Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

Σκέψεις πάνω στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Κρήτης

Posted by eamgr στο 2 Δεκέμβριος, 2014

Η κατάληψη του Πανεπιστημίου Κρήτης (των τμημάτων του Ρεθύμνου) που διανύει ήδη την τρίτη εβδομάδα της και έδωσε τo έναυσμα για την κατάληψη και άλλων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, έχει συνοδευτεί από πλήθος σχολίων, ανακοινώσεων παρατάξεων και διαφόρων τοποθετήσεων από φοιτητές, καθηγητές, ΜΜΕ και εκπροσώπους της τοπικής κοινωνίας είτε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είτε στις ίδιες τις γενικές συνελεύσεις που αποφάσισαν αυτήν τη μορφή δράσης ενάντια στις καταστροφικές, εκπαιδευτικές και μη, πολιτικές της αυταρχικής κυβέρνησης Τρόικας- Σαμαρά- Βενιζέλου. Από μόνες τους αυτές οι απόψεις παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον καθώς αποδεικνύουν, ότι ένα υποτιθέμενα απαρχαιωμένο μέσο συλλογικής δράσης, όπως η κατάληψη, μπορεί να ανοίξει έναν γενικευμένο διάλογο πάνω στα προβλήματα της εκπαίδευσης αλλά και σχετικά με την αποτελεσματικότητα του ίδιου του μέσου. Παρακάτω ακολουθούν κάποιες σκέψεις με αφορμή μερικά από τα βασικά επιχειρήματα που έχουν διατυπωθεί κυρίως εναντίον της κατάληψης.Σκέψεις πάνω στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Κρήτης

            Υποστηρίζεται συχνά από μέλη των παρατάξεων που είναι αντίθετες στην κατάληψη (ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, ΠΑΣΠ, ΜΑΣ) και (πραγματικά ή εικονικά) ανεξάρτητους φοιτητές ότι η κατάληψη είναι περισσότερο μια επίδειξη επαναστατικότητας, ένα αποτέλεσμα της εμμονής σε συνδικαλιστικές πρακτικές του παρελθόντος ή, ακόμα χειρότερα, ένα μέσο για να μη γίνονται μαθήματα επειδή οι καταληψίες είναι «τεμπέληδες». Η κριτική αυτή που επαναλαμβάνεται με διαφορετικές μορφές σε κάθε αγωνιστική πρωτοβουλία ανάλογα με το σε ποιους απευθύνεται (απεργούς, μαθητές, συνδικαλιστές) θα είχε νόημα αν η κοινωνική και η εκπαιδευτική συγκυρία εντός της οποίας θα συνέβαινε η κατάληψη ήταν, όχι απαραίτητα ιδανική, αλλά χωρίς να τίθενται στο προσκήνιο ζητήματα επιβίωσης της κοινωνίας, των πανεπιστημίων και της ίδιας της δημοκρατίας. Δεν χρειάζεται να γίνει λόγος για το σκανδαλώδες γεγονός ότι ένας απίστευτος τύπος είναι Υπουργός Παιδείας και για χυδαία εκλογικά οφέλη διαπόμπευσε πριν δύο χρόνια με τον χειρότερο, αήθη και παράνομο τρόπο, οροθετικές. Ούτε φυσικά για το ότι για κάποιο σημαντικό χρονικό διάστημα μια δολοφονική, νεοναζιστική, εγκληματική οργάνωση φάνταζε ιδανικός κυβερνητικός εταίρος της μαφίας που κυβερνά αυτή τη χώρα.

            Ο ανεξάρτητος (ο προηγούμενος διαχωρισμός ισχύει ακόμα) φοιτητής που θα διαβάζει το παρόν κείμενο θα αντιδράσει φωνασκώντας «Τι σχέση έχουν αυτά με το Πανεπιστήμιο Κρήτης (Π.Κ.);». Προφανώς, το αν έχουν σχέση ή όχι είναι ζήτημα προσωπικής εκτίμησης και αντίληψης, αλλά μπορούμε να του κάνουμε τη χάρη και να ασχοληθούμε αποκλειστικά με το Πανεπιστήμιο μας. Ένα γεγονός που δεν έχει ακουστεί περιέργως είναι ότι η πρόσφατη Σύνοδος των Πρυτάνεων ουσιαστικά κατέληξε στο ότι το μέλλον των πανεπιστημίων είναι υπό αίρεση λόγω μειωμένης ή ανύπαρκτης χρηματοδότησης. Δυστυχώς δεν έχω δει κάποια δήλωση από μέρους του Π.Κ. ότι αυτή η εικόνα δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Αν αυτό δεν είναι λόγος για κατάληψη τότε ίσως είναι απίθανο να βρούμε κάτι που να δικαιολογεί την προσφυγή σε αυτό το έσχατο μέσο. Εντούτοις, θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει ότι μια τέτοια δήλωση περί αδυναμίας λειτουργίας είναι περισσότερο μέσο πίεσης παρά πραγματική διαπίστωση. Δεκτό. Αλλά προς μεγάλη λύπη των πολέμιων της κατάληψης, η κατάρρευση του Π.Κ. δεν είναι ζήτημα του απώτερου μέλλοντος. Ήδη τμήματα με σημαντική ερευνητική και συγγραφική παραγωγή αναγκάζονται να λειτουργούν με το 50% ή 40% του συνόλου των προ κρίσης μελών ΔΕΠ. Όπως επισημαίνεται από όλους, είναι λιγότερο πιθανό να επιλεγεί ένας φοιτητής στα λιγοστά υπάρχοντα σεμινάρια και εργαστήρια (οπωσδήποτε απαραίτητα για τη διαμόρφωση κάθε είδους επιστήμονα) από το να κερδίσει το λαχείο. Ταυτόχρονα δρομολογείται ένα σχέδιο μετατροπής του Π.Κ. σε ένα είδος Οργανισμού χωρίς η διοίκηση του πανεπιστημίου να έχει την παραμικρή διάθεση να ενημερώσει τους φοιτητές. Όποια ενημέρωση υπήρξε έγινε με την ανάρτηση ενός κακογραμμένου αρχείου Microsoft Office Word (!). Οι παρατάξεις που  εναντιώνονται στην κατάληψη προτιμούν να κάνουν πάρτι (δεν ξέρουν και τίποτα άλλο)  παρά να ενημερώσουν τουλάχιστον τους φοιτητές που είναι μέλη τους, ενώ οι ανεξάρτητοι φοιτητές προτιμούν να αναρτούν στο Facebook ασύντακτα και σχεδόν συκοφαντικά κείμενα, δίχως σοβαρή επιχειρηματολογία, με μοναδικό σκοπό το σπάσιμο της κατάληψης και την επιστροφή στην ανώμαλη ομαλότητα,  παρά να απευθυνθούν στα διοικητικά όργανα του Π.Κ. ζητώντας να ενημερωθούν για τις θεμελιακές αλλαγές που ετοιμάζονται. Σε ευρύτερο πλαίσιο παρόμοιες αλλαγές δρομολογούνται ή εφαρμόζονται ήδη σε πολλά ελληνικά πανεπιστήμια. Είναι πολύ πιθανό σύντομα να δούμε εταιρίες σεκιούριτι και στο πανεπιστήμιο Κρήτης. Κάτι που στο ΕΚΠΑ αποτελεί ήδη πραγματικότητα.

            Μία από τις πλέον επαναλαμβανόμενες επωδούς σχετικά με την κατάληψη είναι ότι η πλειοψηφία των φοιτητών δεν την επιθυμεί και ότι αυτοί προωθείται από «εξω-πανεπιστημιακούς», «αναρχοάπλυτους», «βολεμένους» φοιτητές και διάφορα «θρασίμια» (όχι, αυτόν τον χαρακτηρισμό δεν τον έκανε ο Μιχαλολιάκος αλλά ο πρωθυπουργός της χώρας). Πέρα από τη χρυσαυγίτικης χροιάς ρητορική μια τέτοια άποψη αναδεικνύει το βαθειά αντιδημοκρατικό πνεύμα των εκφραστών της και τη δυσφορία που νιώθουν με τις συλλογικές διαδικασίες. Η κατάληψη αποφασίστηκε από τρεις συνεχόμενες γενικές συνελεύσεις που ήταν ξεκάθαρα οι μαζικότερες των τελευταίων χρόνων. Δεν ήταν κάποια μειοψηφία που αποφάσισε ετσιθελικά την κατάληψη αλλά μια πλατιά μάζα φοιτητών κάποιοι εκ των οποίων είναι μέλη των παρατάξεων ΕΑΑΚ, ΑΡΕΝ, των Αυτόνομων Σχημάτων και άλλοι είναι ανένταχτοι (όπως ο υποφαινόμενος). Μπορεί οι αντιδραστικές παρατάξεις (ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, ΠΑΣΠ, ΜΑΣ) να προχώρησαν σε μια πληθώρα συκοφαντικών ενεργειών της κατάληψης, να έφεραν στην Πανεπιστημιούπολη φοιτητές (ακόμα και ακροδεξιούς) που δεν είναι καν σίγουροι σε ποιο τμήμα σπουδάζουν, να κάλεσαν και διάφορα πολιτικά ζόμπι, δηλαδή πρώην φοιτητές-αρχηγίσκους των παρατάξεων αυτών για λόγους συναισθηματικής (;) στήριξης, αλλά έχασαν, και καλό θα είναι να το συνειδητοποιήσουν. Ας ελπίσουμε ότι αυτή η παταγώδης αποτυχία θα τους οδηγήσει σε μια αναθεώρηση των μυωπικών πολιτικών τους επιλογών, χωρίς βέβαια να ξεχνάμε ότι τα συμφέροντα που εξυπηρετούν δεν λειτουργούν ούτε με γνώμονα το πανεπιστήμιο ούτε τους φοιτητές.

            Ένα πιο ιδιαίτερο ζήτημα αφορά τις λασπολογίες  σχετικά με βανδαλισμούς, φθορές και καταστροφές που συνέβησαν στον χώρο του πανεπιστημίου κατά τη διάρκεια της κατάληψης. Ωστόσο, αν εξαιρέσουμε κάποιες αβλεψίες και λάθη (πράγματα αναπόφευκτα σε ένα συλλογικό εγχείρημα) όπως μερικά από τα συνθήματα που γράφτηκαν, τα οποία περισσότερο έβλαψαν την κατάληψη παρά συνέβαλαν στη μετάδοση του οπωσδήποτε σημαντικού πολιτικού τους μηνύματος, ο χώρος του πανεπιστημίου βρίσκεται σε άριστη κατάσταση. Συμμερίζομαι το ενδιαφέρον των μελών των φιλοκυβερνητικών παρατάξεων (ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, ΠΑΣΠ, ΜΑΣ) αλλά και των ανεξάρτητων φοιτητών για την αισθητική του πανεπιστημίου αλλά αναμένω να δείξουν την ίδια μέριμνα όταν οι ηγεσίες τους αποφασίσουν να πραγματοποιήσουν δεκάδες τοιχοκολλήσεις πανομοιότυπων, αντι-αισθητικών και γεμάτων ρατσιστικά ή σεξιστικά μηνύματα (κυρίως αυτών της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ) αφισών. Θα περιμένω με αγωνία, όταν λήξει η κατάληψη, πώς θα συμπεριφερθούν αυτοί οι τόσο ευαίσθητοι φοιτητές.

            Ωστόσο, το βασικότερο επιχείρημα εναντίον της κατάληψης απευθύνεται σε πιο ταπεινά κίνητρα. Ακούγεται συνέχεια, σε όλους τους τόνους, ότι θα χαθεί το εξάμηνο (ακόμα και από τον πρύτανη του Π.Κ. με μια «φορτσακικού» τύπου ανακοίνωση) με τις γνωστές συνέπειες. Τόσο τα μέλη των καθεστωτικών παρατάξεων όσο και ανεξάρτητοι φοιτητές, κλαψουρίζουν διαρκώς για το πόσο ανησυχούν αυτοί και οι γονείς τους σχετικά με τις συνέπειες της κατάληψης. Αντίστοιχα, τα ΜΜΕ συνηθισμένα σε παρόμοιες πρακτικές καλλιεργούν με όλους τους δυνατούς τρόπους αυτό το κλίμα τρομοκρατίας εξυπηρετώντας μάλλον τα ίδια συμφέροντα με τις καθεστωτικές παρατάξεις. Η αλήθεια είναι ότι το να χαθεί το εξάμηνο είναι πιθανό σενάριο. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ τους φοιτητές που υφίστανται τεράστια πίεση να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους προκειμένου να μην επιβαρύνουν τις οικογένειες τους. Ωστόσο, αυτό που συνέχεια αποκρύπτεται είναι ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις. Επιπλέον αυτό που παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι η ηθική συγκρότηση αυτών που εκφράζουν τέτοιες ανησυχίες. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ψυχολόγος ή κοινωνιολόγος για να παρατηρήσει με πόσο ατομικιστικό, εγωκεντρικό (το σχετικό με την κατάληψη αυτοκόλλητο της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ περιέχει ένα «ΕΓΩ» τυπωμένο με τεράστια γράμματα…) και κοντόφθαλμο τρόπο συμπεριφέρονται οι πολέμιοι της κατάληψης. Για αυτούς οι κοινωνικοί αγώνες δεν έχουν τίμημα και η διεκδίκηση των δικαιωμάτων πρέπει να γίνεται με «πολιτισμένο» τρόπο, δηλαδή χωρίς να ενοχλείται κανείς από αυτούς που κατάφωρα και ανερυθρίαστα τα παραβιάζουν. Αν και πάλι υπεισέρχομαι σε ζήτημα προσωπικής επιλογής και προτίμησης, έχω μεγαλύτερο σεβασμό για έναν φοιτητή που διεκδικεί ένα συλλογικό δικαίωμα με προσωπικό κόστος  παρά για έναν φοιτητή που ανησυχεί για το πτυχίο του, λησμονώντας τις ατέλειωτες ώρες που έχει σπαταλήσει στα χαμηλής αισθητικής και παρακμιακής υποκουλτούρας κέντρα διασκέδασης και έρχεται στο πανεπιστήμιο με αποκλειστικό στόχο  να βελτιώσει τις ικανότητές του στο τάβλι. Αυτοί που εκφράζουν αντίστοιχους φόβους εξυπηρετώντας τις κομματικές συντεχνίες συμφερόντων  που καταστρέφουν για χρόνια την οικονομία, την κοινωνία, την υγεία και την εκπαίδευση αυτού του τόπου, είναι απλά αχαρακτήριστοι. Όσο για μέλη των διοικητικών οργάνων των πανεπιστημίων που λειτουργούν με «εντολή Σαμαρά» εκφοβίζοντας τους δίκαιους αγώνες των φοιτητών τους, των ίδιων τους δηλαδή των μαθητών, καλό θα ήταν να εγκαταλείψουν την ακαδημαϊκή κοινότητα. Το πανεπιστήμιο δεν χρειάζεται υπαλλήλους μιας ακροδεξιάς κυβέρνησης και των ελίτ που τη στηρίζουν.

            Η άλλη βασική συνιστώσα του λόγου εναντίον της κατάληψης είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα δεδομένου ότι συνδέεται άρρηκτα με μια συγκεκριμένη τάση που παρατηρείται σε διαστάσεις του δημόσιου λόγου στην Ελλάδα της κρίσης. Σε διάφορες τοποθετήσεις κυρίως κάποιων ανεξάρτητων φοιτητών αλλά ακόμα και μελών των καθεστωτικών παρατάξεων (κάτι που συνιστά contradictio in adjecto), κυριαρχεί ένα είδος λόγου που διακρίνεται για την απέχθεια απέναντι στην ίδια την έννοια της πολιτικοποίησης και γενικά απέναντι στην ιδεολογικο-πολιτική πεποίθηση και θέση. Συνδυάζεται, ωστόσο, πάντα με ένα υποκριτικό και σπαρακτικό κάλεσμα για την «ενότητα» του φοιτητικού κόσμου ενάντια στην κατάληψη που «διχάζει» τους φοιτητές και αποτελεί αρνητική προβολή για το πανεπιστήμιο (!). Είναι εκπληκτική η ομοιότητα αυτών των απόψεων με τις ανοησίες περί κατάρρευσης του πολιτικού συστήματος (λες και στην Ελλάδα υπήρξε ποτέ κάποιο πολιτικό σύστημα παρεκτός μιας διορισμένης από τις ελίτ γραφειοκρατίας κλεπτοκρατών), περί απογοήτευσης των πολιτών από τα κόμματα και τους πολιτικούς, οι οποίες καταλήγουν στο μηδενιστικό «όλοι ίδιοι είναι». Φυσικά, όλες οι παρατάξεις έχουν ένα μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το ελληνικό πανεπιστήμιο. Εντούτοις, η απόδοση των ίδιων ευθυνών σε όλους μπορεί να μοιάζει πιο αντικειμενική αλλά στοχεύει περισσότερο στην υποβάθμιση αυτής καθαυτής της πολιτικής δράσης και των ομάδων οι οποίες συμμετέχουν σε αυτή. Το πρόβλημα με τις διαφόρων αποχρώσεων απολιτικές και αντι-ιδεολογικές τοποθετήσεις (πέρα από το ότι συνιστά ίδιον του χρυσαυγίτικου λόγου) είναι ότι γεννούν την ψευδαίσθηση πως  η αλλαγή των συνθηκών που μας εξοργίζουν όλους, η βελτίωση του πανεπιστημίου και της παιδείας θα επέλθει με κάποιον άλλον τρόπο πέραν της πολιτικής. Πολλοί ανεξάρτητοι φοιτητές θεωρούν ότι οι παλιές μέθοδοι συλλογικής δράσης έχουν αποτύχει και πως χρειάζεται μια άλλη μορφή ακτιβισμού που θα αλλάξει τα πράγματα. Θεωρώ, ωστόσο, ότι η αιτία του προβλήματος δεν βρίσκεται στην ίδια τη μορφή της πολιτικής κινητοποίησης αλλά στο ότι αυτή πολλές φορές δεν ήταν όσο μαζική και ριζοσπαστική χρειαζόταν. Η λύση δε βρίσκεται εκτός της πολιτικής δράσης αλλά εντός αυτής με το να μένουν οι φορείς της πιστοί σε αυτό που έχουν θέσει ως στόχο τους. Εκτός, βέβαια, αν θεωρούνται αποτελεσματικές μορφές δράσης αυτές που έχουν υποτιθέμενα έναν «εναλλακτικό» χαρακτήρα, όπως το να μαζεύουν οι φοιτητές της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ τα σκουπίδια του ΑΠΘ, να βγάζουν φωτογραφίες με τον Άρη Σπηλιωτόπουλο και ίσως να ξεκολλούν τις τσίχλες από τα φοιτητικά έδρανα… Αναφορικά με την ενότητα του φοιτητικού κόσμου θα πρέπει να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο ζήτημα χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Η ενότητα είναι όμορφη λέξη και σε ορισμένες περιπτώσεις είναι όντως αναγκαία. Παρόλα αυτά, μια έστω και επιφανειακή ανάλυση των πολιτικο-κοινωνικών συνθηκών και της σύνθεσης του ενεργού φοιτητικού κόσμου αποδεικνύει αυτόματα ότι μια τέτοια ενότητα είναι αδύνατη. Όσο θα υπάρχουν φοιτητές οι οποίοι θα στηρίζουν και εκπροσωπούν τη σαμαρο-βενιζελική μαφία, θα συναλλάσσονται με καθηγητές για μια θέση σε ένα μεταπτυχιακό και θα πηγαίνουν εκπαιδευτικά ταξίδια στο Bansko και τη Μύκονο, η ενότητα όχι μόνο δεν είναι απαραίτητη αλλά μάλλον είναι απευκταία. Για να γίνει ρεαλιστική οποιαδήποτε προσπάθεια ενότητας των φοιτητών, θα πρέπει αυτή να διέπεται από πολιτικά, κοινωνικά (και αναπόφευκτα) ταξικά χαρακτηριστικά. Και αυτό θα αργήσει πολύ ακόμα.

            Μια άλλη συχνή κατηγορία εναντίον της κατάληψης είναι ότι το πανεπιστήμιο μένει κλειστό και με αυτόν τον τρόπο «δεν μπορείς να παλέψεις». Έχουμε να κάνουμε δηλαδή ξανά με το επιχείρημα περί αναποτελεσματικότητας της κατάληψης συνδυασμένο με το ότι το πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί. Η πραγματικότητα είναι όμως ότι ένα πανεπιστήμιο σε κατάληψη παραπέμπει περισσότερο στο πώς θα έπρεπε να είναι κανονικά το πανεπιστήμιο παρά στην «υπό κανονικές συνθήκες»  αλλοτριωμένη γραφειοκρατική δομή που όλοι έχουμε στο νου μας. Το πανεπιστήμιο σε κατάληψη (όταν αυτή βέβαια βασίζεται στη δημοκρατική και ισότιμη συμμετοχή όλων όσων θέλουν να συμμετάσχουν, όπως στην περίπτωση του Π.Κ.) μεταμορφώνεται σε έναν χώρο που ακούγονται όσες φωνές δεν μπορούσαν να ακουστούν μέσα στα τεχνοκρατικά, ιεραρχικά και αντιδημοκρατικά πλαίσια που κυριαρχούν στα περισσότερα πανεπιστήμια όλου του κόσμου. Προβάλλονται αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου (τα ελληνικά πανεπιστήμια σε θεσμικό επίπεδο σκοτώνουν κάθε μορφή τέχνης), γίνονται βιβλιοπαρουσιάσεις και συναυλίες, και κυρίως πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις για θέματα που συχνά αποφεύγονται στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Η ίδια η λειτουργία του αντι-μαθήματος συνιστά πρόταση ενός άλλου τρόπου μετάδοσης της γνώσης χωρίς να βασίζεται στη βαθμοθηρία ή να στοχεύει  στη διεκπεραίωση ενός γραφειοκρατικού καθήκοντος από μέρους του διδάσκοντος. Δεν είναι τυχαίο, ότι μόνο στο υπό κατάληψη Π.Κ. έγινε ενημέρωση από διάφορα μέλη ΔΕΠ για το προωθούμενο σχέδιο περί μετατροπής του πανεπιστημίου σε ένα απροσδιόριστο είδος Οργανισμού.

Ένα πανεπιστήμιο σε κατάληψη μόνο κλειστό δεν είναι. Αντίθετα, είναι γεμάτο ζωή και δημιουργεί το κατάλληλο πλαίσιο για να σκεφτούμε διαφορετικά.233

            Κλείνοντας, οφείλω, για λόγους διανοητικής εντιμότητας, να δηλώσω πως θεωρώ την κατάληψη το έσχατο και μάλλον περισσότερο αποτελεσματικό μέσο πίεσης για την αλλαγή της υφιστάμενης τάξης πραγμάτων τόσο για τα ζητήματα της εκπαίδευσης όσο και για την ευρύτερη κοινωνικο-πολιτική αλλαγή. Δυστυχώς, το περιβάλλον της καπιταλιστικής βαρβαρότητας με ασιατικά χαρακτηριστικά που διαμόρφωσαν,  επιβάλλει ρήξεις και αγώνες, όχι παροτρύνσεις για εσωτερική αλλαγή και αποπολιτικοποίηση για την «εύρυθμη» λειτουργία του πανεπιστημίου. Όταν τα πανεπιστήμια διοικούνται από ανθρώπους που μισούν τη δημοκρατία, καλούν σε «φασιστοποίηση και σφαλιάρες» ενώ εξισώνουν νέα παιδιά που αγωνίζονται (ίσως κάνοντας και λάθος πολιτικές επιλογές) με νεοναζί νταβατζήδες και μαχαιροβγάλτες, τότε κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Όταν μέλη φοιτητικής παράταξης (μαντέψτε ποιας)  είναι βασικά στελέχη ακροδεξιών ομάδων και τραμπουκίζουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους κάτι σίγουρα πρέπει να αλλάξει. Όταν οι φοιτητές παρακαλάνε τους καθηγητές τους για να επιλεγούν σε ένα σεμινάριο ή εργαστήριο, τότε ίσως η αποστασιοποίηση δεν είναι ένδειξη ορθολογισμού αλλά απόδειξη αδιαφορίας και ιδιοτέλειας. Ναι, δήθεν ανεξάρτητε φοιτητή, που μισείς τα κόμματα και τις παρατάξεις αλλά ψηφίζεις τα πλαίσια της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και της ΠΑΣΠ (ποιος ξέρει με τι ανταλλάγματα) η κατάληψη είναι ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος. Στην ελληνική μεταπολιτευτική ιστορία δεν έχει υπάρξει νίκη του φοιτητικού κινήματος χωρίς καταλήψεις. Ακόμα και η εξέγερση του Πολυτεχνείου, για την οποία κυβερνητικά στελέχη θεωρούν ότι δεν υπήρξαν νεκροί, από μια κατάληψη ξεκίνησε. Δυστυχώς, για τους πολέμιους της κατάληψης, στο εκπαιδευτικό πλαίσιο η μόνη ιστορικά δικαιωμένη μορφή πολιτικής δράσης είναι η κατάληψη. Και για να μην επιβληθούν δίδακτρα που θα μετατρέψουν τους φοιτητές σε πελάτες, για να μην εξαφανιστούν οι ελευθερίες της ανεξάρτητης επιστημονικής έρευνας, του κοινωνικού προβληματισμού και της πολιτικής σκέψης και έκφρασης, για να γίνει το πανεπιστήμιο αυτό που (θέλω να πιστεύω) οι περισσότεροι επιθυμούμε, η κατάληψη αυτή πρέπει να συνεχιστεί.

Νίκος Μυλωνάς

Θρασίμι- Φοιτητής Τμήματος Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: