Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Μαΐου 2014
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Απρ.   Ιον. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  • Κατάλογος

Αυτοδιοικητικές εκλογές αύριο!

Posted by eamgr στο 17 Μαΐου, 2014

Ευκαιρία για απονομιμοποίηση του μαύρου πολιτικού μετώπου.kalpi_me-470x249

Αν και τα εμπόδια είναι πολλά, και όχι μόνο το 30% της κοινωνίας που έχει συμφέρον από την συντήρηση του υπάρχοντος καθεστώτος. Που βολεύεται με την πνευματική και υλική εξαθλίωση του λαού, σαν τους μαυραγορίτες της κατοχής. Το ζήτημα είναι τι γίνεται με το υπόλοιπο 70% της κοινωνίας.
Το σχέδιο των επιτελείων του εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος για να αποφύγει την συντριβή είναι απλό:
Προγραμματίσανε τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών (που ήταν να γίνουν κανονικά το φθινόπωρο) μια εβδομάδα πριν από τις ευρωεκλογές.

Γιατί η μόνη τους ελπίδα είναι να μην συγκροτηθεί αριστερή πλειοψηφία σε πολλούς δήμους και περιφέρειες. Ώστε να απογοητευθεί μια κρίσιμη κοινωνική μερίδα, να πει ότι »τίποτε δεν αλλάζει», και να μην πάει να ψηφίσει την δεύτερη Κυριακή ούτε και στις πιο »πολιτικές» και ενδεικτικές για την δυναμική των κομμάτων εκλογές, εκείνες για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.
Εκλογικές αλχημείες που βασίζονται, όχι μάταια, στην παντός είδους κούραση και απογοήτευση που διαπερνά το κοινωνικό σώμα.

Σε αυτό το σενάριο πρωταγωνιστικό ρόλο έχουνε οι »ανεξάρτητοι» υποψήφιοι των κομμάτων εξουσίας. Οι οποίοι καταφέρνουν να συστρατεύσουν ορισμένες κρίσιμες κοινωνικές μάζες με την χαλαρότητα του γνωστού- φίλου- γείτονα- γιατρού- δικηγόρου και πάει λέγοντας. Η υπηρεσία που παρέχουνε στο σύστημα όλοι αυτοί οι, ξαφνικά δήθεν ακομμάτιστοι, τοπικοί παράγοντες είναι σπουδαία: Καταφέρνουν να συγκεντρώσουν για λογαριασμό του δυνάμεις που ούτε στα όνειρα τους δεν θα έβλεπαν οι Σαμαράς και Βενιζέλος. Οι οποίοι, ασφαλώς, δεν θα μπορούσαν από μόνοι τους να συστρατεύσουν υποψηφίους, πόσω μάλλον που δεν τολμούν να κυκλοφορήσουν πουθενά, να κάνουν ούτε μία προεκλογική συγκέντρωση σε καμία πόλη ή χωρίο της Ελλάδας. Αλλά φαίνεται να εξασφαλίζουν κρίσιμα στηρίγματα από τους τοπικούς τους »ανεξάρτητους» παράγοντες και τους εκόντες ή άκοντες συνοδοιπόρους τους. Οι οποίοι το βράδυ των εκλογών θα πάρουν μπλε και πράσινο χρώμα, φυσικά.

Αξίζει να πούμε ότι σε αρκετές τέτοιες »ανεξάρτητες» και »υπερκομματικές» μπουγάδες εμπεριέχονται και χρυσαυγίτικα σταγονίδια. Με λίγα λόγια, στις αυτοδιοικητικές εκλογές, συγκροτείται ήδη από τώρα το μέτωπο δεξιοκεντρονεοφιλελευθεροναζίδων που θα κλιθεί να διαχειριστεί στο μέλλον την κρίση εξουσίας , αλλά και ταυτότητας, του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού ακόμα πιο φανερά και άμεσα. Οι Μπαλτάκηδες είναι πολλοί, και δουλεύουν πυρετωδώς για αυτήν την προοπτική.

Όλα αυτά θα έμεναν μόνο σχέδια επί χάρτου δίχως υπολογίσιμη επικινδυνότητα, αν εκφραζότανε από το σύνολο της Αριστεράς η υπαρκτή δυνατότητα με απαρχή αυτές τις εκλογές να γίνει πραγματικότητα η εκπαραθύρωση αυτού του μαύρου πολιτικού μετώπου.
Παρότι στον χώρο της Αριστεράς εμφιλοχωρούν το δίχως άλλο οι πιο ζωντανές θεωρητικές αναζητήσεις και προβληματισμοί από όλο το φάσμα της σύγχρονης διανόησης. Παρότι η Αριστερά, με όλες τις ανεπάρκειες και ελλειμματικές της, στέκεται δίπλα στο κομμάτι της κοινωνίας που αντιστέκεται. Άλλη από τις δυνάμεις της περισσότερο και άλλη λιγότερο.
Ωστόσο, η απόσταση που την χωρίζει συνολικά από την »αόρατη πλειοψηφία» που συγκροτούν οι πλήρως ανεκπροσώπητοι και ανοργάνωτοι, βασικά, εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, οι επισφαλώς εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νεόπτωχοι, οι αποκλεισμένοι έλληνες και μετανάστες που κινούνται στα όρια του παρία, καθορίζει για την ώρα και τα σύνορα συνολικά των δυνατοτήτων της. Είναι ακριβώς εκείνο το κοινωνικό κομμάτι που αντί για πρωταγωνιστής γίνεται κομπάρσος ή/και μένει απών από το θέατρο του παραλόγου που λέγεται εκλογές. Αυτοί οι άνθρωποι πυκνώνουν τις γραμμές της αποϊδεολογικοποίησης που καταλήγει σε γενικευμένη αποχή από την ενασχόληση με τα ταξικά τους συμφέροντα, όταν δεν φλερτάρουν κιόλας με τον νεοφασισμό.

Για αυτό και συχνά οι αριστεροί σχηματισμοί δίνουν την εντύπωση ότι πρόκειται μονάχα για μηχανισμούς αυτοαναπαραγωγής.

Στο σημείο αυτό πρέπει να πούμε ότι η περίφημη »ενότητα της Αριστεράς», ούτε και έχει υπάρξει ιστορικά, ούτε και μπορεί και σήμερα να υπάρξει, μα ούτε και χρειάζεται να υπάρξει. Γιατί το ζητούμενο ήταν και είναι η ενότητα της εργατικής τάξης, βασικά, και όχι η ιδεολογικοπολιτική ενότητα των πρωτοποριών.thelo
Η εκφρασμένη και γειωμένη ταξική ενότητα θα δημιουργούσε έτσι κι αλλιώς τους δικούς της όρους και στους υφιστάμενους μηχανισμούς της Αριστεράς. Θα τους μετασχημάτιζε σε οπωσδήποτε θετική κατεύθυνση. Ανάμεσα σε αυτά τα δύο στοιχεία (αριστεροί μηχανισμοί, ταξική ενότητα), υπάρχει ένα μεγάλο χάσμα, που δεν καλύπτεται με βερμπαλισμούς, ούτε και φυσικά στο επίπεδο της ιδεολογίας ή της ηθικής. Γιατί αφορά σε κάτι πιο μεγάλο, αφορά σε μια ολόκληρη διαδικασία συγκρότησης μιας πλατφόρμας συμφερόντων όπου οι ανάγκες της εργατικής τάξης, της μεγάλης κοινωνικής πλειονότητας θα είχαν την ηγεμονία. Μια τέτοιου είδους κοινωνικά συστράτευση, λοιπόν, είναι η μόνη ελπίδα να μετασχηματιστούν σε επαναστατική κατεύθυνση και οι ίδιοι οι αριστεροί σχηματισμοί, ή να αναδυθούν καινούργιοι, απαλλαγμένοι από την ενίοτε θεοκρατική και μουσειακή αντίληψη για τον μαρξισμό και την διαλεκτική. Το ύστατης σημασίας ζήτημα είναι που αυτή η πλειονότητα θα εκφραζόταν τότε και εκλογικά. Έστω και με την Αριστερά διασπασμένη.
Δυστυχώς, όμως, οι αγώνες του λαού, κατακερματισμένοι και δίχως αυτήν την πολιτική πλατφόρμα, βρίσκονται σε υποχώρηση. Το μούδιασμα, η αγωνία και η απόγνωση κατοικοεδρεύουν εκεί που άλλοτε θα βρίσκονταν η αγωνιστικότητα, η πρωτοβουλία και η ελπίδα.

Για αυτό και το επίπεδο που φτάνει η ωριμότητα του λαού σήμερα έχει προδιαγεγραμμένα όρια: Να πέσει τουλάχιστον αυτή η κυβέρνηση. Η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ ακουμπά στο μίνιμουμ αυτό όριο. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.
Σκοπός του κειμένου δεν είναι, ασφαλώς, να αξιολογήσει αυτήν ή την άλλη δύναμη που ανήκει στον χώρο της Αριστεράς. Προσπαθεί όμως να βασιστεί σε μια πρωτόλεια ιδέα:
Ότι οι αριστερές ιδέες, ακόμα και οι συλλογικότητες δεν ανήκουν σε κανέναν, είναι κοινωνικοποιημένες αξίες που η ανθρωπότητα στο σύνολο της κατέκτησε μέσα από την πορεία της στον χωροχρόνο. Και είμαστε περήφανοι για αυτές, όσο και ανήσυχοι για την σημερινή κατάσταση τους. Έστω και αν οι υφιστάμενες αριστερές δυνάμεις δεν κουβεντιάζουν καν αναμεταξύ τους σε ένα σοβαρό επίπεδο, για το ενδεχόμενο μιας συνεργασίας με σκοπό το γκρέμισμα αυτής της κυβέρνησης, όχι για να νικήσει η επανάσταση της κοινωνικής χειραφέτησης, αλλά για να ανοίξει ο δρόμος προς τα εκεί, που μοιάζει σήμερα από παντού φραγμένος. Πόσω μάλλον όταν δεν συζητάνε καν την δυνατότητα να συνεργαστούν στο αποδυναμωμένο αυτοδιοικητικό επίπεδο, ούτε σε έναν δήμο μερικών χιλιάδων ανθρώπων, όπου τα πράγματα είναι λίγο πολύ συγκεκριμένα με βάση την καλλικρατική πραγματικότητα.

Αυτού του είδους την σκέψη την κάνουμε για να υπενθυμίσουμε ότι οι συλλογικότητες με αναφορά στον μαρξισμό πρέπει να εκλαμβάνονται σαν ζωντανοί οργανισμοί με τους ταξικούς και ιδεολογικούς συσχετισμούς στο εσωτερικό τους πάντοτε ανοιχτούς.
Αυτού του είδους την σκέψη, όμως, δεν φαίνεται να την ενστερνίζονται εκείνοι οι φορείς της Αριστεράς, που συνηθισμένοι στον ρόλο τους, του αυτόκλητου και μοναδικού τιμητή των πάντων, διεκδικούν και το μονοπώλιο της ανάθεσης, έπειτα από το μονοπώλιο της αντίστασης.
Η περίπτωση του ΚΚΕ είναι ενδεικτική για αυτό.

Φαινόμενα της νίκης της αστικής ιδεολογίας επί της Αριστεράς, φαινόμενα δεσποτισμών, παραγοντισμών, αριβισμών, διασπάσεων, αλλά και αποχής, καταγγελιών λόγω προσωποκεντρικών ανταγωνισμών συναθροίζονται αρκετά συχνά στις τάξεις της, ιδιαιτέρως του κομματού της εκείνου που φιλοδοξεί να κυβερνήσει.

Οι διακομματικές συγκρούσεις της Αριστεράς γίνονται με τρόπο άγονο και με την κοινωνία παντελώς απούσα. Οι ενδοκομματικές συγκρούσεις- αναντίστοιχα και πέρα από την κοινωνία- παίζουν συχνά τον δικό τους ρόλο για αυτήν την διαλυτικότητα. Μιας και το βήμα του δημάρχου εξακολουθεί να αποτελεί συχνά απλώς ένα σκαλοπάτι για την ανέλιξη των αριβιστών της αριστερής εξουσίας.

Σε αυτό το σημείο, αναδεκνύεται μια βασική πτυχή αυτών των διαγκωνισμών: Ότι το ατομικό υπερκερνά συχνά το συλλογικό σε απόλυτη αρμονία με την καπιταλιστική κοινωνία και με τους αστικούς διαξιφισμούς για την εξουσία. Ότι συχνά οι διενέξεις γίνονται για τα πρόσωπα και όχι για τις πολιτικές θέσεις. Ότι οι μόνοι που δουλεύουν στο έπακρο είναι οι εκατέρωθεν συγκρουόμενοι μηχανισμοί. Και τότε, η πολιτική μένει σαν απλό φόντο μιας μάχης για την ατομική επιβεβαίωση. Μιας και μια πολιτική διαφωνία, όσο σκληρή και αν είναι, έχει ένα σοβαρό νόημα: Πάει ένα βήμα μπροστά την συλλογικότητα. Ξεσπά η ιδεολογικοπολιτική ζύμωση, προωθείται η εμβάθυνση σε επιμέρους στοιχεία της τακτικής και της στρατηγικής.
Οι προσωποκεντρικοί ανταγωνισμοί όμως, που παίρνουν μια δήθεν πολιτική χροιά, δεν βοηθούν κανέναν άλλον πέρα από τους κάθε είδους παράγοντες που τους τροφοδοτούν. Δεν βγάζει αξιόλογο για το κίνημα νόημα, μόνο φτιάχνει στρατούς από οπαδούς-αριθμούς δίχως γνώμη. Δίνει το χείριστο παράδειγμα σε εκείνους που θα μπορούσαν να έρθουν πιο κοντά στις αριστερές/κομμουνιστικές ιδέες: Ότι οι αριστεροί αλληλοδιαγωνίζονται για την καρέκλα του δημάρχου- φαντάσου να μοιράσουν και τα υπουργεία!

Αλλά, ξαναγυρνώντας στα των αυτοδιοικητικών εκλογών, και ακριβώς πάνω στην βάση όλων των προηγουμένων: Με αυτά και με αυτά, δεν φαίνεται οι εκλογές να έχουν λάβει την πολιτική χροιά που θα έπρεπε, που θα μπορούσε, και που θα φοβότανε το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα.

Δυστυχώς, δεν έγινε κεντρικό σύνθημα των εκλογών να μην παραμείνει κανένας θύλακας εξουσίας στα χέρια του μαύρου πολιτικού μετώπου, καθώς το πρόβαλλε, σε αντίθεση όχι μόνο με την υπόλοιπη Αριστερά αλλά συχνά και με την ίδια την βάση του κόμματος του ο Τσίπρας.
Για αυτό και έχει μεγάλη σημασία από τις εκλογές αυτές να βγουν νικητές οι σχηματισμοί εκείνοι που συμβάλλουν καθοριστικά στην υπόθεση να νικήσει η Αριστερά το εξουσιαστικό σύστημα και να σχηματίσει αριστερή κυβέρνηση, όσο πιο σύντομα γίνεται. Και αυτοί οι σχηματισμοί παραπέμπουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Με τις όσες αδυναμίες και παραφωνίες τους.

Έχοντας κατά νου, ασφαλώς, ότι οι κοινωνικοί σεισμοί δεν προκαλούνται από τις εκλογές, αλλά έξω από αυτές, καθώς και ότι η ψήφος στις αστικές κάλπες δεν είναι κατά βάση »ιδεολογική», αλλά ψήφος τακτικής για την απόσπαση του μεγαλύτερου δυνατού οφέλους. Αλλά και ότι μια αριστερή πλειοψηφία στο σήμερα θα είναι ένα εξαιρετικά προωθητικό για την συγκυρία δεδομένο, που θα μπορούσε να συγκροτήσει τους όρους για να ξεκολλήσει η κοινωνία από το τέλμα της εγκληματικής στασιμότητας. Και από εκεί και έπειτα, υπάρχει η δυνατότητα τις συγκρούσεις να τις ελέγχει και να τις καθοδηγεί ο ίδιος ο κόσμος της εργασίας.ΣΗΜΑΙΑ

Ας ελπίσουμε ότι το βράδυ της Κυριακής θα μπορούμε να μιλάμε για εκλογική επιτυχία της Αριστεράς συνολικά, και ιδιαίτερα του κομματιού της εκείνου που διεκδικεί με αξιώσεις την πρωτιά, και όχι για την επιβίωση των συνηθισμένων εκβιασμών καθώς και του κυνικού χαμόγελου στα χείλη του Σαμαρά και του Βενιζέλου ή για τα υψηλά ποσοστά που ενδέχεται να πάρουν οι νεοναζί υπόδικοι προσδοκώντας να αναβαθμίσουν την συμμετοχή τους στην εξουσιαστική κλίκα με την οποία μιλάνε σαν ισότιμοι εταίροι.

 

Ανδρέας Μπεντεβής,  στέλεχος του ΕΑΜ

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: