Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Ιανουαρίου 2015
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Δεκ.   Φεβ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  • Κατάλογος

Ιδεοληψίες και ατομικές ελευθερίες- Η αντίφαση που πάνω της στερεώνεται η κυρίαρχη ιδεολογία

Posted by eamgr στο 15 Ιανουαρίου, 2015

Ο φονταμενταλισμός, τα θρησκευτικά δόγματα και οι ιδεοληψίες κάθε είδους, με λίγα λόγια όλες οι κοινωνικές  και ψυχολογικές παράμετροι που συγκροτούν την ψευδήθεος συνείδηση του ανθρώπου για τον κόσμο, πηγάζουν από το εκάστοτε εκμεταλλευτικό σύστημα και τις εξουσιαστικές σχέσεις της αναπαραγωγής του.

Αντί για το σημείο εκείνο όπου ο άνθρωπος κατανοεί τον εαυτό του, και δια μέσου της επίδρασης του με την φύση η ίδια η φύση κατανοεί τον εαυτό της, η ανθρωπότητα στήνει είδωλα και φετιχοποιημένες έννοιες- γεννημένες από την ίδια- που στρέφονται εναντίον των ίδιων των ενδελεχών δυνατοτήτων της.

Όλες οι μονοθεϊστικές θρησκείες- βασικά οι απολήξεις του Ιουδαϊσμού, ο Μωαμεθανισμός και ο Χριστιανισμός με όλες τις μορφές τους- ταλαιπωρούν και κρύβουν τον ορίζοντα από τον άνθρωπο με τον αντιδιαλλεκτικό μονόδρομο της πεπερασμένης ύπαρξης, την οποία αφομοιώνουν εξ ολοκλήρου για χάρη ενός επέκεινα σημείου λύτρωσης ή τιμωρίας, σε έναν άλλο, και όχι σε τούτον εδώ, τον κόσμο.

Δεν είπαν όλη την αλήθεια ο Νίτσε και ο Φωϋεμπαρχ όταν διαπίστωναν ότι «Ο Θεός είναι νεκρός» στα τέλη του 19ου αιώνα. Γιατί, καθώς αποδείχτηκε, σκέφτονταν- όπως και όλοι οι δυτικοί φιλόσοφοι εξάλλου- με τα δεδομένα της Δύσης και όχι της Ανατολής. Σκέφτονταν με τα δεδομένα του Διαφωτισμού, και με βάση την παραδοχή ότι συνολικά το μερίδιο της Ανατολής στο παγκόσμιο χωριό περιθωριοποιούνταν ολοένα. Όπως και δεν λάμβαναν υπόψιν ότι ο νεωτερικος κόσμος του ύστερου καπιταλισμού μπορεί να εγκολπώσει όσα απομεινάρια από αυτόν που κάποτε θεωρούνταν παλιός, ξεπερασμένος κόσμος, τού ήτανε απαραίτητα, όσο και αν δήθεν κόπτεται για το αντίθετο!

Οι όροι, όμως αυτής της οπισθοδρόμησης/καθυστέρησης, προχωράνε μαζί και αναλογικά με την αλλοτριωμένη συνείδηση που αναπαράγει ο καπιταλιστικός τρόπος «ανάπτυξης».

Για αυτό και βλέπουμε πως, ακόμα και στην ίδια την Δύση- προπαντός χωρίς να διακηρύσσεται πάντοτε και θεσμικά- η θρησκεία παρέμεινε μέχρι σήμερα ένα βασικό δομικό συστατικό του ιδεολογικού εποικοδομήματος, όπως και ένα κυρίαρχο εθνοποιητικό στοιχείο για λογαριασμό του αστικού έθνους-κράτους, ενώ σε ένα μεγάλο κομμάτι της Ανατολής αποτελεί και κάτι παραπάνω από αυτό: Αναδείχτηκε, με την μορφή του Ισλάμ, σε μια νέου τύπου οργάνωση της κοινωνίας και ένας παράγοντας ιστορικής καθυστέρησης για τους λαούς. Και ακόμα, το λάβαρο για αυτούς τους λαούς στον πόλεμο ενάντια στις ιμπεριαλιστικές νεοαποικιοκρατικές επεμβάσεις της «πολιτισμένης» Δύσης.

Δυστυχώς, ακόμα και η πολύπλευρη απόπειρα του μαρξισμού τον περασμένο αιώνα να απαλλάξει τους λαούς σε Ευρώπη και Ανατολή από τα δεσμά της θρησκευτικής καθήλωσης ηττήθηκε ιστορικά, δίχως να αγγίξει επί της ουσίας τον πυρήνα αυτής της υποταγής, της οποίας το περιεχόμενο μπορεί να αρθεί μόνο κατόπιν της απελευθέρωσης από την αλλοτριωμένη κοινωνική συνείδηση (βασικά μέσω της αναίρεσης της αλλοτριωμένης μορφής της εργασίας), με μέσο την όλο και πιο ανυψωτική και πλατιά μαζική συμμετοχή στον καθορισμό και στην διεκπεραίωση της εξουσίας και των θεσμών της κοινωνικής αναπαραγωγής.

Σήμερα το θρησκευτικό ζήτημα επανέρχεται σαν μέσο κοινωνικών διαχωρισμών και εξουσιαστικής επιβολής με το πρόσχημα του «πολέμου των πολιτισμών». Με την μορφή των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στην Εγγύς και Μέση Ανατολή για την «εκδημοκρατικοποίηση» της περιοχής αυτής- έτσι ονομάζεται η διαδικασία συμμόρφωσης των κοινωνικών σχηματισμών σε μια σειρά από χώρες με τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς για παγκόσμια κυριαρχία. Επανέρχεται, επίσης, το θρησκευτικό ζήτημα και στο εσωτερικό των χωρών της Ευρώπης σαν άλλοθι και προκάλυψη των ταξικών διαφοροποιήσεων και ανταγωνισμών. Το ψεύτικο άλλοθι «Χριστιανισμός ή Μωαμεθανισμός» χρησιμοποιείται προκειμένου να διαιρεθούν οι εργατικές μάζες σε ντόπιους και ξένους, όπως και βασίζεται, εξ αντικειμένου, στα πιο ποταπά ένστικτα συνενοχής των ευρωπαϊκών λαών, σαν ταξικών στρωμάτων μέσα στον παγκόσμιο καταμερισμό της εργασίας τα οποία έχουνε μοιραστεί ένα κομμάτι, πλάι στις άρχουσες τάξεις τους, από τα κατακτημένα πλούτη των «υποανάπτυκτων» και «κατώτερων» λαών της Ασίας και της Αφρικής.

Βασίζεται, επίσης, αυτό το κυρίαρχο άλλοθι στην υπαρκτή αδυναμία των επαναστατικών δυνάμεων να απαντήσουν καθολικά και πραγματιστικά σε ένα ζήτημα στο οποίο αποτελεί και η ίδια τους η βασική αντίληψη μέρος του προβλήματος του ίδιου και όχι της λύσης του: Εφόσον εκλαμβάνουν το μεταναστευτικό πρόβλημα μόνο από την αντιρατσιστική/ανθρωπιστική του σκοπιά και όχι από την ουσιαστική του σκοπιά, σαν ένα φαινόμενο, δηλαδή, ιστορικών διαστάσεων όπως εκδηλώνεται με την μετακίνηση τεράστιων ανθρώπινων μαζών από την Ασία και την Αφρική προς την Ευρώπη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται πολιτικά, οικονομικά και πολιτιστικά για τις κοινωνίες υποδοχής, κοινωνίες, εξάλλου, που η κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού διαμόρφωσε ως με ακραία συντηρητικά χαρακτηριστικά.

Η προάσπιση του αντιρατσισμού δίχως την κάλυψη μαζικών εργατικών κινημάτων με αυτόν τον τρόπο μοιάζει εύκολα διαχειρίσιμη από το σύστημα, όπως εύκολα διαχειρίσιμη μένει μονίμως και η προάσπιση των ατομικών δικαιωμάτων, πολύ περισσότερο εφόσον αυτά εννοούνται πάνω στην βάση τού πως τα εννοεί ο νεοφιλελευθερισμός. Εξάλλου η ιδεολογική βάση του νεοφιλελευθερισμού είναι ακριβώς η αξιακή προτεραιότητα των ατομικών δικαιωμάτων/ελευθεριών, μόνο που, ασφαλώς, η κυρίαρχη αυτή ιδεολογία τα εκλαμβάνει, βασικά, αυστηρά ξέχωρα από την οικονομική αναπαραγωγή και το δικαίωμα συμμετοχής στην διαδικασία και την μορφή της, όπως και στην συμμετοχή όλων στον πλούτο αυτής.

Το σύστημα σήμερα φαίνεται ότι μπορεί σχεδόν άνετα να δημιουργεί καταστάσεις ιδεολογικοπολιτικής κατίσχυσης εκμεταλλευόμενο για αυτό κοινωνικές συνθήκες που γεννιούνται αυθόρμητα και διαρκώς. Ο πόλεμος όλων εναντίον όλων δεν έχει μόνο οικονομικό χαρακτήρα. Έρχεται σαν συνέπεια μιας εποχής όπου, όπως ποτέ άλλοτε, οι κοινωνικές διαφοροποιήσεις και διαιρέσεις είναι πολυεπίπεδες: Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο πολύ, και ταυτόχρονα, έντονες όχι μόνο οι ταξικές (όπως και οι συντεχνιακού τύπου ενδοταξικές διαφοροποιήσεις), αλλά μέσα σε αυτές επίσης μια σειρά από άλλες διαφοροποιήσεις: Οι έμφυλες, οι διεμφυλικές, οι θρησκευτικές, οι πολιτισμικές διαιρέσεις μοιάζει όχι μόνο να τέμνουν οριζόντια και κάθετα τις δυτικού τύπου καπιταλιστικές κοινωνίες προστατεύοντας την έκαστη άρχουσα τάξη η οποία τις παράγει και τρέφεται οικονομικά και πολιτικά από αυτές, αλλά καθορίζει σε ένα βαθμό και τις διεθνείς εξελίξεις μιας και περιέχουν (αλλά και εκφράζουν) έναν διεθνικό χαρακτήρα.

Η διαμόρφωση του σύγχρονου ανθρώπου σε μια αποσπασματική και τελούσα σε απόλυτη σύγχυση οντότητα, μέσα σε έναν κόσμο με θρυμματισμένες όλες τις άλλες παραδοχές πέρα από την αυταξία του χρήματος, σε έναν κόσμο με γκρεμισμένες ιδεολογικές βάσεις όπου η γενικευμένη αποϊδεολογικοποίηση συγκλίνει προς έναν νέου τύπου εκφασισμό, ευνοεί για την ώρα αυτή την προσπάθεια της κυριαρχίας να κρατά τους υπηκόους της μακριά από απελευθερωτικές ενοποιητικές διαδικασίες.

Κάπως έτσι είναι εύκολο για το σύστημα να αναπαράγει και το ιδεολόγημα του πολέμου των πολιτισμών. Ακριβώς επειδή το σύνολο των αριστερών δυνάμεων δεν μπορεί για την ώρα να αμφισβητήσει ούτε την ουσία της κεφαλαιοκρατικής αναπαραγωγής (είναι ένα κομμάτι της, εφόσον δεν αμφισβητεί τις στοιχειώδεις της προϋποθέσεις), αλλά ούτε και τις προϋποθέσεις της, οι οποίες καθορίζονται και εξαρτιούνται από τον γενικευμένο οικονομικό/νομισματικό/ στρατιωτικό πόλεμο της Δύσης εις βάρος της Ανατολής.2451672081_616f737dbe

Το μεταναστευτικό ζήτημα, έτσι, αναδεικνύεται σαν κυρίαρχο πολιτικό ζήτημα σε μια σειρά από χώρες της Ευρώπης, πολύ συχνά γεννάει ανεξέλεγκτες αντιδράσεις και εξελίξεις (πάντοτε αρνητικές), και θα παραμείνει ως εργαλείο της άρχουσας τάξης για χρήση κατά περίσταση.

Με βάση τις τελευταίες εξελίξεις με τις επιθέσεις των ισλαμοφασιστών στην Γαλλία και αλλού στην Ευρώπη, αναδεικνύεται, επίσης, σαν τρομοκρατικός φόβος που θέτει εν αμφιβόλω την φύση των ατομικών ελευθεριών, όχι μόνο τοποθετώντας τα στον Προκρούστη με τον μπαμπούλα μιας μόνιμης απειλής, αλλά και επανακαθορίζοντας τις ελευθερίες αυτές και τα ατομικά δικαιώματα, όπως αυστηρά εννοούνται από την κυρίαρχη σκέψη, και πάλι, δηλαδή, σαν δικό της μέσο επιβολής: Είμαστε όλοι θύματα τρομοκρατών, αρκεί να μην υπονοεί αυτό ότι και εμείς νομιμοποιούμε την τρομοκράτηση μιας σειράς λαών, είμαστε όλοι υπερασπιστές της ελευθερίας της σκέψης, αρκεί να μην εντάσσουμε στην ελευθερία της σκέψης την αμφισβήτηση της κανονικότητας να παραγκωνίζονται από την ζωή οι φτωχοί και οι κολασμένοι τούτου του κόσμου.

Γιατί, έχουνε και οι απαγορεύσεις τα όρια τους. Σταματούν εκεί που αρχίζει η ποινικοποίηση  της κοινωνικής περιθωριοποίησης και της αντίστασης.

 

Ανδρέας Μπεντεβής, στέλεχος του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: