Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

  • Κατηγορίες

  • Πρόσφατα

  • Τρέχον μήνας

    Μαρτίου 2008
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.   Απρ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Κατάλογος

Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΗ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

Posted by eamgr στο 17 Μαρτίου, 2008

Η κρίση στη Βαλκανική (χερσόνησο του Αίμου,) που βρίσκεται σε ιδιαίτερη έξαρση στις μέρες μας, αλλά εξελίσσεται με ένταση τα τελευταία 20 χρόνια, έχει αναμφίβολά τις ιστορικές της καταβολές στους όρους αποδόμησης της οθωμανικής φεουδαρχίας (αυτοκρατορίας). Στα πλαίσια αυτής της αποδόμησης, που καθόρισαν τελικά οι συσχετισμοί δύναμης, οι επιδιώξεις και οι ισορροπίες των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων της εποχής με κυρίαρχο το ρόλο της εγγλέζικης αποικιοκρατίας, αναδύθηκαν ως έθνη-κράτη οι διάφοροι Βαλκανικοί κοινωνικοί σχημστισμοί.

Οι διάφορες ιδιαιτερότητες των λαών της Βαλκανικής, εθνικές και άλλες, προσαρμόστηκαν έτσι ώστε να διαμελιστεί η Βαλκανική γεωγραφικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτισμικά, με τρόπο που να αντιστοιχεί στις ανάγκες της αποικιοκρατίας σε μια ευρωπαϊκή έκδοσή της για την περιοχή.

Η εξέλιξη του Βαλκανικού Κοτζαμπασισμού

Αυτό καθόρισε και την εθνική συνείδηση και υπόσταση των ιθυνουσών ομάδων των αναδυόμενων εθνών-κρατών με την οποία «διεκδίκησαν» την ένταξή τους στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο «καταμερισμό εργασίας».

Ο γνωστός μας ΚΟΤΣΑΜΠΑΣΙΣΜΟΣ με τις ιδιαίτερες βέβαια εκφράσεις του στα Βαλκανικά οθωμανικά φέουδα, αλλά με το ίδιο οικονομικο-κοινωνικό του περιεχόμενο, σαν τελευταίο σκαλί της άρχουσας τάξης του οθωμανικού φεουδαρχισμού, μετεξελίχτηκε – με τη δοτή χειραφέτησή τους απ’ αυτόν – σε άρχουσες τάξεις των Βαλκανικών λαών, συγκροτώντας την κυρίαρχη ιδεολογία γύρω από την αρχή της εθνοφυλετικής καθαρότητας και του τελεολογικού της περιεχομένου!

Η εθνοφυλετική καθαρότητα προβλήθηκε από τις άρχουσες τάξεις των νεοαναδυόμενων εθνών – κρατών σαν την κυρίαρχη αξία και συνεκτική δύναμη των νέων κοινωνικών σχηματισμών, γιατί αυτό δικαιολογούσε την αναγκαιότητα της ιστορικής τους εμφάνισης, εξυπηρετούσε την κυριαρχία τους και αναπαρήγαγε τους όρους εξουσίας τους, το καθεστώς προστασίας της αποικιοκρατικής λειτουργίας τους.

Ο εθνοφυλετισμός όσο πιο αποκαθαρμένος είναι από τις ιστορικές εξελίξεις και τα γεγονότα, τόσο πιο αποδοτικός είναι για τις κυρίαρχες τάξεις καθώς αναπτύσσει – μέχρι τα ακραία όριά του – τον ανταγωνισμό των λαών, την εξαφάνιση του ενός από τον άλλον.

Η ιστορία δεκάδων αιώνων πριν και μετά τις ιστορικές αναφορές κάθε άρχουσας τάξης, διαγράφεται από ένα ιστορικό εκλεκτικισμό πού όσο πιο γελοίος είναι, τόσο πιο δύσκολα αντιμετωπίζεται.

Αυτός ο ιστορικός εκλεκτικισμός προώθησε τις πρακτικές εθνοκάθαρσης σε κάθε γωνιά της Βαλκανικής για να εξυπηρετήσει την αποικιοκρατική ουσιαστικά συγκρότησή της, που αναπαράγεται και σήμερα αλλά με τους νεοφιλελεύθερους όρους!

Αυτός ο ιστορικός εκλεκτικισμός, οδηγεί τον κ. Ζουράρι να θεωρεί τη θεία του, αδελφή της γιαγιάς του Μεγαλέξαντρου και τον αντίστοιχό του Ζουράρι Μακεδόνα του Βαρδάρη να επικαλείται τα γονίδια του αρχαίου Ιλλυριού, προβάλλοντας πάνω σ’ αυτά προαιώνια ιδιοκτησία!

Για τον πρώτο όποιος κατοίκησε την Μακεδονία δεν μπορεί νάναι παρά μόνο Έλληνας, ενώ για το δεύτερο μόνο Μακεδόνας και πάντως όχι Έλληνας!

Τα κομμάτια της ιστορίας και της πραγματικότητας που δεν συμφωνούν με τη μιά ή την άλλη άποψη, πρέπει να εξαφανιστούν και επειδή η ιστορία εξαφανίζεται μόνο αν εξαφανιστούν οι άνθρωποι, η εθνοκάθαρση αναλαμβάνει να λύσει το πρόβλημα της ιστορίας.

Ο Ελληνορθόδοξος φονταμενταλισμός

Ο ιστορικός εκλεκτικισμός του Ελληνορθόδοξου φονταμενταλισμού, που διαμόρφωσε την κυρίαρχη ιδεολογία του υπό ανάδυση νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού σαν διαδόχου της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, ήταν το πιο προωθημένο εργαλείο – όπλο του αποικιοκρατικού ουσιαστικά διαμελισμού της Βαλκανικής. Τελικά βέβαια δεν ήταν και δεν είναι ούτε ορθοδοξία ούτε ελληνισμός.

Χρησιμοποιώντας τον ελληνισμό με όρους εθνοφυλετικής καθαρότητας, αχρήστευσε τη θρησκευτική ομοδοξία σαν στοιχείο όσμωσης των Βαλκανικών λαών και χρησιμοποιώντας την ορθοδοξία, ανακήρυξε σε εχθρό του ελληνισμού κάθε ετερόδοξο πληθυσμό, ακόμη και αν είχε με τους έλληνες μακρόχρονους κοινούς αγώνες ενάντια στην οθωμανική φεουδαρχία.

Ο Ελληνισμός από προωθητική δύναμη μιας νέας πολιτισμικής ενότητας των λαών της Βαλκανικής, χρησιμοποιήθηκε σαν στοιχείο διαίρεσης και αντιπαράθεσής τους, όπως ακριβώς και ο μεγαλοιδεατισμός και ο σωβινισμός που προβάλλουν οι ανταγωνίστριες άρχουσες τάξεις των νέων Βαλκανικών κρατών.

Ο μεγαλοϊδεατισμός του Ελληνοορθόδοξου φονταμενταλισμού δέχτηκε ισχυρό πλήγμα με τη σαρωτική ήττα του 1897, πράγμα που οδήγησε στην αμφισβήτησή του από σημαντικά τμήματα της κορυφαίας διανόησης: Παλαμάς, Σικελιανός … Όμως η επικυριαρχία του δεν θίχτηκε καθώς το καθεστώς της προστασίας ανανεώθηκε, επεκτάθηκε και βάθυνε μετά απ’ αυτή την ήττα.

Ενσωματώθηκε τελικά και στην αστικοδημοκρατική επανάσταση του Βενιζελισμού για να οδηγήσει σε μια ακόμη πιο τραγική ήττα, τη μικρασιατική καταστροφή. Γιατί αυτό που καθόρισε αυτή την ήττα, δεν ήταν στρατιωτικοί λόγοι, ούτε πολιτικά λάθη συγκυριακά. Ήταν η στρατηγική του ελληνορθόδοξου φονταμενταλισμού,, πλήρως εξαρτημένου από τον επικυρίαρχο αγγλικό ιμπεριαλισμό, και η συμμαχία του με τις δυνάμεις της οθωμανικής φεουδαρχίας ενάντια στις δυνάμεις της αστικής επανάστασης στην Τουρκία.

Δυστυχώς και σήμερα ο ελληνορθόδοξος φονταμενταλισμός με νεοφιλελεύθερο δορυφορικό ιμπεριαλιστικό μανδύα, διαμορφώνει τη στρατηγική της χώρας στα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων για μια νεοαποικιοκρατική δόμηση της Βαλκανικής.

Η Ελλάδα και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας

Το ανατολικό ζήτημα στο βαλκανικό του μέτωπο αναπαράγεται από την αμφισβήτηση και την αναίρεση των αποτελεσμάτων όλων των κοσμοϊστορικών γεγονότων και εξελίξεων του 20ου αιώνα. Βαλκανικοί πόλεμοι, 1ος παγκόσμιος πόλεμος, Οκτωβριανή επανάσταση, 2ος παγκόσμιος πόλεμος με κεντρικό θέατρο το γεωπολιτικό χώρο της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Στη βίαιη αποδόμηση της Γιουγκοσλαβίας που γενίκευσε την αστάθεια και την κρίση στη Βαλκανική, η άρχουσα τάξη της Ελλάδας έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο!

Προηγήθηκε ακόμη και από τους Αμερικάνους ανοίγοντάς τους το δρόμο με την συμφωνία Γκένσερ – Μητσοτάκη, που επέβαλλε την απόσπαση Κροατίας – Σλοβενίας προς όφελος της γεωπολιτικής επιρροής του Γερμανικού ιμπεριαλισμού.

Αυτή η συμφωνία Γκένσερ – Μητσοτάκη ενεργητικά ή παθητικά φαίνεται να είχε την αποδοχή της ιθύνουσας πολιτικής ομάδας του Βελιγραδίου υπό τον Μιλόσεβιτς. Ακόμη πιο πέρα, η συμφωνία αυτή αποτέλεσε και τη βάση της συμμαχίας του Μιλόσεβιτς με το μεγαλοσέρβικο εθνικισμό καθώς η Σερβία χωρίς την Κροατία – Σλοβενία, θάταν η αναμφισβήτητα ηγεμονική δύναμη της ΝΕΑΣ Γιουγκοσλαβίας, που κατά τον Μιλόσεβιτς, θα περιελάμβανε τα ¾ του γεωγραφικού χώρου της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Έτσι ο νεοφιλελευθερισμός που ραγδαία διαμορφωνόταν σε παγκόσμιο σύστημα, η Αμερικάνικη στρατηγική που διαμορφώθηκε για να υπερκεράσει και τις ηγεμονικές βλέψεις της Γερμανίας αλλά και να προλάβει τις μελλοντικές απαιτήσεις και επιρροή της Ρωσίας, είχαν καταδικάσει και την παλιά και τη νέα Γιουγκοσλαβία σε αφανισμό. Η Βαλκανική μπήκε σε μια μακροχρόνια αστάθεια με τους διάφορους εθνικισμούς ν’ αποτελούν τις βασικές εφεδρείες του ιμπεριαλισμού και των ανταγωνισμών του. Παρά τους ισχυρισμούς Σημίτη (άλλοθι της άρχουσας τάξης) ότι η Ελλάδα δεν ήταν μέρος του προβλήματος και δεν είχε λόγο να γίνει, η άρχουσα τάξη της χώρας όχι μόνο ήταν ιστορικά μέρος του προβλήματος, αλλά και δημιουργός του στη νέα συγκυρία.

Η στρατηγική της διαμορφώθηκε από το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα στη βάση ότι η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ήταν το συμφέρον της ελληνικής πλευράς γιατί η Ελλάδα θάμενε χωρίς ανταγωνιστή και κυρίαρχη δύναμη στη χερσόνησο του Αίμου, με δοσμένη μάλιστα την «ισχυρή» της θέση στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτή η θέση έδωσε τη μυστική συμφωνία Γκένσερ – Μητσοτάκη. Αυτή η θέση εκφράστηκε ανοικτά από την κυβέρνηση Σημίτη δια στόματος Α. Τσοχατζόπουλου -υπουργού άμυνας στην εποχή της Αμερικονατοϊκής επέμβασης -με την δήλωση: «Η Ελλάδα δεν έχει να φοβάται από την αποδυνάμωση της Γιουγκοσλαβίας, αντίθετα αυτό ισχυροποιεί τη θέση της στην περιοχή…» Με αυτή τη θέση η κυβέρνηση Σημίτη κατέστησε την χώρα στρατιωτικό- πολιτικό προγεφύρωμα της πιο βάρβαρης πολεμικής επίθεσης του ιμπεριαλισμού ενάντια στο Σέρβικο λαό και όχι μόνο!

Σταθερά στην υπηρεσία των Αμερικάνων

Μ’ αυτή τη θέση πρωτοστάτησε και η κυβέρνηση Καραμανλή στο γεωγραφικό ακρωτηριασμό της Σερβίας όπως ο ίδιος δήλωσε δημόσια με την πραξικοπηματική αναγνώριση της ανεξαρτησίας τού Κοσόβου από την Ευρωπαϊκή Ένωση(ευρωπαϊκά στρατεύματα, ευρωπαίος πολιτικός διοικητής, χωρίς διεθνή νομιμοποίηση και ενάντια στις ίδιες τις αποφάσεις του ΟΗΕ).

Το ότι με την θέση της αυτή η κυβέρνηση Καραμανλή βάζει ζήτημα εθνικών συνόρων στη Βαλκανική, άρα και των ελληνικών, με όρους της πριν των Βαλκανικών πολέμων περιόδου, είναι σύγχρονη πατριωτική πολιτική!!

Σ΄ αυτή την πολιτική η κυβέρνηση Καραμανλή ανάγκασε να συμφωνήσει εν μέρει και την Κυπριακή ηγεσία που είχε διακηρυγμένη θέση βέτο για την αναγνώριση του ΚΟΣΟΒΟΥ από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Καθώς ΚΟΣΟΒΟ και ΚΥΠΡΙΑΚΟ παραλληλίζονται σαν διεθνή προβλήματα, η Κυπριακή αντιπροσωπία επέλεξε τελικά την αποχή, για να μην μπλοκαριστεί η αναγνώριση!

Το νεοφιλελεύθερο παρακλάδι του ελληνορθόδοξου φονταμενταλισμού και προκάλεσε και ενίσχυσε τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Γιουγκοσλαβία και τη Βαλκανική, ενώ το ακραίο εθνικιστικό και εκκλησιαστικό παρακλάδι ενίσχυσε και υποδαύλισε υλικά και ηθικά το μεγαλοσέρβικο εθνικισμό ενάντια στις δυνάμεις που υπεράσπιζαν την θέση μιας ενωμένης πολυεθνικής Γιουγκοσλαβίας. Νομοτελειακά και τα δύο συγκλίνουν στον ίδιο στόχο.

Ο ιστορικός εκλεκτικισμός, ο μεγαλοϊδεατισμός, ο εθνικισμός, ο ιμπεριαλιστικός μιμητισμός και πολιτικός εμπειρισμός συναγωνίζονται σε ακροβατισμούς και γελοιότητα.

Ακροβατισμοί όμως που οδηγούν το λαό σε υπαρξιακά αδιέξοδα. Ένα λαό που μπορεί και πρέπει νάναι περήφανος για την πραγματική ιστορική του διαδρομή και όχι βέβαια για την πλαστογραφημένη ιστορία που έγραψε ή άρχουσα τάξη γι’ αυτόν, χωρίς αυτόν και ενάντια σ’ αυτόν.

«Αν δεν υπήρχαν τα Σκόπια, θα έπρεπε να τα επινοήσουμε» δήλωναν με ιμπεριαλιστική κομπορρημοσύνη πολιτικοί και επιχειρηματικοί κύκλοι του συστήματος από την εποχή της απόσχισής των Σκοπίων από τη Γιουγκοσλαβία.Θεωρούσαν και θεωρούν ακόμη τα Σκόπια προνομιακό χώρο γεωπολιτικής επιρροής της Ελλάδας. Αντί γι αυτό, μετά από 15 χρόνια οικονομικής «κατάκτησης» και πολιτικής επιρροής οι σοβινιστικοί κύκλοι των Σκοπίων θέτουν ουσιαστικά θέμα εθνικών συνόρων της Ελλάδας με την παρακίνηση και ενίσχυση των ιμπεριαλιστικών διαμεσολαβήσεων στις οποίες βασίζονται τόσο τα Σκόπια όσο και η Αθήνα.

Η κυβέρνηση Καραμανλή ,συγκεράζοντας τη θέση περί οικονομικής κατάκτησης των Σκοπίων του νεοφιλελευθερισμού και τις αλυτρωτικές θέσεις του ακραίου εθνικισμού, προβάλλει τη θέση του γεωγραφικού Μακεδονικού προσδιορισμού των Σκοπίων συνδυάζοντάς τον μάλιστα με ΒΕΤΟ για την ένταξή τους σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε.

Τη θέση, αυτή με διαφοροποιήσεις ήσσονος σημασίας, αποδέχθηκε ολόκληρη η δημοκρατική κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, μαζί δυστυχώς και η αριστερά.

Μ’ αυτό όμως η αριστερά αποδέχθηκε ουσιαστικά και τις διαχρονικές ευθύνες της στρατηγικής της άρχουσας τάξης και τις ευθύνες για τις όποιες εξελίξεις στο μέλλον.

Η αριστερά όχι μόνο δεν έπρεπε να συμφωνήσει, αλλά έπρεπε να αρνηθεί και την ενημέρωση από την υπουργό εξωτερικών εφόσον είχε προηγηθεί η θέση της κυβέρνησης στην Ε.Ε. για το ΚΟΣΟΒΟ. Να εγκαλέσει την κυβέρνηση στην Βουλή για ενημέρωση.

Η κυβέρνηση δεν ενημέρωνε, έψαχνε πολιτικούς συνένοχους μέσα από τη διαδικασία «ενημέρωσης» πράγμα που απόδειξε «κομίζοντας» το έγγραφο Νίμιτς στο Βήμα ώστε κανείς πολιτικός αρχηγός να μην μπορεί ν’ αρνηθεί την εξολοκλήρου γνώση του (οι κομιστές έχουν ειδική θέση στην κεντροδεξιά πολιτική διαχείριση ακόμη και σε θέματα εξωτερικής πολιτικής!).

Το ΒΕΤΟ ελιγμός υποταγής στον Ιμπεριαλισμό

Πόσο όμως σοβαρή και σε όφελος ποιανού είναι συνολικά η θέση «εθνικής ομοψυχίας» που προβάλλει η κυβέρνηση;

1. Αν ο γεωγραφικός προσδιορισμός είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για να αναδυθεί ένα έθνος-κράτος στην ιστορία, τότε η κυβέρνηση έχει σκοπό να κάνει την Ελλάδα τόσα κράτη όσες είναι οι γεωγραφικές διοικητικές της περιφέρειες!!!

2. Ο γεωγραφικός προσδιορισμός σε αντιδιαστολή μάλιστα με τον εθνολογικό προσδιορισμό (κατοικούν στη Μακεδονία αλλά δεν είναι Μακεδόνες), θεσμοθετεί και διαιωνίζει την εχθρότητα ανάμεσα στους δύο λαούς. Την οδηγεί στα πιό ακραία όρια, αφού ο εθνολογικός προσδιορισμός παραμένει το ζητούμενο της εθνικής αποκατάστασης.

3. Ο αλυτρωτισμός δεν ξεπερνιέται με ταχυδακτυλουργίες στο εννοιολογικό περιεχόμενο ιστορικών όρων και λέξεων. Ο αλυτρωτισμός είναι πλατφόρμα πολιτικής με εδαφικό, οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο που το ξεπέρασμά του είναι μια σύνθετη διαδικασία η οποία πρωταρχικά περιέχει τη συζήτηση ανάμεσα στα δύο μέρη χωρίς τις ιδιοτελείς ιμπεριαλιστικές διαμεσολαβήσεις.

4. Η «απειλή» του ΒΕΤΟ δεν στοχεύει ούτε προς τα Σκόπια, ούτε προς τους Αμερικάνους. Η αστάθεια που υποτίθεται πως περιέχει, βολεύει τόσο τους Αμερικάνους όσο και τους σοβινιστικούς κύκλους των Σκοπίων. Για μεν τους Αμερικάνους αποτελεί βασικό στοιχείο της στρατηγικής τους, για δε την άρχουσα τάξη στα Σκόπια, ο ελληνικός «μπαμπούλας» θάναι εξαιρετικά χρήσιμος για την ισχυροποίηση του εσωτερικού εθνικιστικού μετώπου και δικαιολογία για την υποτέλειά της στον ιμπεριαλισμό.

5. Το «βέτο» που δεν υπακούει και δεν είναι ενταγμένο σε μια συνολικότερη στρατηγική χειραφέτησης από τον ιμπεριαλισμό, αλλά αντίθετα νομιμοποιεί και ανανεώνει τις ιμπεριαλιστικές διαμεσολαβήσεις, καθιστά τη χώρα αναλώσιμο πιόνι των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, με συνέπεια την ακόμα παραπέρα δραματική υποβάθμιση της θέσης της χώρα στον καταμερισμό εργασίας τόσο μέσα στην Ε.Ε. όσο και παγκόσμια.

6. Έτσι, το ΒΕΤΟ της κυβέρνησης Καραμανλή από κάθε άποψη εκβιάζει τον λαό. Την ίδια στιγμή που το διαφημίζει ως Μακεδονική σάρισα που θα σαρώσει τους «εχθρούς» επισείει και τους κινδύνους απομόνωσης που εγκυμονεί η χρήση του. Τους κινδύνους να βρεθεί η Ελλάδα έξω από το παγκόσμιο γίγνεσθαι!!

7. To ΒΕΤΟ της κυβέρνησης Καραμανλή αφορά πρακτικά και ουσιαστικά την καταγγελία της ενδιάμεσης συμφωνίας. Το FYROM δεν είναι πια αποδεκτό από την Ελλάδα στα διεθνή φόρουμ σαν ονομασία των Σκοπίων. Αντικειμενικά αυτό που μένει είναι η συνταγματική ονομασία “Μακεδονία”. Η διαπραγμάτευση δεν ξεκινά πια από το FYROM και όχι Μακεδονία, αλλά από το Μακεδονία και Μακεδονία με επιθετικό προσδιορισμό. Η διαμεσολάβηση Νίμιτς περιέχει π.χ. “Ανεξάρτητη Δημοκρατία της Μακεδονίας”. Δεύτερο ΒΕΤΟ; Στο επόμενο “Νέα Δημοκρατία της Μακεδονίας”. Τρίτο ΒΕΤΟ; Μήπως και ενδιάμεσα εκλογές; Η Κοντολίζα Ράιζ το υπαινίχτηκε αρκετά εύγλωττα:
“Δεν μπορούμε να ζητήσουμε από την Ελλάδα (κυβέρνηση) να αυτοκτονήσει πολιτικά! Έχουμε καιρό!”

8. Όποια και αν είναι η κατάληξη, ο αλυτρωτισμός θάναι το αποτέλεσμα της διαχείρησης του ζητήματος από την άρχουσα τάξη και το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα. Αλυτρωτισμός που δεν θα αφορά άμεσα βέβαια εδαφικές διεκδικήσεις. Οι συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί στην ελληνική Μακεδονία δεν αφήνουν τέτοια περιθώρια. Όμως διεκδικήσεις οικονομικού κύρια περιεχομένου, αλλά και κοινωνικού και πολιτικού, καθοδηγούμενες ή μη θα ξεδιπλωθούν σε κάθε κατεύθυνση. Διεκδικήσεις που δεν θα υπάγονται μάλιστα στις διμερείς διακρατικές σχέσεις, αλλά στην αρμοδιότητα των ιμπεριαλιστικών διευθυντηρίων. Σ΄αυτούς τους οποίους η Κυβέρνηση έχει καταστήσει κυρίαρχους επιδιαιτητές.

Το ΒΕΤΟ της κυβέρνησης Καραμανλή και του εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος στοχεύει στο μανιπουλάρισμα των αντιαμερικανικών και αντιϊμεπριαλιστικών αισθημάτων του λαού. Στοχεύει στην επανασυγκρότηση του εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος, στην ανακοπή της ριζοσπαστικοποίησης πλατιών μαζών του λαού, στον έλεγχο του πολιτικού κενού που έχει δημιουργήσει η δικομματική νεοφιλελεύθερη διαχείριση, στοχεύει στο χκτύπημα των δικαιωμάτων του λαού.

Το ΒΕΤΟ της κυβέρνησης Καραμανλή είναι η ολομέτωπη επίθεση στην εργασία με το ασφαλιστικό, επίθεση και στα πιο στοιχειώδη δικαιώματα του λαού και της νεολαίας. Αυτή είναι η εθνική ομοψυχία και η εθνική ενότητα της άρχουσας τάξης και του παρασιτισμού.

Λύση υπάρχει μόνο με μια νέα αριστερή, προοδευτική πλειοψηφία

Στο λαό πρέπει να ειπωθεί η αλήθεια απ’ αυτούς που μπορούν να την πουν και έχουν την ιστορική υποχρέωση να την πουν, δηλαδή την αριστερά.

Λύση υπάρχει, διέξοδος υπάρχει ,αλλά έξω από τους τυχοδιωκτισμούς και την υποτέλεια του εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος.

Λύση που μπορεί να δρομολογήσει μόνο μια νέα αριστερή, προοδευτική πλειοψηφία στηριγμένη στη μαζική και αγωνιστική πολιτική δυναμική του λαού.

Οι κυβερνήσεις των Ζαχοπουλικών φαινομένων δεν είναι ανεπαρκείς, είναι επικίνδυνες για το λαό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: