Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Ιουλίου 2015
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιον.   Αυγ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Κατάλογος

Όλα για την νίκη, όλα για το ΟΧΙ

Posted by eamgr στο 3 Ιουλίου, 2015

Η άρνηση κινεί την ιστορία μπροστά. Ανάμεσα στις μεγάλες περιόδους των μικρών και μεγάλων ΝΑΙ, της συναίνεσης, της κατάφασης σε ό,τι θεωρείται κανονικότητα, σαν κόμπος που δένει και λύνει τις κοινωνικές εξελίξεις μεσολαβεί ένα μεγάλο ΟΧΙ.topa oxi

Η άρνηση να δεχτείς την πραγματικότητα σαν την μόνη αληθινή πραγματικότητα, σαν την μόνη εναλλακτική, γεννά την σκέψη. Από τον Ηράκλειτο μέχρι τον Χέγκελ, η διαλεκτική, η υψηλότερη κατάκτηση της φιλοσοφίας βασίζεται σε αυτήν την παραδοχή.

Η σκέψη από μόνη της είναι άρνηση, αρνείται να παραδεχτεί σαν αληθινό ό,τι οι αισθήσεις αντιλαμβάνονται σαν τέτοιο. Από την όραση και την ακοή, μέχρι την οσμή του φόβου και του θανάτου.

Αν η πορεία της ανθρωπότητας μέσα στον χωροχρόνο δεν καθορίζονταν από προσωπικότητες ή από κινήματα ανατροπής της κανονικότητας, από σχολές σκέψης που ετεροκαθορίζονταν από εξουσίες και κατεστημένα- τότε δεν θα είχε φτάσει με τα αργά της βήματα της η ιστορία μέχρι εδώ.

Η ιστορία μετρά τα βήματα της με δεκαετίες και όχι με ημέρες. Δεν γνωρίζει χάσματα, αλλά διαδοχικές ακολουθίες και υπόγειες διαδρομές που βγάζουν σε λεωφόρους. Το δημοψήφισμα που έχουμε μπροστά μας δεν είναι μια διαδικασία που μοιάζει με τις άλλες. Αλλά αποτελεί το λογικό συμπέρασμα της 5μηνης διαπραγμάτευσης.

Στην πολιτική και στην ταξική πάλη τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα, είναι πολύ πέρα από ένα ΝΑΙ ή ένα ΌΧΙ- ή από την επικράτηση ενός ΝΑΙ ή ενός ΌΧΙ.

Δύο στοιχεία, γύρω από το δημοψήφισμα, που ωστόσο ισχύουν και πέρα από αυτό:

α) Την τελευταία εβδομάδα συγκροτούνται σε συνειδητό σώμα τα διάσπαρτα- ως τώρα- μέλη της πλειονότητας του κόσμου της εργασίας, της επισφάλειας και της ανεργίας. Θα εξηγήσω παρακάτω γιατί αυτή η πραγματικότητα αποτελεί το πιο σημαντικό- ήδη- κέρδος, πέρα από το τι θα γίνει στο δημοψήφισμα. Θα εξαφανιστεί αυτή η αναγκαία και πρωτοφανή ταξική κίνηση απλά και μόνο εάν επικρατήσει το ΝΑΙ;

β) Είναι πιθανό να επικρατήσει το ΝΑΙ; Και αν ναι, περί τίνος πρόκειται; Είναι μια ουρανοκατέβατη στρατιά ελλήνων που απλά είναι ηλίθιοι; Ή μήπως ο Τσίπρας- στον οποίο σχεδόν αποκλείουμε το δικαίωμα ενδεχομένως να κάνει απλώς μια αναγκαστική κίνηση- θέλει να δραπετεύσει από την δύσκολη συνθήκη που μπλέχτηκε, με όλη του την συνεπή και έντιμη στάση μέχρι τώρα;

Ο Τσίπρας- που τίμησε παραπάνω από το ακέραιο το πνεύμα της εντολής που πήρε στις 25 Γενάρη- προσπαθεί εξαρχής να δώσει μια μάχη για λογαριασμό μιας κοινωνίας σε απόλυτη πνευματική και υλική χρεοκοπία. Με μόνο εφόδιο την υποστήριξη- για πρώτη φορά μετά τον εμφύλιο- της άποψης ότι ο λαός μας μπορεί να γίνει νοικοκύρης στον τόπο του, κυρίαρχα, και τέθοντας υπό αίρεση τα γεωπολιτικά αποτελέσματα της μεταπολεμικής περιόδου. Παρόλα αυτά, δίνει την μάχη αυτή δίχως ένα υπαρκτό λαϊκό κίνημα, ακόμη και έχοντας να αντιπαλέψει και το ίδιο του το κόμμα (και την υπόλοιπη Αριστερά, ασφαλώς). Πόσο πολύ μακριά θα μπορούσε να πάει έτσι; Πόσα καύσιμα μπορούσε να τού προμηθεύσει για να πορεύεται μια κολοβή κοινοβουλευτική συμμαχία; Πόσο μάλλον όταν δεν έχουν οι αριστερές ιδέες στο σύνολο τους- επιπλέον- την κοινωνική/ιδεολογική ηγεμονία;aleksis-tsipras-sugkentrosi-uper-tou-oxi_1

Ο Τσίπρας δεν μπορούσε παρά να απειλήσει με δημοψήφισμα, αν έπρεπε να μείνει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης με όρους τέτοιους που να εκπροσωπεί όχι μια κυβέρνηση του 36%, αλλά έναν λαό με νωπή και σαφή εντολή- ή αν έπρεπε να φύγει όρθιος. Με ακέραιο το πολιτικό του κεφάλαιο, που είναι στην ουσία το πολιτικό κεφάλαιο ενός λαού και μιας χώρας που θέλει να είναι κυρίαρχη και ανεξάρτητη. Είναι εξαιρετικά σημαντικό το πολιτικό κεφάλαιο αυτό, αν σκεφτεί κανείς ότι είναι ακριβώς αυτό που η ευρωπαϊκή ηγεμονία ήθελε και θέλει διακαώς να τσακίσει.

Δεν θα μπορούσε να προκαλέσει μόνος του μια σύγκρουση με επίκεντρο το δίλημμα »Ευρώ ή Δραχμή», με μόνη την κοινοβουλευτική του πλειοψηφία. Για μια τέτοια σύγκρουση, αλλά και για να αντιμετωπίσεις τα απόνερα της, χρειάζεται ένα ισχυρό και συγκροτημένο εξίσου οργανωτικά/ιδεολογικά λαϊκό κίνημα. Που δεν υπάρχει.

Για να είναι νικηφόρο το ΟΧΙ, θα πρέπει να έχει ξεκάθαρη την πλειοψηφία, ώστε να αποδεσμεύσει προοδευτικές εξελίξεις. Και αυτό κάνει ακόμη πιο δύσκολα τα πράγματα. Προφανώς αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι ενορχηστρωτές του ΝΑΙ, για αυτό και δίνουν την μάχη τους μέχρι εσχάτων, μέχρι τον τελευταίο έλληνα και ελληνίδα. Ποντάρουν, με αηδιαστικούς όρους, στα πιο χαμηλά ένστιχτα, σε ένα ανοιχτό εκμαυλιστικό παζάρι που όμοιο του δεν ξανάδαμε: Ο φοιτητής που θα χάσει το erasmus, ο ανασφάλιστος που θα χάσει και τον μισθό, ο ημιαπασχολούμενος που θα χάσει το τρίμηνο του ΕΣΠΑ, ο αγρότης που θα χάσει το επίδομα, και- στο τέλος αυτού του εμετικού σπιράλ- ο άνεργος γιος που θα χάσει το ενοίκιο του πατέρα του, ή την σύνταξη του παππού του!

Πολλοί λένε ότι είναι στον αέρα η επιχειρηματολογία της κυβέρνησης. Όμως, η κυβέρνηση αυτή και οι υποστηριχτές του ΟΧΙ δεν μπορούν έτσι και αλλιώς να εξηγήσουν τι σημαίνει το ΟΧΙ πρακτικά. Που θα μπορούσε να οδηγήσει. Προφανώς δεν αρκεί η διαβεβαίωση του Τσίπρα ότι δεν μπορούν να μας πετάξουν έξω από το ευρώ, ή να μας χρεκοπήσουν και ονομαστικά. Ας μείνουμε απλά ότι ένα ΌΧΙ είναι ένα ΌΧΙ στα μνημόνια και μια καθολική άρνηση της 5ετίας που πέρασε. Όποιος έχει την στοιχειώδη συνείδηση να το καταλάβει έτσι, το καταλαβαίνει. Όποιος δεν το καταλαβαίνει, ή δεν έχει συμφέρον να το ενστερνιστεί, δεν μπορεί να το καταλάβει ό,τι και αν του πεις για το χτες ή για το μέλλον.

Πέρα από τις επιμέρους ψυχοσυνθέσεις, την εξατομίκευση και την ψυχολογία της μάζας, εργαλεία που τόσο πολύ χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ, ώστε σε περιπτώσεις να τους γυρίζει και σαν μπούμερανγκ, αυτό το δημοψήφισμα αναδεικνύει ένα βαθύ ταξικό χάσμα, για πρώτη φορά στην νεότερη ελληνική ιστορία.

Και αυτό από μόνο του είναι το πιο σημαντικό, και το κρατάμε ό,τι και να γίνει.  Ότι το ΟΧΙ, εννοεί να συνενώσει την τάξη των εργαζομένων, του κόσμου του μόχθου, της επισφάλειας, της ανεργίας, γύρω από μια συνειδητά διατυπωμένη πλατφόρμα συμφερόντων! syntagma-sygkntrosh

Το ΟΧΙ σημαίνει ότι μια μεγάλη κοινωνική μάζα δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό της σαν εξατομικευμένο θύμα, ή σαν ένα άθροισμα του παρτακισμού, αλλά σαν μια συνειδητή μάζα ενιαίων συμφερόντων που νοιάζεται για τον τόπο του.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αρκεί για να είναι νικηφόρα η ερχόμενη Κυριακή, ή η ερχόμενη Δευτέρα.

H πλατφόρμα του ΝΑΙ εκπροσωπεί καταρχήν ένα συμπαγές 30%. Αυτό το 30% είναι συγκροτημένο σε σώμα ήδη διαμέσου της όλης ευρωενωσιακής πορείας της χώρας. Τράφηκε και θερίεψε μέσα σε αυτήν. Αν η αριστερή σκέψη και δράση δεν επικεντρωνόταν σε κορώνες για αντικαπιταλισμούς και άλλες τέτοιες νεωτερίστικες εφευρέσεις, ίσως να μπορούσε να αντιληφθεί ότι το σύστημα »καπιταλισμός» δεν αναφέρεται σε μια κοινωνικοοικονομική συνθήκη όπου 10-15 »μεγαλοκαρχαρίες» κυνηγάνε τα μικρά ψαράκια- αλλά αντίθετα ότι για να επιβιώσει πρέπει να συγκροτήσει ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες συμφερόντων.

Αυτό το 30% εξουσιάζει την χώρα όλα αυτά τα χρόνια, και αποτελεί τον κορμό του ΝΑΙ, που γύρω του- και μέσα από την μαζική τρομοκράτηση- προσπαθεί να συγκροτήσει μια πλειοψηφία, παρασέρνοντας τα φοβισμένα, αλλοτριωμένα από την γοητεία του lifestyle της μπουρζουαζίας, χαμηλά στρώματα. Και αν αυτή η πλατφόρμα εξουσίας ήταν εφικτή χτες, ή είναι εφικτή και σήμερα, είναι μόνο και μόνο επειδή η μεγάλη, η συντριπτικά μεγάλη, κοινωνική πλειοψηφία είναι κατακερματισμένη σε όλα τα επίπεδα: Ταξικά, βασικά, και για αυτό και ιδεολογικά, πολιτικά, πολιτισμικά κτλ.

Ποιο είναι αυτό το 70%, όμως, στο οποίο αναφερόμαστε, και το οποίο ζει σήμερα είτε κάτω από τα όρια της φτώχειας (36%), είτε στις παρυφές της (34%, δηλαδή συνολικά φτώχεια και παρυφές φτώχειας μαζί μάς κάνουν 70%);

Είναι, βασικά, η πολύ μεγάλη πλειονότητα μεταξύ των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα, ένα κομμάτι των μισθωτών του δημόσιου τομέα, οι άνεργοι, η συντριπτική πλειονότητα ανάμεσα στους μικροεπαγγελματίες, οι εργάτες γης, σχεδόν το σύνολο από τους μετανάστες, καθώς και οι έφηβοι- νέοι όλων αυτών των οικογενειών, και το οποίο 70% (με τις αναμφίβολες ταξικές και άλλες διαφοροποιήσεις εντός του) βρίσκεται σε προφανή ταξική σύγκρουση, όχι μόνο με την τροϊκανή επιτήρηση, αλλά βασικά με το υπόλοιπο 30%. Εκείνο ακριβώς που δηλώνει, και είναι, πολύ ευχαριστημένο με την μνημονιακή ζωή του σε πλείστες όσες κοινωνικές έρευνες.

Σε αυτό το 30% βρίσκουμε το μεγάλο κεφάλαιο, ένα υπολογίσιμο κομμάτι των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα, την πλειονότητα των δημοσίων υπαλλήλων, τους μεγάλους και μεσαίους ιδιοκτήτες γης, πολύ μεγάλα κομμάτια από τους μικρούς καπιταλιστές, χιλιάδες ιδιοκτήτες ακινήτων, καθώς και οι νέοι- έφηβοι όλων αυτών των οικογενειών.

Αυτά τα ρήγματα υπάρχουν είτε γίνει το δημοψήφισμα, είτε όχι. Είτε νικήσει το ΝΑΙ, είτε το ΟΧΙ. Αυτό το ρήγμα είναι μια διαρκής κοινωνική πραγματικότητα, η οποία καθορίζει όλες τις άλλες. Δική μας δουλειά θα ήταν εκείνο το 70% να συγκροτηθεί συνειδητά σε σώμα. Και από εκεί και πέρα, όλα- μα όλα- είναι κατορθωτά.

Ακόμη και εάν έχει καθυστερήσει η οργανωτική συγκρότηση αυτού του κοινωνικού σώματος, ας είμαστε αισιόδοξοι, αν όχι για το αποτέλεσμα, τουλάχιστον για το ότι μπαίνει το νερό στο αυλάκι για να σχηματιστεί το κοινωνικό/ταξικό ποτάμι που μπορεί να ποτίσει το άνυδρο αυτό κοινωνικό τοπίο.

Οι παγκόσμιες ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις στρίμωξαν αυτήν την μικρή χώρα για μια ακόμη φορά. Τώρα έλαχε στον νεοελληνικό κοινωνικό σχηματισμό να παίξει έναν κορυφαίο ρόλο για τις παγκόσμιες εξελίξεις. Σε αυτήν την μάχη βαδίζει με όλες του τις αντιφάσεις. Και έχοντας να ξεπεράσει, πέρα από ντόπιους και ξένους «προστάτες» του (που ο ένας κόβει και ο άλλος ράβει το δίχτυ της τρομοκρατίας), να ξεπεράσει τον κακό του εαυτό, αλλά και τους άσπονδους εχθρούς του, που λογαριάζουν να τροφοδοτήσουν το πολιτικό τους μέλλον σαν διαχειριστές της ήττας της αριστερής κυβέρνησης. Είτε στέκονται δήθεν αριστερότερα, είτε από τα ακροδεξιά, παρακρατικά φυλάκια.

Θα δώσει αυτήν την μάχη, δίνει αυτήν την μάχη ήδη, και με όλη του την κρίση ταυτότητας, ή την κρίση καθορισμού της θέσης της στον παγκόσμιο καταμερισμό της εργασίας.

Δυστυχώς, αυτός ο τόπος, το επίκεντρο του μεσογειακού πολιτισμού που κυριάρχησε πολιτισμικά στον κόσμο άλλοτε, καλείται επί της ουσίας να απαντήσει στα παγκόσμια προβλήματα, που είναι στην ολότητα του τα κρισιακά προβλήματα του καπιταλισμού. Που είναι αδιέξοδα και που αργά ή γρήγορα θα οδηγήσουν σε έναν μεγάλο ή έναν περιφερειακό πυρηνικό όλεθρο.

Όλα για την νίκη, όλα για το ΟΧΙ!Αλλά ο λαός που θέλει να μείνει όρθιος, θα μείνει όρθιος σε κάθε περίπτωση. Η τύχη του είναι στα χέρια του, και αυτό αρχίζει να το μαθαίνει τώρα- δίχως επιστροφή, ό,τι και αν γίνει!

 

Ανδρέας Μπεντεβής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: