Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

Ομιλία στη συγκέντρωση των 17 χρόνων του ΝΙΚΟΥ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ

Posted by eamgr στο 16 Ιανουαρίου, 2008

Ο Ν. Τεμπονέρας δεν ήταν κάποιος μυθικός Ηρακλής, δεν ήταν και δεν ήθελε νάναι ο τύπος του ήρωα. Ήταν ο άνθρωπος που αγαπούσε και χαιρόταν τη ζωή σαν ένας από μας με αρετές και αδυναμίες. Ο μέσος λαϊκός άνθρωπος. Όμως με προσανατολισμό και ιδανικά…

Διαβάστε την ομιλία του Μ. Βασιλάκη Γ.Γ. του Ε.Α.Μ στις 9 Γενάρη 2008.

 

 

Δημοκρατικοί πολίτες, νέοι και νέες, φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι.
Όλοι μας σύντροφοι του Ν. Τεμπονέρα 17 χρόνια μετά το Γενάρη του ’91 στοιχιζόμαστε και πάλι εδώ. Δίπλα στα κόκκινα σημάδια από το αίμα του και το αίμα χιλιάδων μαρτύρων του λαού μας που οριοθετούν τον κόσμο μας.
Σημάδια που οριοθετούν την κοινωνία των αξιών της εργασίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης, του διεθνιστικού ουμανισμού, της δημοκρατίας και της προόδου, από τις δυνάμεις του νεοφιλελεύθερου εκβαρβαρισμού, της εκμετάλλευσης, της γενικευμένης διαφθοράς, του κοινωνικοπολιτικού εκφασισμού, των πολέμων.
Φίλοι και συναγωνιστές …..
Ο Ν. Τεμπονέρας δεν ήταν κάποιος μυθικός Ηρακλής, δεν ήταν και δεν ήθελε νάναι ο τύπος του ήρωα. Ήταν ο άνθρωπος που αγαπούσε και χαιρόταν τη ζωή σαν ένας από μας με αρετές και αδυναμίες. Ο μέσος λαϊκός άνθρωπος. Όμως με προσανατολισμό και ιδανικά.
Με αυτά οδηγό την κρίσιμη στιγμή ταύτισε την υλική του υπόσταση με την συνειδησιακή του συγκρότηση, με την ανθρώπινη υπόστασή του δηλαδή, και προχώρησε. Η συνειδησιακή υπόσταση της ύλης, η ανθρώπινη κοινωνική υπόστασή της, έπρεπε να αναδειχτεί όπως ακριβώς ήταν. Ανώτερη από τις τυφλές, φυσικές δυνάμεις και από τις δυνάμεις των ενστίκτων. Καμιά ταλάντευση στην επιλογή. Ο παθητικός αγώνας ήταν απόλυτα αναγκαίο κοινωνικό οξυγόνο.
Η συγκυρία απαίτησε την σπονδή της ζωής του σ΄ αυτή την κοινωνική αναγκαιότητα. Έτσι κράτησε ψηλά το λυχνάρι των ιδανικών του και προχώρησε με χαμόγελο παίζοντας τον άνθρωπο. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.
Γι’ αυτό από εκείνο το βράδυ, ο Ν. Τεμπονέρας ανήκει σ’ όλους και στον καθένα.
Η θυσία και η μνήμη του δεν έχει πολιτικούς ιδιοκτήτες, είναι αναφορά αγώνων λαού και νεολαίας. Εκφράζει και αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο στην πιο ολοκληρωμένη κοινωνική του υπόσταση.
Αυτό το κομμουνιστικό ιδανικό χρέωσε στους τοτινούς του συντρόφους να προσεγγίζουμε και να υπερασπιζόμαστε.
Το έχουμε ανάγκη αυτό το ιδανικό και αυτή την παρακαταθήκη για να μπορούμε νάμαστε αισιόδοξοι, να μη μας κυριεύει η απόγνωση μέσα στο θλιβερό τοπίο της σήψης, του εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος.
Για νάχουμε αντίδοτο στις τοξίνες της πτωμαϊνικής του γάγγραινας που απειλούν κάθε κοινωνική και ανθρώπινη αξία.

Αγαπητοί φίλοι,
Στην παράδοση των σατανιστών, ο διάβολος δεν φαίνεται στον καθρέφτη.
Απ΄ αυτή την παράδοση φαίνεται η κυβέρνηση Καραμανλή να αντλεί τη θεωρία και την προσπάθειά της να πείσει ότι δεν είναι αυτή που καθρεπτίζεται στο φαινόμενο Ζαχόπουλου, όπως προηγούμενα στα φαινόμενα Βαρθολομαίου, των υποκλοπών, των Πακιστανών, των εκβιαστών κουμπάρων, των πυρκαγιών του καλοκαιριού, των χαφιέδικων ηλεκτρονικών καμερών και πολλαπλών άλλων που συνωστίζονται σε ουρά για να βγουν στην επιφάνεια.
Όμως δυστυχώς γι αυτή, ο λαός δεν ανήκει σε σατανικές αιρέσεις.
Στον καθρέπτη αυτών των φαινομένων φαίνεται ολόκληρη η εξουσία και οι διαχειριστές της. Το πολιτικό σύστημα της σήψης, της διαφθοράς, της πολιτικής τρομοκρατίας του λαού, με το παρασιτικό διευρυμένο παράκεντρο κράτος ν’ ασκεί ανέλεγκτα και ασύδοτα μια εξουσία έξω από νόμους και σύνταγμα, στο όνομα μιας αόρατης, ανώτατης βοναπαρτικής αρχής που για την παντοδυναμία και την νομιμοποίησή της φροντίζουν οι δημοσκοπικές διαμεσολαβήσεις. Διαμεσολαβήσεις όμως που σήμερα δεν φαίνονται αρκετά ικανές να συνεχίζουν να προστατεύουν την ασυλία του Βοναπάρτη της Δεξιάς.
Την ασυλία μιας εξουσίας που με δυσκολία μπορεί να θεωρηθεί ότι κινείται στα πλαίσια του κοινοβουλευτισμού.
Τα φαινόμενα Ζαχόπουλου δεν είναι η εξαίρεση. Είναι ο κανόνας του εξουσιαστικού μοντέλου που βιώνουμε, το οποίο επιχειρεί να κάνει συνένοχό του ολόκληρη την κοινωνία.
Στο γραφείο του Βοναπάρτη δεν «έφτασε» μόνο το ανώνυμο DVD του εξουσιαστικού αφροδισιασμού του κ. Γενικού.
Δεκάδες χιλιάδες ανυπόγραφες και τεκμηριωμένες καταγγελίες εργαζομένων, πολιτών, κοινωνικών φορέων, θεσμικών ελεγκτικών οργάνων, Συνηγόρου του Πολίτη, ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης, βρίσκονται στις αποθήκες του Μαξίμου για την ασυδοσία, την παρανομία, τον αυταρχισμό, την αυθαιρεσία, την διαφθορά των κεντηριώνων του συστήματος εξουσίας που ενεργούν έξω από κάθε ιεραρχία και έλεγχο, επικαλούμενοι τον Βοναπάρτη του οποίου η εξουσία τείνει να καταντήσει τη χώρα πολιτεία χωρίς σύνταγμα και χωρίς νόμους.
Αγαπητοί συναγωνιστές,
Τίποτε δεν μπορεί να δικαιολογήσει την αμηχανία και την αδράνεια της κοινωνίας και των πολιτικών εκφράσεων, απέναντι σε τέτοια φαινόμενα που θίγουν τα βασικότερα ανθρώπινα δικαιώματα, τις βασικότερες ανθρώπινες και κοινωνικές αξίες.
Υπάρχει λοιπόν εξαιρετική και επικίνδυνη καθυστέρηση από τους εκπροσώπους των γυναικείων οργανώσεων να καταγγείλουν την σωματική και συνειδησιακή εκπόρνευση της ΓΥΝΑΙΚΑΣ, του ΑΝΘΡΩΠΟΥ, της ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗΣ. Από τους παράκεντρους εξουσιαστικούς μηχανισμούς που διαχειρίζονται την γενικευμένη κοινωνική και εργασιακή ανασφάλεια κάνοντας το δικαίωμα προνόμιο των όποιων θεραπαινίδων τους.
Υπάρχει ήδη σημαντική καθυστέρηση από τον νομικό κόσμο να καταγγείλει την παραβίαση κάθε δικονομικού κανόνα για την φυλάκιση μιας γυναίκας – έστω σφουγκοκολάριου της εξουσίας, μόνο και μόνο για να μείνει αλώβητη η ασυλία της εξουσίας του Μαξίμου.
Υπάρχει ήδη μεγάλη και επικίνδυνη καθυστέρηση από όλη την κλίμακα των συνδικαλιστικών οργάνων της Εργατικής τάξης να καταγγείλουν όλα τα παραπάνω, αλλά και παραπέρα ακόμη, να καταγγείλουν τον μαζικό εκβιασμό εκατοντάδων χιλιάδων συμβασιούχων από Ζαχοπουλικού τύπου μηχανισμούς που διαφεντεύουν την δημόσια διοίκηση και τα εργασιακά Γκουαντανάμο των συμβασιούχων σ’ αυτή.
Να απαιτήσουν την άμεση και σταθερή αποκατάστασή τους.
ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ να καθορίσουν σαν πρώτο αίτημα της Εθνικής Σ.Σ.Ε. την αποκατάσταση όλων των συμβασιούχων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
Υπάρχει σημαντική και ελεγκτέα καθυστέρηση από τις δημοσιογραφικές ενώσεις να καταγγείλουν την βάναυση κακοποίηση του δημοσιογραφικού λειτουργήματος και τον εκχυδαϊσμό το για να καλυφθούν οι ευθύνες της εξουσίας και των εκβιαστικών μηχανισμών της. Για να καλυφθεί η διαπλοκή των παρασιτικών διαπλεκόμενων στρωμάτων που ηγεμονεύουν στα δημοσιογραφικά στρώματα και λειτουργούν ως ιδιοκτήτες η ασκούν και διαχειρίζονται ιδιοκτησιακά την ενημέρωση.
Υπάρχει σημαντική και ελεγκτέα καθυστέρηση στο πολιτικό επίπεδο απ’ όλο το φάσμα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης για την πολιτική απομόνωση της κυβέρνησης και του ένοικου του Μαξίμου με την απαίτηση να ζητήσουν τουλάχιστον δημόσια συγνώμη από το λαό για το ήθος, το ύφος και το περιεχόμενο της πολιτικής τους διαχείρισης που γεννά, συντηρεί και αναπαράγει αυτά τα φαινόμενα.
Οι καθυστερήσεις και οι ελλείψεις αυτές αντίδρασης στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, όχι μόνο προσφέρουν διαδρόμους διαφυγής στην κυβέρνηση, αλλά της δίνουν και την πολιτική πρωτοβουλία να περάσει στην επίθεση, σ’ ένα κορυφαίο μέτωπο όπως το ασφαλιστικό, με την εκτός ημερήσιας διάταξης συζήτηση στη Βουλή σε επίπεδο αρχηγών.
Υπολογίζει όχι χωρίς βάση η κυβέρνηση ότι μ’ αυτή τη πρωτοβουλία της θα διασπάσει το έστω και παθητικά διαμορφωμένο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο απέναντι στην πολιτική της κουρτίνα που γενούν και διαχειρίζονται οι κουμπάροι και οι κομματικοί της εκατόνταρχοι.
Η απάντηση σ’ αυτό δεν μπορεί παρά νάναι μια.
Απάντηση που θα δώσει πνοή στον λαό, θα ενεργοποιήσει την αγωνιστικότητά του.

  • Πανεργατική και πανεθνική απεργία την ημέρα της συζήτησης, με σύνθημα: ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ
  • Αποχή της δημοκρατικής αντιπολίτευσης από το κοινοβουλευτικό σόου του Βοναπάρτη.
  • Μια τέτοια κοινωνική και πολιτική αντίδραση, είναι σίγουρα αποδεκτή και αγκαλιάζεται από τα πιο πλατιά στρώματα του λαού, της εργατικής τάξης και της νεολαίας.
    Γιατί σε μια τέτοια στάση ο λαός θάβλεπε αποτελεσματικότητα στην μάχη ανάσχεσης της νεοφιλελεύθερης επιθετικότητας.
    Γιατί ο λαός θα την αντιμετώπιζε σαν σημαντικό βήμα προς ένα κοινωνικοπολιτικό μέτωπο γενικότερης αναχαίτισης του νεοφιλελευθερισμού.

    Μια τέτοια προοπτική όμως είναι στην πραγματικότητα εξαιρετικά δύσκολη. Γιατί η σημερινή κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα δεν είναι ούτε συγκυριακή ούτε τυχαία. Βασίζεται σε αντικειμενικούς όρους που διαμορφώθηκαν ιστορικά και οδήγησαν στην ιδεολογικοπολιτική κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού στην διαμόρφωσή του σε παγκόσμιο σύστημα.
    Στην οικονομική βάση της κοινωνίας. Σε όλους τους τομείς της οικονομικής και της κοινωνικής ζωής, στην οργάνωση της εργασίας και στην αγορά εργασίας, την παιδεία, την υγεία, την στέγη, το δίκαιο, τον αθλητισμό, τον πολιτισμό, στις απλές ανθρώπινες σχέσεις, εμφανίζονται όροι που τεκμηριώνουν ότι βρισκόμαστε μπροστά σ΄ ένα νέο κοινωνικό καταμερισμό εργασίας που έχει βασική – ή σχεδόν αποκλειστική – κατεύθυνση την απαξίωση της εργασίας και την περιθωριοποίησή της σαν όρου συμμετοχής στην διανομή του κοινωνικού προϊόντος.
    Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως όσο μεγαλώνει η πίττα της καπιταλιστικής αναπαραγωγής, τόσο μικραίνει σχετικά και σχεδόν απόλυτα το μερίδιο της εργατικής τάξης.
    Η νεόπτωχη κοινωνία στην Ελλάδα οικοδομήθηκε με ετήσιους ρυθμούς ανάπτυξης 5 – 6% στα όρια δηλαδή ενός μπουμ υπερσυσσώρευσης.
    Η απαξίωση της εργασίας από τον νεοφιλελευθερισμό, έχει σαν ιδανικό το βιονικό εργάτη με τη διττή φύση.
    Σαν μηχανή δεν δικαιούται μισθό γιατί η λειτουργία της δεν θεωρείται εργασία. Όμως σαν άνθρωπος ολόκληρη η εργασία του, αναγκαία και υπερεργασία, γίνεται υπεραξία – κέρδος της καπιταλιστικής διαδικασίας.
    Ο νεοφιλελευθερισμός αντιστοιχεί στα ακρότατα όρια ισχύος των νόμων της καπιταλιστικής αναπαραγωγής. Η εξασφάλιση και επέκταση των ορίων ισχύος αυτών των νόμων, απαιτεί την άμεση και ευθεία προβολή της ιδεολογίας πάνω στην οικονομική βάση της κοινωνίας. Αυτή η προβολή που συνιστά πολιτικό ολοκληρωτισμό, εκδηλώνεται στο πολιτικό εποικοδόμημα με μορφές αναίρεσης βασικών αρχών ακόμη και της αστικής πολιτικής δημοκρατίας.
    Ο Πινοσέτ ήταν και είναι ο ιδανικός νεοφιλελεύθερος δημοκράτης.
    Η διάκριση των εξουσιών, η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, ο καταστατικός χάρτης της πολιτείας, η νομιμότητα, το κράτος δικαίου, όλα έχουν όρια ισχύος μόνο το συμφέρον της εξουσίας και της ιθύνουσας τάξης.
    Ο υπουργός δικαιοσύνης Χατζηγάκης το έκφρασε άμεσα και καθαρά στο ζήτημα αντιμετώπισης των «ανεξάρτητων αρχών». Δεν μπορούμε νάχουμε θεσμούς που βάζουν εμπόδια στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος.
    Το πολιτικό εποικοδόμημα του νεοφιλελευθερισμού παλινδρομεί στα όρια της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και του ολοκληρωτισμού.
    Αυτά τα χαρακτηριστικά του εποικοδομήματος μαζί με τις κοινωνικές σχέσεις που τα προσδιορίζουν, είναι που πρέπει να καθορίζουν και τα μέτωπα της ταξικής πάλης, τις κοινωνικοπολιτικές συμμαχίες σε επίπεδο τακτικής και επίπεδο στρατηγικής.
    Η συμμαχία κοινωνικών συμφερόντων της πολιτικής πλατφόρμας του νεοφιλελευθερισμού συγκροτείται ουσιαστικά στα πλαίσια ενός παρεκβατικού κράτους που με την αξιοποίηση ανεξέλεγκτων εξουσιαστικών μεθόδων, εκμαυλισμού διαφθοράς, συντεχνιακών ομαδοποιήσεων, πολυεπίπεδης τρομοκρατίας, δεσμεύουν σ’ αυτή την κοινωνική συμμαχία ευρύτερα παραγωγικά μεσαία στρώματα, στρώματα της διανόησης , σημαντικά κομμάτια της νεολαίας, αλλά και ενδιάμεσα στρώματα της μισθωτής εργασίας που ελέγχουν μεγάλο μέρος του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.
    Η αντιπαράθεση στον νεοφιλελευθερισμό, η ανάσχεση του, η διέξοδος από την επικίνδυνη και διαλυτική κρίση του, προϋποθέτει την συγκρότηση ενός κοινωνικού μετώπου αγώνων, που θα προωθεί τους όρους συγκρότησης μιας συμμαχίας κοινωνικών συμφερόντων με πρωταγωνιστικό το ρόλο της εργατικής βάρδιας των νέων εργασιακών σχέσεων, της γενιάς των 700ευρω, των συμβασιούχων, της νεόπτωχης κοινωνίας του νεοφιλελευθερισμού, των μεταναστών.
    Η κοινωνικοπολιτική δυναμική αυτού του μετώπου μπορεί να αντιπαρατεθεί με επιτυχία στην κοινωνικοπολιτική συμμαχία του νεοφιλελευθερισμού, να ανασχέσει την επιθετικότητα του, να απελευθερώσει από τη συμμαχία του τις αιχμαλωτισμένες από παρεκβατικό κράτος κοινωνικές δυνάμεις.
    Όμως το κοινωνικό αυτό μέτωπο αγώνων δεν μπορεί να προκύψει αθροιστικά. Πρέπει να έχει συνεκτική πολιτική κατεύθυνση να δημιουργηθεί πάνω σε μια πολιτική πλατφόρμα που θα το ενεργοποιεί αγωνιστικά και πολιτικά μέχρι το επίπεδο προώθησης μιας πρότασης εξουσίας με ριζοσπαστικό δημοκρατικό, ανατρεπτικό περιεχόμενο στο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.
    Την προοπτική αυτή η κοινωνία όχι μόνο φαίνεται να την αποδέχεται αλλά και την επιζητά. Την διεκδικεί από μια άποψη καθώς εδώ και πάνω από 4 χρόνια εμφανίζεται σταθερά ένα πολιτικό κενό που διευρύνεται συνέχεια.
    Πολιτικό κενό που συγκροτείται από πλατιές μάζες που απορρίπτουν το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα.
    Το πολιτικό κενό όμως δεν περικλείνει μόνο δημιουργική προοδευτική δυναμική. Μπορεί να αξιοποιηθεί για την αναδιαμόρφωση και ανασυγκρότηση του εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος, την εκτόνωση της κρίσης του.
    Τα σημαντικά ιδεολογικά και πολιτικά κρισιακά φαινόμενα στο χώρο της ευρύτερης αριστεράς συνιστούν ενγενή εμπόδια στην συγκρότηση τόσο του κοινωνικού μετώπου αγώνων, όσο και την συγκρότηση και εξέλιξη του σε μια ριζοσπαστική ανατρεπτική αντινεοφιλελεύθερη κοινωνικοπολιτική συμμαχία.
    Η προσχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας στον νεοφιλελευθερισμό και η διαχειριστική της συνεισφορά στη διαμόρφωση του σε ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης, την απόκοψε και από τις ίδιες τις ιστορικές της ιδεολογικές αναφορές σαν ιστορικό ρεύμα του εργατικού κινήματος. Με την προσχώρηση της αυτή απονέκρωσε ιδεολογικά και πολιτικά τεράστιο πολιτικό δυναμικό και οδήγησε σε αδρανοποίηση τεράστιες μάζες της κοινωνίας.
    Η νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιείται από τη κεντροδεξιά και τη κυβέρνηση μέσα από την πολιτική συμψηφισμού σαν κολυμπήθρα του Σιλωάμ κάθε αντιλαϊκής αντιδημοκρατικής και αυταρχικής πολιτικής της.
    Ταυτόχρονα όμως στις γραμμές του εκδηλώνονται αυθόρμητα αλλά και οργανωμένα προοδευτικές, ριζοσπαστικές αναζητήσεις που μπορούν να συμβάλουν καίρια στην ανάπτυξη των κοινωνικών αγώνων και τον επαναπροσανατολισμό του μαζικού λαϊκού κινήματος.

    Η αριστερά σαν κομμουνιστικό ρεύμα είναι η μεγάλη νικήτρια αλλά και η μεγάλη ηττημένη του 20 αιώνα. Σε κανένα τμήμα της δεν υπάρχει μέχρι τώρα ολοκληρωμένη χειραφέτηση από την ήττα και τις αιτίες της.
    Παρά τις γνήσιες θεωρητικές αναζητήσεις που γονιμοποιούνται από τη συνεχή πολιτική και αγωνιστική δράση, δεν μπορεί να ξεπεράσει ούτε θεωρητικά, ούτε σαν πολιτική θέση το όριο που έφτασαν οι κοινωνίες που κατέρρευσαν.
    Το πρόβλημα όμως είναι ακριβώς αυτό. Η περιδιολογηση στην ιστορία πρέπει να σε εξοπλίζει για την διαμόρφωση του μέλλοντος. Πολύ περισσότερο που ο νεοφιλελευθερισμός απάντησε ακριβώς σ’ αυτό προς την αντίθετη κατεύθυνση φυσικά, προς την μεριά του κεφαλαίου και έτσι κατοχύρωσε την ιδεολογικοπολιτική του κυριαρχία.

    • Το μέτωπο της δημόσιας εκπαίδευσης είναι ανοικτό. Ο αμερικάνος πρέσβης συναντήθηκε με τον υπουργό παιδείας για την αναγνώριση των κολεγίων και των κέντρων ελευθέρων σπουδών. Τα πτυχία και τα διπλώματα υποκαθιστούνται από τις πιστοποιήσεις των μηχανισμών της δήθεν δια βίου εκπαίδευσης που προωθούν και ελέγχουν την επιχειρηματικοποίηση του εκπαιδευτικού συστήματος.
    • Το μέτωπο της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης και το ίδιο το μέτωπο της εργασίας, των εργασιακών σχέσεων και της αμοιβής.
    • Το μέτωπο της δημοκρατίας.

    Το μέτωπο των κοινωνικών αγώνων με την ενωτική αγωνιστική δράση και τις αγωνιστικές πρωτοβουλίες είναι η απάντηση.

    Ο Τεμπονέρας ζει σε τούτα τα μέτωπα του αγώνα τον έχουμε μαζί.

     

    Μιχάλης Βασιλάκης

    Γραμματέας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου

    Sorry, the comment form is closed at this time.

     
    Αρέσει σε %d bloggers: