Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Δεκέμβριος 2013
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Νοέ.   Ιαν. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Κατάλογος

Η επίθεση στην Δημόσια Εκπαίδευση και η ανυπαρξία σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης

Posted by eamgr στο 5 Δεκέμβριος, 2013

Με αφορμή ένα βίντεο που επιμελήθηκαν εργαζόμενοι στο Πανεπιστήμιο Πατρών για τις διαθεσιμότητες και απολύσεις στα ΑΕΙ, ας αναλύσουμε το αδιέξοδο των επιχειρούμενων πολιτικών. Είναι βέβαιο ότι η πορεία που έχει επιλεγεί από τους διεθνείς οργανισμούς για την Ελλάδα, ελλείψει φυσικά πολιτικής εκπροσώπησης του λαού, οδηγούν κοντοπρόθεσμα στην φτωχοποίηση των εργαζομένων και της χώρας συνολικά (π.χ. δείτε εδώ μερικά στατιστικά), ενώ μακροπρόθεσμα οι συνθήκες που δημιουργούνται εγγυώνται καταβύθιση της Ελλάδας ως οντότητας οικονομικής, πολιτισμού, εκπαίδευσης-μόρφωσης κλπ.

Ας εξετάσουμε δύο εξελίξεις των τελευταίων μηνών. Η πρώτη και σημαντικότερη είναι το γεγονός ότι υπάρχει μία τεράστια επίθεση στο Δημόσιο Σχολείο και Πανεπιστήμιο. Η κυβέρνηση θεωρεί τη συντήρηση των θεσμών αυτών σχεδόν ως “χαμένα λεφτά” και προχωράει σε μείωση προσωπικού και αποστέρηση πόρων. Φυσικά, όπως γίνεται τα τελευταία 20 χρόνια, δεν υπάρχει η παραμικρή ανάλυση για το ποιο είναι το επιδιωκόμενο, ποιο είναι το Σχολείο-Πανεπιστήμιο που θα προκύψει και τι ρόλο θα έχει στην πρόοδο της κοινωνίας. Θα είναι βιώσιμο το τάδε ίδρυμα; Τι θα το κάνουμε; Βοϊδοσχολή, Ανώτατη Τσοπανική ή κάτι που θα έχει προοπτικές να βοηθήσει παραγωγικά; Αυτά είναι πολύ φιλοσοφημένα για τους ιθύνοντες. Στην πραγματικότητα είναι φανερό ότι τα επιτελεία δεν χρησιμοποιούν ούτε καν αξιολογικά κριτήρια για τις επιλογές τους. Και αυτό διότι έχουν περάσει στο επόμενο στάδιο αντιδραστικής επίθεσης. Κάποτε ήταν η “αξιολόγηση” πολύ της μοδός, αυτή η λέξη πολιορκητικός κριός που έσερνε πίσω της αυτά που βλέπουμε σήμερα να εφαρμόζονται. Ο όρος πολιτικά υπονοεί ότι “κρατάμε τα καλά – που υπάρχουν – ξεριζώνουμε τα κακά“. Σήμερα που βρισκόμαστε σε προχωρημένη φάση, έχουν περάσει στην πλήρη απαξίωση του Πανεπιστημίου-Σχολείου, συνεπώς… τι αξιολογήσεις και χαζομάρες; Ξερίζωμα, σκέτο! (αντίστοιχα και στην Υγεία και σε όλο τον Δημόσιο χώρο)

Το δεύτερο κομμάτι του παζλ αφορά πάλι την παιδεία και είναι εξαιρετικά σημαντικό. Αφορά το γεγονός ότι, στην προσπάθεια για λογιστικού τύπου περικοπές, η κυβέρνηση αντί να εξετάσει την διεύρυνση της Πληροφορικής Παιδείας στα σχολεία, με τις αποφάσεις της προχώρησε πολλά βήματα προς την κατεύθυνση ενός Σχολείου “ψηφιακής απαιδευσιάς”. Δεν πρέπει να σταθούμε μόνο στην αφαίρεση του μαθήματος της Πληροφορικής από τα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα που θα το καταστήσει αδιάφορο, αυτό είναι μόνο ένα σημείο. Έχουμε επίσης μειώσεις ωρών διδασκαλίας στα μαθήματα αυτά, τους καθηγητές πληροφορικής να είναι οι πλέον “εκδιωκόμενοι” ως άχρηστοι στην δευτεροβάθμια, έχουμε τη μη εισαγωγή ουσιαστικών προγραμμάτων ψηφιακής παιδείας, και πολλά άλλα. Συνολικά πρόκειται για μία πάγια αδιάφορη στάση των τελευταίων κυβερνήσεων να  αντιληφθούν τα νέα δεδομένα της ψηφιακής εποχής και να σχεδιάσουν την ψηφιακή μόρφωση των νέων γενεών. 

Δυστυχώς, κάποιοι θα εκλάβουν αυτή την ανησυχία ως συντεχνιακή. Όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Θα προσπαθήσω να δώσω δύο στοιχεία που δείχνουν την σημασία του αντικειμένου αυτού: α) το αυτονόητο που επιβεβαιώνει κάθε έρευνα στην αγορά εργασίας το τελευταίο διάστημα: οι απόφοιτοι σχολών Πληροφορικής είναι από τις λίγες ειδικότητες που μπορούν ακόμα να βρίσκουν δουλειά στην Ελλάδα και να έχουν και δυνατότητες να δημιουργούν μικρές επιχειρήσεις, μάλιστα εξωστρεφείς, και β) το απαιτούμενο κεφάλαιο για εγκαταστάσεις, εξοπλισμό, σχεδιασμό και παραγωγή ενός προϊόντος/υπηρεσίας πληροφορικής είναι ασύγκριτα μικρότερο από την κατασκευή άλλων υλικών αγαθών, κάτι που είναι εξαιρετικά σημαντικό γιατί ως χώρα δεν απαιτεί την εισαγωγή πρώτων υλών.

Στην πραγματικότητα, η επιλογή για ψηφιακή αμάθεια είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την επίθεση στο Δημόσιο Σχολείο-Πανεπιστήμιο: και αυτό που τα ενώνει ως κομμάτια του παζλ είναι η τρομακτική ανυπαρξία πλάνου για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, ανυπαρξία πλάνου για τον παραγωγικό ρόλο της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό, και κατ’ επέκταση το ρόλο των πολιτών της χώρας στον παγκόσμιο χάρτη εργασίας.

Μια χώρα που θέλει να έχει μέλλον και βάσιμες πιθανότητες επιβίωσης, πρέπει πρώτα από όλα να έχει ισχυρή άποψη για το που ανήκει παραγωγικά, ποιο μοντέλο θέλει να εφαρμόσει, ποιες είναι οι δυνατότητές της, τα ισχυρά και τρωτά σημεία της, την ιστορία της κλπ, και ύστερα έρχονται και… οι ισορροπίες που πρέπει να κρατήσει με τους διεθνείς παράγοντες.

Σε μία εποχή που σε παγκόσμιο επίπεδο βλέπουμε το κυνήγι της [νέας ιδέας], της [εφεύρεσης], της [καινοτομίας], της [τεχνολογίας], σε μία εποχή που η [πληροφορία] και τα παράγωγά της παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο, και πάνω εκεί ακριβώς επενδύουν οι δυτικές οικονομίες για να διατηρήσουν τον ρόλο τους και το βιοτικό επίπεδο των πολιτών τους (μη ξεχνάμε ότι πρέπει να αναπληρώσουν τη διαφυγή κεφαλαίων προς τις αναπτυσσόμενες χώρες λόγω του εκεί χαμηλότερου κόστους βιομηχανικής παραγωγής),

η πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας φαίνεται να συμφωνεί για το που ανήκουμε παραγωγικά με την άποψη των διεθνών οργανισμών και των δανειστών μας: ότι η Ελλάδα ανήκει στην ίδια κατηγορία με τις αναπτυσσόμενες χώρες της Ανατολής, τους παραδείσους των κινεζικών Foxconn που αυτοκτονούν οι εργαζόμενοι πηδώντας από τις ταράτσες. Η’ ακόμα χειρότερα, κάποιοι βλέπουν διέξοδο στην αφρικανοποίηση της Ελλάδας, όπου ο φυσικός μας πλούτος (όψιμα και ο ορυκτός μας “τεράστιος” πλούτος) θα μπορούσαν να γίνουν μιας χρυσή αγελάδα, ή η κότα με τα χρυσά  αυγά αν προτιμάτε, που θα τη διαχειρίζονται ξένες εταιρίες και εμείς θα ζούμε από το “ενοίκιο”! Σε σύγκριση με αυτά, η “βουλγαροποίηση” μοιάζει μια μετριοπαθής καλή εξέλιξη για την Ελλάδα.

Ας αφήσουμε τα αστεία! Για να ακολουθήσεις τις εξελίξεις χρειάζεσαι παιδεία και επιστημονική μόρφωση κατανεμημένες ευρύτατα και δημοκρατικά στην κοινωνία, γνώση βαθιά θεωρητική αλλά και τεχνική-εφαρμοσμένη . Χωρίς μόρφωση, όχι να υπάρξεις παραγωγικά δεν θα μπορείς, αλλά ούτε να χρησιμοποιήσεις τα τεχνολογικά προϊόντα του μέλλοντος τα οποία γίνονται όλο και πιο σύνθετα (εκτός αν αυτό είναι το “κόλπο” για να κάνουμε οικονομία και να σταματήσουν οι εισαγωγές!). Είναι, επίσης, μεγάλη η πλάνη ότι η Ελλάδα περνά μία περίοδο που θα τελειώσει (πρώτα ο Θεός!! βεβαίως-βεβαίως) και θα επιστρέψει εκεί που της αξίζει (“και ξανά προς τη δόξα τραβά, τραβά, τραβά!”). Έτσι έχει γαλουχηθεί αυτός ο λαός, όμως να βάλουμε καλά στο μυαλό μας ότι οι εξελίξεις τρέχουν και κανείς δεν περιμένει την μικρή Ελλάδα. Αν θέλετε, το παιχνίδι του παγκόσμιου ανταγωνισμού των αγορών παίζεται σήμερα στο πόσο θα καθυστερήσεις και να υποβιβάσεις τον αντίπαλο με μη πολεμικά μέσα. Μπορεί παντού να έχει χτυπήσει η χρηματοοικονομική κρίση όμως με τα χαρακτηριστικά που έχει λάβει στην χώρα μας δεν υπάρχει πουθενά στις χώρες που θεωρούνται ανεπτυγμένες. Συμπερασματικά, αν σήμερα το πρόβλημα της χώρας είναι δημοσιονομικό, πλησιάζει η στιγμή στο μέλλον που θα είναι ουσιαστικό-ποιοτικό αφού θα έχουν επιτελεστεί σημαντικές αλλαγές στη σύνθεση του εργαζόμενου κόσμου όσον αφορά στη μόρφωση του, αλλά θα έχει υποχωρήσει και το συνολικό επίπεδο των κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων (π.χ. συνολική υποχώρηση δημοκρατικών αρχών, μεσαιωνικού τύπου κατανομή εξουσίας σε ντόπιες μαφίες κάθε είδους κ.α.).

Η παγκόσμια κρίση του μορφωτικού προϊόντος

Θα παρατηρήσει κάποιος ότι παγκόσμια υπάρχει μία κρίση στο θέμα “μόρφωση”. Είτε λόγω συμπίεσης των μεσοαστικών στρωμάτων που δεν έχουν χρήματα να επενδύσουν στη μόρφωση των παιδιών τους, είτε λόγω της σημαντικής απώλειας εγγυήσεων για εύρεση θέσης εργασίας που μειώνει το κίνητρο για μόρφωση, παρατηρείται να χαμηλώνουν οι επιδόσεις σε μαζικό κοινωνικό επίπεδο σε πολλά ανεπτυγμένα κράτη. Αυτό είναι αλήθεια, αφού οι δημόσιες δαπάνες υποχωρούν και το βάρος πέφτει ολοένα και περισσότερο στην οικογένεια και στον δανεισμό!

Όμως, είναι επίσης αλήθεια, ότι οι ισχυρές παραγωγικά χώρες έχουν τη δυνατότητα να αναπληρώνουν το υψηλά επιστημονικά καταρτισμένο δυναμικό τους, μάλιστα με… ξένα κόλλυβα! Πολύ απλά, έλκοντας ότι καλύτερο υπάρχει επιστημονικά από τις περιφερειακές οικονομικά χώρες. Ναι, πρόκειται για μία ακόμα αντίθεση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, όμως έτσι έχει το παιχνίδι αυτή τη στιγμή: οι ισχυρές χώρες κάνουν οικονομία στην χρηματοδότηση της παιδείας παράγοντας όλο και μεγαλύτερες μάζες αμόρφωτων (σχετικά πάντα με τις ανάγκες της εποχής) και “κλέβουν” ανθρώπινο κεφάλαιο από τις λιγότερο ισχυρές χώρες. Ανθρώπους καθένας από τους οποίους έχει κοστίσει δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ στην πατρίδα του (το δημόσιο ή τον οικογενειακό κορβανά). Πέρα από τις χιλιάδες των νέων που αναχώρησαν από την Αν. Ευρώπη και Ασία μετά τις σπουδές τους για εργασία, π.χ.  στη Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία, Ολλανδία κ.α., υπάρχει μεγάλη προσέλκυση νέων ακόμα και για βασικές σπουδές σε αυτές τις χώρες. Άρα πάμε στο επόμενο επίπεδο… όχι μόνο θα απολαμβάνουν το ποιοτικό μορφωτικά προϊόν της ελληνικής κοινωνίας αλλά θα αντλούν και ρευστό από τις οικογένειές τους, θα χρηματοδοτούν και θέσεις εργασίας με αυτά τα χρήματα. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα των ΗΠΑ, όπου για το έτος 2012-2013 δέχθηκαν πάνω από 800.000 νέους φοιτητές από όλο τον κόσμο για σπουδές, το δε 45% περίπου εξ αυτών προέρχεται από την Κίνα, την Ινδία και την Ν.Κορέα. Οι χώρες δηλαδή στις οποίες το αμερικανικό κεφάλαιο επενδύει αφήνοντας πίσω στις ΗΠΑ ανέργους, αυτές γυρίζουν ένα -έστω μικρό- μέρος των χρημάτων σε μυαλά και ρευστό για να σπουδάσουν οι νέοι τους. Συνεπώς, μπορεί τα “αμερικανάκια” να γίνονται όλο και χειρότερα στα γράμματα, όμως το οικονομικό σύστημα έχει βρει τον τρόπο να αναπληρώνει το επιστημονικό κενό με μηδενικό κόστος.

Στους καιρούς της ελεύθερης κίνησης κεφαλαίου ο καπιταλισμός στις ανεπτυγμένες χώρες αντιμετωπίζει τη μόρφωση ολοένα και περισσότερο όχι ως ένα κοινωνικό προϊόν το οποίο απαιτεί τοπική καλλιέργεια με κόπο και υπομονή για να πάρει τους καρπούς, αλλά ως ένα κοινό διεθνοποιημένο βιομηχανικό προϊόν που βγαίνεις στο παζάρι και το αγοράζεις με το κιλό. Και έχει μπόλικα αποθέματα το αμερικανικό κεφάλαιο για να βγει στο παζάρι και να πάρει ότι του χρειάζεται σήμερα, ή ότι θα του χρειαστεί αύριο για να διατηρήσει την τεχνολογική του πρωτοπορία. Κατ’ αναλογία, τα ίδια κάνει και η Αγγλία, η Γαλλία, η Γερμανία και άλλες ισχυρές χώρες. Φυσικά και πρόκειται για οριακή ισορροπία πάνω σε εσωτερικές κοινωνικές αντιθέσεις που δε μπορεί να διαρκέσει για πάντα, όμως είναι μία λύση που έχει βρει η ελίτ των κρατών αυτών για να κάνουν τη δουλειά τους.

Εμείς, στη μικρή Ελλαδίτσα, για να επιστρέψουμε και στα δικά μας, πως θα αναπληρώσουμε το κενό που δημιουργούν: α) η φυγή των δικών μας μορφωμένων ανθρώπων στο εξωτερικό, και β) η μορφωτική καθίζηση που αναμένεται να προκληθεί από τις απαξιωτικές και ισοπεδωτικές πολιτικές που εφαρμόζονται;

Δεν τολμάει κανείς να απαντήσει στο ερώτημα αυτό.

Γιαυτό το ερώτημα το οποίο αρμόζει σήμερα να τίθεται προς το κυβερνητικό μπλοκ είναι το ποιο είναι το πλάνο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και ποιος ο ρόλος που βλέπουν να έχει η Ελλάδα τα επόμενα 20 χρόνια με τις πολιτικές που κουβαλούν από τους “φίλους” τους!

 Αργύρης Καλογεράτος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: