Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

ΣΥΡΙΑ: Σύγκρουση Δύσης-Ανατολή στο φόντο της αξεπέραστης παγκόσμιας κρίσης

Posted by eamgr στο 18 Οκτώβριος, 2015

Στην Συρία εκτυλίσσεται ένα εξαιρετικής σημασίας επεισόδιο- προοίμιο των πολεμικών συγκρούσεων του παρόντος και του μέλλοντος γύρω από την παγκόσμια ηγεμονία ανάμεσα στις βασικές ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις, και ενώ αυτές οδηγούνται προς έναν νέο, τρίτο γύρο, κρισιακής αποσταθεροποίησης με παγκόσμια εμβέλεια, έπειτα από την χρηματιστηριακή κρίση στις ΗΠΑ (2008), και την κρίση χρέους στην Ευρωζώνη (2010). Αυτές ακριβώς οι καπιταλιστικές κρίσεις, που οξύνουν την πολιτική κρίση ταυτότητας στο εσωτερικό των μεγάλων αυτών ολοκληρώσεων, πριμοδότησαν από την «αραβική άνοιξη», ακριβώς εκείνες τις εξελίξεις που θα υποβοηθούσαν για λογαριασμό τους τον ποιοτικό (πολιτικά-γεωστρατηγικά) και ποσοτικό (σαν οικονομικό πεδίο εκτατικής ανάπτυξης-αποσσυσώρευσης) εγκλωβισμό νέων εδαφών/κοινωνικών σχηματισμών παλιότερων ή νέων, σε μια περιοχή-επίκεντρο όλων των εξελίξεων! siria1

Η Συρία, έδαφος που αποτέλεσε για την ανθρώπινη εξέλιξη ένα ανεπανάληπτο πολιτισμικό-φυλετικό-θρησκευτικό χωνευτήρι, με μια ιστορία 5 χιλιάδων χρόνων, με σπουδαίες πόλεις του ελληνικού, ακόμα, κόσμου σαν την Αντιόχεια, άλλοτε κέντρο του παγκόσμιου εμπορίου, της προόδου και του πολιτισμού, βρίσκεται εδώ και 4μιση χρόνια στην δίνη ενός εμφύλιου πολέμου υποκινούμενου από τον άξονα της Δύσης, ένα πραξικόπημα εναντίον του νόμιμου ηγέτη της χώρας Μπασάρ Αλ Άσαντ. Το απίστευτο μέγεθος της τραγωδίας δεν μπορεί να μεταφερθεί μόνο με αριθμούς, επειδή- παράλληλα με την διάλυση της Συρίας- χαράζονται πληγές πάνω στο κορμί της παγκόσμιας συλλογικής μνήμης, με τις βεβηλώσεις σε τόσες και τόσες πόλεις-μνημεία της. Αλλά οι αριθμοί αντιστοιχούν έτσι και αλλιώς σε ανθρώπους: Σε μια χώρα 22 εκατομμυρίων, οι νεκροί είναι πάνω από 300 χιλιάδες, οι εκτοπισμένοι εντός της χώρας ανέρχονται σε περίπου 8 εκατομμύρια, και οι πρόσφυγες της στο εξωτερικό σε παραπάνω από 4 εκατομμύρια!

Η στόχευση της εκδίωξης του Αραβικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (Μπάαθ) από την εξουσία συνενώνει-παρόλες τις επιμέρους διαφοροποιήσεις- μέχρι σήμερα ολόκληρο το δυτικό μπλοκ δυνάμεων καταλήγοντας, πλέον, ενάντια στην ίδια την ύπαρξη της Συρίας σαν έθνος-κράτος, αλλά και ενάντια της σαν φάρο, που ήταν/είναι για όλους τους αραβικούς λαούς της περιοχής στην προοπτική τους να απεγκλωβιστούν από τις επιδιώξεις των ΗΠΑ, των νεοαποικιακών συμμάχων τους (η Συρία μέχρι την δεκαετία του 1950 υπήρξε γαλλική αποικία!), αλλά και των ντόπιων συμμάχων τους, των ακραίων σκοταδιστικών φονταμενταλιστικών κρατικών σχηματισμών (Σαουδική Αραβία κ.α.).

Φαίνεται ότι αυτοί ακριβώς οι καθυστερημένοι ισλαμοφανατικοί κρατικοί σχηματισμοί αποτελούν το πρότυπο του δυτικού κόσμου αναφορικά με το μέλλον της περιοχής, για αυτό εξάλλου και όπλισαν το χέρι του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους» (ISIS), στρέφοντας το κατά περίσταση, και ιδιαίτερα στα εδάφη της Συρίας. Η Συρία του Άσαντ, όπως και το Ιράν άλλωστε, με την ύπαρξη τους σαν προοδευτικά αραβικά καθεστώτα, αλλά και σαν σύμμαχοι του ρωσοκινέζικου άξονα στην περιοχή, χαλάνε αυτό ακριβώς το σχέδιο «Αφγανιστανοποίησης» της περιοχής. Όπως το χαλούσε, πολύ περισσότερο και το Κανταφικό εποικοδόμημα.

Παρά τις αναπόφευκτες εσωτερικές αντιθέσεις αυτού του δυτικού μπλοκ και των ισλαμικών του συμμάχων, μπορεί κανείς να μιλήσει με βεβαιότητα ότι εδώ μιλάμε για μια αντιπαράθεση Δύσης-Ανατολής- του πιο αντιδραστικού κομματιού της Δύσης, και του πιο προοδευτικού κομματιού της Ανατολής- μια αντιπαράθεση, μάλιστα, που πρέπει να ιδωθεί σαν συνέχεια όλων των ανάλογων συγκρούσεων διαμέσου των αιώνων. Σήμερα, ο δυτικός ιμπεριαλισμός, εκτός από τις γεωπολιτικές του επιδιώξεις κόντρα στον άξονα Κίνας-Ρωσίας, επιχειρεί αυτή την αποσταθεροποίηση και από την πλευρά της οικονομικής του κρίσης, που θεωρεί προφανώς ότι θα μεταθέσει με την δολοφονική εκτατική του στρατηγική προς όλα τα κομμάτια του κόσμου που έχουνε μείνει έξω από την κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου του 1990.

Επομένως, πέρα από την μάχη ανάμεσα στο νέο κέντρο της παγκόσμιας οικονομίας, την Ανατολή, και το γερασμένο παρόν της, την Δύση, έχουμε μια επανάληψη της διαχρονικής πάλης ενάντια στην αποικιοποίηση του κόσμου, μια μάχη που παράλληλα με τις καθαρές της γεωπολιτικές διαστάσεις αγγίζει αναπόφευκτα και την πολιτισμική διάσταση της σύγκρουσης, με πολύπλευρους και παγκόσμιους όρους! Αυτό ακριβώς συνεπάγεται το προσφυγικό ζήτημα. Όλοι οι παραπάνω παράγοντες συμπυκνώνονται στην μάχη της Συρίας!

Η Συρία είναι στην ουσία τριχοτομημένη, ακριβώς όπως υποδείκνυε το αμερικάνικο σχέδιο ήδη από το 2013. Σήμερα δέχεται βομβαρδισμούς από 8 χώρες (ΗΠΑ, Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία, Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Ιορδανία, Αυστραλία). Έτσι, τα νέα επιτεύγματα του στρατιωτικοπολιτικού συμπλέγματος της Δύσης, τα κόστους δισεκατομμυρίων δολαρίων drones κτλ, βγαίνουν στο παζάρι για να προβάλλουν τις δυνατότητες τους, σαν κράχτης για το ξεπέρασμα της παγκόσμιας κρίσης υπερσυσσώρευσης. Όμως, πέρα από τις κλασικές αυτές ιμπεριαλιστικές νόρμες, στην Συρία συμπυκνώνονται, με άγνωστη κατάληξη, αρκετές από όψεις τις παγκόσμιας αντιπαράθεσης των μεγάλων δυνάμεων.

Η Συρία, θα μπορούσε να γίνει η απαρχή ενός περαιτέρω γενικευμένου πολέμου, εφόσον σε αυτή την χώρα δοκιμάζονται σήμερα ήδη οι αντοχές και τα όρια των νομισματικών ανταγωνισμών σε πολεμικό επίπεδο: Ένα επίπεδο όπου η παραμικρή σπίθα μπορεί να ανάψει την φωτιά. Σε κάθε περίπτωση, η εισβολή και της Ρωσίας στην συριακή σύρραξη όχι μόνο προσβάλλει το μέλλον της αμερικάνικης ισχύος, αλλά εκθέτει και το παρελθόν της, καθώς αναδεικνύει- μέσα σε μια εβδομάδα, μόνο, επιτυχημένων βομβαρδισμών εναντίον θέσεων της «συριακής αντιπολίτευσης»- όχι μόνο το αμερικάνικο δόγμα της απόλυτης κυριαρχίας πέρα και κόντρα σε διεθνείς οργανισμούς, αλλά ταυτόχρονα και την ανεπάρκεια αντιμετώπισης ή/και την ουσιαστική συμπόρευση των ΗΠΑ με τους ακραίους ISIS και το παρακλάδι της Αλ Κάιντα στην Συρία (Αλ Νούσρα)- ακριβώς, δηλαδή, εκείνους που υποτίθεται ότι επιχειρούσε να αναχαιτίσει αφού πρώτα τους εξόπλισε για να κατατροπώσουν τον εθνικό στρατό της Συρίας!

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον βλέπουμε, δηλαδή, το ξεδίπλωμα της ετοιμότητας ή της ανετοιμότητας, κατά περίπτωση, των μεγάλων διεθνών αντιπάλων να λύσουν τις διαφορές τους σε πολλαπλά ταμπλό. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η επέμβαση της Ρωσίας (η οποία νομιμοποιείται, άλλωστε, από την έκκληση της ίδια της νόμιμης συριακής ηγεσίας) ξεβαλτώνει εξ αντικειμένου μια κατάσταση βολικά για τους δυτικούς βαλτωμένη, εφόσον η δυτική διπλωματία φαίνεται, προσώρας τουλάχιστον, να αναγκάζεται να οπισθοχωρεί από τις μέχρι τέλους εγκληματικές εμμονές της έναντι του Άσαντ (η απουσία του οποίου από το μεταπολεμικό καθεστώς προβάλλονταν σαν καθοριστικός όρος της εξίσωσης προς μια συμβιβαστική λύση), μόνο όταν είδε τα σύνορα των κεντροευρωπαϊκών χωρών να δοκιμάζονται πολιτιστικά/κοινωνικοπολιτικά από τις μάζες των απόκληρων προσφύγων.

Οι Αμερικάνοι έχουνε δείξει, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, ότι γνωρίζουν να κινούνται αρκετά ευέλικτα όποτε χρειαστεί, βρίσκουν τον εαυτό τους, εξάλλου, εν μέσω μιας περιοχής με πρώτιστη σημασία για τους ίδιους μεν, αλλά όπου οι ιδιαίτερες επιδιώξεις και των άλλων δυνάμεων αναπροσαρμόζονται ευκαιριακά, ενώ παράλληλα αναδιατάσσονται οι επιμέρους και συγκυριακές συμμαχίες εξαιρετικά γρήγορα. Αν κάτι μπορεί να χαρακτηρίσει την κατάσταση σε ολόκληρη την περιοχή- πέρα από την κεντρική μάχη Δύσης-Ανατολής-είναι η ρευστότητα, ακόμα και των ίδιων των μπλοκ δυνάμεων στο εσωτερικό τους.

Οι εξελίξεις στην Συρία μπορούν κάλλιστα να έχουνε το στοιχείο μιας συμβιβαστικής λύσης (εφόσον αποδειχτεί ότι οι δυνάμεις είναι ανέτοιμες να προχωρήσουν σε ανώτερο στάδιο την αντιπαράθεση τους) με το μοίρασμα των επιδιώξεων σχετικά με το μέλλον της χώρας.  Μόνο που, δυστυχώς, από ό,τι φαίνεται, αυτό περνά μόνο μέσα από μια πολεμική περιπέτεια ισορροπιών που δοκιμάζονται, άλλωστε, ανά διαστήματα και σε άλλες γωνιές του πλανήτη. Και που θα μπορούσαν, υπό προϋποθέσεις να οδηγήσουν και σε άλλα τοπία αστάθειας. Επομένως, εφόσον σκοποί και μέσα αλληλοδιαπλέκονται, μπορούν και να αλληλοαναιρεθούν!

Οι εξελίξεις καίνε, και μεταφέρονται και στο εσωτερικό και άλλων χωρών, όπως συμβαίνει αύριο κάπου αλλού, ή σήμερα στην Τουρκία, με τις αξεπέραστες εσωτερικές αντιθέσεις, αλλά και με την εξ αντικειμένου κρίσιμη θέση της στην περιοχή, εφόσον η αποσταθεροποίηση αυτής της περιοχής συχνότερα αμφισβητεί, παρά επιβεβαιώνει, τον ηγετικό περιφερειακό ρόλο που διεκδικεί η άρχουσα τάξη της Τουρκίας για τον εαυτό της. Όταν, μάλιστα, δεν αμφισβητούνται ακόμα και οι ίδιοι οι όροι της συγκρότησης της, τόσο εδαφικά, όσο και εθνοτικά! Από αυτή την σύγχυση, εξάλλου, πηγάζει η διαθεσιμότητα της Τουρκίας να προκαλέσει εκείνη, για λογαριασμό και άλλων, την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στους ρωσικούς βομβαρδισμούς! Για την ώρα προσπαθεί, σε μια σαφή ένδειξη της αμφίπλευρης οπτικής της, να εκμεταλλευτεί τον πόλεμο που η ίδια πριμοδότησε και ακόμα πριμοδοτεί ενάντια στο «αντίπαλο δέος» για τον μουσουλμανικό κόσμο μπααθικό καθεστώς, για να αναβαθμίσει της σχέσης της με τον ευρωγερμανικό άξονα με εργαλείο της προσφυγικές ροές που ελέγχει στο έδαφος της.

Η Ελλάδα δεν βρίσκεται καθόλου μακριά, είτε πολιτικά, είτε γεωγραφικά, από αυτές τις εστίες της σύγχρονης ανακατάταξης δυνάμεων και του ξεδιπλώματος των παγκόσμιων ανταγωνισμών. Για την ώρα αυτές επιβάλλονται στην χώρα μας μονάχα από την οικονομικοπολιτική τους πλευρά. Αλλά πληθαίνουν οι περιοχές του κόσμου όπου εμφανίζονται και από την άλλη τους μεριά, την πολεμική. Τα ζητήματα της ίδια της ταυτότητας και ενότητας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού έχουνε πέσει στο τραπέζι από τους υπερεθνικούς- όσο και εδνοανταγωνιστικούς- της «προστάτες». Η ίδια η ανάδειξη της αριστερής κυβέρνησης στην χώρα μας το επιβεβαίωσε, και το επιβεβαιώνει ακόμα, πιο φανερά, πιο πλατιά.

Άλλο μέλλον για τους λαούς, πέρα από το να υποστηρίξουν την ύπαρξη τους εν μέσω αυτού του χτυπήματος των βουβαλιών, μιας και προς τα εκεί οδηγούνται οι αντιθέσεις τους, δεν υπάρχει. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση φαίνεται για την ώρα αδύνατο να ξεπεραστεί, τουλάχιστον για όσο οι κυρίαρχες δυνάμεις που οδήγησαν σε αυτήν καθοδηγούν σε ανώτερα επίπεδα τις εξελίξεις, με το ίδιο ακριβώς οικονομικοπολιτικό προσανατολισμό.

Υπό αυτό ακριβώς το πρίσμα, η αλλαγή των συσχετισμών προς όφελος των λαών είναι αναγκαία- όσο και επιτακτική, σαν ζήτημα πάλης που θα καθορίζει μάλιστα και το περιεχόμενο της συνάμα-και για αυτό, αν γίνει, αναγκαστικά θα έχει σαν επίκεντρο την υπεράσπιση της εθνικής ακεραιότητας από τη μεριά της οικονομίας- όσο δύσκολο και αν είναι αυτό για μια οικονομία σαν την ελληνική- αλλά ταυτόχρονα απαραίτητα και του διεθνισμού, μιας και όλο και πιο φανερά, από μια ξεκάθαρη πανουργία του χρόνου, μέσα από τα πηγαία αδιέξοδα του νεοφιλελεύθερου «παγκοσμοποιημένου» καπιταλισμού, επαληθεύεται μια παμπάλαια μαρξική κρίση, ότι κανένας λαός δεν μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό του, εφόσον ζει εις βάρος άλλων λαών.

 

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: