Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΔΕΝ ΤΙΜΑΡΙΟΠΟΙΕΙΤΑΙ, ΜΟΝΟ ΝΙΚΑΕΙ ΑΚΟΜΑ, ΣΕ ΠΕΙΣΜΑ ΟΛΩΝ

Posted by eamgr στο 16 Νοέμβριος, 2015

Η σιδερόφραχτη πύλη στην οδό Πατησίων, ένα ζωντανό μνημείο, δίπλα και κόντρα στο αρχιτεκτονικό σχέδιο της σύγχρονης εμπορευματοποιημένης πόλης-κοινωνίας, μια πύλη που οριοθετεί ακόμα τον κόσμο της αλληλεγγύης, ενώ στον κόσμο σηκώνονται νέα τείχη, και πολλαπλές διαφοροποιήσεις, συγκροτούνται στρατηγικές για νέα μίση, νέους φόβους, νέους πολέμους.OIKODOMOI POLYTEXNEIO

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν η συνέχεια του λαϊκού εθνοαπελευθερωτικού αγώνα του ΕΑΜ, του Δεκέμβρη του 1944, του ΔΣΕ. Έπρεπε, και τόλμησε για αυτό, να βάλει τα στήθη του μπροστά στο διαχρονικό δεξιό δοσίλογο καθεστώς, με την διαφορά, όμως, ότι αυτή την φορά θα το νικούσε, και μάλιστα με όρους ανεπίστρεπτους! Η «Γενιά του Πολυτεχνείου» δεν υπήρξε, όχι τουλάχιστον με τον αταξικό προσδιορισμό που της προσάπτουν οι εχθροί της εξέγερσης, υπήρξε όμως μια νέα φουρνιά της αγωνιστικής νεολαίας , η οποία οργάνωσε και διεκπεραίωσε μια νέου τύπου αχειραγώγητη από κομματικούς παράγοντες και αντίστοιχα συμφέροντα λαϊκή εξέγερση «από το μέλλον».

Μόνο αυθόρμητη δεν ήταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου, καθώς όλες οι ταξικές/κοινωνικές αιτίες για αυτήν ήταν ακέραια ώριμες, έστω και εν υπνώσει. Αλλά ήταν από μία άποψη μια πρώιμη απάντηση στο διευρυμένο κενό εκπροσώπησης της εργατικής τάξης από τις δυνάμεις με αναφορά στον μαρξισμό που ήδη σχηματίζονταν πριν από την δικτατορία, για να αποκαλυφτεί με καθοριστικούς για τον λαό και για την ίδια την χώρα όρους στην περίοδο της Μεταπολίτευσης.

Όλες οι απόπειρες ενεχυρίασης του Πολυτεχνείου σε κομματικά, ή άλλα προσωποπαγή πλαίσια, ήρθαν κατόπιν ένθεν κακείθεν για να αποκαθηλώσουν σαν μετέωρο, ή για να κλειδώσουν σε αποτυχημένες ιδεολογικές φόρμες έναν αγώνα που ανακάλυψε νέους τρόπους ταξικής/λαϊκής συσσωμάτωσης. Η μετεμφυλιακή αριστερά της ήττας, που ακόμα ο αντίλαλος του παλλαϊκού έπους της δεκαετίας του 1940 μπορούσε και συγκροτούσε για λογαριασμό της ευρείες εργατικές πλειοψηφίες που τρόμαζαν και θεσμικά ακόμα τον μοναρχοφασισμό, μετά την μεταπολίτευση περιθωριοποίησε τον εαυτό της σε διαχειριστή της ήττας και ενός κομματιού από την πολιτική πίτα του συστήματος.

Η ταξική συμμαχία της άρχουσας τάξης με διευρυμένα παρασιτικά μεσοστρώματα τσάκισε την εργατική δύναμη, οι νεοφιλελεύθερες «αξίες» απορύθμισαν κάθε πνεύμονα κοινωνικού οξυγόνου, η ίδια η χώρα βούλιαξε στην υλική και πνευματική χρεοκοπία, και σε μια αναπόφευκτη ιστορικά συνολική κρίση ταυτότητας.

Κι όμως, οι δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται σαν μαρξιστικές, επαναστατικές, κτλ, αρνούνται να αναγνωρίσουν το δικό τους, πρωτινό και τωρινό, μερίδιο ευθύνης για την απόπειρα εκ μέρους τους τιμαριοποίησης  κάθε δυνατής ή αδύνατης μορφής αντίστασης που θα μπορούσε να καταφέρει, σπερματικά ακόμα, η ίδια η ανεκπροσώπητη εργατική τάξη και νεολαίας. Όπως γράφει και στην κεφαλή στο Πολυτεχνείο «θέλει αρετή και τόλμη» όμως όχι μόνο η ελευθερία, αλλά και η ειλικρίνεια. Είναι ακριβώς οι δυνάμεις που προτιμούν, για δικούς τους λογαριασμούς, να περιχαρακώσουν με όρους μιας ανόητης και ανιστόρητης ιδιοτέλειας το ίδιο το Πολυτεχνείο και το νόημα του, για να αποφύγουν τις απαντήσεις στα σημερινά αδιέξοδα.

Καθόλου περίεργο: Έτσι και αλλιώς, εκεί που μπορεί να στηθεί μια πλατιά και νικηφόρα ταξική συμμαχία η σημερινή Αριστερά ορθώνει την ταξική της «καθαρότητα». Και εκεί που θα έπρεπε να αναδείξει αυτή την «καθαρότητα», προτιμά να ρίξει την ευθύνη στον ανώριμο λαό.

Το τέλος της μεταπολίτευσης σαν σύνθημα με περιεχόμενο προοδευτικό-γιατί εκφράζεται σήμερα και μια βαθιά, και παρούσα με σοβαρούς όρους, αντιδραστική κατεύθυνση κάτω από το ίδιο σύνθημα-μπορεί να δώσει απάντηση στην κρίση ταυτότητας, αλλά και την μόνη διέξοδο με ηγεμονία της εργασίας, των αξιών της και των φορέων της, μέσα από μια σοβαρή ιδεολογικοπολιτική πλατφόρμα συμφερόντων που θα προσανατολίζεται στην ήττα, μετά την αποδόμηση τους, των όρων και των φορέων της υπαγωγής της χώρας στην μνημονιακή υποτέλεια και χρεοκοπία.

Μια τέτοια διέξοδο τρεις φορές διεκδίκησε και εξέφρασε μέσα σε έναν χρόνο, κόντρα σε ολόκληρο το εξουσιαστικό παγκόσμιο πλέγμα απειλών και εκβιασμών, ένας λαός που μέσα από την πάλη του έγινε το επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος. Μπορεί και πρέπει η αριστερή κυβέρνηση να ανταποκριθεί στο ιστορικό κάλεσμα επανακαθορισμού των κοινωνικών σχέσεων στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και να περιφρουρήσει την αξιοπρέπεια του λαού της, να αποτελέσει ανάχωμα κόντρα στο επικίνδυνο σπιράλ των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Οι αξίες και το αίμα του Πολυτεχνείου δεν χρειάζονται την δικαίωση και την περιφρούρηση κανενός, η ίδια η διαχρονική απόπειρα τιμαριοποίησης του προσβάλλει ευθέως όχι μόνο την μνήμη του, μα και τον ιστορικό του αντίκτυπο, η αντιιμπεριαλιστική πάλη για την εθνική ανεξαρτησία πρέπει να δοθεί τώρα ακόμα πιο δυνατά, ακόμα πιο στέρεα, ακόμα πιο μαζικά και ενωτικά, για την υπεράσπιση του λαού μας και των λαών του κόσμου.

ΨΗΛΑ ΟΙ ΣΗΜΑΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΜΟΝΟ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΛΕΘΡΟ

ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

 

Εργατικό  Αντιιμπεριαλιστικό  Μέτωπο  ΕΑΜ

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: