Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Ιουλίου 2012
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιον.   Αυγ. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Κατάλογος

ΕΛΛΑΔΑ: Τι μπορεί να γίνει;

Posted by eamgr στο 15 Ιουλίου, 2012

 

   του  James Petras

 Ανάλυση

Εισαγωγή: Η Ελλάδα αντιμετωπίζει τη διόλου αξιοζήλευτη επιλογή μεταξύ αποδοχής των όρων της «τρόικας» και της αντιμετώπισης της συνέχισης και της εμβάθυνσης της κοινωνικοοικονομικής κρίσης, η οποία περιλαμβάνει πέντε χρόνια αρνητικής ανάπτυξης, ανεργία πάνω από 23%, αστρονομική αύξηση της φτώχειας (από λιγότερο από 15% σε πάνω από 40%) και έξαρση αυτοκτονιών, ή την απόρριψη του «μνημονίου», και πιθανή διακοπή της χρηματοδότησης από την Ευρωζώνη και τις κεφαλαιαγορές με πρακτικά λίγα αποθέματα για να καλύψει μισθούς, συντάξεις και δημόσιες υπηρεσίες.

Ενώ το άμεσο κόστος της ρήξης με τις καταστροφικές συνθήκες που επιβάλλονται από τους τραπεζίτες της Ευρωζώνης μπορεί να είναι υψηλό, ανοίγει όμως τη δυνατότητα του μετασχηματισμού των εσωτερικών και εξωτερικών σχέσεων και δομών που οδήγησαν την Ελλάδα στο σημείο μηδέν.

 

Οι κρίσεις ως ευκαιρία;

Η παρατεταμένη και ατέλειωτη καθοδική πορεία της ελληνικής οικονομίας και του βιοτικού επιπέδου, οι ολέθριες και καταστροφικές πολιτικές που ακολουθήθηκαν από τις πρώην κυρίαρχες δύο παρατάξεις (ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία) έχουν καταδείξει οριστικά ότι ο Ελληνικός «καπιταλισμός» και η ένταξη στην ΕΟΚ υπήρξαν μια ολοκληρωτική καταστροφή, όπου δοκιμάστηκαν και απέτυχαν να πληρώσουν τις ελάχιστες προδιαγραφές της ανθρώπινης ύπαρξης. Μόνο οι δογματικά πιστοί στις έμφυτες αρετές του «καπιταλισμού» και της ΕΟΚ, μπορούν να συνεχίσουν να πολυλογούν για την «ανάγκη» να συνεχιστούν οι ίδιες πολιτικές «λιτότητας» που κατέστρεψαν τη ζωή του 80% των ανθρώπων, έκλεισαν τις μισές επιχειρηματικές εγκαταστάσεις στη χώρα και αποτυγχάνουν να παράσχουν θέσεις εργασίας για το ήμισυ του εργατικού δυναμικού των νέων (κάτω των 30 ετών).

Οι βαθιές κρίσεις καταδεικνύουν την ανάγκη για βασικές αλλαγές στην οργάνωση της οικονομίας, την επείγουσα ανάγκη για νέα πολιτική ηγεσία και την επιθυμία για ένα νέο πολιτικό σύστημα που θα ανταποκρίνεται στη μεγάλη πλειοψηφία.

Οι παλαιές ολιγαρχίες που κυβερνούσαν είναι εντελώς αναξιόπιστες. Οι υφιστάμενοι δεσμοί με την ΕΟΚ μόνο ματώνουν την οικονομία: παρέχοντας δάνεια, τα οποία εμβαθύνουν το χρέος και που περνούν μέσα από την οικονομία σε ξένους τραπεζίτες. Η «ένταξη» στην ΕΟΚ είναι στην πραγματικότητα μια μεγάλη αντλία αναρρόφησης που καταπιέζει την οικονομία και το βιοτικό επίπεδο, προκειμένου να εξαχθεί πλούτος στο εξωτερικό για υπερπόντιους ομολογιούχους.

Κανένας καπιταλιστής ή πολιτικός της παλιάς τάξης πραγμάτων, δεν παρέχει κανένα λυτρωτικό επιχείρημα. Στο παρελθόν λεηλάτησαν την οικονομία, στην παρούσα φάση εξάγουν και μεταφέρουν τον πλούτο στο εξωτερικό ενώ για το μέλλον το μόνο που μπορούν να μας υποσχεθούν είναι μία από τα ίδια.

Η βασική πρόκληση δεν είναι οι εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες του σήμερα αλλά και η ευκαιρία που υπάρχει για μια θεμελιώδη μεταμόρφωση. Το πρόβλημα είναι η διαμόρφωση μιας μετάβασης από μια ολοκληρωτική καταστροφή σε μια δίκαιη, συμμετοχική και δυναμική οικονομία. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει αυτή η μετάβαση είναι τα ελαττώματα στα δομικά και συμπεριφοριστικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, πολιτείας και την οικονομίας. Η Ελλάδα είναι βαθιά ενσωματωμένη σε μια κληρονομιά και κουλτούρα διάχυτης κομματοκρατικής διαφθοράς, κλεπτοκρατίας και φουσκωμένων δαπανών για τις στρατιωτικές και πελατειακές γραφειοκρατίες. Κυριότερα, η Ελλάδα κυριαρχείται από προσοδοθηρικές οικονομικές ελίτ που παριστάνουν τους καπιταλιστές, αλλά κερδίζουν από κρατικές και εξωτερικές συναλλαγές με την τραπεζίτες και τα κράτη της Ευρωζώνης.

Για να κατορθώσουμε μια μετάβαση απαιτεί να αντιμετωπίσουμε πρώτα την αρνητική κληρονομιά του παρελθόντος με σκοπό να δούμε τι προτάσεις είναι βιώσιμες και αναγκαίες.

 

Η Αρνητική Κληρονομιά και η Χρεωκοπία: Η Ελλάδα δεν είναι Αργεντινή

Πολλοί ριζοσπαστικοί κριτικοί της «λιτότητας» και των κρίσεων χρέους στην Ελλάδα επικαλούνται το » παράδειγμα της Αργεντινής «, της αθέτησης του χρέους, (πάνω από $ 100 δισεκατομμύρια δολάρια) και την ικανότητά της να διαμορφώσει μια επιτυχημένη ανάκαμψη και ένα μοντέλο ανάπτυξης που βασίζεται στην «αυτοχρηματοδότηση». Αυτοί οι υποστηρικτές αγνοούν τις βαθιές διαφορές μεταξύ των οικονομικών και κοινωνικών δομών των δύο χωρών καθώς και τις αντίστοιχες θέσεις τους στις περιφερειακές οικονομίες.

Στην Αργεντινή, στο χειρότερο μέρος της κρίσης της, ήταν πραγματικά σε χειρότερη κατάσταση από την Ελλάδα σήμερα. Η ανεργία κυμαινόταν μεταξύ 25% – 30% και πάνω από 50% σε πολλές συνοικίες της εργατικής τάξης, σε σύγκριση με 24% στην Ελλάδα. Τα επίπεδα της φτώχειας στην Αργεντινή υπερέβησαν το 45%, στην Ελλάδα δεν υπερβαίνει το 35%. Η κατάθλιψη στην Αργεντινή οδήγησε σε αρνητικό ρυθμό ανάπτυξης περίπου 20% κατά τη διάρκεια 3 ετών, ίσο με την απώλεια στην Ελλάδα τα τελευταία 5 χρόνια.

Παρότι ξεκινώντας από μια δυσκολότερη και χειρότερη κατάσταση η Αργεντινή είχε πολλά στρατηγικά πλεονεκτήματα.

Κατ ‘αρχάς, στην Αργεντινή η εκδίωξη από την εξουσία της καθοδηγούμενης από τη κρίση κυβερνώσας ελίτ είχε επηρεαστεί από μια μαζική λαϊκή εξέγερση (Δεκέμβριος 2001 – Ιανουάριος 2002). Στην Ελλάδα, ενώ μαζικές διαδηλώσεις έχουν σίγουρα πολιτικοποιήσει, ριζοσπαστικοποιήσει και κινητοποιήσει ένα μέρος του εκλογικού σώματος, η ριζοσπαστική συμμαχία που αγωνίζεται για την εξουσία (ΣΥΡΙΖΑ), έχει πάρει τον εκλογικό δρόμο. Δεύτερον, η αναταραχή της Αργεντινής ήταν μια συνεχής διαδικασία, όπου μάζες ανέργων πικετοφόρων (πικετέρος) μπλόκαραν όλους τους δρόμους και τις μεταφορές ως διαπραγματευτικό εργαλείο για να εξασφαλιστεί ότι οι πόροι θα μεταφέρονταν από τις πληρωμές του χρέους προς τα οικογενειακά επιδόματα των ανέργων και την αναζωογόνηση της οικονομίας. Στην Ελλάδα, ο τεράστιος στρατός των ανέργων δεν έχει ούτε την οργανωμένη ικανότητα να διατηρήσει σταθερή εμπλοκή των μεταφορών, ούτε μπορούν να υπολογίζουν σε συνελεύσεις γειτονιάς ή στις συνδικαλιστικές οργανώσεις για τίποτα περισσότερο από επαναλαμβανόμενες μονοήμερες στάσεις εργασίας και πορείες.

Η Αργεντινή άμεσα και δραστικά υποτίμησε το νόμισμά της – εξαλείφοντας την ισοτιμία δολαρίου – από ένα προς ένα, σε τρία προς ένα και αύξησε σημαντικά την ανταγωνιστικότητα στα εξαγωγικά της προϊόντα. Το κεντροαριστερό καθεστώς ενεθάρρυνε την υποκατάσταση των δαπανηρών εισαγωγών με τοπικά προϊόντα. Η Αργεντινή, αντίθετα με την Ελλάδα δεν ήταν μέρος μιας νομισματικής ένωσης, και μπορούσε να θέσει τη δικιά της ισοτιμία νομίσματος. Η Ελλάδα, συνδέεται με το ευρώ και θα πρέπει να επιστρέψει στη δραχμή για να πάρει τον έλεγχο στα οικονομικά της, στη νομισματική ισοτιμία και στα χρηματιστικά και επενδυτικά εργαλεία πολιτικής.

Η Αργεντινή διέθετε ένα σημαντικό βιομηχανικό – μεταποιητικό τομέα, που βρισκόταν σε λήθαργο από τις κρίσεις, αλλά με την εργατική-μηχανική-διαχειριστική ικανότητα ανταπόκρισης σε ένα νέο πρόγραμμα τόνωσης της οικονομίας. Επιπλέον, η Αργεντινή είχε ένα δυναμικό άκρως ανταγωνιστικό αγρό-επιχειρηματικό τομέα, παγκόσμιο ηγέτη στον τομέα του χοιρινού κρέατος, των δημητριακών, της σόγιας, καθώς και της ενέργειας (πετρέλαιο) και του ορυκτού πλούτου, που το κεντροαριστερό καθεστώς θα μπορούσε να ενεργοποιήσει.

Η Ελλάδα, κατά τη διάρκεια των 30 χρόνων της συμμετοχής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση είδε στην ουσία την πενιχρή και υποανάπτυκτη κατασκευαστική και γεωργική της βάση να συρρικνώνεται, όντας αντιμέτωπη με τις φθηνές και καλύτερες εισαγωγές από τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες όπως τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Ολλανδία και αλλού. Σε αντίθεση με την Αργεντινή, η Ελλάδα έλαβε δισεκατομμύρια δολάρια σε «εμβάσματα», κεφάλαια αποζημιώσεων για την αναβάθμιση της οικονομίας της και της ανταγωνιστικότητάς της και την προετοιμασία της για πλήρη ένταξη (μείωση των δασμολογικών φραγμών). Ωστόσο, τα «εμβάσματα» δεν διοχετεύονταν στη παραγωγική δραστηριότητα, είτε από τα δύο κυβερνώντα κόμματα ή από τους «καπιταλιστές» και «αγρότες». Τα κυβερνώντα κόμματα τα χρησιμοποίησαν για να δημιουργήσουν εκτεταμένες εκλογικές πελατειακές μηχανές, σπατάλησαν πόρους σε υπερτιμημένες δημόσιες συμβάσεις για την παροχή σε κατασκευαστές που ασχολούνται με μη παραγωγικά οικοδομικά έργα (συμπεριλαμβανομένων την πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων απάτη γύρω από τους Ολυμπιακούς Αγώνες). Δεκάδες χιλιάδες των ανέργων αποφοίτων και κομματικών πιστών φούσκωσαν την εθνική, περιφερειακή και τοπική γραφειοκρατία, αυξάνοντας τη κατανάλωση, μπλοκάροντας κάθε ουσιαστική παραγωγική δραστηριότητα.

Οι καπιταλιστές σχεδίασαν «παραγωγικά» σχέδια και στη συνέχεια μετέφεραν ευρωπαϊκά κονδύλια και δάνεια στις τοπικές και υπερπόντιες επενδύσεις τους σε ακίνητα και σε αγορές πολυτέλειας. Η ελληνική ελίτ μετέφερε δάνεια σε τραπεζικούς λογαριασμούς του Λονδίνου, της Ελβετίας και της Κύπρου – ενώ η κυβέρνηση υπέγραφε ως τελικός εγγυητής.

Στον τομέα της γεωργίας, πολλοί κάτοχοι ακινήτων ήταν γιατροί, οδοντίατροι, δικηγόροι και υψηλοί αξιωματούχοι που χρησιμοποίησαν την ιδιοκτησία των λίγων δεκάδων ελιών ή πορτοκαλιών για να λάβουν δάνεια με χαμηλό επιτόκιο, να εισάγουν αφορολόγητα πολυτελή 4 x 4 οχήματα καθώς και για την κατασκευή δεύτερης ή τρίτης εξοχικής κατοικίας. Πολλοί αγρότες που έλαβαν δάνεια και επιχορηγήσεις, αγόρασαν γη για σπίτια για τα παντρεμένα τους παιδιά ή για επιπλέον δωμάτια προς ενοικίαση σε τουρίστες ή για να στείλουν τους γιους και τις κόρες τους σε πανεπιστήμια του εξωτερικού.

Το πιο σημαντικό, η οικονομική ελίτ – τραπεζίτες, ιδιοκτήτες πλοίων, εργολάβοι ή κάτοχοι ακινήτων – πολιτικοί και κερδοσκόποι ξάφρισαν δισεκατομμύρια από τα εμβάσματα της ΕΟΚ υπό τη μορφή παράνομων δανείων σε γνωστούς, με τη μορφή τελών, επιβαρύνσεων διαχείρισης για τις πιστωτικές συναλλαγές και τα συνταξιοδοτικά ταμεία .

Οι ευρωπαίοι τραπεζίτες, αξιωματούχοι της κυβέρνησης και των εξαγωγέων ήταν πολύ καλά ενημερωμένοι ότι τα «εμβάσματα» είχαν λεηλατηθεί – αλλά έκαναν τα στραβά μάτια, για προφανείς λόγους οικονομικού και πολιτικού κέρδους: οι προσοδοφόρες πληρωμές τόκων διοχετεύθηκαν στα σεντούκια τους, οι εξαγωγείς ανέλαβαν την ελληνική καταναλωτική αγορά, τραπεζίτες και επενδυτικοί οίκοι βρήκαν πρόθυμους διευθυντές συνταξιοδοτικών ταμείων ‘ανοικτούς’ σε αμφίβολες επενδύσεις. Ακόμη και οι τουρίστες απολαμβάνουν τον ήλιο και τις εισαγωγές που τους θύμιζαν το σπίτι τους: βιενέζικο σνίτσελ, αγγλική μπύρα, Ολλανδική φέτα. Επιπλέον, η Ελλάδα δαπάνησε το 15% του προϋπολογισμού της για το στρατό, που υπηρετεί τους στόχους του ΝΑΤΟ και των βάσεων.

Σε αντίθεση με τις όποιες επιφανειακές εντυπώσεις, η Ελλάδα δεν κυβερνήθηκε από τους καπιταλιστές, τους ανθρώπους μικρών επιχειρήσεων και τους αγρότες », όπως ισχυρίζονται ορισμένοι πολιτικοί επιστήμονες. Η Ελλάδα κυβερνήθηκε από μια εκτεταμένη κατηγορία των κλεπτοκρατών, φοροφυγάδων και ραντιέρηδων1 οι οποίοι λεηλάτησαν, δανείστηκαν, κατανάλωσαν και επένδυσαν στο εξωτερικό. Τεχνολογικά η Ελλάδα ήταν από τις πιο καθυστερημένες αγρο-κατασκευαστικές χώρες. Οι εκπαιδευμένοι και μορφωμένοι επαγγελματίες της που βρίσκονταν στο εξωτερικό, επέστρεψαν και «προσαρμόστηκαν» στην κλεπτοκρατική-ραντιερίστικη κουλτούρα: οι περισσότεροι κατείχαν διάφορες θέσεις σε δημόσιες-ιδιωτικές δραστηριότητες, εξασφαλίζοντας έτσι μια μέτρια απόδοση αλλά και συγκρούσεις συμφερόντων.

Εν ολίγοις η Ελλάδα δεν είναι Αργεντινή. Μια ελληνική χρεωκοπία είναι μια απόλυτη αναγκαιότητα για να ξεκινήσει η διαδικασία της μετάβασης προς μια παραγωγική και ισοδίκαιη οικονομία. Αλλά η φοβερή ελληνική κληρονομιά, θέτει μια ολόκληρη σειρά από νέα προβλήματα και προκλήσεις με λίγους οικονομικούς πόρους και ελλείψει των κορυφαίων παραγωγικών τάξεων.

 

Ο δύσκολος δρόμος έξω από κρίσεις

Κάθε οδικός χάρτης έξω από τις ελληνικές κρίσεις θα είναι δύσκολος, περίπλοκος, επίπονος – δεδομένης της «καμένης γης» ως κατάσταση της οικονομίας, την οποία μια Αριστερή Κυβέρνηση (Σντμ. ΑΚ) θα κληρονομήσει. Το πρώτο και πιο βασικό μέλημα της ΑΚ είναι να τερματίσει τις πολιτικές και ιδιαίτερα τις συμφωνίες με την «τρόικα» που απαιτούν τις περαιτέρω μαζικές απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, την μείωση των κοινωνικών υπηρεσιών, τις περικοπές των κατώτατων μισθών και συντάξεων. Μια νέα ΑΚ πρέπει να επιβάλει μια σειρά από επείγοντα μέτρα για να αποφευχθεί η οικονομική χρεωκοπία.

Είναι απολύτως σαφές ότι οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες και τα καθεστώτα θέλουν να τιμωρήσουν την Ελλάδα για παραβάσεις των «σύμφωνων λιτότητας». Εάν η Ελλάδα επιτύχει την αποκήρυξη του συμφώνου λιτότητας, οι τραπεζίτες του Ευρώ φοβούνται ότι άλλες χώρες – η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιταλία, η Κύπρος και η Ιρλανδία θα μπορούσαν να ακολουθήσουν..

Η Ελλάδα θα πρέπει να αναστείλει τις πληρωμές χρέους, να επιβάλει αυστηρούς έλεγχους κεφαλαίου και να παγώσει τις τραπεζικές καταθέσεις για να αποφευχθεί η φυγή κεφαλαίων, στη περίπτωση της αποκοπής της χρηματοδότησης από τη Τρόικα. Η ΑΚ θα πρέπει να συγκαλέσει μια σειρά από επιτροπές έκτακτης ανάγκης για (1) την εξασφάλιση εναλλακτικών πηγών χρηματοδότησης έκτακτης ανάγκης από διάφορα αποθεματικά ταμεία με ευρωκεφαλαια. Πρέπει να αναζητήσει δάνεια από τη Ρωσία, το Ιράν, τη Βενεζουέλα, τη Κίνα και άλλα κράτη που δεν εξαρτώνται από την Τρόικα (2) να προβεί σε απογραφή των διαθέσιμων και πιθανών παραγωγικών επιχειρήσεων – προβληματικές επιχειρήσεις ή επιχειρήσεις προς πτώχευση, χρεωμένες επιχειρήσεις – και τη μετατροπή τους σε συνεταιρισμούς των εργαζομένων-εργατών οι οποίοι θα λειτουργούν υπό την αιγίδα του κράτους (3) να διερευνήσει το δημόσιο χρέος για να καθορίσει τι μπορεί να χαρακτηριστεί ως «θεμιτό» (δάνεια που διοχετεύθηκαν σε τομείς παραγωγικής απασχόλησης) ή παράνομο (δάνεια απʼ τα οποία πλούτισαν κερδοσκόποι, διεφθαρμένοι εργολάβοι, πολιτικοί ηγέτες) (4) να διερευνήσει και να κατάσχει στο εξωτερικό περιουσίες πλούσιων Ελλήνων που ενεπλάκησαν σε πολυετή φοροδιαφυγή πολλών εκατομμυρίων και που έχουν συγκεντρώσει παράνομα έσοδα μέσω απλήρωτων δανείων και ξέπλυμα «μαύρου χρήματος». Οι Έλληνες ελεγκτές θα πρέπει να προχωρήσουν στην απαίτηση ότι οι πιστωτές της Ευρωζώνης θα πρέπει να συλλέξουν τις πληρωμές του χρέους από τους τραπεζικούς λογαριασμούς των πλούσιων Ελλήνων που ξέπλυναν το «μαύρο χρήμα» και το κατέθεσαν στο Λονδίνο, τη Ζυρίχη, τη Φρανκφούρτη, τη Νέα Υόρκη και αλλού.

Η αρχή της ΑΚ θα πρέπει να είναι «εκείνοι που πήραν τα δάνεια και ωφελήθηκαν, θα πρέπει να τα πληρώσουν». Οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες, οι οποίοι δάνεισαν σε διεφθαρμένους πολιτικούς και κλεπτοκράτες επιχειρηματίες πρέπει να αναλάβουν την απώλεια, για τη μη άσκηση «δέουσας προσοχής» και εποπτείας στη βιωσιμότητα της δραστηριότητας που είχαν χρηματοδοτήσει. Άλλωστε οι ιδιωτικές επιχειρήσεις «δικαιολογούν» τα κέρδη τους από τους «κινδύνους» που αναλαμβάνουν. Στην περίπτωση της Ελλάδας, στις απαιτήσεις των ευρώ-τραπεζιτών να «εγγυηθεί» το κράτος για τα ιδιωτικά τραπεζικά δάνεια και τις αποπληρωμές (χωρίς να έχει σημασία πόσο άσχημα έγινε η διαχείριση) ελλοχεύει ένας ηθικός κίνδυνος: Η διασφάλιση των κερδών των τραπεζιτών, ανεξάρτητα από την «ορθότητα» τους , ενθαρρύνει την επανάληψη της επικίνδυνης κερδοσκοπίας, όπως είχε συμβεί στην Ελλάδα κατά τα τελευταία 30 χρόνια.

Η ΑΚ θα πρέπει να αποκηρύξει το παράνομο χρέος (τη συντριπτική πλειοψηφία του) να επαναδιαπραγματευθεί και να μετακυλήσει το υπόλοιπο στην διάρκεια ενός εκτεταμένου χρονικού διαστήματος, εν αναμονή μιας οικονομικής ανάκαμψης.

Αυτό που πρέπει να αναγνωριστεί είναι ότι οι παρελθούσες ελληνικές κυβερνήσεις (παρά το γεγονός ότι ήταν επισήμως εκλεγμένες) ενεπλάκησαν σε παράνομες δραστηριότητες που έθιξαν την κυριαρχία, την παραγωγική ικανότητα και τα μέσα βιοπορισμού ενός ολόκληρου λαού.

Αυτό που δεν είναι αποδεκτό είναι να αναγκάσει (σ.τ.μ: η ΑΚ) έναν ολόκληρο λαό να θυσιάσει τη ζωή του επειδή η μειονότητα των Ελλήνων δανείστηκε και δεν επένδυσε ή δεν πλήρωσε τα χρέη στους εξωτερικούς πιστωτές. Σήμερα στους εκατομμυριούχους κλεπτοκράτες παράσχετε «κάλυψη», οι παράνομοι πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ τραπεζικοί τους λογαριασμοί και η ακίνητη περιουσία τους προστατεύονται από τις τράπεζες που απαιτούν πληρωμές από την ελληνική κυβέρνηση. Οι τρέχουσες απαιτήσεις τους βασίζονται στη βάρβαρη κατεδάφιση του βιοτικού επιπέδου όλου του λαού. Για τις εκκρεμούσες υποχρεώσεις, η ελληνική ΑΚ μπορεί να μεταφέρει φορολογικά χρέη από τους Έλληνες φοροφυγάδες στους πιστωτές, επιτρέποντάς τους να κατασχέσουν τους λογαριασμούς στο εξωτερικό των Ελλήνων πελατών τους.

Η ΑΚ μπορεί να αυτο-χρηματοδοτήσει την ανάκαμψη μεταβάλλοντας δραστικά τις προτεραιότητες του προϋπολογισμού: κατά κύριο λόγο περικόπτοντας τις στρατιωτικές δαπάνες της. Το ποσό των στρατιωτικών δαπανών της Ελλάδα ως ποσοστό του συνολικού προϋπολογισμού της, είναι ένα από τα υψηλότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Με την εξάλειψη των δαπανών για τις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ, για τις στρατιωτικές εκστρατείες στο εξωτερικό και πολλές στρατιωτικές βάσεις, μία ΑΚ μπορεί να θέσει ως προτεραιότητα τη βιομηχανία και τις επενδυτικές υπηρεσίες.

Η Ελλάδα χρειάζεται (1) αύξηση των φορολογιών – ένα σταθερό φορολογικό συντελεστή για τους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες, μαγαζάτορες, για τα ξενοδοχεία, κλπ. – για να εξασφαλιστεί ότι καταβάλλουν το μερίδιό τους στη χρηματοδότηση της νέας οικονομίας. Ενώ οι πολύ πλούσιοι ασχολούνταν με μεγάλες απάτες και υπεκφυγές, αυτό που ισχύει είναι επίσης ότι το 50% του αυτοαπασχολούμενου τομέα μιμήθηκε τη συμπεριφορά τους σε μικρο-επίπεδο (2) ένα τουριστικό φόρο – σε αεροδρόμια, φέρρυ , μικρά πλοία που κάνουν tours – με αυστηρή εποπτεία ή/και την αντικατάσταση των διεφθαρμένων φορολογικών επιθεωρητών / συλλεκτών και τελωνειακών υπαλλήλων που παίρνουν ένα μεγάλο μερίδιο των εσόδων. Η φυλάκιση των διεφθαρμένων υπαλλήλων πρέπει να είναι υποχρεωτική. (3) Ένας φόρος ακίνητης περιουσίας ο οποίος να αντικατοπτρίζει την πραγματική αξία της γης και της ιδιοκτησίας, ιδιαίτερα των μη χρησιμοποιημένων ή ακαλλιέργητων εκτάσεων. (4) Ένας φόρος επί των χρηματοοικονομικών συναλλαγών και ένα τέλος στις φοροαπαλλαγές για τις μεγάλες τράπεζες, εταιρείες και τους λεγόμενους εργολάβους.

 

Αξιοποίηση Αχρησιμοποίητου ή Υποχρησιμοποιημένου Ανθρώπινου Δυναμικού

Η νέα κυβέρνηση έχει πολλές πηγές «ανθρώπινου κεφαλαίου» – εκατοντάδες χιλιάδες ανέργων νέων επιστημόνων, οι οποίοι μπορούν να κινητοποιηθούν για εργασία στην παραγωγική δραστηριότητα μέσω επιλεκτικών δημόσιων επενδύσεων σε τομείς προτεραιότητας, ιδίως εκτός της «μεγάλης Αθηναϊκής περιοχής».

Υπάρχουν πολλές περιοχές και νησιά που έχουν τη δυνατότητα να παρέχουν εισόδημα και απασχόληση, αν υπάρξει η κατάλληλη αντιμετώπιση. Ένας από τους πιο εξέχων τομείς είναι στην επεξεργασία τροφίμων, μια από τις πολλές δυστροπίες της ελληνικής οικονομίας είναι η παραγωγή και οι εξαγωγές μήλων και εσπεριδοειδών στη Γερμανία και η εισαγωγή των χυμών. Αλλιώς είναι η αποτυχία της σύνδεσης τοπικών τροφίμων και κατασκευής στον τομέα των 14 εκατομμυρίων τουριστών. Τα περισσότερα τρόφιμα και έπιπλα εισάγονται, τα περισσότερα πακέτα διακοπών ωφελούν υπερπόντιες πολυεθνικές και ξένες ταξιδιωτικές εταιρείες. Ως αποτέλεσμα η ελληνική οικονομία και το εργατικό δυναμικό αποκτά ένα μικρό μερίδιο του συνολικού εισοδήματος από το «τομέα αιχμής» του. Η Ελλάδα με τις 300 ηλιόλουστες ημέρες είναι ιδανική για την ανάπτυξη ηλιακής ενέργειας.

 

Η Νέα Οικονομία δεν μπορεί να Οικοδομηθεί με τους κλεπτοκράτες του παρελθόντος

Όπως προαναφέρθηκε, η Ελλάδα είχε λίγους, εάν είχε πραγματικά κάποιους πρωτοπόρους επιχειρηματίες, οι οποίοι επένδυσαν τα δικά τους κέρδη σε έρευνα, ανάπτυξη και εκσυγχρονισμό των εγκαταστάσεων τους.

Οι επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα ήταν υπερφορτωμένες με άνεργα «κομματικά μέλη», πολλοί από αυτούς αργόμισθοι. Και πολλά συνδικάτα δημόσιου τομέα μπλέχτηκαν με τον νεποτισμό και την πολλαπλή απασχόληση σε βάρος των αποτελεσματικών υπηρεσιών, της αποδοτικότητας και των μακροπρόθεσμων στρατηγικών ανάπτυξης. Επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα απαιτούν ένα είδος επανεθνικοποίησης», για να αποφέρουν έσοδα και εισόδημα για τη χρηματοδότηση νέων θέσεων εργασίας σε νέες επιχειρήσεις. Η διαχείριση των δημοσίων επιχειρήσεων πρέπει να μεταφερθεί από τα χέρια των στάσιμων «δια βίου εργοδοτών» σε δυναμικές – πρωτοπόρες ομάδες των εργαζομένων, ομάδες εφαρμοσμένης μηχανικής διαχείρισης2 που θα προσπαθήσουν να διευρύνουν το πεδίο εφαρμογής και την ποιότητα των δραστηριοτήτων στο πλαίσιο της νέας οικονομίας.

Τα συνταξιοδοτικά ταμεία και οι άλλες αποταμιεύσεις θα πρέπει να κινητοποιηθούν μαζί με τα δισεκατομμύρια που θα παρακρατηθούν από την αθέτηση πληρωμής του κρατικού χρέους για να πληρωθούν οι τρέχουσες δαπάνες (συντάξεις, μισθοί, βασικές εισαγωγές κ.λπ.), να τονώσει την αναβίωση της παραγωγής μεταξύ των επιχειρήσεων που δείχνουν μια προθυμία να ξαναχτίσουν την οικονομία και όποιες δείχνουν προθυμία να συνεργαστούν για την ενεργοποίηση της παραγωγής και της απασχόλησης. Τα δημόσια κέρδη θα πρέπει να χρηματοδοτούν τις αναλήψεις των εγκαταλελειμμένων εργοστασίων και υπηρεσιών από τους εργαζομένους οι οποίες εγκαταλείφθηκαν από τους προηγούμενους ιδιοκτήτες τους, και είναι χιλιάδες.

Ο δημόσιος τομέας πρέπει να πάρει το προβάδισμα στις επενδύσεις, τις υπηρεσίες και την παραγωγή για τη δημιουργία «εμπιστοσύνης» μεταξύ των μικρών και μεσαίων παραγωγών. Ο δημόσιος τομέας πρέπει να αναλάβει ηγετικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις με πιθανούς δανειστές και τους οικονομικούς εταίρους εκτός της Ευρωζώνης: νέες αγορές και οικονομικές ρυθμίσεις θα είναι αναγκαίες, αν η Ευρωζώνη κόψει το σύνολο της χρηματοδότησης ως αποτέλεσμα ενός μνημονίου ή της αθέτησης του χρέους.

Ο κίνδυνος είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ πάει σε μια χρεωκοπία και δεν έχει κανένα εναλλακτικό σχέδιο έκτακτης ανάγκης ώστε να ανταποκριθεί σε μια αποκοπή από την Ευρωζώνη. Στη περίπτωση μιας ΕΕ / ΔΝΤ επίθεσης και χωρίς εναλλακτική λύση, ένας τομέας του ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. οι πρώην ΠΑΣΟΚτζήδες συνδικαλιστές στο δημόσιο τομέα) μπορεί να υπαναχωρήσει και να επιδιώξει να δεχθεί κάποιο είδος «επαναδιαπραγμάτευσης» του σύμφωνου … που θα διαιρέσει και υπονομεύσει τις προοπτικές για μια πραγματικά βιώσιμη και ριζική μεταμόρφωση, καταδικάζοντας την Ελλάδα σε ένα καταστροφικό φαύλο κύκλο.

 

Συμπέρασμα

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τεθεί σε σοβαρό υποψήφιο για την κρατική εξουσία χάρη σε μία από τις πιο καταστροφικές καπιταλιστικές κρίσεις που έχει επηρεάσει μια χώρα της Δυτικής Ευρώπης από το Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο. Κέρδισε την υποστήριξη μέσω της δυναμικής βάσης της οργάνωσης και τη σχετική συνοχή των διαφορετικών συνιστωσών του. Έχει σαφή και ειλικρινή λόγο που ξεσκεπάζει την διαφθορά και τη λεηλασία των κυρίαρχων κομμάτων και η εικόνα του ως ένα κόμμα με «καθαρά χέρια», τον έχει παρασύρει προς τα εμπρός σε ένα ευρύ φάσμα ταξικών, περιοχικών και γενεαλογικών ομάδων. Ωστόσο, το ίδιο το βάθος της κρίσης, η συνολική λεηλασία και το άδειασμα των ταμείων από την κλεπτοκρατική επιχειρηματική πολιτική τάξη και η διάλυση ολόκληρου του παραγωγικού τομέα και η μεταφορά των δισεκατομμυρίων ευρώ στο εξωτερικό από την τάξη των εισοδηματιών εκατομμυριούχων (σ.τ.μ: ραντιέρηδες), έχει δημιουργήσει ένα πάρα πολύ δύσκολο πεδίο για να γίνει ο απαραίτητος μετασχηματισμός. Η νέα κυβέρνηση3 μπορεί και πρέπει να εγγυηθεί την εθνική κυριαρχία απορρίπτοντας αυτοκρατορικές προσταγές και να παύσει κάθε περαιτέρω υποβάθμιση («λιτότητα») του ελληνικού λαού. Η χειραφέτηση απαιτεί πρώτα απ ‘όλα τη νέα ηγεσία να έχει το προβάδισμα στις θυσίες: αποκόπτοντας όλα τα προνόμια του γραφείου, τους μισθούς και τις δεσμεύσεις στο εξωτερικό. Οι νέες κοινωνικές προτεραιότητες απαιτούν σοβαρές περικοπές των στρατιωτικών προϋπολογισμών – βάσεις, ΝΑΤΟ, αγορές όπλων. Οι νέοι ηγέτες πρέπει να πουν στους ευρω-τραπεζίτες να συλλέξουν τις πληρωμές από τους υπερπόντιους λογαριασμούς των δισεκατομμυρίων που δανείστηκαν, μάτωσαν τη χώρα και τώρα στεγάζονται στις ίδιες αυτές τράπεζες.

Η Αριστερά πρέπει να κινηθεί από την κριτική στην πράξη, από τη θεωρητικολογία στη δημιουργία θέσεων εργασίας! Η Ελλάδα με μια νέα κυβέρνηση μπορεί να θέσει τέρμα στην δίχως τέλος λιτότητα και τη αποσύνθεση. Μπορεί και πρέπει να αλλάξει τη θέση της στη διεθνή οικονομία. Σε τελική ανάλυση, είναι η τελευταία καλύτερη ελπίδα της.

 

Σ.τ.μ: Προτείνεται η ανάγνωση του πρωτότυπου κειμένου: http://petras.lahaine.org/?p=1901

1. Ραντιερισμός: εισοδηματισμός (σε ελεύθερη μετάφραση). Πρόκειται για την –μη οικονομικά παραγωγική— δραστηριότητα άσκησης πολιτικής πίεσης από ομάδες συμφερόντων, προκειμένου να επηρεαστεί η διαδικασία λήψης κρατικών αποφάσεων προς όφελος των ομάδων αυτών.

2. Εφαρμοσμένη μηχανική διαχείριση είναι μια εξειδικευμένη μορφή management η οποία ασχολείται με την εφαρμογή των αρχών της μηχανικής στην επιχειρηματική πρακτική. Είναι ένα επάγγελμα που φέρνει μαζί του την γνώση της τεχνολογικής επίλυσης προβλημάτων της μηχανικής και τις οργανωτικές, διοικητικές και σχεδιαστικές ικανότητες του management, προκειμένου να επιβλέπουν πολύπλοκες επιχειρήσεις από τη σύλληψη έως την ολοκλήρωση τους.

Περισσότερες πληροφορίες: http://en.wikipedia.org/wiki/Engineering_management

16.6.12

Μετάφραση : Νίκος Παππάς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: