Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Σεπτεμβρίου 2010
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Αυγ.   Οκτ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Κατάλογος

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ στο κίνημα της νεολαίας ΜΕ ΜΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΠΥΞΙΔΑ

Posted by eamgr στο 20 Σεπτεμβρίου, 2010

Την εποχή της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και της ελεγχόμενης πτώχευσης από την κατοχική κυβέρνηση ΔΝΤ-ΕΚΤ-ΠΑΣΟΚ, η αριστερά βρίσκεται αντιμέτωπη με το ιστορικό της καθήκον , τη συγκέντρωση δηλαδή όλων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που μπορούν να υλοποιήσουν την διέξοδο από την κρίση υπό το συμφέρον της εργασίας. Όμως μια αριστερά κλεισμένη στο μικρόκοσμο της, που παρουσιάζει χαρακτηριστικά διαλυτικής κρίσης, φαντάζει πολύ μικρή για τις απαιτήσεις των καιρών.

Η αριστερά που επένδυσε όλα αυτά τα χρόνια στην ήττα του λαϊκού κινήματος δεν μπορεί και σήμερα παρά να ανταποκρίνεται στο ρόλο της ως κομμάτι του συστήματος.

Υπάρχει λοιπόν η »πολυτέλεια» για διασπάσεις στην αριστερά; Υπάρχει ποτέ κάποια λογική στις βίαιες συγκρούσεις και στο  ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ συντρόφων με όρους που παραπέμπουν σε χουλιγκανισμό; (Γεγονότα «αμεσοδημοκρατικού»!! ξυλοδαρμού στα σχήματα των ΕΑΑΚ –μηχανολόγων Πάτρας)

Η πρώτη ερώτηση απασχολεί ένα σεβαστό κομμάτι της κοινωνίας, είναι επίκαιρη και εκφράζει μια αληθινή αγωνία. Για εμάς, η απάντηση δεν είναι ταμπού, και γι’ αυτό και δεν στέκεται σε άλλα στερεότυπα, πέραν αυτού: Ότι εξυπηρετεί τις αληθινές ανάγκες και τους σκοπούς του λαϊκού κινήματος, οφείλει να καθοδηγεί και τη διαδρομή  των πολιτικών δυνάμεων σε ότι αφορά τις συμμαχίες τους. Αυτό, κι όχι το αντίστροφο: Η διαφύλαξη των συμμαχιών δηλαδή, ή η επικράτηση σε αυτές να λογαριάζεται ανώτερη σε σχέση με το κίνημα.

Η δεύτερη ερώτηση απασχολεί μόνο τους φορείς αυτής της λογικής, εχθρεύεται την κοινωνία εφόσον βασίζεται σε έναν στυγνό παραγοντισμό στις πλάτες των κοινωνικών συλλογικοτήτων, και προκαλεί οπωσδήποτε την παραμόρφωση της εικόνας και της κουλτούρας του προοδευτικού κινήματος, μιας και έτσι δεν υπολείπεται της συντήρησης από την άποψη της βίας και του εκλογικού, ψευτοαντιπροσωπευτικού κρετινισμού.

Όμως η μόνη ελπίδα που απομένει για το λαό και την νεολαία (και κατά συνέπεια και για τις αριστερές συλλογικότητες που αισθάνονται αυτήν την ανάγκη) είναι να ξεμπερδέψουν με αυτές ακριβώς τις νοοτροπίες, και αντίθετα να ασχοληθούν με την υπαρκτή αντίφαση:

-Από τη μια μεριά το λαϊκό κίνημα με όλες του τις αδυναμίες να επιζητεί (και στο μέλλον ακόμη πιο δυναμικά, έστω και απέλπιδα) μια προοδευτική διέξοδο από το τούνελ της κατοχής και της ελεγχόμενης πτώχευσης

– και από την άλλη να υπάρχει μια τόσο φανερή έλλειψη ενός μπούσουλα από μεριάς των δυνάμεων που αναφέρονται στην αριστερά. Μιας σύγχρονης θεωρίας που να μετουσιώνεται σε δράσεις  προς τη συγκρότηση νέων κοινωνικών συμμαχιών και που θα μπορέσει να γεννήσει ένα νέο πολιτικό τοπίο στον χώρο που απλώνεται η ολοφάνερα ασθμαίνουσα αριστερά.

Τα υπάρχοντα μοντέλα θεωρίας και δράσης της, έχουν αποτύχει από ιδεολογική, ηθική, πολιτιστική άποψη. Η υπέρβαση τους και μόνο μπορεί να δώσει το απαραίτητο οξυγόνο!

Η αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας οριοθετεί και τα καθήκοντα του νεολαιίστικου κινήματος από δω και πιο πέρα.

Η αποδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού της χώρας, μαζί με τον παρασιτισμό- χαρακτηριστικό άλλωστε της  ελληνικής οικονομίας του ευρώ, έχει επιδράσει σαφώς στη διαμόρφωση και στη συνείδηση των κοινωνικών στρωμάτων του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Διαπερνά κάθετα και οριζόντια την ελληνική κοινωνία. Οι συντεχνίες και η λογική »ο σώζων εαυτώ σωθήτω», έχουν αντικαταστήσει τις κοινωνικές συλλογικότητες και τείνουν να διαλύσουν την οποιαδήποτε κοινωνική συνοχή. Δυστυχώς, το φοιτητικό κίνημα δεν είναι άμοιρο ευθυνών γι’ αυτό.

Έχοντας πολλά χρόνια να παλέψει για την δημόσια εκπαίδευση συνολικά, δύσκολα μπορεί να μην χαρακτηριστεί ως το κίνημα μιας ελίτ. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας είναι ένα σύστημα προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις μιας ελίτ: Είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε να απευθύνεται σε ένα ποσοστό όχι πάνω από το 5% του μαθητικού δυναμικού. Γι’ αυτούς δηλαδή που ήδη από το δημοτικό προορίζονται ως το μελλοντικό επιστημονικό κεφάλαιο.  Δεν είναι τυχαίο που οι ιμπεριαλιστικές χώρες ακριβώς σε αυτό το επιστημονικό κεφάλαιο, το βγαλμένο από δημόσια εκπαιδευτικά συστήματα σαν της Ελλάδας, επενδύει ακόμη και σήμερα για την καλύτερη αναπαραγωγή του κεφαλαίου (βλ. πανεπιστήμια στις Η.Π.Α. ή τη Μ.Βρετανία).

Το σχολείο σήμερα απαξιωμένο και άχρηστο συμπλήρωμα του φροντιστηρίου, λειτουργεί προς όφελος της συνολικότερης απαξίωσης της γνώσης, που στην εποχή του νεοφιλελευθερισμού εξαντλείται στην »αυτονομία της πληροφορίας» πολεμώντας την συνολική μόρφωση, τον ανθρώπινο-κοινωνικό χαρακτήρα των επιστημών καθώς και τη σύνδεση μεταξύ τους.

Σε 30% ανέρχεται το ποσοστό των μαθητών που δεν ολοκληρώνει καν την β’βαθμια εκπαίδευση. Για την πλειοψηφία των υπόλοιπων μαθητών υπάρχουν οι τεχνικές σχολές- εκκολαπτήρια της αμορφωσιάς, της αποειδίκευσης και της ανασφάλιστης εργασίας εν είδη μάλιστα »μαθητείας». Οι μάζες αυτές (που προέρχονται φυσικά σε συντριπτικό ποσοστό από τις υποβαθμισμένες γειτονιές των πόλεων, και από την καθυστερημένη επαρχία),  αποτελούν το αληθινό επίδικο για το κίνημα της νεολαίας- η απόσπαση τους και η οργανική τους ένταξη σαν πρωτοπορία σε αυτό ήταν και παραμένει η μόνη του ελπίδα. Μονάχα έτσι θα μπορέσει να κατορθώσει την υπέρβαση του κατακερματισμού που παρουσιάζει και η κοινωνία μα και το ίδιο το κίνημα, που και στον χώρο της εκπαίδευσης παρουσιάζει διάφορες δράσεις που όλες τους όμως (εκτός ως έναν βαθμό από το κίνημα για το άρθρο 16) παραμένουν ασύνδετες μεταξύ τους.

Ακριβώς αυτού του είδους οι συμμαχίες μπορούν να νικήσουν τον απομονωτισμό και την αμηχανία απέναντι στο σύστημα της υλικής και ηθικής εξαθλίωσης.

Και πολύ περισσότερο, αυτού του είδους οι συμμαχίες και μόνο μπορούν να φωνάξουν »παρών», στα επερχόμενα καλέσματα για αγώνα από τους εργαζόμενους, τους ανέργους, από τους μετανάστες, από τους νέο-απόκληρους.

Οι πολιτικές δυνάμεις εκείνες που παραδέχονται την αναγκαιότητα που είναι το φοιτητικό κίνημα να σπάσει τα συντεχνιακά του χαρακτηριστικά και να συμπορευτεί πλάι στην υπόλοιπη σπουδάζουσα και μαθητιώσα νεολαία, όπως και στο πλευρό του λαϊκού κινήματος, δε μπορεί παρά να διαπιστώσουν ότι η διαδικασία αυτή σημαίνει ρήξη με πολλά κατεστημένα πρώτα από όλα μέσα στο ίδιο το κίνημα.

Σημαίνει πρώτα την ανασυγκρότηση του φοιτητικού συνδικαλισμού, την ανασύσταση των γ’ βαθμιων του οργάνων:

  • στην κατεύθυνση της ενότητας του κατακερματισμένου φοιτητικού σώματος των δεκάδων ανισόμετρων  στα δικαιώματά τους τμημάτων και σχολών

  • στην κατεύθυνση της ανέλιξης των σπουδαστών των ΤΕΙ ως προς την μόρφωση, τα επαγγελματικά και εκπαιδευτικά τους δικαιώματα.

  • στην κατεύθυνση της κοινής πάλης φοιτητών-σπουδαστών- μαθητών για την κοινωνική μέριμνα, μια πάλη που θα σπάσει στην πράξη τον γύψο του ΔΝΤ των 40 μαθητών ανά σχολική αίθουσα, και του 8% των διαμενόντων σε φοιτητική εστία (δηλαδή των υπόλοιπων χιλιάδων που δεν θα τα καταφέρουν καν να σπουδάσουν).

  • στην κατεύθυνση της συμπόρευσης με τις εργατικές ενώσεις, σε μια προσπάθεια οι αγώνες που θα φέρει η απόγνωση της ελεγχόμενης πτώχευσης και η ύπαρξη το 2011 των 2 εκατ. ανέργων και υποαπασχολούμενων να είναι συντεταγμένοι και γι’ αυτό νικηφόροι- με όργανα που να μπορούν να αναλάβουν τη διαχείριση μιας τέτοιας νίκης.

Μπροστά σε αυτές τις επείγουσες αναγκαιότητες, καλούνται να αναπροσαρμόσουν τις στοχεύσεις και την πορεία τους όλες οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που έχουν αναφορά στην αριστερά, ξεπερνώντας τις παιδικές τους ασθένειες και την έλλειψη σοβαρότητας απ’ όπου φαίνεται πως υποφέρουν.

Η δημοκρατία στο εσωτερικό τους, όπως και η υπέρβαση μιας μικροπολιτικής, συντεχνιακής νοοτροπίας παραμένει ακόμη το ζητούμενο.

Aνδρέας Μπεντεβής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: