Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Ιουνίου 2016
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.   Ιολ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Κατάλογος

Δημοκρατία του κολλαγόνου:Όχι κόμματα, όχι χρώματα, όχι συνδικάτα.

Posted by eamgr στο 15 Ιουνίου, 2016

»Όχι κόμματα, όχι χρώματα, όχι συνδικάτα». Το διαχρονικό σύνθημα του εθνικισμού κυρίαρχο σύνθημα στα χείλη της ψευτοαστικής τάξης και των παρασιτικών συμμάχων της. Με αυτό διεκδικούν την κοινωνική ηγεμονία, σε αυτό οφείλει να αντιπαραθέσει η κοινωνία των εργαζομένων το δικό της σχέδιο ηγεμονίας. Και αυτό δεν αφορά την σημερινή, ή παρόμοιες με την σημερινή, συγκέντρωση, αλλά ένα βαθύ ιδεολογικό ζήτημα που η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό επιδιώκει να απαντήσει από αρνητική μεριά μέσα στην συνολική κρίση ταυτότητας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Ανεξάρτητα από την επιρροή, ή και από την γελοιότητα, του κινήματος »για την δημοκρατία του κολλαγόνου», αν οι πολιτικοί ηγέτες της πλατφόρμας του ΝΑΙ δεν ήταν τόσο απαξιωμένοι σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνικής συνείδησης θα μπορούσαν ίσως να διεκδικήσουν κάτι καλύτερο για την (αντι)κοινωνική τους συμμαχία, επειδή κατά τα άλλα συγκροτείται ένα σκληρό και επικίνδυνο μέτωπο φασιστονεοφιλελευθερισμού (της τάξης του 30%) που παρεμβαίνει μόνιμα και συντονισμένα τις πολιτικές εξελίξεις, με μια αρκετά ομογενοποιημένη σε αντίστοιχη κατεύθυνση φρασεολογία.

Οπωσδήποτε υπάρχει μία κρισιακή βάση και για τα τρία ζητήματα που θίγονται, και που για αυτόν τον λόγο  απαιτούνται σοβαρές επαναθεωρήσεις για λογαριασμό του λαϊκού κινήματος τόσο αναφορικά με το αντιπροσωπευτικό περιεχόμενο και την ταξική αναφορά των κομμάτων, όσο και για τον βασικό εχθρό της εποχής μας, την άχρωμη αποϊδεολογικοποίηση, αλλά σαφώς και για την ανάταση σε αληθινά ταξικούς και συμμετοχικούς/αντιπροσωπευτικούς όρους των εργατικών συλλογικοτήτων. Μια θεσμική, μάλιστα, κατοχύρωση του ρόλο αυτών των συλλογικοτήτων-γιατί όχι και στο επίπεδο συμμετοχής τους στην άσκηση της νομοθετικής εξουσίας;-θα μπορούσε, παράλληλα με ευρύτερες διεργασίες και συσσωματώσεις, να βγάλουν από το θλιβερό του τέλμα το εργατικό κίνημα, που τόσο εύκολα οι εχθροί του βρίσκουν χώρο για να το περιθωριοποιήσουν ή/και να το καταστήσουν και πηγή της εθνικής χρεοκοπίας!

Θα χρειαζόταν μια σοβαρή ταξική ανάλυση γύρω από το ποια ακριβώς ταξικά στρώματα συγκρούονταν πριν και κατά την διάρκεια των μνημονίων. Συχνά ξεπροβάλλει ο κίνδυνος μια τέτοια ανάλυση να αποφευχθεί με τοποθετήσεις του στυλ: »είναι ίδιοι ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ», »μόνο τεχνητές οι διαφορές», που όλες τους υποκύπτουν τελικά στον λαθεμένο άξονα μνημόνιο-αντιμνημόνιο, ο οποίος καπέλωσε ολόκληρον τον πολιτικό λόγο, την ταξική πάλη και σίγουρα αιχμαλώτισε σύσσωμη την Αριστερά.

Είναι κρίμα για την Αριστερά που τείνει να ανακαλύπτει συνομωσιολογικούς όρους (του στυλ »το παιχνίδι είναι στημένο και από πριν κανονισμένο, όλοι βολεύονται από τις συγκεντρώσεις της αντιπολίτευσης») πίσω από το νέο, και με τα αντίστοιχα περιεχόμενα ή και υποσημαινόμενα τους, δίπολο Δεξιάς/Αριστεράς. Αρνούμενη έτσι τους ταξικούς όρους που συγκροτούν τα δίπολα, και, τελικά, την ίδια την δυνατότητα του λαού μας να επέμβει σε αυτά. Αν η αυτοαποκαλούμενη επαναστατική Αριστερά αδυνατεί να σπρώξει τα δίπολα προς τα πιο Αριστερά, αυτό δεν σημαίνει ότι τα δίπολα δεν υπάρχουν, δυστυχώς, ως τέτοια.

Η Αριστερά πέρασε ολόκληρη την περασμένη δεκαετία εγκλωβισμένη στο σύνθημα του ΚΚΕ: »ΝΔ-ΠΑΣΟΚ το ίδιο κόμμα». Ένα απόλυτα λαθεμένο σύνθημα που παρέβλεψε όλους τους αντιθετικούς όρους με βάση τους οποίους δεν μπορούσαν αυτά τα κόμματα να είναι και να εκλαμβάνονται ως ίδια-έστω και αν εκπροσωπούσαν την ενσωμάτωση της συμμαχίας των 2/3 στην νεοελληνική πραγματικότητα (για το ότι δεν ήταν ίδια κόμματα το απέδειξε και η εξέλιξη του καθενός στην μνημονιακή περίοδο). Μπορεί να τέμνονταν στην μεσαία τάξη, αλλά είχαν άλλες καταβολές και άλλη βάση. Εξάλλου, αυτή η θεωρία θα ήταν κατά κάποιον τρόπο εύστοχη αν συνοδευόταν και από την ελάχιστη έστω παραδοχή της ταξικής ηγεμονίας που εκπροσωπούσε, και ακόμα ηγεμονεύει, η συμμαχία των 2/3.

Η νεόκοπη θεώρηση ότι »ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ είναι το ίδιο κόμμα» δεν είναι μόνο αστεία, είναι βαθιά αντιδιαλλεκτική, κινείται στα όρια της εγκατάλειψης της ταξικής και ιδεολογικής διαπάλης, εν είδη ενός νέου αναχωρητισμού καθαρότητας. Όμως ούτε ποτέ υπήρξε, ούτε και θα υπάρξει κοινωνία με ιδεολογική ενότητα, παρά μονάχα προχωρά με τις αντιθέσεις της και τις αντιφάσεις της.

Με λίγα λόγια, και πριν από την μνημονιακή υπαγωγή, αλλά και τώρα χρειάζεται μια αφήγηση που να ξεχωρίζει από όρους προδοσίας, αιχμαλωσίας, κοροϊδίας, κτλ: Είναι αναντίστοιχο με την πραγματικότητα και υποτιμητικό για τον λαό μας να θεωρεί κανείς ότι πάντοτε κάποιος τον κοροϊδεύει. Θα ήταν πολύ καλύτερο αν ομολογούσαμε ότι μέχρι το 2009 η συμμαχία των 2/3 σε εκλογικό επίπεδο εξέφραζε το 80%-90% της κοινωνίας, το αφήγημα περί δυνατής Ελλάδας μέσα στην ΕΕ τσάκιζε κάθε άλλη κουβέντα.

Τώρα που η θέση της Ελλάδας μέσα στην ΕΕ είναι εξαιρετικά συγκεκριμένη το προνομιούχο 1/3 επιχειρεί να σύρει προς την δική της συμμαχία τα μεσοστρώματα, με όρους τρομοκράτησης: »Μπορείτε να πάτε και παρακάτω»-από το »μπορείτε να πάτε και παραπάνω», της περασμένης δεκαετίας.

Η πλατφόρμα του ΝΑΙ κινείται με καθαρούς ταξικούς προσανατολισμούς, και για αυτό εξακολουθεί να αγωνιά γιατί στον ΣΥΡΙΖΑ βλέπει εκείνο που δεν βλέπει η υπόλοιπη Αριστερά: Βλέπει μια προοπτική. Επικίνδυνη για εκείνους, επειδή φοβούνται ακόμα και την παραμικρή αλλαγή του στάτους της ζωής και της εξουσίας τους. Δεν αντέχουν όχι μια επαναστατική κυβέρνηση, αλλά ούτε την ελάχιστη ανακατανομή, ακόμα και από μια κυβέρνηση που διστάζει για κάτι παραπέρα.

Θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα για το ακόμα ανεκπροσώπητο 30% των από κάτω να εκμεταλλευόντουσαν αυτή την κυβέρνηση από την δική τους μεριά. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει με τους υπάρχοντες όρους του λαϊκού κινήματος. Αυτό για να γίνει πρέπει η ταξική πάλη να εκδηλωθεί πολύ πέρα από τους εκλογικούς όρους, με βάση τους οποίους συνήθως αρχίζει και τελειώνει τις εκτιμήσεις της η Αριστερά. Η θεωρία του κακού και αντιλαϊκού διαχειριστή δεν είναι επαναστατική θεωρία αλλά περισσότερο ένα άλλοθι για την συνολική ήττα και ανεπάρκεια για μια καθολική ανάταση του λαού μας στα-έστω, να συμφωνήσουμε- διακριτά αυτά χρόνια της μνημονιακής υπαγωγής.

Ανδρέας Μπεντεβής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: