Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Ιουνίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.   Ιολ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Κατάλογος

Archive for Ιουνίου 2017

Ο πόλεμος των σκουπιδιών

Posted by eamgr στο 24 Ιουνίου, 2017

 Ο πόλεμος όλων εναντίον όλων, θα έπρεπε να πει κανείς

Η αποκομιδή, διαλογή και διαχείριση των απορριμμάτων της κοινωνικής αναπαραγωγής είναι (αλλά θα έπρεπε να εκλαμβάνεται κιόλας έτσι) μια εξαιρετικά σημαντική επιστημονική υπόθεση που, γι’αυτό, καθρεφτίζει το επίπεδο μιας κοινωνίας.

 

οτα

Υπάρχουν ανεπτυγμένες χώρες οι οποίες κάνουν εισαγωγή σκουπιδιών προκειμένου να παράξουν από αυτά ενέργεια, λίπασμα, ανακυκλώσιμα υλικά. Στην Ελλάδα εδώ και πάρα πολλά χρόνια ο τομέας αυτός αποτελεί άλλο ένα πεδίο πελατειακής εκμετάλλευσης, από όλους τους εμπλεκόμενους.

Η ίδια η συσσώρευση των απορριμμάτων με όρους ταξικής διαφοροποίησης και ενός διαρκούς περιβαλλοντικού εγκλήματος ντροπιάζει την χώρα. Και σε αυτή την περίπτωση κερδίζει η συντεχνιακή διαλυτικότητα, ξανά ο πόλεμος όλων εναντίων όλων. Και πιο πολύ των πλούσιων εναντίων των φτωχών.

»Εσείς εκεί στην Δυτική Αττική που δεν τρέφεστε σωστά παράγεται τα πιο πολλά σκατά, επομένως γιατί να μην είναι εκεί οι χωματερές;», αναρωτιόταν πριν από χρόνια σε μια νομαρχιακή επιτροπή ένας κομματικός παράγοντας από την αυτοδιοίκηση των βορείων προαστίων.

Με τα χρόνια το αθάνατο εγχώριο παρασιτικό-επιχειρηματικό δαιμόνιο ανακάλυψε ότι επιπλέον θα μπορούσε να κερδίσει και χρήματα από τα σκουπίδια. Σμπαραλιάζοντας ακόμα και αυτήν, την λειψή, δημόσια δικαιοδοσία πάνω στην διαχείριση τους. Είναι για αυτό που οι δήμαρχοι με αναφορά στην Δεξιά εδώ και καιρό επιχειρούν να εκμεταλλευτούν κάθε μέσο ώστε να εκπαραθυρώσουν τους συμβασιούχους από τους δήμους: Προκειμένου να αρχίσει να ξηλώνεται το πουλόβερ από το δημόσιο για αν φτιαχτεί το καινούργιο των ιδιωτών.

Σήμερα, επιπλέον, το έχουν ανάγει και σε υπόθεση αντιπολιτευτικής εκμετάλλευσης.

Και αν οι συμβασιούχοι των δήμων γίνονται δεκτοί στην ΠΟΕ-ΟΤΑ-έστω και εγείρει σοβαρές προβληματικές ο τρόπος διαχείρισης τους από αυτήν- οι εργαζόμενοι με ατομικές συμβάσεις, οι ευέλικτοι, εκ περιτροπής εργαζόμενοι στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα βρίσκονται ουσιαστικά και τυπικά αποκλεισμένοι από παρόμοιες εργατικές ενώσεις. Όπου οι παλιοί εργαζόμενοι αντιμετώπιζαν με καχυποψία τους νεότερους, φοβούμενοι, επιπλέον, ότι θα τούς αναιρούσαν την παρακαταθήκη των σωματειακών συσχετισμών-αλλά και των κεκτημένων δικαιωμάτων.

Εδώ εντοπίζεται και η βαθιά νοσηρότητα του μεγαλύτερου κομματιού του εργατικού κινήματος στην χώρα.

Μακροπρόθεσμα, βέβαια, ο μόνος νικητής από αυτόν τον ανταγωνισμό αναδεικνύεται εκείνος που τον επέβαλλε. Ο νεοφιλελεύθερος εξουσιαστικός οικονομικοπολιτικός παράγοντας. Και που σήμερα, ας μην γελιόμαστε, αν ήταν στο χέρι του θα επέβαλλε και θεσμικά την ιδιωτικοποίηση σε μια σειρά από λειτουργίες της δημόσιας σφαίρας. Καθαριότητα, δημοτικές δομές, υγεία, παιδεία, μέριμνα κτλ.

Η κυβέρνηση σήμερα υπερασπίζεται τα ταξικά συμφέροντα εκείνων που την ανέδειξαν. Προχωρά σε συγκεκριμενοποίηση των όρων ένταξης στην εργασία στον τομέα της αποκομιδής και διαχείρισης απορριμάτων. Προάγει τον δημόσιο χαρακτήρα της. Επιβάλλεται πάνω σε μια καθαρά πολιτική απόφαση άλλου ενός δικαστικού φορέα που σε σύμπλευση με το θεσμικό πλαίσιο που υπερασπίζεται η αντιπολίτευση αντιμάχεται την κοινωνία των εργαζομένων.

Βέβαια, ο πόλεμος όλων εναντίον όλων είναι διαρκής και επιμένων. Σήμερα όσο ποτέ-επειδή πρέπει να επιβιώσουν κόντρα σε αυτή την κυβέρνηση που αντιμάχεται τον πυρήνα τους- ξυπνάνε τα πιο χαμερπή ένστιχτα αυτού του κραταιού κοινωνικού ανταγωνισμού, που άλλωστε δεν είναι σημερινό φαινόμενο: Παλιοί εργαζόμενοι ενάντια στους νέους. Παλιοί συμβασιούχοι ενάντια σε νέους συμβασιούχους. Συμβασιούχοι ενάντια σε ανέργους. Ιδιώτες ενάντια στο κράτος. Τα συμφέροντα των ανώτερων μεσοστρωμάτων  αναγμένα από όλους-και από την αντιπολιτευόμενη Αριστερά-σε εθνικό συμφέρον. Το στοίχημα της ατομικής επιβίωσης σαν καθολικό φαινόμενο.

Σήμερα η Αριστερά δίνει μάχη ιδεολογικής επιβίωσης ακριβώς προσπαθώντας να υπερασπιστεί την έννοια του ελάχιστου κοινού. Της ίδιας της εθνοκοινωνικής ύπαρξης αυτού του νεοελληνικού σχηματισμού.

Ανεξάρτητα από τις πρόσκαιρες ευκαιριακές εκμεταλλεύσεις της απεργίας, δεν ξεχνάμε το πλαίσιο όπου το μιντιακό σύστημα και η αντιπολίτευση έχουν προ πολλού εντάξει τον κόσμο της εργασίας: Του αρνούνται την ατομική εξουσία να ορίζουν μόνοι τους, στο ελάχιστο ακόμα, τον ρόλο και το περιεχόμενο της θέσης τους στην κοινωνία.

»Δεν κατάλαβα. Γιατί ο οικοδόμος να πληρώνει φόρους για να σπουδάσει στο δημόσιο σύστημα το παιδί του επιχειρηματία;», είχε πει άλλοτε η υπουργός Γιαννάκου, επενδύοντας πολιτικό μανδύα σε μια πολεμική επιχειρηματολογία που καλλιεργείται εδώ και χρόνια στην βάση της κοινωνίας.

Επειδή μπορεί το παιδί του επιχειρηματία να γίνει κάποτε ένας καλός και έντιμος, συνεπής γιατρός, ώστε να σώσει το αγράμματο παιδί του οικοδόμου σε κάποιο δημόσιο νοσοκομείο. Αυτή είναι η απάντηση.

Και αν θέλετε το πάμε και παραπέρα: Επειδή η εργασία, η κάθε εργασία, πρέπει να αποκτήσει το καθαρό της εννοιολογικό περιεχόμενο: Μια κοινωνικοποιημένη λειτουργία, κι έστω και αν είναι δύσκολα και δυσαρμονικά τα δεδομένα, η Αριστερά πρώτα από όλα, ακόμα και πάνω από το μισθολογικό, για αυτό πρέπει να παλεύει, για να εξισωθούν οι όροι πρόσβασης στην παιδεία, στην υγεία, στην εργασία, ώστε κάποτε να αλλάξει η κοινωνική συνείδηση για τα κοινά, και για να μπορέσουν οι άνθρωποι να έχουν την ευκαιρία να εργαστούν σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνικοποιημένης εργασίας, από τις πιο σύνθετες και σπουδαίες, μέχρι τις πιο φαινομενικά υποδεέστερες, ακόμα και στην εξαιρετικά χρήσιμη και κοινωφελούς, εκείνης της αποκομιδής των απορριμμάτων.

Ανδρέας Μπεντεβής

 

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά | Leave a Comment »

Αμετανόητοι «ζήλεψαν τη δόξα»των μπράβων της Μανωλάδας

Posted by eamgr στο 18 Ιουνίου, 2017

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ  τριών μελών της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Πάτρας:

Κάποιος νταής εργοδότης στου Λάπα Αχαΐας ζήλεψε τη δόξα των μπράβων της Μανωλάδας και χτύπησε στο κεφάλι με ξινάρι έναν συνάδελφο μας  Πακιστανό  εργάτη που ζήταγε το αυτονόητο, τα δεδουλευμένα 5μηνών σκληρής εργασίας.

Ήδη έγινε καταγγελία στην επιθεώρηση εργασίας από τον ίδιο και τη Κίνηση υπεράσπισης δικαιωμάτων προσφύγων και μεταναστών.

Το περιστατικό αυτό είναι ανατριχιαστικά ανησυχητικό γιατί παραπέμπει  στις ματωμένες φράουλες της Μανωλάδας του πιο σκληρού εργασιακού μεσαίωνα.manolada-fraoules1-660

Απαιτούμε να επέμβουν χωρίς καμιά καθυστέρηση το υπουργείο εργασίας ,,οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους και η δικαιοσύνη  όχι μόνο για το συγκεκριμένο περιστατικό, αλλά για να ελέγξουν το σύνολο  των εργοδοτών-γαιοκτημόνων της περιοχής αν ασφαλίζουν με εργόσημο? αν πληρώνουν  στην ώρα τους  και πόσο? τους μετανάστες εργάτες γης. Αν και ποιοι εργοδότες έχουν παραβατική συμπεριφορά του κοινού ποινικού δικαίου και να τιμωρηθούν παραδειγματικά και όχι όπως οι μπράβοι της Μανωλάδας.

Οι έλεγχοι αυτοί δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι περιστασιακοί, αλλά μόνιμοι, γιατί μόνο έτσι μπορεί να σπάσει αυτό το απόστημα της άγριας εκμετάλλευσης, εγκληματικής ασυδοσίας  και ένοχης σιωπής. Για να αποκατασταθεί στοιχειωδώς μια εργασιακή νομιμότητα, ο σεβασμός στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τη ζωή .

Απαιτείται έμπρακτη αλληλεγγύη και καταδίκη τέτοιων φαινομένων από όλους εμάς τους εργαζόμενους και τα σωματεία μας, το Εργατικό Κέντρο Πάτρας, κάθε μαζικό φορέα της περιοχής μας.

 

 

Για την «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ – ΑΝΑΤΡΟΠΗ»

Τα μέλη της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Πάτρας

Βενέρη Νατάσα

Νιφόρα Κούλα

Παναγοπούλου Γιώτα

Posted in Επικαιρότητα, Εργασιακά, Μετανάστες | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Όταν το gentrification δολοφονεί

Posted by eamgr στο 18 Ιουνίου, 2017

του Αρη Χατζηστεφάνου

Πώς θα εξηγούσε ο Ενγκελς τη μεγάλη πυρκαγιά στον πύργο Γκρένφελ στο Λονδίνο; Ήταν οι ένοικοι θύματα ενός τυχαίου δυστυχήματος ή ανθρώπινες απώλειες σε έναν ταξικό πόλεμο που μαίνεται από τη δεκαετία του ’80;

Οι διαβόητες τρύπες και τα κελάρια, όπου καταχωνιάζει τους εργάτες το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής, δεν καταργούνται, απλώς μετακομίζουν

Ενγκελς, «Για το ζήτημα της κατοικίας»

 londino-fotia-purgos

Ο Αλεχάντρο Νιέτο έδειχνε εξαντλημένος εκείνο το πρωινό της 21ης Μαρτίου του 2014 στο πάρκο του Μπέρναλ Χιλ στο Σαν Φρανσίσκο. Είχε μόλις τελειώσει τη νυχτερινή εργασία του, σαν πορτιέρης σε κλαμπ, και έτρωγε μηχανικά ένα σάντουιτς.

Λίγα μέτρα μακρύτερα ο Εβαν Σνόου, ένας λευκός γραφίστας, έκανε το πρωινό του τζόκινγκ με τον σκύλο του, ο οποίος μόλις είδε τον Αλεχάντρο τού επιτέθηκε για να του φάει το σάντουιτς.

Όταν ο σκουρόχρωμος Νιέτο απείλησε να χτυπήσει το σκυλί με ένα taser (συσκευή ηλεκτρικής εκκένωσης), αρκετοί λευκοί περίοικοι κάλεσαν την αστυνομία λέγοντας ότι ένας ένοπλος Λατίνος κινείται ύποπτα στη γειτονιά τους. Δέκα λεπτά αργότερα ο Αλεχάντρο κειτόταν νεκρός με το κεφάλι του πολτοποιημένο από τις 14 σφαίρες που άδειασαν πάνω του τέσσερις αστυνομικοί.

Ο Νιέτο γεννήθηκε και μεγάλωσε σε εκείνη τη γειτονιά. Η μητέρα του ήταν καθαρίστρια και ο πατέρας του έκανε διάφορες δουλειές για να συντηρεί την οικογένειά του.

Αυτοί που κάλεσαν την αστυνομία είχαν μετακομίσει πριν από μερικούς μήνες, όταν το Μπέρναλ Χιλ άρχισε να βιώνει το λεγόμενο gentrification – τον εξωραϊσμό και την «αναβάθμιση» μιας γειτονιάς, που συνοδεύεται από εκτίναξη των ενοικίων και σταδιακή εκκένωση της περιοχής από τους παλιούς, φτωχούς κατοίκους του.

Το gentrification, με τη μορφή που το γνωρίζουμε σήμερα, θεωρείται φαινόμενο της δεκαετίας του ’80 – την εποχή που οι όμιλοι του real estate γιγαντώνονταν ενώ τα στεγαστικά προγράμματα του κράτους συρρικνώνονταν. Στις ΗΠΑ, βέβαια, συναντάμε μορφές gentrification ήδη από το 1968 και συγκεκριμένα μετά τις εξεγέρσεις για τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

Τα δεκάδες καμένα κτίρια και ο διαρκής φόβος νέων συγκρούσεων σε περιοχές μαύρων οδήγησαν σε κατάρρευση των τιμών των ακινήτων και επέτρεψαν σε μεγάλες εταιρείες real estate να αγοράσουν μαζικά ολόκληρες γειτονιές.

Κάποιοι θα εντοπίσουν βέβαια μορφές gentrification ακόμη στο έργο του Ενγκελς, ο οποίος εξηγούσε πώς το γαλλικό κράτος του Βοναπάρτη έφτιαχνε μεγάλες λεωφόρους, με πολυτελή καταστήματα και κατοικίες, μέσα στις πιο πυκνοκατοικημένες εργατικές γειτονιές.

Με τον τρόπο αυτό, σημείωνε ο Ενγκελς, όχι μόνο γινόταν πιο δύσκολο να στήνονται χαρακώματα στο κέντρο μιας πόλης αλλά δημιουργούνταν και θύλακες πολυτελούς διαβίωσης σε όποιο σημείο το επιθυμούσε η αστική τάξη.

Το gentrification που περιέγραφε ο Ενγκελς περιελάμβανε τρομακτικές ποσότητες φυσικής και «πολεοδομικής βίας». Πόσο καλύτερη είναι όμως η κατάσταση σήμερα;

Ο μύθος του πρωτοπόρου χίπστερ, που μετακομίζει στην αστική ζούγκλα μιας φτωχογειτονιάς και χάρη στον καινοτόμο χαρακτήρα του τη μετατρέπει σε μποέμικο κέντρο των τεχνών και των γραμμάτων, κρύβει πίσω του έναν τρομακτικό μηχανισμό ταξικής «εθνοκάθαρσης».

Εταιρείες ακινήτων, κατασκευαστικές και αλυσίδες σούπερ μάρκετ και εστιατορίων χρησιμοποιούν το μονοπώλιο της κρατικής βίας, που τους προσφέρει η αστυνομία, για να καθορίσουν τον βαθμό ασφάλειας μιας περιοχής και μέσω αυτής τις τιμές των ακινήτων.

Οι παλιοί ένοικοι, όταν δεν νιώθουν τη σιδερένια γροθιά της κρατικής καταστολής, αισθάνονται να τους διώχνει το «αόρατο χέρι της αγοράς» που εκτινάσσει στα ύψη τις τιμές των ακινήτων μετατρέποντάς τες σε νησίδες κέρδους.

Στα νέα Ελντοράντο του real estate οι εύποροι κάτοικοι θυμίζουν τους πρώτους εποίκους που εξόντωναν τους Ινδιάνους ή τους Ισραηλινούς που κατέλαβαν τα παλαιστινιακά εδάφη. Όλοι θα μιλήσουν για το δικαίωμά τους στην επιβίωση. Λίγοι θα αναρωτηθούν τι στον διάολο γυρεύουν εκεί.

Ο λευκός χίπστερ που καλεί την αστυνομία για να εκδιώξει τους ενοχλητικούς ντόπιους δεν το κάνει λόγω κάποιας αφηρημένης ή έμφυτης έννοιας ρατσισμού (συνήθως μάλιστα δηλώνει φιλελεύθερος και φανατικός οπαδός των ατομικών δικαιωμάτων).

Γνωρίζει όμως ότι μια παρέα μαύρων παιδιών που παίζει στη γειτονιά δημιουργεί αίσθημα φόβου («ο νέγρος είναι φοβογενετικό αντικείμενο» έλεγε ο μαύρος διανοητής Φραντζ Φανόν) και μπορεί να ρίξει την αξία μετενοικίασης του διαμερίσματός του. Για τον χίπστερ–έποικο αυτό το διαμέρισμα δεν είναι απλώς το σπίτι του αλλά μια επένδυση με την οποία κερδοσκοπεί, όπως θα έκανε και με ένα πακέτο μετοχών.

Ο ενοικιαστής μπορεί να φύγει σε μερικούς μήνες ενώ κάποια από τα παιδιά θα έχουν καταλήξει σε ένα σωφρονιστικό κατάστημα για… μεταπτυχιακό στην εγκληματικότητα. Στην πιο ακραία εκδοχή κάποιος σαν τον Αλεχάντρο μπορεί να πέσει νεκρός από τις σφαίρες ενός αστυνομικού. Η ταξική εθνοκάθαρση έχει μόλις ολοκληρωθεί χωρίς κανείς να καταλάβει τους μηχανισμούς που ενεπλάκησαν.

Οι κάτοικοι του πύργου του Λονδίνου βρέθηκαν σε μια ιδιότυπη μάχη αυτού του ταξικού πολέμου. Δεν ήταν η παρουσία τους αλλά η άσχημη πολυκατοικία τους που χαλούσε τη θέα (και συνεπώς έριχνε την αξία) στα πολυτελή διαμερίσματα της περιοχής.

Ο οργανισμός που διαχειριζόταν το κτίριο, προκειμένου να ομορφύνει τη γειτονιά, αποφάσισε να καλύψει τον πύργο με μια εξωτερική κατασκευή, αδιαφορώντας για τις συνθήκες στο εσωτερικό του κτιρίου. Εξαιτίας όμως αυτού του περιβλήματος η φωτιά κατάφερε μέσα σε μόλις δεκαπέντε λεπτά να καταπιεί ολόκληρο το κτίριο. Το «έγκλημα» των ενοίκων ήταν ότι χαλούσαν τη βιτρίνα σε μία από τις ακριβότερες περιοχές του Λονδίνου.

πηγή: infowar

 

Posted in Επικαιρότητα, Uncategorized | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »