Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Αύγουστος 2015
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιολ.   Σεπτ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Κατάλογος

Εντός του διεθνούς πλαισίου: Όρια και δυνατότητες μιας αριστερής πολιτικής

Posted by eamgr στο 31 Αύγουστος, 2015

Ο παγκόσμιος νομισματικός πόλεμος- που εκδηλώθηκε ήδη από τα μέσα της περασμένης δεκαετίας με επίκεντρο την αμφισβήτηση της θέσης του δολαρίου σαν παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος-περνά σε νέες φάσεις όξυνσης. Και οπωσδήποτε, μαζί με αυτόν, ξετυλίγονται και οι παγκόσμιες αντιθέσεις για κυριαρχία.importance-of-capital-formation-or-capital-accumulatin-in-the-less-developing-countries-and-suggest-measures-to-promote-the-rate-of-capital-accumulation-300x206

Βαδίζοντας τον έβδομο χρόνο από το ξέσπασμα αυτής της ανεπίστρεπτης, πρωτοφανούς σε εύρος και ένταση, κρίσης, όλα δείχνουν ότι όχι μόνο ο νεοφιλελεύθερος χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός δεν μπορεί να συνέλθει από αυτήν, αλλά αντίθετα κλυδωνίζεται από ολοένα και νέες κρίσεις με επίκεντρο: α) την κρίση υπερσυσσώρευσης από την οποία δεν μπορεί να εξέλθει και β) από το περαιτέρω φούσκωμα της ισχύος- όσο και σαθρότητας ταυτόχρονα- των χρηματοπιστωτικών τομέων της οικονομίας, οι οποίοι εξ’ αντικειμένου διογκώνονται εις βάρος της πραγματικής οικονομίας.

Ένας παράλληλος οικονομικός κόσμος που ξεπερνά τα 600 τρις πλασματικού χρήματος (δέκα και πλέον φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ), αμφισβητεί καθολικά-αν δεν έχει ξεπεράσει προ πολλού κιόλας- το ίδιο το παραδοσιακό καπιταλιστικό σύστημα καθώς και βασικούς νόμους της αναπαραγωγής του. Για κάθε ένα δολάριο που παράγεται στην πραγματική οικονομία άλλα δέκα δολάρια τοποθετούνται στην αυτοματοποιημένη χρηματοπιστωτική αγορά ομολόγων, παραγώγων, τιτλοποιημένων δανείων κτλ. Αυτά τα επιπλέον φαντασιακά κεφάλαια επιτίθενται ενάντια σε μια όλο και πιο κουρασμένη παγκόσμια οικονομία και, φυσικά, στις αληθινές ανθρώπινες κοινωνίες ρουφώντας σαν βαμπίρ από αυτές όλο το- ματωμένο από τον κόσμο της εργασίας-αναγόμενο για αυτόν ακριβώς τον λόγο σε ιδεολογικό φετίχ, πλεόνασμα.

Ήδη, από τις αρχές τις χιλιετηρίδας, μόνο το 5% των παγκόσμιων επενδυτικών κεφαλαίων κατευθύνονται στην αληθινή οικονομία. Το 95% τροφοδοτεί αυτό το αέναο χρηματοπιστωτικό/τυχοδιωκτικό σπιράλ απομύζησης του πλανήτη. Μια κάποια έξοδος για τον καπιταλισμό φάνταζε η ανάδειξη της νεόκοπης (αδιαμόρφωτης ακόμα) μεσαίας τάξης της κινέζικης οικονομίας, η οποία λειτουργεί σαν «παγκόσμιο εργοτάξιο» της κατανάλωσης και της παραγωγής. Μόνο που η συνεπαγόμενη ανάδειξη της Κίνας στον μόνο πραγματικό σύγχρονο οικονομικό γίγαντα φαίνεται να δημιουργεί πιο πολλά προβλήματα από όσα λύνει.

Η κινέζικη οικονομία, οπωσδήποτε, δεν ξεφεύγει από τις αλλεπάλληλες χρηματιστιριακές φούσκες. Μόνο που διαφέρει από τις άλλες παγκόσμιες δυνάμεις ως προς το γεγονός ότι το καθεστώς της μπορεί ακόμα να τις ελέγχει σε έναν βαθμό (π.χ. ορισμένες από τις τοξικές μετοχές αναστάλθηκαν από το χρηματιστήριο με βάση κρατική απόφαση για ένα εξάμηνο, ενώ με τα τεράστια συναλλαγματικά της αποθέματα η Κεντρική Τράπεζα της Κίνας διαθέτει πολλά εργαλεία ανάσχεσης).

Ωστόσο ,οι διαρκείς κατολισθήσεις στο χρηματιστήριο της Σανγκάης και ολόκληρης της ΝΑ Ασίας είναι μια πραγματικότητα. Η οποία πηγάζει από την πολιτική απόφαση εκ μέρους της κινέζικης κυβέρνησης να υποτιμήσει κατά 10% μέσα σε ένα μήνα το κινέζικο γιουάν. Υποτίμηση που κρίθηκε αναγκαία α) για να τονωθεί ο –υπό κάμψη έπειτα από τις υποτιμήσεις δολαρίου και ευρώ το προηγούμενο εξάμηνο-εξαγωγικός τομέας της Κίνας, και β) για να καταστούν πιο ακριβά τα δυτικά προϊόντα (από αυτοκίνητα, τεχνολογικό εξοπλισμό, μέχρι καλλυντικά) με τα οποία ο δυτικός ιμπεριαλισμός επιχειρεί να αλώσει ιδεολογικά/πολιτισμικά (και φυσικά αυξάνοντας τα δικά του έσοδα) τον νέο οικονομικό γίγαντα, με την πρωτοκαθεδρία στις πρώτες ύλες του πλανήτη, την Κίνα.

Ο νομισματικός αυτός πόλεμος πολύ συχνά ξεφεύγει από τα όρια του, αγγίζοντας τις αμιγώς πολεμικές διαστάσεις του ζητήματος: α) Βασικά την στρατιωτική περικύκλωση του άξονα Κίνας-Ρωσίας (νέο δόγμα ΝΑΤΟ), β) την ισχυροποίηση της αμερικάνικης θέσης στην ΝΑ Ασία και στην Μέση Ανατολή (επαναστρατιωτικοποίηση της Ιαπωνίας και προσέγγιση με Ιράν). Αλλά και, γ) στην Ευρώπη, τον περαιτέρω κλυδωνισμό της ευρωγερμανικής ηγεμονίας εκ μέρους των Αμερικάνων, κυρίως, διαμέσου της αποσταθεροποίησης του ευρώ (περίπτωση Ελλάδας, της χώρας, εξάλλου, δούρειο ίππο των Αμερικάνων στην ευρωζώνη εξαρχής), αλλά και, δ) τον εν γένει κλυδωνισμό όλων των προϋποθέσεων προσέγγισης της Γερμανίας με τον άξονα Ρωσίας-Κίνας (περίπτωση Ουκρανίας): Επειδή αυτό θα δημιουργούσε έναν νέο μεγάλο πόλο εξουσίας στην Ευρασία εξαιρετικά επικίνδυνο για την αμερικάνικη γεωστρατηγική και πολιτική επιρροή.

Ποια είναι όμως τα κυρίαρχα στρατόπεδα που αλληλοσπαράζονται- όσο και αλληλοσυμπληρώνονται- με έναν ανοιχτό αναμεταξύ τους πόλεμο (περιφερειακό ή και ολοκληρωτικό) να μην μπορεί να αποκλειστεί σαν δυσμενή και ολέθρια υπόθεση; (η στρατιωτική επιβολή και η πολιτική υπεροχή είναι το αντίβαρο της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής για διατήρηση της παγκόσμιας ηγεμονίας τους, ιδιαίτερα εφόσον σύντομα η Κίνα θα ξεπεράσει και τυπικά την αμερικάνικη οικονομία).

Τρεις, λοιπόν, ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις, αλλά και τρία διαφορετικά, αλληλοσυμπληρωματικά όσο και ανταγωνιστικά αναμεταξύ τους, καπιταλιστικά μοντέλα κυριαρχούν σήμερα στον πλανήτη.

Το πρώτο είναι το αμερικάνικο μοντέλο, το οποίο αντιστοιχεί στον απόλυτο νεοφιλελευθερισμό όσον αφορά τις σχέσεις παραγωγής και σε μια ελεγχόμενη δημοκρατία που πρωταρχική βαρύτητα διατηρεί η αξία των ατομικών ελευθεριών, οι οποίες ωστόσο σταματούν εκεί που αρχίζει η αμφισβήτηση των μηχανισμών αναπαραγωγής του αμερικάνικου εξουσιαστικού-κεφαλαιοκρατικού συστήματος, το οποίο, εκτός των άλλων, ενδιαφέρεται στην παρούσα φάση να διατηρήσει την ιμπεριαλιστική του κυριαρχία, η οποία αμφισβητείται ουσιαστικά από τα άλλα δύο μοντέλα/κέντρα του καπιταλισμού και που βασίζεται κυρίαρχα στην πολεμική και ιδεολογικοπολιτική υπεροχή. Σε αυτό το μοντέλο το κράτος πρόνοιας, ακόμη και ισχνό όπως είναι, πολεμιέται αδυσώπητα σαν ιδεολογικό κατάλοιπο του σοσιαλιστικού αντιπάλου του ψυχρού πολέμου. Έστω και αν παροδικά ο Ομπάμα βασίστηκε σε αυτό για να ανακυκλώσει την συσσώρευση ιδιωτικών και κρατικών κεφαλαίων από την οποία ταλαιπωρείται η αμερικάνικη οικονομία.

Το δεύτερο μοντέλο είναι το κινέζικο, το οποίο αντιστοιχεί στον απόλυτο νεοφιλελευθερισμό όσον αφορά τις σχέσεις αναπαραγωγής και στην απόλυτη ιδεολογική και πολιτική καταστολή όσον αφορά όλες τις πλευρές της κοινωνικής αναπαραγωγής. Υπολογίζεται, με βάση αναφορές της αμερικάνικης κεντρικής τράπεζας, ότι η κινέζικη οικονομία θα είναι σε θέση να ξεπεράσει εκείνην των ΗΠΑ μέχρι το 2020. KINAΜέχρι τότε η Κίνα έχει θέσει δύο βασικές προτεραιότητες: α) Την συγκρότηση μιας κινέζικης μεσαίας καταναλωτικής τάξης προκειμένου να μπορεί να αμυνθεί στην παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, η οποία είναι σε θέση να τής προκαλέσει- λόγω της κάμψης των εξαγωγών της και εν γένει του πολιτικού πολέμου που υφίσταται στις διεθνείς της κινήσεις- μία κρίση υπερσυσσώρευσης και επικίνδυνης στασιμότητας/ύφεσης της οικονομίας και β) Την διαμόρφωση- με όπλο την σχετική χρηματικοπιστωτική της άνεση- περιφερειακών, και όχι μόνο, συμμαχιών κόντρα στις κυκλωτικές προσπάθειες του αντίπαλου ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου εναντίον της, κυκλωτικές απόπειρες που όλο και εντείνονται από την Ρωσία μέχρι την Συρία και τον Ειρηνικό Ωκεανό. Και στις δύο τις αυτές προτεραιότητες έχει να αντιμετωπίσει την λυσαλλέα υπονόμευση από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Στον οποίο η- πρωταθλήτρια σε συναλλαγματικά αποθέματα- Κίνα έχει εναποθέσει αρκετά τρις δολάρια, εξαγοράζοντας το μισό και πλέον εξωτερικό αμερικάνικο χρέος (προφανώς για να διασφαλίσει την εξαγωγική της βιομηχανία τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο). Το κινέζικο μοντέλο, απόλυτα δικτατορικό, θα επενδύσει αναγκαστικά στην ανάπτυξη ενός πιο διευρυμένου κοινωνικού κράτους πρόνοιας, αλλά περισσότερο για λόγους οικονομικούς (αποσυσσώρευση κεφαλαίων) και όχι από την άποψη της πολιτικής τους κατάκτησης εκ μέρους της κινέζικης εργατικής τάξης (ομοίως εξηγείται και η αύξηση στα μεροκάματα μέχρι και 20% στην Κίνα, χωρίς να παραβλέπει κανείς ότι οι εργαζόμενοι έπεφταν από τους ουρανοξύστες εξ αιτίας της απόγνωσης τους, ή τις τεράστιες μάζες που αναγκάζονται να γίνουν εσωτερικοί μετανάστες κάθε ένα εξάμηνο για να βρουν δουλειά). Εν πάση περιπτώσει το κινέζικο μοντέλο είναι το λιγότερο εξαρτημένο από την πλασματική οικονομία και το περισσότερο προσανατολισμένο στην πραγματική οικονομία, σε σχέση με τα άλλα δύο.

Το τρίτο μοντέλο, και πλέον αδύναμο οικονομικά και πολιτικά, ευρισκόμενο στις συμπληγάδες των δύο άλλων μοντέλων, είναι το ευρωγερμανικό. Το οποίο κουβαλά μια εν γένει μεγάλη αντίφαση: Πρέπει να διατηρεί σκληρό το νόμισμα του ευρώ (το οποίο αντιπροσωπεύει στον μεγαλύτερο του μέρος την αναγκαία προσπάθεια του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου να ανταγωνιστεί στην χρηματοπιστωτική αγορά το δολάριο), αλλά ταυτόχρονα και να κατορθώσει μια συνολική εσωτερική υποτίμηση του ενιαίου νομίσματος- υποτίμηση, δηλαδή, της απόλυτης και σχετικής αξίας των μισθών και των κοινωνικών παροχών. Γιατί ακόμα και σήμερα το ευρωγερμανικό μοντέλο εξακολουθεί να είναι το πιο »σοσιαλδημοκρατικό» από όλα τα ανταγωνιστικά ιμπεριαλιστικά μοντέλα. Εκείνο που ακόμα κρατά ζωντανή την εργατική κατάκτηση του κοινωνικού κράτους, την οποία βρίσκει την πιο σθεναρή αντίσταση όποτε επιχειρεί να αποσπάσει.

Παρόλα αυτά η ευρωγερμανική ηγεμονία εργάζεται, σχετικά επιτυχημένα, σταθερά προς την όλο και πιο εντεινόμενη υποτίμηση της εργατικής τάξης στο εσωτερικό της ηπείρου. Αυτό αντιπροσωπεύει και η περίπτωση της Ελλάδας, έπειτα από την επιτυχία αυτής της προσπάθειας εις βάρος των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.

Δύσκολη προσπάθεια, ωστόσο, να συγκλιθεί η- Δυτική πολύ περισσότερο- Ευρώπη, η πιο «προοδευτική και πρωτοπόρα» ιστορικά ήπειρος στην ιστορία της ανθρωπότητας μέχρι τώρα, στα σημεία όπου έχει ήδη συγκλίνει η κινέζικη οικονομετρία, η όποια μπορεί και βασίζεται σε παραδοσιακές σχέσεις υποταγής και πειθαρχίας που βρίσκει κανείς συχνά στην ιστορία των λαών της Ασίας. Δύσκολο, επίσης, για την Ευρώπη να συγκλίνει στο σημείο της ιδεολογικής/πολιτικής υπεροχής που έχουνε φτάσει οι αμερικάνοι: Η πιο παλιά από τις τωρινές ηγεμονικές δυνάμεις του κόσμου.

Η γηραιά ήπειρος υπήρξε πάντα το θέατρο όπου πρωτοπαιζόταν το επόμενο επεισόδιο για όλο τον κόσμο. Και το σημείο, επίσης, όπου διακυβεύονταν η παγκόσμια ηγεμονία: Ιστορικά, εκείνη η δύναμη που ηγεμόνευε στην Ευρώπη μπορούσε έπειτα να ηγεμονεύσει σε ολόκληρη την οικουμένη. Στην Ευρώπη, άλλωστε, έγιναν και οι δύο μεγάλοι πόλεμοι, εδώ ξέσπασαν και οι πλέον μακρόχρονες ενδοπεριφερειακές συγκρούσεις για την κυριαρχία.
Σήμερα το παιχνίδι της ηγεμονίας στην Ευρώπη είναι ανοιχτό, έπειτα από την αμφισβήτηση, εκ μέρους της Γερμανίας, της αμερικάνικης επικυριαρχίας σε αυτήν εδώ την ήπειρο έπειτα από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο- ηγεμονίας αμφισβήτηση που επιτάχυνε η κατάρρευση του »Ανατολικού Μπλοκ», η οποία σήμανε την αναβάθμιση του γερμανικού ρόλου από εκείνην του τοποτηρητή και φρουρού συνολικά του καπιταλιστικού κόσμου απέναντι στην Σοβιετική Ένωση, σε εκείνην μιας αυτόνομης περιφερειακής ηγεμονίας, ρόλος που ξυπνά τον παμπάλαιο πόθο της Γερμανίας για ζωτικό χώρο- έναν ζωτικό χώρο που εννοεί σαν δικό της και που τον οριοθετεί…στα ίδια τα όρια της Ευρασίας!

Στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας τα κυρίαρχα πρότυπα επιβάλλονταν από τα πιο δυτικά άκρα προς τα πιο ανατολικά των ανθρώπινων πολιτισμών. Σήμερα, εκτός από την αμφισβήτηση των αποτελεσμάτων του Β’Παγκόσμιου Πολέμου, έχουμε επίσης και την μετατόπιση έπειτα από πολλούς αιώνες, της παγκόσμιας οικονομίας από την Δύση προς την Ανατολή.

Τι σημασία, όμως, έχουνε όλα αυτά για την Ελλάδα; banda-banssotti

Είναι εξ αντικειμένου πολύ δύσκολο, εν μέσω αυτών των συμπληγάδων, για την Γερμανία να κρατήσει και την ευρωπαϊκή πίτα ολόκληρη, και τον ηγεμονικό της ρόλο χορτάτο. Η Γερμανία έχει κερδίσει ως τώρα όλες τις μάχες στην ευρωπαϊκή αρένα, αλλά είναι πολύ πιθανό στο τέλος ότι θα χάσει τον πόλεμο. Όπως και να έχει, η διαδικασία αυτή δεν είναι στατική ή μονόπλευρη. Τίποτε, εξάλλου, δεν μπορεί να είναι στατικό και μονόπλευρο. Η αμφισβήτηση της γερμανικής ηγεμονία, τουλάχιστον ως τέτοιας, είναι μια διαδικασία μακρόχρονη και ιστορικά αναγκαία και εφικτή και έχει ήδη ξεκινήσει.

Η Ελλάδα δεν αντιπροσωπεύει παρά μονάχα την αρχή αυτής της διαδικασίας. Κρατάμε σαν απαρχή, λοιπόν, τόσο την ανάδειξη της αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα, όσο και της μάχης που έδωσε αναδεικνύοντας την Ελλάδα σαν παγκόσμιο επίκεντρο, τον ελληνικό λαό σαν μαχητή, αποκαλύπτοντας, επίσης,  στην πορεία αυτή και τις αληθινές επιδιώξεις της Γερμανίας, ανοίγοντας-παράλληλα- και ένα ρήγμα στο βάθρο της ηγεμονίας της. Η νέα στρατηγική που θα μπορούσε να σηματοδοτήσει η λογική Τσίπρα είναι η διαρκής, όσο και επίπονη αναγκαστικά, διαπάλη για την αλλαγή των συσχετισμών μέσα στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Έχει, όμως, σημασία να διαπιστώσει κανείς ότι η οποιαδήποτε προσπάθεια των λαών να σπάσουν τον κύκλο του ιμπεριαλισμού- ασφαλώς και δεν μπορεί να το κάνει αυτό ο ελληνικός λαός διαμέσου του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά έχει μεγάλη σημασία ότι βάζει το θέμα στο παγκόσμιο επίκεντρο – βρίσκεται μπροστά σε δύο στρατηγικά και αποτρεπτικά αδιέξοδα: α) Δεν υπάρχει από την σκοπιά των κρατικών σχηματισμών υπολογίσιμο διεθνές περιβάλλον στήριξης οικονομικής/πολιτικής, β) Δεν υπάρχει διεθνές επαναστατικό κίνημα που να αντιπαρατίθεται/απειλεί για την ώρα συγκροτημένα την καπιταλιστική στρατηγική.

Ειδικότερα στη περίπτωση της χώρας μας: Η ολοφάνερη άρνηση της Κίνας-Ρωσίας να στηρίξουν μια τέτοια προοπτική επέτεινε, κατά την διάρκεια της εξάμηνης προσπάθειας της κυβέρνησης, το αδιέξοδο αυτής ακριβώς της απομόνωσης αλλά και την επαλήθευση του ευρώ σαν την μόνη χειροπιαστή επιλογή.

Κατά έναν τρόπο, όσο και να φαίνεται παράδοξο, η υπεράσπιση της θέσης και αυτονομίας (όσης και όποιας αυτονομίας είναι επιτρεπτή σήμερα από το διεθνές στάτους αναίρεσης της αυτονομίας των κοινωνικών σχηματισμών και του έθνους-κράτους) μιας κρατικής οντότητας πλέον περνά, δυστυχώς, μέσα από την συμμετοχή σε μια ολοκλήρωση, ένα σύνολο κρατικών οντοτήτων, που σαν τέτοιο μόνο μπορεί να αντεπεξέλθει στην πίεση της παρανοϊκής ηγεμονίας των χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων. Μένει αναγκαία, όσο και μακρινή, προϋπόθεση μια τέτοια συμμαχία να συγκροτηθεί με προοδευτικό, αριστερό, δημοκρατικό πρόσημο. Παρεμπιπτόντως, θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον στους κόλπους της παγκόσμιας αριστερής διανόησης να διεξαχθεί ένας διάλογος για τα όρια και τις δυνατότητες του «σοσιαλισμού σε μια χώρα», ένα ζήτημα, εξάλλου, που άλλοτε διέσπασε το παγκόσμιο εργατικό κίνημα σε δύο κομμάτια

Μέχρι τότε, και υπό αυτήν την έννοια, πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η απάντηση για την-προσώρας- θέση της χώρας μας στον παγκόσμιο πολιτικό και οικονομικό χάρτη;

Οι συγκρούσεις της εποχής μας είναι οριακές όσο ποτέ, παγκόσμιες όσο ποτέ- για αυτό και αυτοματοποιούν την σύνθλιψη οικονομιών, έτσι ολοκληρωτικές που είναι και με αυτόν τον ολοκληρωτισμό που εκπροσωπούν- συχνά ξεφεύγουν, και θα ξεφεύγουν ολοένα, από το νομισματικό χαρακτήρα τους σε πολεμικές και άλλες ακραίες αποσταθεροποιητικές καταστάσεις (βλ. Πόλεμοι στη Μέση Ανατολή, Συρία, Ουκρανία, Λιβύη κ.α.)
Διέξοδος χωρίς παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα μοιάζει αδύνατη, συγκρότηση επαναστατικού κινήματος δίχως επαναστατική θεωρία ικανή να ξεπεράσει τα αδιέξοδα του καπιταλισμού/νεοφιλελευθερισμού μοιάζει ανύπαρκτη.

Οι επαναστατικές κομμουνιστικές πολιτικές δυνάμεις πολύ συχνά, εγκλωβισμένες σε έναν κύκλο μουσειακής εσωστρέφειας, αδυνατούν να ξεπεράσουν- κλειδωμένοι στο κελί της άγονης κριτικής- τα όρια του παρελθόντος. Ενός παρελθόντος, ωστόσο, που μένει να απολογηθεί για την ιστορική στρέβλωση της σημερινής Ρωσίας και Κίνας που οδηγούν το τρένο της οπισθοδρόμησης του παγκόσμιου ανταγωνισμού προς την καθολική δουλεία και τον καθολικό εκφασισμό.

Παράλληλα, η σημερινή παγκόσμια Αριστερά μένει καθηλωμένη εξαιτίας της στρατηγικής ήττας που υπέστη ο Μαρξισμός στον 20 ο αιώνα, πόσο μάλλον που αυτήν την ήττα δεν την παραδέχεται (ενώ την έχει ενσωματώσει), και για αυτό δεν μπορεί για την ώρα να επιχειρήσει να την εξηγήσει,  να την ξεπεράσει/αξιοποιήσει προς μια νέα απόπειρα εφόδου προς τον ουρανό.

Ζούμε μόνο σε μια άκρη της παγκόσμιας ιστορίας, αλλά τουλάχιστον κάτι εδώ αρχίζει να κινείται. Η Ελλάδα εξ αιτίας της γεωστρατηγικής της θέσης διαθέτει ένα μεγάλο ειδικό βάρος, για αυτό και οι προοπτικές, όσο και οι κίνδυνοι φυσικά, είναι οριακοί. Μέχρι να σηκώσει ανάστημα χρειάζονται πολλά- και καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι δεν είναι όλα τα παγκόσμια δεδομένα στο χέρι του λαού μας.

Αλλά μπορούμε και πρέπει να σκιαγραφήσουμε μια νέα στρατηγική για την θέση της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, λαμβάνοντας υπόψιν αληθινούς και όχι φαντασιακούς όρους. Και, φυσικά, προσδιορίζοντας σε αυτήν την αναγκαιότητα ολόκληρο το πλέγμα των παραγωγικών δυνάμεων, των παραγωγικών σχέσεων και εν γένει των κοινωνικών σχέσεων μιας χώρα που διέρχεται μια μεγάλη οικονομική και πνευματική κρίση- που έχει εξελιχθεί σε καθολική κρίση ταυτότητας.

Η θέση της χώρας, εξάλλου, παραδοσιακά προβλήματα και όχι λύσεις έδινε στους ανθρώπους που ζούσαν εδώ. Είναι καιρός να αντιστραφεί για μια φορά αυτή η σχέση. Από εκεί και πέρα, τα υπόλοιπα, παραμένουν άγνωστα και απρόβλεπτα. Αλλά, πάντα, σε μια δυναμική τροχιά όπου ο λαός μας θα πρέπει να καθοδηγεί και όχι να έπεται των εξελίξεων.

Ανδρέας Μπεντεβής

στέλεχος του ΕΑΜ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: