Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Ιανουαρίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Δεκ.   Μαρ. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Κατάλογος

Archive for Ιανουαρίου 2017

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΣΥΡΙΖΑ: ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ

Posted by eamgr στο 28 Ιανουαρίου, 2017

Υπάρχουν δύο αφετηρίες από όπου μπορεί κανείς να ερμηνεύσει την πορεία των δύο χρόνων κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ: Η πρώτη είναι από την άποψη του ιδιαίτερου συμφέροντος και των επιμέρους ιδεολογικών προτύπων. Η δεύτερη είναι από την άποψη μιας όσο γίνεται αντικειμενικής μελέτης πάνω στην εξέλιξη της κρίσης ταυτότητας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού -και της θέσης της κυβέρνησης, με ό,τι αντιπροσωπεύει, μέσα σε αυτήν ακριβώς την κρίση.workers

Όσο να ναι, αυτή η κυβέρνηση, που έσπασε πολλαπλά ταμπού με την εκλογική της νίκη-βασικά το μεταπολεμικό ταμπού ότι η Αριστερά δεν μπορεί να κυβερνήσει, αλλά και τον μεταπολιτευτικό κύκλο εναλλαγής στην εξουσία-αξίζει να ιδωθεί σε σχέση με τις προϋποθέσεις που την ανέδειξαν, και τα ιστορικά παράγωγα αυτών των όρων. Κάτι που σπάνια συμβαίνει, όσο και αν η πορεία της »πρώτης φοράς Αριστεράς» τροφοδοτεί με διαρκή εμπειρικά δεδομένα για το σύνολο των κοινωνικών αντιθέσεων. Για όποιον/α θέλει να το δει έτσι, ασφαλώς.

Το 2015 υπήρξε το έτος όπου αναδείχτηκαν τα αντικειμενικά όρια της θέσης της χώρας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και εξουσίας, τουλάχιστον ως τότε. Πολύμηνη διαπραγμάτευση. Στάση πληρωμών. Ατελέσφορη προσπάθεια να ανιχνευτούν τα περιθώρια προσέγγισης με τον έτερο ιμπεριαλιστικό πόλο (Κίνα-Ρωσία). Μετά τον Ιούλιο του 2015 χάσκει μια μεγάλη αλήθεια, που όμως έπρεπε να αποκαλυφτεί: Η Ελλάδα δεν μπορεί να απειλήσει τους δανειστές της. Η κρίση της, εξάλλου, αποτελεί ένα κομμάτι των ανταγωνισμών τους ακριβώς. Η θέση της στον χάρτη, σε μια περιοχή ευρύτερων αποσταθεροποιητικών εξελίξεων, παράγει δύο δεδομένα: την καθιστά εξαιρετικά ανασφαλή-αλλά και κομβική. Η κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε όσο μπορούσε αυτόν τον δεύτερο παράγοντα. Η έκτοτε στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, αναπόφευκτα αλλά ορθά, προσεγγίζει μια βήμα το βήμα προσπάθεια βελτίωσης της διαπραγματευτικής θέσης της χώρας, χρησιμοποιώντας τα παράγωγα της πρώτης σύγκρουσης, έστω και της ήττας εκείνης. Κι είναι ένα ζήτημα πολύ δύσκολο αν τα καταφέρνει, έστω και έτσι.

Λέγεται συχνά ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αντεστράφη. Τίποτα, όμως, στην πολιτική, και στην ταξική πάλη, ακόμα, δεν είναι πάντα εκείνο που φαίνεται με γυμνό μάτι: Στην πραγματικότητα το δημοψήφισμα ενέταξε ξανά στον παγκόσμιο χάρτη το έθνος-κράτος μας -που ήταν ξεγραμμένο σαν τέτοιο- έβαλε τον ελληνικό λαό στο προσκήνιο της πάλης όλων των λαών, ενίσχυσε τις προϋποθέσεις ευρύτερων πολιτικών συμμαχιών στην Ευρώπη ώστε να αλλάξουν οι συσχετισμοί εντός της, τέλος, προκάλεσαν ένα βαθύ ρήγμα στην γερμανική ηγεμονία.

puzzle-europe-810x529Οι όροι, όμως- τόσο οι εξωτερικοί, όσο και οι εσωτερικοί- της μνημονιακής υπαγωγής, της χρεοκοπίας, ουσιαστικά, της Ελλάδας δεν μπορούσαν και δεν μπορούν να αρθούν με μια πολιτική απόφαση. Επειδή δεν είναι θέμα μιας απόφασης, αλλά μια πολυπαραγοντική συνάρτηση τόσο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που προχωράνε καθιστώντας τον κόσμο περιφέρεια των επιμέρους στρατοπέδων του, όσο, ασφαλώς, της διάρθρωσης του εγχώριου συστήματος, του εξαρτησιακού του χαρακτήρα.

Ως προς αυτό: Σπάνια αναδεικνύονται οι αληθινοί κρισιακοί όροι που οδήγησαν στο μνημόνιο. Ισχύει, ασφαλώς,ως ένα σημείο, ότι ένα πρόβλημα ιδιωτικού τραπεζικού χρέους μεταμορφώθηκε σε πρόβλημα δημόσιου χρέους. Ισχύει ότι τα παράγωγα της κρίσης του υπερδιογκωμένου χρηματοπιστωτικού τομέα επιτίθενται με λύσσα τις οικονομίες του πλανήτη, στα πλαίσια των δικών τους αδιεξόδων. Αλλά μια συνεπής ταξική ανάλυση δεν μπορεί να αρκείται σε καταγγελίες. Επειδή, πολύ απλά, η αντιστροφή αυτής της πορείας πραγμάτων δεν σχετίζεται σε τίποτα με τους όρους που αυτή ακριβώς η χρηματοπιστωτική εξουσία προσάρμοσε/αλλοτρίωσε τις κοινωνίες: Απαιτεί μια συνολική πρόταση για τις παραγωγικές δυνάμεις/σχέσεις και την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας. Τις βαθιές μετατροπές που απαιτεί ο σοσιαλισμός και στα δύο αυτά επίπεδα.

Καμία δύναμη της Αριστεράς-πέρα από την αγωνιστικότητα ή την εντιμότητα τους- δεν προσεγγίζει στο ελάχιστο αυτά τα ζητήματα. Δίνουν την εντύπωση ότι αρκεί να παράγει ο καπιταλισμός και εμείς να μοιράζουμε δίκαια. Λίγο, η ως πολύ, ότι το ζήτημα του χρέους είναι ένα νομικό, ή τεχνικό ζήτημα. Ότι μπορεί, με έναν μαγικό τρόπο, η χώρα και να γίνει μια σοσιαλιστική νησίδα στον κόσμο, και παράλληλα να μην αλλάξει τίποτα σε σχέση με το εγχώριο βιοτικό επίπεδο, ή αναφορικά με τις γεωπολιτικές συνθήκες τριγύρω της. Εκτός από την Αριστερά λείπει, όχι μόνον εδώ, αλλά σε διεθνές επίπεδο, η άμεση υλική δύναμη, οι τάξεις των εργαζομένων δηλαδή, που να τροφοδοτήσουν με θετικές λύσεις αυτό το πρόβλημα.aristera-400x250

Εξάλλου, η κοινωνία θυμάται την Αριστερά μόνο όταν κινδυνεύει. Αυτή είναι η μοίρα της Αριστεράς και η κοινωνική, η πολιτική της καταγωγή! Και έτσι έχουμε ένα κόμμα της Αριστεράς στην θέση της ιστορικής ευθύνης σε μια εξαιρετικά δύσκολη και οριακή στιγμή της νεοελληνικής ιστορίας. Ένα κόμμα που επιχειρεί, με αντιφάσεις, λάθη, αδυναμίες ενδεχομένως, να απαντήσει σε ένα κάρο προβλήματα και αδιέξοδα που έχουν συσσωρευτεί στον προβληματικό νεοελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Στον οποίο, ας το έχουμε αυτό υπόψιν μας, ουσιαστικά δεν υπάρχει ούτε εθνική αστική τάξη για να συμμαχήσεις, ούτε συγκροτημένη εργατική τάξη με συνείδηση και χτισμένες οργανωτικές δομές που να την εκφράζουν. Στον οποίο, ας μην το ξεχνάμε, μέχρι πριν από μόλις 7-8 χρόνια εκδηλωνόταν σε ποσοστά 85%-90% η συναίνεση στο αφήγημα για την »ισχυρή Ελλάδα του ευρώ-την Ελλάδα ηγεμόνα των Βαλκανίων».

Υπάρχει, ακόμα, μια πελώρια μεσαία τάξη, η παραδοσιακά συντηρητική και αντιδραστική τάξη-σύμμαχος της άρχουσας τάξης και υλική δύναμη του μεταπολιτευτικού συστήματος -η οποία, και αν ακόμα συρρικνώθηκε κατά το 1/3 της, εξακολουθεί να κάνει πολύ φασαρία, να καθορίζει τον δημόσιο λόγο και να κάνει τις δικές της ανάγκες να παρουσιάζονται σαν συνολικές προτεραιότητες. Για να μην επεκταθούμε πολύ, αρκεί ίσως να παρατεθούν ορισμένα στοιχεία ως προς αυτό: Εκτός από την παρασιτική άρχουσα τάξη, επί 20 χρόνια και πλέον στην Ελλάδα η κατανάλωση αντιστοιχούσε στο 70% του ΑΕΠ-σε αντίθεση με την παραγωγή που αντιστοιχούσε στο 30%.

Ακριβώς αυτό το μοντέλο χρεοκόπησε εις βάρος του κόσμου της παραγωγικής εργασίας. Στις κοινωνίες του »νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού», στις κοινωνίες των 2/3, οι κυρίαρχες ταξικές συμμαχίες δεν έζησαν-και ζουν ακόμα, περιορισμένες απλώς στο 1/3, ποσοστό που αποτυπώθηκε καθαρά στο δημοψήφισμα-δεν έζησαν, λοιπόν, απλώς εις βάρος των χαμηλότερων στρωμάτων-διαμορφώνοντας στα μέτρα τους το σύνολο των τιμών, των αναγκών, των προτεραιοτήτων σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνικής οργάνωσης-στην πραγματικότητα έχουν ήδη υποθηκεύσει το μέλλον για τις ερχόμενες τρεις γενιές!

Ένα τέτοιο παρασιτικό μοντέλο δεν μπορεί να εκπροσωπεί μια σοβαρή χώρα. Είτε με ευρώ, είτε με εθνικό νόμισμα. Και σίγουρα όχι μια σοσιαλιστική χώρα. Η αναλογία 70% κατανάλωση-30% παραγωγή είναι μια αναλογία που εκφράζει μαι χώρα-φούσκα. Και οι μνημονιακές επιταγές αναφέρονται στην αντιστροφή αυτού του κλάσματος. Η αντιστροφή αυτή, από το 2009 μέχρι το 2014 σαν μνημονιακή πολιτική επιλέχτηκε να γίνει με μια ανεπανάληπτη για χώρα σε συνθήκες ειρήνης συρρίκνωση του ΑΕΠ εις βάρος των χαμηλών στρωμάτων, εις βάρος της παραγωγικής εργασίας, εις βάρος του δημόσιου χώρου. Αυτή υπήρξε η ιστορία των κυβερνήσεων από τον ΓΑΠ μέχρι και τον Σαμαρά.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα για να αντιληφθεί κανείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να προχωρήσει αυτήν την προσαρμογή κι αντιστροφή του κλάσματος, αλλά αυτήν την φορά εις βάρος των στρωμάτων που έμειναν ανέγγιχτα-ακριβώς εκείνα τα στρώματα που ευθύνονται περισσότερο για την χρεοκοπία της χώρας. Τα υψηλά μεσοστρώματα και προς τα πάνω. Ο ΣΕΒ χαρακτήρισε, όχι άδικα, τον προϋπολογισμό του 2017 ως τον πιο ταξικό προϋπολογισμό στην νεοελληνική ιστορία (αυτό φαίνεται είναι σωστό, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Μητσοτάκης χαρακτηρίζει παρομοίως αυτήν την κυβέρνηση σαν τη χειρότερη που υπήρξε-μιλάει ασφαλώς για την τάξη του).

Οπωσδήποτε η βελτίωση της αξιακής θέσης του κόσμου της εργασίας δεν είναι μια εύκολη υπόθεση σε συνθήκες όπου δεν είναι εφικτή μια σοβαρή πρωτογενής συσσώρευση κεφαλαίου. Αλλά είναι πάντα και υπό όλες τις συνθήκες, μια μακρόχρονη διαδικασία έτσι και αλλιώς στην αντιθετική ενότητα κεφάλαιο-εργασία, να αναδειχτεί κυρίαρχος ο πόλος της εργασίας. Η επαναθεμελίωση των συλλογικών συμβάσεων θα είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό βήμα. Το ζήτημα του γενικού μισθού, όμως, δεν λύνεται σύντομα, και εξάλλου άπτεται μιας γενικότερης αναπροσαρμογής του αναλογιών ανάμεσα στον ανώτερο και στον κατώτερο μισθό, στις καταναλωτικές συνήθειες, και στις τιμές των εμπορευμάτων, ακόμα, φυσικά και της ανταποδοτικότητας του δημόσιου τομέα, τον δωρεάν χαρακτήρα του.53.jpg

Όχι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προχωρά προς τον σοσιαλισμό. Δεν περιμένουμε κάτι τέτοιο, με αυτήν ταξική διάρθρωση, με αυτές τις ελλειμματικές στο μέσο επίπεδο πολιτικής αντίληψης και οργάνωσης, σε αυτήν την αστική δημοκρατία. Προσπαθεί να αντιστρέψει τους όρους της μνημονιακής υπαγωγής, ίσως θα έλεγε κανείς, με όχι και τόσο επιθετικούς όρους όσο θα έπρεπε εις βάρος των ανώτερων μεσοστρωμάτων-αλλά ας έχουμε υπόψιν ότι δεν έχει και κανέναν σύμμαχο ως προς αυτό, ακόμα και η Αριστερά τον πολεμά διαρκώς!

Ο ΣΥΡΙΖΑ, εντούτοις, πρέπει να προσανατολιστεί περισσότερο στην παραγωγική αναδόμηση της χώρας, παράλληλα με την εξάρθρωση του παρασιτισμού και την σεισάχθεια εις βάρος της αστικής τάξης και των συμμαχικών της στρωμάτων. 80 δις έχουν φάει μόνο από το ΕΣΥ! Σε δεκάδες δις ευρώ, ακόμα, υπολογίζονται οι μαύρες καταθέσεις στο εξωτερικό. Τα ΜΜΕ, τα θαλασσοδάνεια, ακόμα, τα τρίγωνα της διαπλοκής-σε όλα αυτά τα αμαρτωλά σημεία η κυβέρνηση έχει ήδη ξεκινήσει την μάχη ώστε να κοινωνικοποιήσει για λογαριασμό του ελληνικού λαού τα απολεσθέντα κεφάλαια-την χαμένη του δικαιοσύνη.

Και είναι γεγονός ότι μπορεί και πρέπει να ολοκληρώσει όλες τις πτυχές των προσπαθειών της. Το ηθικό της πλεονέκτημα παραμένει: Επί δυο χρόνια οι εχθροί της-οι πολλαπλοί, όσο ποτέ άλλοτε δεν συνέβη με μια κυβέρνηση-την ξεψαχνίζουν από πάνω μέχρι κάτω, αλλά ίχνος βρωμιάς δεν μπορούν να της προσάψουν. Σε αντίθεση με τις δικές τους βρωμιές που βγαίνουν στο φως με καταιγιστικό ρυθμό. Και βγαίνουν επειδή η κάθε προσπάθεια εξυγίανσης του δημόσιου τομέα γίνεται ακριβώς μόνο ξηλώνοντας το παρασιτικό πλέγμα που τον είχε καταστήσει λάφυρο του. Για αυτό και θέλει τον χρόνο της η προσπάθεια.

Θαύματα δεν μπορεί να κάνει η κυβέρνηση, αλλά το παλεύει, και εν πάση περιπτώσει, έστω και επειδή έχει ισοπεδώσει τους μεταπολιτευτικούς όρους εναλλαγής στην διαχείριση της εξουσίας-έχει προχωρήσει την Ιστορία ένα βήμα μπροστά. Και παράγει, είπαμε και στην αρχή, πολλά συμπεράσματα για τις κοινωνικές αντιθέσεις σαν Αριστερά που δεν καταγγέλλει από την σιγουριά της αντιπολίτευσης, αλλά χρεώθηκε την ευθύνη από την θέση της διαχείρισης.

Από αυτήν την άποψη δεν ζούμε μόνο σε κρίσιμους καιρούς για την Αριστερά-όπως αρέσκονται καταστροφικά να αναφέρονται στον ΣΥΡΙΖΑ οι εξ αριστερών επικριτές τους-αλλά μπροστά σε μια μεγάλη ευκαιρία που γίνεται ήδη Ιστορία σε σχέση με την αληθινή ταξική πάλη των αληθινών ταξικών αντιθέσεων. Και αξίζει να υποστηρίξει προωθητικά κανείς την κυβέρνηση σε αυτήν την υπόθεση, πιο πολύ από ποτέ όσο περνά ο καιρός, ενάντια σε όλους τους εχθρούς της.

Και ενάντια σε όλα τα εγχώρια και διεθνή κέντρα που την υπονομεύουν λογαριάζοντας την σαν μια ιστορική, και παγκόσμια, ακόμα, παραφωνία. Ιδιαίτερα καθώς η παγκόσμια κρίση διαμορφώνει νέους ανταγωνιστικούς όρους, ακόμα πιο επιθετικούς, σε ιδεολογικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, όρους που αναπόφευκτα καθιστούν εξαιρετικά σύνθετο το τοπίο στην Ευρώπη και στον κόσμο-και ακόμα πιο επισφαλή την θέση της Ελλάδας σε αυτόν.

Ανδρέας Μπεντεβής

 

Posted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Έφυγε ο σ.Κώστας Γεωργακόπουλος

Posted by eamgr στο 23 Ιανουαρίου, 2017

Ακριβέ μας σύντροφε,kampana aristera

Στεκόμαστε σήμερα απέναντι σου και νιώθουμε να μας κοιτάζεις με απορία για την πίκρα και τα δάκρυα που μας προκαλεί ο ξαφνικός χαμός σου. Όμως έφυγες νωρίς κι αυτό μας ξεπερνάει όλους μας.

 Εσύ όμως έφυγες έχοντας κερδίσει όλα τα στοιχήματα με τη ζωή, την αξιοπρέπεια και τα ιδανικά σου.

Κέρδισες το στοίχημα στη δουλειά και στον αγώνα με τους συναδέλφους σου στη ΜΙΣΚΟ και σε όλο το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα της Πάτρας σαν συνδικαλιστής-εργάτης από κείνους που έσωσαν τη χαμένη τιμή του συνδικαλιστικού κινήματος σε καιρούς δύσκολους και σάπιους.

Κέρδισες το στοίχημα με τη ζωή, την οικογένεια και τους συντρόφους σου, παρόλο  που απέναντι σου η ζωή τσιγκουνεύτηκε σε χαρές και ήταν απλόχερη σε δυσκολίες και πολλές φορές σε πίκρες, τα πάντα όμως τα αντιμετώπισες  με χαμόγελο και ιώβεια υπομονή.

Δεν συμβιβάστηκες, δεν λύγισες, δεν νικήθηκες.

Νίκησες, ακριβέ μας σύντροφε.

Κέρδισες και την αρρώστια σου, κέρδισες και  στο τελευταίο στοίχημα όπως ο ίδιος μας είπες, να πας πρώτα στον Άγιο Λευτέρη με την αγαπημένη σου κόρη, το γιό και την γυναίκα σου και μετά στον Άγιο Κωνσταντίνο.

Φεύγεις νικητής και κερδισμένος.

« Ζωγράφισες έναν ήλιο στο ταβάνι

μίλησες με τ’ αγέρι της νυχτιάς

και χόρεψες μαζί με τη σκιά σου

στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς»

Είμαστε σίγουροι ότι ακόμα και τώρα ψιθυρίζεις αυτούς τους στίχους του τραγουδιού που τόσο σου άρεσε στις πορείες και τις συγκεντρώσεις.

Μένουμε πίσω φτωχότεροι αλλά κερδισμένοι και εμείς που σε γνωρίσαμε και αγωνιστήκαμε μαζί σου για έναν καλύτερο κόσμο.

Καλό σου ταξίδι σύντροφε !

Τη Δευτέρα 23/1/17 στις 3 μ.μ. στον Άγιο Κωνσταντίνο στην Αγυιά θα γίνει η κηδεία 

 

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΠΕΤΡΟΥΛΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ

Posted by eamgr στο 10 Ιανουαρίου, 2017

temponeras

Όπου κι αν ψάξουμε στη μελλοντική μνήμη Νίκο Τεμπονέρα θα είσαι στήριγμα να ακουμπήσουμε το βλέμμα  μας,κι ας πέρασαν 26 χρόνια από κείνο το χειμωνιάτικο βράδυ του Γενάρη του ’91.

Από το βράδυ που οι παρακρατικοί λοστοί έβαλαν σημάδι τη ζωή και τη γνώση.

26 χρόνια πέρασαν από το βράδυ που ο αγωνιστής δάσκαλος  Νίκος Τεμπονέρας πλήρωσε με την ίδια τη ζωή του την υπεράσπιση των μαθητών του, των νέων παιδιών, για να υπάρχει ελπίδα.

…Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα……

Παρακολουθήστε τα βίντεο από τη συγκέντρωση μνήμης, τιμής και αγώνα,

26χρόνια μετά τη θυσία του αγωνιστή δάσκαλου Νίκου Τεμπονέρα

Posted in Επικαιρότητα, Μετανάστες | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ!

Posted by eamgr στο 8 Ιανουαρίου, 2017

Όλοι μας σύντροφοι του Ν. Τεμπονέρα 26 χρόνια μετά το Γενάρη του ’91, στοιχιζόμαστε και πάλι εδώ.

Δίπλα στα κόκκινα σημάδια από το αίμα του και το αίμα χιλιάδων μαρτύρων του λαού μας που οριοθετούν τον κόσμο μας.afissa-2017-2col

Σημάδια που οριοθετούν την κοινωνία των αξιών της εργασίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης, του διεθνιστικού ουμανισμού, της δημοκρατίας και της προόδου, από τις δυνάμεις του νεοφιλελεύθερου εκβαρβαρισμού, της εκμετάλλευσης, της γενικευμένης διαφθοράς, του κοινωνικοπολιτικού εκφασισμού, των πολέμων.

Είναι η περίοδος του Γενάρη του ’91 που ο νεοφιλελεύθερος καπιταλιστικός Μινώταυρος επιδιώκει να θεμελιώσει και να επιβάλλει άμεσα την απόλυτη κυριαρχία του στον νεοελληνικό κοινωνικό μετασχηματισμό και μάλιστα με ρυθμούς και όρους σαδιστικούς για την εργασία, την κοινωνία, την δημοκρατία.

Νεοφιλελευθερισμός και νεοφασισμός σε κάθε μορφή και έκφραση όπως σήμερα που κατακλύζουν την Ευρώπη και όχι μόνο, χέρι-χέρι σε ενιαίο μέτωπο κράτους και παρακράτους αμφισβητούν την κοινωνική υπόσταση του ανθρώπου την ίδια την υπαρξιακή οντότητα του ως ενότητα συνείδησης και είναι.

Ο Ν. Τεμπονέρας δεν ήταν κάποιος μυθικός Ηρακλής, δεν ήταν και δεν ήθελε νάναι ο τύπος του ήρωα. Ήταν ο άνθρωπος που αγαπούσε και χαιρόταν τη ζωή σαν ένας από μας με αρετές και αδυναμίες. Ο μέσος λαϊκός άνθρωπος. Όμως με προσανατολισμό και ιδανικά.

Με αυτά οδηγό την κρίσιμη στιγμή ταύτισε την υλική του υπόσταση με την συνειδησιακή του συγκρότηση, με την ανθρώπινη υπόστασή του δηλαδή, και προχώρησε. Η συνειδησιακή υπόσταση της ύλης, η ανθρώπινη κοινωνική υπόσταση της, έπρεπε να αναδειχτεί όπως ακριβώς ήταν. Ανώτερη από τις τυφλές, φυσικές δυνάμεις και από τις δυνάμεις των ενστίκτων.

Καμιά ταλάντευση στην επιλογή. Ο μαθητικός αγώνας ήταν απόλυτα αναγκαίο κοινωνικό οξυγόνο. Η συγκυρία απαίτησε την σπονδή της ζωής του σ΄ αυτή την κοινωνική αναγκαιότητα. Έτσι κράτησε ψηλά το λυχνάρι των ιδανικών του και προχώρησε με χαμόγελο παίζοντας τον άνθρωπο. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Γι’ αυτό από εκείνο το βράδυ, ο Ν. Τεμπονέρας ανήκει σ’ όλους και στον καθένα.

26 χρόνια… Από τη βραδιά που ο Νίκος Τεμπονέρας έγινε «δρόμος», «σχολικό συγκρότημα», «μνημείο», αλλά και αναφορά αγώνων και ζωής. Από τότε με όλες τις μαθητικές γενιές μέχρι σήμερα, κρατάει μαζί τους ακούραστα τα πανό και τις σημαίες των αγώνων για να υπερασπίζονται τους κοινωνικούς αγώνες σαν την αναντικατάστατη απελευθερωτική διαδικασία της κοινωνίας.

Για να υπερασπίζονται το σχολειό της γνώσης που απελευθερώνει τον άνθρωπο και την εργασία, απέναντι στο δήθεν σχολειό που χρησιμοποιεί την γνώση για να σκλαβώνει την εργασία και να εξανδραποδίζει τον άνθρωπο.

Στο σημερινό ιστορικό και κοινωνικό γίγνεσθαι συγκροτούνται αναπότρεπτα σταυροδρόμια που απαιτούν απαντήσεις όχι σε λεπτομέρειες, δευτερεύουσες αντιθέσεις και αντιφάσεις, αλλά στα κεντρικά ζητήματα ουσίας που θα διαμορφώνουν την επόμενη φάση της ιστορικής αναγκαιότητας. Τότε το ατομικό, το ενικό, το ειδικό πρέπει να ταυτοποιηθεί με τις αξίες του γενικού, του καθολικού.

Η κοινωνία της εργασίας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης πρέπει να οριοθετηθεί αποφασιστικά από τις δυνάμεις της ανταγωνιστικής αποκοινωνικοποίησης του ανθρώπου, από τις δυνάμεις της βαρβαρότητας και του ολοκληρωτισμού. Να υπερασπιστεί την εργασία και την κοινωνία ως παράγοντες απελευθέρωσης του ανθρώπου και όχι ως παράγοντες εξανδραποδισμού και υποδούλωσης.

Στους αγώνες γι αυτή τη οριοθέτηση, άξιοι λαϊκοί αγωνιστές έχουν τη δική τους ξεχωριστή και καθοριστική συνεισφορά, αφήνουν το στίγμα τους, αναδείχνονται ταγοί και οδηγοί της κοινωνίας.

Να γιατί ο Νίκος Τεμπονέρας πέρασε πρώτος αυτή τη πόρτα και με το αίμα του την ξαναέδωσε στους μαθητές και τη κοινωνία σαν παράθυρο γνώσης, δημοκρατίας και κοινωνικής αλληλεγγύης.

Να γιατί ο Παύλος Φύσσας κράτησε με το αίμα του λεύτερα τα σοκάκια και τις πλατείες της Αμφιάλης.

Η θυσία και η μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα δεν έχει πολιτικούς ιδιοκτήτες, είναι αναφορά αγώνων λαού και νεολαίας. Εκφράζει και αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο στην πιο ολοκληρωμένη κοινωνική του υπόσταση. Αυτό το κομμουνιστικό ιδανικό χρέωσε στους τοτινούς του συντρόφους να προσεγγίζουμε και να υπερασπιζόμαστε.

Φίλοι και συναγωνιστές, ο Νίκος Τεμπονέρας μετείχε και παρήγαγε ιδεολογία και πολιτική ως μέλος και στέλεχος μιας πολιτικής συλλογικότητας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου. Μιας συλλογικότητας που έκανε και κάνει κάθε προσπάθεια να φανεί αντάξια της μνήμης και της θυσίας του.

Γι αυτό θεώρησε και θεωρεί προσβολή στη μνήμη του και τη θυσία του να προβάλει έστω και σαν υπόνοια οποιαδήποτε αξίωση πολιτικής ιδιοκτησίας σ’ αυτά.

Οι λαϊκοί αγωνιστές δεν έχουν ανάγκη από ιδιοκτήτες και διαμεσολαβητές των αγώνων και της θυσίας τους.
Η αριστερά δεν παράγει, δεν μπορεί να παράγει εμπορεύματα που θέλουν μάλιστα ιδιοκτήτες. Παράγει αξίες, διαμορφώνει κοινωνικά υποδείγματα που μπορούν να θεμελιώσουν συλλογικότητες ακόμη και στις πιο άγριες συνθήκες του καπιταλισμού που αντιστοιχούν από κάθε άποψη στις σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές κοινωνικές σχέσεις που επαγγέλλονται.

Αυτά γράφει για τους συντρόφους του η πολιτική διαθήκη του Νίκου Τεμπονέρα.

Σ’ αυτή πασχίζουμε να ανταποκριθούμε και νοιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό.

«…Έπαιξες τους δείχτες του ρολογιού που κατεβαίνουν από τα μεσάνυχτα.
Έπαιξες τη φωνή της ελπίδας εκεί που δεν υπήρχε φωνή.
Η πλατεία ήταν έρημη. Η πατρίδα είχε φύγει.
Ήταν καιρός! Δε βάσταξε η καρδιά του περισσότερο!
Άναψες κάτω από το σακάκι σου το πρώτο κλεφτοφάναρο.
Καρδιά των καρδιών! Σκέφτηκες τον ήλιο και προχώρησες.
Ανέβηκες στο πεζοδρόμιο και έπαιξες τον Άνθρωπο!»

ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ!

(Αποσπάσματα από τις ομιλίες του γραμματέα του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου, Μιχάλη Βασιλάκη, σε παλαιότερα πολιτικά μνημόσυνα για τον Νίκο Τεμπονέρα.)

Αύριο Δευτέρα , στις 6 το απόγευμα,

η φετινή συγκέντρωση στον τόπο της θυσίας, στο σχολικό συγκρότημα Τεμπονέρα στην Πάτρα

Posted in Επικαιρότητα, Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

26 χρόνια μετά

Posted by eamgr στο 3 Ιανουαρίου, 2017

Το παλικάρι που ‘πεσε μ’ ορθή την κεφαλή του
δεν το σκεπάζει η γης ογρή, σκουλήκι δεν τ’ αγγίζει

Φτερό στη ράχη του ο σταυρός κι όλο χυμάει τ’ αψήλου
και σμίγει τους τρανούς αϊτούς και τους χρυσούς αγγέλους.

 Γιάννης Ρίτσος   (Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας 1968-1970)

afissa-2017-2col

Posted in Επικαιρότητα, Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: | Leave a Comment »