Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Μαΐου 2016
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μαρ.   Ιον. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Κατάλογος

Πρωτομαγιά παγκόσμια ημέρα της εργατικής τάξης

Posted by eamgr στο 4 Μαΐου, 2016

Πρωτομαγιά, η παγκόσμια ημέρα της εργατικής τάξης. Της μεγάλης πλειονότητας που συγκροτεί τον κόσμο μας, και που όμως τείνει να περιθωριοποιηθεί οριστικά σαν τάξη-μαζί της και η εργασία σαν αξία- στην κορυφαία στιγμή του περάσματος της ανθρωπότητας στον αποκοινωνικοποιημένο πλασματικό πλανήτη της καθολικής αλλοτρίωσης. Όπου το ανθρώπινο εξαφανίζεται μέσα από τον άνθρωπο.

Η εργασία αποτελεί την βασικότερη διαφοροποίηση του ανθρώπου σε σχέση με ολόκληρο το ζωικό βασίλειο. Είναι ο στοιχειώδης όρος για την αναπαραγωγή του είδους, καθώς και για την ανάπτυξη της αυτοσυνείδησης του ανθρώπου.

Στον καπιταλισμό, με την μισθωτή μορφή της, η εργασία αλλοτριώνει τον άνθρωπο, τον αποξενώνει από τον εαυτό του, από τον περίγυρο του, από την ίδια την διαδικασία της εργασίας και από τα παράγωγα της- τα οποία έτσι αντί για παράγωγα της εργασίας αυτονομούνται και παρουσιάζονται σαν φετιχοποιημένα είδωλα της ανταγωνιστικής κατανάλωσης, φτιάχνουν τον αλλότριο κόσμο των εμπορευμάτων.

Αυτή είναι μια κλασική περίπου περιγραφή της εργασίας και του ρόλου της στην κοινωνική αναπαραγωγή μέσα στον καπιταλισμό.

Από όλες τις απόψεις, σήμερα ζούμε το τέλος της μισθωτής εργασίας, την απαξίωση της ζωντανής εργασίας, ζούμε στην εποχή όπου η εργασία παύει να αποτελεί όρο συμμετοχής στην κοινωνική αναπαραγωγή, απαξιώνεται πλήρως σαν όρος συμμετοχής στη διανομή του κοινωνικού προϊόντος του ατομικού εργάτη.

Για αυτό, ακόμα και το κλασικό σύνθημα του αναρχισμού «Όχι στη μισθωτή σκλαβιά», μοιάζει ανεπίκαιρο, από μία αντιδραστική όμως σκοπιά, καθώς στα σύγχρονα παγκόσμια-με όρους μιας πρωτοφανούς, μάλιστα διεθνούς, κινητικότητας, στα όρια της στρατιωτικοποίησης, του εργατικού δυναμικού-σκλαβοπάζαρα του νεοφιλελευθερισμού η μισθωτή σκλαβιά έχει μετατραπεί σε απλήρωτη και ανασφάλιστη σκλαβιά χωρίς άλλους επιθετικούς προσδιοριστικούς!

Αν στα πλακάτ των απεργών-με τους δεκάδες νεκρούς ανάμεσα τους- της Πρωτομαγιάς του Σικάγο το 1886 έγραφε: «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ελεύθερος χρόνος, 8 ώρες ύπνος» για να παλέψουν-καταργώντας την- την 12ωρη και 14ωρη εργασία, σήμερα, κοντά ενάμιση αιώνα αργότερα, η εργασία δεν αντιστοιχεί σε επιβίωση, δεν αρκεί για αυτήν, ο χωροχρόνος της έχει απλωθεί ακόμα περισσότερο από το 12ωρο, ενώ ολόκληρος ο ελεύθερος χρόνος του ανθρώπου έχει μετατραπεί και εκείνος σε ελεγχόμενο διάστημα αναπαραγωγής της ιδεολογίας της κατανάλωσης και της αποκοινωνικοποιημένης εξατομίκευσης.1ΜΑΗ

Αν οι απεργοί του Σικάγο διεκδικούσαν ένα μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα που τούς αναγνώριζονταν ότι οι ίδιοι έφτιαχναν, σήμερα η εργατική τάξη πρέπει να αποδείξει το άλλοτε αυτονόητο, έτσι που εδώ και μερικές δεκαετίες τα παράγωγα της εργασίας μοιάζουν λες και είναι ουρανοκατέβατα, προϊόντα μιας αόρατης διαδικασίας με άγνωστους φορείς: Ποτέ άλλοτε η εργασία ως προς την οργάνωση της δεν ήταν τόσο κοινωνικοποιημένη, ενώ παράλληλα τα παράγωγα της άλλο τόσο εμφανίζονται ξένα και αδιάφορα ως προς την προέλευση τους.

Ο νεοφιλελευθερισμός τείνει να καταργήσει την μισθωτή εργασία και μαζί της κάθε απελευθερωτικό στοιχείο που την συνοδεύει έτσι όπως με διαμορφώθηκε με απερίγραπτους αιώνιους αγώνες σαν κοινωνική σχέση. Διαβάζουμε: «Ο πλήρης και ολοκληρωτικός καταναγκασμός του ατομικού εργάτη οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά , ιδεολογικά , είναι το περιβάλλον της πιο αποδοτικής κατανάλωσης της εργατικής δύναμης , το περιβάλλον του μέγιστου κέρδους, των αφηρημένων χρηματιστηριακών αγορών , που πρέπει να λειτουργούν ακόμη και σε συνθήκες πλήρους κοινωνικής και βιολογικής απονέκρωσης !»
Η συντριβή του κράτους Πρόνοιας που διαρθρώθηκε τις περιόδους της πιο ώριμης μισθωτής εργασίας σαν βασικής κοινωνικής σχέσης της καπιταλιστικής αναπαραγωγής συντελέστηκε με την συντριβή των απελευθερωτικών χαρακτηριστικών που περιείχε η μισθωτή εργασία , στην αντιπαλότητα της με το κεφάλαιο στα πλαίσια του νόμου της αξίας με την διεκδίκηση μέρους της απλήρωτης εργασίας , από την εργατική τάξη.

Η συντριβή του κοινωνικού κράτους και η αναίρεση από το κεφάλαιο των απελευθερωτικών χαρακτηριστικών της μισθωτής εργασίας δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα της ωμής καταστολής του αστικού κράτους. Ήταν και είναι αποτέλεσμα και της πολύχρονης ιδεολογικής παρέμβασης του νεοφιλελευθερισμού στην κοινωνία και στην ίδια την εργατική τάξη. Πολιορκούμενη μάλιστα από έναν ασύμμετρο καταναλωτισμό του παρασιτισμού σε στρώματα της κοινωνίας και της εργατικής τάξης δημιουργείται μια εχθρική συνείδηση στην εργασία, με σοβαρές συνέπειες στην εργατική αλληλεγγύη και την αποτελεσματικότητα των αγώνων των εργαζομένων στον κατακερματισμό τους , στην έλλειψη πολιτικού προσανατολισμού.» (ανακοίνωση του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου για την Πρωτομαγιά του 2008).

Ολόκληρη η ζωή ενός σύγχρονου ανθρώπου έχει μετατραπεί σε μια διαρκή εργασία, θυσία προς το κεφάλαιο, το οποίο παράλληλα απαλλάσσεται από τις κλασικές του δεσμεύσεις που παρήγαγαν οι θεσμικές κατακτήσεις της εργατικής τάξης. Πότε άλλοτε στην ιστορία του καπιταλισμού δεν ήταν τόσο ξεχαρβαλωμένες οι σχέσεις εργασίας, τόσο παραδομένες στην εξατομίκευση σε ένα καθεστώς στα όρια της μαφιόζικης αυτοτέλειας σε σχέση με το συνολικό συνταγματικό πλαίσιο-που και αυτό εξάλλου βαδίζει σε μία αντίστοιχη συνολική αποδιάρθρωση. Η μετατροπή των εργασιακών σχέσεων σε νόμιμο Γκουαντανάμο αποτελεί μόνο το πρώτο-και στοιχειώδες-μέσο για τον συνολικό εκφασισμό της κοινωνίας.

Για να πάρουν ένα σύγχρονο και αληθινό νόημα οι αγώνες της εργατικής τάξης χρειάζεται ένας σοβαρός ιδεολογικός και πολιτικός επανακαθορισμός της αξίας της εργασίας και των φορέων της. Χρειάζεται να έχουμε στην βάση της επαναστατικής πολιτικής μας πως οι κοινωνίες που ονειρευόμαστε θα έχουν ακριβώς εκείνες στο κέντρο τους την εργασία-σε αντίθεση με τον μικροαστικό δήθεν επαναστατικό πρόταγμα του τέλους της εργασίας-, απελευθερωμένη όμως από τα δεσμά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Ειδικά για την χώρα μας, η επαναθεμελίωση της εργατικής τάξης και της αξίας της εργασίας στα πλαίσια μιας συνολικής παραγωγικής ανασυγκρότησης αποτελεί τον μόνο αναγκαίο και ικανό όρο για την εθνικής ανεξαρτησία και τον επαναπροσδιορισμό της θέσης της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Εξάλλου η εργατική τάξη και μόνο πολέμησε για την Ελλάδα σε ολόκληρη την πορεία της σαν κοινωνικό σχηματισμό, αυτή και μόνο θα μπορούσε να την πάρει στην πλάτη της και σήμερα που αντιμετωπίζει τις συνέπειες πολλαπλών κρίσεων.

Αυτή η πορεία δεν μπορεί παρά να περνάει πάνω από όλα τα κλασικά και χρεοκοπημένα-χρήσιμα μόνο σαν παραδείγματα μιας άλλης εποχής-σχήματα αντιπροσώπευσης, από την βάση της κοινωνίας μέχρι τους πολιτικούς της σχηματισμούς, ακόμα και εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται σαν επαναστατικοί, όμως είτε έχουνε αποβάλλει την εργατική τάξη από το λεξιλόγιο τους, είτε την επικαλούνται σαν μέσο κεφαλαιοποίησης ψήφων εν είδη πολιτικού μάρκετινγκ.

Για την εργατική αυτονομία, για να πάψουν να είναι πολιτικά αόρατοι, στατιστικοί αριθμοί -και μάλιστα κάτω από το κλάσμα της επιβίωσης- οι άνθρωποι της εργασίας, οι άνθρωποι που συγκροτούν τον υλικό και πνευματικό μας κόσμο. Η ελπίδα και η καρδιά ενός άκαρδου κόσμου, πριν να αλλοτριωθούν και εκείνοι οριστικά.

 

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: