Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ παντός καιρού!

Posted by eamgr στο 25 Μαΐου, 2016

Για να πάρεις μια σωστή απάντηση, πρέπει να κάνεις την σωστή ερώτησησυρια

Όλες, σχεδόν, οι μετά το 1989 επεμβάσεις σε έθνη-κράτη ανά την υφήλιο γίνονταν με το πρόσχημα ότι »δεν κάνουν εκλογές». Παράλληλα, οι εκλογές αποτελούσαν το όριο μη επέμβασης του ιμπεριαλισμού. Όμως, λήγει αυτή η περίοδος. Και όχι απαραίτητα με τον οικονομικό στραγγαλισμό (Ελλάδα, Βενεζουέλα), ή με καλυμμένα πραξικοπήματα (Ουκρανία). Έχουμε και σύνθετες καταστάσεις, αν είναι αναγκαίο και εφικτό: Στην Βραζιλία έριξαν την Ντίλμα Ρούσεφ με πρόσχημα συμπτώματα διαφθοράς στελεχών της κυβέρνησης της (και όχι της ίδιας προσωπικά), φέρνοντας στην θέση της μια ομάδα ανδρείκελων, υπόδικων ανθρώπων της παλιάς χούντας.

Ασφαλώς στο πρόσωπο της μετριοπαθούς σοσιαλδημοκράτισσας Ρούσεφ τιμωρούν της προσπάθεια ενός ολόκληρου λαού να φύγει από το καθεστώς μιας αποικίας υπό δικτατορία. Ενδεικτικά η κυβέρνηση ανδρείκελων το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να καταργήσει το υπουργείο Πολιτισμού, το οποίο συμβόλιζε με την συγκρότηση του έπειτα από την ανατροπή της δικτατορίας, την νίκη της δημοκρατίας. Χιλιάδες βραζιλιάνων με πορείες αυτή την βδομάδα ακύρωσαν αυτή την προσπάθεια.

Τιμωρούν, επίσης, την εξέλιξη της Βραζιλίας σε περιφερειακή δύναμη που διατηρεί στενές σχέσεις με τον βασικό ιμπεριαλιστικό ανταγωνιστή των ΗΠΑ, τον άξονα Ρωσίας-Κίνας. Συνολικά οι ΗΠΑ προσπαθούν να πάρουν την ρεβάνς από την διαδικασία απεξάρτησης από την επιρροή τους αρκετών χωρών στην Λ.Αμερική, που διάλεξαν τον δύσκολο μα περήφανο δρόμο της εθνικής ανεξαρτησίας, με σοσιαλιστική κατεύθυνση.

Ολόκληρος ο κόσμος εξελίσσεται σε ιμπεριαλιστική περιφέρεια. Και τα περιθώρια ύπαρξης έξω από αυτήν στενεύουν μαζί με την διόγκωση των κρισιακών αδιεξόδων. Και εδώ ακριβώς μπαίνει το ζήτημα: Οφείλουν, ναι ή όχι, να υποστηρίξουν οι αριστερές δυνάμεις κυβερνήσεις που απέχουν από τη δική τους ιδεολογική καθαρότητα; Γιατί, για παράδειγμα, είδαμε το σύνολο σχεδόν από την ελληνική Αριστερά να πανηγυρίζει για την ανατροπή του »αποστάτη Καντάφι».

Κι έπειτα είναι και ο άλλος σχετικισμός: Λέει ο άλλος, »δεν με νοιάζει που κηρύσσουν παράνομη την αναφορά στο κομμουνιστικό παρελθόν της χώρας στην Πολωνία, μια και κρίνω ολοκληρωτικό το καθεστώς εκείνο». Ναι, αλλά το ερώτημα δεν είναι αν συμφωνεί κανείς με εκείνο το καθεστώς, αλλά αν συμφωνεί με την λογοκρισία, ή με την εξομοίωση του σοσιαλισμού με τον ναζισμό!

Για να πάρεις μια σωστή απάντηση, πρέπει να κάνεις την σωστή ερώτηση.

Και η σωστή ερώτηση δεν είναι αν οι κομμουνιστικές δυνάμεις, η Αριστερά, συμφωνεί με την Ρούσεφ, τον Μαδούρο, τον Κάστρο, τον Καντάφι, τον Άσαντ. Δυστυχώς δεν το έχουνε οι λαοί το πάνω χέρι για να βάζουν ερωτήματα, αλλά οι ιμπεριαλιστές, και εκείνοι βάζουν τα ερωτήματα. Και το βασικό εξ αυτών είναι: Υποκύπτεις στον δική σου σχετικιστική κρίση όταν καλείσαι να κρίνεις μια πραξικοπηματική επέμβαση, ή την κρίνεις μα βάση τα υπαρκτά της δεδομένα;

Αυτός ο σχετικισμός, που καταντάει καθαρός σολιψισμός, αρνείται στους λαούς το δικαίωμα να υπερασπιστούν το επίπεδο που έχουνε καταφέρει να φτάσουν τους κοινωνικούς σχηματισμούς, στο όνομα μιας ιδεολογικής θέσης που δεν εφαρμόζεται πουθενά στον πλανήτη.

Υπό ένα τέτοιο πρίσμα, η όλη προσπάθεια του ελληνικού λαού όλα αυτά τα χρόνια να ξεφύγει από την μνημονιακή υπαγωγή (η οποία πέρα από τις υπαρκτές οικονομικές της αιτίες βασικά έλκει την καταγωγή της από τους ιδιότυπους ευρωαμερικάνικους ανταγωνισμούς γύρω από την Ελλάδα στο φόντο μιας εξαιρετικά κρίσιμης γεωπολιτικής θέσης), η οποία κορυφώθηκε με το δημοψήφισμα και την όλη πορεία του 2015, θα ήταν πολύ πιο ωφέλιμο να ιδωθεί από την μεριά της ιμπεριαλιστικής παγκόσμιας περιφερειοποίησης και των διαδικασιών της. Από τους συσχετισμούς δύναμης, την άσκηση επιβολής και τις αντιθέσεις των μεγάλων παικτών πάνω στο σώμα μιας χώρας που στην νεότερη ιστορία της είχε να διαχειριστεί την θέση της στον χάρτη σαν πηγή κινδύνου περισσότερο παρά σαν ευκαιρία.

Δεν ζούμε ούτε στην Βυζαντινή, ούτε στην Οθωμανική περίοδο, ζούμε στην εποχή της ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης, με τις ισορροπίες τρόμου να συνθλίβουν λαούς, ενόψει εν γένει δυσμενών εξελίξεων, και μάλιστα με το πολύμορφο ιστορικό κίνημα των από κάτω, όπως διαμορφώθηκε τουλάχιστον στον 20ό αιώνα σε τέλμα, αν όχι και σε παραλυτική αποσύνθεση, έπειτα από την ιστορική του ήττα στην μάχη του κεφαλαιοκρατικού/ιμπεριαλιστικού με το σοσιαλιστικό/εθνοανεξαρτησιακό στρατοπέδου.

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: