Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Σεπτεμβρίου 2009
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.   Οκτ. »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    282930  
  • Κατάλογος

ΕΚΛΟΓΕΣ 4 ΟΚΤΩΒΡΗ 2009

Posted by eamgr στο 21 Σεπτεμβρίου, 2009


Πατήστε More->Save Document για να αποθηκευσετε το τεύχος (~2ΜΒ)

Στη συνέχεια ακολουθεί το κείμενο σε απλή μορφή.

.

H δημοκρατία της Εργασίας

είναι η απάντηση στον Ολοκληρωτισμό  του Νεοφιλελευθερισμού

Oι εκλογές στις 4 Οκτώβρη διεξάγονται με τους χειρότερους όρους για την εργατική τάξη και το λαό.

Το πολιτικό σύστημα του νεοφιλελευθερισμού όχι μόνο απόφυγε την κατάρρευση και την αποδιάρθρωση που το απειλούσε, αλλά διατήρησε και την πολιτική πρωτοβουλία που αξιοποιεί για την επανίδρυση και την επανασυγκρότηση των κοινωνικοπολιτικών του μετώπων, χωρίς μάλιστα να εκθέσει καν τις εφεδρείες του.

Έτσι, το εξωκοινοβουλευτικό ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ επιτελείο που προωθεί ο Παπανδρέου, η κυβέρνηση «τεχνοκρατών» εθνικής ανάγκης που πρόβαλε ο Καρατζαφέρης υπό τον Λουκά Παπαδήμο(!!!), ο μεγάλος συνασπισμός Ν.Δ. – ΠΑ.ΣΟ.Κ. και αντίστροφα, το μέτωπο Ν.Δ. – ΛΑ.Ο.Σ.(!!!), όλα κερδίζουν σταθερά έδαφος ως εναλλακτικές λύσεις στην «ΑΔΥΝΑΜΙΑ» των ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΩΝ κύριων πόλων του δικομματισμού, που μάλλον χρειάζονται γενικότερη αναδιαμόρφωση.

Η βαθειά και καθολική καπιταλιστική κρίση, τα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και ιδεολογικά αδιέξοδα του νεοφιλελευθερισμού αντί να σαρώσουν τους διαχειριστές τους, μετατράπηκαν σε όπλα τους για την βάναυση και χυδαία ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ του λαού.

ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΣΥΜΜΕΤΡΕΣ ΑΠΕΙΛΕΣ ΣΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Ο Καραμανλής, Βοναπάρτης –φετίχ της κεντροδεξιάς από την αυλή του οποίου ξεκίναγε και κατέληγε για 5μιση χρόνια κάθε επιχείρηση διαφθοράς της ελληνικής κοινωνίας, εθισμένος στην διαχείριση της πολιτικής τρομοκρατίας ύψωσε και πάλι τη σημαία της, για τις εκλογές στις 4 Οκτώβρη.

Μετά την πολιτική τρομοκρατία των ασύμμετρων απειλών (ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ) στις εκλογές του 2007, στην πολιτική τρομοκρατία της οικονομικής κρίσης του 2009!

Ο Καραμανλής αρνήθηκε να γίνει ο ίδιος αλλά και η πλατφόρμα του περί μεσαίου χώρου αναλώσιμα, συνεχίζοντας μετά τις ευρωεκλογές την διαχείριση με τη μορφή της κοινοβουλευτικής δικτατορίας και με μόνο την κοινοβουλευτική στήριξη του Καρατζαφέρη. Απαίτησε γι’ αυτό την συνολική συμφωνία του πολιτικού συστήματος εκφρασμένη στην εκλογή προέδρου της δημοκρατίας πράγμα φυσικά ανέφικτο στη δοσμένη συγκυρία γι’ αυτό προσχώρησε ουσιαστικά στη στρατηγική της αδύναμης λύσης. Με σημαία την πολιτική τρομοκρατία της κρίσης, προκήρυξε εκλογές εξαναγκάζοντας ουσιαστικά τον Παπανδρέου να γίνει πρωθυπουργός!

Tα επιτελεία στρατηγικής της άρχουσας τάξης ελπίζουν όχι αβάσιμα, να χρησιμοποιήσουν τη σοσιαλδημοκρατία σαν γέφυρα, για την αποτελεσματικότερη διάταξη των δυνάμεων και των εφεδρειών του συστήματος, στις επικείμενες συγκρούσεις- εξεγέρσεις με την εργατική τάξη, το λαό και τη νεολαία.

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΔΥΝΑΜΗΣ ΛΥΣΗΣ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Η γραμμή της αδύναμης λύσης και αποσταθεροποίησης που ομολογημένα αποτελούν τη βασική πολιτική στόχευση της αριστεράς και στις εκλογές στις 4 Οκτώβρη, θα είχε νόημα:

  1. Αν το σύστημα βρισκόταν στη φάση ανόδου και σταθεροποίησης, γιατί τότε η «αδύναμη λύση» θα διευκόλυνε τους οικονομικούς και κοινωνικούς αγώνες για αναδιανομή και δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις.
  2. Στη φάση της ύφεσης και εξέλιξης της κρίσης, διεκδικώντας με την πρόταση εξουσίας της την πρωτοβουλία των εξελίξεων και την εναλλακτική διέξοδο από την κρίση! Που πάμε και πως πάμε;

Η διαχείριση της εξέγερσης του ΔΕΚΕΜΒΡΗ έχει αποδείξει άλλη μια φορά ιστορικά ότι η γραμμή της αδύναμης λύσης που έχει αρχή και τέλος τον αθεμελίωτο τακτικισμό του πολιτικού εμπειρισμού, γυρίζει το εκκρεμές των κοινωνικοπολιτικών εξελίξεων σε αντιδραστική κατεύθυνση.

Η αριστερά μακριά από τη δημιουργική εξέλιξη του Μαρξισμού αλλά και του Λενινισμού σε επίπεδο θεωρίας και πολιτικής πράξης, αναφέρεται σχεδόν αποκλειστικά στους όρους ΔΙΑΝΟΜΗΣ.  Αυτονομεί μάλιστα την διανομή από το γενικότερο πλαίσιο των κοινωνικών σχέσεων και από τους όρους παραγωγής. Δίνει την εντύπωση ότι αντιλαμβάνεται τον κοινωνικό πλούτο συσσωρευμένο σε μια αποθήκη και μάλιστα με τη μορφή εισοδήματος που το μόνο πρόβλημα είναι ποιοι θα το μοιράσουν. Εγκλωβίζεται έτσι και υποτάσσεται στη βασική θέση του νεοφιλελευθερισμού που «αυτονομεί» πλήρως τις παραγωγικές δυνάμεις από τις κοινωνικές σχέσεις μόνο και μόνο για να επιβληθούν με ολοκληρωτικό τρόπο οι πρώτες στις δεύτερες. ΑΝΑΠΤΥΞΗ και ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ η γραμμή ΚΙΝΕΖΟΠΟΙΗΣΗΣ των καπιταλιστικών κοινωνιών για την «έξοδο» από την κρίση και μάλιστα χωρίς αντίπαλο:

Η υπεραπλούστευση των αντιφάσεων και αντιθέσεων της καπιταλιστικής αναπαραγωγής, η αγνόηση της εξέλιξης αυτών των αντιθέσεων στη φάση του νεοφιλελευθερισμού, οδηγεί στην υπεραπλούστευση των αντιφάσεων και των αντιθέσεων των αστικών πολιτικών δυνάμεων που μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο σ’ ένα γενικότερο μετασχηματισμό.

Η ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ  ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

Το επίπεδο κοινωνικοποίησης  κεφαλαίου και εργασίας  σε μορφή και περιεχόμενο από το νεοφιλελευθερισμό, επέφερε σοβαρές τροποποιήσεις σε ολόκληρο το οικοδόμημα της καπιταλιστικής αναπαραγωγής. Μέσα από τη χρηματιστηριακή λειτουργία της οικονομίας, η διαχείριση των μέσων παραγωγής υποκατάστησε την ιδιοκτησιακή σχέση ολοκληρώνοντας τον χαρακτήρα της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω σ’ αυτά. Η γενική, αφηρημένη και απρόσωπη ατομική πρωτοβουλία είναι ο παντοδύναμος (κοινωνικοποιημένος) ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής. Αυτός ο  «κοινωνικοποιημένος» ιδιοκτήτης αντιλαμβάνεται σε σημαντικό βαθμό τη παραγόμενη υπεραξία από την εργασία όχι σαν αναπαραγωγική δύναμη της κοινωνίας, δηλ. κεφάλαιο, αλλά σαν εισόδημα. Με αυτά τα χαρακτηριστικά μπαίνει στη κυκλοφορία της καπιταλιστικής αναπαραγωγής, παράγοντας ασύμμετρες ανάγκες και ασύμμετρο καταναλωτισμό σε βάρος της εργασίας, για να διασφαλιστεί μέσα από αυτή την ασυμμετρία το μέγιστο κέρδος.

Στο επίπεδο της εργασίας οι τροποποιήσεις είναι το ίδιο σοβαρές. Η ικανότητα για εργασία, η εργατική δύναμη δεν είναι το εμπόρευμα του ελεύθερου ατομικού παραγωγού εργάτη με το οποίο συναλλάσσεται με το κεφάλαιο. Η εργασία και η ικανότητα για αυτή  τείνει να είναι μόνο το μέσο διεκδίκησης μιας θέσης από τον ατομικό εργάτη στον «κοινωνικοποιημένο» ιδιοκτήτη.

Μέσα από αυτή την επιχειρηματικοποιημένη κοινωνικοποίηση της εργασίας, την αντίφαση ανάμεσα στον ατομικό εργάτη παραγωγό και το συνολικό κοινωνικό εργάτη, ο νεοφιλελευθερισμός τη μετασχηματίζει σε βασική πλευρά της κύριας αντίθεσης κεφαλαίου εργασίας.

Η ιδεολογικοπολιτική υπεροχή του νεοφιλελευθερισμού ακόμη και στις συνθήκες διαλυτικής του κρίσης πρέπει να αναζητηθεί  ακριβώς σ’ αυτά. Ότι θέτει επί τάπητος -φυσικά με τους όρους του κεφαλαίου- την αναίρεση του νόμου της αξίας που η καπιταλιστική αναπαραγωγή έχει οδηγήσει στα ακραία όρια ισχύος του. Αυτά όμως είναι και τα όρια του καπιταλισμού, τα αδιέξοδα του νεοφιλελευθερισμού.

Σ’ αυτό η σοσιαλδημοκρατία δεν είδε τα αδιέξοδα του νεοφιλελευθερισμού αλλά την επανακατάκτηση του ιστορικού της ρόλου. Έτσι έγινε ο πιο φερέγγυος διαχειριστής του νεοφιλελευθερισμού στη περίοδο ανόδου του. Όμως για να συνεχίσει σ’ αυτό το ρόλο πρέπει να παραιτηθεί από τις ιδεολογικές και κοινωνικές της αναφορές δηλ. να αυτοκαταργηθεί .

Απέναντι σε αυτό η αριστερά, τριτοδιεθνιστική και νεοαριστερά στέκεται σχεδόν αμήχανη και μόνο μ’ ένα αγωνιστικό ακτιβισμό που εδράζεται είτε σ’ ένα ιδιότυπο φονταμενταλισμό, είτε στον αναρχοφιλελευθερισμό.

ΤΟ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ  ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ

Ανάλογα προς την οικονομική βάση διαμορφώνεται και το εποικοδόμημα, το νεοφιλελεύθερο, χρηματιστηριακό κράτος.

Τα πολιτικά όργανα εξουσίας αλλά και ολόκληρη η πυραμίδα της διοίκησης και των διαφόρων κέντρων εξουσίας, λειτουργούν σαν εκτελεστές, διαχειριστές των πολιτικών αποφάσεων των μάνατζερ, που ορίζονται από τον συνολικό «κοινωνικοποιημένο» ιδιοκτήτη που ακούει στο όνομα χρηματιστήριο.

Οι αρχές, οι θεσμοί και οι λειτουργίες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας εξαντλούνται στην επιβολή –«εκλογή» μιας ΥΠΑΤΗΣ – φετιχοποιημένης εξουσίας με μόνο ρόλο την νομιμοποίηση του συστήματος εξουσίας των μάνατζερ και του παράκεντρου κράτους τους.

Από τον Ομπάμα και τον Μπερλουσκόνι μέχρι τον Πούτιν, τον Σαρκοζί και τον Καραμανλή σήμερα, τον Παπανδρέου αύριο, ο βοναπαρτισμός επανέρχεται με σύγχρονη και πιο ολοκληρωμένη μορφή στην ιστορία.

Όμως η καπιταλιστική κρίση όχι μόνο δεν είναι αναστρέψιμη ακόμη και με την ακρότατη μορφή διαχείρισης του νεοφιλελευθερισμού, αλλά σχεδόν ούτε διαχειρίσιμη.

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Ο κόσμος το 2011- φάση ανάκαμψης- θα κληθεί να ξεκινήσει πολύ πιο πίσω από το 2008, για να φτάσει σε αυτό χωρίς βέβαια μεσολάβηση άλλης κρίσης το 2015 μέσα από μια πορεία θανάσιμων ανταγωνισμών για την αναδιάταξη του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας.

Στα πλαίσια αυτά η άρχουσα τάξη της χώρας προσπαθεί να υπερασπιστεί τη θέση της στην Ε.Ε. και τη ζώνη του «ευρώ» εξοντώνοντας την εργατική τάξη και το λαό.

Αν τα συμφέροντα της απαιτήσουν μια διαφορετική θέση, δεν θάχει κανένα ενδοιασμό να οδηγήσει τη χώρα και το λαό στην εσχάτη πτώχευση, την εξαθλίωση, τον φασισμό χειραγωγώντας το λαό με τη τρομοκρατία της κρίσης, τον εθνικισμό και το ρατσισμό . Αυτά τα σχέδια θέλει να εξυπηρετήσει και μέσα από τη πολιτική διαδικασία των εκλογών στις 4 Οκτώβρη.

Η  ΔΙΕΞΟΔΟΣ  ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ  ΤΗΣ  ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Την εναλλακτική πρόταση διεξόδου δεν την επικαιροποιούν μόνο οι εκλογές, την καθιστά αναγκαία η κρίση και η εξέλιξη της.

Η αποκατάσταση των αξιών της εργασίας, η αποκατάσταση των αρχών και λειτουργιών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, η προοδευτική μετεξέλιξη και ενίσχυση της με αμμεσοδημοκρατικούς θεσμούς σ’ όλα τα επίπεδα άσκησης και έλεγχου της εξουσίας πρέπει να είναι οι άμεσοι στόχοι κατάκτησης του εργατικού και λαϊκού κινήματος συγκροτημένου σ’ ένα ενιαίο μέτωπο κοινωνικών αγώνων.

Στις εκλογές στις 4 Οκτώβρη ψηφίζουμε ΑΡΙΣΤΕΡΑ όχι γιατί είναι φορέας σήμερα αυτής της εναλλακτικής διεξόδου. Αντίθετα μάλιστα παρουσιάζει ιστορική υστέρηση και λειτουργεί πολυεπίπεδα σαν φορέας αποφόρτισης των αστικών πολιτικών αντιθέσεων. Όμως η Aριστερά είναι και θα παραμείνει αιχμάλωτη των ιστορικών, ιδεολογικών και κοινωνικών της αναφορών, στις οποίες επιμένει. Μέσα από αυτές τις αναφορές  μπορεί και πρέπει να τροφοδοτηθεί η πορεία προς ένα συνολικό κοινωνικό μετασχηματισμό, να κατακτηθεί και να οικοδομηθεί  η δημοκρατία της εργασίας.

ΕΡΓΑΤΙΚΟ   ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ   ΜΕΤΩΠΟ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: