Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Φεβρουαρίου 2009
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιαν.   Μαρ. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    232425262728  
  • Κατάλογος

ΑΓΩΝΕΣ ΜΕ ΣΤΟΧΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Posted by eamgr στο 15 Φεβρουαρίου, 2009

ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ= ΦΑΣΗ ΔΙΑΡΚΟΥΣ ΚΑΙ ΕΝΤΕΙΝΟΜΕΝΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Η κρίση που σαρώνει και απειλεί ολοκληρωτικά την κοινωνία θαναι διαρκής και εντεινόμενη .Διέξοδος στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού δεν υπάρχει.

Το κράτος του ούτε θέλει, ούτε είναι ικανό να πάρει κανένα μέτρο αντιμετώπισης των αιτιών της κρίσης. Αυτοπαραιτημένο με το δήθεν αντικρατισμό από οποιαδήποτε παραγωγικό ρόλο και διαρθρωμένο σε ρόλο μεσάζοντα-διαμεσολαβητή συμφερόντων και προμηθειών καθώς και σε μηχανισμό πολιτικής τρομοκρατίας της κοινωνίας, σ’ αυτά εξαντλεί την δράση του και τη πολιτική του παρέμβαση.

Όλα τα μέτρα που έχουν παρθεί και παίρνονται η εξαγγέλλονται οικονομικά και θεσμικά, όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν την κρίση, αλλά αντίθετα την ανατροφοδοτούν και την μεγεθύνουν οξύνοντας τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές της αιτίες.

ΓΙΑΤΙ:

  1. Τα τρις. εκατομμύρια δολάρια και ευρώ…που αντιστοιχούν στο 30% του Α.Ε.Π. κατ’ αναλογία περίπου για κάθε καπιταλιστικό κράτος, διατίθενται για την αποκατάσταση, ενίσχυση και επέκταση της χρηματιστηριακής λειτουργίας της οικονομίας και της κοινωνίας, που αποτελεί τον βασικό δημιουργό και αιτία της κρίσης.

  2. Απαξιώνουν πλήρως την εργασία και την αμοιβή της εργασίας καταστρέφοντας και περιθωριοποιώντας έτσι μαζικά, παραγωγικά και καταναλωτικά την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, πράγμα που αποτελεί και τη βασικότερη κοινωνική αιτία της κρίσης.

  3. Γενικεύουν και καθολικοποιούν την εργασιακή και κοινωνική ανασφάλεια καθιστώντας συνολικά την κοινωνία εν δυνάμει άνεργη, καθώς τα εργασιακά Γκουαντανάμο των νέων εργασιακών σχέσεων, ολοκληρώνονται με εργασιακά καθεστώτα τύπου ΜΙΧΑΛΟΥ και 70ωρα των ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ.

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΕΙ ΑΓΧΟΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ.

Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΝΑ ΤΗ ΚΑΝΕΙ ΔΙΕΞΟΔΟ ΓΙΑ ΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το εργασιακό καθεστώς ΜΙΧΑΛΟΥ μαζί με το 70ωρο των Βρυξελλών είναι ένα τρομακτικό αλλά καθόλου μακρινό ενδεχόμενο.

Εφαρμόζεται ήδη και μάλιστα παίρνει μαζικό χαρακτήρα διεθνώς και στη χώρα μας.

Δεν θαναι ούτε προσωρινό ούτε συγκυριακό καθεστώς.

Θα αποκτήσει μόνιμα χαρακτηριστικά καθορίζοντας συνολικότερα την αγορά εργασίας, το ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό σύστημα, τον ελεύθερο χρόνο. Το χειρότερο είναι ότι το καθεστώς αυτό γίνεται αποδεκτό με ιδεολογικούς όρους και πολιτικούς όρους από σημαντικά τμήματα της εργατικής τάξης, επειδή ακριβώς απουσιάζει η πολιτική προοπτική μιας άλλης διαχείρισης με αναφορά τα συμφέροντα και τις ανάγκες των δυνάμεων της εργασίας που να οδηγεί τη κοινωνία σε προοδευτική ανέλιξη.

Η κρίση αυτό το ζήτημα βάζει για απάντηση τόσο στο κοινωνικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο.

Η άθλια καθημερινότητα του νεοφιλελευθερισμού δεν αντιμετωπίζεται με τον δημοσιοσχεσίτικο κατατεμαχισμό της σε επιμέρους αθλιότητες αρμοδιότητας επιτροπών και τηλεπαρουσιαστών.

Αυτή η αντίληψη δεν δημιουργεί κίνημα αλλά αντίθετα εμπορευματοποιεί και την ιδία την αθλιότητα, ανοίγοντας την αντιμετώπιση της κρίσης σε πρόβλημα διατίμησης του μαϊντανού! Παρά τα οργανωτικοπολιτικά προβλήματα του εργατικού συνδικαλιστικού και λαϊκού κινήματος, υπάρχουν οι δυνατότητες προβληθούν και να διεκδικηθούν τα οικονομικά και θεσμικά εκείνα αιτήματα που δίνουν απάντηση στην αντιμετώπιση και το ξεπέρασμα της κρίσης του νεοφιλελευθερισμού, από τη σκοπιά της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας.

Υπάρχουν οι δυνατότητες, οι διαδικασίες που θα καθορίσουν αυτές τις διεκδικήσεις, αλλά και συνολικά το πλαίσιο των διεκδικήσεων να στηριχτούν πολιτικά με μια πολιτική πλατφόρμα εναλλακτικής αντινεοφιλελεύθερης διαχείρισης.

Μια πλατφόρμα που θα καθιστά εφικτές και πραγματοποιήσιμες τις λαϊκές διεκδικήσεις προωθώντας ταυτόχρονα τη δημοκρατική οργανωτικοπολιτική αναδιάρθρωση του λαϊκού κινήματος, ώστε να αντιστοιχεί στις κοινωνικές και πολιτικές ανάγκες αυτών των διεκδικήσεων και της αντινεοφιλελεύθερης διεξόδου.

ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ

Το πλαίσιο των διεκδικήσεων πρέπει να συγκροτείται στους παρακάτω τρεις άξονες

· Αμοιβή της εργασίας

· Όροι της εργασίας

· Διαχείριση του ελεύθερου χρόνου

· Κατεύθυνση και ποιότητα ανάπτυξης

Το εργατικό και λαϊκό κίνημα πρέπει να αντιπαρατεθεί  στην ιδεολογία της φτώχειας και στην πολιτική του πτωχοκομείου.

Οι διεκδικήσεις του πηγάζουν από τα δικαιώματα της εργασίας και όχι από την φιλανθρωπία του κεφαλαίου. Το πλαίσιο αυτό αναδείχνει ως θεσμικά και σαν άμεσα έκτατα μέτρα –αιτήματα για την αντιμετώπιση της κρίσης και την έξοδο από αυτή τα παρακάτω:

· Την άμεση αύξηση του μηνιαίου εισοδήματος κάθε εργαζόμενου της τάξης των 300 ευρώ

· Τον διπλασιασμό του επιδόματος ανεργίας και του χρόνου καταβολής του

· Την απαγόρευση της εκ περιτροπής εργασίας

· Η αμοιβή της διαθεσιμότητας να γίνει ίση με 80% των αποδοχών του εργαζόμενου

· Οποιαδήποτε απόλυση να έχει περιορισμένο χρονικό περιθώριο με ανώτερο τον χρόνο καταβολής του επιδόματος ανεργίας

· Την ποινικοποίηση της ανασφάλιστης και μαύρης εργασίας

· Το πάγωμα των αντιασφαλιστικών ρυθμίσεων του νόμου ΠΕΤΡΑΛΙΑ

· Την μετατροπή όλων των συμβάσεων εξαρτημένης εργασίας σε συμβάσεις μισθωτής εργασίας αορίστου χρόνου

· Η αμοιβή των συμβασιούχων, ενοικιαζόμενων να γίνετε με βάση τις συλλογικές συμβάσεις μέχρι την εξάλειψη αυτού του είδους της απασχόλησης.

Τα 28δις ευρώ που διαθέτει η κυβέρνηση για να στηρίξει και να επεκτείνει την χρηματιστηριακή λειτουργία της οικονομίας και της κοινωνίας δεν υπερκαλύπτουν μόνο το κόστος η τέτοια αξιοποίηση τους θα συμβάλει αποκλειστικά σε μια άλλη κατεύθυνση ανάπτυξης ποιοτικά και ποσοτικά της εσωτερικής αγοράς.

ΕΚΤΑΚΤΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ Γ.Σ.Ε.Ε – ΑΔΕΔΥ.

Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία εκφραστής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών του δικομματισμού ούτε θέλει ούτε μπορεί να προσανατολίσει το λαϊκό κίνημα σε μια τέτοια κατεύθυνση. Ακόμη και αν στα λόγια προβάλλει ορισμένες διεκδικήσεις, το κάνει για να χειραγωγήσει τις λαϊκές μάζες να εκτονώσει την οργή και τις αγωνιστικές διαθέσεις τους.

Το πλαίσιο και τα αιτήματα αυτά πρέπει να επιβληθούν στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία από τα κάτω, μέσα από μια συνεχή και σταθερή πολιορκία της από τις εργατικές και λαϊκές μάζες.

Η διεκδίκηση και κατάκτηση ενός ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ εργατών και υπαλλήλων με εκπροσώπηση και των οργανώσεων της νεολαίας αλλά και των πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων είναι μια θέση που μπορεί να συσπειρώσει ευρύτερες ταξικές και προοδευτικές δυνάμεις.

ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΑΥΤΗ ΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΣΥΜΒΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΕ ΑΝΑΛΟΓΕΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: