Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

Posted by eamgr στο 6 Ιανουαρίου, 2009

temponeras2009

Τεμπονέρα ζεις

Το σύνθημα «Τόσα χρόνια αγώνες λαού και νεολαίας το δρόμο τον δείχνει ο ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ», όχι μόνο μας προσκαλεί και μας προκαλεί στους δρόμους του αγώνα, αλλά να σκεφτούμε και να απαντήσουμε.

Να απαντήσουμε με σαφήνεια και ολοκληρωμένα, πως 18χρόνια μετά τη θυσία του Ν. Τεμπονέρα, μια κοινωνία επιτρέπει να αφαιρείται η ζωή ενός 15χρονου μαθητή κάτω από τους ίδιους ποιοτικά κοινωνικούς και πολιτικούς όρους.

Να απαντήσουμε με σαφήνεια και ολοκληρωμένα, για μια προοδευτική, ριζοσπαστική, δημοκρατική διέξοδο από τη βαθειά και εκφυλιστική κρίση που σαρώνει τον κόσμο του κεφαλαίου και με ειδικούς επιβαρυντικούς όρους τον νεοελληνικό κοινωνικό σχηματισμό.

Το ’90 η νεοφιλελεύθερη ομάδα της κεντροδεξιάς αρμενίζοντας στο σκάφος του «συμφιλιωτισμού» αναδείχνεται κυρίαρχη όχι μόνο στο μπλοκ της κεντροδεξιάς, αλλά και στη πολιτική ζωή. Στο ίδιο σκάφος με την βοήθεια προανακριτικών επιτροπών και ειδικών δικαστηρίων, ο άλλος πόλος του δικομματισμού βρίσκει το δρόμο της ακραιφνούς νεοφιλελεύθερης ανασυγκρότησης του. Έτσι στη δεκαετία του ’90 ο Μητσοτάκης θεμελιώνει και ο Σημίτης ολοκληρώνει το καθεστώς της νεοφιλελεύθερης οικονομικοπολιτικής διαπλοκής, της απαξίωσης της εργασίας και της περιφρόνησης κάθε δημοκρατικής λειτουργίας της κοινωνίας, για να παραδοθεί αυτή αιχμάλωτη και τρομοκρατημένη σε συνθήκες γενικευμένης εργασιακής και κοινωνικής ανασφάλειας το 2004, σε ένα κακέκτυπο Βοναπάρτη της δεξιάς και στους ρασοφόρους και μη αυλικούς του!

Το ’91 ο δάσκαλος Τεμπονέρας διεκδίκησε τη θέση του μαθητή καταθέτοντας γι’ αυτό τη ζωή του σπονδή στο παρακράτος, καθώς το μαθητικό ξέσπασμα της εποχής αποτέλεσε την τελευταία, μοναδική αλλά και ενιαία κοινωνική και ταυτόχρονα εν δυνάμει ΠΟΛΙΤΙΚΗ ουσιαστικά αντιπολίτευση στο καθεστώς του Μητσοτακικού νεοφιλελεύθερου τρόμου που επέλαυνε!

Ο μαθητής Αλέξανδρος το 2008 στο καθεστώς του δεξιού Βοναπάρτη δολοφονείται επειδή έτυχε να βρίσκεται σε μια στοχοποιημένη ιδεολογικά γειτονιά της Αθήνας.

Επειδή με την ιδιότητα του 15χρονου και μόνο (άρα εν δυνάμει κουκουλοφόρου) ήταν ύποπτος για την δημόσια τάξη και ασφάλεια.

Επειδή πιθανόν να ιεραρχούσε τις κοινωνικές αξίες αντίστροφα από τον δολοφόνο του.

Επειδή πιθανόν η αθωότητα των 15χρονων εξακολουθούσε να θεωρεί την αφαίρεση ζωής φόνο και το σπάσιμο της τζαμαρίας βλάβη. Αντίστροφα από τον σιδερόφρακτο εκπρόσωπο του πολιτικού προσωπικού του συστήματος που διαπαιδαγωγείται εκπαιδεύεται και μεταλλάσσεται συνειδησιακά για να θεωρεί το σπάσιμο της βιτρίνας φόνο και την αφαίρεση της ζωής πταισματική βλάβη!

Είναι η ίδια ιδεολογία της ζαρντινιέρας των εργασιακών Γκουαντανάμο τύπου Περάματος και Ελευσίνας με τις εκατόμβες των δολοφονημένων εργατών, της αθωωτικής απόφασης για την σωληνουργία Κορίνθου με τους 6 δολοφονημένους εργάτες.

Είναι η ίδια ιδεολογία του παράκεντρου κράτους που έστειλε σε κώμα στο Νοσοκομείο τη Γραμματέα του σωματείου καθαριστριών Κούνεβα, επειδή είχε τη γνώμη ότι οι καθαρίστριες είναι εργάτριες και όχι σκλάβες!

Είναι η ίδια ιδεολογία που όχι μόνο αθωώνει ποινικά και πολιτικά την οικονομικοπολιτική διαπλοκή αλλά φαίνεται να εισάγει και νέο αδίκημα στον ποινικό κώδικα: Το αδίκημα της αποπλάνησης της εξουσίας.

Είναι όλα αυτά μαζί, ιδεολογία των τρομοκοινωνιών του νεοφιλελευθερισμού που τείνουν να αναπαράγονται μόνο με αίμα και να αναζωογονούνται με την οσμή της καμένης ανθρώπινης σάρκας από τις έξυπνες βόμβες και τις »χειρουργικές» επεμβάσεις των πυροβόλων τους.

Αυτές οι κοινωνίες είναι που βρίσκονται σε βαθιά και διαλυτική κρίση. Κρίση όχι χρηματοπιστωτική η απλά οικονομική, αλλά καθολική κρίση των κυρίαρχων αξιών τους, των δομών τους , της λειτουργίας τους.

Στο πλαίσιο αυτών των κοινωνιών καμία διέξοδος δεν είναι δυνατή και για καμία πλευρά της κρίσης τους. Όπως απόδειξε η νεολαιίστικη εξέγερση πού ακολούθησε την δολοφονία του 15χρονού Αλέξανδρου το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα, δεν μπορεί να διασφαλίσει καν την απλή ομαλοποίηση με αστικοδημοκρατικούς κοινοβουλευτικούς όρους.

Γι’ αυτό σ’ όλα τα επίπεδα των κυρίαρχων δομών του καταφεύγει στην επίκληση της γενικευμένης καταστολής, την τρομοκρατία της οικονομικής κρίσης, του εκφασισμού των δημοσκοπήσεων, την αμφισβήτηση δημοκρατικών κατακτήσεων και ευρύτερης ιστορικής σημασίας κοινωνικών αγαθών, όπως το πανεπιστημιακό άσυλο. Ενώ ανιχνεύει και πάλι τους δρόμους των ειδικών δικαστηρίων, επειδή και νοιώθει και είναι ανίκανο να απαντήσει πολιτικά στα πελώρια προβλήματα της κρίσης.

Μετά το έτος της Siemens, το έτος των υποκλοπών της απαγωγής των ΠΑΚΙΣΤΑΝΩΝ, το έτος Βαρθολομαίου και Ζαχόπουλου, το έτος των ομολόγων, το έτος του Βατοπεδίου με κατάληξη τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή, έτη που συγκροτούν και περιγράφουν την πολιτεία και τις μεταρρυθμίσεις του Βοναπάρτη της κεντροδεξιάς, η κοινοβουλευτική ομαλοποίηση απαιτούσε αποκλειστικά παραίτηση της κυβέρνησης, εξ’ ολοκλήρου υπηρεσιακή κυβέρνηση και εκλογές. Όμως το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα, ούτε αυτή τη στοιχειώδη αστικοκοινοβουλευτική λειτουργία δεν μπορεί να διεκπαιρεώσει!

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ

Αν τα πολιτικά επίδικα που χρόνια προβάλει η αριστερά κάθε απόχρωσης είναι ικανοί και αναγκαίοι όροι για μια ριζοσπαστική δημοκρατική αλλαγή προς τον σοσιαλισμό, τότε η προοδευτική διέξοδος είναι δυνατή όταν και μέσα από τις διαστρεβλωτικές των διαθέσεων του λαού δημοσκοπήσεις φαίνεται ότι:

  • Ο δικομματισμός απορρίπτεται από την πλειοψηφία του λαού.
  • Η διαχείριση της κεντροδεξιάς απορρίπτεται από το 80% του λαού.
  • Η αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ από το 80% του λαού.
  • Η δημοσκοπική πολιτική επιρροή της αριστεράς σαν σύνολο, ξεπερνά το  25% και προσεγγίζει το 30% ειδικά στους κινηματικούς χώρους.
  • Το αυθόρμητο, διαμορφούμενο, κεντροαριστερό, δημοκρατικό ρεύμα φτάνει το 60%.

Τότε το ερώτημα είναι τι λείπει ώστε η αριστερή και προοδευτική διέξοδος να μην είναι άμεσα εφικτή αλλά ούτε μελλοντική προοπτική;

Απουσιάζει το κυριότερο. ενιαιοποιημένη πολιτική κατεύθυνση κίνησης των μεγάλων αυτών λαϊκών μαζών. Τα πιο πάνω πολιτικά επίδικα προϋποθέσεις της αριστεράς, είναι αποτέλεσμα του αυθόρμητου των λαϊκών μαζών, τα οποία η αριστερά ούτε σε μερικότερες εκφράσεις της ταξικής πάλης δεν μπόρεσε καν να αθροίσει πολύ περισσότερο να ενιοποιήσει. Το πολιτικό κενό δεν μπορεί αυθόρμητα να εκφραστεί σε κοινωνικοπολιτική συμμαχία.

Αυτό όμως είναι το ζητούμενο. Αυτό δεν μπορεί να προσφερθεί από το κοινωνικό αυθόρμητο, αυθόρμητα στην αριστερά. Αυτό οφείλει να το κατακτήσει για το λαό και με το λαό η αριστερά. Αυτός είναι ο ρόλος και η υποχρέωση της. Να μετασχηματίσει το πολιτικό κενό σε κοινωνικοπολιτική συμμαχία προοδευτικής διεξόδου.

Οι αντικειμενικοί όροι που συσσωρεύει η καπιταλιστική κρίση που εντείνεται και βαθαίνει κάνει αυτή τη διέξοδο επιτακτικό καθήκον, όχι μόνο για να μην ΕΠΑΝΙΔΡΥΘΕΙ ο δικομματισμός όπως το ’89-’90, αλλά και για να αποφύγει η εργατική τάξη, ο λαός και η νεολαία μια γενικευμένη ακραία αντιδραστική αναδίπλωση στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο σαν προϊόν της κεφαλαιοκρατικής κρίσης.

  • Η αποκατάσταση των απελευθερωτικών αξιών της εργασίας σαν κοινωνικής σχέσης και πέρα από τα όρια που καθορίζει ο νόμος της αξίας.
  • Η δημιουργική κοινωνική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου.
  • Ο εκδημοκρατισμός του γνωσιολογικού συστήματος της κοινωνίας με βάση τις απελευθερωτικές αξίες της εργασίας και όχι την κεφαλαιοποίηση της γνώσης.
  • Η ενίσχυση και μετεξέλιξη της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με άμεσοδημοκρατικούς θεσμούς παρέμβασης του λαού και της οργανωμένης κοινωνίας στον έλεγχο των εξουσιών στις διαδικασίες νομοθετικών πρωτοβουλιών και νομοθετικών αρμοδιοτήτων.
  • Η λειτουργική δημοκρατική αναδιάρθρωση της ίδιας της κοινωνίας.

Συνιστούν ένα πλαίσιο σύγκρουσης και αντιπαράθεσης κάθε αριστερής και προοδευτικής δύναμης ολόκληρης της κοινωνίας της εργασίας, με τη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική βαρβαρότητα που αρνείται κάθε προοδευτική κατάκτηση της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα.

Συνιστούν εξ αντικειμένου ένα πλαίσιο διαμόρφωσης μιας εναλλακτικής πρότασης εξουσίας που διεκδικεί ήδη με το δικό του αυθόρμητο τρόπο ο λαός και η νεολαία.

Η αριστερά οφείλει ν’ αποδείξει την υπάρξή της όχι μόνο με γενικές αναφορές στο κομμουνιστικό μανιφέστο ή με γενικές εκκλήσεις ενότητας που μπορούν να εκληφθούν και σαν υστερόβουλες στο αστικοκοινοβουλευτικό παιγνίδι, αλλά παρουσιάζοντας στο λαό την δική της ριζοσπαστική προοδευτική και δημοκρατικά ανατρεπτική πρόταση εξουσίας-διεξόδου από την απόλυτα και σ’ όλα τα επίπεδα επικίνδυνη κρίση που σαρώνει τις κοινωνίες του κεφαλαίου.

Το σύνθημα:
«Τόσα χρόνια αγώνες λαού και νεολαίας το δρόμο τον δείχνει ο ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ» επικαιροποιεί σταθερά και συνεχώς την ανάγκη για ριζοσπαστική, δημοκρατική, προοδευτική διέξοδο και για αυτό θα συνεχίσει ν’ αντηχεί σε κάθε αγωνιστική εκδήλωση του λαού και της νεολαίας.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 ΓΕΝΑΡΗ 6.00μ.μ, στα ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ

Ε.Α.Μ.          –         ΕΑΜ νεολαία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: