Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

Τα σχέδια διάλυσης της παιδείας

Posted by eamgr στο 28 Μαρτίου, 2013

και ο διεκπεραιωτικός ρόλος μερικών πολιτευτάδων948652

Εν μέσω των κόντρα-απορρυθμίσεων των ελληνικών ΑΕΙ, στις ήδη απορυθμίσεις της τελευταίας δεκαετίας, είναι δυνατόν να μετρήσουμε το βαθμό διάλυσης της δημόσιας παιδείας ελέγχοντας το βαθμό που εμπλέκεται καθοριστικά ο ιδιωτικός τομέας. Με πάρα πολλά άρθρα τα τελευταία χρόνια είχαμε επιστήσει την προσοχή για την “πολιορκία” της ιδιωτικής εκπαίδευσης ενάντια στη δημόσια παιδεία.

Από τη μία είχαμε όλα αυτά τα χρόνια τη μείωση των κρατικών δαπανών (δε μιλάμε μόνο για τις σημερινές εποχές της στενότητας) κι από την άλλη η σταδιακή αναγνώριση των ιδιωτικών κολεγίων ως “παράγοντες δημόσιας εκπαίδευσης ελεγχόμενους από ιδιώτες“. Αυτό αναπόφευκτα τους καθιστούσε διεκδικητές όλο και μεγαλύτερου μεριδίου από το κρατικό χρήμα που θα έπρεπε να κατευθυνόταν στα δημόσια ιδρύματα. Άλλωστε η επικράτηση των όρων της Αγοράς δε σημαίνει να ανταγωνιστεί η ιδιωτική πρωτοβουλία τα δημόσια ιδρύματα με πόρους από τους επενδυτές και τους πελάτες-μαθητές-φοιτητές. Ο “καλός ανταγωνισμός” που εννοεί η Αγορά είναι η ιδιωτική πρωτοβουλία να παντρεύεται με ταυτόχρονη υποχώρηση των δραστηριοτήτων του κράτους. Με άλλα λόγια επιχειρείν με εγγυήσεις.

Αν κάνουμε στην άκρη τα λειτουργικά έξοδα, το ζήτημα κόστους γίνεται πιο ουσιαστικό στο κομμάτι της έρευνας που απαιτεί εκατομμύρια ευρώ. Εκεί που το προϊόν πρέπει σίγουρα να διαθέτει κάποια standards, διότι είναι αδιανόητο να αποφασίσει να κάνει κάποιος διδακτορικό, λόγου χάρη, να σπαταλήσει 5 χρόνια από τη ζωή του και πολλά χρήματα, δίχως να έχει εγγύηση για την ποιότητα του τίτλου που θα λάβει (μιλάμε για την ουσιαστική ποιότητα κι όχι μόνο αν αναγνωρίζεται ο τίτλος). Η εγγύηση αυτή παρέχεται εάν και εφόσον ένα ίδρυμα διαθέτει διδακτικό προσωπικό υψηλού κύρους, αλλά και πολλούς οικονομικούς πόρους. Πέρα από άλλους σημαντικούς λόγους, χωρίς πόρους κανείς σοβαρός επιστήμονας δεν είναι διατεθειμένος να εμπλακεί ερευνητικά-ακαδημαϊκά με τα ιδιωτικά μαγαζιά. Όμως, αυτό μπορεί να αλλάξει στο εγγύς μέλλον όταν τον (Χ) αξιόλογο επιστήμονα θα τον πληρώνει ουσιαστικά το κράτος, μέσω κρατικής επιδότησης προς τα ιδιωτικά κολέγια. Ακόμα και ο μεταπτυχιακός φοιτητής του ιδιωτικού θα είναι δυνατόν να λαμβάνει χρηματοδότηση από προγράμματα που, ενιαία πλέον, θα απευθύνονται σε δημόσια και ιδιωτικά ιδρύματα. Είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν πρόνοιες ακόμα και για πριμοδότηση προτάσεων χρηματοδοτούμενης έρευνας, σε ανταγωνιστικές προκηρύξεις, στην περίπτωση που υπάρχει συνεργασία μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τομέα στην εκπαίδευση.

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, όμως, στην Ελλάδα οι ιδιώτες που δραστηριοποιούνται στην ιδιωτική παιδεία είναι ένα επιχειρηματικό καρτέλ το οποίο δεν διαθέτει ουδεμία φερεγγυότητα αλλά ούτε και αξιοσύνη να οργανώσει κάτι ποιοτικότερο από τα υπάρχοντα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια. Είναι τεράστιο λάθος να λένε κάποιοι ότι το επίπεδο των ιδιωτικών κολεγίων έχει καθοριστεί αποκλειστικά από την “δυσμενή” μεταχείρισή τους από το κράτος (το οποίο σαφώς παίζει παρόλα αυτά ένα σημαντικό ρόλο). Η μεγάλη αλήθεια είναι ότι ο πλήρως παρασιτικός τρόπος δραστηριοποίησης του Κεφαλαίου στην Ελλάδα (με εργολαβίες από το δημόσιο, με μίζες, άλλες κρατικοδίαιτες εταιρίες “προγραμματάκηδων” με σκοπό τις επιδοτήσεις της ΕΕ κλπ) έχει επικρατήσει και στο κομμάτι της ιδιωτικής παιδείας. Γιαυτό και η βασική επιδίωξη των επιχειρηματιών δεν ήταν ποτέ να φτιάξουν ένα αξιοπρεπές ακαδημαϊκό ίδρυμα με περιορισμένες έστω επιστημονικές δραστηριότητες, ώστε να μεταπείσουν την πολιτεία και την κοινωνία για την αναγνώρισή του. Θα μπορούσαν άνετα να το πετύχουν αν συνεργάζονταν οι διάφοροι ΙΕΚτζήδες, ιδιαίτερα σε τεχνολογικά πεδία όπως της Επιστήμης Υπολογιστών που δεν απαιτεί πολλά έξοδα για υλικοτεχνικό εξοπλισμό και έχει μεγάλη ζήτηση. Αντ’ αυτού, αυτοί επέμεναν όλα αυτά τα χρόνια να παρέχουν μεταλυκειακές σπουδές χαμηλού επιπέδου, οι οποίες δεν είχαν καμία σχέση με την τριτοβάθμια εκπαίδευση και, ταυτόχρονα, πόνταραν με επιμονή πάνω στην αναγνώριση των πτυχίων.

Ούτε η μη ύπαρξη σαφούς χάρτη επαγγελματικών δικαιωμάτων τους έκανε να αναθεωρήσουν και να βελτιώσουν το προϊόν τους. Ότι και να λέει η πολιτεία για τα πτυχία κολεγίων, σε πολλούς επιστημονικούς ή τεχνικούς κλάδους, πρακτικά δεν υπήρχε και ούτε υπάρχει κανένα κόλλημα για να προσληφθούν οι απόφοιτοί τους από ιδιωτικές επιχειρήσεις ακριβώς στο αντικείμενο τους. Θα μπορούσαν, έτσι, να διαπρέψουν και να βάλουν τα γυαλιά σε όλους εμάς, αν το πίστευαν στις δυνατότητές τους και οι ίδιοι φυσικά. Εξάλλου, η θεσμική αναγνώριση των πτυχίων απορρέει από τις δυνατότητες των αποφοίτων, κι όχι το αντίθετο. Παρά, λοιπόν, τις επιχειρηματικές διασυνδέσεις των κολεγίων με διάφορες εταιρίες ώστε στα πλαίσια συνεργασιών να διαφημίζουν “σίγουρη σταδιοδρομία” σε “φυτευτές” θέσεις εργασίας, οι απόφοιτοι των κολεγίων δεν έχει παρατηρηθεί να διαπρέπουν στην ελεύθερη αγορά. Σταθερά, λοιπόν, οι οπαδοί της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στην εκπαίδευση, φοιτητές και επιχειρηματίες, δήλωναν με κάθε τρόπο ότι βασική τους επιδίωξη είναι να αναγνωριστούν και να πιάσουν δουλειά στο ελληνικό δημόσιο (οποία αντίφαση!!).

Το κράτος σήμερα, εκτός από δυνατότητες χρηματοδότησης και αναγνώρισης, εγγυάται και τους πελάτες των ιδιωτικών μαγαζιών. Αδυνατεί και δεν επιθυμεί να αναδιαρθρώσει προς μία θετική προοδευτική κατεύθυνση τα τεχνολογικά ιδρύματα (ΑΤΕΙ) και αρκείται στο εύκολο κι απροβλημάτιστο ξερίζωμα περιφερειακών -και μη- ιδρυμάτων. Αντίστοιχες κινήσεις συρρίκνωσης γίνονται και στα δημόσια ΙΕΚ, τη στιγμή μάλιστα που όλοι αναγνωρίζουν ότι μία αναβαθμισμένη τεχνική εκπαίδευση θα μπορούσε αποτελέσει διέξοδο για τα λαϊκά στρώματα. Αυτή η γενική και άτακτη υποχώρηση είναι και το καλύτερο δώρο στους επιχειρηματίες. Σε συνδυασμό με την οικονομική δυσχέρεια, που δεν επιτρέπει σήμερα στους νέους και στις οικογένειες τους να επιλέξουν το που θα σπουδάσουν, η υποχώρηση αυτή δίνει επιπλέον χώρο στα ιδιωτικά υποκαταστήματα που θα ξεφυτρώσουν (ή υπάρχουν ήδη) κατά τόπους για να καλύψουν το όποιο κενό ζήτησης. Αυτό για την ακρίβεια ονομάζεται “αγορά χωρίς ανταγωνιστή” ή πιο απλά… μονοπώλιο. Και το δυστύχημα είναι ότι τα υποκαταστήματα αυτά θα είναι πολύ χειρότεροι πάροχοι υπηρεσιών ακόμα κι από τα χειρότερα σημερινά τμήματα των ΤΕΙ. Από την άλλη πλευρά, αυτό δε θα εμποδίσει τις τοπικές κοινωνίες να στηρίξουν τα μαγαζιά αυτά καθαρά από ανάγκη. Θα είναι, άλλωστε, ότι θα έχει απομείνει στον τόπο τους για να κρατήσει τη νεολαία.

Αξίζει να θυμηθούμε την επιχειρηματολογία που προπαγάνδιζε τις αντιδραστικές πολιτικές. “Γιατί να μη φτιάξουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα! Ξέρετε πόσα εκατομμύρια ευρώ φεύγουν από τη χώρα στο εξωτερικό για σπουδές των νέων;“. Αυτό ακουγόταν ξανά και ξανά στα αμφιθέατρα των δημόσιων πανεπιστημίων από την ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Όση καλή θέληση κι αν είχε κάποιος, δεν μπορούσε να καταλάβει πως αυτή η θέση προάσπιζε τα συμφέροντα όσων φοιτούσαν στα δημόσια ιδρύματα, αλλά ας κάνουμε τους χαζούς κι ας το λάβουμε ως ένδειξη “φιλοπατρίας”. Όμως προκύπτει μία λογική ανακολουθία και θα θέλαμε να γνωρίζαμε την άποψη των συναδέλφων μας: αρκετά ΑΕΙ και ΤΕΙ υπήρχαν όταν είχε την οικονομική δυνατότητα μία μερίδα νέων κι έφευγε για σπουδές στο εξωτερικό, αυτή τη στιγμή που δε μπορεί να φύγει σχεδόν κανένας από τη χώρα… φεύγουν τα δημόσια ιδρύματα! 

Η διευθέτηση των ζητημάτων αυτών γίνεται με βία και χωρίς κανένα πρόσχημα. Το ονομαζόμενο σχέδιο αναδιάρθρωσης “Αθηνά” βασίστηκε σε μελέτη-έκθεση της εταιρίας EEO GROUP ΕΤΑΙΡΙΑ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ Α.Ε (δ.τ «EEO GROUP Α.Ε») που της ανατέθηκε το έργο με τίτλο: «Μελέτη για την αποτύπωση του ακαδημαϊκού χάρτη της χώρας». Αντικείμενο του Έργου είναι:  «η αποτύπωση των ποσοτικών και ποιοτικών χαρακτηριστικών της ακαδημαϊκής εκπαίδευσης καθώς και του θεσμικού πλαισίου ίδρυσης των τμημάτων.» [δείτε εδώ]. Το πρώτο πρόβλημα, και σημαντικότερο, είναι ότι μία τέτοια καταγραφή ανατέθηκε σε ιδιώτες κι όχι σε κάποια επιτροπή ακαδημαϊκών. Φαίνεται ότι ούτε μία “επιτροπή σοφών”, σαν αυτές που σχημάτιζαν οι τελευταίες κυβερνήσεις, δε θα μπορούσε να φέρει εις πέρας αυτή την… αποστολή, ακόμα κι αν πάνω-κάτω λειτουργούσε ως όργανο επιβολής της  πολιτικής της κυβέρνησης.horis_titlo_4

Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι η συγκεκριμένη εταιρία μελετών ανήκει στον Όμιλο ΑΚΜΗ. Και κάπου εκεί το διαλυσιό-μετρο της δημόσιας παιδείας τερματίζει, καθώς ένας επιχειρηματικός όμιλος που πασχίζει να φτιάξει ένα ίδρυμα της προκοπής καθίσταται την ίδια ώρα εμπειρογνώμονας και κριτής των δημόσιων ιδρυμάτων. Να μη μπούμε καλύτερα στον κόπο να τσεκάρουμε ποιες περιοχές “αδειάζουν” από τμήματα και αν αυτές συμπίπτουν τυχαίαμε τις περιοχές που τα διάφορα ιδιωτικά ΙΕΚ έχουν αναπτύξει επιχειρηματικά συμφέροντα…

Τύφλα να έχουν οι καλύτεροι υπάλληλοι μπροστά στον “Ρομπέν των Πλουσίων”

Δεν φτάνουν τα παραπάνω για να επικρατήσει το Κεφάλαιο σε ένα τομέα. Χρειάζονται διαμεσολαβητές και διεμβολητές της κοινής γνώμης! Από όσα βλέπουμε, καλώς για τα συμφέροντά τους και κακώς για το δημόσιο συμφέρον, υπάρχουν εθελοντές πολιτικοί πουαφιλοκερδώς εμφανίζονται πρόθυμοι να παρέμβουν όπου δυσκολεύεται το Κεφάλαιο… Και πέρα από το ότι εκφράζουν την άποψή τους, ο τρόπος που παρεμβαίνουν είναι τόσο ένθερμος και απροκάλυπτος που γίνεται δυσδιάκριτο αν ομιλούν ως θεσμικοί παράγοντες της πολιτείας ή σαν εκπρόσωποι των εκάστοτε δυσκοίλιων ιδιωτικών συμφερόντων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Άδωνις Γεωργιάδης ο οποίος, πού τον βρίσκεις πού τον χάνεις, πάντα παρουσιάζεται έτοιμος να εξυπηρετήσει κάποιους επιχειρηματίες που βρίσκονται σε δυσκολία. Θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει κανείς “Ρομπέν των Πλουσίων“, κι όχι άδικα. Στην κυβέρνηση Παπαδήμου, ως υφυπουργός Ναυτιλίας και ενώ η πίεση προς το εφοπλιστικό κεφάλαιο αυξανόταν για το γεγονός ότι πρακτικά φορολογούνται ελάχιστα, έδινε συνεντεύξεις και εγγυήσεις για τα συμφέροντα των εφοπλιστών:

“Η αλήθεια είναι ότι, οι Έλληνες πλοιοκτήτες έχουν ήδη βάλει πολλά χρήματα στην ελληνική οικονομία. Τους τα αναγνωρίζουμε όλα αυτά και θέλουν να βοηθήσουν ακόμα περισσότερο. Εγώ μπορώ να σας το εγγυηθώ γιατί αυτό είναι κάτι που έχουμε συζητήσει ήδη στο υπουργικό συμβούλιο και αυτή είναι η νέα πολιτική της κυβέρνησης μας για να βοηθήσει τους Έλληνες εφοπλιστές, να βοηθήσει την οικονομία μας Όχι άλλοι φόροι,για τους Έλληνες εφοπλιστές, μπορείτε να είστε σίγουροι για αυτό”.

Ο κ. Γεωργιάδης πρόσθεσε ότι δεν θα υπάρξουν καθυστερήσεις στα σχέδια για ιδιωτικοποίηση των λιμένων και των ναυπηγείων [διαβάστε εδώ].adonis_2.square-200

Πιο πρόσφατα παρενέβη στο θέμα των μεταλλείων της Χαλκιδικής. Μπορεί τα μεταλλεία να μεταβιβάστηκαν σκανδαλωδώς στην Ελληνικός Χρυσός Α.Ε. και να έχει στηθεί η εταιρία με κρατικές και ευρωπαϊκές επιχορηγήσεις, όμως οι ιδιώτες τα βρήκαν σκούρα από το λαϊκό κίνημα της περιοχής που έτυχε μεγάλης πανελλαδικής συμπαράστασης. Ο Άδωνις παρουσιάστηκε οπαδός της επένδυσης και δε δίστασε να συμμετάσχει σε μάζωξη υπέρ της εξόρυξης [διαβάστε εδώ] όπου οι περισσότεροι εκ των παρευρισκομένων ήταν μπράβοι των αφεντικών.

Καλά ρε μεγάλε,  τι στο διάολο σχέση έχουν αυτά με την ιδιωτική παιδεία;“.

Κι όμως έχουν απόλυτη σχέση ως αναφορά τη διαμεσολάβηση κάποιων προσώπων υπέρ των διαφόρων επιχειρηματικών συμφερόντων. Το 2011 το ίδιο πρόσωπο, ο “Ρομπέν των Πλουσίων”, παρευρέθηκε σε τελετή αποφοίτων του Mediterranean College που ανήκει στον όμιλο ΞΥΝΗ και έδινε θερμά συγχαρητήρια στον ιδιοκτήτη του κολεγίου. Προφανώς σκεπτόμενος με τι ακροατήριο έχει να κάνει, και ποίος ξέρει τι άλλες δυσκολίες έβλεπε μπροστά του για την πολιτική του καριέρα, άρχισε να εκστομίζει έναν οχετό ύβρεων κατά των δημόσιων ανώτατων ιδρυμάτων και αποθέωνε τα κολέγια (αλλά ιδιαίτερα το συγκεκριμένο) ως εκπαιδευτικά ιδρύματα με επίπεδο καλύτερο των δημοσίων…

Παρακάμπτω την υπόθεση διαφθοράς και εγκληματικής φοροδιαφυγής του ιδιοκτήτη που διακανόνιζε χρέη με αποπληρωμή μέχρι το 2400 μ.Χ. [διαβάστε εδώ] και στέκομαι στο παρακάτω βίντεο το οποίο είναι εμετικό ως πολιτικό περιεχόμενο.

Τι να σχολιάσει κανείς; Όταν η πιο δόκιμη ιστορική αναγωγή που βρίσκει κάποιος για να δείξει την “αξία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας” ανά τους αιώνες (παρακαλώ)… είναι να αντιστοιχίσει το κάθε ΙΕΚ ΞΥΝΗ με την Ακαδημία του Πλάτωνα, και τον κάθε μπακάλη Ξυνή με τον ίδιο τον επιστήμονα και φιλόσοφο Πλάτωνα ή τον Αριστοτέλη… τότε χάνεται πραγματικά η μπάλα!

Έχουμε καταλάβει ότι τα επιχειρηματικά συμφέροντα χρειάζονται επειγόντως συμμάχους σε μία χώρα που την έχουν λεηλατήσει οι ίδιοι παρασιτώντας πάνω στην εργασία του λαού. Καταλαβαίνουμε επίσης ότι την ανάγκη αυτή την καλύπτουν με χαρά στοιχεία σαν τον Άδωνη οι οποίοι έχουν επιλέξει να πολιτεύονται αγκαζέ με κάθε είδους “πονεμένο” ιδιωτικό συμφέρον.

Για ένα όμως δε μπορούμε να κακίζουμε αυτούς τους ανθρώπους: ότι χρηματίζονται. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι λειτουργούν αφιλοκερδώς.

Προέρχονται άλλωστε από την γνωστή πολιτική σχολή Διαμεσολάβησης-Διεκπεραίωσης χωρίς Χρέωση.

Το δίχως άλλο…

Αργύρης Καλογεράτος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: