Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

Ελλάδα, Συρία, Ιράν, Λιβύη: Η μετουσίωση της επίθεσης του ιμπεριαλισμού σε «μεταναστευτικό πρόβλημα»

Posted by eamgr στο 29 Απρίλιος, 2015

Εκατόμβη νεκρών η Μεσόγειος.10338658_10202752624695682_5940313949493219734_o Αυτή η γωνιά της γης, το ιστορικά διαμορφωμένο πολυπολιτισμικό γεωγραφικό χωνευτήρι στο οποίο καλλιεργήθηκαν οι πλέον προοδευτικοί πολιτισμοί της αρχαιότητας (σε αξεδιάλυτη αναμεταξύ τους αλληλεπίδραση), έχει μετατραπεί 2.500 χρόνια αργότερα σε έναν τοίχο πολιτισμικής διαφοροποίησης ανάμεσα στην «ανωτερότητα» και την «κατωτερότητα», σε μία απέραντη συνοριοφυλακή του τρόμου, με τα εκατέρωθεν «σύνορα» να χαράσσονται με βάση τους όρους διατίμησης της ανθρώπινης ζωής, έτσι όπως καθορίζονται με αναφορά τις αξίες της νεοφιλελεύθερης, κατά τα λοιπά,  «παγκοσμιοποίησης».

Η κατασταλτική διαχείριση του από τα δυτικά εξουσιαστικά κέντρα, όπως και εργαλειακή του χρησιμότητα για την ανάδειξη της κάθε είδους φοβίας σαν πυρήνα της ιδεολογικής τους κυριαρχίας, δεν αποτελεί απλώς επιστροφή σε αναπόφευκτες αντιστοιχίσεις με το πολιτισμικο επίπεδο που είχαν κατακτήσει οι προκρατικές μορφές οργάνωσης των κοινωνιών: Στο κάτω-κάτω, σε εκείνες, η μορφή του «ξένου» ή του «αιτούντα άσυλου» ήταν σε γενικές γραμμές πολύ πιο σεβαστή από ό,τι είναι σήμερα. Περισσότερο μοιάζει με μια σύγχρονη επαναφορά της περιοδικής κρίσης ανθρωπισμού που βαδίζει χέρι – χέρι με τις περιοδικές κρίσεις και το ανεπίστρεπτο σάπισμα του καπιταλισμού. Πότε στήνοντας Νταχάου, πότε βυθίζοντας στον πάτο της θαλάσσης τους παρείσακτους, τους υποδεέστερους- έτσι τουλάχιστον όπως τους προσδιορίζει η διαταξική κοινωνική συμμαχία της καθολικής συναίνεσης στην αναγκαιότητα της κοινωνικής διαφοροποίησης και της καθολικής εκμετάλλευσης. Η ίδια συναίνεση που θα μπορούσε δια μέσω του μεταναστευτικού να τονώσει την εθνική περηφάνεια έναντι του «τρίτου κόσμου», από τον οποίον μας χωρίζει η λεπτή γραμμή της πιστοληπτικής ικανότητας ώστε να δανειζόμαστε από τα χρόνια του ευρωπαροξυσμού και δώθε για να καταναλώνουμε και να αισθανόμαστε κομμάτι της προηγμένης Δύσης.

Το μέγεθος της τραγωδίας, τα εκατοντάδες θύματα και οι εικόνες των μικρών παιδιών να χαροπαλεύουν έθεσε για την ώρα στο κάδρο της γελοιότητας τις επιχειρήσεις γενικής τρομοκράτησης του πληθυσμού μέσα από τις στυλιζαρισμένες με αηδιαστικό κυνισμό εικόνες των περιπλανώμενων στις πλατείες μας μεταναστών, αλλά δεν τις ματαιώσε: Εξάλλου, για τις επιχειρήσεις αυτές, η χρησιμότητα του μεταναστευτικού είναι ακριβώς ότι μπορεί να βγει από την φαρέτρα τους a la carte.

Θρυαλλίδα γενικότερων εξελίξεων κάλλιστα θα μπορούσε να αναδειχτεί στο κοντινό μέλλον το μεταναστευτικό. Όπως έχει αναδειχτεί, εξάλλου, σαν τέτοια μέσα στις δύο τελευταίες δεκαετίες. Πάντοτε χρησίμευε προκειμένου οι κοινωνικές/ταξικές διαφοροποιήσεις να μεταβαπτιστούν σε εθνοτικές/φυλετικές- ώστε το μίσος να εμφανιστεί σε κυρίαρχη αξία. Όχι μόνο στην Ελλάδα, μα παντού στην Ευρώπη, η διαχείριση του από την άρχουσα τάξη- και εν μέσω της διαλυτικότητας του εργατικού κινήματος- σηματοδότησε την νόμιμη και έγκυρη, με μεγάλη λαϊκή συναίνεση, εγκαθίδρυση των νεοφασιστικών όρων της κοινωνικής αναπαραγωγής.

Πλέον, όμως, αποκτά καθαρά και μια νέα, αναμενόμενη, όψη εδώ στην χώρα μας: Μετατρέπεται αργά αλλά σταθερά σε πρωτεύον αντιδραστικό εργαλείο ενάντια στην νέα κυβέρνηση. Από εκείνους που το γιγάντωσαν, από εκείνους που γιγάντωσαν οι ίδιοι μέσα από αυτό. Και από τους απολογητές/ντόπιους εκφραστές της παγκόσμιας κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού- του μόνου αληθινού υπεύθυνου για το μεταναστευτικό ζήτημα.

Και έτσι ακούς: Κίνδυνο χολέρας ανακαλύπτει πολιτευτής της ΝΔ. Βία και ανομία. Τολμάνε και βγαίνουν και λιάζονται, λένε τα κανάλια. Εθνική προδοσία κάθε παραχώρηση σπιθαμής της ελληνικής γης στους αλλόθρησκους. Θάνατος στους ξένους. Χρυσαυγιτοποίηση του δημόσιου λόγου. Και από κοντά, ένα σωρό σάιτ της μπόχας, που τα διαβάζουν νεοέλληνες- της μπόχας και οι ίδιοι- και που αναπαράγουν καθημερινά »ειδήσεις» για τον Σομαλό που βίασε μια Ελληνίδα και τον Αφγανό που έγδαρε έναν Έλληνα (παρεμπιπτόντως, θα είχε ενδιαφέρον να έκανε μια μήνυση κάποια δημόσια αρχή σε αυτούς τους ιστότοπους του πιθηκισμού, ώστε να τους αναγκάσει να αποδείξουν την ορθότητα της »είδησης», αλλά και την ταυτότητα αυτών των παράπλευρων του κεντρικού σάιτ της χρυσής αυγής).

Θέλει μεγάλη προσοχή. Γιατί η κοινωνία μας δεν έχει μάθει να συζητάει απλά και λογικά. Και ιδιαίτερα στο μεταναστευτικό, οι κυρίαρχες απόψεις, που σαν συμπληγάδες εγκλωβίζουν μια ορθή λύση είναι- εδώ και χρόνια, και όχι μονάχα τώρα- από την μία το »πετάξτε τους στην θάλασσα» και από την άλλη το »no border». Στην μέση οι ίδιοι αυτοί οι απόκληροι, οι κυνηγημένοι. Και η αλληλεγγύη, ο αντιρατσιστικός λόγος είναι αναγκαία, μα όχι ικανή συνθήκη για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες τους αφενός, αλλά και αφετέρου για να τεθεί το ζήτημα στις σωστές του, διεθνείς πολιτικές διαστάσεις: Η χώρα μας είναι άδικο, και δεν μπορεί, να φορτωθεί όλα τα απόνερα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Πολύ απλά επειδή, μεταξύ άλλων, το μεταναστευτικό- αν δεν αναδειχθεί στην ολότητα του σαν προωθητικός παράγοντας γα την σφυρηλάτηση μιας συμμαχίας των λαών της πολύπαθης περιοχής μας ενάντια στον ιμπεριαλισμό-  θα αναδείξει τον εθνικισμό σε βασικό καταλύτη όλων των κοινωνικοπολιτικών διεργασιών.

Υπάρχει ένα εξαιρετικά κοινό σημείο ανάμεσα στην- πολύμορφη ήδη και απρόβλεπτη στο μέλλον- επίθεση των διεθνών εξουσιαστικών κέντρων εδώ στην Ελλάδα και σε αυτές ακριβώς τις χώρες από όπου προέρχονται τα καραβάνια των νέων προσφύγων: Ότι στα πλαίσια του παγκόσμιου ανταγωνισμού για κυριαρχία χτυπιούνται ακριβώς τα πιο επικίνδυνα πολιτικά υποδείγματα: Η νέα αντιμνημονιακή κυβέρνηση/μέτωπο στην Ελλάδα, καθώς και τα πλέον προοδευτικά και ανυπόταχτα καθεστώτα ανάμεσα στον αραβικό/μουσουλμανικό κόσμο: Η Λιβύη, η Συρία και το Ιράν.MET

Στο δια ταύτα: Η αλληλεγγύη και η έμπρακτη στήριξη προς τους μετανάστες είναι ο πρόλογος μονάχα- έστω και απαραίτητος- για να γραφτεί το βιβλίο της συμμαχίας των καταπιεσμένων ενάντια στην ιμπεριαλιστική επιβολή. Όχι μόνο επειδή οι άνθρωποι αυτοί θέλουν να φύγουν από εδώ και όχι να μείνουν (πόσο μάλλον σαν περιπλανόμενοι πένητες ή στοιβαγμένοι ανά 20 σε αντίστοιχων τετραγωνικών δωμάτια), αλλά και επειδή εξ αιτιάς της άνευ προηγουμένου ταυτόχρονης αποσταθεροποίησης στην Αφρική, αλλά και στην Μέση Ανατολή οι ροές είναι, και θα εξακολουθήσουν να είναι, εξαιρετικά αυξημένες- αν και εμφανίζονται σκοπίμως διογκωμένες από τα ΜΜΕ. Διογκωμένες ακριβώς επειδή οι ταξικοί διαχωρισμοί παίζουν τον ρόλο και σε αυτήν την περίπτωση: Σε γενικές γραμμές, και δίχως αυτό να διαφοροποιεί την τραγική τους κατάσταση, οι  άνθρωποι που καραφεύγουν στα σάπια πλεούμενα των 2 χιλιάδων ευρώ είναι άνθρωποι της μεσαίας και άνω τάξης των χωρών αυτών- οι πιο φτωχοί αναγκάζονται σε ακόμα πιο αδιέξοδες μετακινήσεις σε άλλες, μουσουλμανικές χώρες. Δεν έρχονται όλοι εδώ, έρχεται μόνο μια μικρή μερίδα των ξεριζωμένων (εξάλλου οι ροές προς την Ιταλία και Ισπανίας είναι πενταπλάσιες σε σχέση με εκείνες προς την Ελλάδα).

Συνολικότερα: Το μεταναστευτικό αποτελεί ένα ζήτημα ιστορικών διαστάσεων. Κάτι αντίστοιχο με τις μνημειώδεις τεράστιες μετακινήσεις των πληθυσμών στον χωροχρόνο της ανθρώπινης ιστορίας. Και για αυτό, σαν ιστορικό ζήτημα, η μαζική μετακίνηση που άλλοτε συγκρότησε νέες κοινωνίες και πολιτισμούς, νέες φυλές, νέα έθνη κτλ, σήμερα έχει εξίσου πολλές πλευρές και όψεις, όμως αντίστροφα, πλέον, αρνητικές κυρίως: Αντί να ενώνει και να σμίγει όπως παλιότερα, πλέον η μετακίνηση πληθυσμών χωρίζει και διαιρεί. Τρέφει την βία, τον ρατσισμό και τους επίπλαστους κοινωνικούς ανταγωνισμούς (εθνοτικούς/θρησκευτικούς) που υποκαθιστούν την κυρίαρχη αντίθεση: Εκείνην ανάμεσα στους καταπιεστές και τους καταπιεζομένους.

Η ανθρωπότητα δεν θα γλυτώσει από αυτήν την ιστορική οπισθοδρόμηση αν δεν ξεπεράσει την κεφαλαιοκρατική εξουσία. Πριν από αυτό, όμως. Αλλά και πριν συμφωνήσουμε στο ελάχιστο σαν νεοελληνική κοινωνία για όλα αυτά- και μάλλον επειδή ο φασισμός είναι καλά ριζωμένος- πρέπει άμεσα και με μόνιμο σχέδιο να δωθούν λύσεις, πριν το μεταναστευτικό φανεί χρήσιμο για έναν γενικευμένο κοινωνικό πόλεμο (ο ισλαμικός φονταμενταλισμός δεν είναι καθόλου διαχειρίσιμος και φανερός, πέρα από τα δικά μας ακροδεξιά φυντάνια). Για την ώρα, βλέπουμε να χρησιμεύει για να τρωθεί η κυβερνητική εικόνα από εκείνους που έχουν βαλθεί να εκμεταλλευτούν ό,τι μπορούν για να πνιγεί η προσπάθεια της Αριστεράς να σωθεί η ίδια η ύπαρξη του νεοελληνικού κράτους (γιατί αυτό διακυβεύεται σήμερα με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, και όχι οι δανειακές υποχρεώσεις απλώς).

Να δοθούν έγγραφα για να φύγουν όσοι το επιθυμούν, να φτιαχτούν οργανωμένα και διαχειρίσιμα καταλύματα φιλοξενίας και να αξιοποιηθούν στην ανασυγκρότηση της οικονομίας όσοι επιθυμούν να μείνουν στην χώρα, με πλήρη δικαιώματα- και ας σκούζουν οι φασίστες. Αυτό ξέρουν να κάνουν μόνο, έτσι και αλλιώς. Και μόνο εκείνους συμφέρει και τρέφει η στασιμότητα του μεταναστευτικού, ή το να γίνει η χώρα μια τεράστια αποθήκη ψυχών.

 

 Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του ΕΑΜ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: