Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Φεβρουαρίου 2014
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιαν.   Μαρ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    2425262728  
  • Κατάλογος

Ουκρανία: Καθώς οι παγκόσμιες αντιπαραθέσεις περνούν σε νέα φάση

Posted by eamgr στο 2 Φεβρουαρίου, 2014

 

ουκρανια2Οι εξελίξεις στην Ουκρανία δεν αποτελούν απλώς άλλο ένα επεισόδιο καθώς ξετυλίγεται το κουβάρι των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για κυριαρχία. Διεπόνται από ορισμένα σημαντικά όσο και νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά αυτής της αντιπαράθεσης.

Η Ουκρανία, η μεγαλύτερη σε έκταση χώρα της Ευρώπης, έχει αποτελέσει σαν γεωγραφικό διαμέρισμα σε όλη την διάρκεια της ιστορίας της πάμπολλες φορές σημαντικό επίδικο για τον έλεγχο του περάσματος από την Δύση προς την Ανατολή . Ιδιαίτερα όμως τους τελευταίους τρεις αιώνες αποτελεί το επίκεντρο των ρωσογερμανικών ανταγωνισμών.

Είναι μια χώρα πλούσια σε ενεργειακές πηγές, με έναν ιδιαίτερο διαμετακομιστικό καθώς και γεωστρατηγικό ρόλο, μια χώρα με αξιόλογες παραγωγικές δυνάμεις, όπου η διάλυση του »ανατολικού μπλοκ» και η επακόλουθη κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου επανέφεραν με ακόμα πιο οξυμένες συνθήκες το ζήτημα του προσεταιρισμού της στα ιμπεριαλιστικά κέντρα που μάχονται σήμερα για την κυριαρχία σε μια ισορροπία τρόμου για τους λαούς όλου του κόσμου.

Το πέρασμα της στον κεφαλαιοκρατικό κόσμο συντελέστηκε γύρω από έναν ιδιαιτέρως αποσυνθετικό άξονα, με το ξεπούλημα του μεγαλύτερου κομματιού της παραγωγικής της βάσης, ενώ το ΑΕΠ της χώρας συρρικνώθηκε κατά 60% στην πρώτη, μεταβατική, δεκαετία και κατά 20% μέσα σε έναν μόνο χρόνο, την χρονιά της εσωτερικής πολιτικής αποσταθεροποίησης του 2008.

Αλλά και σε μια απολύτα συγκεντρωτική-ολιγαρχική βάση: Σήμερα, εκατό ουκρανοί μεγιστάνες κατέχουν στα χέρια τους περιουσία ίση με το 40% του ΑΕΠ της χώρας, καθώς ο πλούτος και η εξουσία στην χώρα είχαν εξαρχής τον χαρακτήρα μιας νομής ανάμεσα σε μαφιόζικες φατριές που εξυπηρετούν και αντιπροσωπεύουν τους αντίστοιχους διεθνούς τους πατρώνες στην μεταξύ τους διαπάλη για έλεγχο της Ουκρανίας.

 Τα αντίπαλα εξουσιαστικά στρατόπεδα

 Οι φατριές αυτές, όπως και οι διεθνείς τους πατρώνες, είχαν και τους αντίστοιχους πολιτικούς τους εκπροσώπους (το φιλοαμερικάνικο, το φιλοευρωπαϊκό και το φιλορωσικό κόμμα), συγκροτώντας μια μόνιμα συγκρουσιακή κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας.

Επομένως, οι ΗΠΑ (με την εκπρόσωπο τους φυλακισμένη πλέον πρώην πρωθυπουργό Γιούλια Τιμοσένκο και τον σημερινό αρχηγό του κόμματος της Γιάνετσιουκ ), η Γερμανία (με τον περιώνυμο άνθρωπο τους στην Ουκρανία πρωταθλητή πυγμαχίας Βιτάλι Κλιτσκό) και η Ρωσία (με τον τωρινό πρόεδρο Γιανούκοβιτς), μάχονται σήμερα για την επικράτηση στην Ουκρανία, σε μια μάχη που ανοιχτό εφαλτήριο της ουσιαστικά ήταν η 30η Νοεμβρίου με την άρνηση του Γιανούκοβιτς να υπογράψει την συμφωνία για την πρόοδο της ένταξης της Ουκρανίας στην ΕΕ.

Η ένταξη της χώρας στην ΕΕ αποτελεί τη συμπύκνωση μιας πορείας χρόνων, στην κατεύθυνση της οποίας εργάζεται το αντιπολιτευτικό μπλοκ ήδη από τα χρόνια της εξουσίας του, αποτελεί όμως ταυτόχρονα και αντικείμενο veto για την μη πραγματοποίηση της από την μεριά Πούτιν, ο οποίος απείλησε την Ουκρανία με σοβαρότητες κυρώσεις (αλλά και προσφέροντας ταυτόχρονα εξίσου σοβαρά ανταλλάγματα) σε μια τέτοια περίπτωση.
Η αντιπολίτευση κινητοποιεί ένα κομμάτι του λαού εναντίον του φίλα προσκείμενου προς τα ρωσικά κεφάλαια κυβερνητικού μπλοκ της χώρας. Μαζί της παρελαύνουν με ρόπαλα και πλαστικές σφαίρες οι φασίστες/ναζί (που και εκεί αυτοπροσδιορίζονται όχι ως φασίστες/ναζί, αλλά ως »εθνικιστές»), οι οποίοι εκπροσωπούν το όραμα της »καθαρής» (»καθαρής» από τους ρώσους, αλλά όχι και από τους άριους γερμανούς) Ουκρανίας.

Η εντεινόμενη πολιτική αποσταθεροποίηση τροφοδοτήθηκε εξαρχής από τις υπάρχουσες ενδοχώριες ανισότητες και αντιθέσεις. Το ανατολικό κομμάτι της χώρας αποτελεί την κορωνίδα της βιομηχανικής ανάπτυξης και εξαρτάται περισσότερο από την παγίωση της φιλορωσικής πορείας της Ουκρανίας, σε αντίθεση με το δυτικό κομμάτι που καθοδηγούμενο από το αντίστοιχο κεφαλαιοκρατικό μπλοκ »βλέπει» τα συμφέροντα του πιο κοντά στην δυτική κατεύθυνση: Εν προκειμένω στην ένωση με την ΕΕ. Λενιν1

Ιστορικά η διαίρεση αυτή εκφράστηκε σε πολλές περιπτώσεις, και σε καθοριστικές περιόδους της σοβιετικής περιόδου της χώρας, ιδιαιτέρως κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου (η Ουκρανία έμεινε στην ιστορία σαν η χώρα όπου υπήρξε η πλέον οξυμένη εσωτερική αντιπαράθεση στο πλευρό των ναζί από την μία και του Κόκκινου Στρατού από την άλλη). Το σπάσιμο του αγάλαματος του Λένιν και άλλων σοβιετικών μνημείων τον περασμένο Δεκέμβρη είναι μια ιστορική συνέχεια της φιλοναζιστικής παράδοσης, ιδιαίτερα του δυτικού κομματιού της χώρας.

 Οι ΗΠΑ χτυπάνε την Ρωσία στο μαλακό της υπογάστριο

Επί της ουσίας, λοιπόν, το σύνολο του αντιπολιτευτικού μπλοκ πρακτορεύει για λογαριασμό των αμερικάνικων/γερμανικών συμφερόντων ώστε να ακυρωθεί η διαφαινόμενη ρωσοουκρανική ενωσιακή πορεία. Να μην »περπατήσει», δηλαδή, μια συνεργασία που αντιβαίνει στην αμερικάνικη γεωπολιτική στρατηγική για την περιοχή της Ευρασίας καθώς και στη λεκάνη της Μεσογείου- μέρος της οποίας είναι και η ελληνική περίπτωση. Αλλά και για τους γερμανούς είναι αναγκαίο να μην »περπατήσει», επίσης η ολοκλήρωση της απόσπασης ενός ζωτικού για τα δικά τους συμφέροντα χώρου.

Βασικά και κύρια όμως, η διαχρονική αποσταθεροποιητική κατάσταση αποτελεί κομμάτι της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής λιγότερο για στήριξη της Γερμανίας, και περισσότερο για αποδυνάμωση της προσπάθειας διεύρυνσης της δυναμικής της Ρωσίας, καθώς και του ρωσοκινέζικου άξονα εν γένει.
Η σημερινή ουκρανική υπόθεση αποτελεί τον αντίκτυπο της υπόθεσης της Συρίας, όπου η Ρωσία κατάφερε να διατηρήσει τα ζωτικά της συμφέροντα κόντρα στις αμερικάνικες επιδιώξεις. Μπορούμε να πούμε πως τώρα οι αμερικάνοι χτυπάνε την Ρωσία στο μαλακό της υπογάστριο: Την Ουκρανία, η οποία βαδίζει στα χνάρια μιας παρατεταμένης πολιτικής/κοινωνικής αποσταθεροποίησης, αν όχι και του γενικευμένου εμφυλίου, καθώς δημιοργούνται οι όροι για όλες τις πιθανές τελικές λύσεις, ενδεχομένως και μιας νατοϊκής επέμβασης.

Οι διαφαινόμενοι ιμπεριαλιστικοί άξονες είναι εξαιρετικά μετέωροι και σε πολλές περιπτώσεις διατηρούν έναν ευκαιριακό χαρακτήρα. Ανά περίπτωση ανασυντίθεται στο εσωτερικό τους, αλλά και συγκρούονται, επίσης στο εσωτερικό τους.

Η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική επικεντρώνεται στην περιοχή του Ειρηνικού και εξοπλίζει, με πρωτοφανή ένταση για τα μεταπολεμικά δεδομένα, την Ιαπωνία απειλώντας άμεσα την δεύτερη οικονομική δύναμη του πλανήτη, την Κίνα. Περικυκλώνει την διέξοδο της Κίνας στην θάλασσα, ανασυνθέτει την διάταξη δυνάμεων στην Εγγύς και Μέση Ανατολή. Δεν διστάζει να παγώσει παραδοσιακές στέρεες συμμαχίες (περίπτωση Ισραήλ), και να μετριάσει τις παλιές αντιπαλότητες όταν πρέπει να υποχωρήσει σε πεδία όπου διπλωματικά και στρατιωτικά χάνει έδαφος (Ιράν, Συρία).

 ΗΠΑ-Γερμανία-Ρωσία, σε μια ισορροπία τρόμου

ΝΙΚΟΣ-ΚΑΣΚΟΥΡΑΣ-3 Οι σχέσεις ΗΠΑ-Γερμανίας βρίσκονται σταθερά επί ξυρού ακμής: Το χτύπημα των αμερικάνικων χρηματοπιστωτικών ομίλων στην ευρωζώνη (δια μέσου της Ελλάδας) είναι ένα μόνο κομμάτι της πίεσης των αμερικάνων να καθυστερήσουν (ή και να ματαιώσουν) την ρωσογερμανική συνεργασία, η οποία μπορεί μεν να αντιβαίνει στα αμερικάνικα συμφέροντα, αλλά αποτελεί μια αντικειμενική ανάγκη για τις δυο χώρες. Η Γερμανία, εξάλλου, δεν αποτελεί γειτονική χώρα με τις ΗΠΑ αλλά με την Ρωσία, από την οποία επίσης καλύπτει σε τεράστιο ποσοστό τις ενεργειακές της ανάγκες. Και από ό,τι φαίνεται έχει πάψει προ πολλού να αντιλαμβάνεται τον εαυτό της σαν προγεφύρωμα του δυτικού κόσμου συνολικά απέναντι στο λεγόμενο »σιδηρούν παραπέτασμα». Τα αποτελέσματα του Β’ Παγκοσμίου πολέμου είναι πλέον υπό συνολική αναίρεση.

Την ίδια στιγμή η Ρωσία δια μέσου μιας συμμαχίας με την Γερμανία επιθυμεί να αποτελέσει τον αδιαμφισβήτητο πάροχο ενέργειας για όλη την Ευρώπη, σε αντιπαράθεση με τις αμερικάνικες επιχειρήσεις της Μέσης Ανατολής.

Σε κάθε περίπτωση, η εργατική τάξη της Ουκρανίας βρίσκεται ξανά μεταξύ ιστορικών διλημμάτων και τραγικών περιστάσεων που δεν καθοδηγεί η ίδια. Αυτό είναι το δράμα των λαών σε μια σειρά από περιοχές του πλανήτη, απέναντι σε αυτήν την πραγματικότητα οφείλει το παγκόσμιο εργατικό κίνημα, καθώς και οι πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να στέκουν στο πλευρό του, να τοποθετηθεί νηφάλια και αναλυτικά.

 Υπερεθνικός καπιταλισμός ή ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί;

 Στις τάξεις του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος εμφιλοχωρούν δύο βασικές απόψεις. Δυό είναι οι βασικοί άξονες πρόσληψης των κινήσεων του ιμπεριαλισμού.

Η μία άποψη είναι εκείνη περί ενός ολοκληρωμένου και ενοποιημένου ήδη κεφαλαιοκρατικού κόσμου δίχως σοβαρές αντιθέσεις στο εσωτερικό του, και που αυτός ο κόσμος επιτίθεται συντονισμένα εναντίον των οικονομιών που δεν έχουν ενταχθεί απόλυτα στο στρατόπεδο του.

Η άλλη είναι εκείνη που υποστηρίζει ότι παρότι είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι προχωράει η διαδικασία διεθνοποίησης και υπερεθνικής ενοποίησης των παγκόσμιων κεφαλαίων, οι αντιθέσεις ωστόσο των υπό διαμόρφωση ιμπεριαλιστικών αξόνων τόσο του ενός με τον άλλον, όσο και στο εσωτερικό τους, είναι εκείνες που τελικά καθορίζουν ακόμα όλες τις εξελίξεις.

Η ίδια η πραγματικότητα ολοένα και επιβεβαιώνει αυτήν την δεύτερη άποψη. Σταθερά ξεσπούν εξελίξεις που επαληθεύον ότι ο πλανήτης, και ιδιαίτερα η περιοχή της Ασίας και της Ευρώπης (ιστορικά το κομμάτι της Γης που ο επικυρίαρχος του μπορεί να διαφεντεύει όλον τον πλανήτη) κλυδωνίζονται από αυτές τις αντιθέσεις.

Θα ήταν οδυνηρή αβλεψία και εγκληματική θεωρητική αβελτηρία να παραβλέψουμε ότι τόσο στην περίπτωση της Ελλάδας, όσο και της Κύπρου, της Συρίας, της Λιβύης, του Ιράν, σήμερα της Ουκρανίας κ.α. οι παγκόσμιοι ανταγωνιστές ρίχνουν όλες τους τις δυνάμεις σε νομισματικό, διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο. Πάνω σε αυτές τις περιπτώσεις επιβεβαιώνονται ή διαψεύδονται οι συμμαχίες και οι αντιπαλότητες, δοκιμάζονται οι οικονομικές κατευθύνσεις και οι ιδεολογικοπολιτικές αντοχές και διαθέσεις του κάθε κοινωνικού σχηματισμού, του κάθε ιμπεριαλιστικού άξονα.ουκρανια

 Οι εξελίξεις στην Ουκρανία περιέχουν εξαιρετικά σημαντικές ιδιαιτερότητες που αφορούν και την ελληνική υπόθεση

 Οπωσδήποτε, θα ήταν λειψή μια τέτοια αναφορά αν άφηνε έξω από την συζήτηση το ζήτημα της Ελλάδας. Και αποτελεί σχήμα οξύμωρο που αυτή η συζήτηση σχεδόν δεν γίνεται καθόλου από τις εγχώριες πολιτικές δυνάμεις με αναφορά στον μαρξισμό, μιας και από τα πεπραγμένα της Ουκρανίας μπορούν να βγουν ορισμένα σημαντικά συμπεράσματα:

α) Βλέπουμε με ποιον τρόπο μπορεί να ποδηγετηθεί και να ματοκυλιστεί ένας λαός από τα τα εξουσιαστικά κελεύσματα, είτε φορούν ειδικότερα τα χρώματα της »προοδευτικής Ευρώπης», είτε του φασισμού/εθνικισμού. είτε γενικότερα του ιμπεριαλισμού.

β) Η αποσταθεροποίηση στην Ουκρανία έχει μια νέα, ποιοτική ιδιαιτερότητα, καθώς υποκινείται εναντίον μιας νόμιμα και πλειοψηφικά εκλεγμένης κυβέρνησης (μέχρι τώρα η πρόφαση για ανάμειξη στο εσωτερικό χωρών είχε τον μανδύα της »εκδημοκρατισμού» τους, η αναγκαιότητα των ελεύθερων εκλογών ήταν ίσαμε τώρα το ύστατο σύνορο της ιμπεριαλιστικής ιδεολογίας).

γ) Μια τέτοιου είδους αποσταθεροποίηση λαμβάνει χώρα για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκό κράτος.

δ) Το οικοδόμημα της »πολιτισμένης Ευρώπης», δεν διστάζει να συμμαχήσει ανοιχτά με ναζιστικά μορφώματα,

ε) Η στρατιωτική δράση της φασιστικής/ναζιστικής »Σβόμποντα» στην Ουκρανία, η οποία πρωτοστατεί στις συγκρούσεις στον δρόμο και πλειοδοτεί στην ρητορεία μίσους ενάντια στους Ρώσους και υπέρ της ΕΕ, δημιουργεί απτό προηγούμενο για την χρησιμότητα ανάλογων σχηματισμών στην προώθηση των κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων. Η εθνικιστική δράση πυκνώνει τις γραμμές των επιθετικών κινήσεων του καπιταλισμού, μετουσιώνεται σε αιχμή του δόρατος, αποδεινύεται η ικανότητα των δυνάμεων αυτών να επιταχύνουν την διαλυτικότητα/αποδόμηση ενός κοινωνικού σχηματισμού, αν και όπου αυτό χρειαστεί Ιδιαιτέρως στην σημερινή Ευρώπη, όπου τα αντίστοιχα κόμματα βρίσκονται σχεδόν σε όλες τις χώρες σε μια επικίνδυνη προϊούσα άνοδο.

 Η ιδεολογική/οργανωτική προετοιμασία του ελληνικού λαού

 Όλες αυτές οι παράμετροι πρέπει να μάς απασχολήσουν επισταμένως, καθώς όλες τους αφορούν άμεσα την Ελλάδα.

Όχι φυσικά από την σκοπιά της υποχώρησης του λαϊκού κινήματος μπροστά στους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς. μπροστά στις πανταχόθεν απειλές, αλλά ίσα ίσα από την αντίθετη σκοπιά: Ο ελληνικός λαός πρέπει να προετοιμαστεί για όλες τις μάχες που έπονται αν θέλει να σταθεί όρθιος σε μια πορεία ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας. Η προετοιμασία αυτή πρέπει να είναι ολόπλευρη, πρέπει να είναι οργανωτική και ιδεολογική, και είναι έργο πρωτίστως των δυνάμεων με αναφορά στην αριστερά.

Θα είναι δύσκολος ο δρόμος της χειραφέτησης. Θα έχει θυσίες, ίσως και ανυπολόγιστες, από το πιο ανώδυνο μέχρι το πιο επώδυνο »σενάριο» στην τιτάνια προσπάθεια για άρση της κεφαλαιοκρατικής εξουσίας, για παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, για την κατατρόπωση του νεοφασιστικού εξουσιαστικού μπλοκ που τυραννεί τον κόσμο της εργασίας.σερμετζιδης

Η κινηματική δράση, οι αγωνιώδεις προσπάθειες του λαού να μείνει όρθιος είναι αναγκαία, μα όχι ικανή συνθήκη για αυτό. Χρειάζεται να πούμε την αλήθεια και να προετοιμάσουμε την εργατική τάξη, τον λαό και την νεολαία για όλες τις μάχες/θυσίες που συνεπάγεται η απαγκίστρωση της χώρας από το παγκόσμιο εξουσιαστικό σύστημα, ιδιαιτέρως για μια χώρα η οποία έχει κατρακυλίσει δεκάδες θέσεις στην κατάταξη του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας.

Και οι απαντήσεις πρέπει να καλύπτουν όλο το φάσμα των ενδεχομένων. Από τις εσωτερικές ταξικές ανακατατάξεις και τις αντίστοιχες κοινωνικοπολιτικές αναδιαρθρώσεις της λαϊκής εξουσίας, μέχρι τις εξωτερικές σχέσεις, την διεθνιστική αλληλεγγύη, μα και την πραγματιστική προσέγγιση των αναγκαίων συμμαχιών της επόμενης μέρας, κόντρα στα διεθνή εξουσιαστικά κέντρα.

Κανείς δεν μπορεί να νικήσει, να διαιρέσει, και να χειραγωγήσει έναν λαό που η ωριμότητα της πάλης του έχει φτάσει στο σημείο της ταξικής ενότητας και της αντίστοιχης συνειδητής αποφασιστικότητας.

Γιατί το μόνο σίγουρο είναι πως οι θυσίες και οι απώλειες του ταξικού πολέμου που έχει κηρυχτεί ανοιχτά ήταν, είναι, και θα είναι πολύ περισσότερες…

Ανδρέας Μπεντεβής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: