Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΤΗΣ ΕΑΑΚ

Posted by eamgr στο 10 Απρίλιος, 2010

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η κεφαλαιοκρατική κρίση επιδεινώνεται με ακόμη χειρότερους για τους λαούς όλου του κόσμου όρους, υπό την καθοδήγηση των ραγδαία αυξανόμενων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και μέσα στα πλαίσια της αναδιάταξης και του καθορισμού των στρατοπέδων τους.

Όλες οι αποπροσανατολιστικές κορώνες για δήθεν χαλιναγώγηση του αυτονομημένου από τον κοινωνικό έλεγχο και την ίδια την κοινωνική αναπαραγωγή αδηφάγου νεοφιλελευθέρου χρηματοπιστωτικού κλάδου του παγκόσμιου παρασιτισμού έπεσαν παταγωδώς στο κενό. Τα 15 τρις δολάρια της ενίσχυσης του έγιναν μοχλός καταπίεσης για τους λαούς καθώς και αποφασιστικός όρος για την όξυνση της κρίσης που σύντομα θα φτάσει και στο προδιαγεγραμμένο της οριστικό αδιέξοδο.

Ο παγκόσμιος νομισματικός πόλεμος βρίσκεται σε εξέλιξη με απρόβλεπτες συνέπειες έως και τις ανοιχτές πολεμικές συγκρούσεις.

Μέσα σε αυτή τη μέγγενη ο ελληνικός λαός εκβιάζεται μέσα στο εξής  δίλημμα:

Αν ο κοινωνικός του σχηματισμός θα εξακολουθεί μέσα από την λειτουργία του ως κράτος- χρηματιστηριακή μετοχή να αποτελεί υποχείριο του ανταγωνισμού ευρωπαϊκού (γερμανικού)- αγγλοαμερικανικού (με την αναπροσαρμοσμένη συμμαχία του κινέζικου) ιμπεριαλισμού, υπό την διαχείριση του ελληνικού νεοσυντηρητικού- νεοφασιστικού πολιτικού και κοινωνικού μπλοκ δυνάμεων.

Η εάν έστω δίχως ως την ώρα μια δοσμένη πολιτική πλατφόρμα θα τολμήσει κάτι τόσο δύσκολο μα και απόλυτα αναγκαίο- την διεκδίκηση και κατάκτηση τελικά μιας δικής του προοδευτικής διεξόδου.

…Και με την  αριστερά να φαντάζει δυστυχώς ανίκανη να αντεπεξέλθει στον ιστορικό της ρόλο.

Η Ελλάδα βρίσκεται υπό καθεστώς ελεγχόμενης πτώχευσης, υπό την αρμοστεία των ιμπεριαλιστικών νεοφιλελεύθερων κέντρων και με πιθανή ακόμη και την ,και χωρίς επιφάσεις,  άμεση ποδηγέτηση ακόμη και του ίδιου του αστικοκοινοβουλευτικού της συστήματος. Η άμεση επιδίωξη της εγχώριας άρχουσας τάξης (στο ρόλο του μαυραγορίτη- διαχειριστή, που ποντάρει ανοιχτά στην χρεοκοπία) και των διεθνικών σημερινών και αυριανών »επενδυτών», είναι αφενός η κατάλυση των όποιων αστικοδημοκρατικών »δεσμεύσεων» που χρόνια τώρα παλεύουν μεθοδικά να απονομιμοποιήσουν και σιγά- σιγά επιβάλλουν την κατάργηση τους, αφετέρου να ισοπεδώσουν τις εργασιακές σχέσεις στα πεδία των μισθών, των προνοιακών υποχρεώσεων, της μονιμότητας, της ίδιας της εννοιακής αξίας της ζωντανής εργασίας. Οι κρίσιμοι τομείς της υγείας και φυσικά της παιδείας θα θυσιαστούν ολοκληρωτικά αρκετά σύντομα στο σκοπό αυτό.

Τα εργασιακά- κοινωνικά Γκουαντανάμο του νεοφιλελευθερισμού, δεν αποτελούν απλώς την επιλογή, αλλά τα όρια της  κεφαλαιοκρατικής επιβολής και αναπαραγωγής. Η λειτουργία του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού σαν καταναλωτική αγορά που τροφοδότησε το ευρώ οδήγησε στην παραγωγική του αποδιάρθρωση και στον συντεχνιακό κατακερματισμό του, που διαπερνά κάθετα και οριζόντια την ελληνική κοινωνία. Αμφότερα τα δυο στοιχεία αποτελούν πλέον αντί για  έναν αποφασιστικό παράγοντα για την ανατροπή εκ μέρους των καταπιεζόμενων κοινωνικών δυνάμεων, αντίθετα ένα μέσο τρομοκράτησης τους εκ μέρους των πλέον αντιδραστικών πολιτικοκοινωνικών δυνάμεων. Η άρση αυτής της αντίφασης από μέρους του λαϊκού κινήματος μπορεί και πρέπει να αποτελέσει την αρχή και το μέσο για την αντίστροφη πορεία.

Η συγκρότηση ενός προοδευτικού δημοκρατικού μετώπου για μια αντίστοιχη διέξοδο  περνάει σήμερα αναπόφευκτα και για όποιον αισθάνεται πραγματικά την αναγκαιότητα του μέσα από:

α) την απάντηση με νηφάλιο τρόπο στα ζητήματα της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, στους όρους και στις σχέσεις παραγωγής, καθώς και των βαθιών δημοκρατικών αλλαγών πάνω στις στάχτες του παρασιτισμού και του παράκεντρου κράτους των σκανδάλων και της διευρυμένης διαφθοράς συνειδήσεων. Ο αναχωρητισμός από την τοποθέτηση σε αυτά τα ζητήματα εξ αντικειμένου αποτελεί βούτυρο στο ψωμί του ντόπιου μαυραγοριτισμού, που με ομολογημένες καταθέσεις  250 δις σε τράπεζες του εξωτερικού έχει το θράσος να εκφοβίζει μέσα από τα δικά του ΜΜΕ το λαό σε σχέση με τις συνέπειες  και τις ευθύνες για την κρίση όπως και για τους επαχθέστερους δικούς του όρους στα πλαίσια του επανακαθορισμού της θέσης  της χώρας στην ευρωζώνη (ή της εξόδου από αυτήν) και στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας

β) την πρωτοπορία σε αυτήν την προσπάθεια να πάρει η όλο και πιο αποκλεισμένη κοινωνία της ανεργίας (πάνω από 150 χιλιάδες θα προστεθούν τουλάχιστον ως το τέλος του μήνα- σύνολο 1.500.000!), της ανασφαλούς εργασίας και των μεταναστών. Οποιαδήποτε κοινωνική αλλαγή θα περάσει μέσα ακριβώς από αυτές τις κοινωνικές κατηγορίες, που αποτελούν το επίδικό ανάμεσα στο μαύρο πολιτικό μέτωπο και στη δημοκρατική διέξοδο. Η διευρυμένη κοινωνική ανασφάλεια και η ανέχεια, ή θα μετασχηματιστούν σε ένα μέτωπο ανατροπής με συγκεκριμένες στοχεύσεις προς κατάκτηση γι’ αυτά τα κοινωνικά στρώματα και προς όφελος τελικά όλου του λαού, ή θα χρησιμοποιηθούν ως μέσα εκφοβισμού όλης της κοινωνίας, και προϋποθέσεις για την επιβολή ενός και νομιμοποιημένου πλέον, διευρυμένου κοινωνικού εκφασισμού.

Παίρνοντας ως δεδομένο ότι  οι κοινωνικές εξεγέρσεις  θα έρθουν, οδηγώντας αναπόφευκτα και σε επαναστατικές κρίσεις, αυτό που αναντίστοιχα δυστυχώς δεν είναι δεδομένο είναι η μετεξέλιξη της επαναστατικής κρίσης και σε προοδευτική διέξοδο. Αυτή η αναζήτηση χαράζει τα σύνορα και τα καθήκοντα γενικότερα της αριστεράς, ειδικότερα  του φοιτητικού κινήματος σήμερα.

Οι μάχες που θα δώσει ο λαός για το ψωμί και τη δημοκρατία δε μπορεί να βρουν  αποστεωμένο- κλεισμένο σε μια γυάλα το φοιτητικό κίνημα όταν θα αναζητήσει συμμάχους.

Το φοιτητικό σώμα πρέπει δίχως υστεροβουλίες ή τακτικισμούς να αντιληφθεί την αναγκαιότητα να βαδίσει πλάι με το λαό στους δρόμους του αγώνα!

Σήμερα και όχι αύριο μέσα στις σχολές άμεσα πρέπει να ξεκινήσουν άμεσοι αγώνες για την περιφρούρηση και επέκταση της φοιτητικής ιδιότητας (κατάκτηση όρων για δωρεάν σίτιση, στέγαση, μετακίνηση, φροντίδα της κοινωνικής ιδιότητας του σπουδαστή). Κρίσιμο κομμάτι των διεκδικήσεων σε αυτά τα πλαίσια, θα πρέπει να θεωρήσουμε τους ανασφάλιστα εργαζόμενους φοιτητές, που μπορούν να αποτελέσουν πρωτοπορία και παράδειγμα για όλο το φοιτητικό στρώμα, που φυσικά  δεν είναι αταξικό, αντίθετα είναι κάθετα και οριζόντια ταξικά χωρισμένο. Τέτοιον χαρακτήρα  πρέπει να πάρει το μέτωπο άμεσα μέσα στις σχολές. Η πίεση εκ μέρους των συλλόγων σε κάθε πόλη για την υπεράσπιση αυτών των σπουδαστών (που ολοένα και αυξάνονται, και θα αποτελέσουν σύντομα πλειοψηφία), θα αποτελέσει και μοχλό πίεσης προς τον ξεπουλημένο συνδικαλισμό, όπως και σύνθημα για όλη τη νεολαία.

Η κατάργηση του ασύλου οριοθετεί τις επιδιώξεις του μαύρου μετώπου σε σχέση με την κατάργηση των κοινωνικών ελευθεριών γενικά, στο δρόμο προς το γενικευμένο εκφασισμό. Η υπεράσπιση του αντίθετα, δεν εξαντλείται σε χωροταξικούς καθορισμούς- ακριβώς επειδή πρόκειται για κάτι πιο ουσιαστικό από αυτό. Έτσι, για εμάς, κατάργηση του ασύλου θεωρείται η παραβίαση της ισότιμης και δημοκρατικής ακαδημαϊκής διαδικασίας. Θεωρείται η καθιερωμένη επιβολή του νόμου πλαίσιο, με τις καθιερωμένες διαγραφές στα μεταπτυχιακά, με τα αναβιούμενα προδικτατορικά πειθαρχεία. Θεωρείται η οποιαδήποτε καθοδηγούμενη από τις νεοφιλελεύθερες επιταγές επιβολή στις κατευθύνσεις και το χαρακτήρα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Ακόμη και η ίδια η δωρεάν εγγραφή θα τεθεί επί τάπητος σύντομα

Η υπεράσπιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων κόντρα στα ΚΕΣ, για να είναι νικηφόρα για όλο το φοιτητικό και σπουδαστικό σώμα, πρέπει να βασιστεί στον άξονα της υπεράσπισης της μόρφωσης σαν κοινωνικής αξίας, και με γνώμονα τη συγκρότηση συμμαχιών με τους σπουδαστές των ΤΕΙ (που άμεσα αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανυπαρξίας) καθώς και των σπουδαστών κατώτερων βαθμίδων. Αν δεν βασιστεί σε ένα τέτοιο μέτωπο, κινδυνεύει να διολισθήσει στα όρια μιας στεγνής συντεχνίας με «ριζοσπαστικό» δήθεν προφίλ: Η υπεράσπιση του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος  όμως δεν μπορεί να έχει αληθινά ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά όταν αφήνει έξω από τη διεκδίκηση τον αποκλεισμό πλέον των 30% του μαθητικού σώματος πριν φτάσει το λύκειο, ή όταν χιλιάδες νέοι αναγκάζονται σε καθεστώτα μισής ζωής- μισής δουλειάς-μισού μισθού εν μέσω των σπουδών τους στις  κατώτερες τεχνικές και λοιπές σχολές «μαθητείας», νέοι άνθρωποι που στο κλίμα της αβεβαιότητας και της αποσταθεροποίησης εύκολα μπορούν να ρέπουν προς την εγκληματικότητα και εν τέλει να γίνουν εργαλεία της αντίδρασης..

Υπό αυτά τα πρίσματα οφείλει να τεθεί το ζήτημα γενικότερα του ρόλου και των συμμαχιών του φοιτητικού- σπουδαστικού κινήματος.

Η ανασυγκρότηση του φοιτητικού συνδικαλισμού περνάει αναπόφευκτα μέσα από την ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ.

Όποιος νομίζει ότι η ΕΦΕΕ είναι ξεπερασμένη σα δομή, προφανώς θα θεωρεί πως στις σχολές έχουν ήδη στηθεί σοβιέτ. Ο αναρχοσυνδικαλισμός όμως δεν μπορεί να έχει σχέση με τη σοβαρότητα και την κρισιμότητα των καιρών. Γι αυτό και οι φετινές εκλογές πρέπει να γίνουν υπό το σύνθημα της ΕΦΕΕ, υπό το σύνθημα της υπεράσπισης και της κατάκτησης της μόρφωσης και των ελευθεριών, των δωρεάν σπουδών για όλους κόντρα στις διαγραφές, την ανασφάλεια και τη διευρυμένη αμορφωσιά.

Με μια τέτοια κατεύθυνση, το φοιτητικό κίνημα, το κίνημα της νεολαίας γενικότερα, ,μπορεί να εγκολπώσει και να βάλει στη θέση όχι πλέον του αντικειμένου, μα του ιστορικού υποκειμένου, όχι του θεατή μα του οδηγητή, την αποκλεισμένη νεολαία του σήμερα, την νεολαία που μπορεί να θριαμβεύσει αύριο!

ΑΣΠΙΔΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΥΝΑΣΤΕΣ ΤΟΥ.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ.

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ!

ΕΑΜ νεολαία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: