Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

Έφυγε ο πολιτικός Γκουρού του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα

Posted by eamgr στο 31 Μαΐου, 2017

Ο ίδιος ο Μητσοτάκης διεκδικούσε διαρκώς, και μέχρι το τέλος, την προβολή της πολιτικής του δράσης και των πολιτικών του θέσεων στο μέλλον. Αξίζει, επομένως, να προσεγγίσει κανείς σε ένα αντίστοιχο επίπεδο την κληρονομιά του. Την δημόσια εικόνα, την φήμη, κατ’επέκταση, που συχνά ο προσδιορισμός τους, ιδιαίτερα αυτό συμβαίνει με τα σημαντικά πολιτικά πρόσωπα, αποκτά ένα νέο περιεχόμενο κατόπιν του βιολογικού τους θανάτου.μητσοτακης

Θυμήθηκα τον Μητσοτάκη προχτές, πριν πληροφορηθούμε, λοιπόν, τον θάνατο του, καθώς διάβαζα την μελέτη μιας νεοφιλελεύθερης δεξαμενής σκέψης: Το βασικό πρόβλημα, υποστήριζε η έρευνα, του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος είναι πως η δημογραφική έκρηξη από τα μέσα του περασμένου αιώνα και δώθε, όπως και η αύξηση του προσδόκιμου ορίου ζωής σήμερα, αυξάνουν δυσανάλογα-και με πρωτόγνωρο τρόπο-την αναλογία μεταξύ εργαζόμενων και συνταξιούχων. Λύση: Να δουλεύουν οι άνθρωποι μέχρι τα γεράματα, ή να μειωθούν οι συντάξεις. Ή και τα δύο μαζί, ακόμα καλύτερα.

Τον θυμήθηκα τον επίτιμο, επειδή το ίδιο επιχείρημα το είχε χρησιμοποιήσει-με τον γνωστό κυνισμό του πολιτικού που αντιμάχεται τον λαϊκισμό και λέει την αλήθεια έξω από τα δόντια, σαν απόμαχος γκουρού, απαλλαγμένος πλέον από άλλες πολιτικές εξαρτήσεις-στην τελευταία του δημόσια τοποθέτηση, σε μια ζωντανή διαδικτυακή συνέντευξη, πριν από μερικά χρόνια. »Οι άνθρωποι αργούν να πεθάνουν. Το προσδόκιμο όριο ζωής έχει ανέβει δραματικά. Οι συνταξιούχοι αποτελούν μόνο βάρος για την κοινωνία».

Ώστε περνούν οι αιώνες, η ανθρωπότητα μεγεθύνει τον εαυτό της και τα αποτελέσματα της εργασίας της-όμως θα πρέπει να πεθαίνει λίγο νωρίτερα, επειδή το σύστημα δεν βγαίνει. Για να το πούμε λίγο καλύτερα: Για τον νεοφιλελευθερισμό τίποτα που δεν παράγει ή δεν καταναλώνει κεφάλαιο δεν αξίζει να υπάρχει στην ζωή. Οι συνταξιούχοι αποτελούν βάρος, επειδή ούτε παράγουν, ούτε καταναλώνουν. Απομυζούν-άσχετα εάν τα έχουν προπληρώσει πολλάκις- συνταξιοδοτικά κεφάλαια, που θα μπορούσαν κάλλιστα να χρησιμεύσουν σαν επενδυτικοί τίτλοι, για να μπορεί ο χρηματοπιστωτικός τομέας να αναπαράγει ακόμα περισσότερες φορές τον εαυτό του εις βάρος της αληθινής, παραγωγικής οικονομίας.

Επί πρωθυπουργίας του Μητσοτάκη, εξάλλου, οργανώθηκε η πρώτη ληστεία των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, αφού πρώτος εκείνος θεσμοθέτησε την δυνατότητα να τοποθετείται ένα 20% των αποθεματικών κεφαλαίων των ταμείων σε μετοχές και τραπεζικές επενδύσεις υψηλού ρίσκου. Αποτέλεσμα-μαζί με την αύξηση αυτού του ποσοστού στο 23% επί Σημίτη- τα ασφαλιστικά ταμεία να απολέσουν 3,5 δις ευρώ, και αν υπολογίσουμε κατόπιν την διαχείριση των “δομημένων ομολόγων” επί Καραμανλή, το ύψος των κεφαλαίων που από τα ταμεία κατηφόρισαν προς τις τσέπες των αρπαχτικών του χρηματιστηρίου και των κομματικών συνενόχων-συνδιαχειριστών υπολογίζεται περίπου σε 8,3 δις (περίπου τα μισά από τα συνολικά αποθεματικά!).

Αλλά, είπαμε, για το ασφαλιστικό φταίνε οι άνθρωποι που ζουν παραπάνω από ότι στο παρελθόν. Θα ήταν πιο χρήσιμοι για τους Δρακουμέλ του νεοφιλελευθερισμού, αν απλώς πεθαίνανε στην ώρα τους, σαν επαίτες της εργασίας, εκεί γύρω στα 55 τους, ή, έστω, αν ελαχιστοποιούσαν τις ανάγκες τους. Ένα αυταρχικό κράτος, με διαλυμένες, παράλληλα, τις δομές κοινωνικής πρόνοιας, θα ήταν το απαραίτητο περιβάλλον ως προς αυτόν τον σκοπό.

Αυτό είναι το πολιτικό περιεχόμενο που πρεσβεύει ο μητσοτακικός νεοφιλελευθερισμός-μέχρι και σήμερα-συναρμοσμένος με τις ελληνικές ιδιαιτερότητες, της διαπλοκής δίχως ντροπή, της αντίληψης του κράτους σαν λάφυρο, της πελατειακής νοοτροπίας απέναντι στην κοινωνία όχι των πολιτών, μα των πελατών.

Στέκομαι στο ασφαλιστικό, επειδή η αντίληψη κάθε πολιτικής δύναμης γύρω από αυτό όπως και για το κράτος πρόνοιας-συμπυκνώνει ακριβώς ολόκληρη την ιδεολογική της κατεύθυνση. Παρεμπιπτόντως, η μεγάλη αντίθεση, πάντως, ανάμεσα σε αυτές τις νεοφιλελεύθερες δοξασίες σε παγκόσμιο επίπεδο είναι ότι η παραγωγικότητα της εργασίας έχει τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια περίπου εικοσαπλασιαστεί σαν μέγεθος και σαν δυνατότητα. Υποστήριξε ο Τσόμσκι πριν ορισμένα χρόνια ότι με βάση το παρόν οικονομικοπαραγωγικό κεφάλαιο της ανθρωπότητας, αν όλοι οι άνθρωποι είχαν το ίδιο δικαίωμα στον καταμερισμό εργασίας και κατανάλωσης, θα αρκούσε μονάχα μισή ώρα πενθήμερης εργασίας όλων των ανθρώπων ηλικίας 18-40 ετών (αν θυμάμαι καλά) προκειμένου να απολαμβάνουν όλες και όλοι ένα βιοτικό επίπεδο αντίστοιχο με εκείνο μιας σημερινής μέσης αμερικάνικης οικογένειας.

Συν τοις άλλοις, μικραίνει το χάσμα ανάμεσα στις πολύ φτωχές μαζί με τις αναπτυσσόμενες χώρες και τις ανεπτυγμένες. Τι να κάνουμε; Έχουμε επιπλέον να διαχειριστούμε το γεγονός ότι και οι Αφρικανοί, και οι Ασιάτες συνήθισαν να ζουν καλύτερα, και αρκετά χρόνια παραπάνω από την περίοδο της αποικιοκρατίας.

Η Ελλάδα, βέβαια, ήταν και είναι μέσα στις πρώτες 30 πιο πλούσιες χώρες του κόσμου.   Σε αυτή την χώρα ο Μητσοτάκης έδρασε κοινοβουλευτικά επί 58 έτη, και πρωταγωνίστησε πολιτικά τα περισσότερα από αυτά. Σε αυτής της χώρας το πλαίσιο τοποθετήθηκε και εκείνος. Είναι ανάγκη να σημειώνει κανείς συνέχεια ότι όλες, μα όλες, οι μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες πρέπει να κρίνονται αυστηρά και μόνον, σαν κομμάτι της περιόδου όπου έδρασαν.

Ο Μητσοτάκης σαν πρωθυπουργός-τα παλιότερα δεν μπορούμε να τα κρίνουμε από τόσο μακριά, και ας πούμε, όσο βαριά και αν είναι η σκιά τους, πως ανήκουν σε ένα άλλο πλαίσιο-προσπάθησε να θεσμοθετήσει την νεοφιλελεύθερη επέλαση σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνικής αναπαραγωγής με έναν ισοπεδωτικό τρόπο, μια και έξω, σαν να λέμε εφαρμόζοντας το δόγμα του σοκ. Ήταν ένα μνημόνιο πριν από την ώρα του, όντως, όπως το υποστήριζε ο ίδιος ο διεκπεραιωτής τους σχεδόν χαιρέκακα και σίγουρα υπερήφανα, αλλά πρέπει να πούμε ότι ήταν ένα μνημόνιο αλά Γκρεκ, δηλαδή του ελληνικού παρασιτικού, κομπραδόρικου καπιταλισμού, με αποκλειστική και μόνο κατεύθυνση το τσάκισμα της εργασίας και την αποκεφαλαιοποίηση της οικονομικοπαραγωγικής βάσης της χώρας.

Δεν είχε, όμως, για αυτό, ούτε τους ιδεολογικούς, ούτε τους πολιτικούς, ούτε και τους κομματικούς συσχετισμούς με το μέρος του. Ο Μητσοτάκης κλήθηκε από πολύ συγκεκριμένα συμφέροντα, σε μια πολύ συγκεκριμένη περίοδο, για να ανασχέσει για δεύτερη φορά-η πρώτη ήταν με την Αποστασία-την ορμητικότητα της (Κέντρο) Αριστεράς. Εξέφραζε την ελπίδα των πιο συντηρητικών κομματιών της κοινωνίας να σώσει την παράταξη τους από το ΠΑΣΟΚ και την ταξική/πολιτική του υποδήλωση. Κυβέρνησε με τέτοιους όρους ακριβώς, μάλλον με ημερομηνία λήξης, πρόλαβε όμως να αποδιαρθρώσει την κοινωνία και την οικονομία υπέρ των ιδιωτικών συμφερόντων που εκπροσωπούσε, να οξύνει και πάλι τις ταξικές γραμμές, να θεμελιώσει την καταστολή της νέας εποχής, να προκαλέσει την πιο σημαντική πολιτική δολοφονία της Μεταπολίτευσης-η οποία και υπήρξε η αφορμή για την τελειωτική του απαξίωση.

Πρόλαβε, επίσης, να εγγράψει στον πολιτικό βίο της χώρας μια νέα πολιτική σχολή επιθετικής, κυνικής διαχείρισης της κοινωνικής αναπαραγωγής, που όντως μοιάζει πολύ με τα μνημόνια. Παρόλα αυτά η κυβέρνηση του αποτέλεσε μια δεξιά παρένθεση για την συγκυρία-και μάλλον ένα δείγμα αποφυγής ως προς τις μελλοντικές επιλογές της παράταξης του.

Από αυτή την άποψη, μάλλον δεν υπήρξε και τόσο διορατικός όσο του καταμαρτυρούν οι παλιοί και οι όψιμοι θαυμαστές. Σε μια συνέντευξη του στο Mega το 2010 υποστήριξε πως δεν θα ξανά εκλεγεί άλλος πρωθυπουργός που να υπόσχεται παροχές προς την κοινωνία. Επειδή ο κόσμος “είναι πιο ώριμος από την πολιτική του ηγεσία και θα κλείσει τα αυτιά του στην παροχολογία”.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Μητσοτάκης στον μακρύ και γεμάτο πολιτικό και προσωπικό του βίο νίκησε και έχασε πολλές φορές. Εκμεταλλεύτηκε την συγκυρία για να ανέβει πάνω στο πιο ψηλό άρμα, έφτιαξε μια κυρίαρχη πολιτική οικογένεια από το μηδέν σχεδόν, και έχτισε το όνειρο του, να δει τον γιο του πρωθυπουργό. Ίσως να έφυγε σίγουρος ότι αυτό κάποτε θα γίνει, πάντως για την ώρα αξίζει να θαυμάσει κανείς το γεγονός ότι στα 99 του χρόνια είχε πλήρη πνευματική διαύγεια, και πιο πολύ ότι εξαιτίας αυτής της διαύγειας γνώριζε πολύ καλά τι σημαίνει για την επαλήθευση της πολιτικής του παρακαταθήκης το γεγονός ότι την Ελλάδα δεν την κυβερνά ο γιος του, αλλά ένας νέος άνθρωπος που την εποχή της πρωθυπουργίας του οργάνωνε καταλήψεις στα σχολεία κόντρα στην διάλυση του δημόσιου σχολείου, κόντρα στην αυταρχικότητα του.

Και δεν χρειάζεται καμία κατάρα ή ελεεινολογία, παρά μονάχα τούτο: όπως και τότε, έτσι και τώρα, εμείς θα νικήσουμε, επειδή η κοινωνία είναι πιο ώριμη από τους frontmen των μεγάλων συμφερόντων, όσο ικανοί, αδίστακτοι και καπάτσοι και αν είναι-και ο Μητσοτάκης, ας του το αναγνωρίσουμε αυτό, ήταν και από τα τρία.

 Ανδρέας Μπεντεβής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: