Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Απρίλιος 2008
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μαρ.   Μάι. »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    282930  
  • Κατάλογος

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2008

Posted by eamgr στο 30 Απρίλιος, 2008

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2008

ΝΑΙ ΣΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΚΦΑΣΙΣΜΟ

ΤΗΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

Εργάτες , εργάτριες , εργαζόμενοι , νέοι και νέες

Στο απόγειο της ιδεολογικής και πολιτικής κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού και εξαιτίας αυτής, ο κόσμος ολόκληρος ,άνθρωπος ,κοινωνία ,περιβάλλον βρίσκεται κάτω από την μεγαλύτερη καταστροφική απειλή που δημιούργησε ιστορικά η κεφαλαιοκρατία και οι κρίσεις της!

Τα φαινόμενα μιας απόλυτα ρευστής μεταβατικής φάσης είναι έκδηλα σε όλα τα επίπεδα τροφοδοτώντας με ανασφάλεια κάθε μικρό ή μεγάλο κοινωνικό σχηματισμό , αλλά και κάθε ατομικό άνθρωπο ξεχωριστά με την αμφισβήτηση του ρόλου του σαν δομικού στοιχείου της κοινωνίας.

Όλα αυτά αποτυπώνονται και αποκρυσταλλώνονται σε μια ολοκληρωτική ιδεολογία που υποκαθιστά τον άνθρωπο και τις ανάγκες του με την έννοια των αφηρημένων καθαρών χρηματιστηριακών αγορών και των λειτουργιών τους σαν δυνάμεων της κοινωνικής εξέλιξης.

Στις συνθήκες αυτές ,η παγκόσμια εργατική τάξη στρέφει το βλέμμα της και το μυαλό της , τις μνήμες της, στη ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ του ΣΙΚΑΓΟΥ το 1886, σε όλους τους μεγάλους ιστορικούς σταθμούς των αγώνων της τον 20ο αιώνα, για να επαναθεμελιώσει σήμερα τον 21ο αιώνα τον κοινωνικό και πολιτικό της ρόλο σαν υποκειμένου της ιστορίας.

Εργάτες , Εργάτριες

Η σημερινή παγκόσμια κατάσταση δεν είναι συγκυριακή, ούτε απλά ανάλογη ιστορικών κρίσεων της κεφαλαιοκρατίας. Έχει ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά ευρύτερα και βαθύτερα απ’ αυτές. Ο ιμπεριαλισμός με την παγκοσμιοποιημένη νεοφιλελεύθερη διαχείριση του , κινείται στα ακρότατα όρια ισχύος των ίδιων των νόμων της καπιταλιστικής αναπαραγωγής, με ανάλογες προσαρμογές στις οικονομικές κοινωνικές σχέσεις αλλά και σ’ ολόκληρο το κοινωνικό και πολιτικό εποικοδόμημα.

Βαθιές και ποιοτικές τροποποιήσεις στο περιεχόμενο και τις μορφές κατανάλωσης της εργατικής δύναμης , όπως και στο περιεχόμενο , την μορφή , την άσκηση και λειτουργία της κεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας , συνιστούν ένα νέο κοινωνικό καταμερισμό εργασίας , στον οποίο η εργασία με την μισθωτή μορφή της και διαμέσου αυτής , απαξιώνετε πλήρως σαν όρος συμμετοχής στη διανομή του κοινωνικού προϊόντος του ατομικού εργάτη.

Ο νεοφιλελευθερισμός αρνείται , αναιρεί την μισθωτή εργασία για να αναιρέσει κάθε απελευθερωτικό στοιχείο που περιείχε η μισθωτή μορφή της για την ίδια την εργασία , αλλά και για τον ατομικό εργάτη.Ο πλήρης και ολοκληρωτικός καταναγκασμός του ατομικού εργάτη οικονομικά , κοινωνικά , πολιτικά , ιδεολογικά , είναι το περιβάλλον της πιο αποδοτικής κατανάλωσης της εργατικής δύναμης , το περιβάλλον του μέγιστου κέρδους , των αφηρημένων χρηματιστηριακών αγορών , που πρέπει να λειτουργούν ακόμη και σε συνθήκες πλήρους κοινωνικής και βιολογικής απονέκρωσης !

Ο νεοφιλελευθερισμός δίνει έτσι τη δική του απάντηση ακόμη και στο σύνθημα του αναρχισμού «Όχι στη μισθωτή δουλειά», κάνοντας την εργασία απλά ΔΟΥΛΕΙΑ χωρίς επιθετικούς προσδιοριστικούς ορισμούς!!!

Η συντριβή του κράτους Πρόνοιας που διαρθρώθηκε τις περιόδους της πιο ώριμης μισθωτής εργασίας σαν βασικής κοινωνικής σχέσης της καπιταλιστικής αναπαραγωγής συντελέστηκε με την συντριβή των απελευθερωτικών χαρακτηριστικών που περιείχε η μισθωτή εργασία , στην αντιπαλότητα της με το κεφάλαιο στα πλαίσια του νόμου της αξίας με την διεκδίκηση μέρους της απλήρωτης εργασίας , από την εργατική τάξη.

Η συντριβή του κοινωνικού κράτους και η αναίρεση από το κεφάλαιο των απελευθερωτικών χαρακτηριστικών της μισθωτής εργασίας δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα της ωμής καταστολής του αστικού κράτους. Ήταν και είναι αποτέλεσμα και της πολύχρονης ιδεολογικής παρέμβασης του νεοφιλελευθερισμού στην κοινωνία και στην ίδια την εργατική τάξη. Πολιορκούμενη μάλιστα από έναν ασύμμετρο καταναλωτισμό του παρασιτισμού ,σε στρώματα της κοινωνίας και της εργατικής τάξης δημιουργείται μια εχθρική συνείδηση στην εργασία, με σοβαρές συνέπειες στην εργατική αλληλεγγύη και την αποτελεσματικότητα των αγώνων των εργαζομένων στον κατακερματισμό τους , στην έλλειψη πολιτικού προσανατολισμού.

Εργάτες Εργάτριες

Οι μεγάλοι αγώνες της εργατικής τάξης της χώρας μας και των άλλων εργαζόμενων στρωμάτων για τη δημόσια κοινωνική ασφάλιση αποτέλεσαν μια συνολικότερη αντίθεση στο νεοφιλελευθερισμό και τη βασική σήμερα πολιτική δύναμη διαχείρισης του , την κεντροδεξιά.

Το μέτωπο της κοινωνικής αντιπολίτευσης που συγκροτήθηκε μπορούσε να έχει αναδειχθεί νικηφόρο στη συγκεκριμένη μάχη , αν δεν υπονομευόταν πολύπλευρα πολιτικά από τις ίδιες εκείνες τις δυνάμεις που είχαν την ιστορική υποχρέωση να εξασφαλίσουν την πολιτική στόχευση και ενοποίηση του ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και τις σταθερά και συνεχώς κλιμακούμενες επιθέσεις του.

Εκτός από τη σοσιαλδημοκρατία που επενδύει για την πλέρια κεντροφιλελεύθερη ανασυγκρότηση της στην διαλυτική ήττα του εργατικού και λαϊκού κινήματος και η αριστερά στο μεγαλύτερο φάσμα της επέλεξε να διαχειριστεί κοινοβουλευτικά την ήττα του λαού , από το να «διακινδυνεύσει» μια πολιτική νίκη απέναντι στην κυβέρνηση της Ν.Δ.

Έτσι η εργατική τάξη στερήθηκε τη μέγιστη δυνατή συγκέντρωση λαϊκών δυνάμεων στη κρίσιμη μάχη , ενώ αντί να αμφισβητηθεί η πολιτική πρωτοβουλία της κυβέρνησης αυτή απόκτησε αριστερά πολιτικά στηρίγματα στην ολομέτωπη επίθεση .Οι αιτίες για αυτό είναι βαθύτερες.

Η αριστερά αρνείται ουσιαστικά μια πρόταση πολιτικής διεξόδου που θα βασίζεται σε μια κοινωνικοπολιτική συμμαχία στην οποία θα διεκδικεί η ίδια την ηγεμονία με ιδεολογικούς και πολιτικούς όρους.

Εγκαλεί τη σοσιαλδημοκρατία ενώ η ίδια έχει σχεδόν πλήρως μεταλλαχτεί σε σοσιαλδημοκρατία δημιουργώντας για αυτό άλλοθι με βερμπαλισμούς για αντικαπιταλιστικά και αντιιμπεριαλιστικά μέτωπα χωρίς όμως να αγγίζει στο ελάχιστο την ουσία του ιμπεριαλισμού και της κεφαλαιοκρατίας στις σημερινές νεοφιλελεύθερες μορφές τους.

Η υπόκλιση ολόκληρου του φάσματος της αριστεράς στον εθνικισμό και τις δορυφορικά ιμπεριαλιστικές τάσεις της άρχουσας τάξης που συγκροτούν τη στρατηγική της στο Βαλκανικό μέτωπο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών , είναι χαρακτηριστική της κατάστασης της αριστεράς.

Το «ΒΕΤΟ» , το «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ» , η «ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ» με το ρωσικό ιμπεριαλισμό αναδείχθηκαν σε αποφασιστικά πολιτικά όπλα του νεοφιλελευθερισμού και της κεντροδεξιάς , για κυριαρχία στις πολιτικές εξελίξεις χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο την αριστερά.

Η «εθνική ενότητα» και «ομοψυχία» είναι η πλατφόρμα της συγκυρίας του νεοφιλελευθερισμού για να ανανεωθεί ταυτόχρονα από Αλμούνια και Αλογοσκούφη η νέα επίθεση στην εργατική τάξη και το λαό.

Την ώρα που η χώρα διαμορφώνεται σε ασθενικό κρίκο της παγκόσμιας νεοφιλελεύθερης αλυσίδας εγκλωβισμένοι στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς που περνούν σε νέα φάση για την κατάκτηση της ιμπεριαλιστική ηγεμονίας στην ΕΥΡΩΠΗ , η αριστερά αρνείται τον ιστορικό ανατρεπτικό της ρόλο.

Η κεντροαριστερά ξορκίζεται από την αριστερά επειδή ο μοναδικός δρόμος που την κατανοεί , είναι η αστικοκοινοβουλευτική διαδικασία και οι συμφωνίες κορυφής των διαμεσολαβητικών κομματικών μηχανισμών.

Όμως το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο της κατοχής ήταν κεντροαριστερά.

Η κοινωνικοπολιτικής της ηγεμονία είχε κατακτηθεί από την εργατική τάξη και την αριστερά , για αυτό γιγαντώθηκε στον αντιφασιστικό αγώνα . Στη Βάρκιζα το Ε.Α.Μ. το οδήγησε η πολιτική του ηγεμονία και όχι η κεντροδημοκρατικές του δυνάμεις , που στο τέλος εγκάλεσαν μάλιστα την αριστερά για τον ενδοτισμό της , ανεξάρτητα από τη μετέπειτα πορεία τους.

Σήμερα κανείς και περισσότερο ο λαός δεν ζητάει από την αριστερά να γίνει τσόντα και συμπλήρωμα μιας διαχείρισης χρηματιστών , τραπεζιτών και μεσαζόντων εμποροτοκογλύφων.

Αυτό που διεκδικεί ο λαός είναι η πολιτική διέξοδος της αριστεράς , καθώς μέσα από την πάλη του κατανοεί ότι έχουν υπερσυσσωρευτεί οι αντικειμενικοί όροι για ριζικές , δημοκρατικές , ανατρεπτικές αλλαγές στην κοινωνία και το πολιτικό σύστημα.

Αυτό που είναι φανερό είναι ότι σήμερα η κοινωνία βρίσκεται πιο μπροστά απ’ τους πολιτικούς της εκπροσώπους . Το υποσημειώνουν αυτό με καταλυτικό τρόπο οι μεγάλοι αγώνες της νεολαίας , της εργατικής τάξης , των εργαζόμενων παραγωγικών στρωμάτων της κοινωνίας στη μάχη για τη δημόσια κοινωνική ασφάλιση. Θα το διατρανώσουν και στις επόμενες σκληρές μάχες που έρχονται.

ΨΗΛΑ ΤΙΣ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ.

ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

ΜΑΣ ΕΜΠΝΕΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ


ΕΑΜ ΕΑΜνεολαία


eamgr.wordpress.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: