Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΤΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ Ε.Α.Α.Κ

Posted by eamgr στο 7 Νοέμβριος, 2009

Η ανακοίνωση σε μορφή κειμένου:

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ


Η τρομοκράτηση της εργατικής τάξης, των εργαζομένων, των ανέργων, της νεολαίας δε σταμάτησε με την αλλαγή »διαχειριστή».

Παραμένει σε ημερήσια διάταξη, μέσα από την απειλή εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη, μέσα από την περαιτέρω συρρίκνωση δημοσίων αγαθών και δικαιωμάτων λόγω του τεράστιου κρυφού και φανερού ελλείμματος και δημόσιου χρέους.

Επικαλείται, συν τοις άλλοις, την δύσκολη θέση της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, σε μια εποχή όπου οι διεθνείς εξελίξεις μυρίζουν μπαρούτι, κι όπου ο νομισματικός σήμερα πόλεμος μπορεί πολύ εύκολα να μετατραπεί και σε στρατιωτικό, με την αστική τάξη της Ελλάδας ικανή να παζαρέψει ακόμη και την εδαφική της ακεραιότητα, εάν αυτό θεωρήσει ότι μπορεί να της διασφαλίσει μια καλύτερη διαπραγμάτευση της θέσης της.

Στηρίζεται στην  απουσία συνολικής πρότασης εξουσίας από το λαϊκό κίνημα και τις πρωτοπορίες του, την ίδια στιγμή που ολοφάνερα απαιτείται σαν ιδεολογικός και πολιτικός καθοδηγητής απέναντι στον νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό πάνω στα εξ αντικειμένου κρίσιμα ζητήματα:

  • της ανασυγκρότησης των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας, με γνώμονα τα συμφέροντα του λαού, και με κατεύθυνση ουσιαστικής παρέμβασης στις διαδικασίες και στις συγκεκριμένες σχέσεις παραγωγής, κι όχι μόνο στο μοίρασμα του πλούτου
  • της θεμελίωσης μιας αληθινής δημοκρατίας απέναντι στην καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων, απέναντι στις υπερεξουσίες του παρακράτους και στην αστυνομική καταστολή
  • στην ανάληψη της πρωτοβουλίας από το λαό, έπειτα από πολλά χρόνια στα δύο παραπάνω, με τους δικούς του όρους, και τα δικά του πολιτικά όργανα.

Η ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ  ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΛΑΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Η ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης με τη μορφή των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων έχει εδώ και χρόνια την αποστολή να πιέσει τα δημόσια ιδρύματα να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους (καθιστώντας τα στην ουσία δευτερεύουσας αξίας με τον καιρό), δίνοντας πιστοποιητικά με τα οποία κινείται σήμερα ήδη η αγορά εργασίας, διασπώντας συλλογικά εργασιακά δικαιώματα, και φτιάχνοντας το προφίλ του νέου, ανταγωνιστή, μόνιμα «επιμορφούμενου» εργαζομένου, που μαθαίνει συστηματικά σε αυτά πως να διαχειρίζεται «ανθρώπινους πόρους» ή πως θα παρακάμπτει τους ηθικούς νόμους και το Σύνταγμα για να προωθήσει τα συμφέροντα της επιχείρησης στην οποία αργά ή γρήγορα προσδοκά από »συνεργάτης» με μπλοκάκι να γίνει στέλεχος.

Η αντιπαράθεση του φοιτητικού κινήματος με την και θεσμικά αναγνώριση των τίτλων σπουδών που παρέχουν τα ΚΕΣ, και τα λοιπά «κέντρα κατάρτισης» έχει ως περιεχόμενο της μια σύγκρουσή δυο διαφορετικών κόσμων: της συντήρησης και της προόδου. Μια τέτοια προσπάθεια πάλης και όχι ζύμωσης για τη δημόσια εκπαίδευση, του ρόλου και της σημασίας της για μια προοδευτική κοινωνία υπάρχουν οι όροι και πρέπει να ξεκινήσει πάνω στη βάση της υπεράσπισης και επέκτασης της φοιτητικής και σπουδαστικής ιδιότητας.

Με την αγώνα για κατάκτηση της δωρεάν μέριμνας για σίτιση, στέγαση, μετακίνηση, υλικοτεχνικές υποδομές, το κίνημα, αφετέρου απαντά άμεσα πως την κρίση δεν θα την πληρώσει άλλο πια ο λαός, αφετέρου μπορεί να πλάσει τις συνειδήσεις του φοιτητικού-σπουδαστικού σώματος ότι η ιδιότητα τους είναι μια κοινωνική ιδιότητα, κι ότι ως τέτοια συνεπάγεται δικαιώματα και υποχρεώσεις και ότι δεν είναι μια ατομική περιστασιακή κατάσταση.

Σε σχέση με την γνώση που παρέχεται, και που ο νεοφιλελευθερισμός την εξαρτά πλήρως από την εργασία (επομένως την καθιστά μια λειτουργία όχι μόρφωσης του ατόμου, αλλά αποειδίκευσης του αποκλειστικά για γρήγορή και φτηνή εκτέλεση της κεφαλαιοκρατικής αναπαραγωγής), η φοιτητική- σπουδαστική ιδιότητα μπορεί να σημαίνει και τη διεκδίκηση αντίστοιχου μισθού.

Όμως, οι αντιμεταρρυθμίσεις των τελευταίων ετών στην εκπαίδευση, από το νηπιαγωγείο έως την γ’ βάθμια εκπαίδευση, δεν είναι μια υπόθεση που αφορά μόνο τη σπουδάζουσα νεολαία. Αντίθετα, αφορά τις πλατιές λαϊκές μάζες. Η μάχη ενάντια στο πραξικόπημα της αναγνώρισης των  ΚΕΣ, η μάχη για δημόσια δωρεάν παιδεία για να είναι νικηφόρα οφείλουμε να διεξαχθεί με τις ευρύτερες δυνατές κοινωνικές συμμαχίες. Γι’ αυτό και αν παραμείνει στα όρια αντιπαράθεσης μόνο μεταξύ του φοιτητικού κινήματος με τα ΚΕΣ, δεν θα μπορεί να προσεγγίσει αυτές τις συμμαχίες, γιατί δεν θα αγγίξει την καρδιά των λαϊκών απαιτήσεων για μόρφωση, οι οποίες κυρίως είναι:

  • να προβάλλει τις δικές του ανάγκες για μόρφωση, κόντρα στη νεοφιλελεύθερη »παιδεία» της κατακερματισμένης γνώσης, σε μια δια βίου συλλογή τυποποιημένων πληροφοριών με τη μορφή πιστοποιήσεων. Αυτό είναι το σχολείο του ανταγωνισμού και της στρατιωτικοποίησης, με τον ατομικό φάκελο δεξιοτήτων από την α’ δημοτικού ,ή τα ΑΕΙ-ΤΕΙ της κατηγοριοποίησης των σχολών με βάση την χρησιμότητα που έχουν ή δεν έχουν για την αναπαραγωγή του κεφαλαίου, του νέου νόμου πλαίσιο των πειθαρχικών διώξεων, της κατάργησης του ασύλου, του εξωφρενικού ανταγωνισμού μεταξύ ιδρυμάτων και ανθρώπων για το έλεος των κεφαλαιοκρατών, σε απόσταση αγεφύρωτη με τις ανάγκες και τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων.
  • Nα σταματήσει  ο συστηματικός αποκλεισμός ενός 30%, φυσικά παιδιών της εργατικής τάξης, που πετιούνται έξω από το σχολείο πριν καν τελειώσουν το Λύκειο και που αποτελούν σήμερα ήδη τους ανειδίκευτους  εκμεταλλευόμενους από το κεφάλαιο, συνήθως με όρους μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας.
  • Nα μπει ένα τέλος στην δωρεά ουσιαστικά στο κεφάλαιο της εργασίας  μαθητών και σπουδαστών και μέσα από το »θεσμό» των stage,ή από τα υπόλοιπα καθεστώτα »ειδικής», απλήρωτης »μαθητείας», που μυούν τους νέους σε συνθήκες εκμαυλισμού συνειδήσεων, απαξίωσης της εργασίας και του ρόλου της, και μισής δουλειάς- μισής ζωής
  • Nα βελτιωθούν ουσιαστικά οι όροι της λειτουργίας τους και να αναγνωριστούν επαγγελματικά δικαιώματα στα δεκάδες τμήματα ΑΕΙ-ΤΕΙ που σήμερα κλείνουν, αφήνοντας χιλιάδες νέους ολόπλευρα έκθετους
  • Να απαγορευτεί κάθε είδους ιδιωτική πρωτοβουλία στην εκπαίδευση.

ΑΠΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΕΥΡΥΤΕΡΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ

Όπως είναι οι αγώνες του εργατικού κινήματος σήμερα και το επόμενο διάστημα, που ξεσπούν και θα ξεσπάσουν ακόμη πιο πολύ με τροφοδότη τους, όχι τις »πεφωτισμένες ηγεσίες», αλλά την ανεργία, την εκ περιτροπής εργασία, το φασισμό μέσα στους χώρους δουλειάς.

Τέτοιες όπως μπορεί να είναι οι αγώνες των μαθητών, που με αρχή την Θεσσαλονίκη ξεκινούν καταλήψεις στα σχολεία (με το φάσμα της εισαγγελικής απειλής για διώξεις εναντίον τους) και που το Δεκέμβρη με τη στάση τους και τη σοβαρότητα των μορφών της δράσης τους απέδειξαν πως είναι το πιο ελπιδοφόρο κομμάτι του κινήματος. Όπως μπορεί να είναι οι αυριανοί αγώνες των σπουδαστών στα ΕΠΑΛ- ΕΠΑΣ για κατοχύρωση του δικαιώματος στην εργασία και στις ελευθερίες του σπουδαστή.

Τέτοιες κοινωνικές εκρήξεις δεν χρειάζονται άλλον υποκινητή, αρκεί ο κοινωνικός και πολιτικός εκφασισμός του νεοφιλελευθερισμού. Σ’ εμάς αντιστοιχεί να παλέψουμε για τη συγκρότηση των πολιτικών υποκειμένων, ώστε αυτό το ρεύμα να γίνει πολιτική πρόταση της νίκης! Ο Δεκέμβρης μας δίδαξε πως δίχως πολιτική καθοδήγηση με συγκεκριμένο επίδικο: Το κίνημα να έχει το πάνω χέρι στις εξελίξεις (όπως τότε, να ανατρέψει την κυβέρνηση- όπως και μπορούσε), οι εξελίξεις γρήγορα και με τεράστιο κόστος γυρίζουν αντίθετα, στο δρόμο της συντήρησης. Αφού το κίνημα δεν έριξε τον Καραμανλή από φόβο μην έλθει το ΠΑΣΟΚ, ήρθε το ΠΑΣΟΚ μέσω μιας συνδιαλλαγής με τον Καραμανλή ,στις εκλογές όπου έπειτα από τόσους λαϊκούς και νεολαιίστικούς αγώνες, κερδισμένη δεν βγήκε η αριστερά, αλλά…το ΠΑΣΟΚ (έστω και ευκαιριακά).

Το πολιτικό κενό ολόκληρων στρωμάτων, δεν καλύπτεται από τις εκλογές: Το λαϊκό κίνημα όμως μπορεί να το καλύψει στους δρόμους!

Η ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ

Οι κοινωνικές εκρήξεις που θα προκαλέσει αργά ή γρήγορα η εργασιακή ανασφάλεια και ο εντεινόμενος κοινωνικός απoκλεισμός διευρυμένων στρωμάτων, μπορεί και πρέπει να βρουν έτοιμο σύμμαχο στις διεκδικήσεις και στις μορφές του φοιτητικού- σπουδαστικού κινήματος.

Υπό αυτήν την έννοια, η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος, περνά μέσα και από την ανασυγκρότηση του συνδικαλισμού. Η ανασυγκρότηση της Ε.Φ.Ε.Ε., δεν αφορά μόνο τα Ε.Α.Α.Κ.. Μάλιστα δεν αφορά κυρίως αυτά, ούτε φυσικά τις υπόλοιπες παρατάξεις.

Αφορά ΜΟΝΟ τις ανάγκες των φοιτητών, να έχουν κεντρική εκπροσώπηση, και κυρίως θεσμικό ρόλο αναγνωρισμένο και μάλιστα ως κοινωνικού εταίρου. Για τις επαναστατικές δυνάμεις στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, η Ε.Φ.Ε.Ε. και η Ε.Σ.Ε.Ε. δε μπορεί παρά να λειτουργεί ως όπλο για να μπει στην ουσία του το ζήτημα της εξίσωσης δικαιωμάτων ΑΕΙ-ΤΕΙ. Ως όπλο για να αποκτήσουν φωνή οι χιλιάδες φοιτητές- σπουδαστές των σχολών δεύτερης ταχύτητας, τις ανάγκες των οποίων κανένα κίνημα δεν έχει λάβει έστω υπόψη του, φτάνοντας στα όρια του να χαρακτηριστεί και ως ένα φοιτητικό κίνημα μιας ελίτ!

Η ανασυγκρότηση της Ε.Φ.Ε.Ε., δε μπορεί παρά να είναι όπλο στα χέρια όποιου θέλει να βάλει σε όλες τις σχολές το ζήτημα της ενότητας πάνω στη βάση της ιδιότητας των σπουδαστών-εργαζομένων. Ταυτόχρονα, είναι  μοχλός για το ξεσκέπασμα του ρόλου των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, κι όλων των συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών, που σήμερα είναι περισσότερο γραφειοκράτες παρά ποτέ, εφόσον δεν λογοδοτούν σε κανέναν, στηριγμένοι στην ανυπαρξία μιας αληθινής πολιτικοποίησης σε αμφιθέατρα που αναπαράγουν τον δρόμο του ατομισμού και της διαφθοράς συνειδήσεων, όλο και περισσότερο, μια κατάσταση που οι ίδιοι έφτιαξαν και αναπαράγουν.

Μερικοί υποστηρίζουν πως η Ε.Φ.Ε.Ε. θα έβαζε αναχώματα στα κινήματα, ότι θα τα οδηγούσε σε ήττα και υποχώρηση. Μα, η πολύπαθη Ε.Φ.Ε.Ε. φταίει που σταμάτησαν οι καταλήψεις το 2007, και μια εβδομάδα αργότερα ψηφίστηκε ο νόμος πλαίσιο και που ήδη εφαρμόζεται σε όλες του σχεδόν τις μορφές σε δεκάδες σχολές πανελλαδικά; Η Ε.Φ.Ε.Ε. φταίει που οι σχολές δεύτερης ταχύτητας υπολειτουργούν, κλείνουν, δεν έχουν επαγγελματικά δικαιώματα; Όχι, το αντίθετο συμβαίνει: Η έλλειψη της βοηθάει τα κινήματα να φτάνουν ως ένα σημείο μονάχα συγκέντρωσης δυνάμεων και κεντρικής παρέμβασης ειδικού βάρους, η έλλειψη της αφήνει απροστάτευτους χιλιάδες σπουδαστές, που δεν είχαν την τύχη να έχουν δυνατούς συλλόγους.

Για όλα αυτά, και για ακόμη πιο πολλά, η ανασυγκρότηση της Ε.Φ.Ε.Ε., είναι ζήτημα καταρχήν πολιτικής βούλησης κι όχι παζαρέματος ή τυχοδιωκτισμού ή μια υπόθεση που εξαντλείται στο ζήτημα σε ποιον θα καταλογιστεί η ευθύνη που δεν ανασυγκροτείται.

Οφείλουμε να βάλουμε το ζήτημα μες στους συλλόγους, για να εξουδετερώσουμε τους παραγοντισμούς των δυνάμεων της αντίδρασης δεξιάς και αριστερής, που φαίνεται να εξαντλούν την επιχειρηματολογία τους στο αν θα ‘ναι 300 ή 1000 οι κάρτες για το συνέδριο.

Αντί να σκεφτόμαστε έτσι, ας κερδίσουμε στους συλλόγους, με μπροστάρηδες τους φοιτητές να γίνει τώρα και με αποφάσεις των συλλόγων το πανσπουδαστικό συνέδριο, και οι επόμενες εκλογές να γίνουν με διπλές κάλπες, ή με προηγούμενη πολιτική συμφωνία με μπροστάρηδες τους συλλόγους.

Υπό αυτήν την έννοια, στα σχήματα πρέπει να απαντηθεί επιτέλους τι είδους μόρφωμα είναι τα Ε.Α.Α.Κ, και πως μπορούν να λειτουργήσουν με έναν τρόπο επαναστατικά δημοκρατικό.

Τα σχήματα πρέπει να αποφασίσουν εάν το σημερινό μοντέλο λειτουργίας λήψης (ή μη λήψης) αποφάσεων των σχημάτων, των συντονιστικών (κεντρικών ή πόλεων) μπορεί να ανταποκριθεί στην αναγκαιότητα συγκεκριμένων πολιτικών κατευθύνσεων και δράσεων, ή αν αντίθετα (όπως δείχνουν τελευταία περιστατικά) οδηγούν σε μια οργανωτίστικου περιεχομένου αντιπαράθεση (αλληλουπονόμευσης έως συχνά και βίας).

Όχι, τίποτα από αυτά δεν έχει σχέση με τη συντροφικότητα που απαιτούν οι αγώνες του σήμερα και του αύριο.

Η δημοκρατία μες στα σχήματα, η ανάγκη να λαμβάνονται συγκεκριμένες αποφάσεις που να ακολουθούνται για να βγάζουμε το συμπέρασμα αν βοηθάει την πολιτική δουλειά, η διασάφηση του ποιος είναι μέλος, οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα του, ένα καταστατικό λειτουργίας και τρόπου λήψης αποφάσεων: Να τι απαιτείται σήμερα από μια επαναστατική δύναμη στις σχολές για να έχει την απαραίτητη ετοιμότητα στα δύσκολα που έρχονται.

Νοέμβρης 2009                                                                              ΕΑΜ νεολαία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: