Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Μαΐου 2009
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Απρ.   Σεπτ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Κατάλογος

ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΕ ΑΕΙ ΚΑΙ ΑΤΕΙ

Posted by eamgr στο 10 Μαΐου, 2009

Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΟΧΛΟΣ ΘΕΤΙΚΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ

Οι νεολαιίστικες κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών ανέδειξαν τις δυνατότητες που υπάρχουν για τη συγκρότηση μιας κοινωνικής συμμαχίας για την  υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης στη χώρα, των δημοκρατικών δικαιωμάτων και, το σημαντικότερο, απέδειξαν τη δυναμική των συλλογικοτήτων, το ρόλο τους ως εστία δράσης και πολιτικής πρωτοπορίας μέσα στη λαίλαπα της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας.

Απόδειξη γι’ αυτό στάθηκε τόσο το κίνημα ενάντια στο νόμο πλαίσιο (2006), και κυρίαρχα η τακτική μετατόπιση του ενός σκέλους του αλληλοδιαπλεκόμενου δικομματισμού με τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16 (2007).

Είχαμε ως οργάνωση επισημάνει από τότε πως η ολοκληρωτική προσαρμογή της ελληνικής εκπαίδευσης στα νεοφιλελεύθερα μοντέλα αποτελεί κυρίαρχη επιταγή και  ανάγκη για το σύστημα. Για αυτό η Ν.Δ. δε δίστασε (χέρι- χέρι με τον Καρατζαφέρη) να ψηφίσει το νόμο πλαίσιο αμέσως μετά το στραπατσάρισμα της αναθεώρησης, καθώς και να προχωρήσει στην πραξικοπηματική και αντισυνταγματική  αναγνώριση των ιδιωτικών κολεγίων τον περασμένο Ιούλιο.

Και στα δυο πεδία μάχης, το κίνημα παρά την πρόσφατη λαμπρή σώρευση δυνάμεων, και παρά τις νίκες του, δυστυχώς έμεινε έκθετο: Στην πρώτη περίπτωση, το κίνημα σταμάτησε από φόβο μην κουραστούν οι φοιτητές και το πληρώσει η επαναστατική κατά τ’ άλλα αριστερά στις εκλογές (από εδώ απορρέει και η άποψη- δικαιολογία «δεν υπάρχει πια κλίμα», ή «κουράστηκαν οι φοιτητές»), ενώ στη δεύτερη φάνηκε το κενό της απουσίας της ΕΦΕΕ. (το καλοκαίρι οι φοιτητές δεν έχουν καμιά εκπροσώπηση, ίσως κάποιοι τους αντιλαμβάνονται μεν ως εργαζόμενους, αλλά μάλλον ως εποχιακούς εργαζόμενους).

Ακόμη και στην εξέγερση του Δεκέμβρη (που ήταν μια πιο συνολική από άποψη σώρευσης ετερόκλητων δυνάμεων εξέγερση), η εξεταστική στάθηκε αποφασιστικός παράγοντας για τη μη συνέχιση και κυρίως την μη προσπάθεια για συνολικότερη πολιτικοποίηση του κινήματος.

Ο «ΔΙΑΛΟΓΟΣ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΩΣ ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΕΚΒΙΑΣΤΩΝ

Με σχετική ευκολία λοιπόν, ο νέος υπουργός Σπηλιοτόπουλος προκήρυξε την έναρξη του νέου «διαλόγου» για την παιδεία με τη σύγκλιση του νέου συμβουλίου όπου συμμετέχει πια και το ΠΑΣΟΚ μαζί με την αναδιαταγμένη προς τα δεξιά ΠΟΣΔΕΠ προσδίδοντας αμφότεροι, απλόχερα τους όρους για να φορέσει το νέο όργανο ένα πιο δημοκρατικό άρωμα συναίνεσης.

Φυσικά και δεν πρόκειται για διάλογο εφόσον γίνεται μετά:

α) Την υποβάθμιση εδώ και χρόνια του ρόλου του δημόσιου σχολείου σε συμπλήρωμα των φροντιστηρίων.

β) Τη συντελούμενη προσαρμογή της εκπαίδευσης στην χώρα μας, στα νεοφιλελεύθερα ιδεώδη, που στοχεύουν κυρίως στην αποειδίκευση, με την ουσιαστική κατάργηση της γενικής μόρφωσης και γνώσης, που έχει αντικατασταθεί σε εμπορευματοποιημένη πληροφορία.

γ) Τη θεσμοθέτηση με το τελευταίο ν/σ για τα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ του ταξικού αποκλεισμού των σπουδαστών σε αυτές τις σχολές από την πρόσβαση στα ΑΕΙ για τους απόφοιτους των ΕΠΑΛ, ακόμα κι από τα ΤΕΙ για αυτών των ΕΠΑΣ. Την ίδια στιγμή όλοι αυτοί οι σπουδαστές μένουν δίχως οποιαδήποτε μέριμνα- σπουδαστική ή μαθητική ιδιότητα.

δ) Την ουσιαστική αναγνώριση από την ελεύθερη αγορά των πιστοποιητικών που τα ιδιωτικά μαγαζιά «γνώσης» πουλάνε, ενώ δεκάδες τμήματα ΑΕΙ και κυρίως ΤΕΙ σ’ όλη την χώρα υπολειτουργούν ή έχουν ήδη αναστείλει τη λειτουργία τους.

ε) Την εφαρμογή στην ουσία του νέου νόμου πλαισίου (εκλογή πρυτάνεων- που ολοφάνερα το κυνηγητό της κάλπης δεν εμπόδισε, αφού ήταν μια ξεκομμένη από την κοινωνία διαδικασία και για αυτό εύκολα παρουσιάστηκε από τα γνωστά παπαγαλάκια μέχρι και ως τρομοκρατική ενέργεια), λίστα συγγραμμάτων- βιβλιοκάρτα (ήδη σχηματίζονται ουρές έξω από εκδοτικούς οίκους), πειθαρχικά συμβούλια που στήνονται συχνά, προσπάθεια για τις πρώτες διαγραφές.

Το πρόσχημα της ελεύθερης πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, και ανεξάρτητα τη μορφή που θα του δώσουν εν τέλει, σημαίνει επί της ουσίας και με την εντατικοποίηση των σπουδών στο λύκειο (όπου χωρίς φροντιστήριο απλώς δεν  παρακολουθείται πια), τον ταξικό αποκλεισμό από τη λήψη απολυτηρίου για τη συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών. Γι’ αυτούς βέβαια υπάρχει ήδη η χοάνη των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Ήδη σήμερα, το 15% των μαθητών εγκαταλείπει την εκπαίδευση πριν να τελειώσει το γυμνάσιο.

Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ- ΜΙΑ ΒΑΘΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΜΑΧΗ

Η μανία του αστικού μπλοκ και των διαχειριστών του να καταργήσουν το πανεπιστημιακό άσυλο είναι καταρχήν μια προσπάθεια απονομιμοποίησης της ουσιαστικής του αξίας στη συνείδηση της κοινωνίας. Επειδή βέβαια μπορεί οι νέες λαϊκές εξεγέρσεις να μην αργήσουν, περνούν από τη γκεμπελική προπαγάνδα στην ολοκληρωτική ωμότητα: Ο Καραμανλής, υπό την διεύθυνση του ΛΑΟΣ επισήμανε στη Βουλή στις 8/4 την ανάγκη όχι απλώς να εφαρμοστεί ο νέος νόμος πλαίσιο, μα να αναθεωρηθούν εκ βάθρων τα ισχύοντα στο Σύνταγμα για το άσυλο.

Με άλλα λόγια στοχεύουν να αφήσουν αντίστροφη παρακαταθήκη στο λαό από αυτήν που άφησε το Πολυτεχνείο.

Μαζί με αυτό εξαιρετικά χρήσιμος φαίνεται για άλλη μια φορά ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, με την προκαταρκτική έρευνα που διέταξε για τους χώρους που τελούν υπό κατάληψη στα ιδρύματα, χαρακτηρίζοντας τα μέλη τους συλλήβδην ως τρομοκράτες ή στην καλύτερη περίπτωση έμπορους ναρκωτικών!

Τα ΕΑΑΚ, οφείλουν καταρχήν να απευθυνθούν σε όλες τις αριστερές- προοδευτικές παρατάξεις, ούτως ώστε στη μάχη αυτή να συγκροτηθεί η μεγαλύτερη δυνατή ευρύτητα δυνάμεων μέσα στους συλλόγους. Το πρώτο βήμα είναι αυτό.

Το δεύτερο θα είναι η κοινωνικές συμμαχίες που πρέπει να συγκροτηθούν. Γιατί είναι μια μάχη που αφορά άμεσα το δημοκράτη λαό, κάτι που σημαίνει πως το φοιτητικό κίνημα, εκεί οφείλει να στήσει τις απαραίτητες κοινωνικές συμμαχίες.

Σε αυτήν τη μάχη πρωταγωνιστές, μαζί με τις συλλογικότητες των φοιτητών, πρέπει να μπουν οι εκπαιδευτικοί, οι μαθητές, οι εργαζόμενοι. Αν το άσυλο είναι κοινωνική κατάκτηση, αντιστοίχως και η υπεράσπιση του είναι υπόθεση κοινωνικών δυνάμεων. Επειδή ακριβώς είναι ένας χώρος κοινωνικής και πολιτικής ζύμωσης, είναι ένας χώρος που μπορεί να φιλοξενήσει τους λαϊκούς αγώνες. Υπό αυτήν την έννοια, πρέπει να γίνει σαφές πως δεν χωρά σε μικροκομματικές σκοπιμότητες, βαθιά προδοτικές απέναντι στην υπόθεση της ανασυγκρότησης του λαϊκού κινήματος.

Με μπροστάρηδες και αποκλειστικούς εκφραστές τους συλλόγους, τα σωματεία, τα δεκαπενταμελή, τις επιτροπές κατοίκων, η μάχη όχι μόνο μπορεί να πάρει τη μορφή που αποκρύβει μεθοδικά το σύστημα πως έχει (τη μάχη ανάμεσα στη δημοκρατία και τον πολιτικό και κοινωνικό εκφασισμό του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού), μα και επί της ουσίας να κερδηθεί, αφήνοντας και τις απαραίτητες παρακαταθήκες. Κόντρα στην προσπάθεια να γίνει πλειοψηφική στην κοινωνία η συμμαχία  Μίχαλου – Σανιδά- Καρατζαφέρη και Κυβέρνησης που θέλει το άσυλο άντρο κουκουλοφόρων και γιάφκα τρομοκρατών. Το άσυλο είναι αναγκαία συνθήκη, για τη διατήρηση του χαρακτήρα του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου (αυτοδιοίκητος οργανισμός στα πλαίσια του οποίου παράγεται η μόρφωση και η έρευνα για όλη τη κοινωνία), και του ρόλου του στην κοινωνία, σαν ένα όργανο που μπορεί να λειτουργήσει προοδευτικά για αυτήν. Κι εδώ βέβαια θα είναι ολέθριο εάν το φοιτητικό κίνημα φανεί και πάλι συντεχνιακό στις στοχεύσεις του, αλλά αντίθετα οφείλει  να στοχεύει στην δωρεάν παιδεία για όλους, και στην κατάργηση κάθε ταξικού φραγμού στην εκπαίδευση. Με άλλα λόγια να προτάξει πως η παιδεία μιας χώρας είναι πάντα  ένα κοινωνικό αγαθό (και μπορεί να πάρει την τέλεια μορφή του ως τέτοιο σε ένα άλλο πολτικοοικονομικό σύστημα) που μπορεί να προσφέρει στην κοινωνική εξέλιξη, και όχι εμπόρευμα στα χέρια του κεφαλαίου, ένα μέσο της ιδεολογικής και πολιτικής του επιβολής στο λαό.

Στο ίδιο το φοιτητικό σώμα, το άσυλο πρέπει να γίνει κατανοητό πως είναι και κάτι ακόμη πολύ θεμελιώδες: Στο δημόσιο πανεπιστήμιο κάθε λειτουργία (διοικητική, επιμορφωτική και ερευνητική) πρέπει να καθορίζεται από τα υποκείμενα του, δηλαδή φοιτητές, καθηγητές και εργαζόμενους, έξω από οποιαδήποτε κρατική παρεμβολή με μοναδικό γνώμονα τις ανάγκες της κοινωνίας. Οφείλει να αναφέρεται και να εξυπηρετεί την κοινωνία, γι’ αυτό επιβάλλεται να λειτουργεί και ως χώρος πολιτικής ζύμωσης για την κοινωνία, όπως και συμβαίνει όλα αυτά τα χρόνια και αποτελεί σήμερα το μόνο κοινωνικό χώρο όπου υπάρχουν συλλογικές διαδικασίες και η συνδικαλιστική παρέμβαση δεν έχει ποινικοποιηθεί σε μεγάλο φάσμα (αν και έχουν πέσει οι πρώτες μηνύσεις π.χ στο Πανεπιστήμιο Θράκης- ενώ και  η εφαρμογή του νόμου πλαισίου ξεκίνησε, με το στήσιμο των πειθαρχικών συμβουλίων στην Πάτρα, στα Χανιά κ.α).

Η υπεράσπιση λοιπόν του ασύλου πέρα των άλλων σημαίνει υπεράσπιση όλων των δημοκρατικών λειτουργιών στο εσωτερικό κάθε ιδρύματος, και την αυτονομία άσκησης του κοινωνικού του ρόλου πέρα από το μακρύ χέρι του κάθε εισαγγελέα η υπουργού παιδείας ή δημόσιας τάξης (από αποφάσεις κεντρικής κατεύθυνσης και χαρακτήρα του πανεπιστημίου, έως την πιο παραμικρή απόφαση για το πότε θα δώσουμε εξεταστική, πότε ολοκληρώνεται η παράδοση της ύλης- κανείς έξω από την πανεπιστημιακή κοινότητα και ιδιαίτερα με τη συνδρομή της αστυνομίας δε μπορεί ν’ αποφασίζει για όλα αυτά).

Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗΣ- ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗΣ ΙΔΙΟΤΗΤΑΣ ΩΣ ΒΑΣΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΕΝΟΣ ΜΕΤΩΠΟΥ ΣΥΝΟΛΙΚΗΣ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ

Αποτελεί λοιπόν ζητούμενο η δράση των ΕΑΑΚ στις σχολές από εδώ και έπειτα να είναι τέτοια που να καθορίζει τις κοινωνικές εξελίξεις, στοχεύοντας στη συμβολή για τη συγκρότηση ενός παλλαϊκού μετώπου υπεράσπισης της εργασίας, της μόρφωσης, των δημοκρατικών θεσμών. Μέσα στις σχολές, ένα τέτοιο μέτωπο αντικειμενικά ξεκινάει με το να μπουν στο επίκεντρο οι φοιτητικές- σπουδαστικές ανάγκες, κάτι που μπορεί να συμβάλει στο να ανέβει το επίπεδο πολιτικοποίησης και δράσης και στις πιο «καθυστερημένες» από άποψη δικαιωμάτων και κινηματικών διαδικασιών σχολές και φυσικά στα ΤΕΙ.

Κατά την άποψη μας ο συνδετικός κρίκος, το νήμα που μπορεί να συγκροτήσει αυτό το μέτωπο αποτελεί η πάλη για την φοιτητική- σπουδαστική ιδιότητα και τη μέριμνα. Σήμερα ισοδυναμεί με μια κορυφαία μάχη. Αυτό γιατί είναι ξεκάθαρο πως η επίθεση που η κοινωνία ολόκληρη δέχεται έχει ως περιεχόμενο και κυρίαρχη κατεύθυνση το νεοφιλελεύθερο δόγμα που υποστηρίζει τη διάλυση κάθε κοινωνικής συλλογικότητας, και ειδικότερα κάθε κοινωνικής ιδιότητας. Τη διάλυση κάθε κοινού συμφέροντος ως βάσης αναφοράς. Να διαλύσουν κάθε ψήγμα τάξης ή κοινωνικού σώματος: Να ποιο είναι το όνειρο τους.

Στις αριστερές δυνάμεις μες στις σχολές αντιστοιχεί σήμερα ένα μεγάλο καθήκον: Η υπεράσπιση της φοιτητικής ιδιότητας ως κοινωνικής ιδιότητας, που εξαρτάται από την κοινωνία και την υπηρετεί. Η εκπόνηση ενός σχεδίου έκτακτης ανάγκης για την υπεράσπιση της ιδιότητας αυτής μπορεί και οφείλει να είναι στο επίκεντρο των μαχών από την πιο μικρή ως την πιο μεγάλη σχολή. Δεν νοείται, και δεν πρέπει να αφήνουμε να εννοείται κιόλας, πως οι σπουδαστές πληρώνουν για την μετακίνηση, την στέγαση, τη διατροφή και για τις υλικοτεχνικές  τους ανάγκες, την ίδια στιγμή που χαρίζουν 28 δις στα παράσιτα των τραπεζών.

Η πάλη για την κατάργηση του νόμου πλαισίου και για την επέκταση της δημόσιας παιδείας δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα. Δεν είναι ένα απλό πολιτικό σύνθημα ζύμωσης ούτε και μπορεί να είναι νικηφόρα όταν μένει στο επίπεδο του σχεδιασμού ή της ιδεολογίας ως αντιπαράθεση με το σύστημα, και τις παρατάξεις του. Αντίθετα, είναι η καθημερινή αμφισβήτηση του πρότυπου πρύτανη- Βοναπάρτη, που δήθεν εκπροσωπεί αντικειμενικά το τμήμα του γιατί εκλέχθηκε με τη συμμετοχή όλων των φοιτητών.

Με το κάλεσμα όλων των φοιτητών – σπουδαστών στις διαδικασίες των τμημάτων μπορούμε να καταργήσουμε έμπρακτα το ρόλο αυτό, επιβάλλοντας τα δικαιώματα του φοιτητικού σώματος. Μέσα από αυτήν τη διαδικασία μπορούμε να πιέσουμε στην κατεύθυνση να μην εφαρμοστούν πουθενά οι νέες διατάξεις, ώσπου να καταργηθούν.  Είναι η προάσπιση της φοιτητικής μέριμνας, η κατάκτηση της δωρεάν μετακίνησης, της δωρεάν σίτισης για όλους, η άμεση ανέγερση νέων φοιτητικών εστιών. Είναι η προσπάθεια σε κάθε σχολή να συγκροτηθούν γραφεία φοιτητών. Είναι η ζύμωση της ιδέας καθιέρωσης κοινωνικού μισθού για τους φοιτητές εφόσον το εύρος και ο χαρακτήρας της γνώση σήμερα έχει τόσο εξαρτηθεί από τους όρους παραγωγής.

Αυτή η μάχη είναι απαραίτητη επειδή:

α) Μπορεί να αποτελέσει την απαρχή για τη συγκρότηση πολλών άλλων τέτοιων μετώπων στην κοινωνία που να αναμετρηθούν με το σύστημα σε μια στέρεα πλατφόρμα υπεράσπισης της εργασίας, της κοινωνικής ασφάλισης, της δημοκρατίας .

β) Εξ αντικειμένου μπορεί να συγκροτήσει με τους πλέον δυναμικούς και συμμετοχικούς όρους τη συμμαχία κατ’ αρχήν μέσα στις σχολές μα και έξω απ’ αυτές εν συνεχεία, για την ολομέτωπη αναμέτρηση με τους νόμους που διαλύουν την δημόσια παιδεία, τις ελεύθερες διαδικασίες του φοιτητικού και σπουδαστικού κινήματος ,τα εργασιακά δικαιώματα.

Ακόμη περισσότερο, το φοιτητικό κίνημα με τις πρωτοπορίες του οφείλει να διεκδικεί για το σύνολο της εκπαίδευσης: Οφείλει μια συμμαχία με τους σπουδαστές των ΤΕΙ που απαξιώνονται, και καταργούνται επί της ουσίας εδώ και χρόνια, και σήμερα πιο ολοκληρωτικά (δεκάδες τμήματα σε όλη την χώρα σήμερα κλείνουν, ενώ οι υλικοτεχνικές υποδομές σε όλα τα ιδρύματα της χώρας είναι εξευτελιστικές, η καθηγητική απειλή του κοψίματος είναι πολλαπλάσια πιο υπαρκτή λόγω των αλυσίδων). Οφείλει να συναντηθεί με τους μαθητές (που απέδειξαν το Δεκέμβρη πως αποτελούν το πλέον ελπιδοφόρο κομμάτι της κοινωνίας) πάνω στη βάση της υπεράσπιση των ελευθεριών στα σχολεία, πάνω στη βάση για την κατάργηση της βάσης του 10.

Οφείλει να συναντηθεί με τους σπουδαστές των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, να παλέψει μαζί τους για το δικαίωμα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, για την αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων, της ιδιότητας του σπουδαστή και των ελευθεριών στη συνδικαλιστική δράση.

Να ποιες είναι οι κοινωνικές συμμαχίες της σύγκρουσης, ιδεολογικής και πολιτικής, που μπορούν να προβάλουν μια διέξοδο από τον εκπαιδευτικό, εργασιακό, κοινωνικό μεσαίωνα του νεοφιλελευθερισμού, στο δρόμο προς τη σοσιαλιστική προοπτική! Είμαστε υποχρεωμένοι να παλέψουμε άμεσα σε μια τέτοια κατεύθυνση.

Ένας τέτοιος αγώνας, πρέπει να έχουμε στο νου μας συνέχεια, είναι σε θέση να επιταχύνει εξελίξεις θετικές και κυρίως απαραίτητες για το σύνολο της κοινωνίας. Διανύουμε  μι α χρονική περίοδο όπου ο δικομματισμός έχει επανιδρυθεί με ακόμη πιο δεξιό πρόσημο, και η ακροδεξιά αυξάνει συνεχώς την επιρροή της στις πρωτοβουλίες κινήσεων για το σύστημα με τον κοινωνικό εκφασισμό να γίνεται πια στάτους στη σφαίρα της πολιτικής, της καταστολής, των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

ΠΟΙΟΙ ΞΕΒΟΛΕΥΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΦΕΕ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ;

Το σύνθημα ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΣΤΑ ΑΕΙ-ΤΕΙ, οφείλει να είναι στο επίκεντρο.

Η πάλη μας για τα προαναφερθέντα ζητήματα θα αναδείξει με τον πλέον αποφασιστικό τρόπο τον βαθιά εχθρικό ρόλο της ΔΑΠ που εδώ και χρόνια στηρίζει αποφασιστικά (είτε είναι η Ν.Δ. στην κυβέρνηση ,είτε το ΠΑΣΟΚ) όλες τις κατευθύνσεις διάλυσης της δημόσιας εκπαίδευσης και έχει πρωτοστατήσει ποικιλοτρόπως στην προσπάθεια για την κατάργηση της δημοκρατίας στις σχολές (στάση και προγραμματική της θέση για τις διαδικασίες των συλλόγων, το άσυλο, τη φοιτητική μέριμνα, την αλλαγή καταστατικού της ΕΦΕΕ, τις διαγραφές φοιτητών).

Αυτή η μάχη μπορεί μόνο να ξεσκεπάσει την ΠΑΣΠ που θέλει αλώβητη και με προδοτικό τρόπο να εμφανιστεί σαν αντιπολιτευόμενη δύναμη. Όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν κυβέρνηση στήριξε την νεοφιλελεύθερη πολιτική πιστά. Σήμερα απουσιάζει φυσικά από τις μάχες προσμένοντας σε μια ευχάριστη νηνεμία, ποντάροντας σε ένα απολίτικο φοιτητικό σώμα, και κυρίως στην ήττα του κινήματος (ακριβώς όπως και το ΠΑΣΟΚ)  που θα της επιτρέψει να αυξήσει τις δυνάμεις της. Προσβλέποντας να είναι οι αυριανοί διαχειριστές τάσσονται ανοιχτά υπέρ της αξιολόγησης, της κατάργησης του ασύλου κ.α.  Ας της αφαιρέσουμε το στρατηγικό χαρτί μεταφέροντας το πεδίο δράσης μες στις σχολές, και οξύνοντας την οποιαδήποτε διαπάλη στο εσωτερικό.

Αυτή η μάχη μπορεί να στριμώξει την Π.Κ.Σ. που πρωτοστατεί στη διάσπαση, την υπονόμευση των κινημάτων και των αγώνων, ενώ στην ουσία πολεμά (και παρά τις περί του αντιθέτου πομπώδεις διακηρύξεις) την οποιαδήποτε δυνατότητα σύνδεσης του φοιτητικού κινήματος με τους λαϊκούς αγώνες. Ας πλειοδοτεί σε συνθήματα και προγράμματα: Εμείς θα αποδείξουμε την αντίθεση της στη ζωντάνια και τον αληθινό, χειροπιαστό χαρακτήρα αυτών των διεκδικήσεων.

Αυτή η μάχη μπορεί να πιέσει σ’ ένα ξεκαθάρισμα της στάσης της ΑΡΕΝ που αλλάζει τη γραμμή της στο κίνημα, ανάλογα με τη δυναμική των συλλόγων. Γι’ αυτό και πρέπει ν’ αποδείξει εάν πρόκειται για μια δύναμη που θέλει να συμβάλλει στην ανατροπή ή απλώς καιροφυλακτεί να αποκομίσει από μια ανέξοδη αριστερή αντιπολίτευση. Πολύ δε μάλλον έπειτα από την επαίσχυντη στάση της πλειοψηφικής τάσης του Συνασπισμού στην  ΠΟΣΔΕΠ. Ας αποφασίσουν πια στο εσωτερικό τους με ποιον είναι: Με αυτούς που από τα αριστερά σιγοντάρουν τη νεοφιλελεύθερη επέλαση στην παιδεία, ή με το κίνημα που πάλεψε και θα εξακολουθήσει να παλεύει για δημόσια δωρεάν εκπαίδευση για όλο το λαό;

Τους νέους συσχετισμούς στην ΠΟΣΔΕΠ, δεν πρέπει να τους θεωρούμε παγιωμένους: Το επόμενο διάστημα, με την ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος μπορούμε να οξύνουμε τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της, και να την πιέσουμε να μη γίνει ολοκληρωτικά ένα δεκανίκι της κυβέρνησης (όπως το θέλει η νέα ηγεσία της). Η αρωγή της στο κίνημα στο προηγούμενο διάστημα ήταν πολύ χρήσιμη και σε αυτήν πρέπει να προσβλέπουμε και από εδώ και πέρα.

Η εμφάνιση της παράταξης του ΛΑΟΣ σε μια σειρά από σχολές πρέπει ν’ αντιμετωπιστεί με τη δέουσα προσοχή. Ο Φ.Ο.Σ. πρέπει να αναδειχτεί σα μια παράταξη που από θέσεις «αρχών» δε μπορεί να λογίζεται κομμάτι του φοιτητικού συνδικαλισμού. Ακριβώς επειδή είναι αντίθετος στο πνεύμα του καταστατικού της ΕΦΕΕ, επειδή είναι αντίθετος στην ίδια την έννοια των φοιτητικών συλλόγων, του δικαιώματος αυτών να έχουν όχι καν αποφασιστικό, μα οποιονδήποτε ρόλο στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Γι’ αυτό και απαιτείται η πολιτική του απομόνωση και κατάργηση, και όχι η αντιμετώπιση του με τη βία, πεδίο δόξης λαμπρόν άλλωστε για τους λοβιτούρες των πολιτικών του αφεντικών.

ΣΤΑΘΗΣ ΜΠΑΚΟΥΡΟΣ   –    ΑΝΤΡΕΑΣ  ΜΠΕΝΤΕΒΗΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: