Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

Archive for Μαρτίου 2017

Δικαίωση των εργατών γης στα ματωμένα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας

Posted by eamgr στο 30 Μαρτίου, 2017

Με την σημερινή του απόφαση το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δικαίωσε τους εργάτες από το Μπαγκλαντές που πυροβολήθηκαν από τους επιστάτες του εργοδότη Βαγγελάτου στις φυτείες  φράουλας στην Μανωλάδα το 2013, επειδή διεκδικούσαν τα δεδουλευμένα τους και να μπή φραγμός στις συνθήκες απόλυτης εργασιακής ζούγκλας και εργοδοτικής ασυδοσίας.126306-manoladab

Στο δικαστήριο προσέφυγαν 42 εργάτες κατά της Ελλάδας και αφορά την παραβίαση του άρθρου 4 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου που απαγορεύει την καταναγκαστική εργασία.

Σύμφωνα με την απόφαση το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε, ομόφωνα, ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 4 § 2 (απαγόρευση της καταναγκαστικής εργασίας) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η θέση των προσφευγόντων ήταν εντός της εμπορίας ανθρώπων και καταναγκαστικής εργασίας. Το Δικαστήριο διαπιστώνει, επίσης, ότι η Ελλάδα παρέβη τις υποχρεώσεις της, να αποτρέψει την εμπορία ανθρώπων, την προστασία των θυμάτων, να διερευνήσει αποτελεσματικά αν διαπράττονται εγκλήματα και να τιμωρήσει τους υπεύθυνους για την εμπορία.

Το Ανώτατο Δικαστήριο επιδίκασε αποζημίωση 16.000 ευρώ για καθέναν που συμμετείχε στη διαδικασία ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου και 12.000 ευρώ για τους υπολοίπους προσφεύγοντες για το σύνολο των βλαβών που τους προκλήθηκαν. Επίσης, το Δικαστήριο τους αναγνώρισε 4.363,64 ευρώ συνολικά για τα δικαστικά έξοδα.

Σύντομο ιστορικό

Οι εργάτες προσλήφθηκαν τον Οκτώβριο του 2012 για τη συγκομιδή φράουλας στην Μανωλάδα. Δούλευαν καθημερινά από τις επτά το πρωί έως της επτά το βράδυ, υπό την επίβλεψη ένοπλων μπράβων, και ζούσαν σε πρόχειρες παράγκες χωρίς τουαλέτες ή τρεχούμενο νερό.

Το πρώτο τρίμηνο του 2013, οι εργάτες προχώρησαν σε απεργία απαιτώντας την καταβολή των απλήρωτων μισθών τους. Οι εργοδότες, όχι μόνο δεν πλήρωσαν  τους μισθούς, αλλά προσέλαβαν άλλους εργάτες, επίσης από το Μπαγκλαντές. Οι απλήρωτοι εργάτες συγκεντρώθηκαν ζητώντας για μια ακόμη φορά να πληρωθούν και τότε, η συμμορία του Βαγγελάτου τους πυροβόλησε εν ψυχρώ! Από τύχη δεν υπήρξε νεκρός. Οι τραυματίες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο και στη συνέχεια ανακρίθηκαν από την αστυνομία.

Οι δράστες  συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη για απόπειρα φόνου – στη συνέχεια οι κατηγορίες μετατράπηκαν σε πρόκληση σοβαρών σωματικών βλαβών – και για εμπορία ανθρώπων.

Με μια  ομόφωνη απόφαση ντροπής, αυτοεξευτελισμού και αυτοκαταδίκης της ίδιας της ελληνικής δικαιοσύνης, το μικτό Κακουργιοδικείο Πάτρας στης 30ής Ιουλίου 2014  αθώωσε  τη δολοφονική συμμορία των φραουλοχώραφων της Μανωλάδας. Παρά την πρόταση της εισαγγελέα της έδρας   που  είχε ζητήσει τη καταδίκη για το αδίκημα της εμπορίας ανθρώπων και τις βαριές σωματικές βλάβες. Χαρακτηρίζοντας τους κατηγορούμενους αδίστακτους και αμετανόητους, με εργοδοτική «τζάμπα μαγκιά», ταυτόχρονα  είχε επιρρίψει ευθύνες και στους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους για τα αιματηρά γεγονότα στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας.

Στις 21 Οκτωβρίου 2014, οι εργαζόμενοι ζήτησαν από τον εισαγγελέα στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο να ασκήσει έφεση κατά της απόφασης του Κακουργιοδικείου, υποστηρίζοντας ότι η κατηγορία της εμπορίας ανθρώπων δεν είχε εξεταστεί σωστά. Το αίτημα απορρίφθηκε  η απόφαση του Κακουργιοδικείου  έγινε οριστική!!  και θα χαρακτηρίζει διαχρονικά την ελληνική δικαιοσύνη θυμίζοντας οτι «η δικαιοσύνη είναι φίδι  δαγκώνει μόνο τους ξυπόλυτους».

Posted in Εργασιακά, Μετανάστες | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η στέρηση της εξουσίας βγάζει τον φασισμό από μέσα τους

Posted by eamgr στο 29 Μαρτίου, 2017

Αχάριστος ο νεοναζί βουλευτής που τόλμησε να βάλει στο στόμα του τον Νίκο Μπελογιάννη, χαρακτηρίζοντας τον σφαγέα των λαών επειδή, δήθεν, διέταξε την εκτέλεση των ταγματασφαλιτών στον Μελιγαλά. Αχάριστος, επειδή αν υποθέσουμε ότι ο πολιτικός επίτροπος του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο, τότε, Μπελογιάννης είχε μια κάποια ανάμειξη με τον Μελιγαλά, αυτή θα ήταν μάλλον σωτήρια για τους ρουφιάνους μαυραγορίτες, συνεργάτες των ναζί ιδεολογικούς προγόνους του χρυσαυγίτη.

Και αυτό επειδή η αλήθεια είναι ότι τον Μελιγαλά τον φέραν σε πέρας οι κάτοικοι των τριγύρω περιοχών που είχαν τόσα υποφέρει κάτω από την λαομίσητη εξουσία των χαφιέδων των ναζί. Η αλήθεια είναι ότι το ΚΚΕ, ο ΕΛΑΣ, προσπάθησαν να προστατέψουν τους παραδομένους και εκλιπαρούντες παππούδες του Μιχαλολιάκου. Αλλά, εις μάτην: Η οργή του λαού τούς ξεπέρασε.

Αυτό ακριβώς είναι που καθιστά τους χρυσαυγίτες πέρα από αγνώμονες και αδαείς: Δεν διδάσκονται από την πείρα. Δηλαδή, σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να έχουν υπόψιν πως την οργή των θυμάτων τους κανένα κόμμα, και κανένας επίτροπος δεν μπορεί να την συγκρατήσει σε πολιτικά πλαίσια. Σε διαπραγματευτικά, δηλαδή, πλαίσια.2-rivera1

Σε αυτή την εποχή ζούμε, πάντως: Όπου κρίνει τον Μπελογιάννη από την θέση του βουλευτή ένας θρασύδειλος φασίστας ο οποίος δεν είχε καν το θάρρος να παραδεχτεί ότι, ναι, στο μπράτσο του το Sieg Heil (Ζήτω η Νίκη, κατεξοχήν χιτλερικό επιφώνημα) το έκανε εν πλήρη συνειδήσει και το υποστηρίζει-αντί να ισχυρίζεται ότι ήταν μικρός και δεν ήξερε τι σημαίνει. Κρίνει τον Μπελογιάννη που αρνήθηκε να αποκηρύξει τα πολιτικά του πιστεύω, την αξιοπρέπεια του δηλαδή, ακόμα και αν το τίμημα, το ήξερε καλά, ήταν ο θάνατος.

Κρίνει, ένας υμνητής τον Χίτλερ, τον πατριωτισμό του Μπελογιάννη, ο οποίος δραπέτευσε από τις γερμανικές Αρχές-όπου τον είχε παραδώσει φυλακισμένο η μεταξική δικτατορία-για να πολεμήσει στην Εθνική Αντίσταση. Και κατόπιν με τον ΔΣΕ, κόντρα στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και στις βόμβες ναπάλμ που έσωσαν τότε την »εθνικόφρωνα» δοσίλογη παράταξη.

Είναι θλιβερό και ανησυχητικό, επιπλέον, που σε αυτή την χυδαιότητα της χρυσής αυγής εντοπίζεται και η ΝΔ, η οποία εδώ και καιρό σε ένα μεγάλο και κρίσιμο κομμάτι της κοινωνικής της βάσης ουσιαστικά συνοδοιπορεί με τους νεοναζί. σε έναν αλληλοσυμπληρούμενο ανταγωνισμό για τα πρωτεία στον χώρο της Δεξιάς.

Ας μην ξεχνάμε ότι όλα αυτά εκτυλίχθηκαν κατά την συζήτηση για την σύσταση εξεταστικής των πεπραγμένων ενός σημαίνοντος εκπροσώπου της σημιτικής περιόδου. Πέρα από αυτό, στην ίδια αυτή σημερινή διαδικασία, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ απουσίαζε. Το ίδιο και εκείνη της ΝΔ. Αντί για αυτό, η εισήγηση του αγορητή της ΝΔ, Δένδια, κινήθηκε στα γνωστά πλαίσια: Άλλα ντ’ άλλων, και προσπάθεια να ρίξει λάσπη στην κυβέρνηση, όχι για να αποδείξει ότι το κόμμα του είναι καθαρό-εξάλλου θα μπορούσε απλά να μην πάρει θέση, εφόσον η υπόθεση αφορούσε το ΠΑΣΟΚ- αλλά για να την εξομοιώσει στην δική τους βρωμιά με ανυπόστατες εικασίες, ανάγοντας τις μηνύσεις που συχνά οι ίδιοι καταθέτουν (π.χ. Μήνυση Άδωνι εις βάρος Πολάκη)…σε ήδη τελεσίδικες αποφάσεις!

Από όλα αυτά, δύο πράγματα μπορεί να συμπεράνει κανείς: Το πρώτο είναι πως στο πρόσωπο του χρυσαυγίτη βουλευτή καθρεφτίζεται ένα μεγάλο κομμάτι της αντιπολίτευσης-έτσι που τα έχουνε χαμένα και τους βγαίνει όλος ο φασισμός από μέσα τους που πέρασαν ήδη δύο χρόνια, δύο μήνες και δύο ημέρες (όπως τις μέτρησε σήμερα, σαν φυλακισμένος, ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ σε άρθρο του στην Εφ.Συν) μακριά από την εξουσία και από τα αλισβερίσια.

Το άλλο είναι και θετικό, μα και αρνητικό: Το αρνητικό είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, δυστυχώς, σε αυτή την τιτάνια εθνική του προσπάθεια δεν έχει την ευκαιρία να περιμένει τίποτα το εποικοδομητικό από μια αντιπολίτευση που δεν έχει μάθει να παράγει πολιτική. Το θετικό είναι ότι μπορεί και πρέπει να κερδίσει το στοίχημα έναντι της απογοητευτικής ηγεμονικής παραίτησης-αποϊδεολογικοποίησης, και της ισοπέδωσης της λογικής του »όλοι ίδιοι είναι»-και αυτό υποδηλώνουν τόσο οι απανωτές διερευνήσεις σε δικαστικό επίπεδο χρόνιων και βαθιά επιβλαβών σκανδάλων, όσο και οι προτάσεις για την συνταγματική αναθεώρηση. Μπορεί και πρέπει να κερδίσει το στοίχημα εγγράφοντας μια αριστερή, δημοκρατική προοπτική για το μέλλον, μαζί με την αρκετά πιο σύνθετη προσπάθεια οικονομικοπαραγωγικής ανοικοδόμησης της χώρας.

Ανδρέας Μπεντεβής 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Αξίζει να τιμάμε την εξέγερση του 1821

Posted by eamgr στο 25 Μαρτίου, 2017

Ζήτω η κοινωνική/εθνική επανάσταση του 1821, που αποτέλεσε μία πρωτοπόρα για όλη την Ευρώπη επαναστατική διαδικασία. Επιτάχυνε την αποδόμηση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, και συγκρότησε μέσα από βαθιές και πολύχρονες ταξικές αντιθέσεις ένα έθνος-κράτος στην πρώιμη αυγή της εμφάνισης παρόμοιων σχηματισμών σε όλη την Ευρώπη, σχηματισμών που αντιστοιχούσαν στο ξεπέρασμα της φεουδαρχίας και των καθυστερημένων κοινωνικών παραγωγικών σχέσεων της.1821

Αξίζει να τιμάμε αυτή την εξέγερση για πολύ περισσότερους και ουσιαστικούς λόγους από εκείνους που διδάσκει η παραδοσιακή εθνοποιητική-αντιδραστική στο μεγαλύτερο μέρος της-αφήγηση.

Επειδή ήταν ακόμα πιο σύνθετη, από άποψη όσμωσης και συνεργασίας των διάσπαρτων φυλετικών ομαδοποιήσεων, ανεξαιρέτως γλώσσας και θρησκείας. Επειδή οι βασικοί οπλαρχηγοί της έδρασαν πολύ πέρα από τα πλαίσια που επιχειρείται να τους εντάξει αυτή η αφήγηση. Επειδή υπήρξε μια σχετικά πρωτότυπη λαϊκή εξέγερση.

Η οθωμανική εξουσία, σε στενή συνεργασία με τις εκκλησιαστικές ελίτ και τους ντόπιους ένοπλους επιτηρητές της, ξεπεράστηκε από τις αντιφάσεις της, οι οποίες δεν αντλούνταν βασικά από μια θρησκευτική ή φυλετική καταπίεση, παρά από την εκμετάλλευση και την καταπίεση του συστήματος αφαίμαξης της γης και του πλούτου αυτού του τόπου.

Οι αγρότες, οι μικροϊδιοκτήτες, οι φτωχοί τεχνίτες, αυτοί υπήρξαν η ταξική βάση της επανάστασης κόντρα, καταρχήν, στους ομόδοξους και »ομοεθνείς» τους καταπιεστές, στο πρόσωπο των οποίων αντανακλούνται η αυτοκρατορική καταπίεση. Αλλά επίσης βασικός πυρήνας της επανάστασης υπήρξαν κοινωνικά στρώματα σαν τους εμπόρους, που η γιγάντωση τους τους δύο προηγούμενους αιώνες έρχονταν με αντίθεση με την οικονομική/θεσμική καταπίεση του οθωμανικού ζυγού.

Αυτός ο ταξικός, κοινωνικός πυρήνας συνάντησε τις προοδευτικές διεργασίες σε επίπεδο διανόησης για επαναοικειοποίηση των ελληνικών πληθυσμών μιας συνέχειας γλωσσικής, θρησκευτικής, τελικά ιστορικής έπειτα από μια πορεία μέσα σε αλλεπάλληλους αιώνες διαδοχικών υπαγωγών του τόπου σε τρεις αυτοκρατορίες, και όχι μόνον.

Συνάντησε και τον ευρύτερο ανασχηματισμό που επιδίωξαν οι ευρωπαϊκές ελίτ ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για την Βαλκανική χερσόνησο και την Κεντρική Ευρώπη, ανασχηματισμός που οδήγησε μέσα από γενικότερες πολιτικές, ταξικές επαναστάσεις στα σύγχρονα έθνη κράτη.

Ήταν τιτάνια και ανεπανάληπτη η επανάσταση εκείνη, επιτυχημένη στο ένα της σκέλος, το εθνικό, αφημένη στη μέση σε σχέση με το άλλο, το κοινωνικό, εφόσον οι ανώτερες επαναστατημένες τάξεις ευθυγραμμίστηκαν καθοριστικά τόσο με κομμάτι από το παλιό εγχώριο κατεστημένο, όσο και εξαρχής με τις διεθνείς επιδιώξεις.

Το μέγεθος και η αξία της έχει τεράστια σημασία να το αναλογιστούμε σήμερα που ο νεοελληνικός κοινωνικός σχηματισμός περνά μέσα από μια οριακή κρίση ταυτότητας. Αλλά και να την συνδέσουμε με τις ακόμα πιο ηρωικές απόπειρες του κόσμου της εργασίας της Ελλάδας: Το έπος του 1940, το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, και τον ΔΣΕ, τις μεγαλύτερες και ηρωικότερες απόπειρες του να απελευθερώσει αυτόν τον τόπο από τα ιμπεριαλιστικά δεσμά. Την γενιά που τραγούδησε και έκανε πράξη τα λόγια του Παλαμά:

«Τούτο το λόγο θα σας πω,
δεν έχω άλλον κανένα,
μεθύστε με τ’ αθάνατο
κρασί του εικοσιένα».

Αυτός ο λαός έχει μια πλούσια παρακαταθήκη για να ξαναβρεί την χαμένη του ταυτότητα, με έναν και πάλι πρωτοπόρο τρόπο για τον σύγχρονο κόσμο!

 

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τη Δευτέρα 27/3 τα εγκαίνια του μουσείου «Νικος Μπελογιάννης» στην Αμαλιάδα

Posted by eamgr στο 25 Μαρτίου, 2017

Τα εγκαίνια της Μόνιμης Έκθεσης Νίκος Μπελογιάννης, στο σπίτι του αγωνιστή, στελέχους του ΚΚΕ, στη γενέτειρά του Αμαλιάδα, θα πραγματοποιηθούν την ερχόμενη Δευτέρα 27 Μαρτίου 2017, στις 12:00, υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων σε συνεργασία με τον Δήμο Ήλιδας.Μπελογιαννης

Την έκθεση, όπως ανακοινώθηκε από τη Βουλή, θα εγκαινιάσει ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας παρουσία του Προέδρου της Βουλής, Νίκου Βούτση και του Δημάρχου Ήλιδας, Χρήστου Χριστοδουλόπουλου, οι οποίοι θα χαιρετίσουν την έναρξη λειτουργίας της Μόνιμης Έκθεσης. Χαιρετισμό θα απευθύνει και ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, Δημήτρης Κουτσούμπας.

Η Βουλή των Ελλήνων, ανταποκρινόμενη σε αίτημα του Δήμου Ήλιδας συνεπικουρούμενου από τον γιο του Νίκου Μπελογιάννη και τη βουλευτή Ηλείας κ. Έφη Γεωργοπούλου-Σαλτάρη, πριν από λίγους μήνες, αποφάσισε να συνδράμει στη διοργάνωση της Μόνιμης Έκθεσης στο σπίτι του Μπελογιάννη, αναλαμβάνοντας μεταξύ άλλων την έρευνα, συλλογή, οργάνωση, συντήρηση και τοποθέτηση ιστορικού υλικού που αφορά τη ζωή και τη δράση του Νίκου Μπελογιάννη, από πλήθος αρχείων, βιβλιοθηκών και συλλογών.

Η συμβολή της Βουλής στη διοργάνωση της Μόνιμης Έκθεσης θα υλοποιηθεί σε δύο στάδια:

Το πρώτο αφορά τη λειτουργία του α΄ ορόφου της οικίας και ολοκληρώνεται στο τέλος της τρέχουσας εβδομάδας. Μεταξύ άλλων περιλαμβάνει τον μουσειολογικό σχεδιασμό, την ιστορική έρευνα, τη διαμόρφωση του χώρου όπου θα στεγαστεί η Έκθεση, την εκπαίδευση του αναγκαίου προσωπικού στο οποίο θα ανατεθεί η λειτουργία της.

Το β΄ στάδιο, που αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί στο τέλος Οκτωβρίου του 2017, αφορά τη διαμόρφωση και λειτουργία του ισογείου της οικίας ως εκθεσιακού χώρου, ώστε να υπάρχει η νοηματική συνέχεια με τον εκθεσιακό χώρο του α΄ ορόφου και να διασφαλίζεται η ιστορική, αισθητική και λειτουργική σύνδεση του συνόλου της οικίας.

Η αρχική πρωτοβουλία για τη διατήρηση και την ανάδειξη της ιστορικότητας του σπιτιού όπου γεννήθηκε ο Νίκος Μπελογιάννης, όπως και η συνεχής παρακίνηση και η παραχώρηση πολύτιμων ιστορικών τεκμηρίων, οφείλεται στον γιο του αγωνιστή, Νίκο Ν. Μπελογιάννη, που εργάσθηκε για τον σκοπό αυτό επί περίπου δύο δεκαετίες.

Το οίκημα του Μουσείου, κτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 20, για να στεγάσει την επιχειρηματική δραστηριότητα του πατέρα του, Γιώργου Μπελογιάννη από τα Τσίπιανα, μέλους πολυμελούς οικογένειας η πλειοψηφία των οποίων μετανάστευσε στις ΗΠΑ για να πορευτεί, στις αρχές του 20 αιώνα. Κτισμένο στο κέντρο της πόλης λειτούργησε σαν Ξενοδοχείο αλλά και κατοικία της 5μελούς οικογένειας, με τα τρία παιδιά, το Νίκο, την Ελένη και την Αργεντίνα.mouseio_nikos_belogiannis

«Στέγη» μικρής διάρκειας μέσα στη δίνη των πέτρινων χρόνων, με τελευταία κάτοικο την μητέρα του Νίκου, Βασιλική που πέθανε το 1956 «μόνη». Από το 1944, μέχρι το 1952 η Βασιλική έχασε ολόκληρη την οικογένεια. Πρώτα η Αρτζεντίνα σε ηλικία 19 χρόνων, ύστερα ο πατέρας, το 1949 η Ελένη και το 1952 εκτελείται ο Νίκος Μπελογιάννης.

Το οίκημα Μπελογιάννη παραχωρήθηκε πριν είκοσι χρόνια στο Δήμο Αμαλιάδας από τον γιο του Νίκο και την Έλλη Παπά, με σκοπό τη δημιουργία του Μουσείου.

Τα χρόνια που μεσολάβησαν από την εκκίνηση του σχεδίου μέχρι σήμερα άργησαν πολύ…και τον ξέρουμε τον ένοχο και είναι γνωστή η αιτία….  γι αυτό δεν μιζεριάζουμε και δεν μηδενίζουμε τίποτα.

Posted in Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

«Best practices»

Posted by eamgr στο 12 Μαρτίου, 2017

Η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων θα είναι ΑΝΤΙ-«Best practices» 

Best practice οι μνημονιακές εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα, κατά το ΔΝΤ, λοιπόν. Πάνω από το μισό εργατικό δυναμικό εργάζεται με όρους μερικής απασχόλησης. Περίπου 30% οι ανασφάλιστοι εργαζόμενοι. Ανεργία μη διαχειρίσιμη με κανένα οικονομικοπολιτικό καθεστώς. Και: Ο μη ενεργός οικονομικά πληθυσμός σταθερά μεγαλύτερος από τον ενεργό.SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Με όρους κλασικής πολιτικής οικονομίας μια ανεργία που ξεφεύγει του 7%-8% αποτελεί στοιχειώδες όρο χρεοκοπίας. Η Ελλάδα σε κανένα επίπεδο, υπό καμία συνθήκη και με κανένα καθεστώς ή νόμισμα, δεν μπορεί να αποκτήσει την ελάχιστη αυθυπαρξία δίχως μια γενναία παραγωγική ανασυγκρότηση. Δίχως μια βάσιμη πρωτογενή συσσώρευση κεφαλαίου.

Βέβαια η Ελλάδα δεν είναι μια κανονική περίπτωση. Ειδική Οικονομική Ζώνη (ΕΟΖ) επιδιώκουν να την καταστήσουν. Το μόνο που της λείπει είναι…οι επενδυτές που θα το διεκπεραιώσουν στην πράξη, εκμεταλλευόμενοι το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο και το απαραίτητο διαθέσιμο εργατικό δυναμικό. Λησμονούν, κατά τα άλλα, οι νεοφιλελεύθεροι κήρυκες ότι πουθενά στον κόσμο ιδιώτες επενδυτές δεν βοήθησαν να οικοδομηθούν εθνικές ή περιφερειακές οικονομίες, πόσο μάλλον στην εποχή μας-εποχή γενικευμένης κρίσης που είναι και κρίση αποεπένδυσης.

Υπό μια έννοια, βέβαια, η Ελλάδα είναι ήδη ΕΟΖ για ένα μεγάλο ποσοστό του εργατικού δυναμικού που είτε δεν αμείβεται, είτε υποαμοίβεται ή αμείβεται με κουπόνια. Πρόκειται για τις γκρίζες ζώνες της οικονομίας, τους κατά τα λοιπά αόρατους ανθρώπους, τα συνήθως απροστάτευτα και ανεκπροσώπητα στρώματα της εργασίας.

Όταν το πρώτο μνημόνιο χτύπησε κυρίως τους συνταξιούχους και τους δημόσιους υπαλλήλους οι ιδιωτικοί υπάλληλοι που απολάμβαναν ακόμα στοιχειώδεις συμβάσεις εργασίας νομίζανε ότι οι κρίση αφορά το Δημόσιο και ότι δεν έχει σχέση με τις δικές τους απολαβές. Δεν έβλεπαν καν τους διπλανούς τους συναδέλφους πάνω στους οποίους δοκιμάζονταν ήδη οι επερχόμενες μνημονιακές πρακτικές-που αργότερα θα αποκτούσαν και θεσμική προσταγή!

Το ΔΝΤ εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι με βάση τα γερμανικά συμφέροντα αποτελεί de facto συνδιαχειριστή της ελληνικής κρίσης. Τον απαραίτητο παγκόσμιο παράγοντα ότι αυτή η κρίση δεν μπορεί να θεωρείται με στενούς όρους ευρωπαϊκή. Εξάλλου έχει αποκτήσει παγκόσμια εμβέλεια η διαμάχη για το εάν η Ελλάδα εντοπίζεται εντός ή εκτός μιας Ευρώπης που ήδη μετασχηματίζεται και από την άποψη των ζωνών εκμετάλλευσης.

Πέρα από δείχτες με τους οποίους ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να επέμβει-γιατί ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να επέμβει ρυθμίζοντας/απαλύνοντας μειώσεις σε συντάξεις και αφορολόγητο και αυτό μπορεί να το κάνει διαμέσου του ελέγχου των τιμών ή, βασικά, με το κράτος πρόνοιας-το ζήτημα των συλλογικών διαπραγματεύσεων είναι ουσιαστικά το σημαντικότερο ζήτημα της εν εξελίξει διαπραγμάτευσης.

Ό,τι θεσπίζεται δύσκολα αναιρείται. Για αυτό και αν από αυτήν την διαπραγμάτευση η κυβέρνηση κερδίσει την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων αυτό θα αποτελεί πρώτης γραμμής νίκη!

Επειδή αυτό είναι το σημείο όπου συγκρούονται πιο πολύ από όλα δύο αντιθετικοί κόσμοι: το νεοφιλελεύθερο μέτωπο, που την απαξίωση της εργασίας την ενσωματώνει σαν βασικό δομικό στοιχείο της ιδεολογικής του κυριαρχίας. Ο κόσμος της εργασίας, η Αριστερά, που η υπεράσπιση της εργασίας, η θεσμική κατοχύρωση του συλλογικού της χαρακτήρα, αποτελούν αυτονόητους όρους ύπαρξης.

Ειδικότερα στην Ελλάδα με τον αποσαθρωμένο κοινωνικό/ταξικό ιστό, με την τεράστια κρίση εκπροσώπησης, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις στην πραγματικότητα αποτελούν αναγκαίο όρο μιας γενικότερης αναδιάταξης της ταξικής διάρθρωσης και των συσχετισμών εντός αυτής-όπως και ένα σοβαρό βήμα επανασύστασης της κοινωνίας στην βάση της.

Όλα αυτά τα γνωρίζει καλά το ΔΝΤ-όπως τα γνωρίζουν και οι νεοφιλελεύθερες ευρωπαϊκές ελίτ. Γνωρίζουν, εξάλλου-και αν δεν το γνωρίζουν σίγουρα θα το συμπεραίνουν και από τις τοποθετήσεις της ΝΔ-ότι ο κόσμος της εργασίας αποτελεί την μεγάλη βάση όπου εδράζεται η κοινωνική συμμαχία που εκφράζει αυτή η κυβέρνηση. Αν θέλει να την χτυπήσει κανείς, δεν έχει παρά να χτυπήσει τα κοινωνικά στρώματα που εκπροσωπεί.

Από την εξίσωση αυτήν, πρωταρχικό μέρος της γενικότερης εξίσωσης στην οποία εμπλέκονται σταθερά ευρύτεροι παράγοντες, λείπει δυστυχώς μια μόνιμη και συγκροτημένη θεσμικά παρέμβαση από την μεριά του κόσμου της εργασίας.

Αυτόν τον ρόλο καλείται να δικαιώσει η κυβέρνηση αυτή-και οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, αν τις κερδίσει, θα αναδιατάξουν τους όρους με τους οποίους παίζεται το πολιτικό παιχνίδι, καθώς και εν γένει η ίδια η κοινωνική αναπαραγωγή.

Ανδρέας  Μπεντεβής

Posted in Εργασιακά | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »