Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

Όταν η Αριστερά βγάζει από το λεξιλόγιο της την εργατική τάξη!

Posted by eamgr στο 27 Φεβρουαρίου, 2013

Σύμφωνα με την τελευταία μελέτη της Εurostat, στην Ελλάδα, ανά ηλικιακή ομάδα, το 30,4% των παιδιών κάτω των 18 ετών αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού (27% στην ΕΕ), ενώ στους πολίτες 18-64 ετών το ποσοστό ανέρχεται στο 31,6% (24,3% στην ΕΕ).

Επίσης,  το 50,2% των παιδιών με γονείς με χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης απειλείται με τον κίνδυνο φτώχειας (49,2% στην ΕΕ).

Όλα αυτά τα στοιχεία αφορούν το 2011. Επομένως, λόγω της συνέχισης της ύφεσης, τα ποσοστά αυτά θα έχουν ανέβει κι άλλο. Και μάλιστα κατά πολύ!επισφαλεια

Στατιστικά στοιχεία, θα πει κανείς. Όπως είναι επόμενο, στα ιδεολογικά εργαστήρια του νεοφιλελευθερισμού, η κοινωνία αντιμετωπίζεται ως αριθμοί και ποσοστά. Τώρα τελευταία ούτε και που δίνουν σημασία ακόμη και σε αυτά. Κυβερνάνε δίχως να λογαριάζουν καν τα επίφοβα για την οικονομετρία τους ποσοστά. Ούτε φυσικά τις 4 χιλιάδες αυτοκτονίες.

Η χώρα μας φυσικά έχει ήδη χρεοκοπήσει. Αυτό που συμβαίνει πλέον είναι μια χρονική επιμήκυνση κάποιων επιδομάτων (που έχουν αντικαταστήσει το δικαίωμα στην εργασία, στην εκπαίδευση, στην υγεία, στην θέρμανση κ.λ.π.- και αυτό είναι και το ιδεολογικό σκέλος της υπόθεσης), μόνο και μόνο για να μην ξεφύγει ολωσδιόλου η κατάσταση και πέσουν στην ολοκληρωτική φτώχεια παραπάνω από τους μισούς έλληνες. Αυτό θα συμβαίνει, δεν μπορούμε να πούμε για πόσο, αλλά μάλλον μέχρι να έχουμε συνηθίσει την χούντα, μέχρι να μάς πυροβολάνε στον δρόμο και να μάς στέλνουν και τον λογαριασμό για την σφαίρα στο σπίτι- και να φοβόμαστε να πούμε και κουβέντα.

Δεν θα καταπιανόμουν με όλα αυτά τα στατιστικά στοιχεία εάν σκεφτόμουν απλώς  ότι είναι επόμενο οι αλχημιστές του νεοφιλελευθερισμού να μιλάνε για ποσοστά, και όχι για κοινωνικές τάξεις. Το ιδεολογικό δόγμα του νεοφιλελευθερισμού είναι εξάλλου τούτο: Ότι δηλαδή δεν υπάρχουν τάξεις, παρά μονάχα στρώματα. Και ότι η κοινωνική διαστρωμάτωση είναι τέτοια ώστε να μπορεί κανείς με την »εξυπνάδα» του και την »τόλμη» του να κάνει bussines και να ανέλθει στην κοινωνική ιεραρχία. Οι υπόλοιποι, ας μείνουν στον πάτο του βαρελιού καθώς τους αξίζει.

Κάπως έτσι, η επιχειρηματικότητα αντικατέστησε την εργασία, κάπως έτσι η εκπαίδευση έγινε ατομική επένδυση, και κάπως έτσι άλλαξε και η ονομασία ημών των εργαζομένων: Λογαριαζόμαστε πλέον ως πελάτες και ως καταναλωτές!

Το ξέρουμε εδώ και χρόνια! »Ποια είναι η κοινωνία; Δεν την αναγνωρίζω, έχει πρόσωπο, μπορώ να την πάρω τηλέφωνο; ‘Όχι! Άρα δεν υπάρχει!» έλεγε η Θάτσερ στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Αυτό που προκαλούσε τότε απορία, αγανάκτηση και οργή σε όλη την -πέραν, η/και εξαιτίας του »Ανατολικού μπλοκ»- Ευρώπη είναι πλέον η σκληρή πραγματικότητα.

Όμως όλα αυτά τα ποσοστά της φτώχειας και της αμορφωσιάς δεν αφορούν γενικά και αόριστα την αόρατη κοινωνία της Θάτσερ ή σήμερα της Μέρκελ. Αφορούν σε ένα συντριπτικό ποσοστό μόνο την εργατική τάξη και τα παιδιά της!εμπρος

Καταπιάνομαι με όλα αυτά, διότι πολύ συχνά διαβάζω κείμενα από συλλογικότητες της Αριστεράς που μιλάνε με τους ίδιους αταξικούς προσδιορισμούς: Η κοινωνία, οι κοινωνικές ανάγκες, οι πολλοί, το 90% και πάει λέγοντας. Εδώ και τόσα χρόνια όμως, ήδη από τα προ κρίσης χρόνια, το 30% των ελληνόπουλων εγκατέλειπε το σχολείο πριν από το Λύκειο! Εδώ και τόσα χρόνια επίσης, το 10 με 15% των ελλήνων ζούσε κάτω από τα όρια της φτώχειας. Εδώ και τόσα χρόνια, η κοινωνία προχωρούσε τον καταναλωτικό της αποχαυνωμένο δρόμο στηριγμένη στην συνενοχή των 2/3 εις βάρος του 1/3. Όπως άλλωστε συνέβαινε και συμβαίνει σε όλο τον ανεπτυγμένο δυτικό κόσμο.

Όλοι αυτοί οι προς τα κάτω δείκτες, περιέχουν σταθερά τον κόσμο της εργασίας, η οποία εργασία απαξιώνεται σταθερά, παύει να είναι όρος συμμετοχής στην κοινωνική αναπαραγωγή και στον καταμερισμό του πλούτου. Όσο πιο χειρωνακτική και παραγωγική η εργασία (κι όχι παρασιτική και σύμφωνη με τα νέα επιχειρηματικά πρότυπα της αρπαχτής και της λαμογιάς- γιατί αυτού του είδους η επιχειρηματικότητα θριάμβευε στα »ένδοξα» χρόνια της ΟΝΕ) τόσο και πιο απαξιωμένη και φτηνή!

Άρα, εφόσον τόσα χρόνια όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήσαν αόρατοι και περιθωριοποιημένοι, σε ποιον απευθυνόταν η Αριστερά; Μα, φυσικά, στην μεσαία τάξη, που όντας υπερδιογκωμένη και βασισμένη σε ψεύτικο, δανεικό πλούτο διαμόρφωσε για τον εαυτό της την νοοτροπία της διαφθοράς και του ανταγωνισμού. Η μεσαία τάξη, στήριγμα της άρχουσας τάξης και καθυποταγμένη ιδεολογικά, πολιτικά και οικονομικά σε αυτήν, πολύ συχνά εξεγείρεται σήμερα που προλεταριοποιείται. Πότε με μούντζες μπροστά στην Βουλή και πότε με κραυγές απόγνωσης αναθεματίζει τον πολιτικό κόσμο που κάποτε έγλειφε, αλλά ποτέ δεν τα βάζει με τους μεγαλοκαρχαρίες και την κεφαλαιοκρατική ιδεολογία που την βγάζει σχετικά καθαρή μιας και πάνω της πάλι οι έντιμοι κυρ- Παντελήδες νοικοκυραίοι αποσκοπούν να στηριχτούν για να σώσουν το τομάρι τους!

Σε αυτούς και την φοβισμένη νομιμοφροσύνη τους απέναντι στην κρατική τρομοκρατία απευθύνεται το δελτίο των 8! Σε αυτούς και την στηριγμένη στον φόβο και την συνενοχή συναίνεση τους, καταδικάζεται η βία »από όπου και αν προέρχεται» (μόνο αν κατευθύνεται προς τους μαυραγορίτες των 500 δις ευρώ στις τράπεζες του εξωτερικού και στους χαφιέδες τους όμως…).pano

Και εμείς; Τι κάνουμε εμείς; Είπαμε, ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς έχει βγάλει την εργατική τάξη από το λεξιλόγιο της. Διαβάστε τα κείμενα της και θα καταλάβετε. Ένα άλλο όχι μόνο κάνει το ίδιο, αλλά αποσκοπεί στην ψήφο (ούτε καν στην ριζοσπαστικοποίηση) της μεσαίας τάξης…για να γίνει «αριστερή κυβέρνηση». Και ένα άλλο, φετιχοποιεί την εργατική τάξη, την κλείνει σε όλες τις πτώσεις και νομίζει ότι έτσι καθάρισε.

Όμως, η οργάνωση της εργατικής τάξης σε δικά της πολιτικά όργανα είναι η μόνη μας ελπίδα, όχι μόνο γιατί »το δίκιο του εργάτη είναι νόμος», αλλά επειδή δίχως συνειδητή και επαναστατική εργατική τάξη που να προβάλει τις ανάγκες της σαν τιμιότερες, πιο αληθινές  και πλειοψηφικές εις βάρος της συμμαχίας των παρασιτικών στρωμάτων που κυβερνά, κανένας παλιός κόσμος δεν θα γκρεμιστεί. Θα διαιωνίσει μέχρι τον φασισμό την κυριαρχία του.

Ο νέος κόσμος, αν χτιστεί, θα χρειαστεί πολύ, μα πάρα πολύ χειρονακτική και πνευματική εργασία (δεν είναι μόνο οι ανειδίκευτοι εργάτες η σημερινή εργατική τάξη, είναι και οι νέοι επιστήμονες) , και θα χτιστεί από μια κοινωνική τάξη, την εργατική που θα ξέρει που βαδίζει και τι θυσίες απαιτεί ο δρόμος της. Οι θυσίες αυτές θα είναι πολλές. Όμως θα αφορούν τον αγώνα για τις γνήσιες λαϊκές ανάγκες και όχι τις διαστροφικές επιταγές των χρηματοπιστωτικών ομίλων και των πολιτικών εκπροσώπων τους. 

Μακριά όμως από φετιχισμούς, κραυγές και από την άσκοπη συνθηματολογία. Απαιτείται να σκιαγραφήσουμε ένα πρόγραμμα για την δημοκρατία της εργασίας. Που να περιλαμβάνει τις νέες κοινωνικές σχέσεις, στον τομέα της εργασίας, της εκπαίδευσης, της πρόνοιας, του ελεύθερου χρόνου, του πολιτισμού. Που θα αντιπροσωπεύει ένα νέο, ανώτερο στάδιο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και όλων των πολιτειακών θεσμών. Που θα αντιλαμβάνεται ότι οι ανάγκες της εργατικής τάξης έρχονται αναπόφευκτα σε σύγκρουση με τις ανάγκες άλλων κοινωνικών ομάδων μεν, όμως επίσης ότι η αποφασιστική κινηματική δραστηριότητα μπορεί να συμπαρασύρει ευρύτερα στρώματα σε μια στέρεα συμμαχία κοινωνικών συμφερόντων με την ηγεμονία της μέχρι την νίκη.

 Η εργατική τάξη, δεν είναι αφηρημένα η μόνη αληθινά επαναστατική τάξη: Είναι, επειδή έχει διαβρωθεί λιγότερο από την νεοφιλελεύθερη ιδεολογία. Είναι, επειδή είναι η πιο καταπιεσμένη κοινωνική τάξη, μιας και η πρώτη και κύρια μορφή φασισμού είναι ο εκφασισμός στους χώρους εργασίας και η περιθωριοποίηση (υλική και πνευματική) της εργατικής τάξης, που βρίσκεται σε ισχύ πολύ πριν τον φασισμό εις βάρος των μεταναστών!

Η περιθωριοποίηση της εργατικής τάξης σήμερα οδηγεί στην αποϊδεολογικοποίηση της που ισοδυναμεί με ακούσια στήριξη του εκφασισμού μιας και το πιο δυναμικό κομμάτι που θα μπορούσε να τον αντιπαλέψει, αντίθετα τον ανέχεται- αν όχι και τον ακολουθεί σε κάποιες μορφές του!

Το ιδεολογικό κενό της εργατικής τάξης, ποιος θα το καλύψει; Αν όχι εμείς, θα το καλύψει το σύστημα. Χρειάζεται οι μάχες μας να είναι επικεντρωμένες στην υπεράσπιση της εργασίας σαν κοινωνική αξία, αλλά και ειδικότερα στου όρους εργασίας που σήμερα τείνουν προς την απλήρωτη και ολότελα εκφασισμένη μορφή της!αλυσιδα

 Το σύστημα προετοιμάζεται για όλα τα ενδεχόμενα: Βγάζει εκτός νόμου την εργατική τάξη, την έχει βγάλει εδώ και καιρό δηλαδή άμα σκεφτεί κανείς την επισφάλεια του συντριπτικά μεγάλου ποσοστού των εργαζομένων, αλλά θέλει να το κάνει και συνταγματικά, και μάλιστα με τον μανδύα της επικρότησης από την αόρατη δήθεν ”σιωπηλή πλειοψηφία” 

 Να είμαστε σίγουροι ότι η συνταγματική αναθεώρηση που πλησιάζει θα θεσμοθετήσει και αυτήν αλλά και άλλες δικλείδες προστασίας της νέας δικτατορίας. Δεν είναι τυχαία η επίθεση και των νεοναζί της χρυσής αυγής σε όλες τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Η χούντα δεν είναι κοινωνική αλλά ταξική επίθεση, είναι η πιο ασφαλής συνθήκη για την επιβολή εις βάρος της εργατικής τάξης!

Πρέπει τώρα, να χτίσουμε την πιο ισχυρή συμμαχία με αυτόν τον κόσμο, τον κόσμο της εργασίας, και όχι γενικά και αφηρημένα να μιλάμε για »κοινωνία». Δεν τα φάγαμε όλοι μαζί τα λεφτά. Τα φάγανε πολλοί, και όχι μόνο οι πολιτικοί- αλλά δεν τα φάγαμε όλοι. Είναι πολλοί οι συνένοχοι, δεξιοί και »αριστεροί». Για αυτό και δεν θα παλέψουν όλοι για να ζήσουμε εμείς ελεύθεροι!

 

Ανδρέας Μπεντεβής

26 Φλεβάρη 2013

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: