Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

Απεργία των εργαζόμενων στα δίκυκλα

Posted by eamgr στο 25 Μαΐου, 2017

Απεργία σήμερα των εργαζόμενων στα δίκυκλα.NTELIBERI

Ντελιβεράδες, κούριερ, απεργούν για: εταιρικό μηχανάκι, βαρέα και ανθυγιεινά καθώς και για επαγγελματική αναγνώριση της ενιαιότητας της ειδικότητας τους.

Οι εργαζόμενοι στα δίκυκλα είναι μια σχετικά νέα τάξη εργαζομένων. Με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Είναι δεν είναι είκοσι χρόνια που έγινε συνήθεια και στην Ελλάδα το ντελίβερι. Ενσωματώθηκε σαν κανονικότητα στον κλάδο του επισιτισμού, από την πιο μεγάλη αλυσίδα τχυφαγείας, μέχρι το πιο μικρό συνοικιακό μαγαζί. Σήμερα δεν νοείται να σταθεί όχι μόνο φαγάδικο, αλλά και καφετέρια, δίχως διανομή.

Οι ντελιβεράδες και οι κούριερ διεκπεραιώνουν, λοιπόν, την σύγχρονη ανάγκη του κεφαλαίου να καταργήσει τα μητροπολιτικά σύνορα του χωροχρόνου. Κατάργηση που, εξάλλου, εγκολπώθηκε σαν συστατικό στοιχείο της κοινωνικής αναπαραγωγής. Όλα, η αποστολή ενός δέματος, η ανάγκη για τροφή, πρέπει να διεκπεραιώνονται γρήγορα, και ακόμα πιο γρήγορα.

Αλλά οι εργαζόμενοι στα δίκυκλα δεν είναι μονάχα θύματα αυτού του αγχωτικού ρυθμού ζωής, όπου έχει εκπέσει ο σύγχρονος κόσμος μας. Ούτε μονάχα θύματα της τεχνολογικής δυστοπίας, επίσης, όπου η θέση εργασίας του, η υπόσταση του, για τον συνάνθρωπο του-που οριοθετείται πλέον σαν πελάτης ο οποίος έχει πάντα δίκιο-δεν νοείται συχνά παρά μονάχα σαν εκείνο το πράσινο ανθρωπάκι που στο μέιλ αποδοχής της παραγγελίας αποτυπώνει την εξέλιξη του δρομολογίου του προς το σπίτι.

Πέρα από αυτό, οι ντελιβεράδες, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, διαθέτουν μόνοι τους τα μέσα παραγωγής στο αφεντικό, καθώς μαζί με την εργατική τους δύναμη επιτάσσουν και το μηχανάκι τους. Το μηχανάκι εδώ είναι το υλικό εργασιακό εφόδιο, περίπου όπως ένας επιστήμονας κουβαλά μαζί του την αποκτημένη γνώση του.

Οι ντελιβεράδες, ακόμα, δουλεύουν τις πιο άσχετες ώρες. Και εδώ θύματα, αυτή την φορά του ξεχειλώματος όχι μόνο του ειδικού χώρου, αλλά και του γενικού χρόνου: Του ημερομηνιακού χρόνου, δηλαδή, και όχι του χρόνου σαν αφηρημένη έννοια που λέγαμε πιο πάνω. Τουτέστιν, οι ντελιβαράδες δουλεύουν στις αργίες, όλες τις Κυριακές, και φυσικά τα απογεύματα, ή και τα πρωινά μαζί με τα απογεύματα, συχνά ο ίδιος διανομέας μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Είναι να απορεί κανείς με την Αριστερά που δίνει μάχη γραμμών για να μην καταργηθεί η κυριακάτικη αργία στους εμποροϋπαλλήλους, ενώ για ένα μεγάλο κομμάτι της νέας εργατικής τάξης η Κυριακάτικη αργία, ή η αργία γενικά, είναι άγνωστη λέξη εδώ και πολλά χρόνια. Είναι και για αυτό που οι διανομείς, οι σερβιτόρες/οι, οι μπουφετζήδες, οι ψήστες, οι κοπέλες-συνήθως είναι κοπέλες-που εργάζονται στην κουζίνα ή στην καθαριότητα, μάλλον υποθέτει κανείς πως περνιούνται για ντεκόρ στο πλαίσιο της διασκέδασης της υπόλοιπης εργατικής τάξης.

Μοιάζουν αόρατοι, επιπλέον, για το σύνολο του οποιουδήποτε λαϊκού/εργατικού κινήματος. Που απαξιώνεται και αποδυναμώνεται έτσι περισσότερο, καθώς αδυνατεί να εκφράσει πέρα από ένα 10-15% του συνολικού εργατικού δυναμικού της χώρας. Του πλέον προνομιούχου, επιπλέον.

Οι ντελιβεράδες, όμως, κινδυνεύουν από την βροχή, από τον ήλιο και από το κρύο, η επίκτητη επαγγελματική τους ασθένεια είναι η ιγμορίτιδα, κινδυνεύουν από τον δρόμο, την απροσεξία, την ταχύτητα-από όλα δηλαδή που συγκροτούν το μεροκάματο τους. Πάντα υποπληρωμένο και αυτό, σχετιζόμενο με την ελεημοσύνη του φιλοδωρήματος-σε μια αμφίδρομα άχαρη συσχέτιση με τον πελάτη-και, το πιο σημαντικό, μεροκάματο ευκαιριακό όσα χρόνια και να δουλεύεις κάπου, συνήθως ανασφάλιστος, και σίγουρα πάντοτε επισφαλής και ευέλικτος.

Στο επάγγελμα του ντελιβερά και του κούριερ, συγκεντρώνονται, δηλαδή, όλα εκείνα που συγκροτούν τον νεοφιλελεύθερο τρόπο απαξίωσης της εργασίας: Ξεχείλωμα του χωροχρόνου, μισή δουλειά- μισή ζωή, θυσία προς την θεοποιημένη διαδικασία της κατανάλωσης. Ακόμα: Απίστευτος ανταγωνισμός, εφόσον το επάγγελμα αυτό η πλειονότητα εκείνων που το ασκούν το βλέπουν και οι ίδιοι ευκαιριακά, ή τέλος πάντων συμπληρωματικά ως προς την πρωινή τους δουλειά-επομένως το βλέπουν σαν εργασία από την οποία δεν απαιτούν τίποτα άλλο πέρα από το μεροκάματο στο τέλος της νύχτας. Δεν βλέπουν, δηλαδή, ούτε και οι ίδιοι τον εαυτό τους σαν εργαζόμενο καλά καλά.

Ηρωική, το λιγότερο, η προσπάθεια των δεκάδων εκείνων εργαζομένων στα δίκυκλα που ξεκίνησαν την περασμένη δεκαετία μια προσπάθεια να στήσουν ένα σωματείο που να αναφέρεται σε αυτό το κομμάτι της εργατικής τάξης. Αλλά υπάρχουν μια σειρά από πολύ σοβαρές αιτίες που εκ των πραγμάτων οριοθετούν την εμβέλεια ή την αποτελεσματικότητα τέτοιων συλλογικοτήτων, παρά τις προσπάθειες τους, που αξίζουν τον σεβασμό μας.

Οι αιτίες αυτές εντοπίζονται βασικά στην ίδια την νεοφιλελεύθερη οικονομετρική αντίληψη της εργασίας στην εποχή μας. Οι περισσότερες, δηλαδή, από τις ειδικές όψεις της εργασίας των ντελιβεράδων είναι προβληματικές εξαρχής. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι οι συνθήκες εργασίας τους δεν πρέπει να αλλάξουν ριζικά προς το καλύτερο. Αλλά μπαίνει εδώ ένα άλλο ζήτημα, το οποίο είναι κεντρικό στην εποχή μας: Το ζήτημα της συγκέντρωσης των διάσπαρτων, φαινομενικά ασύνδετων και σίγουρα ανοργάνωτων/ανεκπροσώπητων δυνάμεων της εργασίας.

Για πολλούς λόγους που δεν μπορούν να αναλυθούν εδώ τα κλασικά συνδικάτα του κορπορατικού καπιταλισμού-ιδιαίτερα στην εντελώς συντεχνιακή και παρακμιακή τους μορφή στην Ελλάδα-αδυνατούν να παίξουν αυτόν τον ρόλο. Εντούτοις, από την άλλη, ούτε και πρωτοβουλίες βάσης μπορούν να επηρεάσουν την μεγάλη και ανεξέλεγκτη εικόνα. Είναι το λιγότερο σταγόνα στον ωκεανό.

Η οργάνωση της εργασίας και των φορέων της με έναν τρόπο που θα αγγίζει όλες και όλους τους εργαζόμενους, κλαδικά και διακλαδικά, δίχως εθνοτικές, τοπικές και χρονικές, ατομικές και εξατομικευμένες, ή άλλου τύπου διαφοροποιήσεις, από τις χιλιάδες που κυριαρχούν στην εποχή μας: Αυτό είναι το κεντρικό ζήτημα της εργατικής τάξης, και δυστυχώς οι τεράστιες και δυσεπίλυτες αυτές αντιθέσεις δεν λύνονται παρά μονάχα σε κεντρικό, ανώτερο επίπεδο (όσο είναι και αυτό εφικτό).

Σε αυτή την κατεύθυνση οι δυνάμεις του κόσμου της εργασίας μπορούν και πρέπει να εκμεταλλευτούν την, αναγκαία και απαραίτητη πλέον, ευνοϊκή-μετά από πολλά χρόνια-παρούσα συγκυρία, η κυβερνητική εξουσία, δηλαδή, να εκφράζει από θέση αρχής την υπεράσπιση της εργασίας. Και διαμέσου της προσπάθειας για αποτελεσματική λειτουργία του σώματος επιθεώρησης εργασίας, όσο και, σε κεντρικότερο επίπεδο, με την διεκδίκηση της καθολικής επαναθεμελίωσης των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Ανδρέας Μπεντεβής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: