Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Μαΐου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Απρ.   Ιον. »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Κατάλογος

Archive for Μαΐου 2017

Έφυγε ο πολιτικός Γκουρού του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα

Posted by eamgr στο 31 Μαΐου, 2017

Ο ίδιος ο Μητσοτάκης διεκδικούσε διαρκώς, και μέχρι το τέλος, την προβολή της πολιτικής του δράσης και των πολιτικών του θέσεων στο μέλλον. Αξίζει, επομένως, να προσεγγίσει κανείς σε ένα αντίστοιχο επίπεδο την κληρονομιά του. Την δημόσια εικόνα, την φήμη, κατ’επέκταση, που συχνά ο προσδιορισμός τους, ιδιαίτερα αυτό συμβαίνει με τα σημαντικά πολιτικά πρόσωπα, αποκτά ένα νέο περιεχόμενο κατόπιν του βιολογικού τους θανάτου.μητσοτακης

Θυμήθηκα τον Μητσοτάκη προχτές, πριν πληροφορηθούμε, λοιπόν, τον θάνατο του, καθώς διάβαζα την μελέτη μιας νεοφιλελεύθερης δεξαμενής σκέψης: Το βασικό πρόβλημα, υποστήριζε η έρευνα, του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος είναι πως η δημογραφική έκρηξη από τα μέσα του περασμένου αιώνα και δώθε, όπως και η αύξηση του προσδόκιμου ορίου ζωής σήμερα, αυξάνουν δυσανάλογα-και με πρωτόγνωρο τρόπο-την αναλογία μεταξύ εργαζόμενων και συνταξιούχων. Λύση: Να δουλεύουν οι άνθρωποι μέχρι τα γεράματα, ή να μειωθούν οι συντάξεις. Ή και τα δύο μαζί, ακόμα καλύτερα.

Τον θυμήθηκα τον επίτιμο, επειδή το ίδιο επιχείρημα το είχε χρησιμοποιήσει-με τον γνωστό κυνισμό του πολιτικού που αντιμάχεται τον λαϊκισμό και λέει την αλήθεια έξω από τα δόντια, σαν απόμαχος γκουρού, απαλλαγμένος πλέον από άλλες πολιτικές εξαρτήσεις-στην τελευταία του δημόσια τοποθέτηση, σε μια ζωντανή διαδικτυακή συνέντευξη, πριν από μερικά χρόνια. »Οι άνθρωποι αργούν να πεθάνουν. Το προσδόκιμο όριο ζωής έχει ανέβει δραματικά. Οι συνταξιούχοι αποτελούν μόνο βάρος για την κοινωνία».

Ώστε περνούν οι αιώνες, η ανθρωπότητα μεγεθύνει τον εαυτό της και τα αποτελέσματα της εργασίας της-όμως θα πρέπει να πεθαίνει λίγο νωρίτερα, επειδή το σύστημα δεν βγαίνει. Για να το πούμε λίγο καλύτερα: Για τον νεοφιλελευθερισμό τίποτα που δεν παράγει ή δεν καταναλώνει κεφάλαιο δεν αξίζει να υπάρχει στην ζωή. Οι συνταξιούχοι αποτελούν βάρος, επειδή ούτε παράγουν, ούτε καταναλώνουν. Απομυζούν-άσχετα εάν τα έχουν προπληρώσει πολλάκις- συνταξιοδοτικά κεφάλαια, που θα μπορούσαν κάλλιστα να χρησιμεύσουν σαν επενδυτικοί τίτλοι, για να μπορεί ο χρηματοπιστωτικός τομέας να αναπαράγει ακόμα περισσότερες φορές τον εαυτό του εις βάρος της αληθινής, παραγωγικής οικονομίας.

Επί πρωθυπουργίας του Μητσοτάκη, εξάλλου, οργανώθηκε η πρώτη ληστεία των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, αφού πρώτος εκείνος θεσμοθέτησε την δυνατότητα να τοποθετείται ένα 20% των αποθεματικών κεφαλαίων των ταμείων σε μετοχές και τραπεζικές επενδύσεις υψηλού ρίσκου. Αποτέλεσμα-μαζί με την αύξηση αυτού του ποσοστού στο 23% επί Σημίτη- τα ασφαλιστικά ταμεία να απολέσουν 3,5 δις ευρώ, και αν υπολογίσουμε κατόπιν την διαχείριση των “δομημένων ομολόγων” επί Καραμανλή, το ύψος των κεφαλαίων που από τα ταμεία κατηφόρισαν προς τις τσέπες των αρπαχτικών του χρηματιστηρίου και των κομματικών συνενόχων-συνδιαχειριστών υπολογίζεται περίπου σε 8,3 δις (περίπου τα μισά από τα συνολικά αποθεματικά!).

Αλλά, είπαμε, για το ασφαλιστικό φταίνε οι άνθρωποι που ζουν παραπάνω από ότι στο παρελθόν. Θα ήταν πιο χρήσιμοι για τους Δρακουμέλ του νεοφιλελευθερισμού, αν απλώς πεθαίνανε στην ώρα τους, σαν επαίτες της εργασίας, εκεί γύρω στα 55 τους, ή, έστω, αν ελαχιστοποιούσαν τις ανάγκες τους. Ένα αυταρχικό κράτος, με διαλυμένες, παράλληλα, τις δομές κοινωνικής πρόνοιας, θα ήταν το απαραίτητο περιβάλλον ως προς αυτόν τον σκοπό.

Αυτό είναι το πολιτικό περιεχόμενο που πρεσβεύει ο μητσοτακικός νεοφιλελευθερισμός-μέχρι και σήμερα-συναρμοσμένος με τις ελληνικές ιδιαιτερότητες, της διαπλοκής δίχως ντροπή, της αντίληψης του κράτους σαν λάφυρο, της πελατειακής νοοτροπίας απέναντι στην κοινωνία όχι των πολιτών, μα των πελατών.

Στέκομαι στο ασφαλιστικό, επειδή η αντίληψη κάθε πολιτικής δύναμης γύρω από αυτό όπως και για το κράτος πρόνοιας-συμπυκνώνει ακριβώς ολόκληρη την ιδεολογική της κατεύθυνση. Παρεμπιπτόντως, η μεγάλη αντίθεση, πάντως, ανάμεσα σε αυτές τις νεοφιλελεύθερες δοξασίες σε παγκόσμιο επίπεδο είναι ότι η παραγωγικότητα της εργασίας έχει τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια περίπου εικοσαπλασιαστεί σαν μέγεθος και σαν δυνατότητα. Υποστήριξε ο Τσόμσκι πριν ορισμένα χρόνια ότι με βάση το παρόν οικονομικοπαραγωγικό κεφάλαιο της ανθρωπότητας, αν όλοι οι άνθρωποι είχαν το ίδιο δικαίωμα στον καταμερισμό εργασίας και κατανάλωσης, θα αρκούσε μονάχα μισή ώρα πενθήμερης εργασίας όλων των ανθρώπων ηλικίας 18-40 ετών (αν θυμάμαι καλά) προκειμένου να απολαμβάνουν όλες και όλοι ένα βιοτικό επίπεδο αντίστοιχο με εκείνο μιας σημερινής μέσης αμερικάνικης οικογένειας.

Συν τοις άλλοις, μικραίνει το χάσμα ανάμεσα στις πολύ φτωχές μαζί με τις αναπτυσσόμενες χώρες και τις ανεπτυγμένες. Τι να κάνουμε; Έχουμε επιπλέον να διαχειριστούμε το γεγονός ότι και οι Αφρικανοί, και οι Ασιάτες συνήθισαν να ζουν καλύτερα, και αρκετά χρόνια παραπάνω από την περίοδο της αποικιοκρατίας.

Η Ελλάδα, βέβαια, ήταν και είναι μέσα στις πρώτες 30 πιο πλούσιες χώρες του κόσμου.   Σε αυτή την χώρα ο Μητσοτάκης έδρασε κοινοβουλευτικά επί 58 έτη, και πρωταγωνίστησε πολιτικά τα περισσότερα από αυτά. Σε αυτής της χώρας το πλαίσιο τοποθετήθηκε και εκείνος. Είναι ανάγκη να σημειώνει κανείς συνέχεια ότι όλες, μα όλες, οι μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες πρέπει να κρίνονται αυστηρά και μόνον, σαν κομμάτι της περιόδου όπου έδρασαν.

Ο Μητσοτάκης σαν πρωθυπουργός-τα παλιότερα δεν μπορούμε να τα κρίνουμε από τόσο μακριά, και ας πούμε, όσο βαριά και αν είναι η σκιά τους, πως ανήκουν σε ένα άλλο πλαίσιο-προσπάθησε να θεσμοθετήσει την νεοφιλελεύθερη επέλαση σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνικής αναπαραγωγής με έναν ισοπεδωτικό τρόπο, μια και έξω, σαν να λέμε εφαρμόζοντας το δόγμα του σοκ. Ήταν ένα μνημόνιο πριν από την ώρα του, όντως, όπως το υποστήριζε ο ίδιος ο διεκπεραιωτής τους σχεδόν χαιρέκακα και σίγουρα υπερήφανα, αλλά πρέπει να πούμε ότι ήταν ένα μνημόνιο αλά Γκρεκ, δηλαδή του ελληνικού παρασιτικού, κομπραδόρικου καπιταλισμού, με αποκλειστική και μόνο κατεύθυνση το τσάκισμα της εργασίας και την αποκεφαλαιοποίηση της οικονομικοπαραγωγικής βάσης της χώρας.

Δεν είχε, όμως, για αυτό, ούτε τους ιδεολογικούς, ούτε τους πολιτικούς, ούτε και τους κομματικούς συσχετισμούς με το μέρος του. Ο Μητσοτάκης κλήθηκε από πολύ συγκεκριμένα συμφέροντα, σε μια πολύ συγκεκριμένη περίοδο, για να ανασχέσει για δεύτερη φορά-η πρώτη ήταν με την Αποστασία-την ορμητικότητα της (Κέντρο) Αριστεράς. Εξέφραζε την ελπίδα των πιο συντηρητικών κομματιών της κοινωνίας να σώσει την παράταξη τους από το ΠΑΣΟΚ και την ταξική/πολιτική του υποδήλωση. Κυβέρνησε με τέτοιους όρους ακριβώς, μάλλον με ημερομηνία λήξης, πρόλαβε όμως να αποδιαρθρώσει την κοινωνία και την οικονομία υπέρ των ιδιωτικών συμφερόντων που εκπροσωπούσε, να οξύνει και πάλι τις ταξικές γραμμές, να θεμελιώσει την καταστολή της νέας εποχής, να προκαλέσει την πιο σημαντική πολιτική δολοφονία της Μεταπολίτευσης-η οποία και υπήρξε η αφορμή για την τελειωτική του απαξίωση.

Πρόλαβε, επίσης, να εγγράψει στον πολιτικό βίο της χώρας μια νέα πολιτική σχολή επιθετικής, κυνικής διαχείρισης της κοινωνικής αναπαραγωγής, που όντως μοιάζει πολύ με τα μνημόνια. Παρόλα αυτά η κυβέρνηση του αποτέλεσε μια δεξιά παρένθεση για την συγκυρία-και μάλλον ένα δείγμα αποφυγής ως προς τις μελλοντικές επιλογές της παράταξης του.

Από αυτή την άποψη, μάλλον δεν υπήρξε και τόσο διορατικός όσο του καταμαρτυρούν οι παλιοί και οι όψιμοι θαυμαστές. Σε μια συνέντευξη του στο Mega το 2010 υποστήριξε πως δεν θα ξανά εκλεγεί άλλος πρωθυπουργός που να υπόσχεται παροχές προς την κοινωνία. Επειδή ο κόσμος “είναι πιο ώριμος από την πολιτική του ηγεσία και θα κλείσει τα αυτιά του στην παροχολογία”.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Μητσοτάκης στον μακρύ και γεμάτο πολιτικό και προσωπικό του βίο νίκησε και έχασε πολλές φορές. Εκμεταλλεύτηκε την συγκυρία για να ανέβει πάνω στο πιο ψηλό άρμα, έφτιαξε μια κυρίαρχη πολιτική οικογένεια από το μηδέν σχεδόν, και έχτισε το όνειρο του, να δει τον γιο του πρωθυπουργό. Ίσως να έφυγε σίγουρος ότι αυτό κάποτε θα γίνει, πάντως για την ώρα αξίζει να θαυμάσει κανείς το γεγονός ότι στα 99 του χρόνια είχε πλήρη πνευματική διαύγεια, και πιο πολύ ότι εξαιτίας αυτής της διαύγειας γνώριζε πολύ καλά τι σημαίνει για την επαλήθευση της πολιτικής του παρακαταθήκης το γεγονός ότι την Ελλάδα δεν την κυβερνά ο γιος του, αλλά ένας νέος άνθρωπος που την εποχή της πρωθυπουργίας του οργάνωνε καταλήψεις στα σχολεία κόντρα στην διάλυση του δημόσιου σχολείου, κόντρα στην αυταρχικότητα του.

Και δεν χρειάζεται καμία κατάρα ή ελεεινολογία, παρά μονάχα τούτο: όπως και τότε, έτσι και τώρα, εμείς θα νικήσουμε, επειδή η κοινωνία είναι πιο ώριμη από τους frontmen των μεγάλων συμφερόντων, όσο ικανοί, αδίστακτοι και καπάτσοι και αν είναι-και ο Μητσοτάκης, ας του το αναγνωρίσουμε αυτό, ήταν και από τα τρία.

 Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΟΛΑ ΤΡΙΓΥΡΩ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΝΟΥΝ ( Φτάνει πια με τα παιχνιδάκια)

Posted by eamgr στο 26 Μαΐου, 2017

του Γιάννη Γκόβα*

Σαν να μην πέρασε μια μέρα έρχονται στη σκέψη γεγονότα και αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Πατρέων, μετά την στυγερή δολοφονία του αγωνιστή της δημοκρατίας και της παιδείας Νίκου Τεμπονέρα.

μνημειο1


Κάποιοι θεωρούν ότι σε αυτή την πόλη ότι έχουμε μνήμη χρυσόψαρου και εξακολουθούν να εμπαίζουν την ιστορική μνήμη.
Τέθηκε πάλι το θέμα της οριστικής μετονομασίας της οδού Βύρωνος σε Νίκου Τεμπονέρα και η δημοτική αρχή Πελετίδη περί άλλων τυρβάζει.
Υιοθετώντας την προσφιλή τακτική της ουδετερότητας σε ότι δεν ορίζει κατ αποκλειστικότητα, ψεύδεται και παραπέμπει στις καλένδες.

Η γνωμοδοτική επιτροπή ονοματοθεσίας (1/2017-6.4.2017) που είχε να συνεδριάσει από το 2015 καλείται να πάρει θέση – το 2017 – σε αίτημα συμπολιτών (που για διαφορετικούς λόγους ο καθένας [ αίτημα για την οριστική μετονομασία της οδού σε Νίκου Τεμπονέρα από συμπολίτισσα (27/12/2013) και άλλο συμπολίτη για παραμονή της προγενεστέρας δηλ. Βύρωνος (11/2/2016)] λαμβάνοντας υπ όψιν και τις 117, 268,763 /1991 αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου , τις οποίες όμως γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της στα πλαίσια μιας εμμονικής …. ουδετερότητας και γνωμοδοτεί υπέρ του αιτήματος για παραμονή της ονομασίας της οδού ( Βύρωνος ).

Έχοντας θητεύσει στα δημοτικά συμβούλια 1986-1994 , άρα και σε αυτό της περιόδου μετά την δολοφονία , ταυτόχρονα δε με την ιδιότητα του αυτόπτη μάρτυρα στη δίκη του δολοφόνου, κάποια πράγματα είναι πιο οικεία.

Με την 117/1991 απόφασή του το δημοτικό συμβούλιο Πατρέων αποφάσισε κατά πλειοψηφία την πεζοδρόμηση της οδού Βύρωνος, στο τμήμα από Ασ. Φωτήλα μέχρι Γ. Ολυμπίου και την διαμόρφωση του υπάρχοντος κηπαρίου σε μνημείο του αγωνιστή Νίκου Τεμπονέρα, ενώ με την 70/1991 σχετική απόφαση είχε συμβάλλει στα έξοδα κηδείας. 

Με την 763/1991 απόφασή του επανήλθε και ενέκρινε ομόφωνα την αφιέρωση του προ του σχολικού συγκροτήματος διερχόμενου πεζόδρομου στη μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα, δηλ. κατάργηση της μέχρι τότε ισχύουσας Βύρωνος, επανέκρινε την πεζοδρόμηση, την διαμόρφωση του κηπαρίου σε μνημείο σύμφωνα με σχέδιο των τεχνικών υπηρεσιών ( αυτό που υπάρχει σήμερα).

Αυτή η επαναφορά προέκυψε γιατί ο ανεκδιήγητος τότε νομάρχης και ένας από τους ηθικούς αυτουργούς, είχε απορρίψει την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, απειλώντας μάλιστα το δημοτικό συμβούλιο, με βάση και το σχετικό του έγγραφο, ότι αποστέλλει αντίγραφο των πρακτικών του δ.σ στον εισαγγελέα πρωτοδικών για χαρακτηρισμούς συμβούλων!!

Ο τύπος αυτός όμως πέραν όλων των άλλων αθλιοτήτων του έκανε και μια παρατυπία που καθιστούσε την δικαιοδοσία του χωρίς ισχύ, αφού ξεπέρασε το χρονικό διάστημα που ο νόμος όριζε για την απόφασή του αυτή της απόρριψης, κάτι που σημαίνει ότι είναι σε άμεση εφαρμογή η όποια απόφαση του δημοτικού συμβουλίου.
Είχε απασχολήσει δε το θέμα αυτό το δημοτικό συμβούλιο που ενέμεινε στην σχετικές του αποφάσεις
Και φτάνουμε στα σημερινά απίθανα.
Η ελέω εκλογικής νομοθεσίας πλειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου , μειοψηφία στο εκλογικό σώμα, απέσυρε τη τελευταία στιγμή από θέμα συζήτησης στην ολομέλεια του σώματος, την πρόταση της – σύμφωνα με την παραπάνω αναφερόμενη απόφαση της γνωμοδοτικής επιτροπής ονοματοθεσίας – για την ουσιαστική κατάργηση της μετονομασίας της οδού Βύρωνος σε Νίκου Τεμπονέρα με βάση τις σχετικές αποφάσεις που μετονόμαζε το δρόμο, το σχολείο και έφτιαχνε το μνημείο. 
Έκθετη ουδετερότητα που οδηγεί σε εμμονικό κατήφορο αφού παραπέμπει στις καλένδες το θέμα.
Η απόφαση τότε ήταν καθαρά πολιτική πράξη πέρα κι έξω από τα οριζόμενα στα νομοθετικά κιτάπια, ήταν ελάχιστη απότιση φόρου τιμής. 
Η σημερινές παλινωδίες αποδείχνουν ολόγυμνη την ασημαντότητα τους μπροστά στο μεγαλείο των ανδρών, και αναφέρομαι και με την ευκαιρία αυτή στην άλλη επίσης παρόμοια απρέπεια για μετονομασία μιας περιφερειακής χωρίς όνομα μέχρι σήμερα πλατείας , σε Κώστα Κάππου.

Είναι ατόπημα που εκθέτει πολιτικά, αλλά και αυτοδιοικητικά μιας και η αυτονομία της Τ.Α. πλήττεται από την απόφαση του τότε νομάρχη που η δημοτική αρχή Πελετίδη (ΚΚΕ) κρύβεται από πίσω , κι επειδή φαίνεται σαν την στρουθοκάμηλο στην άμμο , επιχειρεί να κρυφτεί και πίσω από το αίτημα ενός συμπολίτη.

 Οι λαϊκοί αγωνιστές δεν έχουν ανάγκη μικρονόων, μικρόψυχων , τύπων που μετρούν το βηματισμό τους με γνώμονα το στενό κομματικό όφελος , περνούν στο πάνθεον της ιστορίας, τιμώνται και αποτελούν φωτεινά ορόσημα.
Οι μικροί που κατά τύχη προκύπτουν κάπου σε κάποιο χρόνο να έχουν πλειοψηφικό λόγο, μικροί κι ασήμαντοι θα παραμένουν σε όλους τους χρόνους.
Αλλά για να τελειώνουμε κάποια στιγμή. Δεν είναι όλα παιχνιδάκια, φωτογραφίσεις, λιβανιστήρια κονδυλοφόρων και καθημερινή επίκληση στη «λαϊκή οικογένεια» και … καθαρίσαμε. 
Ακόμη κι αν αποφεύγετε να πάρετε υπεύθυνη θέση σε μείζονα ζητήματα της πόλης κωλυσιεργώντας τα με απίθανες «επιχειρηματολογίες» (βλ. φράγμα, , σκουπίδια, αποχέτευση, τρένο, υγροποιημένο αέριο κλπ) κάποια έχουν μια άλλη αξία επίσης.

ΤΩΡΑ επαναφορά του θέματος στο δημοτικό συμβούλιο και επικύρωση των σχετικών αποφάσεων του σώματος (του 1991) , όχι γιατί έχει ανάγκη ο Νίκος Τεμπονέρας την όποια τιμή, αλλά για να υπάρχει φυσική ακολουθία στην πάνδημη, ανεπανάληπτη λαϊκή συμμετοχή στην κηδεία , καθαρή θέση απέναντι στο πολιτικό έγκλημα, που το τότε δημοτικό συμβούλιο εξέφρασε.

  • Γιάννης Γκόβας, δημοτικός σύμβουλος Πάτρας τη περίοδο  1986-1994

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Απεργία των εργαζόμενων στα δίκυκλα

Posted by eamgr στο 25 Μαΐου, 2017

Απεργία σήμερα των εργαζόμενων στα δίκυκλα.NTELIBERI

Ντελιβεράδες, κούριερ, απεργούν για: εταιρικό μηχανάκι, βαρέα και ανθυγιεινά καθώς και για επαγγελματική αναγνώριση της ενιαιότητας της ειδικότητας τους.

Οι εργαζόμενοι στα δίκυκλα είναι μια σχετικά νέα τάξη εργαζομένων. Με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Είναι δεν είναι είκοσι χρόνια που έγινε συνήθεια και στην Ελλάδα το ντελίβερι. Ενσωματώθηκε σαν κανονικότητα στον κλάδο του επισιτισμού, από την πιο μεγάλη αλυσίδα τχυφαγείας, μέχρι το πιο μικρό συνοικιακό μαγαζί. Σήμερα δεν νοείται να σταθεί όχι μόνο φαγάδικο, αλλά και καφετέρια, δίχως διανομή.

Οι ντελιβεράδες και οι κούριερ διεκπεραιώνουν, λοιπόν, την σύγχρονη ανάγκη του κεφαλαίου να καταργήσει τα μητροπολιτικά σύνορα του χωροχρόνου. Κατάργηση που, εξάλλου, εγκολπώθηκε σαν συστατικό στοιχείο της κοινωνικής αναπαραγωγής. Όλα, η αποστολή ενός δέματος, η ανάγκη για τροφή, πρέπει να διεκπεραιώνονται γρήγορα, και ακόμα πιο γρήγορα.

Αλλά οι εργαζόμενοι στα δίκυκλα δεν είναι μονάχα θύματα αυτού του αγχωτικού ρυθμού ζωής, όπου έχει εκπέσει ο σύγχρονος κόσμος μας. Ούτε μονάχα θύματα της τεχνολογικής δυστοπίας, επίσης, όπου η θέση εργασίας του, η υπόσταση του, για τον συνάνθρωπο του-που οριοθετείται πλέον σαν πελάτης ο οποίος έχει πάντα δίκιο-δεν νοείται συχνά παρά μονάχα σαν εκείνο το πράσινο ανθρωπάκι που στο μέιλ αποδοχής της παραγγελίας αποτυπώνει την εξέλιξη του δρομολογίου του προς το σπίτι.

Πέρα από αυτό, οι ντελιβεράδες, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, διαθέτουν μόνοι τους τα μέσα παραγωγής στο αφεντικό, καθώς μαζί με την εργατική τους δύναμη επιτάσσουν και το μηχανάκι τους. Το μηχανάκι εδώ είναι το υλικό εργασιακό εφόδιο, περίπου όπως ένας επιστήμονας κουβαλά μαζί του την αποκτημένη γνώση του.

Οι ντελιβεράδες, ακόμα, δουλεύουν τις πιο άσχετες ώρες. Και εδώ θύματα, αυτή την φορά του ξεχειλώματος όχι μόνο του ειδικού χώρου, αλλά και του γενικού χρόνου: Του ημερομηνιακού χρόνου, δηλαδή, και όχι του χρόνου σαν αφηρημένη έννοια που λέγαμε πιο πάνω. Τουτέστιν, οι ντελιβαράδες δουλεύουν στις αργίες, όλες τις Κυριακές, και φυσικά τα απογεύματα, ή και τα πρωινά μαζί με τα απογεύματα, συχνά ο ίδιος διανομέας μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Είναι να απορεί κανείς με την Αριστερά που δίνει μάχη γραμμών για να μην καταργηθεί η κυριακάτικη αργία στους εμποροϋπαλλήλους, ενώ για ένα μεγάλο κομμάτι της νέας εργατικής τάξης η Κυριακάτικη αργία, ή η αργία γενικά, είναι άγνωστη λέξη εδώ και πολλά χρόνια. Είναι και για αυτό που οι διανομείς, οι σερβιτόρες/οι, οι μπουφετζήδες, οι ψήστες, οι κοπέλες-συνήθως είναι κοπέλες-που εργάζονται στην κουζίνα ή στην καθαριότητα, μάλλον υποθέτει κανείς πως περνιούνται για ντεκόρ στο πλαίσιο της διασκέδασης της υπόλοιπης εργατικής τάξης.

Μοιάζουν αόρατοι, επιπλέον, για το σύνολο του οποιουδήποτε λαϊκού/εργατικού κινήματος. Που απαξιώνεται και αποδυναμώνεται έτσι περισσότερο, καθώς αδυνατεί να εκφράσει πέρα από ένα 10-15% του συνολικού εργατικού δυναμικού της χώρας. Του πλέον προνομιούχου, επιπλέον.

Οι ντελιβεράδες, όμως, κινδυνεύουν από την βροχή, από τον ήλιο και από το κρύο, η επίκτητη επαγγελματική τους ασθένεια είναι η ιγμορίτιδα, κινδυνεύουν από τον δρόμο, την απροσεξία, την ταχύτητα-από όλα δηλαδή που συγκροτούν το μεροκάματο τους. Πάντα υποπληρωμένο και αυτό, σχετιζόμενο με την ελεημοσύνη του φιλοδωρήματος-σε μια αμφίδρομα άχαρη συσχέτιση με τον πελάτη-και, το πιο σημαντικό, μεροκάματο ευκαιριακό όσα χρόνια και να δουλεύεις κάπου, συνήθως ανασφάλιστος, και σίγουρα πάντοτε επισφαλής και ευέλικτος.

Στο επάγγελμα του ντελιβερά και του κούριερ, συγκεντρώνονται, δηλαδή, όλα εκείνα που συγκροτούν τον νεοφιλελεύθερο τρόπο απαξίωσης της εργασίας: Ξεχείλωμα του χωροχρόνου, μισή δουλειά- μισή ζωή, θυσία προς την θεοποιημένη διαδικασία της κατανάλωσης. Ακόμα: Απίστευτος ανταγωνισμός, εφόσον το επάγγελμα αυτό η πλειονότητα εκείνων που το ασκούν το βλέπουν και οι ίδιοι ευκαιριακά, ή τέλος πάντων συμπληρωματικά ως προς την πρωινή τους δουλειά-επομένως το βλέπουν σαν εργασία από την οποία δεν απαιτούν τίποτα άλλο πέρα από το μεροκάματο στο τέλος της νύχτας. Δεν βλέπουν, δηλαδή, ούτε και οι ίδιοι τον εαυτό τους σαν εργαζόμενο καλά καλά.

Ηρωική, το λιγότερο, η προσπάθεια των δεκάδων εκείνων εργαζομένων στα δίκυκλα που ξεκίνησαν την περασμένη δεκαετία μια προσπάθεια να στήσουν ένα σωματείο που να αναφέρεται σε αυτό το κομμάτι της εργατικής τάξης. Αλλά υπάρχουν μια σειρά από πολύ σοβαρές αιτίες που εκ των πραγμάτων οριοθετούν την εμβέλεια ή την αποτελεσματικότητα τέτοιων συλλογικοτήτων, παρά τις προσπάθειες τους, που αξίζουν τον σεβασμό μας.

Οι αιτίες αυτές εντοπίζονται βασικά στην ίδια την νεοφιλελεύθερη οικονομετρική αντίληψη της εργασίας στην εποχή μας. Οι περισσότερες, δηλαδή, από τις ειδικές όψεις της εργασίας των ντελιβεράδων είναι προβληματικές εξαρχής. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι οι συνθήκες εργασίας τους δεν πρέπει να αλλάξουν ριζικά προς το καλύτερο. Αλλά μπαίνει εδώ ένα άλλο ζήτημα, το οποίο είναι κεντρικό στην εποχή μας: Το ζήτημα της συγκέντρωσης των διάσπαρτων, φαινομενικά ασύνδετων και σίγουρα ανοργάνωτων/ανεκπροσώπητων δυνάμεων της εργασίας.

Για πολλούς λόγους που δεν μπορούν να αναλυθούν εδώ τα κλασικά συνδικάτα του κορπορατικού καπιταλισμού-ιδιαίτερα στην εντελώς συντεχνιακή και παρακμιακή τους μορφή στην Ελλάδα-αδυνατούν να παίξουν αυτόν τον ρόλο. Εντούτοις, από την άλλη, ούτε και πρωτοβουλίες βάσης μπορούν να επηρεάσουν την μεγάλη και ανεξέλεγκτη εικόνα. Είναι το λιγότερο σταγόνα στον ωκεανό.

Η οργάνωση της εργασίας και των φορέων της με έναν τρόπο που θα αγγίζει όλες και όλους τους εργαζόμενους, κλαδικά και διακλαδικά, δίχως εθνοτικές, τοπικές και χρονικές, ατομικές και εξατομικευμένες, ή άλλου τύπου διαφοροποιήσεις, από τις χιλιάδες που κυριαρχούν στην εποχή μας: Αυτό είναι το κεντρικό ζήτημα της εργατικής τάξης, και δυστυχώς οι τεράστιες και δυσεπίλυτες αυτές αντιθέσεις δεν λύνονται παρά μονάχα σε κεντρικό, ανώτερο επίπεδο (όσο είναι και αυτό εφικτό).

Σε αυτή την κατεύθυνση οι δυνάμεις του κόσμου της εργασίας μπορούν και πρέπει να εκμεταλλευτούν την, αναγκαία και απαραίτητη πλέον, ευνοϊκή-μετά από πολλά χρόνια-παρούσα συγκυρία, η κυβερνητική εξουσία, δηλαδή, να εκφράζει από θέση αρχής την υπεράσπιση της εργασίας. Και διαμέσου της προσπάθειας για αποτελεσματική λειτουργία του σώματος επιθεώρησης εργασίας, όσο και, σε κεντρικότερο επίπεδο, με την διεκδίκηση της καθολικής επαναθεμελίωσης των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Εργασιακά | Leave a Comment »

Ο Νίκος Τεμπονέρας κύριοι της δημοτικής αρχής Πελετίδη δεν έχει ανάγκη την μετονομασία του δρόμου

Posted by eamgr στο 21 Μαΐου, 2017

Απέσυρε  τη τελευταία στιγμή χθες  η δημοτική αρχή του ΚΚΕ την πρόταση της για την ουσιαστική κατάργηση της μετονομασίας της οδού Βύρωνος σε  Νίκου Τεμπονέρα με βάσει παλιότερη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου που μετονόμαζε το δρόμο, το σχολείο και έφτιαχνε  το μνημείο !!

μνημειο

Κατά  τη προσφιλή της τακτική, της  δήθεν ουδετερότητας!!  η δημοτική αρχή κρύφτηκε πίσω από διαδικαστικά ζητήματα και άφησε την υπηρεσία να αποφασίσει!! για ένα καθαρά πολιτικό ζήτημα που συνδέεται με την νεότερη αγωνιστική δημοκρατική ιστορία της πόλης. Τώρα θα περιμένουμε καιρό, τι θα αποφασίσει το ιερατείο της Μαιζώνος  και πότε θα το ξαναφέρει.. για συζήτηση μαζί με τη πρόταση για το  Κώστα Κάππο…

Ο Τεμπονέρας κύριοι της δημοτικής αρχής Πελετίδη δεν έχει ανάγκη  την μετονομασία του δρόμου, γιατί άνοιξε με το αίμα και τη θυσία του λεωφόρους για τη παιδεία, τη δημοκρατία  και τη κοινωνική προκοπή.  Ούτε την  δική σας αναγνώριση γιατί είστε φτηνοί, μικρόψυχοι και επικίνδυνοι. 

Ο Νίκος Τεμπονέρας πέρασε πρώτος τη πόρτα  του σχολείου σε εκείνο το δρόμο και με το αίμα του την ξαναέδωσε στους μαθητές και τη κοινωνία   σαν παράθυρο γνώσης, δημοκρατίας και κοινωνικής αλληλεγγύης.

Να γιατί το σύνθημα ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΠΕΤΡΟΥΛΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ εκφράζει 26χρόνια τώρα το λαό και τη νεολαία κι ας μην το φωνάζετε εσείς.

Ουρανία Μπίρμπα, δημοτική σύμβουλος με τη ΡΑΠ

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Το μεγάλο το ξεγύμνωμα της αντιπολίτευσης και η μεταμνημονιακή εποχή

Posted by eamgr στο 21 Μαΐου, 2017

Από το επίπεδο των τοποθετήσεων στην Βουλή αυτές τις ημέρες βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα πως η κυβέρνηση αποτελεί την μόνη πολιτική δύναμη που παράγει πολιτική σε αυτόν τον τόπο. Η προσπάθεια της να διαχειριστεί την κυβερνητική εξουσία γεννά πολλαπλές αντιθέσεις πρωτοφανούς χαρακτήρα, είτε σε ιδεολογικό, είτε σε ταξικό επίπεδο.8d385e10586aebc49edd93110a5187aa_XL

Μεγάλο το ξεγύμνωμα της αντιπολίτευσης. Που παρουσιάζεται όπως είναι: Κομματικές ομαδοποιήσεις εκπροσώπησης και αναπαραγωγής εξαιρετικά συγκεκριμένων κοινωνικών συμφερόντων. Σχηματισμοί που το περιεχόμενο τους οριοθετείται απόλυτα από την αντίληψη τους για την κοινωνία των εκλογέων/πελατών-και αυτό είναι μόνο. Αυτό εξαντλεί το σύνολο των τοποθετήσεων τους.

Οι τοποθετήσεις τους για την κυβέρνηση εκφράζουν μόνο αντιφάσεις: Η κυβέρνηση είναι μια αντιλαϊκή ανάλγητη κυβέρνηση που υπηρετεί την μνημονιακή επιτροπεία-ταυτόχρονα, όμως, και μια λαϊκιστική δύναμη αντιδραστικού χαρακτήρα…που ναρκοθετεί την άσκηση της πολιτικής που υπαγορεύουν τα μνημόνια.

Η κυβέρνηση, επίσης, καθυστερεί να συμφωνήσει τα μνημόνια-ενώ η αντιπολίτευση που δεν τα στηρίζει εσχάτως, την καλεί να τα συμφωνήσει μια ώρα αρχύτερα. Και αν όλα αυτά τα έχουμε ξανά ακούσει, αυτές τις μέρες ακούμε και κάτι καινούργιο. Που, νομίζω, μας εισάγει στην εφεξής στάση της αντιπολίτευσης στην μετά μνημονίων εποχή.

Αυτή η νέα αντιπολιτευτική τακτική έχει να κάνει με μια μεγάλη της αδυναμία: Ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρνει να πετύχει μια καθοριστική για την απαγκίστρωση της χώρας αναδιάρθρωση του χρέους. Σε αυτήν του την επιτυχία η αντιπολίτευση ομόφωνα υποστηρίζει ότι η αναδιάρθρωση του χρέους-το οποίο μέχρι σήμερα για αυτήν ήταν βιώσιμο- δεν είναι επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, μα μια απλή ωρίμανση των προηγούμενων μνημονιακών συμφωνιών.

Κάτι αντίστοιχο υποστηρίζει και το σύνολο σχεδόν της αριστερής αντιπολίτευση ως προς την έτερη επιτυχία της κυβέρνησης, δηλαδή την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων: Έτσι και αλλιώς, λένε, θα έπαυε το πάγωμα τους άμα τη λήξει των μνημονίων.

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, επομένως, η αντιπολίτευση, σύσσωμη, υποστηρίζει ότι τα μνημόνια τελικά δεν ήταν και τόσο καταστροφικά: Η κατάληξη τους ήταν αυτονόητη, περίπου σαν ένα φυσικό φαινόμενο με αυτόνομη αρχή-μέση-τέλος, ανεξάρτητα με το ποια κυβέρνηση θα συνέπεφτε με αυτήν την κατάληξη, η οποία κατάληξη, εξάλλου, θα έφερνε έτσι και αλλιώς μείωση χρέους και θα αναιρούσε την μετατροπή της χώρας σε ειδική οικονομική ζώνη.

Επομένως η πάλη για επαναφορά, κόντρα στις επιδιώξεις του ΔΝΤ, των συλλογικών εργασιακών κεκτημένων, δεν σημαίνει και τίποτα το ιδιαίτερο. Δεν στοιχειοθετεί, όπως δικαίως υποστηρίζει η κυβέρνηση ασπίδα για την προστασία της εργασίας και όρο για την επανασυγκρότηση της εργατικής τάξης και των οργάνων της κόντρα στην εργοδοσία και στον γραφειοκρατική-εργατική αριστοκρατία της ΓΣΕΕ. Αυτά θα τα επανέφερε έτσι και αλλιώς και ένας τυχαίος υπουργός Απασχόλησης (για τους νεοφιλελεύθερους η Εργασία είναι Απασχόληση) της ΝΔ, ας πούμε, και φυσικά ο ίδιος ο Παναγόπουλος!

Ουδέν ψευδέτερον, σημείο πρώτο: Η μνημονιακή πορεία είχε εξαρχής ορίζοντα τουλάχιστον εικοσαετίας, με περιεχόμενο και κατεύθυνση τέτοια που στόχευαν κατευθείαν στην μετατροπή της χώρας σε Ειδική Οικονομική Ζώνη-περιφέρεια άσκησης αλλότριων γεωπολιτικών συμφερόντων. Το ατύχημα των καθοδηγητών του σχεδίου αυτού υπήρξε η ανάδειξη αυτής ακριβώς της κυβέρνησης.

Ουδέν ψευδέστερον, σημείο δεύτερο: Στην πραγματικότητα η πορεία της μνημονιακής υπαγωγής δεν περιείχε σε κανένα της στάδιο σταθερές, παρά υπήρξε σε μια δυναμική αλληλεξάρτηση με τους αγώνες της κοινωνίας και με τους ταξικούς της συσχετισμούς, όπως αυτοί εκφράζονταν σε ανώτερο πολιτικό επίπεδο.

Η ανάδειξη της πρώτης αριστερής κυβέρνησης, σε αυτή την δύσκολη συγκυρία ακριβώς ερμηνεύεται. Και η πορεία της πολύ περισσότερο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ιδεολογικοποίησε, ανεξάρτητα και από την ίδια του την κοινωνική εμβέλεια, το σύνολο των ζητημάτων που εμπεριέχει η μνημονιακή υπαγωγή. Η πολιτική του στόχευση υπήρξε εξαρχής η υπεράσπιση των πιο αδύναμων στρωμάτων, με όσες δυσκολίες και αν συνεπαγόταν εξαρχής η χρεοκοπημένη οικονομία/κοινωνία, με όσα εμπόδια αντιμετώπισε στην πορεία του, ή με όσες αυταπάτες ή λάθη και αν συνόδευσε την πορεία του ως τώρα.

Είναι γεγονός ότι αρκετές από τις προβλέψεις αυτού του νόμου που ψηφίστηκε απόψε ακουμπούν για πρώτη φορά το μαλακό υπογάστριο της εκλογικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που εδώ θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε μια σειρά από ζητήματα που άπτονται στο τι είναι και σε τι αντιστοιχεί ο μισθός, σε κοινωνικό και σε ατομικό επίπεδο. Για αυτό και πρόκειται για μια συμφωνία που η κυβέρνηση δείχνει ήδη πως θα προσπαθήσει να την αποδομήσει βήμα-βήμα, επαναπροσδιορίζοντας με τα αντίμετρα το περιεχόμενο του ανταποδοτικού κράτους και της προνοιακής πολιτικής.

Εξάλλου πολλά μπορεί να συμβούν μέσα στα επόμενα δύο χρόνια-παρεμπιπτόντως, τα πρόσφατα ταξίδια του πρωθυπουργού στην Κίνα δείχνουν το άνοιγμα της τράπουλας αναφορικά με τις παραγωγικές προοπτικές στο μέλλον της χώρας.

Εξάλλου, ακόμα, και αυτό είναι το πιο σημαντικό, η συμφωνία αυτή έχει έναν πιο πολιτικό, παρά τεχνοκρατικό/δημοσιονομικό χαρακτήρα: Καθώς με αυτήν η κυβέρνηση υπερφαλαγγίζει σε διαπραγματευτικό επίπεδο κάθε εμπόδιο που τα αντικρουόμενα σχέδια των δανειστών ορθώνουν προκειμένου να μην έρθει η συμφωνία για το χρέος, η επιστροφή της Ελλάδας στην κανονικότητα, και η ουσιαστική απαγκίστρωση από την δανειακή επιτροπεία.

Υπάρχει, όμως, και κάτι επιπλέον. Κάτι που δικαίως-και αυτό ήταν το πιο πολιτικό κομμάτι της κοινοβουλευτικής διαδικασίας-αναστάτωσε την αντιπολίτευση. Και αυτό είναι το γεγονός ότι στα αντίμετρα της συμφωνίας προδιαγράφεται ένα πλέγμα ισχυρών παρεμβάσεων στο κοινωνικό σώμα, ένας σοβαρός επαναπροσδιορισμός του τι είναι, πως διαρθρώνεται και που αναφέρεται το κοινωνικό κράτος.

Αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα: Ότι σε συνθήκες επιτροπείας, σε συνθήκες παγκόσμιας νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας, η κυβέρνηση της Αριστεράς οριοθετεί σαν προτεραιότητα από τώρα και για την μεταμνημονιακή εποχή πρωτοπόρες για την εποχή μας παρεμβάσεις στην υγεία, στην παιδεία, στην στεγαστική πολιτική, στα δημόσια αγαθά.

Το μένος της αντιπολίτευσης ως προς αυτό είναι ενδεικτικό στην φρασεολογία της: Τα σχολικά γεύματα για την αντιπολίτευση είναι συσσίτια! Έτσι όπως συνολικά στοιχειοθετούν την αντιπολιτευτική τους τακτική με τον τρόπο που έχουν μάθει να διαχειρίζονται την πολιτική ζωή του τόπου, με την εξουσιολαγνεία, τους κομματικούς στρατούς, και με την αναζήτηση θυλάκων διαπλοκής-έτσι και αντιμετωπίζουν την προσπάθεια της κυβέρνηση να απεγκλωβίσει χώρους που λυμαίνονται τα ιδιωτικά συμφέροντα και να τα δώσει πίσω στην κοινωνία.

Έτσι, οι ασθενείς δεν είναι πολίτες με δικαίωμα στην δωρεάν πρωτοβάθμια περίθαλψη-αλλά πελάτες των ιδιωτικών ιατρείων. Οι έφηβοι πελάτες των φροντιστηρίων. Και οι μαθητές στο σύνολο τους θα τρέφονται σε »συσσίτια».

Ας τους πει κάποιος ότι συσσίτια σε αυτόν τον τόπο μόνο οι ιδεολογικοί τους πρόγονοι, το στέμμα και η Βασίλισσα Φρειδερίκη οργάνωσαν, κάποτε, στα φρικτά και εγκληματικά τους παιδομαζώματα, υπό τον φόβο της εργατοαγροτικής επανάστασης του ΔΣΕ, και ακριβώς για να μην φύγει ο έλεγχος της χώρας »τους».

Η Αριστερά δεν αντιμετωπίζει την κοινωνία ούτε σαν πελάτες, ούτε σαν επαίτες. Αλλά σαν σώμα που επιτέλους πρέπει, από τα κάτω προς τα πάνω αυτή την φορά, να ιεραρχήσει κανείς τις προτεραιότητες και το περιεχόμενο της δημόσιας κοινωνικής αναπαραγωγής της. Αυτό εφεξής θα προσδιορίσει τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις και τους ταξικούς/πολιτικούς συσχετισμούς, όσο και αν τρομάζει τους απόγονους της Φρειδερίκης.

Ανδρέας Μπεντεβής

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »