Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ δεν θα νικηθούμε!

Posted by eamgr στο 11 Ιανουαρίου, 2013

Ομιλία  του Θέμη Κοτσιφάκη, Γ.Γ. ΟΛΜΕ 

olme

Είμαστε ακόμη μια χρονιά εδώ στο σχολείο που δολοφονήθηκε ο συνάδελφoς μας καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας.

Είμαστε εδώ για να τιμήσουμε τη μνήμη και τους αγώνες του.

Είμαστε εδώ για να δώσουμε την υπόσχεση του οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος ότι θα συνεχίσουμε τους αγώνες για ψωμί, παιδεία, ελευθερία.

Η θυσία του Νίκου είναι οδηγός μας όλα αυτά τα χρόνια.

Σε κάθε πορεία σε κάθε διαδήλωση αισθανόμαστε το Νίκο δίπλα μας, κοντά μας, να κρατά τη σημαία και τα πανό του συνδικάτου. Σε κάθε διαδήλωση παίρνουμε κουράγιο από το παράδειγμα του Τεμπονέρα.  Δεν υπάρχει διαδήλωση που οι διαδηλωτές στα μπλοκ της ΟΛΜΕ να μη φωνάξουν δυνατά  ΖΕΙ ΖΕΙ Ο  ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ ΖΕΙ, ΜΕ ΠΕΤΡΟΥΛΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ

Ένα ανοιχτό βιβλίο ήταν και η ίδια η ζωή του. Ένα βιβλίο όπου μπορούσε να διαβάσει κανείς το ίδιο ευδιάκριτα και κατανοητά την αλφαβήτα της γνώσης και την αλφαβήτα του αγώνα. Ακόμα και σήμερα, 22 χρόνια μετά, η σκέψη μας αρνείται πεισματικά να δεχτεί το παράλογο αυτής της  εγκληματικής πράξης, αρνείται να συμβιβαστεί με το αναπότρεπτο του πρόωρου χαμού του.

22 χρόνια μετά τη στυγερή δολοφονία του Νίκου, οι εργαζόμενοι και ο λαός μας βιώνουμε μια συνεχή και χωρίς όρια λιτότητα με τις εντολές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Τα βάρβαρα μέτρα που εξαθλιώνουν το λαό και διαλύουν οτιδήποτε δημόσιο και κοινωνικό αγαθό δεν έχουν τέλος.

Η χώρα μας, ήδη αντιμετωπίζει μια πρωτόγνωρη ανθρωπιστική κρίση, αποτέλεσμα των τροϊκανών πολιτικών των συνεχών περικοπών στα κοινωνικά αγαθά και του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου.

Η δίκαιο στη χώρα στην ουσία έχει αντικατασταθεί από το δίκαιο των ισχυρών, τα οικονομικά συμφέροντα και τη συνεχή παραγωγή πράξεων νομοθετικού περιεχομένου.

Δεν υπάρχει καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση αυτής της πολιτικής, γι’ αυτό και πρέπει να ανατραπεί χωρίς καθυστέρηση. Τη χώρα μας, έχουν  μετατρέψει σε προτεκτοράτο των ισχυρών οι εδώ αφέντες της με τις πολιτικές τους.

            Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά χρειαζόμαστε το παράδειγμά του Τεμπονέρα. Γιατί οι μέρες τούτες βρίσκουν την Ελλάδα σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας της. Η οικονομική κρίση που βιώνει η χώρα μας είναι απόρροια του καπιταλιστικού συστήματος. Οι πολιτικοί εκφραστές του, η Ε.Ε., το Δ.Ν.Τ. και οι κυβερνήσεις οδηγούν τη χώρα μας σε μεγάλη δοκιμασία.

  • Στο όνομα της κρίσης καταργούνται κατακτήσεις και δικαιώματα που χρειάστηκαν πολύχρονοι, σκληροί κοινωνικοί αγώνες για να διασφαλιστούν.

  • Με πρόσχημα την κρίση υπονομεύονται και διαλύονται βασικές κοινωνικές υπηρεσίες και δημόσια αγαθά, όπως η υγεία, η εκπαίδευση, η κοινωνική ασφάλιση.

  • Την κρίση επικαλούνται οι κρατούντες στη χώρα μας και σε άλλες χώρες για να μειώσουν τους μισθούς και τις συντάξεις και να οδηγήσουν εργαζομένους κάθε ηλικίας στην υποαπασχόληση και την ανεργία, και τις οικογένειές τους στη φτώχεια και την εξαθλίωση.

  • Για την αντιμετώπιση, τάχα, της κρίσης ξεπουλιέται εθνικός πλούτος, παραδίδονται στο κερδοσκοπικό κεφάλαιο δημόσιες υπηρεσίες, υποβαθμίζεται και εγκαταλείπεται το περιβάλλον.

 Το δημόσιο σχολείο υποβαθμίζεται δραματικά. Οι εκπαιδευτικές δαπάνες μειώθηκαν κατά 33% από το 2009, οι εκπαιδευτικοί εξαθλιώνονται, οι μισθοί μας μειώθηκαν μέχρι και 45%, οι εργασιακές μας σχέσεις διαλύονται, η ανεργία στους  νέους φουντώνει.

Η εφαρμογή της αξιολόγησης, θα οδηγήσει σε εργασιακές σχέσεις ζούγκλας στο δημόσιο σχολείο, με ανυπολόγιστες αρνητικές επιπτώσεις και στην εκπαιδευτική διαδικασία. Ο εκπαιδευτικός μετατρέπεται σε ελαστικά εργαζόμενο – εργαζόμενο «ντελίβερυ».

Επιχειρείται επίσης να χρησιμοποιηθεί η αξιολόγηση ως εργαλείο για τις απολύσεις και τη διαθεσιμότητα στο δημόσιο. Με τις συνεχείς πράξεις νομοθετικού περιεχομένου δημιουργείται ένα αυταρχικό αντιδημοκρατικό πλαίσιο που θέτει σε αργία εκπαιδευτικούς ακόμα και με την απλή παραπομπή. Η υπερεξουσία των προϊσταμένων και η επί τούτου γενικολογία στην περιγραφή των φερόμενων ως αδικημάτων διαλύει κάθε κατάκτηση του νομικού μας πολιτισμού καταργώντας στην πράξη το τεκμήριο αθωότητας. Στην πραγματικότητα όλο αυτό το μνημονιακό πλαίσιο στοχεύει στο να αποτελεί τη μόνιμη δαμόκλεια σπάθη στον εκπαιδευτικό που καθημερινά μάχεται κάτω από αντίξοες συνθήκες. Στοχεύει στη ιδεολογική χειραγώγηση των εκπαιδευτικών. Μήπως ήρθε η ώρα ώστε να λάβουνε μία ηχηρή απάντηση; Μήπως ήρθε η ώρα ώστε ο μερκελιστής πρωθυπουργός μας, να διαβάσει το έργο της γιαγιάς του «το παραμύθι δίχως όνομα», για να κατανοήσει τον ρόλο του ΔΑΣΚΑΛΟΥ σε μία κοινωνία; ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ….. ΚΑΜΙΑ ΑΡΓΙΑ…… ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ…. ΚΑΘΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Και  να σίγουροι πως «και οι κρίνοντες  θα κριθούν».

Είναι πλέον σαφές πως δεν ενδιαφέρεται η κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας για το πώς θα βελτιωθεί το δημόσιο σχολείο. Του  δημόσιου σχολείου που με την πολιτική τους άλλωστε, κυβέρνηση και τρόικα επιχειρούν να το διαλύσουν: δραματική και συνεχής μείωση δαπανών, συγχωνεύσεις  και καταργήσεις τμημάτων και σχολείων και υποστηρικτικών εκπαιδευτικών δομών, μαθητές χωρίς εκπαιδευτικούς και βιβλία,  κατάργηση ενισχυτικής διδασκαλίας.

Ως συνέπεια της πολιτικής αυτής, οι κοινωνικές και μορφωτικές ανισότητες διευρύνονται, η εκπαίδευση συρρικνώνεται και υποβαθμίζεται. Μέτρα και υπηρεσίες που δημιουργήθηκαν για να στηρίξουν τη μόρφωση των πιο αδύναμων παιδιών καταργούνται. Η ελεύθερη πρόσβαση στη γνώση μέσα από το σχολικό βιβλίο και τη σχολική βιβλιοθήκη αμφισβητείται. Οι γονείς καλούνται να βάλουν όλο και πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη, παρά τη δύσκολη οικονομική συγκυρία, προκειμένου να υλοποιηθεί το νέο σχολείο της αγοράς και των συγχωνεύσεων, που αγωνιωδώς θα ζητά χορηγούς-επιχειρήσεις για να στηριχθεί. Αρκετές οικογένειες – θύματα της κρίσης δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν ακόμα και τη στοιχειώδη σίτιση στα παιδιά τους. Οι μαθητές κρυώνουν γιατί δεν υπάρχει θέρμανση.  Η πείνα και η ανέχεια κάνουν αισθητή την παρουσία τους στα προαύλια των σχολείων μας σε καθημερινή βάση.  Το εκπαιδευτικό κίνημα όμως αντιστέκεται δημιουργώντας ή συμβάλλοντας μαζί με άλλες συλλογικότητες στη δημιουργία δομών αλληλεγγύης για εκείνους που πλήττονται περισσότερο από αυτή την πολιτική. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Το «αυγό του φιδιού» όμως έκανε πλέον απειλητική την εμφάνισή του στους σχολικούς χώρους. Η ενίσχυση ακραίων αυταρχικών, ρατσιστικών και φασιστικών αντιλήψεων και η σημαντική αύξηση στα σχολεία της χώρας των περιστατικών βίας που συνδέονται με αυτές τις αντιλήψεις προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία και προβληματισμό στην εκπαιδευτική κοινότητα. Φορείς και ομάδες που εμφορούνται από αντιδημοκρατικές αντιλήψεις, όπως η «Χρυσή Αυγή», επιχειρούν να αξιοποιήσουν το γενικότερο αρνητικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί στην ελληνική κοινωνία εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και των πολιτικών της βάρβαρης λιτότητας για να καλλιεργούν την απέχθεια και το μίσος κατά παιδιών που έχουν συγκεκριμένα κοινωνικά χαρακτηριστικά, να εκφοβίζουν αυτά ή άλλα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας και ακόμα και να προβαίνουν σε βίαιες ενέργειες για να επιβάλουν τις αντιδημοκρατικές αντιλήψεις τους.

Οφείλουμε να καταδικάσουμε απερίφραστα τις φασιστικές και νεοναζιστικές προκλήσεις και βιαιότητες που τροφοδοτούν και υποθάλπουν το ρατσισμό και την ξενοφοβία, οι οποίες στοχεύουν στην υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών και της κοινωνικής συνοχής και έρχονται σε αντίθεση με τις ανθρωπιστικές αξίες και τις παραδόσεις φιλοξενίας και αλληλεγγύης που έχουν αναπτυχθεί παραδοσιακά στον τόπο μας.

 Τώρα είναι ακόμα μεγαλύτερη η ανάγκη, όπως θα έκανε και ο Νίκος, να κρατήσουμε σταθερά το νήμα των αξιών μας, της ενότητας, της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας, της ανιδιοτέλειας, της ανθρωπιάς.

Τώρα χρειάζεται ακόμα πιο πολύ να ενστερνιστούμε αυτές τις αξίες και να τις καταστήσουμε οδηγό της δικής μας σκέψης και δράσης, οργανώνοντας τον αγώνα μας για μια καλύτερη παιδεία σε μια καλύτερη κοινωνία.

Νίκο, υπόσχεση σου δίνουμε εμείς, οι συνάδελφοί σου, να συνεχίσουμε τον αγώνα για την ανατροπή αυτής της πολιτικής. Έχουμε το δίκιο με το μέρος μας και θα νικήσουμε. 

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

http://www.youtube.com/watch?v=R45c3QY-XEw&feature=youtu.be


2013temponeras

  

Χαιρετισμός του Λάμπρου Νικολάρα, μέλος του Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε.

 

«Για τους μεγάλους, για τους ελεύθερους, για τους γενναίους, τους δυνατούς,
Αρμόζουν τα λόγια τα μεγάλα, τα ελεύθερα, τα γενναία, τα δυνατά,…

Για ν’ αρματώσουνε καράβι, ν’ ανοιχτούν, να φύγουνε,
Όμοιοι με τραμ που ξεκινάει, άδειο κι ολόφωτο μέσ’ στη νυχτερινή γαλήνη των μπαχτσέδων,

Μ’ ένα σκοπό του ταξιδιού: π ρ ο ς τ’ ά σ τ ρ α.»

Νίκος Εγγονόπουλος

 Πάνε 22 χρόνια τώρα και είναι σαν χτες, γιατί οι αγώνες δεν σταμάτησαν ποτέ, Νίκο Τεμπονέρα. Μόλις χτες ξαναφωνάξαμε το όνομά σου, μόλις χτες σε καλέσαμε ξανά στον αγώνα, μόλις χτες σταθήκαμε πλάι σου πυκνώνοντας τις αλυσίδες.

 Κι είναι σήμερα στην Ελλάδα της καπιταλιστικής κρίσης και του ξεθεμελιώματος των κοινωνικών δικαιωμάτων, στην Ελλάδα της αστυνομικής βίας και της καταστολής, που η μνήμη ξαναγυρνά σε εκείνον το σκληρό Γενάρη του 1991. Τότε που το χέρι του παρακράτους έκοβε το νήμα της ζωής σου, γιατί διάλεξες το δρόμο της αντίστασης και του αγώνα, γιατί διάλεξες να υπερασπιστείς τους μαθητές σου και το δημόσιο σχολειό. Κι είναι το ίδιο χέρι – βλαστός της ίδιας ρίζας- που σήμερα χαιρετά ναζιστικά και με τις πλάτες του κράτους και των οργάνων του στοχοποιεί τους απόκληρους τούτης της ζωής και δολοφονεί μετανάστες.

 Σήμερα που οι κήρυκες της λήθης εξισώνουν τα θύματα με τους θύτες, την ιερή οργή του απόκληρου με τη φαλτσέτα του φασίστα, ξαναπιάνουμε και πάλι το νήμα ίσια από την αρχή, τραγουδάμε τα ονόματα των νεκρών μας:

 μνήμη του λαού μου σε φωνάζουν Γρηγόρη Λαμπράκη, σε φωνάζουν Σωτήρη Πέτρουλα, σε φωνάζουν Νίκο Τεμπονέρα.

 Δείχνουμε με το δάκτυλο τους Κοτζαμάνηδες και τους Καλαμπόκηδες του παρακράτους, αναμετριόμαστε με τους προστάτες τους. Και θα μιλήσουμε ξανά:

«…Με σκοτεινές παραβολές με παραμύθια

Γιατί τα σύμβολα είναι πιο πολλά από τις λέξεις

Ξεχείλισαν οι περιπέτειες οι ιδιωτικές

Το άψογο πρόσωπο της ιστορίας θολώνει

Αρχίζει μια καινούρια μέρα που κανείς δεν τη βλέπει

Και δεν την υποψιάζεται ακόμα

Όμως έχει τρυπώσει μες στις ραφές της καρδιάς

Στα καφενεία και στα χρηματιστήρια

Στις βροχερές ώρες, στ΄ άδεια πάρκα, στα μουσεία…»

Μανόλης Αναγνωστάκης

  Σήμερα που η μνημονιακή λαίλαπα σαρώνει δικαιώματα και κατακτήσεις ενός αιώνα. Σήμερα που το δημόσιο σχολείο και οι λειτουργοί του συνθλίβονται απ΄ τις μυλόπετρες της αγοράς  Ξεδιπλώνουμε τις σημαίες μας, ψάχνουμε την μορφή σου στην πρώτη γραμμή του αγώνα, σηματωρό κι οδηγητή. Για να βρει η ζωή αέρα ν΄ ανασάνει, για να βρουν οι ανάγκες μας χώμα γόνιμο να καρπίσουν για να ακουμπήσουν τα χέρια μας την ουτοπία.

  Νίκο Τεμπονέρα!

«…Είσουνα πραγματικότητα, και είσαι, και

τώρα, δεν είσαι όνειρο.
Όταν οι άγριοι κυνηγοί καρφώνουνε τους άγριους αετούς,
και τ’ άλλα άγρια πουλιά και ζώα,
Πάν’ απ’ τις ξύλινες τις πόρτες στ’ άγρια δάση,
Ξαναζείς, και φωνάζεις, και δέρνεσαι,
Κι είσαι ο ίδιος εσύ το σφυρί, το καρφί, κι ο αητός.»

Νίκος Εγγονόπουλος

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

            

Ομιλία του Μιχάλη Βασιλάκη, γραμματέα του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου  

temponeras-mnhmosyno7
                                                         

Σύντροφε Νίκο Τεμπονέρα. Δεν είσαι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος και φυσικά ούτε ο μοναδικός αγωνιστής μάρτυρας της δουλειάς και της γνώσης που με το αίμα του η εργατική τάξη, λαός και νεολαία ποτίζουν το δέντρο της κοινωνικής τους απελευθέρωσης.

Όμως έγινες σύμβολο. Τόσο για μας, όσο και για αυτούς της αντίπερα όχθης, που εξέθρεψε τους εκτελεστές σου.

Μισητό σύμβολο για αυτούς. Γιατί η κόκκινη γραμμή από το αίμα σου και τα μυαλά σου στην πόρτα αυτού του σχολείου, έγινε απρόσβλητη λαϊκή γραμμή ανάσχεσης στον ολοκληρωτισμό τους.

 Σύμβολο απαντοχής, ελπίδας, γνώσης και νίκης για την εργατική τάξη, το λαό και τη νεολαία.

22 χρόνια μετά τον Γενάρη του 91 τίποτε φυσικά δεν είναι το ίδιο μα και τίποτε διαφορετικό.

Τα ίδια κοινωνικοπολιτικά μπλοκ τότε και σήμερα.

Το Γενάρη του ’91, με το νεοφιλελεύθερο Μητσοτάκη, την κεντροδεξιά και την ακροδεξιά ενσωματωμένους στη ΝΔ και με αριστερούς υπουργούς γεμίζει παραγωγικά ερείπια τη χώρα και περνά πάνω από το κρανίο του Τεμπονέρα για να ανοίξει ο δρόμος στους νεοφιλελεύθερους παραδείσους του «ΕΥΡΩ».

Το Γενάρη του 2013 το ίδιο μπλοκ αλλά με νεοπλασματικές μεταλλάξεις.

  • Στο ρόλο και τη θέση Μητσοτάκη εγκαταστάθηκε η ίδια η τρόικα.

  • Προς τη θέση των ακροδεξιών ομάδων μετατοπίστηκε και κάλυψε η ΝΔ

  •  Το μεσαίο χώρο της Καραμανλικής ΝΔ υποκατέστησε και κάλυψε η σοσιαλδημοκρατία και το κεντροαριστερό μόρφωμα της ΔΗΜΑΡ.

  • Η ακροδεξιά μετασχηματίστηκε σε αυτόνομο νεοφασιστικό πόλο σε ρόλο λαγού και ανταγωνιστή της συστημικής διαχείρισης.

Έτσι το σύστημα μπορεί να ξεπλένει τον ολοκληρωτισμό του και να δίνει άλλοθι στις κρατικοδίαιτες αγέλες ορδές των νεογεωργαλάδων  παραγωγών του τρόμου, αλλά  και παραγωγών του καθολικού κοινωνικού και πολιτικού εκφασισμού που κατακλύζουν τις οθόνες της τηλεόρασης.

Ο Γενάρης του 2013 έτσι σημαδεύεται από 1.500.000 ανέργους! με το 65% της εργατικής τάξης να αμείβεται με 250-300 το μήνα! με 3000 αυτόχειρες !και ένα απέραντο κατάλογο μιζέριας και αθλιότητας για το λαό μιας χώρας που η ιθύνουσα τάξη της ισχυρίζεται πως είναι η 20η   πιο πλούσια χώρα του κόσμου!

Μετά από 20χρόνια θυελλωδών καπιταλιστικών ολοκληρώσεων με συνισταμένη τους την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, ο καπιταλιστικός κόσμος βυθίστηκε στην μεγαλύτερη σε βάθος και έκταση δομική κρίση στην ιστορία του! Αντί όμως την ανατροπή του και ριζικούς κοινωνικούς μετασχηματισμούς, η κυριαρχία του κεφαλαίου φαίνεται να ναι απόλυτη πάνω στην κοινωνία τόσο στο πεδίο της ιδεολογίας όσο και της πολιτικής.

Ανατροπές  ώριμες και δυνατές δεν μετασχηματίστηκαν ποτέ σε αναγκαιότητα.

Ακόμη και ο πιο απλός άνθρωπος με την πιο απλοϊκή σκέψη, βασανίζεται από το ερώτημα πως είναι δυνατό οι φορείς της κρίσης της παρακμής, της σήψης, της διαφθοράς, του ολοκληρωτισμού να φαίνονται και να θεωρούνται αναντικατάστατοι συνεχίζοντας το διαγούμισμα του λαού και της χώρας.

Ποιες είναι οι δυνάμεις και οι αιτίες που αδρανοποιούν την κοινωνία και την οδηγούν στην αυτοκαταδίκη της να ανέχεται την υλική και πνευματική της εξαθλίωση, την απώλεια κάθε αυτοεκτίμησης μέσα σε ένα απέραντο τέλμα αποιδεολογικοποίησης.

Κανένα δικαίωμα, καμιά εγγύηση, καμιά κατάκτηση της εργασίας του 20ου αιώνα αλλά και του 19ου αιώνα δεν ισχύει σήμερα.EAM-November2009

Το κράτος πρόνοιας περιήλθε στην αποκλειστική ερευνητική αρμοδιότητα των ιστορικών.

Ο αστικοκοινοβουλευτισμός συνιστά ήδη την πλήρη άρνηση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με τον εξευτελισμό, την γελοιοποίηση και την κατάργηση κάθε θεσμού έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας.

Οι νομικές μορφές απαγόρευσης της ταξικής πάλης, συνιστούν ήδη ένα σκοτεινό πλέγμα ολοκληρωτισμού και ωμής καταστολής κάθε λαϊκής έκφρασης!

Οι απλουστευτικές απαντήσεις όπως  «φταίει ο λαός που είναι κακομοίρης» η «όλοι είναι ίδιοι και πουλημένοι» είναι απλά δηλώσεις υποταγής στο σύστημα. Η πρώτη γιατί αφήνει το λαό να γουρμάσει στην εξαθλίωση για να γίνει οπαδός ψηφοφόρος. Η δεύτερη γιατί είναι προπαγάνδα της ουδετεροποίησης και της αποκοινωνικοποίησης, άρα σύμμαχος του συστήματος.

Από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90 με την κατάρρευση και τον τρόπο κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης και του σοβιετικού συνασπισμού, καθώς και τις εξελίξεις στην ΚΙΝΑ, ο κόσμος πέρναγε σε μια άλλη εποχή με το εργατικό κίνημα να έχει δεχτεί την πιο βαριά στρατηγική ήττα στην ιστορία του.

Με την νεοφιλελεύθερη διαχείριση, το κεφάλαιο περνούσε σε μια βαθιά αναδιαμόρφωση του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας με βαθιές τροποποιήσεις στο σύνολο των κοινωνικών σχέσεων και στο εποικοδόμημα. Από το δομικό κοινωνικό λίθο την οικογένεια μέχρι το έθνος κράτος και το διεθνές δίκαιο τίποτε δεν έμεινε ανεπηρέαστο. Η κρίση του όμως ήταν προφανής ότι ερχόταν γοργά και ότι θα ήταν αδιέξοδη και κατακλυσμιαία όπως εκδηλώθηκε το 2008 πράγμα που δεν μπορούσε να κρύψει η αναπτυξιακή θύελλα της νεοφιλελεύθερης χρηματιστηριακής διαχείρισης.

Στις συνθήκες αυτές η μαρξιστική αριστερά στάθηκε αδύναμη να επεξεργαστεί θεωρητικά τη νέα κατάσταση, τις νέες αντιθέσεις των κεφαλαιοκρατικών κοινωνιών και τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς που έγιναν κυρίαρχοι μοχλοί των παγκόσμιων εξελίξεων.

Έτσι σε καμία χώρα της παγκόσμιας νεοφιλελεύθερης αλυσίδας δεν έγινε δυνατή η συγκρότηση μιας πλατφόρμας αντίστασης και διεξόδου από τη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα.

Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τη χώρα μας και μάλιστα πιο κραυγαλέα αφού ήταν ακόμη και πριν την κρίση ο αδύνατος κρίκος τόσο στην αλυσίδα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης όσο και στην παγκόσμια αλυσίδα του νεοφιλελευθερισμού.

Η ίδια η ένταξη της στο ΕΥΡΩ, προϊόν συμφωνίας του Αμερικανογερμανικού ιμπεριαλισμού με ενδιάμεσο μεσίτη την Goldman-Sachs έβαλε την Ελλάδα σε μια πορεία συνεχούς-παρατεταμένης και αδιέξοδης κρίσης. Η ελευθερία κίνησης κεφαλαίων με το ΕΥΡΩ απογύμνωσε παραγωγικά τη χώρα και αποκεφαλαιοποίησε την οικονομία της. Τα λάφυρα των κλεπταποδόχων, του παρασιτισμού, της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής , της εκμετάλλευσης της μαύρης εργασίας μεγέθυναν τις καταθέσεις των ελβετικών και άλλων ξένων τραπεζών σε βάρος του λαού και της χώρας.

Όπως αποκάλυψε η κρίση, η καταναλωτική παρασιτική υπερδιόγκωση της οικονομίας που ονομάστηκε ΑΕΠ για να τροφοδοτείται με συνεχώς αυξανόμενο εξωτερικό δανεισμό το νεοφιλελεύθερο μόρφωμα της «ευρωπαϊκής» Ελλάδας, απαιτήθηκε να μπει στο ενεχυροδανειστήριο των αγορών το έδαφος της χώρας, ολόκληρος ο παραγωγικός της πλούτος και τουλάχιστον 20 χρόνια μελλοντικής απλήρωτης εργασίας της εργατικής τάξης.

Αυτά είναι που απαιτούν και παίρνουν σήμερα οι δανειστές με την τρομοκρατία διαλυτικής χρεωκοπίας της με την οποία συντηρείται και το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα.

Για να υπάρξει η οποιαδήποτε ανάπτυξη απαιτείται όπως η ίδια η τρόικα έχει ομολογήσει απομείωση της καταναλωτικής υπερδιόγκωσης του ελληνικού ΑΕΠ κατά 50%. Αυτή την απομείωση πληρώνουν σήμερα οι άνεργοι, η εργατική τάξη των 250-300 ΕΥΡΩ, οι συνταξιούχοι, οι μανάδες, οι νέοι, με παρηγοριά τους τη λίστα Λαγκάρντ! των διαφόρων μυστικών υπηρεσιών και την προσμονή για τιμωρία του Παπακωνσταντίνου!!

Έτσι με μια λίστα  και μια επιτροπή της βουλής, το σύστημα ξεμπλέκει και με την διαφθορά ως κορυφαίου οικονομικού και κοινωνικοπολιτικού ζητήματος.

Όμως η διαφθορά δεν είναι μεμονωμένες εγκληματικές πράξεις και διαδικασίες. Είναι ένα πολυεπίπεδο σύνολο κοινωνικών σχέσεων που ορίζουν κατά το μεγαλύτερο μέρος και με απόλυτα ταξικούς όρους την διανομή του κοινωνικού προϊόντος. Είναι ουσιαστικά οι σχέσεις διανομής της νεοφιλελεύθερης νεοελληνικής πραγματικότητας. Σαν τέτοιες υπονόμευσαν, υποκατέστησαν και τελικά διέλυσαν το κράτος πρόνοιας που σήμερα ανοικτά ανακηρύσσεται από τους ιθύνοντες σε παράγοντα καθυστέρησης.09012010241.jpgνι

Το ΕΑΜ αρκετά χρόνια πριν την εκδήλωση της κρίσης είχε θέση επιτακτικά το ζήτημα διαμόρφωσης ενός κοινωνικοπολιτικού μπλοκ δυνάμεων για μια ριζοσπαστική δημοκρατική διέξοδο, προσδιορίζοντας τόσο το περιεχόμενο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό αυτής της διεξόδου όσο και τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις της που θα ανέδειχναν μια νέα κοινωνική ηγεμονία από ταξική άποψη με ραχοκοκαλιά τις δυνάμεις της παραγωγικής εργασίας.

Κατανοούσαμε την ανάγκη να διεκδικήσει ο λαός και η χώρα μια νέα θέση στον αναδιαμορφωνόμενο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας που θα περιελάμβανε και μια νέα ειδική σχέση με την Ε.Ε. την ευρωζώνη και το ΕΥΡΩ χωρίς να σέρνεται πίσω από τις εξελίξεις και τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς των οποίων έχει καταστεί υπομόχλιο. Ακόμη και οι πιο ένθερμοι οπαδοί του φετιχοποιημένου ΕΥΡΩ ξέρουν ότι η χώρα δεν είναι το 17 μέλος της ευρωζώνης και του ΕΥΡΩ. Υπάγεται βίαια στους μηχανισμούς τους γιατί αυτό απαιτούν και επιβάλλουν οι ισορροπίες των ανταγωνισμών του Αμερικανογερμανικού ιμπεριαλισμού.

Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός εκβιάζει τις ΗΠΑ να αχρηστέψει τον ελληνικό χώρο για τις γεωστρατηγικές τους επιδιώξεις με μια διαλυτική χρεωκοπία και οι ΗΠΑ συνεπικουρούμενη από την ΚΙΝΑ χρησιμοποιούν τη Ελλάδα ενάντια στην ευρωγερμανική  στρατηγική με την προώθηση της οικονομικοπολιτικής αποσταθεροποίησης στην Ευρώπη και την Μεσογειακή λεκάνη που αποτελεί την πόρπη στη ζώνη της παγκόσμιας ηγεμονίας τους. Αυτό ακριβώς είναι που κατέστησε την Ελλάδα επίκεντρο της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης.

Η πορεία έδειξε πως μια ριζοσπαστική, προοδευτική ,δημοκρατική διέξοδος ήταν δυνατή χωρίς την εξαθλίωση του λαού, χωρίς την διεθνή απομόνωση της χώρας σε συνθήκες μάλιστα δυναμικής δημοκρατικής αναγέννησης της ελληνικής κοινωνίας.

Όμως τα πολιτικά υποκείμενα που μπορούσαν να προωθήσουν με επιτυχία μια τέτοια διέξοδο αισθάνονταν περισσότερο ασφάλεια στη διαχείριση της ήττας από την επιδίωξη της σύγκρουσης και της νίκης του λαού. Ακόμη περισσότερο μερικές από αυτές χρησιμοποιούνταν ως πολιτικές εφεδρείες του συστήματος.

Αναμφίβολα η προοδευτική δημοκρατική διέξοδος έξω από τα δόκανα της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας, είναι πορεία δύσκολη, επίπονη και με κόστος για την εργατική τάξη και το λαό (πολύ μικρότερο φυσικά από αυτό που ήδη πληρώνουν) πράγμα που προσδιορίζουν τα βασικά καθήκοντα αυτής της διεξόδου.

  • Η παραγωγική επανακεφαλαιοποίηση του αποθησαυρισμένου, από τον παρασιτισμό και τους  κλεπταποδόχους, πλούτου.

  • Η αναδιοργάνωση της πρωτογενούς παραγωγής και η αύξηση τουλάχιστον κατά 15 μονάδες της συμμετοχής στο ΑΕΠ.

  • Η παραγωγική αναδιάρθρωση της βιομηχανίας ειδικά του τομέα μέσων παραγωγής κατά 20 μονάδες της συμμετοχής της στο ΑΕΠ.

  • Η επανακατάκτηση του δημοσίου κοινωνικού ελέγχου της εκποιημένης παραγωγικής βάσης της χώρας.

  • Ο εκδημοκρατισμός της κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα των θεσμών της.

  • Η αποκατάσταση όλων των αρχών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας .

  • Η διαμόρφωση πολιτικού συστήματος με ρόλο στις αμεσοδημοκρατικές μορφές άσκησης και ελέγχου της εξουσίας.

  • Η ισχυροποίηση της χώρας μέσα από ένα νέο πλαίσιο διεθνών σχέσεων και συλλογικής ασφάλειας κλπ.

  • Η αποκατάσταση των δικαιωμάτων της εργασίας, της κοινωνικής ασφάλειας.

  • Η διασφάλιση του αγαθού της δωρεάν παιδείας.

  • Η κοινωνική ενσωμάτωση του εργαζόμενου μετανάστη και η αναγνώριση του ως δυναμικού φορέα προοδευτικής εξέλιξης της ελληνικής κοινωνίας.

Όλα είναι καθήκοντα δύσκολα και συγκρουσιακά. Απαιτούν υπομονή, αταλάντευτη επιμονή, κόπους και θυσίες και για όλα αυτά οφείλουμε να μιλήσουμε στην εργατική τάξη και το λαό με την γλώσσα πραγματικών και ανιδιοτελών επαναστατών για το δρόμο και τον τρόπο που αυτά μπορούν να υλοποιηθούν.

Η απλή κοινοβουλευτική πλειοψηφία αν και έχει γίνει ουσιαστικά και για ευνόητους λόγους όρος του διεθνούς δικαίου, δεν αρκεί. Μπορεί να μετατραπεί και σε μπούμερανγκ. Η αλλαγή στα ταξικά χαρακτηριστικά της εξουσίας χρειάζεται ακόμη πολύ περισσότερα πράγματα από την απλή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και πρωταρχικά την οργάνωση της εργατικής τάξης και του λαού σε επίπεδο που να αντιστοιχεί στη διεκδίκηση της πολιτικής εξουσίας από το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα.

Η πλατφόρμα που προβλήθηκε σαν πρόταση εξουσίας και ακούει στο όνομα «ενότητα της αριστεράς» όντως έδωσε μια ελπίδα στην κοινωνία της εργασίας για πρώτη φορά την δεκαετία του’ 50. Για να αναδειχθεί όμως πραγματικά σε πρόταση εξουσίας σε πρόταση διεξόδου οφείλει να επιβεβαιώσει τον εαυτό της και στους δύο προσδιορισμούς της δηλαδή να είναι ενότητα και αριστερή. Δύσκολα και τα δύο.Όσο μας αφορά θα συνδράμουμε σε αυτή την κατεύθυνση και με τις ιδέες και με τη δράση μας μέσα στην κοινωνία και με εξάντα πάντα το αίμα και τη θυσία του Ν.Τεμπονέρα.

Σύντροφε Νίκο 22 χρόνια μετά την θυσία σου, δεν μπορέσαμε φυσικά να νικήσουμε.

Όμως ούτε νικηθήκαμε.

 Αυτή την υπόσχεση μπορούμε να σου δώσουμε και σήμερα.

Δεν θα νικηθούμε γιατί ο εξάντας της δικής μας ζωής είσαι εσύ το αίμα και η θυσία σου.   

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

http://www.youtube.com/watch?v=aVXnVWiiQdc&feature=youtu.be

 

                                                           9.1.2013           

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: