Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ στην εποχή της ΤΡΟΙΚΑΣ

Posted by eamgr στο 15 Μαρτίου, 2011

ΤΟ «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ» της Διαμαντοπούλου

ΣΧΟΛΕΙΟ ΓΚΕΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΜΟΡΦΩΣΙΑΣ

Στα πλαίσια της ολοκληρωτικής προσαρμογής του σχολείου στις νεοφιλελεύθερες παραγωγικές σχέσεις  και με πρόφαση την πρόβλεψη του μνημονίου για μείωση των δαπανών στην εκπαίδευση, η υπουργός Παιδείας Διαμαντοπούλου προωθεί το «Νέο Σχολείο», αλλάζοντας το χάρτη στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ισχυριζόμενη ότι τα μικρά σχολεία είναι αποτυχημένα λόγω συνδιδασκαλίας τάξεων, σιωπηρής εργασίας και ελλιπής μόρφωσης των μαθητών, τα συγχωνεύει βάζοντας «λουκέτα» στα «μη λειτουργικά», «περιττά» και «σπάταλα» σχολεία, στοιβάζοντας έτσι τους μαθητές σε ¨απρόσωπες εκπαιδευτικές φάμπρικες¨. Με αυτόν τον τρόπο  δυσχεραίνει το εκπαιδευτικό έργο, αφού η κάθε τάξη θα έχει τριάντα μαθητές, ενώ γίνεται πιο δύσκολη και η πρόσβαση των μαθητών στο σχολείο, μιας και γίνονται μειώσεις και στις δαπάνες (όσον αφορά ταξί και λεωφορεία) για την μεταφορά των μαθητών από απομακρυσμένες περιοχές.

Έτσι το υπουργείο παραχωρεί την διοίκηση των σχολείων στις υπερχρεωμένες περιφέρειες, αφήνοντάς τους το δικαίωμα να διορίζουν αυτές τους εκπαιδευτικούς και να επεξεργάζονται οι ίδιες το εκπαιδευτικό πρόγραμμα, εξυπηρετώντας κάθε φορά τις δικές τους σκοπιμότητες (και φυσικά των τοπικών και ευρύτερων σπόνσορων). Αυτές οι κινήσεις εν μέσω οικονομικής κρίσης και μεγάλων ελλειμμάτων οδηγούν στην αποδόμηση του δημόσιου χαρακτήρα του εκπαιδευτικού συστήματος (ανοίγουν τον δρόμο στους ιδιώτες να διαχειρίζονται τη γνώση), στην ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών και στην αξιολόγηση, θεσμοθέτηση και ενίσχυση του ρόλου της γονεϊκής επιλογής. Δηλαδή αφήνει την επιλογή στο γονέα από το πιο σχολείο θα πάει το παιδί, μέχρι το πιο βιβλίο θα επιλέξει, ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα της οικογένειας. Επιπλέον ο δάσκαλοςπαιδαγωγός μετατρέπεται σε έναν υπάλληλο σχολείου, που δουλεύει χωρίς καμιά εξασφάλιση και που γιαυτόν οποιαδήποτε εκπαιδευτική διαδικασία μέσα στο δημόσιο σχολείο μοιάζει ανώφελη, κρατώντας απλά το ρόλο του εξεταστή. Κατά συνέπεια οδηγούμαστε και στην θεσμική κατοχύρωση  σχολείων α’ και β’ κατηγορίας (που φυσικά υπάρχουν εδώ και δεκαετίες) ανάλογα με την ταξική θέση των μαθητών.

Οι νέες προσαρμογές, δεν εκπορεύονται απλώς τις ανάγκες του κεφαλαίου να καθορίζει το παλιό γνωστό σχολείο των ταξικών φραγμών. Τις ολοκληρώνουν σε ένα νέο επίπεδο, διαμορφώνοντας και το αναγκαίο περιεχόμενο καθώς και το πλαίσιο γι’ αυτό. Όλες αυτές οι χρόνιες επιθέσεις στην εκπαίδευση μετέτρεψαν την γνώση σε καταναλωτικό αγαθό- σε μονάδες πιστοποίησης που αγοράζει και εμπορεύεται ο δια βίου, όχι διδασκόμενος, αλλά από το κεφάλαιο πιστοποιήσιμος. Ισοπέδωσαν την ολόπλευρη μόρφωση, παραμόρφωσαν  την σχέση της με την πρόοδο της κοινωνίας.  Ταυτόχρονα η γνώση αντί να συμβάλλει στην ολοκλήρωση του ανθρώπου, καταλήγει να είναι εμπόδιο στην εξέλιξή του μέσα στον κόσμο των  πιστοποιήσεων. Το σχολείο του νεοφιλελευθερισμού (από το νηπιαγωγείο έως τα ΕΠΑΛ- ΕΠΑΣ) είναι ταξικό ως προς την κατεύθυνση του και απόλυτα συγκεντρωτικό και αυταρχικό στην λειτουργία του. Το σχολείο, ως προς την μορφωτική του πλευρά, κατάντησε μια συμπληρωματική  διαδικασία όπου όσοι δεν έχουν την οικονομική ευχέρεια ή την αντοχή να περάσουν από την σαδιστικά εντατική “προπόνηση” των φροντιστηρίων αποκλείονται ουσιαστικά απ’ την τριτοβάθμια εκπαίδευση, πριν να περάσουν από τον κλίβανο των πανελλαδικών

Το νεοφιλελεύθερο ιδεώδες της παιδείας έχει μπει μέσα στις σχολικές αίθουσες όπου ο ανταγωνισμός (με τον ατομικό φάκελο προσόντων, βαθμοθηρία) δεν αφήνει να συγκροτηθούν δημιουργικές ομάδες μέσω της συνεργασίας και του ομαδικού πνεύματος των μαθητώνδιαδικασίες που προάγουν την άμιλλα. Ίσα-ίσα, οι νέες ντιρεκτίβες του υπουργείου (εμπνευσμένες από τα εκπαιδευτικά διευθυντήρια των διεθνών ιμπεριαλιστικών κέντρων) επιβάλλουν το διαχωρισμό των μαθητών σε α’, β’ και γ’ κλάσης από την α’ δημοτικού απαγορεύοντας τη συνεργασία και το συγχρωτισμό μεταξύ των κλάσεων!  Τα νέα γκέτο  γεννιούνται μέσα στα σχολεία!

Ο διαχωρισμός καλούκακού μαθητή συνεχίζει στο γυμνάσιο και ολοκληρώνεται στο λύκειο, καθώς όσοι δεν έχουν τα «προσόντα», πετάγονται στην τεχνολογική υποεκπαίδευση, που λειτουργεί  ως εκκολαπτήριο της αμορφωσιάς, ενώ οι υπόλοιποι πρέπει να περάσουν από το μαρτύριο των πανελλαδικών εξετάσεων για να μπουν σε μια σχολή. Το σχολείο αυτό των πιστοποιήσεων, μεγάλο ποσοστό των παιδιών της εργατικής τάξης και των απομακρυσμένων περιοχών, δεν το τελειώνουν ποτέ, με αποτέλεσμα να μπαίνουν πιο εύκολα στα καλούπια της φτηνής αμοιβής και των ελαστικών σχέσεων εργασίας από την εφηβεία ακόμη. Όλες οι κοινωνικές έρευνες το αποδεικνύουν:Εδώ και δεκαετίες το ποσοστό εκπαιδευτικής προόδου ανεβαίνει από την περιφέρεια προς το κέντρο, από τις φτωχές συνοικίες προς τις πιο πλούσιες. Τα ποσοστά αμορφωσιάς και αναλφαβητισμού έχουν φυσικά την αντίθετη κατεύθυνση.

Σένα τέτοιο σχολείο οποιαδήποτε φωνή αντίδρασης και διαφορετικής άποψης, θα πρέπει να καταπνίγεται! Γι’αυτό υπάρχει τόση μεγάλη απαξίωση του δεκαπενταμελούς και γενικά των θεσμών των μαθητών και μια εντονότερη λειτουργία των πειθαρχικών-όπως αυτή που είδαμε με την εξέγερση της νεολαίας σε όλες τις τελευταίες κινητοποιήσεις τους.

Η αριστερά ξεπερνώντας τη μικροπολιτική της συγκρότηση, θα πρέπει να παλέψει με συγκεκριμένες θέσεις για την παιδεία και να μην βλέπει την επίθεση στην εκπαίδευση σαν ευκαιρία για τη δική της οργανωτική επέκταση (πολλές φορές χρησιμοποιώντας τους μαθητές για ιδιοτελείς σκοπούς, εκμεταλλευόμενη την ευαίσθητη ηλικία τους). Άμεσο καθήκον θα πρέπει να είναι η επαναλειτουργία των συλλογικοτήτων στα σχολεία, όπου ενεργά οι μαθητές θα πρέπει να παλέψουν μαζί με την κοινωνία για ένα Ανοιχτό Δημοκρατικό Σχολείο της Γνώσης. Ένα σχολείο όπου η γνώση που θα παίρνουμε από αυτό θα βοηθά στην εξέλιξη των νέων και της κοινωνίας και δεν θα είναι κατακερματισμένες δεξιότητες που εξυπηρετούν το κεφάλαιο. Ένα σχολείο που δεν θα υπάρχουν ταξικοί φραγμοί, όπου η μόρφωση θα είναι Δημόσιο Αγαθό και όχι υπόθεση των φροντιστηρίων και οι μαθητές θα μπορούν ελεύθερα να εκφράζονται και να έχουν ενεργό ρόλο στην καλυτέρευσή του.

Η οργανωμένη και απόλυτα σωστή σε στόχευση κινητοποίηση των μαθητών το Δεκέμβρη του ’08, (σε αντίθεση δυστυχώς με τις κινητοποιήσεις των μεγαλύτερων και πιο έμπειρων παραγόντων του κινήματος) μας γεμίζει από έμπνευση και αισιοδοξία:

Η νέα γενιά δεν έχει πει την τελευταία της λέξη.

Μόνο που πρέπει να σταθούμε στο πλάι της, και όχι απέναντι της.

ΕΑΜ νεολαία

  • Απόσπασμα από φυλλάδιο της νεολαίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: