Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Ιουλίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιον.   Σεπτ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Κατάλογος

Archive for Ιουλίου 2017

Σωτήρης Πέτρουλας

Posted by eamgr στο 21 Ιουλίου, 2017

Μάρτυρες ήρωες οδηγούνε
τα γαλάζια μάτια του, μάς καλούνεpetrou1

Σωτήρη Πέτρουλα, σε πήρε ο Λαμπράκης   σε πήρε η Λευτεριά…

Π13

Γεννήθηκε το 1943 στη Μάνη από εργατική οικογένεια, η οποία αναγκάσθηκε να μετακομίσει στην Αθήνα, ύστερα από διώξεις, την περίοδο του εμφυλίου. Από πολύ μικρός ήταν ευαισθητοποιημένος γύρω από τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα και για το λόγο αυτό οργανώνεται στη Νεολαία Ε.Δ.Α.
Σα μαθητής φοίτησε σε νυχτερινό σχολείο στην Εμπορική Σχολή στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Διακρίθηκε ιδιαίτερα και για το λόγο αυτό πέτυχε την εισαγωγή του στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε. το 1960 με υποτροφία.
Στα φοιτητικά του χρόνια εξελίχθηκε σε ηγετικό στέλεχος της Νεολαίας Ε.Δ.Α. Πρωταγωνίστησε στα κινήματα της Ελληνικής νεολαίας για τη Δημοκρατία. Για πολιτικούς λόγους αποβλήθηκε για έναν χρόνο από τη σχολή.
Μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της Νεολαίας Ε.Δ.Α. ερχόταν σε σύγκρουση με το κλίμα τρομοκρατίας που επικρατούσε στα Πανεπιστήμια με κύριο εκφραστή την Ε.Κ.Ο.Φ. (γνωστός πρωτεργάτης της ο Μιλτιάδης Έβερτ), καθώς και με το Σπουδαστικό Τμήμα της Ασφάλειας.
Στα γεγονότα των Ιουλιανών του 1965 πρωτοστάτησε μέσα από το κίνημα του 114 για Δημοκρατία και Ελευθερία.

(Εδώ να θυμίσουμε ότι μετά την παραίτηση του Γ. Παπανδρέου ο Βασιλιάς δίνει διερευνητική εντολή στο Νόβα για σχηματισμό κυβέρνησης. Υπουργός Δημόσιας Τάξης ορίστηκε ο Τούμπας ενώ ο Μητσοτάκης ορίστηκε Υπουργός Συντονισμού).
Και τη μοιραία νύχτα της 21ης Ιουλίου χτυπημένος συλλαμβάνεται από αστυνομικούς στις 10:00 το βράδυ στη συμβολή των οδών Σταδίου και Χρήστου Λαδά. Η πρώτη καταγραφή του χτυπημένου Πέτρουλα αναφέρεται στις 03:00 το πρωί της 22ας Ιουλίου στο Σταθμό Α’ Βοηθειών στην Γ’ Σεπτεμβρίου όπου και διαπιστώνεται ο θάνατός του. Αυτόματα εκτυλίσσεται μια λυσσαλέα προσπάθεια γρήγορης ταφής -πριν καν ανατείλει ο ήλιος- και απόκρυψης της αλήθειας.

Ωστόσο τα ερωτήματα γύρω από τις συνθήκες θανάτου του παραμένουν αναπάντητα 44 χρόνια μετά :

  • Που βρισκόταν ο Πέτρουλας από τις 10:00 μ.μ. που τον παραλαμβάνει η κλούβα μέχρι τις 3:00 π.μ. που δηλώνεται στο Σταθμό Α’ Βοηθειών ;
  • Είναι τυχαίο ότι αστυνομικοί με στολές γιατρών διαπίστωσαν το θάνατό του ;
  • Γιατί επιδίωξαν την ταφή του κρυφά από τους δικούς του και πριν ανατείλει ο ήλιος;
  • Γιατί δεν επέτρεψαν σε γιατρούς της οικογένειας Πέτρουλα να κάνουν νεκροψία;
  • Η επίσημη κρατική ιατροδικαστική εκδοχή κάνει λόγο για θάνατο από ασφυξία λόγω δακρυγόνου. Πώς όμως εξηγούνται τα ολικά σχισίματα στο λαιμό του που διαπίστωσαν οι δικοί του όταν πήραν τον νεκρό; Μήπως ήθελαν να καλύψουν τις μελανιές από πιθανό στραγγαλισμό;
  • Είναι αλήθεια ότι είχαν εκδοθεί και αεροπορικά εισιτήρια προκειμένου να φυγαδευτεί ο νεκρός και να πεταχτεί στη θάλασσα σύμφωνα με τη μαρτυρία της Μάνας;
  • Είναι αλήθεια πως είχαν αφαιρεθεί από το νεκρό ο εγκέφαλος και τα πνευμόνια πράγμα που θα αποδείκνυε την πραγματική αιτία θανάτου; Η εκταφή πάντως, όπως μαρτυρεί η Μάνα, απέδειξε πως το κρανίο του Πέτρουλα είχε δεχθεί ραφή από χειρουργική επέμβαση.

Η ιστορία μετά από 44 χρόνια ζητάει επιτέλους να καλύψει τα κενά της…

Ιουλιανά 1965

Π12Bρισκόμαστε στον Ιούλιο του 1965. Περίοδος έντονων πολιτικών ζυμώσεων και αναταραχών.

Περίοδος όπου η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέουαμφισβητείται στην άσκηση των καθηκόντων της από το νέο βασιλιά Κωνσταντίνο. Η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρουαντιλαμβανόμενη τον ανακτορικό ρόλο που παίζει ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης Π. Γαρουφαλιάς, ζητά την αντικατάστασή του, αλλά παρεμποδίζεται από τον Κωνσταντίνο, που δεν υπογράφει το αντίστοιχο Βασιλικό Διάταγμα. Πρωθυπουργός και Βασιλιάς ανταλλάσσουν πέντε επιστολές, όπου, τελικά διαπιστώνεται, ότι η κυβέρνηση τελεί υπό βασιλική κηδεμονία. Ο Γ. Παπανδρέου δεν αποδέχεται τον εξευτελισμό και στις 15 Ιουλίου παραιτείται. Ο λαός ξεχύνεται στους δρόμους εκδηλώνοντας την πίστη του στην νόμιμη κυβέρνηση του (την οποία είχε εκλέξει 1,5 χρόνο πριν, τον Φλεβάρη του ’69 με 52,72% και 171 έδρες). Ταυτόχρονα στα ανάκτορα αναζητούνται βουλευτές από την Ένωση Κέντρου για το σχηματισμό νέας κυβέρνησης. Είναι οι λεγόμενοι αποστάτες, που θα καταφέρουν να πάρουν από τη Βουλή ψήφο εμπιστοσύνης, το Σεπτέμβρη, αφού έχουν ήδη προηγηθεί δύο αποτυχημένες προσπάθειες σχηματισμού κυβέρνησης. Όλο αυτό το διάστημα της αυλικής συνταγματικής εκτροπής, ο λαός βρίσκεται κάθε νύχτα στους δρόμους, δίνοντας με δυναμισμό τη δική του μάχη υπέρ της Δημοκρατίας. Σε εκείνες τις πρώτες διαδηλώσεις και συγκεκριμένα το βράδυ της 21ης Ιουλίου 1965 βρίσκει το θάνατο ο φοιτητής της Ανωτάτης Εμπορικής, Σωτήρης Πέτρουλας. Εδώ θα πρέπει να θυμίσουμε ότι εκείνη την περίοδο δημιουργείται το κίνημα του «114» (ένα, ένα, τέσσερα), που αναφέρεται στο τελευταίο άρθρο του Συντάγματος «Η τήρησις του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων» και αντιπροσώπευε το αίσθημα του λαού για Δημοκρατία, ενάντια στις παρεμβάσεις του Παλατιού.

Η δολοφονία

Π3Ήταν συγκεντρωμένοι στα Προπύλαια, με τις σημαίες, τα λάβαρα και τα πανό τους, σκεπάζοντας κατάστρωμα και πεζοδρόμια, δέκα χιλιάδες αγόρια και κορίτσια, ο ανθός του τόπου, η ελπίδα του αύριο.

Χιλιάδες στόματα ζητούσαν με μια φωνή «Εξω οι δούλοι της Αυλής. Κάτω οι προδότες. Δημοκρατία».Άξαφνα η λαοθάλασσα έπιασε να βαδίζει αργά, πυκνή και τρικυμισμένη για την οδό Κοραή ή ν’ ανεβαίνει την Πανεπιστημίου προς την πλατεία Συντάγματος.
Ένα κορίτσι φώναξε: «Στη Σταδίου ρίχνουν αέρια, τα τέρατα!». Κι άρχισε ο πανικός. Την ίδια στιγμή, από πολλές μεριές, μεγάλες ομάδες αστυνομικών ρίχνονταν πάνω στα πλήθη που σκορπούσαν, και τυφλά μανιασμένα κατέβαζαν πάνω στα κεφάλια τους τα κλομπς. Όποιος έπεφτε χάμω δεν εύρισκε λύπηση. Τον κλωτσούσαν, τον ποδοπατούσαν μες τους καπνούς των δακρυγόνων.

Π2«Τούμπα δολοφόνε, Μητσοτάκη Αλ Καπόνε»

«Η Αθήνα καίεται, κατάρα στους προδότες»

Σαν μακρινός απόηχος έφταναν οι κραυγές των σπουδαστών, πότε από την Ομόνοια, πότε από την Ακαδημίας, πότε από το Σύνταγμα. Είχαμε πράγματι σκοτωμένους; Γιατί αυτή η βάρβαρη επίθεση, αφού η συγκέντρωση διαλυόταν ειρηνικά; Ήταν η αντεκδίκηση της Δεξιάς στη θριαμβευτική κάθοδο του Παπανδρέου προχτές;
Τίποτε, είχαμε ξαναμπεί στον αστερισμό του παρακράτους και της τρομοκρατίας, το ίδιο που πριν δύο χρόνια δολοφόνησε τον Λαμπράκη. Πάνω από τη χαμένη άνοιξη μετεωριζόταν τώρα ο γύπας του πραξικοπήματος έτοιμος να ριχτεί και να σπαράξει τον τόπο.

«…Εκείνο το βράδυ μου τηλεφώνησε πως θα αργούσε. Ασυναίσθητα προέτρεψα τ’ αδέρφια του να φάνε και να ξαπλώσουν. Όμως εκείνα τον περίμεναν. Περιμένοντάς τον, λαγοκοιμήθηκα. Ξάφνου το κουδούνι χτύπησε δαιμονισμένα. Ήταν από την χωροφυλακή. Τι να ήθελαν τέτοια ώρα Παναγιά μου; Ρωτούσαν για το Σωτήρη.
– Μέσα είναι, κοιμάται και τρέχω αλαφιασμένη προς το δωμάτιό του. Η θέα του άδειου κρεβατιού μου πάγωσε την καρδιά. Κάτι κακό συμβαίνει.

– Μην πανικοβάλλεστε. Τον έχουν λίγο χτυπημένο σε νοσοκομείο. Να μην διανοείστε ότι θα κάνετε ρούπι από εδώ.

– Μου πήρατε το παιδί και μας κρατάτε και κρατούμενους άθλιοι.

– Πάρτε το όπως θέλετε. Από εδώ δε θα το κουνήσετε.

Σαν αγρίμι στο κλουβί, πληγωμένη από το να μην μπορώ να δω τ’ αγόρι μου. Η ώρα προχώρησε. Αυτή τη φορά άνθρωποι της ΕΔΑ πέρασαν το κατώφλι του ανήσυχου σπιτιού. Έκαναν πως δε γνώριζαν, όμως το κακό το μήνυσαν στον άνδρα μου. Εγώ αγνοούσα τα πάντα.

Σε λίγο η Αστυνομία μας οδηγεί στην Ασφάλεια. Τέτοια εντολή είχαν. Τίποτα παραπάνω. Μα πως να ησυχάσω στο τζιπ; Να σου στερούν το ακριβοπαίδι σου, να μην ξέρεις που βρίσκεται το σπλάχνο σου, πως να είναι, χτυπημένος, μονάχος;

– Που μας πάτε επιτέλους; Δεν φτάνει που μας πήρατε το παιδί, μας θέλετε και κρατούμενους;
Στο τμήμα, μας φέρανε γλυκό. Ακούς γλυκό κανταΐφι στις 04:00 τα μεσάνυχτα. Εγώ δε θέλω γλυκό, τους λέω, τρίψτε το στα μούτρα σας, εγώ θέλω το γιο μου. Αρπάζω όποιον βρίσκω μπροστά μου και λέω: βρε παλιόσκυλα, σκοτώνετε τα παιδιά του λαού με πενταροδεκάρες. Μάνα δε σας γέννησε κι εσάς, μάνα δεν κλαίει για σας;

Την ίδια ώρα στο γραφείο του Καραμπέτσου (αρχηγός Αστυνομίας) πιέζουν τον άντρα μου να υπογράψει ότι ήταν ατύχημα.

Και υπογράφει…

Φόνος εκ προ μελέτης

-Είμαστε πρόθυμοι να διαθέσουμε τα έξοδα της κηδείας.
Παιδί μου, λεβέντη μου, αηδόνι και λιοντάρι.
Κακούργοι, καταραμένοι να’ στε..»

– Σκότωσαν το Σωτήρη.

-Τον πήγαν στο Νεκροτομείο. Οι μπάτσοι έχουν ζώσει την περιοχή και δεν αφήνουν κανένα να πλησιάσει.
«…Κάποιος, ευλογημένος να’ ναι, κρυφά μου μηνύει να τρέξουμε στην Κοκκινιά. Σκοπεύουν να τον θάψουν μόλις βγει ο ήλιος. Τρέχουμε. Ένα μικρό γεροντάκι, παπάς, μας πλησιάζει. Μας δείχνει τον τάφο που πριν λίγο επιχείρησαν να θάψουν το Σωτήρη μου.

– Χριστιανική κηδεία στις 01:00 τα μεσάνυχτα. Δεν έχετε επιτέλους ούτε ιερό ούτε όσιο; Πριν βγει ο ήλιος μου ζητάτε λειτουργία; Ούτε οι Γερμανοί δεν το αποτόλμησαν. Αντίχριστοι. Είχε αντιδράσει καθοριστικά ο παπάς…»

– Το πτώμα του Σωτήρη εξαφανίστηκε από το Νεκροτομείο. Απαγωγή νεκρού, για φαντάσου !

Ο Μίκης όμως μαζί με Μπριλλάκη, Νεφελούδη, Ηλιόπουλο, κινούνται δραστήρια για να σταματήσουν την ταφή και να γίνει νεκροψία με την παρουσία γιατρών της οικογένειας. Διότι λένε υπάρχουν πληροφορίες πως ο Σωτήρης στραγγαλίστηκε. Όλοι στο Νεκροταφείο της Κοκκινιάς.

«…Καψάσκης προς Τούμπα: Κύριε υπουργέ, παραιτούμαι, είμαι εγκλωβισμένος από δικηγόρους. Ο Ηλιόπουλος παίρνει βίαια το ακουστικό.

– Θέλουμε το νεκρό μας στο σπίτι.

– Και που θα τον θάψετε;

– Στον κήπο μου δολοφόνοι, αρκεί να μας τον δώσετε. Να τον χαρώ για τελευταία φορά. Έστω και σιωπηλό.

– Τ’ ακούς Τούμπα; λέει η Μάνα. Φοβάστε το Σωτήρη μου ακόμα και νεκρό;Π14

– Πάρτε τον λοιπόν αλλά να ξέρετε κ. Ηλιόπουλε ότι αναλαμβάνετε ευθύνες για οτιδήποτε κι αν συμβεί. (απόκριση Τούμπα)

– Εγώ δεν υπογράφω συναλλαγματικές. Ο λαός κλαίει το νεκρό του. Εσείς να προσέχετε πως πορεύεστε…»
Μέσα από τις πικροδάφνες μια καθαρή φωνή, γεμάτη οργή και σπαραγμό, έπιασε το μοιρολόι.

Αχ και δεν τους έδωνες μιλιά,
τι δεν εμπόρας καψερό,
είχες τη σφαίρα στο λαιμό,
κι αδέρφι, ω αδέρφι, αδέρφι.

Ο Σωτήρης ζειΚάτω οι δολοφόνοιΈνα ένα τέσσερα.

Λίγο πριν από τις δύο το πτώμα του Πέτρουλα μπήκε στο Νεκροτομείο. Στο μεταξύ είχαν φτάσει κι οι δικοί του. Όταν η μάνα του αντίκρισε τους αστυνομικούς ξέσπασε σε λυγμούς. Καθάρματα. Τι σας έκανε το παιδί μου και το σκοτώσατε;

Πέστε μου, δολοφόνοι. Γιατί σκοτώσατε το Σωτήρη μου;

Ψηφίσματα, διαμαρτυρίες, τηλεγραφήματα. Η Ελλάδα σειέται απ’ άκρη σ’ άκρη. Οι επαρχίες δεν πάνε πίσω από την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. Δημοτικά Συμβούλια, οργανώσεις, σύλλογοι, συνδικάτα, ενώσεις, οι πάντες.
Η γενική επιφυλακή της Αστυνομίας συνεχίζεται. Πότε θα γίνει η κηδεία κι από που.

Η σκιά του καπνοκοπτήριου πλάκωνε το χαροκαμένο σπίτι, σου καταπλάκωνε και την ψυχή. Το άχαρο κτίριο, με τα σπασμένα τζαμοπαράθυρα θα μπορούσε να είναι το σύμβολο της εγκατάλειψης και της μιζέριας αυτής της φτωχογειτονιάς.

Είχαν τοποθετήσει χάμω το λείψανο μέσα σε φέρετρο με κρυστάλλινες πλευρές ένα ξανθό παλικάρι ψηλό, ένα μέτρο και ογδόντα, είκοσι τριών χρονών λεβέντης πάνω στην καλύτερη ώρα του. Από πάνω του, ορθοί με σφιγμένα δόντια, ο πατέρας, ο αδερφός και δυο άλλοι συγγενείς ή χωριανοί.

Ο χώρος γύρω από το σπίτι γέμιζε νεολαίους, που είχαν πει το τελευταίο χαίρε, μα δεν έφευγαν. Περίμεναν εκεί, και όλη τους η στάση έδειχνε πως θα έδιναν μάχη και θα γινόταν σκοτωμός, αν η αστυνομία επιχειρούσε κι άλλη απαγωγή.

Μέσα στο πλήθος μπορούσες να διακρίνεις πολλούς μυστικούς με πολιτικά. Τους αναγνώριζες από το ύφος, το άγαρμπο κόψιμο της φορεσιάς και πιο πολύ από τα μαύρα μυτερά σκαρπίνια τους.

Κάποιος έριξε την ιδέα να καθίσουμε χάμω σταυροπόδι. Σε λίγο δεν έβλεπες ως ψηλά τον ανήφορο παρά μόνο τους μυστικούς όρθιους. Ήταν κωμικοί στην αμηχανία τους, κοιτάζονταν, πολλοί κάθισαν κι άλλοι έκαναν πως φεύγουν πίσω από το καπνοκοπτήριο.

Κάποιος έπιασε να τραγουδάει από τον Επιτάφιο. Είχε ζεστή σωστά βαλμένη φωνή.

Π4Μέρα Μαγιού μου μίσεψες,
μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη, γιε, που
αγάπαγες…

Τριακόσια στόματα πήραν χαμηλόφωνα το σκοπό, που υψώθηκε πάνω από τα κεφάλια μας και πέρα από τη φτωχογειτονιά. Τα νιάτα θρηνούσαν τον λεβέντη τους και τη χαμένη άνοιξη, με λόγια που σε σφάζανε.

…και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου
το φως της οικουμένης.

Η Ματθίλδη έβαλε το χέρι της μέσα στη φούχτα μου. Σουρούπωνε. Ο αέρας μύριζε δυνατά γαρίφαλα και νάρκισσους. Κοίταξα γύρω μου κι είδα πολλά ζευγάρια να κάνουν τη χειρονομία της Ματθίλδης.

Άνοιξη, άνοιξη της νιότης και του κόσμου, μαχαιρωμένη άνοιξη, ως πότε πιά;

Το πλήθος συνέχιζε να φτάνει, καθένας έβρισκε λίγο χώρο και καθόταν αθόρυβα. Ο κύκλος απλωνόταν. Όταν είπαν το στίχο:

και τώρα εσβήστης κ’ έσβησε το φέγγος κ’ η φωτιά μας

ακούστηκε ένας πλατύς αναστεναγμός κι έγινε σιωπή.

Κι ο κόσμος να έρχεται, να μη σταματάει. Χιλιάδες φωνές είχαν πάρει τον Επιτάφιο και χαμηλά – χαμηλά τον τραγουδούσαν. Άκουες λυγμούς κοριτσιών, έβλεπες γέρους να κλαίνε μέσα στο μαντήλι τους.
Σα να πέρασε τις χιλιάδες που ξαγρυπνούσαν ένα κύμα καινούριου σφρίγους. Τα κορμιά στυλώνονταν: «Νικήσαμε!»«Σιγά, σεβαστείτε το νεκρό!»«Ο Σωτήρης νίκησε, ο Σωτήρης ζει!».

Η Μαλτθίδη μου πίεζε την παλάμη πάνω στην καρδιά της: «Μπράβο του! Κι αυτή τη μάχη την κέρδισε, ακόμη και νεκρός!».

Κι όταν μπήκε για καλά το πρωινό κι ο ήλιος έπιασε να καίει, ο Σωτήρης ετοιμάστηκε για την τελευταία του κατοικία.

Εικοσιπέντε χιλιάδες συγκεντρωμένοι από νωρίς στον Κολωνό, ξέσπασαν σε ένα πανδαιμόνιο από ζητωκραυγές, χειροκροτήματα, ιαχές και κατάρες, όταν φάνηκε στο κατώφλι το λείψανο.

– Ο Σωτήρης ζει !Π9

Ένα δάσος από χέρια πασχίζει ν’ αγγίξει για τελευταία φορά το φέρετρο.

Επιτέλους σχηματίζεται η πομπή.

Προπορεύεται η σημαία του 114, το Κεντρικό Συμβούλιο των Λαμπράκηδων με το Μίκη Θεοδωράκη επικεφαλής, αντιπροσωπείες της νεολαίας, πολιτικοί. Πίσω από το νεκρό οι συγγενείς του κι ύστερα η Αθήνα ολόκληρη.

Σωτήρη Πέτρουλα αηδόνι και
λιοντάρι, βουνό και ξαστεριά.
Σωτήρη Πέτρουλα
σε πήρε ο Λαμπράκης,
σε πήρε η Λευτεριά.

Η πομπή περνάει από την οδό Λένορμαν, από την πλατεία Μεταξουργείου, τη λεωφόρο Αχιλλέως, την Αγίου Κωνσταντίνου:

Σωτήρη Πέτρουλα
οδήγα το Λαό σου,
οδήγα μας μπροστά.

Η τελευταία διαδήλωση του Σωτήρη:Π18

Μάρτυρες, ήρωες οδηγούνε
τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε.

Κι όταν είδα τον πατέρα του ήρωα, που τον είχαν σηκώσει στα χέρια οι φίλοι του παιδιού του, τον άκουσα να λέει:
«Αδέρφια του παιδιού μου… Ο Σωτήρης ζει… Αγωνισθείτε για το ξερίζωμα του φασισμού… Ο Σωτήρης μου γι’ αυτό θυσιάστηκε… Δεν θέλω να κλαίτε… Εμπρός στον αγώνα για τη Δημοκρατία…»

Κι έτσι με συνεπήρε και μένα το παραλήρημα του κόσμου και πίστεψα μαζί με τον πατέρα του, και πίστεψα μαζί με τον κόσμο, πως ο Σωτήρης δεν πέθανε.

Κι όταν στην οδό Σταδίου, στο σημείο, που όπως θα πει σε λίγο ο Μίκης, οι εχθροί επισήμαναν, απομόνωσαν και σκότωσαν το γελαστό παιδί, τα πλήθη αυθόρμητα παραμέριζαν, αφήνοντας στην άσφαλτο και το πεζοδρόμιο ένα κενό…Τι κενό; Ένα λοφίσκο από κόκκινα γαρίφαλα και τριαντάφυλλα, που ψήλωνε από στιγμή σε στιγμή:

… τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε.

Κι αντηλαλήσαν τα συνθήματα:

– Ενότητα.
– Ο στρατός με τον λαό.

ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΑΦΝΗ. ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ.
«Και γιατί όχι; Κι αν χάθηκε μια άνοιξη, στο χέρι τους είναι να την ξαναφέρουν ακόμη πιο μεγάλη και λαμπρή.
Ο Σωτήρης ζει. Ο παλμός της ζωής του μετατράπηκε σε ενέργεια, γίνηκε κινητήρια δύναμη, που εμψυχώνει κι ενθουσιάζει κι εμπνέει και οδηγεί.

Π16

Ευλογημένοι όσοι στα μαρμαρένια αλώνια νικούν το Χάρο, όπως ο Σωτήρης Πέτρουλας.»

Ο χρόνος δεν μπορεί να απαλύνει τη μνήμη, αλλά να χαράξει την αγωνιστική συλλογική μνήμη για να μη χαθεί άλλη άνοιξη.

ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ  ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ,

ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΔΕΙΧΝΕΙ

ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ – ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ  – ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ

 

(Τα πλάγια γράμματα είναι μαρτυρίες της ίδιας της μητέρας του.) Τα όσα διαβάσατε ήταν μια πρώτη προσέγγιση στην ιστορία, το έργο και τη θυσία του Σωτήρη Πέτρουλα. Πηγές μας ήταν οι δικοί του άνθρωποι η Μάνα του Σωτήρη και ο αδερφός του Παναγιώτης, συνδικαλιστές της ΑΣΟΕΕ την περίοδο 1974-75 το βιβλίο η «Χαμένη Άνοιξη» του Στρατή Τσίρκα, απ’ όπου και τα αποσπάσματα στις σελίδες 4 – 6,  η εφημερίδα «ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ» της Πέμπτης 15 Ιουλίου 1993 . Αφιέρωμα του ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ .

 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Δίκαιο, πολιτική, δικαιώματα

Posted by eamgr στο 18 Ιουλίου, 2017

του Κώστα Δουζίνα *

 

Η πολιτική, η εξουσία και η ιδεολογία αποτελούν αναπόδραστο κομμάτι της λειτουργίας του. Τα νομικά κείμενα γεμάτα αντιφατικές έννοιες -ον και δέον, κανόνας και εξαίρεση, δημόσιο και ιδιωτικό, ελευθερία και καθορισμός- επιτρέπουν σε καλούς ρήτορες να φτάνουν σε αντίθετες αποφάσεις με εξίσου πειστική επιχειρηματολογία.images (6)

Δίκαιο, πολιτική, δικαστές

Η ιστορία του 19ου και του πρώτου μισού του 20ού αιώνα χαρακτηρίζεται από μια σκληρή μάχη μεταξύ φιλελευθερισμού και δημοκρατίας. Οι μεγάλοι φιλελεύθεροι φιλόσοφοι ήταν αντίθετοι στην επέκταση του δικαιώματος ψήφου σε άκληρους ή αμόρφωτους πολίτες γιατί φοβούνταν ότι όταν οι δεύτεροι θα κέρδιζαν την εξουσία -μια και ήταν περισσότεροι- θα καταργούσαν ή θα περιόριζαν την ιδιοκτησία.

Η δημοκρατική πλευρά, από την άλλη, υποστήριξε το καθολικό δικαίωμα στην ψήφο, αγωνίστηκε για τη δημιουργία οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων που από τη φύση τους είναι συλλογικά και ταξικά και οραματίστηκε τη μέλλουσα κοινωνική δικαιοσύνη.

Τον 20ό αιώνα οι δύο πλευρές συνδέθηκαν ιδεολογικά και θεσμικά με έναν γάμο ευκαιρίας από τον οποίο προέκυψε το κοινωνικό κράτος και η Ευρωπαϊκή Ενωση. Ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί το μπάσταρδο παιδί του φιλελευθερισμού και της σοσιαδημοκρατίας. Από τον φιλελευθερισμό έχει υιοθετήσει την αρχή της αγοράς, που την επιβάλλει σε όλο μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας.

Καθώς το κράτος αποσύρεται από κρίσιμους τομείς κοινωνικής πολιτικής, πρέπει να γίνουμε μικροκαπιταλιστές του εαυτού μας και της οικογένειας. Να αγοράσουμε «μετοχές» για την παιδεία, την υγεία, την κοινωνικής μας πρόνοια. Αν πέσουμε έξω, χρεοκοπούμε, όπως και ο μικροέμπορας, και μένει η φιλανθρωπία σαν το μόνο δίχτυ ασφαλείας. Από τη σοσιαλδημοκρατία κληρονομεί το ισχυρό και παρεμβατικό κράτος.

Οχι για την προστασία των δικαιωμάτων αλλά για την καταστολή, την παρακολούθηση και την εξουθενωτική πειθάρχηση και τον έλεγχο της ζωής των πολιτών. Πρέπει να βάλουμε λοιπόν τη σχέση δικαίου και πολιτικής και τον ρόλο των δικαστών στο ιστορικό και σύγχρονο περιβάλλον της.

Δίκαιο, ιδιοκτησία, δικαιώματα

Οι ιδεολογικές διαφορές εμφανίζονται με έντονο τρόπο στο δίκαιο. Τα περιουσιακά δικαιώματα αποτελούν την πεμπτουσία και του φιλελευθερισμού και του νόμου. Η ιδιοκτησία υπήρξε ιστορικά το πρώτο ατομικό δικαίωμα και αποτέλεσε το μοντέλο για όλα τα ατομικά δικαιώματα που ακολούθησαν. Αυτή η χρονική και εννοιακή προτεραιότητα διατηρήθηκε στην ιστορία του δικαίου.

Οποτεδήποτε το περιουσιακό δικαίωμα ατόμων συγκρούεται με τα οικονομικά δικαιώματα συλλογικοτήτων, τα δικαστήρια τείνουν να παίρνουν το μέρος της ιδιοκτησίας. Ετσι, η περιουσία των κυρίων υπερίσχυσε της ελευθερίας των δούλων, η ελευθερία των συμβάσεων ανέτρεψε τους πρώτους νόμους για τον περιορισμό των ωρών εργασίας και την απαγόρευση της παιδική εργασίας στα αμερικανικά δικαστήρια τον 19ου αιώνα.

Τα σύγχρονα δικαστήρια επανειλημμένα υποστηρίζουν τα «ανθρώπινα» δικαιώματα πολυεθνικών ενάντια στα δικαιώματα πραγματικών ανθρώπων. Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε στην πολυλογία για τις πρόσφατες δικαστικές αποφάσεις (http://www.efsyn.gr/arthro/politikoi-filosofoi-kai-dikastes). Δεν οφείλονται αποκλειστικά, πιστεύω, στην ιδεολογία των δικαστών τις οποίες δεν μπορούμε να ξέρουμε.

Οι δομικές προτεραιότητες του φιλελεύθερου δικαίου αρκούν. Οταν ο Αρειος Πάγος αποφάσισε ότι η μακροχρόνια μη πληρωμή δεδουλευμένων δεν αποτελεί βλαπτική μεταβολή της εργασιακής σύμβασης, ακολουθούσε υπαρκτά επιχειρήματα που βγαίνουν μέσα από τις κρυφές ματιές επιθυμίας που η Δικαιοσύνη με τα δεμένα μάτια ρίχνει προς τους πλούσιους.

Ο κρατικός παρεμβατισμός περιβάλλεται ακόμη από νομικούς τύπους, παρ’ ότι με πολύ διαφορετική μορφή από αυτήν που υποθέτει η θεωρία του κράτους δικαίου. Από σύνολο γενικών κανόνων, το δίκαιο μεταμορφώθηκε σε μια σειρά λεπτομερών και εξειδικευμένων διατάξεων (πολλές προέρχονται εκ Βρυξελλών με υποτυπώδη κοινοβουλευτική ανάμειξη) από τη μια και γενικών αρχών και εξουσιοδοτήσεων από την άλλη. Αυτές επιδέχονται πολλές και αντιτιθέμενες ερμηνείες και δίνουν μεγάλη διακριτική ευχέρεια στη διοίκηση που θα τις εφαρμόσει.

Η διάβρωση του τυπικού χαρακτήρα των κανόνων υποσκάπτει τη μεγαλύτερη επιτυχία του νεωτερικού δικαίου, τη διάκριση μεταξύ δικαίου, ηθικής και πολιτικής. Ετσι, μεγάλο μέρος του δικαίου δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως ενσάρκωση του κοινού καλού, ούτε ως ομοιογενές σώμα που ακολουθεί γενικές αξίες. Οποιος διαβάσει έναν μνημονιακό νόμο ή οποιονδήποτε άλλο των τελευταίων τριάντα χρόνων, διαπιστώνει ότι αντί για γενικούς κανόνες δικαίου έχουμε μια σειρά από λεπτομερείς, ανομοιογενείς, άνισες και πληθωρικές διατάξεις χωρίς εσωτερική συνοχή.

Φιλελεύθερη και κριτική θεωρία

Η άγνοια των αλλαγών στο δίκαιο βρίσκεται πίσω από την αντιπαράθεση για τις δικαστικές αποφάσεις. Για τους οπαδούς της νομικής παράδοσης, το πνεύμα του νόμου αναπτύσσει τη δική του εσωτερική λογική και έχει απαντήσεις για κάθε είδους κοινωνική, πολιτική και οικονομική διαμάχη.

Για την ακρίβεια, ρόλος του δικαίου είναι να μεταφράζει τις κοινωνικές συγκρούσεις σε τεχνικές διαφωνίες σχετικά με το νόημα και την ερμηνεία κανόνων και να τις μεταφέρει σε τεχνικούς των κανόνων, δικηγόρους και δικαστές, για να βρουν λύσεις και να κατευνάσουν τη διαμάχη, πετυχαίνοντας την κοινωνική ειρήνη. Η εσωτερική συνοχή και οι αξίες του νόμου επιτρέπουν να βρεθεί η σωστή απόφαση σε κάθε υπόθεση. Είναι θέμα λογικής και επιχειρηματολογίας.

Αλλά το δίκαιο δεν είναι ένα σύνολο κανόνων ενσωματωμένων σε ένα «ιερό κείμενο». Ο λεγκαλισμός και ο συνταγματικός φετιχισμός, τόσο έντονοι στην ελληνική νομική επιστήμη, παραποιούν την πρακτική της υπερτονίζοντας τον ορθολογικό της χαρακτήρα. Υποβιβάζουν έτσι τη δημιουργική και γι’ αυτό πολιτική, ιδεολογική, ηθική ή αισθητική συμβολή των δικαστών. Στο δίκαιο δεν υπάρχουν σωστές απαντήσεις· όταν ένας νομικός διατυπώνει μια επαγγελματική γνώμη για τη συνταγματικότητα ενός νόμου, παρουσιάζει ένα ανασκευάσιμο επιχείρημα και όχι την αλήθεια.

Ούτε υπάρχουν ουδέτερα κριτήρια για τον σχηματισμό κρίσεων και αποφάσεων. Το δίκαιο προσφέρει ένα «επαγγελματικό λεξιλόγιο» και τρόπο ομιλίας που χρησιμοποιείται από ανθρώπους με παρόμοιο τρόπο σκέψης για τη διαχείριση διαφωνιών. Στο τέλος όλων των δύσκολων υποθέσεων το δικαστήριο αποφασίζει με ψηφοφορία. Η αρχή της πλειοψηφίας, και όχι αναγκαστικά το καλύτερο επιχείρημα, επικρατεί, κάτι που ο Αρειος Πάγος θεώρησε αντισυνταγματικό όταν εφαρμόστηκε στην επιλογή των διευθυντών σχολείων.

Οι θέσεις αυτές είχαν αναπτυχθεί από το κίνημα Κριτικών Νομικών Σπουδών. Σε γενικές γραμμές, το δίκαιο δεν μπορεί να διακρίνεται από την πολιτική, ούτε λειτουργεί ως ουδέτερος διαιτητής.

Η πολιτική, η εξουσία και η ιδεολογία αποτελούν αναπόδραστο κομμάτι της λειτουργίας του. Τα νομικά κείμενα γεμάτα αντιφατικές έννοιες -ον και δέον, κανόνας και εξαίρεση, δημόσιο και ιδιωτικό, ελευθερία και καθορισμός- επιτρέπουν σε καλούς ρήτορες να φτάνουν σε αντίθετες αποφάσεις με εξίσου πειστική επιχειρηματολογία. Για παράδειγμα, το δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γενικεύει υπερβολικά αναδεικνύοντας τις ομοιότητες μεταξύ των ανθρώπων, αλλά, ταυτόχρονα, εξειδικεύει υπερβολικά εστιάζοντας στα άτομα και τα δικαιώματά τους και υποβιβάζοντας τις συλλογικότητες και τις τάξεις.

Οι τύποι δικαστών λοιπόν βρίσκονται σε ένα φάσμα. Στη μια άκρη, αυτοί που ερμηνεύουν τα νομικά κείμενα «γραμματικά», ακολουθώντας κυριολεκτικά τις λεκτικές διατυπώσεις. Στη μέση, δικαστές που ερμηνεύουν πιο δημιουργικά και με κάποια αυτονομία σε ορισμένα νομοθετικά πεδία. Στο τέλος, βρίσκεται ο δικαστής που γίνεται ανοιχτά νομοθέτης, καθώς οι ρίζες του ως ερμηνευτή έχουν από καιρό ξεπεραστεί από τη φύση της νομοθεσίας και την υποτιθέμενη ευθύνη να υπερασπίζεται το -κατά την άποψή του- δημόσιο συμφέρον.

Οταν η δικαστική λειτουργία είναι αμιγώς τεχνική, χρειαζόμαστε μόνο τεχνοκράτες νομικούς ή, καλύτερα, γλωσσολόγους. Αλλά η νομολογία που δεν παίρνει υπόψη το κοινωνικό περιβάλλον και τις γενικές επιπτώσεις της απόφασης είναι ανόητη. Οι δικαστές λειτουργούν υποχρεωτικά σήμερα, είτε το αναγνωρίζουν είτε όχι, ως δημιουργοί κανόνων και πολιτικοί παράγοντες. Η επιλογή είναι μεταξύ προσχηματικής «αντικειμενικότητας» και συνειδητής λογοδοσίας. Αλλιώς το κράτος δικαίου γίνεται σύνταγμα των ανόητων ή των ανεύθυνων.

1 Κώστας Δουζίνας, «Το Τέλος των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου». 2 Κώστας Δουζίνας, «Ριζοσπαστική πολιτική και νομική φιλοσοφία».

*βουλευτής του  ΣΥΡΙΖΑ και καθηγητής Πολιτικής και Νομικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου

πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Επίδειξη δύναμης

Posted by eamgr στο 18 Ιουλίου, 2017

Ήρθε η ώρα η κοινωνία, ο δημοκρατικός κόσμος, να υποστηρίξει ένα ευρύτερο πλαίσιο αναδιαμόρφωσης του πλαισίου διάρθρωσης και άσκησης της δικαστικής εξουσίαςηριαννα

Εκατοντάδες διακεκριμένοι άνθρωποι από τον χώρο της επιστήμης, της τέχνης, της πολιτικής και του αθλητισμού, μαζί με χιλιάδες πολίτες, έδωσαν στην Δικαιοσύνη την ευκαιρία να αλλάξει την άποψη που έχει για αυτήν η μεγάλη κοινωνική πλειονότητα, σε μια κρίσιμη υπόθεση.

Αυτή την ευκαιρία με προκλητικό τρόπο, απαξίωσε με την  απόφαση του το Εφετείο αναστολών . Προτιμώντας οι πλειοψηφούντες δικαστές σε αυτό να επιδείξουν την δύναμη των σκληρών ιδεολογικοπολιτικών μηχανισμών που εκπροσωπούν, ιδιαίτερα όπως αυτοί διαρθρώνονται σε παράκεντρο κέντρο εξουσίας σε αμείωτη πορεία ήδη από τις απαρχές του μετεμφυλιακού κράτους.

Δεν χάνουν ευκαιρία φορείς της δικαστικής εξουσίας να υποδηλώνουν αυτή τους την ταξική, ιδεολογική στράτευση: Με προφανείς άδικες και αντιεπιστημονικές εμμονές, με την συνολική της προσπάθεια να λειτουργήσει αυτή ουσιαστικά σαν ο ύστατος βραχίωνας του μαύρου πολιτικού μπλοκ εξουσίας που από την πρώτη στιγμή θεώρησε την παρούσα κυβέρνηση σαν ένα ατύχημα, μια ανορθογραφία που πρέπει να διορθωθεί.

Σε μια σειρά από αποφάσεις της Δικαιοσύνης αποτυπώνεται η βαθιά ταξική υπεράσπιση των πιο παρασιτικών κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων του τόπου, των πιο απαξιωμένων πολιτικών εκπροσώπων ενός διεφθαρμένου συστήματος- και μάλιστα αφορώντας ολόκληρο το φάσμα που οι παράνομες δραστηριότητες τους μπορεί να εντοπιστούν. Και όλα αυτά, δίχως καμία αίσθηση αυτοσυντήρησης για έναν θεσμό που περνά βαθιά κρίση απαξίωσης στα μάτια των πολιτών.

Έχει, εξάλλου, φροντίσει ήδη από την προηγούμενη δεκαετία το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα να συγκροτήσει αυτή την δικαστική εξουσία σαν ξεχωριστό σώμα, σαν μια καλοπληρωμένη βασιλική ελίτ, δίχως αντικειμενική επαφή με την κοινωνία.

Η σημερινή άρνηση χορήγησης αναστολής έναντι δυο ανθρώπων που την δικαιούνταν-και έναντι ενός πρωτόγνωρου κύματος υποστήριξης που εκφράζεται διαμέσου της υπόθεσης τους- αποτελεί μια κυνική παρέμβαση, μια πρωτοβουλία, που δεν χρειάζεται να ερμηνευτεί καν σαν μια πολιτικών αποχρώσεων πρωτοβουλία: Στο πρόσωπο ενός θύματος πλεκτάνης, της Ηριάννας, όπως και του βαριά ασθενούς Περικλή, το σημερινό Εφετείο επιβεβαιώνει το σκληρό πρόσωπο του τιμωρού ιδεολογικών φρονημάτων, και-ακόμα-απλών κοινωνικών σχέσεων!

Έστω και αν η υπαγωγή κάθε απόφασης δικαστηρίου σε κάποιου είδους σχέδια ή σκοπιμότητες δεν είναι σε αυτή την περίπτωση το πιο σημαντικό θέμα, παρόλα αυτά η παρέμβαση του υπουργού δικαιοσύνης είναι απολύτως αναγκαία και ευχαρίστως καλοδεχούμενη-και ήρθε η ώρα η κοινωνία, ο δημοκρατικός κόσμος, να υποστηρίξει ένα ευρύτερο πλαίσιο αναδιαμόρφωσης του πλαισίου διάρθρωσης και άσκησης της δικαστικής εξουσίας.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Επικαιρότητα, Uncategorized | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Της δικαιοσύνης το σκοτάδι το βαθύ

Posted by eamgr στο 13 Ιουλίου, 2017

Το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους προσέφυγε ενάντια στην απόφαση της ολομέλειας του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το οποίο καταδίκασε την χώρα μας για την αθώωση, ουσιαστικά, των θυτών στην υπόθεση της Μανωλάδας.ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΑΞΙΚΗ 2

Το Νομικό Συμβούλιο, αντί να ζητήσει την άδεια, ή την γνώμη, του αρμόδιου υπουργείου-ως όφειλε-για τους δικούς του-σκόπιμους, ή άσχετους-λόγους επέλεξε να προχωρήσει στην κίνηση αυτή, αφού πρώτα συμβουλεύτηκε…τα δικαστήρια εκείνα που αποφάσισαν το αίσχος της πρωτόδικης απόφασης.

Όλα αυτά είναι σήμερα γνωστά. Μέχρι, όμως, να γίνουν γνωστά, το διαδίκτυο κατέκλυσαν οι συνηθισμένες ατάκες οργής και χλευασμού για την ανάλγητη κυβέρνηση που φροντίζει για το ξέπλυμα των δουλεμπόρων της Μανωλάδας. Αυτή η παιδαριώδης και αφελής αντίληψη-ιδιαίτερα όταν προέρχεται από την Αριστερά-πως για ό,τι συμβαίνει γενικά ακέραια την ευθύνη την έχει η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός ειδικά θα ήταν διασκεδαστική, η εξοργιστική-ανάλογα πως το βλέπει κανείς-αν το πλαίσιο της εποχής μας δεν ήταν εξαιρετικά κρίσιμο.

Προσομοιάζει, ενδεχομένως, αυτή η αντίληψη με την μέση αντίληψη ενός απολίτικου ανθρώπου σύμφωνα με την οποία όλα τα ελέγχει ο εκάστοτε που είναι »πάνω»- λες και έχουμε συνταγματική μοναρχία-αλλά πρέπει να πούμε ότι δεν έχει καμία σχέση με την διαλεκτική σχολή πρόσληψης της πραγματικότητας.

Την οποία πραγματικότητα προσπαθούν με νύχια και με δόντια να αντιστρέψουν από τον άλλον πόλο της αντιπολίτευσης: Η αμισθί τοποθέτηση της πρώην προέδρου του Αρείου Πάγου στην Νομική υπηρεσία του πρωθυπουργικού γραφείου έγινε δεκτή με εξωφρενικούς χαρακτηρισμούς: Θεσμική εκτροπή, απειλή για την δημοκρατία, μαδουρισμός κτλ.

Ασφαλώς, είναι γνωστό ότι το πήγαινε-έλα όχι συνταξιούχων, όπως είναι η κ.Θάνου, αλλά και εν ενεργεία ανώτατων δικαστικών λειτουργών σε πολιτικές θέσεις στο μεταπολιτευτικό σύστημα εξουσίας έχει καταγραφεί πολλές φορές, και σε όλες σχεδόν τις πιθανές εφαρμογές. Προς τι όλος ο ντόρος;

Ο χώρος της δικαιοσύνης μέσα σε αυτά τα δυόμιση χρόνια έχει αποδειχθεί στον πλέον σκληρό και ανέλεγκτο μηχανισμό διασφάλισης των συμφερόντων του κοινωνικοπολιτικού μπλοκ εξουσίας που ηττήθηκε τρεις φορές εκλογικά μέσα στο 2015.

Άραγε, είναι ακομμάτιστοι και αταξικοί, αποϊδεολογικοποιημένοι οι ανώτατοι λειτουργοί της δικαιοσύνης όταν αθωώνουν την Μανωλάδα, όταν κρίνουν συνταγματικά τα μνημόνια, όταν κρίνουν ότι πρέπει να επιστραφούν τα χρήματα των επίδοξων καναλαρχών, όταν αποφασίζουν ότι είναι ενάντια στο Σύνταγμα η προσπάθεια της κυβέρνησης να ελέγξει τις μαύρες λίστες των μεγαλοκαταθετών του εξωτερικού;

Λοιπόν, οι δικαστές είναι και αυτοί άνθρωποι με ιδέες και συμφέροντα, ας μην το κρύβουμε αυτό, αλλά σημασία έχει η θέση τους μέσα στην κοινωνία: Από την άποψη της εξουσίας που αισθάνονται που απολαμβάνουν, μια εξουσία που εύκολα μπορεί να εκληφθεί και σαν δικαίωμα στην αυθαιρεσία. Η αλήθεια είναι ότι οι τεράστιες μισθολογικές αυξήσεις που απήλαυσαν τα ανώτερα δικαστικά μέλη μέσα στην περασμένη δεκαετία τους ξέκοψε οριστικά από την κοινωνία.

Τους έδεσαν, όμως, με το σύστημα εξουσίας. Καταγγέλλει ο Μητσοτάκης σήμερα την κυβέρνηση επειδή ονομάζει »θεσμικό εμπόδιο» πολλές δικαστικές αποφάσεις που ναρκοθετούν το έργο της. Όμως η δικαιοσύνη δεν εξελίσσεται σε απλό θεσμικό εμπόδιο, αλλά σε οργανωμένο βραχίωνα αντιπολιτευτικού ελέγχου. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι πρόκειται εδώ για μια δικαστική δικτατορία.

Το κολάζ των εσωτερικών πολιτικών ειδήσεων κλείνει με έναν τραγικό τρόπο, σήμερα που μάθαμε πως μια 42 χρονη μητέρα αυτοκτόνησε, έχοντας να διαχειριστεί το γεγονός ότι παραμένει απλήρωτη εργαζόμενη εδώ και 15 μήνες. Σύμφωνα με πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου, βέβαια, η μη καταβολή μισθών δεν συνιστά βλαπτική σχέση εργασίας. Επίσης, δεν αργεί η μέρα όπου οι συγγενείς ενός αυτόχειρα θα καταβάλλει, ενδεχομένως, και αποζημίωση στην εργοδοσία για τις χαμένες ώρες εργασίας. Αρκεί κανείς να διαβάσει μια άλλη πρόσφατη απόφαση δικαστηρίου, όπου εργαζόμενος-θύμα εργατικού ατυχήματος καλείται να αποζημιώσει το αφεντικό.

Είναι σημαντικό να ιεραρχεί κανείς τα σημαντικά από τα δευτερεύοντα:

Ανεξάρτητα από το τις διάφορες εκτιμήσεις για την πορεία αυτής της κυβέρνησης, για τον κόσμο που νοιάζεται και παλεύει για την δημοκρατία και τα βασικά λαϊκά δικαιώματα, το αληθινό διακύβευμα που η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνητική δύναμη είναι το εξής: Έχει, ή δεν έχει, τελικά νόημα η ψήφος των ανθρώπων, η διεκδίκηση εκ μέρους τους μιας άλλης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας;

Από ό,τι φαίνεται οι εκλογές είναι το τελευταίο οχυρό του συστήματος: όλα τα υπόλοιπα, όλους τους θεσμούς και τους μηχανισμούς τούς ελέγχει λίγο ως πολύ. Θα τού ήταν πολύ βολικό να τις καταργήσει και αυτές, αλλά πρέπει να διατηρήσει τα προσχήματα.

Η αριστερή κυβέρνηση, λοιπόν, σύμφωνα με την αντίληψη τους είναι ένα ατύχημα που πρέπει να διορθωθεί. Και η αντίφαση είναι ότι μπορεί η κοινωνία να εξέλεξε μια αριστερή πλειοψηφία για πρώτη φορά στην Ιστορία, αλλά από πριν το σύστημα έχει βγάλει, όχι την Αριστερά, αλλά την ίδια την εργατική τάξη στην παρανομία!

 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Κυπριακό

Posted by eamgr στο 13 Ιουλίου, 2017

Στο αμέσως προσεχές διάστημα θα διαπιστώσουμε αν η συζήτηση στην Βουλή για το Κυπριακό είχε έναν τόσο σημαντικό, ιστορικό χαρακτήρα, όπως δείχνει να έχει. Είναι δεδομένο πως το διαχρονικό αυτό ζήτημα έχει προκριθεί στο επίκεντρο-μεταξύ και άλλων φλεγόντων εξελίξεων-των σχέσεων της Δύσης με την Τουρκία. κυπροςΒασικά επειδή το νησί της Κύπρου αποτελεί κεντρικό κόμβο των μεγάλων ενεργειακών σχεδίων, γύρω από τα οποία συγκροτούνται νέες διακρατικές συμμαχίες με παγκόσμιο αντίκτυπο και ρόλο στις μεγάλες αντιπαραθέσεις.

Τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, όπως και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, δεν αντιλαμβάνονται τον πλανήτη χωρισμένο σε κράτη-αν είναι ανάγκη-αλλά βασικά σε ζώνες. Όπου τυχαίνει να βρίσκονται και κράτη.

Η Κυπριακή Δημοκρατία στην παρούσα συγκυρία σαν τέτοια, και ιδιαίτερα η υπεράσπιση εκ μέρους της παρούσας ελληνικής κυβέρνησης της αποχώρησης των τούρκικων στρατευμάτων από το νησί σαν όρο για οποιαδήποτε συμφωνία-καταγράφουν αμφότερα αυτά τα δύο στοιχεία ένα παράδειγμα εναντίωσης στην de facto περιφερειοποίηση του κόσμου, όπως και στον αυθαίρετο επαναπροσδιορισμό του τι σημαίνει, ή πως συγκροτείται σήμερα, ένα έθνος-κράτος ανάλογα με τις βασικές ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις.

Από αυτή την σκοπιά οι δεκαήμερες διαπραγματεύσεις της Ελβετίας αποτυπώνουν ένα νέο στάδιο, ένα νέο πλαίσιο ένταξης του ζητήματος. Επιπρόσθετα, η επιμονή της Τουρκίας να θεωρεί ανυποχώρητα σαν τούρκικο έδαφος-με στρατό κατοχής- το βόρειο τμήμα του νησιού ενισχύει ενδεχομένως το σύνολο των αντιθέσεων της ηγεσίας της με τις κύριες δυτικές δυνάμεις. Οι οποίες απλώνονται σε μια σειρά από θέματα.

Το φαινόμενο Ερντογάν εκφράζει την προσπάθεια ανάπτυξης μιας αυτόνομης, περιφερειακής ηγεμονικής παρουσίας της Τουρκίας όχι μόνο στον μουσουλμανικό κόσμο, εντούτοις ο κλοιός τριγύρω της-και με την ενίσχυση μερίδας των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που προσπαθεί να ανταγωνιστεί-σφίγγει, τόσο στο εσωτερικό, όσο και εν γένει στο Κουρδικό ζήτημα, αλλά και σε άλλα πεδία που προκλήθηκε να αντιμετωπίσει.

Με άλλα λόγια, μένει να δούμε αν η Τουρκία χρησιμοποιεί την αδιαλλαξία στο Κυπριακό-ή τις απειλές της να επέμβει στην διαδικασία εκμετάλλευσης της κυπριακής ΑΟΖ από την Κυπριακή Δημοκρατία και το διακρατικό, πολυεθνικό κονσόρτσιουμ-σαν εναλλακτικό διαπραγματευτικό χαρτί για το σύνολο των ζητημάτων που την αφορούν. Μένει να δούμε αν και κατά πόσο θα τολμήσουν να παραβιάσουν τα όρια των σχέσεων της με την Δύση, τουλάχιστον όπως αυτά εμφαίνονται ως τώρα.

Πάντως σήμερα στην Βουλή δεν πρέπει να περνά απαρατήρητη η αναφορά του πρωθυπουργού ότι η συμμαχία με την Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί απαράβατη προτεραιότητα, όπως και σε αυτά τα πλαίσια η υπεράσπιση του δικαιώματος της-καθώς αυτό προκύπτει από τις διεθνείς συμβάσεις-να εκμεταλλεύεται την ΑΟΖ της. Ούτε απαρατήρητη δεν πρέπει να περνά η αναφορά του υπουργού των εξωτερικών για τα επίπεδα της πολεμικής ετοιμότητας του τούρκικου στρατού.

Η χώρα μας στο Κυπριακό έχει έναν δευτερεύοντα ρόλο, αλλά η αλήθεια είναι πως έτσι και αλλιώς εντάσσεται σε ένα πολυσύνθετο γεωπολιτικό σταυροδρόμι, σε έναν κόμβο όπου συγκλίνουν πολύπλευρες κρίσεις-και ασφαλώς αυτό προσδιορίζει εξαρχής την υπαγωγή της σε ένα ειδικό καθεστώς επιτροπείας, όπως και την εξέλιξη αυτής της επιτροπείας.

Δυστυχώς ούτε πριν, ούτε και κατά την διάρκεια της μνημονιακής υπαγωγής αυτή δεν έγινε πλατιά κατανοητή και σαν ένα τέτοιο επεισόδιο της γενικότερης αποσταθεροποιητικής φάσης του κόσμου, ιδιαίτερα στην περιοχή μας, με άμεση ευθύνη και του αμερικάνικου παράγοντα. Όμως εκ των πραγμάτων η πάλη για την εθνική ανεξαρτησία περνά και μέσα από την αποτίναξη τέτοιων εξαρτήσεων και κινδύνων-μέσα, πρέπει να ομολογήσουμε, όμως, σε ένα δυσχερές περιβάλλον από την μεριά των συσχετισμών δύναμης σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο.

Για αυτό και η προσπάθεια αυτής της κυβέρνησης να απεμπλακεί η χώρα τουλάχιστον από την μνημονιακή υπαγωγή περνά αναγκαστικά και μέσα από το δεδομένο κανάλι των διεθνών συσχετισμών, σε έναν κόσμο που περιφερειοποιείται τάχιστα γύρω από τα μεγάλα κεφάλαια και τα βασικά ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα. Με λίγα λόγια, εκείνο που διακυβεύεται στο ελληνικό ζήτημα είναι η θέση της στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, κατανάλωσης και εξουσίας.

Ας ελπίσουμε ότι όσο και αν το επίπεδο οργάνωσης και παρέμβασης ενός διεθνούς κινήματος της εργατικής τάξης για την υπεράσπιση της ειρήνης και της δημοκρατίας δεν είναι τέτοιο που να καθορίζει τις εξελίξεις, δεν θα είναι και τόσο εύκολο η ανεπίλυτη παγκόσμια κρίση, με τις διάφορες εκφάνσεις της, να επιβληθεί και με γενικευμένο πολεμικό τρόπο-πέρα από τις υπάρχουσες εστίες πολέμου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι προοδευτικές δυνάμεις πρέπει να εργαστούν πολύ συγκεκριμένα πάνω σε αυτήν, την βασική και πιο επικίνδυνη μεριά των αντιθέσεων.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Διεθνή, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τα «κοσμήματα» της Δικαιοσύνης μας

Posted by eamgr στο 12 Ιουλίου, 2017

Με την ουδόλως σεμνή φράση «κίνδυνος για τη δημοκρατία οι επιθέσεις εναντίον μας» αντέδρασε μερίδα των δικαστικών λειτουργών προς όσους τόλμησαν να κρίνουν κάποιες πρόσφατες αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίωνdikeosini

Με την ουδόλως σεμνή φράση «κίνδυνος για τη δημοκρατία οι επιθέσεις εναντίον μας» αντέδρασε μερίδα των δικαστικών λειτουργών προς όσους τόλμησαν να κρίνουν κάποιες πρόσφατες αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων. Αποφάσεις που, σύμφωνα με το ύφος και το πνεύμα της ανακοίνωσης της Ένωσης Εισαγγελέων, μάλλον αποτελούν “κοσμήματα” για τη Δημοκρατία και το πολίτευμά μας. Είναι τόσα δε τα “κοσμήματα” του πρόσφατου και μόνο παρελθόντος που σίγουρα θα χρειαστεί ένα θησαυροφυλάκιο για να τα αποθηκεύσουμε και να τα προστατέψουμε. Γιατί σίγουρα αποτελούν κόσμημα για την ελληνική Δικαιοσύνη τα πέντε χρόνια που πέρασε στη φυλακή ο αθώος σήμερα Τάσος Θεοφίλου. Αντίστοιχης αξίας είναι προφανώς και το κόσμημα της βαριάς καταδίκης της Ηριάννας.

Ακόμη ένα κόσμημα για τη Δημοκρατία μας ήταν και η πρόσφατη και βαθιά ταξική απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου που νομιμοποιούσε την απλήρωτη εργασία και δικαίωνε τους μπαταχτσήδες εργοδότες λέγοντας στους κατοίκους αυτού του τόπου πως μπορείς να ζήσεις και πέντε και έξι μήνες χωρίς μισθό αν είσαι ένας απλός εργαζόμενος, αλλά και χωρίς να καταθέσεις το πόθεν έσχες σου αν είσαι ένας απλός δικαστικός λειτουργός. Κοσμήματα πολύτιμα οι επίσης αντεργατικές αποφάσεις του Αρείου Πάγου, που ούτε λίγο ούτε πολύ υποχρέωνε εργαζόμενους να πληρώσουν αποζημίωση στα αφεντικά τους για υλικές ζημιές που κάνουν εν ώρα εργασίας, αλλά και συνυπαιτιότητά για εργατικά ατυχήματα, ακόμα και θανατηφόρα, αναφορικά με τις υποθέσεις εργαζομένων, ο ένας εκ των οποίων μάλιστα έχασε τη ζωή του. Να προσθέσουμε πως οι συγκεκριμένες αποφάσεις του ανωτάτου δικαστηρίου αποτελούν νομολογία και μπορούν να λειτουργήσουν υπέρ των εργοδοτών εφόσον αξιώνουν αποζημίωση.

Με τέτοια κοσμήματα λάμπει το προφίλ των δικαστικών λειτουργών, που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους όταν πρόκειται να δεχθούν την κριτική των πολιτών και πολιτικών. Ως επίθεση στην ίδια τη Δημοκρατία αναγορεύουν κάθε μορφή κριτικής προς τις αποφάσεις τους, οι οποίες απαιτούν να βρίσκονται στο απυρόβλητο της οιασδήποτε κριτικής ακόμη και σε περιπτώσεις που προκαλούν το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Και μιας και η επικαιρότητα το έφερε χθες στην πρώτη γραμμή, να κλείσουμε αυτή τη σύντομη και πρόχειρη απαρίθμηση των “κοσμημάτων” των δικαστηρίων μας συμπεριλαμβάνοντας και τις αθωωτικές αποφάσεις για τους πιστολέρο – μπράβους της Μανωλάδας που έριχναν παράλληλα το φταίξιμο στους εργάτες που είχαν το θράσος να ζητήσουν το μεροκάματό τους.

Πέτρος Κατσάκος

πηγή: Αυγή

Posted in Επικαιρότητα | Leave a Comment »