 2017

Εννέα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη δολοφονία του  Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον αστυνομικό Επαμεινώνδα Κορκονέα, δολοφονία που πυροδότησε τη νεολαιίστικη εξέγερση του 2008. alexis

Αλέξη, ακόμα σού χρωστάμε την συγνώμη μας, που η κοινωνία που κατορθώσαμε να φτιάξουμε επέτρεψε να σε δολοφονούν και να ψάχνουν έπειτα και για δικαιολογίες. 

ΔΕΝ ΞΕΧΝAME
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΑ
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΔΡΟΜΟΥΣ

» …όταν μιαν άνοιξη χαμογελάσει
θα ντυθείς μια καινούργια φορεσιά
και θα ‘ρθεις να σφίξεις τα χέρια μου
παλιέ μου φίλε…..» 
(Μανόλης Αναγνωστάκης

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τα γεγονότα στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας δεν είναι κεραυνός εν αιθρία

Posted by eamgr στο 2 Δεκέμβριος, 2017

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ της  «ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ – ΑΝΑΤΡΟΠΗ»

Τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας εν όψει των αρχαιρεσιών για νέα διοίκηση ,δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε μεμονωμένα, ούτε κεραυνός εν αιθρία.Patra

Αποκαλύπτουν και πιστοποιούν την βαθιά κρίση και σήψη σ ‘ολόκληρο το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα από τα πάνω μέχρι τα κάτω, που διαμορφώθηκε χέρι χέρι με το πολιτικό σύστημα  της διαφθοράς, της αρπαχτής  και των πελατειακών σχέσεων για δεκαετίες .

Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα όχι μόνο διασπάστηκε σε μηχανισμούς συμφερόντων – εργοδοτικών, κρατικοδίαιτων, κομματικών κ.τ.λ – αλλά καταργήθηκε ουσιαστικά ως θεσμική κοινωνική οργάνωση με στοιχειώδη δημοκρατική λειτουργία.

Ο  εργατοπατερισμός του Μακροθεωδορισμού ωχριά μπροστά στις σημερινές διαδικασίες υποταγής, νόθευσης και έλεγχου της εργατικής τάξης και της  συνείδησης της .

Δεκάδες και εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ με ορούς μαύρου χρήματος διαμόρφωσαν, συντήρησαν και συντηρούν ακόμα και σήμερα το σύστημα Γ.Σ.Ε.Ε που εκπροσωπεί λιγότερο από το 15% του συνόλου των εργαζόμενων, διευθυντές, προϊσταμένους, εργοδηγούς, εργολάβους, επαγγελματίες, κομματικούς κομισάριους και την προνομιούχα πελατεία τους.

Αυτό το σύστημα Γ.Σ.Ε.Ε όχι μόνο δεν υπερασπίστηκε την εργασία και την εργατική τάξη, αλλά αποτέλεσε και αποτελεί το μακρύ χέρι των δανειστών και του νεοφιλελευθερισμού για συνολικότερες ανατροπές του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας σε βάρος  των δυνάμεων της παραγωγικής εργασίας που βιώνουμε ιδιαίτερα τα χρόνια της κρίσης.

Το Εργατικό Κέντρο Πάτρας, οργανικό μέρος του συστήματος Γ.Σ.Ε.Ε προχωρά αναμφίβολα σ’ένα απολύτως νόθο και αντιδημοκρατικό συνέδριο αρχαιρεσιών και ως τέτοιο πρέπει να καταγγελθεί. Όμως αυτό δεν μπορεί να είναι άλλοθι για ένα παραπέρα βάθεμα και νομιμοποίηση της διάσπασης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Ο εκδημοκρατισμός και ο ταξικός προσανατολισμός του, δεν είναι ζήτημα ξεκομμένο από την βάση της εργατικής τάξης από έξω και από τα πάνω, αλλά καθημερινής δουλειάς στην υπεράσπιση των αξιών της εργασίας, της δημοκρατίας, της μαζικότητας και της ενότητας του.

Η σύμπτυξη ενός μετώπου κοινής δράσης για την εκκαθάριση των μητρώων του Εργατικού Κέντρου Πάτρας, την διασφάλιση της δημοκρατικής λειτουργίας του , τον οικονομικό και διαχειριστικό έλεγχο, δεν μπορεί παρά να’ναι άμεση προτεραιότητα όλων των προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων του συνδικαλιστικού κινήματος.

 

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά | Με ετικέτα: | Leave a Comment »