Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Σεπτεμβρίου 2015
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Αυγ.   Οκτ. »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    282930  
  • Κατάλογος

ΟΙ ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΣΑΝ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΩΝ

Posted by eamgr στο 11 Σεπτεμβρίου, 2015

Η λυσσαλέα προπαγάνδα για την ποθούμενη κυβέρνηση »εθνικής ενότητας»,  και ιδιαίτερα του μεγάλου συνασπισμού ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, είναι προφανές ότι επιδιώκει να στριμώξει τον ΣΥΡΙΖΑ και τις προοπτικές τού να αγγίξει ένα καθαρά μεγάλο ποσοστό. Με τελική κατάληξη να βάλει, επιτέλους, σε αγκύλες την 6μηνη απόπειρα αριστερής διακυβέρνησης. Επιπλέον, σε κοινωνικό επίπεδο:

rologiaα) Σκοπεύει να διασπάσει το 62% του δημοψηφίσματος, διαμέσου της συγκρότησης ενός κυβερνητικού σχήματος με, υποτίθεται, αρραγή μνημονιακή πλατφόρμα και χωρίς ιδιαίτερες εσωτερικές διαφοροποιήσεις, που- επίσης υποτίθεται ότι- αναφέρεται στο 75%+ των ψηφοφόρων! Σκοπεύει, δηλαδή, να βάλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας- με εργαλείο ακριβώς τις εκλογές- την κορυφαία στιγμή εκλογικής εκδήλωσης μιας ταξικής συσσωμάτωσης, το Ιουλιανό δημοψήφισμα, διαμέσου της ιδεολογικής επικυριαρχίας ενός επίπλαστου «όλοι ίδιοι είναι» γύρω από την οποία έχει συγκροτήσει ολόκληρη την παρέμβαση του το μιντιακό κατεστημένο!

β) Επιχειρεί να καταργήσει το αξιακό βάρος των κοινωνικών τάξεων και των ταξικών αντιθέσεων, που όσο ποτέ μεταπολεμικά είναι, και πρέπει να αναδειχτούν και σε πολιτικό επίπεδο, οξυμένες.

γ) Επιδιώκει να εξομοιώσει τα 40 χρόνια διαπλοκής, απογύμνωσης της εθνικής παραγωγής και εκποίησης του δημόσιου πλούτου, με ένα 6μηνο όπου οι ίδιοι ακριβώς θύτες τόσο πολύ πολέμησαν με όλα τα μέσα για την επαλήθευση της θεωρίας της »αριστερής παρένθεσης».

Αλλά και εκ μέρους της ευρωπαϊκής ελίτ: Πρέπει το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ να αναχαιτιστεί. Κανένα άλλο κόμμα κυβερνητικής εξουσίας σε όλη την Ευρώπη  δεν εμπεριέχει στον πυρήνα της διακυβέρνησης του την υπεράσπιση της εργασίας και των εργασιακών δικαιωμάτων, ή την επανασυγκρότηση του κράτους πρόνοιας. Αυτήν ακριβώς την επικίνδυνη «παραφωνία»-που όμως τείνει να αποτελέσει ήδη έναυσμα σε Ιρλανδία και Ισπανία (έχουν εκλογές άμεσα), ή που ήδη τέμνει κάθετα και οριζόντια την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία- έχει σαν πρώτιστο στόχο το διεθνές εξουσιαστικό σύστημα να την κατατροπώσει ή έστω να την στραπατσάρει.

Η ομηρία του ΣΥΡΙΖΑ , μια μετέωρη πρωτιά του, είναι τώρα το μεγάλο τους στοίχημα. Το όχημα για αυτό είναι η ιδέα μιας κυβέρνησης συναίνεσης όπου θέλουν να αιχμαλωτίσουν μια λαβωμένη εκλογικά Αριστερά, μια κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» από τους «άξιους και ικανούς» μάνατζερς (μία εθνική ενότητα που θα λειτουργεί κανονικά, με το 65% στις παρυφές ή κάτω από τα όρια της φτώχειας και με τον μισό πληθυσμό άνεργο, και το 1/3 κακοπληρωμένο ή απλήρωτο).

Ας μιλήσουμε για τις πολιτικές συνεργασίες, πέρα από αυτές τις φασίζουσες ακροβασίες:

Πάνω στην πολιτική γραμμή των κομμάτων αντανακλούνται κοινωνικά συμφέροντα. Αυτό συμβαίνει στην αστικοκοινοβουλευτική δημοκρατία. Το κάθε κόμμα αντανακλά τα συμφέροντα κάποιων κοινωνικών τάξεων, προσπαθώντας να επιβληθεί όχι απλώς εις βάρος των άλλων κομμάτων, αλλά εις βάρος, βασικά, των άλλων κοινωνικών τάξεων.

Συχνά αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να στήσει πρόσκαιρες συμμαχίες με άλλα κοινωνικά στρώματα. Για παράδειγμα, καθόλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης (και με ιδιαίτερη ένταση από την εποχή του «εκσυγχρονιστικού» δανειακού ευρωπαροξυσμού και δώθε)  η άρχουσα τάξη συμμαχούσε με ευρεία μεσαία στρώματα εις βάρος του 1/3 της κοινωνίας. Αυτή την συμμαχία αντανακλούσαν τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας, μαζί με την αναγκαστική-έλεω μνημονίων- παύση αυτής της συμμαχίας (έπειτα από την επίθεση στα συμφέροντα μερίδας των μεσαίων στρωμάτων) έχασαν και το μεγαλύτερο μέρος της επιρροής τους.

Σε όλη αυτή την περίοδο, τα κόμματα της Αριστεράς, από την καταγωγική τους αφετηρία έστω και μόνο, αναφέρονταν  στα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Έστω και διαμέσου της κυριαρχίας σε αυτά των μεσαίων στρωμάτων η Αριστερά, ήθελε δεν ήθελε, με όλες τις ανεπάρκειες της, αναφερόταν στον κόσμο της εργασίας εν μέσω μιας εποχής όπου υποτίθεται ότι η ταξική διαστρωμάτωση ήτανε παρελθόν και κάθε αναφορά σε αυτήν έμοιαζε γραφική.

Αλλά σήμερα μιλάμε με διαφορετικά δεδομένα, με δεδομένα ανατροπής: Ένας σχηματισμός της Αριστεράς, τολμώντας να πει και να κάνει το πρωτοφανές στην μεταπολεμική ιστορία της Ευρώπης, ότι δηλαδή μπορεί και θέλει να κυβερνήσει, έφτασε σήμερα να καθοδηγεί τις πολιτικές εξελίξεις. Εξ αντικειμένου εννοεί να εκφράσει τα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας (έστω και με δεδομένη την διαλυτικότητα του εργατικού κινήματος).

Η πολιτική διαπάλη, η ταξική διαπάλη καθορίζονται και καθορίζουν τους κοινωνικούς και ιδεολογικούς συσχετισμούς. Η πολιτική, πολύ συχνά, αν όχι πάντα, είναι μια υπόθεση αναγκαστικών συμβιβασμών. Και για να μιλήσουμε πέρα από στενά μαθηματικούς όρους (π.χ. αν μπουν ή όχι οι ΑΝΕΛ στην Βουλή, πόσοι βουλευτές θα λείπουν για αυτοδυναμία κτλ), αλλά με όρους μιας γενικής ιδέας της επόμενης ημέρας και καθόλης της δύσκολης επόμενης περιόδου:

Αν ο λαός μας δεν δώσει στον ΣΥΡΙΖΑ ένα εξαιρετικά μεγάλο ποσοστό, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ, το πιθανότερο είναι ότι, θα αναγκαστεί να διαχειριστεί την εξουσία με άλλα κομμάτια της πολιτικής ζωής του τόπου.

Επομένως θα αναγκαστεί να διαχειριστεί αυτή, την κρισιμότερη φάση της νεότερης ιστορίας της χώρας και με άλλα κοινωνικά στρώματα. Και βασικά με κομμάτια από την  «αστική μας τάξη». Ποια θα μπορούσε, όμως, να είναι τα όρια μιας τέτοιας συγκυβέρνησης; Και αν δεχτούμε ότι στην πολιτική τα πράγματα δεν είναι ποτέ άσπρο-μαύρο, τότε πόσο μεγάλη σημασία έχει το εύρος της εκλογικής δύναμης;

Σε διάφορες περίεργες στροφές της ιστορίας η Αριστερά, σε διεθνές επίπεδο, δεν δίστασε να ανεχτεί την αστική τάξη, ή να μοιραστεί μαζί της μια πολιτικοοικονομική διαχείριση της εξουσίας. Όποτε, ασφαλώς, αυτό υπήρξε αναπόφευκτη συνέπεια άλλων παραγόντων. Σημασία πάντοτε έχει, γύρω από αυτή την υπόθεση, εάν αυτό γίνεται από την σκοπιά μιας τακτικής κίνησης προς την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της εργασίας, και υπό την ηγεμονίας της. Τέτοιες περιπτώσεις υπήρξαν αρκετές στο παρελθόν. Ένας παράταιρος, στα όρια του ανίερου, γάμος όπου ο ένας εταίρος έσκαβε τον λάκκο του άλλου. Τα ζητήματα των συσχετισμών εξαρχής έχουν τον πρώτο και τελευταίο λόγο σε τέτοιους γάμους.

Το ερώτημα αναφορικά με την παρούσα συγκυρία είναι: Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει, με μια αντίστοιχη με την παραπάνω λογική, να συνεργαστεί με κομμάτια της αστικής τάξης,  υπάρχει αστική τάξη στην χώρα, με την έννοια της εθνικής αστικής τάξης που να οριοθετεί, έστω για τα δικά της συμφέροντα, ένα ελάχιστο πεδίο άσκησης εσωτερικής οικονομικής πολιτικής κόντρα στις επιδιώξεις των διεθνών δυνάμεων που κατέστησαν την Ελλάδα αποικία τους;

Γιατί, πέρα από το χτύπημα της διαφθοράς και της οικονομικοπολιτικής διαπλοκής, τεράστια σημασία έχει ένα μακροπρόθεσμο οικονομικό πλάνο που να στηρίζει την εργασία και την παραγωγική ανασυγκρότηση.

Με βάση την έως τώρα εμπειρία, μόνο ορισμένα κομμάτια της αστικής τάξης- ένα μικρό κομμάτι που αναφέρεται στην πραγματική παραγωγική οικονομία- θα μπορούσαν να δουν τα συμφέροντα τους, έστω και πρόσκαιρα, σαν αντίθετα προς την χρηματοπιστωτική εξουσία της παρούσας ασφυκτικής συνθήκης του γερμανικού ευρώ. Το μεγαλύτερο κομμάτι της αστικής τάξης σε όλη αυτή την πορεία πόνταρε, και ακόμα ποντάρει ανοιχτά, στην εξακολούθηση της ελεγχόμενης πτώχευσης, ώστε να μπορεί να διαχειρίζεται με καλύτερους όρους την, στα όρια του μαυραγοριτισμού, δική της κοινωνική θέση-σε μια χώρα που για αυτό τον λόγο πρέπει να πάψει να υφίσταται σαν ολοκληρωμένος κοινωνικός σχηματισμός.

Γιατί ο δορυφορικός ως προς τον ιμπεριαλισμό ρόλος της ελληνικής αστικής τάξης την διαμόρφωσε ως μια εθελόδουλη, ραντιέρικη τάξη. Που δεν διατηρεί τα τυπικά χαρακτηριστικά μιας «εθνικής αστικής τάξης». Τηρουμένων των αναλογιών αυτό γενικά ισχύει από την λήξη του εμφυλίου πολέμου και εντεύθεν. Ιδιαίτερα αν την αντιπαραθέσει κανείς με αστικές τάξεις άλλων χωρών που έδιωξαν την διεθνή επιτροπεία από τις χώρες τους, δίχως μάλιστα σοβαρή πίεση εκ μέρους των λαϊκών κινημάτων στις χώρες τους (πρόσφατα παραδείγματα η Ουγγαρία και η Τουρκία). Αν υπήρχε εθνική αστική τάξη, εξάλλου, ίσως να μην είχαμε φτάσει στην χρεοκοπία- για την οποία ακριβώς είναι απόλυτα υπεύθυνοι τα παρασιτικά στρώματα που την παριστάνουν.

Κοντολογίς: Για να συνεργαστεί η αριστερή διακυβέρνηση με την εθνική αστική τάξη, θα πρέπει εκείνη να αρνηθεί τον ίδιο της τον εαυτό.

Αλλά το πέρασμα από την μία οικονομική βάση στην άλλη, ή ακόμα και από το ένα οικονομικό σύστημα στο άλλο, δεν μπορεί να γίνει δίχως βαθιές κοινωνικές/ταξικές αναπροσαρμογές, στην πορεία των οποίων θα ήταν ένδειξη ιστορικής αμάθειας να πούμε ότι οι τάξεις παύουν να υπάρχουν. Μπορούν, όμως, να αλλάξουν οι όροι της ταξικής ηγεμονίας. Και αυτό ακριβώς διακυβεύεται σήμερα!

Όλα είναι ζήτημα των κοινωνικών, ιδεολογικών και εκλογικών συσχετισμών: Το ζήτημα είναι ποιος έχει την ηγεμονία. Και από αυτή την άποψη η μεγάλη και καθαρή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ λαμβάνει οριακά ιστορικά χαρακτηριστικά αναγκαιότητας.

Μια έωλη και μετέωρη πρωτιά της Αριστεράς θα την καταστήσει εύκολο στόχο, και αιχμάλωτη των ίδιων αυτών κοινωνικών συσχετισμών.

Μια καθαρή πρωτιά θα μπορούσε να δρομολογήσει μια γενική ανάταση του κόσμου της εργασίας, και θα ανάγκαζε εξ αντικειμένου σε αναδίπλωση την άρχουσα τάξη.

Ενδεχομένως, και μόνο τότε, θα ήταν δυνατό,  να υπάρξει μια τέτοια συνεργασία τακτικής προς τον μόνο αναγκαίο και ικανό στρατηγικό στόχο διεξόδου: την παραγωγική ανασυγκρότηση, την επαναθεμελίωση των παραγωγικών δυνάμεων, και συνολικά των κοινωνικών σχέσεων προς όφελος της εργασίας και των φορέων της. Και ασφαλώς υπό την ηγεμονία τους, η οποία θα αντανακλάται στην αριστερή διακυβέρνηση.

Σε κάθε περίπτωση, το καλύτερο θα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει μια καθαρή και άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Προκειμένου να βρίσκεται από θέση ισχύος σε κάθε περίπτωση που θα αναγκαστεί σε μια ταξική συνδιαλλαγή. Μια καθαρή αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ευχής έργον προς αυτό τον σκοπό. Αλλά ακόμη και αν αναγκαστεί να μοιραστεί την διαχείριση, έστω και τότε, έχουν πολύ μεγάλη σημασία οι δυναμικοί συσχετισμοί που θα την διέπουν. Οι εκλογικοί συσχετισμοί εμπεριέχουν μια τεράστια σημασία, για αυτό ακριβώς άλλωστε το αντίπαλο στρατόπεδο δίνει την μάχη με κάθε μέσο και με κάθε επιχείρημα. Για αυτό ακριβώς προσπαθεί να διασπείρει την εντύπωση ότι τίποτε δεν διακυβεύεται σε τούτες τις εκλογές, ενώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Τώρα είναι που παίζονται όλα!

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και μέσα σε αυτές τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, εκφράζει πολιτικά κεκτημένα εξαιτίας της 6μηνης προσπάθειας του, και έχει καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις, που πολύ απέχουν από τον πολιτικό μηδενισμό των αντιπάλων του. Και που επιχειρούν να ανοίξουν έναν δρόμο διαφυγής από μνημονιακό μονόδρομο, πλέκοντας ένα νέο αφήγημα για μια κοινωνία που βουλιάζει στην απόγνωση και στην αποϊδεολογικοποίηση/αποπολιτικοποίηση.

Αναφέρω πέντε χαρακτηριστικά παραδείγματα, που εμπεριέχουν σαφές ταξικό πρόσημο, και που είναι, για την ώρα, εξαιρετικά σημαντικά και ενδεικτικά του διαφορετικού ιδεολογικού προσήμου που πρέπει να ξεχωρίσει και να επικρατήσει σε αυτές τις εκλογές:

α) Καταρχήν μπαίνει, ακριβώς εξαιτίας της Αριστεράς, το ζήτημα στην πολιτική συζήτηση ως έχει: Καμία λύση, καμία διέξοδος δεν μπορεί να βρεθεί δίχως ένα περιεκτικό- και στοχευμένο στις ιδιαιτερότητες της κάθε περιφέρειας- πλάνο παραγωγικής ανασυγκρότησης. Όπως επίσης μπαίνει και το άνοιγμα της συζήτησης σε όλην την Ευρώπη αναφορικά με τον χαρακτήρα και τα όρια της γερμανικής ηγεμονίας.

β) Ενίσχυση της ρευστότητας στην αγορά, αξιοποίηση και ενίσχυση της κοινωνικής οικονομίας, χτύπημα της ανεργίας με στοχευμένες δράσεις, ανασυγκρότηση των αγροτικών συνεταιρισμών, χτύπημα των μεσαζόντων και άλλων διογκωμένων παρασιτικών στρωμάτων, θεσμοποίηση της εργατικής διαχείρισης σε πτωχευμένες επιχειρήσεις (π.χ. ΒΙΟΜΕ)

γ) Προστασία των συντάξεων και επαναθεμελίωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων για τους εργαζόμενους

δ) Ανασυγκρότηση του ΕΣΥ, στήριξη με προσλήψεις των νοσοκομείων και σχολείων, δωρεάν ΜΜΜ και άλλες παροχές, που είναι εφικτές αρκεί μια πολιτική απόφαση για αυτό, για τους ανέργους

92567

Και ένα πέμπτο: Ο λαός με την ψήφο του μπορεί και πρέπει να ενισχύσει την κυβέρνηση που την ενέγραψε ξανά στο διεθνές στερέωμα, να υπερασπιστεί την τιτάνια προσπάθεια που ξεκίνησε τον Γενάρη!

Θα ήταν ευχής έργον εάν η υπόλοιπη Αριστερά διέβλεπε την κυβέρνηση σαν ένα πολύτιμο όπλο προκειμένου να φέρει τον κόσμο της εργασίας σε ένα ξέφωτο. Βοηθώντας την με ακόμη πιο προωθημένες προτάσεις, αν το θέμα είναι η καθαρότητα του επαναστατικού λόγου, παλεύοντας μαζί της για την ευόδωση τους μέσα από μια νίκη της Αριστεράς. Αλλά, αντίθετα, φαίνεται να ποντάρει και εκείνη στην ήττα της ιδέας της αριστερής διακυβέρνησης!

Η λογική του «δεν υπάρχει διακύβευμα» είναι ύπουλη και άκρως επικίνδυνη. Καθώς παραμερίζει την ουσία της δημοκρατίας, την ίδια την ιδεολογία και βασικά τις ταξικές αντιθέσεις. Το διακύβευμα είναι να μην κλείσει η αριστερή παρένθεση, να πάρει ένα μεγάλο ποσοστό η αριστερή πρόταση διαχείρισης ώστε να καθοδηγήσει και να ελέγξει από καλύτερη θέση μια αναγκαστική συγκατοίκηση στην κυβέρνηση.

Που μακάρι, ασφαλώς, να την αποφύγει.

                                                                                              Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Ένα Σχόλιο to “ΟΙ ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΣΑΝ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΩΝ”

  1. Ο ΣυΡιζΑ συνεργάστηκε με τμήματα της αστικής τάξης όσο ήταν διακυβέρνηση το τελευταίο επτάμηνο αλλά και πιο πριν για να μπορέσει να κερδίσει την εκλογική μάχη του Γενάρη του 2015. Τόσο με Καρυπίδη, Τζάγκρη, Αρσένη, Κατσέλη, Αγγγελοπούλου-Δασκαλάκη, όσο και με καραμανλικούς και Καμμένους! (Πάκης)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: