Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Οκτώβριος 2011
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Κατάλογος

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΚΟΥΙΣΛΙΓΚΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΩΚΤΙΚΩΝ

Posted by eamgr στο 18 Οκτώβριος, 2011

«ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΤΡΟΙΚΑΣ» Με την δήλωση, αυτή ο εκπρόσωπος του ακραίου αριβισμού και καιροσκοπισμού, αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός οικονομίας που κλήθηκε ως πρωθυπουργεύων να καλύπτει την ελλειμματικότατα του πολιτικού πρίγκιπα και προέδρου του «πρωθυπουργού, ολοκλήρωσε την ιδεολογικοπολιτική φυσιογνωμία του σημερινού ΠΑΣΟΚ, συμπληρώνοντας τον κλεφτοκοτάδικο κυνισμό του έτερου αντιπροέδρου του «ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ»! Η χώρα των κατσαπλιάδων κατά τον ΠΑΓΚΑΛΟ μόνο στην ΤΡΟΙΚΑ μπορεί να ελπίζει για να διασφαλίσει την εθνική της ταυτότητα κατά τον κύριο ΒΕΝΙΖΕΛΟ!

Η ιδεολογία των τρωκτικών και των ΚΟΥΙΣΛΙΓΚ ΧΕΡΙ-ΧΕΡΙ. Αφού κούρσεψαν τη χώρα, θεμελίωσαν και θεσμοθέτησαν την διαφθορά για να αρθρώσουν σε αυτή την κοινωνική βάση της εξουσίας τους, αφού δημιούργησαν κοινωνική συνείδηση ότι όποιος δεν βάζει χέρι στο δημόσιο μπεζαχτά είναι ηλίθιος, φόρεσαν φουστανέλες και τσαρούχια για να ξεπουλήσουν πατριωτικά με το αζημίωτο ότι απόμεινε στον τόπο.

Το επάγγελμα ΠΑΣΟΚ στο ανώτατο στάδιο του «σοσιαλισμού»!Oι νέοι προσήλυτοι του OPEN GOV μαζί με τους βετεράνους του κοινωνικού ΠΑΣΟΚ εκπροσώπους του «ΜΑΖΙ ΘΑ ΤΑ ΦΑΜΕ», Πρωτόπαπες, Σπυρόπουλους, Κοκκινοβασίληδες, Κουτρουμάνηδες, Κουσελάδες, Φελώνηδες, Πολυζωγόπουλους…             συνωθούνται στην υπηρεσία της ΤΡΟΙΚΑ με φουστανέλες και Κολοκοτρωνέικες περικεφαλαίες!

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

Στις εκλογές του Οκτώβρη 2009, η δραπέτευση Καραμανλή από τη κυβέρνηση, μεθοδεύτηκε για να διευκολύνει την σύμπτυξη του μαύρου πολιτικού μετώπου του πρώτου ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ της ελεγχόμενης πτώχευσης τον Απρίλη του 2010.

Η τυπική συγκρότηση αυτού του μετώπου συντελέστηκε με την πρόωρη και εσπευσμένη εκλογή προέδρου δημοκρατίας τον Φλεβάρη αντί τον Απρίλη του 2010 (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ).

Με αυτήν την εκλογή το πρώτο μνημόνιο πήρε την ψήφο εμπιστοσύνης από το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα για να περιβληθεί και με κοινοβουλευτική νομιμοποίηση τον Απρίλη, από την ακραία νεοφιλελεύθερη αγέλη του «ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ»!!!

Με το πρώτο μνημόνιο το δημόσιο χρέος διπλασιάστηκε σχεδόν σε δύο χρόνια, μπήκε κάτω από τον πλήρη έλεγχο των αγορών, μετατράπηκε σχεδόν στο σύνολο του σε άμεσα ληξιπρόθεσμο και απαιτητό και έκλεισε κάθε δυνατότητα εσωτερικού ή διακρατικού δανεισμού της χώρας!

Συγκρότησε και παρήγαγε έτσι ουσιαστικά και τυπικά το πλαίσιο της τυπικής νομικής πτώχευσης σαν διαρκή δαμόκλεια σπάθη-απειλή πάνω από το λαό και τη χώρα, για να οδηγηθούμε μέσα σε συνθήκες σαδιστικής πολιτικής τρομοκρατίας στο σημερινό καθεστώς της ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΧΕΣΗΣ, για να κάνουν αδύνατη και την οποιαδήποτε εναλλακτική προοδευτική διέξοδο.

Το νομικό πλαίσιο απαγόρευσης κάθε μορφής ταξικής πάλης υπέρ του χρηματιστηριακού κεφαλαίου έχει σχεδόν ολοκληρωθεί με την κινεζοποιημένη διατίμηση ενός μόνο και μοναδικού εμπορεύματος, της «ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ»!

Κάθε ατομικό και συλλογικό δικαίωμα της εργασίας έχει τεθεί εκτός νόμου από το καθεστώς του νεοφιλελεύθερου αστικοκοινοβουλευτικού φασισμού προς το οποίο εξελίσσεται γοργά και πιλοτικά η δημοκρατία Παπανδρέου, με την οικονομικοπολιτική κατοχή και τον παρασιτισμό που τον στηρίζουν.

Η ΚΡΙΣΗ, ΟΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΙ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Τα απόλυτα οικονομικά μεγέθη της Ελλάδας δεν δικαιολογούν με κανένα τρόπο από μόνα τους να βρίσκεται καθημερινά στο κέντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος και μάλιστα σε τόσο υψηλό επίπεδο πολύ περισσότερο δεν δικαιολογούν τη θέση ότι αποτελεί απειλή παγκόσμιας αποσταθεροποίησης.

Μόνο σε συνδυασμό με την γεωπολιτική της θέση και το πολιτικό της ρόλο στους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς που οξύνονται, μπορεί να εκτιμηθούν και να αποτιμηθούν τα φαινόμενα της καθολικής κρίσης που διέρχεται ο νεοελληνικός κοινωνικός σχηματισμός σαν κοινωνία και σαν έθνος κράτος.

Το μπλοκάρισμα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που γεννάει την κρίση και τα φαινόμενα της έβαλε επί τάπητος όχι απλά και μόνο την αμφισβήτηση της Αμερικάνικης παγκόσμιας ηγεμονίας, αλλά τη λύση αυτού του ζητήματος με επανακαθορισμό του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας. Η ευρωγερμανική απειλή στην Ευρώπη, στα νότια παράλια της Μεσογείου στην Εγγύς και Μέση Ανατολή, η «κίτρινη» απειλή με τον νεοφιλελεύθερο κινέζικο δράκο, η τάση αυτονόμησης στη Λατινική Αμερική και η τάση αυτονόμησης στον Αραβοισλαμικό κόσμο με πλατφόρμα Ερντογάν συγκροτούσαν άμεση απειλή για κατάρρευση της παγκόσμιας ηγεμονίας των ΗΠΑ!

Η στρατηγική Μπούς έφτασε σε αδιέξοδο και απομονώθηκε γιατί ηττήθηκε σε όλα τα επίπεδα και οδηγούσε την τελική της φάση σε παγκόσμιο ολοκαύτωμα.

Έτσι η ιθύνουσα τάξη των ΗΠΑ εγκατέστησε την έγχρωμη προεδρία στο Λευκό οίκο κάτω από την επίβλεψη και κηδεμονία της γνωστής οικογένεια Κλίντον, για μια αναπροσαρμοσμένη  στρατηγική επαναβεβαίωσης και επανακατάκτησης της Παγκόσμιας ηγεμονίας.

Στον πυρήνα της αυτή η στρατηγική περιέχει την νομιμοποίηση μέσω του «Διεθνούς δικαίου» των ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΩΝ ΠΥΡΗΝΙΚΩΝ  πληγμάτων μέσα από μια πορεία οικονομικοπολιτικής αποσταθεροποίησης στις περιοχές απειλών της Αμερικάνικης ηγεμονίας.

Οι χώρες μοχλοί για την υλοποίηση μια τέτοιας στρατηγικής, εκτός από την γεωστρατηγική τους θέση έπρεπε να διαθέτουν και ηγεσίες χωρίς προσδιορίσιμο ιδεολογικό, πολιτικό αλλά και εθνικό έρμα.

Έτσι οι εξελίξεις στην Ελλάδα δεν είναι καθόλου τυχαίες σε κανένα επίπεδο.

  • Η Ελλάδα σήμερα με την οικονομική κρίση, την πολιτική Παπανδρέου και το μαύρο πολιτικό μέτωπο, αποτελεί το βασικό μοχλό Αμερικάνων και αγορών για την αποσταθεροποίηση ολόκληρης της νότιας Ευρώπης για να υποταχτεί και ο γερμανικός ιμπεριαλισμός στις ΗΠΑ.

  • Αποτελεί τη πιο προωθημένη πολιτική και στρατιωτική βάση των ΗΠΑ για την οικονομικοπολιτική αποσταθεροποίηση της νότιας Μεσογειακής λεκάνης με ειδικό επαίσχυντο ρόλο στη δήωση και τη γενοκτονία του Λιβυκού κράτους και του Λιβυκού λαού.

  • Με την γραμμή στρατηγικής συμμαχίας με το Ισραήλ έχει γίνει και μοχλός αποσταθεροποίησης ολόκληρης της Εγγύς και Μέσης Ανατολής με ειδικά καθήκοντα για την αποσταθεροποίηση και της Τουρκίας, προσφέροντας γι’ αυτή τη στρατηγική την ΚΥΠΡΟ στην αιχμαλωσία του Ισραήλ.

  • Συντάσσεται με τις ΗΠΑ στην άσκηση βέτο για την αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους νομιμοποιώντας έτσι τον επιθετικό ρόλο του Ισραήλ όχι μόνο ενάντια στους Παλαιστίνιους αλλά και σε κάθε λαό της περιοχής.

«Το μαύρο πολιτικό μέτωπο με την πολιτική ηγεμονία Παπανδρέου οδηγεί μέχρι και την νομιμοποίηση με όρους «διεθνούς δικαίου» μεθόδων στρατιωτικοπολιτικής επιβολής υπό διεθνή έλεγχο και διοίκηση ανάλογων της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη ΛΙΒΥΗ»

Το νέο καθεστώς της 21 ΙΟΥΛΗ (plus)!! κατά Βενιζέλο από το οποίο γαντζώνεται το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα ως το νέο ΝΑΒΑΡΙΝΟ του 21ου αιώνα, δεν είναι παρά μια φάση πολύ πιο προωθημένη από την τυπική νομική πτώχευση.

 Είναι η φάση της ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΧΕΣΗΣ του μεροκάματου, του μισθού, της κινητής και ακίνητης, ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας του λαού και της χώρας. Επιβλήθηκε πρωθύστερα από την τυπική νομική πτώχευση για να διασφαλιστεί η διαχείριση της από το σύστημα του εγχώριου και διεθνούς μαυραγοριτισμού, να διασφαλιστούν οι καταθέσεις και τα κεκτημένα των κάθε είδους κλεπταποδόχων. Για να μην τεθεί ουσιαστικά όχι απλά θέμα κυβέρνησης, αλλά ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

Με το καθεστώς της 21 ΙΟΥΛΗ και τυπικά επανακαθορίζεται η συμμετοχή και η θέση της χώρας στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη με όρους πολύ χειρότερους από αυτούς της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας….στο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Αυτό είναι το ΝΑΒΑΡΙΝΟ (plus) των Παπανδρέου, Βενιζέλου και λοιπών «σοσιαλιστών» και «εθνικοπατριωτικών» δυνάμεων, ΧΕΡΙ-ΧΕΡΙ.

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ

                                             ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΟΧΙ

 Το ότι στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού η κρίση δεν είναι ανατάξιμη, είναι κοινός τόπος, αλλά και αναγνωρίζεται επίσημα πια με τη θέση των «εταίρων» ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος για να γίνει διαχειρίσιμο  απαιτείται κούρεμα πάνω από 60%. Όμως κούρεμα 60% σημαίνει καθολική στάση πληρωμών στο εσωτερικό και επανεκκίνηση με μέσο μεροκάματο 12 ευρώ, μέσο μισθό 400 ευρώ, πλήρη εξάρθρωση του συστήματος υγείας-περίθαλψης-εκπαίδευσης. Εκχώρηση της δημόσια ακίνητης και παραγωγικής περιουσίας της χώρας, εκχώρηση κάθε οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής λειτουργίας και αρμοδιότητας σε ένα τερατώδικο και πολυδαίδαλο καθεστώς αρμοστείας, μέσω της οποίας θα νομιμοποιείται ακόμη και εξωτερική στρατιωτικοπολιτική επιβολή πάνω από το λαό και τη χώρα. Το κατ’ ονομασία εγχώριο κράτος θα λειτουργεί σε δυο επίπεδα:

1.    της καταστολής με τα  ΜΑΤ, τους εισαγγελείς, τους ειδικευμένους στη πολιτική τρομοκρατία στα Μ.Μ.Ε……τον αυτοματισμό των κοινωνικών συντεχνιών.

2.    στη διαμεσολάβηση των παμφάγων μηχανισμών για τη καταλήστευση του τόπου.

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

 Το «περίεργο» είναι ότι σε συνθήκες πλήρους κατάρρευσης του, το σύστημα εκπέμπει εικόνα παντοδυναμίας. Αν και το πολιτικό κενό σήμερα ξεπερνάει το 65% με συστημικές μάλιστα δημοσκοπήσεις, η κοινωνία φαίνεται διαχειρίσιμη! Αν και το δημοσκοπικό ποσοστό της κυβέρνησης δεν ξεπερνά το 15% το σύστημα λειτουργεί  χωρίς ουσιαστικά πολιτικά προβλήματα. Αν και ο δικομματισμός μαζί με τις τσόντες του δεν έχει καν αυτοδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, σ’ αυτό αναζητείται η όποια επόμενη διαχείριση και λύση.

Πέρα από τη γενικότερη παραγωγική και κοινωνική δομή που λειτουργεί εξ’ αντικειμένου σαν πολιτική εφεδρεία του συστήματος εμποδίζοντας την ενιαιοποίηση  της κοινωνικής διαμαρτυρίας και αγανάκτησης , την τροφοδότηση  της με σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά, η δύναμη του συστήματος εκπορεύεται και από την αριστερά και το βασικό οργανωτικό της κορμό το κομμουνιστικό ρεύμα.

  • Η ιστορικά πια διαμορφωμένη αδυναμία της  να απευθύνει ευθύνες εξουσίας στον εαυτό της

  • Να διατυπώσει πλατφόρμα εναλλακτικής διαχείρισης και ανατροπής στο νεοφιλελεύθερο τέρας

  • Να ανασχέσει έστω και σε δευτερεύοντα μέτωπα τη νεοφιλελεύθερη επιθετικότητα.

Την έχουν καταστήσει απλό στοιχείο του αστικοκοινοβουλευτικού κάδρου μέσα στο οποίο αναζητά την αυτοεπιβεβαίωση της ως ρευστό που παίρνει το σχήμα του δοχείου στο οποίο βρίσκεται.

Ακόμη περισσότερο διατυπώνοντας κριτική και θέσεις ασύνδετες χωρίς εσωτερική συνοχή και συνέχεια που δεν απευθύνονται καν στην ίδια, αλλά σε άλλους για την υλοποίηση τους, εκπέμπει την εικόνα δύναμης διαλυτικής αποσταθεροποίησης δίνοντας όχι μόνο άλλοθι στο σύστημα, αλλά του επιτρέπει να την χρησιμοποιεί στην επίθεση πολιτικής τρομοκρατίας της εργατικής τάξης και του λαού.

 Οι αδυναμίες της αριστεράς δεν είναι μόνο εγχώριες, ούτε συγκυριακές. Το θεωρητικό οπλοστάσιο του Μαρξισμού κακοποιήθηκε, διαστρεβλώθηκε, ανατράπηκε από τους επιγόνους, για να διαμορφωθεί σε κλειστό εξουσιαστικό σύστημα που αρθρώνει ολόκληρη την κοινωνικοπολιτική του δομή στην με νομικούς όρους απαγόρευση της ταξικής πάλης . Αυτή είναι η πραγματικότητα της αριστεράς ,  σαν κράτος, σαν κόμματα,  σαν λειτουργίες. Με αυτή τα κομμουνιστικά κόμματα απευθύνονται στον εαυτό τους, με αυτήν απαιτούν από την κοινωνία να επικοινωνεί μαζί τους. Ταξικό γι αυτά τα κόμματα δεν είναι η αντίληψη και κατανόηση της ταξικής πραγματικότητας της κοινωνίας , αλλά η με νομικούς όρους απαγόρευση της.
Η ταξική πάλη όμως , έχει αντικειμενικούς όρους που καθορίζουν τις μορφές και το περιεχόμενό της σε κάθε ιστορική στιγμή. Αυτοί οι αντικειμενικοί όροι δεν μπορεί ούτε να ξεπεραστούν , ούτε να εξαλειφθούν με τους υποκειμενισμούς του Σταχανοφισμού ή του μεγάλου Μαοϊκού άλματος. Αυτά λέει η ιστορία , αλλά και η σημερινή πραγματικότητα της Κίνας στην κομμουνιστική πραγματικότητα της οποίας το κεφάλαιο στηρίζει το στραγγαλισμό της παγκόσμιας εργατικής τάξης. Σε μια ανάλογη πραγματικότητα ιστορικά νωρίτερα ίσως να βρισκόταν και η πρώην ΕΣΣΔ, αν η αυτονομία των ενωσιακών δημοκρατιών και η πολυεθνική συγκρότηση της ΚΟΜΕΚΟΝ δεν έβαζε αντικειμενικά όρια στα νομικά συστήματα απαγόρευση της ταξικής πάλης .Η συσσωρευμένη κοινωνική ενέργεια αυτής της απαγόρευσης αποσάθρωσε σε μια νύχτα το κοινωνικοπολιτικό οικοδόμημα70χρόνων.
Σε κάθε περίπτωση οι μηχανισμοί  » κόμματα» της αριστεράς έχουν εξαντληθεί ιστορικά. Αυτό που κάνουν είναι να εμποδίζουν την κοινωνική αριστερά να απευθυνθεί στην κοινωνία , για να αναδείξει μέσα από την πραγματική ταξική πάλη τα πολιτικά υποκείμενα ενός ριζικού προοδευτικού κοινωνικού μετασχηματισμού.

  ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ   ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ  ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΔΙΕΞΟΔΟ

Η κρίση έφερε στο προσκήνιο τεράστια κοινωνική αγανάκτηση κ διαμαρτυρία που συσσωρεύεται σ’ ένα πρωτοφανές πολιτικό κενό . Ταυτόχρονα όμως και μέσα από το πολιτικό κενό αυτό αναδείχνονται ακραίες αντιδραστικές δυνάμεις με προωθημένη συγκρότηση ικανές να οδηγήσουν σε ανάλογες ακραίες εναλλακτικές αντιδραστικές λύσεις για το σύστημα  με την απουσία μάλιστα μιας φερέγγυας προοδευτικής δημοκρατικής διεξόδου. Την ανάγκη γι αυτό, αλλά και το περιεχόμενο της τα αναδείχνει η ίδια η κρίση και τα φαινόμενα της . Τα » ΟΧΙ» δεν προσδιορίζουν αυτόματα και από μόνα τους λύση στις οριακές ιδιαίτερα συνθήκες της κρίση.
Η προοδευτική δημοκρατική διέξοδος απαιτεί απάντηση σε κεφαλαιώδη ζητήματα :
 α. Ποια θα είναι η νέα θέση της χώρας στο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Οι διεθνείς οικονομικές και πολιτικές της σχέσεις. Οι σχέσεις της με την ΕΕ, την ευρωζώνη, τον βαλκανικό χώρο, την Μέση και εγγύς Ανατολή.
β. Ποια η παραγωγική αναδιάρθρωση και εκβιομηχάνιση της χώρας , για να ανταποκρίνεται στο νέο καταμερισμό εργασίας και στην ανάπτυξη ολοκληρωμένης εσωτερικής αγοράς με συντριβή και κάθε είδους παρασιτισμού και ασύμμετρου καταναλωτισμού.
γ. Η ριζική δημοκρατική αναδιάρθρωση της κοινωνικής και πολιτικής δομής της χώρας από την τελευταία μαζική κοινωνική οργάνωση μέχρι τα ανώτατα όργανα εξουσίας.
δ. Το πλαίσιο ενός πολιτικού συστήματος εξέλιξης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.(εκλογή, νομιμοποίηση, λειτουργία και σχέσεις των οργάνων εξουσίας , αμεσοδημοκρατικοί θεσμοί ελέγχου νομιμοποίησης και άσκησης της εξουσίας).
ε. Διαχείριση της κρίσης και του χρέους με όρους που δεν θα εξαθλιώνουν το λαό και θα στηρίζουν τη νέα θέση της χώρας χωρίς διαλυτική απομόνωση και αποσάθρωση της .
ζ. Ποιες κοινωνικές δυνάμεις και συμφέροντα μπορεί να αποτελέσουν τον κορμό και να στηρίξουν την κοινωνικοπολιτική συμμαχία μια τέτοιας προοδευτικής δημοκρατικής διεξόδου.
Απαντήσεις υπάρχουν και συγκροτούν ενιαίο και συνεκτικό σύνολο μιας πολιτικής πλατφόρμας στο οποίο μπορεί να ανταποκριθεί η κοινωνία της εργασίας.

Αυτή η κοινωνία μπορεί να αντιμετωπίσει και να αποκρούσει άμεσα την επίθεση εξαθλίωσης της,μέσα απο το δυνάμωμα της πάλης και της ενότητας των ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ και με συγκρότηση θεσμικά σε   ΣΥΝΔΕΣΜΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ με καταστατικό χάρτη αυτών των συνδέσμων τρία κεφαλαιώδη ζητήματα:


1.Κανείς εργαζόμενος και άνεργος στο περιθώριο και την εξαθλίωση.


2.Κανείς εργαζόμενος μόνος του απέναντι στο κεφάλαιο ,την εργοδοσία, την κρατική καταστολή της τρόικα.

 

3.Κανείς δημοκρατικός πολίτης μόνος του απέναντι στη φαλκίδευση και την αφαίρεση των δημοκρατικών του δικαιωμάτων.

Αυτά μπορούν να συνθέσουν και τη στοιχειώδη βάση για την έκφραση του πολιτικό κενού, της αγανάκτησης και της διαμαρτυρίας βγάζοντας από την πολιτική ουδετεροποίηση τις τεράστιες προοδευτικές κοινωνικές μάζες που περικλείνει αυτό το κενό.

ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2011

       Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο  

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: